ကြှနတ်ော့ြ ရူပဗဒဆေရာမလေး
ရေးသားသူ – ခမြျးကို (Chan Ko)
🏵️အပိုင်း (၂)🏵️
တဖကသ်တခြစွန်ရတေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးအိထွေးထွေးလေးကို ပြေ့ဖကထြားရတာဗွာ.. ညီအဈကိုတို့ စဉြးစားကြည့်ပြါလေ ဘယလြောကြ စိတလြှုပရြှားစရာကောင်းမလဲလို့။ စိတခြံစားမှုက အထွဋအြထိပရြောကသ်ှားတော့ ကနွော့မြှာ ကတုနကြယငကြှီးရယ်။ ခစွစြိတတ်ကတ်ာက တဈမွိုး အထိအတွေ့ကလည်း (နောကန်ောင် ဘယမြိန်းမနဲ့မှ အဲ့လိုခံစားခကြမြွိုး ပြနမြရတော့ဘူးဗွ) ပြနပြှောမပြတတတ်ဲ့ အရသာမွိုးဗွ။ ကိုယန်ံ့သင်းသင်းလေးရယ် သနပခြါးနံ့လေးရယ် ပေါင်းထားတဲ့ရနံ့၊ ဆံနှယတ်ှဆေီကနရနေတေဲ့ တရောကြငမြှှန်းနံ့ မွှင်းမွှင်းလေး၊ လကမြောင်းသားချောအိအိရဲ့ အထိအတွေ့ (ကနွောကြ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ခါးကငွကြငွလြေးကို သိုင်းဖကထြားသလို ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြ လကမြောင်းလေးကို ပြတပြေးနမေိတာ) နဖူးပြပြကေလေေးကို ကနွော့ပြါးနဲ့ ဖိကပပြှီး အတင်းပြတ် (လူနားကပခြွှဲနတေဲ့ ကြောငပြေါကစြလေးလိုပေါ့ဗွာ အဟိ) အဲ့ဒီလိုတွေ အခစွကြှမ်းနမေိတာပေါ့လေ။
“ကိုဖိုးသကလြေး လှှတပြါကြာ။ အဲ့လိုကြီး မဆိုးရဘူး လိမျမာပါတယ်”
ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ မောနတေဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောနရှောတာ။
“ဟင့အြင်း! မလှှတပြါရစနေဲ့ဗွာ။ ခမွြးတယ် ခမွြးတယ် မလှှတဘြူး။ ဆရာမလေးကို ကြ.. ကနွောြ ခမွြးလို့သတေော့မယ်”
အမှနကြ ခစွတ်ယလြို့ပြောနတော ပါးစပကြ ဗလုံးဗထွေးနဲ့ ခမွြးတယဖြစ်ကုနရြော အဟီး။
“ဟာကြာ! ဒါဆိုလည်း နည်းနည်းတော့လွှော့။ တအားကြီး ဖကပြေးထားတာ ခွို အသကရြှူလို့ မဝတော့ဘူး။ အရိုးတွလည်ေး ကြိုးတော့မယ်.. ဒုကျခပါပဲနောြ..”
ဖကထြားတာ နည်းနည်းအားပြော့သှားပမယေ့ြ ဆံနှယစြလေးတွကေို နမ်းပေးနမေိတယ်။ အဲ့ဒီလိုအခွအနေကြေီးနဲ့ ဒီအတိုင်း မတတ်ပရြပ် ရငခြငွြးအပဖြကထြားတာ တောတ်ောကြှီးကို ကြာသှားတယဗြွ။ ဘာဆကလြုပရြမှန်းလည်း မသိဘူး။ ပြောန်တောပဲ သိတယဗြွာ။
အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ငခမွြးကို မင်း လောငမြတီးလာဘူးလားလို့ ခငဗြွားတို့မေးရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ပဲ ဖြမယ်ေ။ လူက ရလည်ေ အခစွဆြိပတ်ကန်တောကိုး။ တကယပြှောတာပါ။ ဒီလောကလြေးနဲ့တင် လူက လထေဲလှှင့န်သလေို တလှိုကလြှိုကဖြစ်ပြီး ပြောန်တော။
“ကိုဖိုးသကလြေး”
“ဗြာ!”
“တောပြှီလဟော လှှတပြေးတော့..”
“ဟင့အြင်း”
“ဟောတော့ြ.. ဒါဆို ကမွတို့ ဒီအတိုင်း မိုးလင်းထိ မတတ်ပကြှီးနရမှောလား”
(စိတအြိုကန်တေဲ့ အသံလေးမှာ ရယသ်ံလေးက စွကန်သေေးတာ) အဲ့ဒီတော့မှ အသာလေးဖကထြားရာကနေ လှှတပြေးလိုကတ်ယ်။ လုံးဝကြီးတော့ လူချင်ြးမခွာပေးဘူး။ လကမြောင်းချောအိအိလေးတွကေို စုံကိုငထြားသေးတယ်။ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမဟော ယောကြာြးဆိုလို့ ရငဖြိုတောင် မသန်းဖူးသေးမှန်း မော့ကြည့်လြာတဲ့ မကြန်ှာလေးကို မှငလြိုကတ်ာနဲ့ ကနွောသ်ိလိုကပြှီဗွ။ အရမ်းကို ရှကရြှံ့ပြီး ပန်းသှေးရောငတ်ောကန်တေဲ့ မကြန်ှာလေး။ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ကိုကပြှီး ကနွော့ကြို လူဆိုးလေးဆိုတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကြည့်န်တောဗွ။ မကြဝြန်းနကန်ကလြေးတွကေ တောကပြနခကြေမြွား စိနပြှင့လြေးတွအတေိုင်းပဲ။
ကနွောလြည်း ဘယလြိုမှ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး။ ဆတကြနဲငုံ့ပြီး အဲ့ဒီမကြလြုံးလေးတွကေို နှုတခြမ်းနဲ့ဖိကပပြှီး ဘယည်ာနမ်းပစ်လိုကမြိကော။
“အိုကြာ!”
ဆိုပြီး တုနတ်ကသ်ှားရှာတယ်။ ခဏလောကြ ငှိမကြသွှားပြီး ကနွော့ရြငဘြတပြေါကြို လကဖြဝါးလေးနဲ့ အုပကြိုငလြာတယ်။ ကနွော့ရြငဘြတကြလည်း တဒိန်းဒိန်းမှညအြောင် ရငတ်ှခေုနန်တောကိုး။ သူ့လကန်ဲ့ အုပကြိုငလြိုကတ်ော့ သိသှားပုံရတယ် ကနွော့ကြို အပြုံးခွိုခွိုလေးနဲ့ မော့ကြည့်ရြင်း
“အိပစြို့!”
တဲ့။ သူ့ကုတငလြေးဆီ ဆှဲခေါသ်ှားရော။ ရငထြဲမှာတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ ဗလောငဆြူခကြပြေါ့။
ကုတငပြေါတ်ကပြှီး လှဲအိပခြိုင်းတယ်။ စောငပြတထြားတဲ့ ကနွော့ကြို နောကထြပ် စောငတ်ဈထည် ထပခြှုံပေးတယ်။ ပကလြကကြလေးအိပပြှီး ငှိမခြံနတေဲ့ ကနွော့ကြို နဖူးလေးတဈခကြြ ပြတပြေးပြီး
“အိပတ်ော့နောြ!”
လို့ပြောပြီး ကုတငပြေါကြ ဆင်းသှားရော။
“ဆရာမလေး ဘယသ်ှားမလို့လဲဗွာ! မအိပဘြူးလား”
“ကိုဖိုးသကလြေး ဒီမှာအိပ်..။ ခွို ဟိုဖကအြခန်းမှာ အိပယ်ာခင်းထားပြီးပြီ”
“ဟမ်! ဒီ.. ဒီနားမှာ အိပလြို့မရဘူးလား”
ကနွောအြိပန်တေဲ့ ဘေးကို လကည်ှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုကမြိတာ။
“ကြံကြီးစီရာ ခစ်ခစ်.. လူလညလြေး .. မရဘူး မနကမြှတွေ့မယ်.. တာ့တာ”
အဲ့လိုလည်းပြောပြီးရော လဈကနဲ ပြေးသှားတယ်။ ကနွော့မြှာသာ ဟာကနဲဖြစ်ပြီး ကနွရြဈခဲ့တာပေါ့။ ခုနကတော့ ကိုယ့ကြို ဖကသ်ိပတ်ော့မလားဆိုပြီး ရလညေဖြီလငတ်ကပြှီး မွှောလြင့ထြားသမွှ သှားပါလရေောလားဗွာ အဟီး။ ပီတိတွဖြောဝပြေီး မချင့်မြရဲ စိတတ်ှနေဲ့ ငှိမင်ှိမလြေး ခဏနလေိုကတ်ာ အရကရြှိနကြော သဈပငတ်ကထြားတဲ့ အရှိနကြော ဒဏရြာအရှိနကြော အကုနပြေါင်းပြီး မှေးကနဲဖြစ်သှားလိုကတ်ာ မိုးလင်းသှားတယ်။ မနကဝြလေီဝလင်ေး လူသံသူသံတွကြေားမှ လန့န်ိုးလာတယ်။
အိမအြောကထြပမြှာ စာသငမြယ့ြ ကြောင်းသားကြောင်းသူတွေ ရောကန်မှန်ေး သတိထားလိုကမြိတော့ လန့ဖြှန့ပြှီး ငုတတ်ုတထြထိုငလြိုကမြိတယ်။ ငါဘယလြို အိမပြှနမြတုန်းပေါ့။ ခေါင်းကလည်း တစဈစဈ ကိုကစြပြုလာတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ အိပခြန်းတံခါးကို ကြှီကနဲ တွန်းပြီး ဝငလြာသံကြားတော့ လန့ပြှီး ကုတငပြေါမြှာ အသာပုပြီး စောငခြေါင်းမှီးခွုံပစ်လိုကမြိသေးတယ်။ မသိမသာ ခိုးကြည့်လြိုကတ်ော့မှ ရယခြငွလြွှကြ ပကကြွိဟနပြနလြေးနဲ့ ဆရာမလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ မကြန်ှာသဈ ကိုယလြကသ်န့စြငပြှီးဟနန်ဲ့ ကပိုကရိုလေး။ ချောချောလေးဗွာ။ ဘယလြိုလေးမှန်းကို မသိဘူး။ မနေ့ညကလို ဆံပငရြှညဖြားလွားလေးနဲ့ မဟုတတ်ော့ဘူး။ ဆံပငရြှညတ်ှကေို ရဈပြီး ထုံးထားတော့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးနဲ့ အိမရြှငမြပေါကစြလေးဟန် ဖြစ်နပြေီ။ မကြန်ှာလေးက ပြောငတ်င်းတင်း ပြုံးစိစိလေး။ ကနွောြ တခါက မှငခြဲ့ဖူးတဲ့ မကြန်ှာကြောတင်းတင်း ဒေါခြငခြွိုမနေဲ့ လားလားမှကို မတူတော့တာဗွာ။ (အခစွဆြိုတာ လူတဈယောကရြဲ့ ရုပရြညသ်ှငပြှငကြို တကယပြှောင်းသှားစတော သချောတယန်ော့ြ)
သူ့လကထြဲမှာ သတ်တုဇလုံသေးသေးလေးနဲ့ ရတွခေပေလြာတာဗွ။ သှားတိုကတ်ံ အသဈတဈချောင်းနဲ့ သှားတိုကဆြေးဗူးလေးပါ ပါလာတယ်။ မကြန်ှာသဈဖို့ ခွဟနေလြကဟြနန်ဲ့ ပြတယ်။ နှုတခြမ်းပေါြ လကည်ှိုးလေးတငပြှပြီး ရှူးတိုးတိုးနောြ ဆိုတဲ့ အမူအရာလေးကလည်း လုပပြှသှားသေးတယ်။ အခန်းထဲက ပြနထြှကသ်ှားပြီး နောကတ်ဈခါ ပြနထြပဝြငလြာတော့ မနကစြာ မုန့ဗြိုင်းတောင့ဆြီဆမ်းနဲ့ ကောဖြီခွကကြလေး ပါလာတယ်။ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကပြှီးစီးပြီး အခစွန်လံထနတေဲ့ လူဆိုးလေးကနွောကြ မုန့တ်ှခပြှေီး အခန်းပြငပြှနထြှကတ်ော့ ဟနပြှငန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို နောကကြနေ အတင်းဆှဲပြီး ဖကလြိုကသ်ေးတယ် ဟီးဟီး။ ပြုံးစိစိ ဆရာမလေးက အတင်းရုန်းပြီး
“အောကမြှာ စာသငဖြို့ ကလေးတွေ စောင့န်တယ်ေ။ မဆိုးနဲ့ကြာ”
လို့ တိုးတိုးလေးပြောပြီး ထွကပြှေးသှားရော။ မနကစြာ စားသောကပြှီးတော့ ကနွော့ခြေါင်းက ထပကြိုကလြာပြနတ်ယ်။ ဒါနဲ့ အိပယ်ာပေါပြှနတ်ကပြှီး ခွနရေင်ေးက ပြနအြိပပြွောသ်ှားရော။ တောတ်ောလြေးကြာမှ ကနွောြ ပြနန်ှိုးလာတယ်။ နရေောငခြှညတ်ှတေောင် အခန်းထဲဝငစြပြုလာပြီ။ တဈစုံတဈယောကကြ ကနွော့န်ဖူးပေါြ ဝဲကနွတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို သပတ်ငပြေးနလေို့ အသာအယာ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အပြုံးခွိုခွိုနဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ကုတငပြေါြ တငပြါးလှှဲတကထြိုငပြှီး ကနွော့ကြို မိုးကြည့်န်တော။ ပြနပြှုံးပြလိုကရြင်း ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို သပပြေးနတေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ လကဖြဝါးလေးကို ဆှဲယူပြီး ကနွော့မြကြန်ှာပေါြ အပထြားလိုကမြိတယ်။ နှုတခြမ်းနဲ့ ဖြဖြလေးပြတပြှီး နမ်းလိုကတ်ော့… အသည်းယားသှားဟန် တွန့သ်ှားရှာတယ်။ စကားတွလည်ေး မဆိုဖြစ်ပဲ အကြာကြီး စိုကကြှည့ရြင်း ပြုံးပြနကြတောပေါ့ဗွာ။
“လူဆိုးလေး ကိုဖိုးသကျ.. ထတော့”
လို့ပြောမှ ကနွောြ ထထိုငလြိုကမြိတယ်။ သူ့လကဖြဝါးလေးကိုတော့ မလှှတပြေးမိဘူး။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားကနေ ကနွော့ခြေါင်းက အနာကို စိတဝြငတ်စား ကြည့်ပြေးနပြနေတ်ယ်။ အဲ့ဒီအခွအနေမှောပဲ လကအြငှိမမြနတေဲ့ ကနွောကြ ခါးကငွကြငွလြေးကို အသာလေးငုံ့ပြီး ဆှဲဖကပြဈလိုကတ်ော့
“ဟာကြာ!”
ဆိုတဲ့ ရရှတေသ်ံလေးနဲ့ စွေ့ကနဲပါလာကော။ အိပမြကထြဲမှာပဲ မှည်းစမ်းခွင့ရြခဲ့တဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေး နှစ်ဖကကြို ဘယပြှနည်ာပြန် မှှေးမှှေးပေးပစ်လိုကတ်ယ်။ (ပထမဆုံးအကြိမ် နမ်းမိတာပါ)
အို! ဆိုတဲ့ အသံလေးနဲ့ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာတာ သတိထားလိုကမြိတယ်။ အဲ့ဒီလောကန်ဲ့တင် မရပတ်ော့ဘူးဗွို့။ ဆံထုံးထုံးထားလို့ ပြောငရြှင်းနတေဲ့ လညတ်ိုငဖြော့ဖော့ ဂုတပျိုးလေး၊ ပုခုံး၊ လကမြောင်းအရင်း အကုနလြွှောကပြှီး တရှှတရြှှတ် လွှောကမြှှေးပစ်လိုကတ်ာ တရပစြပပြေါ့။ ကနွော့ဆြရာမလေး ခငမြွာ အို.. အို.. အို နဲ့ လူးလှန့န်တောပဲ ဟီးဟီး။ ဘာနဲ့မှကိုမတူဘူးဗွာ အရသာက အဟိ။
အဲ့လိုကြညန်ူးစရာ အခွအနေလေေးကနေ ကနွောြ လကလြှှနသ်ှားတယဗြွာ။ မရညရြှယတ်ာကတော့ အမှနပြါ။ လုပရြင်းလုပရြင်း လကလြှနသ်ှားတာ (ပလီပြနပြှီလို့ ပြောချင်ပြှောကြပါလေ) နှုတခြမ်းနီထွေးထွေး ဖူးဖူးလေးကိုပါ ဖိကပပြှီး နမ်းပစ်လိုကမြိတာဗွ။ တအားကိုသိသာတယ်။ ကိုယလြုံးလေးက တောင့ကြနဲဖြစ်သှားပြီး ခါးလေးကို မတသ်ှားတာဗွား။ ကနွော့ကြိုလည်း တွန်းထုတတ်ယ်။ ကနွောကြလည်း မလှှတပြေးဘူး။ အတင်းကို နမ်းပေးတော့တာ။ ကြောကသ်ှားရှာတယန်မှောပေါ့။ ကုတငပြေါကြနေ အောကကြို အတင်းဆင်းပြေးတာ။ ကနွောကြလည်း ဖကထြားတော့ တန်းလန်းကြီး ပါသှားတယ် ဟီးဟီး။
တန်းလန်းကြီးဆိုတာ ဒီနရောမယ် အဓိပျပါယန်ှဈမွိုးဖြစ်နတယ်ေ။ ဖကလြွှကတ်န်းလန်းကြီးလို့ ဆိုလိုသလို၊ ညကတည်းက စောငပြတပြှီးနထေားတယလြို့ ပြောခဲ့တယမြလား။ ဒီလောကြ လွှောကလြုပမြှတော့ ပတထြားတဲ့စောငကြ ဘယလြိုနမလေဲ စဉြးစားကြည့်ပြတေော့ အဟီး။ ဟုတကြဲ့ ဖငတ်ုံးလုံးကြီးပါ ခငည်ာ။
“မလုပပြါနဲ့ဟာ.. လှှတပြေးပါဟာ”
ငိုသံပါပါလေးနဲ့ တောင်းပနန်ရှောတာပေါ့လေ။ အဲ့လို တောင်းပနန်တေဲ့အခွိန် နှစ်ယောကလြုံး ကြမ်းပြငပြေါမြှာ မတတ်ပရြပလြွှကြ ဖြစ်ကုနပြှီ။ ကနွောဆြိုတဲ့ လူဆိုးလေးကလည်း ဘာမှကိုပြနမြပြောတော့ပဲ အသဖကေပြှီး ဆကတ်ိုကန်မ်းတော့တာ လှှတကြိုမလှှတဘြူး။ ဖငပြှောငကြှီးနဲ့ ဘီလူးဆိုင်းတီးနတော ဟီဟိ။ တွန်းလိုကရြုန်းလိုကြ ဖကလြိုကကြှနဲ့ ရှုပရြှကခြတန်ရောကနေ အခန်းနံရံတဈဖကန်ားကို ကပပြှီး ချောငပြိတသ်ှားရော။ အဲ့ဒီတော့မှ ခါးကငွကြငွလြေးကို အတင်းဖကထြားရင်း နှုတခြမ်းနီထွေးထွေးလေးကို စိမပြှနပြေကေို စုပန်မ်းပေးတော့တာပေါ့။
အဆကမြပြတ် ၅ မိနဈလောကြ စုပပြေးပြီးတော့မှ သနားလာလို့ လှှတပြေးလိုကမြိတယ်။ အံ့သှစရာကောင်းတာက အီးး ဆိုတဲ့ ငှီးသံနဲ့ ဖငထြိုငလြွှကြ ပြုတကြသွှားတာဗွ။ ဘာဖြစ်သှားမှန်းကို မသိလိုကဘြူး။ (နောကတ်ခွိန် ပြနမြေးကြည့်တ်ော့မှ ဒူးမခိုငပြဲ ခွကသွှေားတာတဲ့။ ရငထြဲမှာလဲ တလှပလြှပန်ဲ့ သတေော့မလို ဖြစ်သှားတာဆိုလား။ တယတ်ောတ်ဲ့ ကိုဖိုးသကပြဲနောြ ) နံရံကိုမှီ ဖငထြိုငလြွှကကြလေး မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး တုနတ်ုနရြီရီလေး ဖြစ်နရှောတာ။ ဂွေးတန်းလန်းကနွောကြ သူ့ရှေ့မှာ မတတ်ပကြှီး ဟီးဟီး။ (အခုခွိန် ပြနတ်ှေးမိတော့ တကယ့ဟြာသပဲဗွာ)
အသာလေးကုန်းပြီး ဂွိုင်းကြားကနေ ဆှဲထူမလိုကတ်ာ ပြော့ခွပြေီး ပါလာတယ်။ ကိုယလြုံးအိအိလေးကို အတင်းဆှဲပြေ့ ကုတငဆြီကို ခေါသ်ှားလိုကပြှီး ကန့လြန့ဖြတွြ ကုတငပြေါြ တငပြေးလိုကတ်ော့ အိပယ်ာပေါမြှာ ပကလြကကြလေး မကြလြုံးစုံမှိတလြို့ပေါ့။ တဆတဆြတတ်ုနန်တေဲ့ ကိုယလြုံးလေးနဲ့။ အဲ့ဒီကုတငပြေါြ ပြေ့အတငမြှာ ထမီတွဘောတွေ ပြကေုနတ်ာဗွ။ ခကြန်ကန်ကကြလေးရယ်၊ ဝါဝင်းတဲ့ ဗိုကသ်ားရှပရြှပကြလေး (မှဲ့နီနီလေးတဈလုံး ရှိတယ်) အမှှေးနုရေးရေးလေးနဲ့ ဆီးခုံမို့မို့လေးရယကြ လှဈကနဲ ပေါကြုနတ်ာပေါ့။ တောြ၏မတောြ၏ မတွေးတော့တဲ့ ကနွောကြ ပြလကြေစြထမီကို အသာအယာဆှဲခပြှီး ဗိုကသ်ားလေးတွကေို တပြှတပြှှတ် လွှောကန်မ်းတော့တာပဲ။
အဲ့ဒီမှာ ပိုရှုပကြုနတ်ယ်။ ယောကြာြးနဲ့ အသားချင်ြးတောင် မထိဖူးသေးတဲ့ အပျိုကြီး ဆရာမလေးခငမြွာ ထွန့ထြှန့လြူးတော့တာလေ။ ကယောငကြတမ်းနဲ့ လူးလှိမ့တ်ဲ့အခါ ထမီက ပိုလွှောကတွဲ့အပြင် ဒူးနှစ်ချောင်းနဲ့ ကနွော့ကြိုပါ ညှပထြားသလို ဖြစ်ကုနတ်ာ။ ပါးစပကြလည်း အမရေေ.. အမရေေ.. တဲ့။ ကယောငကြတမ်းတွေ လွှောကအြောန်တယ်ေ။ (နောင် ခစွသ်ူဘဝ တကယတ်မ်းရောကလြာတော့ အမရေေ.. အမရလေေို့ ကနွောအြောအြောပြှီး စရင် ရှင်.. လူယုတမြာ သူများသားသမီးကို ဖကြဆြီးတာ ဆိုပြီး အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှီး မကြစြောင်းထိုးတတလြာတယ် ဟဲဟဲ။ ခစွစြရာလေး)
ခကြန်ားတဈဝိုကြ လွှောကန်မ်းနရင်ေး ခပယ်ဉယ်ဉအြနံ့လေးတွပေါ ရလာတော့ မရတော့ဘူး အောကကြို ဆကဆြင်းသှားတယ်။ အောကကြ အရညတ်ှေ အလိုလိုအိုငထြှန်းနတေဲ့ အပျိုကြီးဖုတဖြုတ် လတလြတဆြတဆြတကြို ရှလူးပစ်လိုကကြော ဟီဟိ။ ကောင်းထွာဗွာ။
ဆရာမလေးခငမြွာ ကိုယကြိုတွန့လြိမပြှီး ကုန်းထဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ပေါငကြှားထဲ လွှာကြီးထုတပြှီး ပလပပြလပလြုပန်တေဲ့ ကနွော့ကြွောကုန်းကို တအုံးအုံးထုတယ်။ ဘယရြမလဲ ဒါမွိုးဟီး။ လကြန်ရင်ေး ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲဖြဲလွှကကြနေ အဖုတအြကြဲကြောင်းထဲ လွှာကိုခွှနပြှီး ထိုးသှင်းပေးအလိုကမြှာ ဝုန်းကနဲ ကြောနဲ့အိပယ်ာပေါြ ပြုတကြသွှားပြီး ငှိမကြသွှားတယ်။ အီ.. အီ.. အီ ဆိုတဲ့ အသံပဲထွကန်ိုငတ်ော့တယ်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တွန့တ်ှန့သ်ှားတာကလှှဲပြီး သိပမြရုန်းတော့ဘူး။ မွှောသှားရှာပြီ။
အထဲကို လွှာနဲ့မှှလေို့ အတောည်ောင်းတော့မှ အသာလေး ပြနထြုတ်၊ အစေ့သေးသေးလေးကို အဖုတဖြှဲပြီရှာတယ်။ တွေ့တာနဲ့ လွှာဖြားလေးနဲ့ ဖိဖိပေးလိုကတ်ယ်။ တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲပဲ။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ကနွော့ခြေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို လှမ်းကိုငဆြုပပြှီး အတင်းဆှဲခါလာတာ သတိထားမိလာတော့ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ လကြပြဈလိုကတ်ော့တယ်။ အစေ့ကို ကစားတယ်။ အကြဲကြောင်း အထကအြောကြ လွှာအပြားလိုကန်ဲ့ ဗှတဗြှတမြှညအြောင် အဆကမြပြတ် လကြတ်ယ်။ လုံး၀ မခံနိုငရြှာတော့ဘူးထငတ်ယ်။ ဆတကြနဲ ကြောနဲ့အိပယ်ာ လှှတထြှကသ်ှားတဲ့အထိ ကော့တကသ်ှားပြီး အားးးး ကနဲအောြ ဝုန်းကနဲပြုတကြပြှီး ငှိမကြသွှားတော့တယ်။ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို ဆှဲထားတာပါ လှှတသ်ှားပြီး ပြော့ခွခွလေေေး ဖြစ်သှားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ပြဲကြမ်းထားရတဲ့ ကနွောလြည်း အမောဖြရတေော့တာပေါ့လေ ဟီး။
အသာလေး ပေါငကြှားထဲက ထွကြ၊ ကုတငပြေါလြှမ်းတကပြှီး ဆရာမလေးကို ဖကအြိပန်လေိုကတ်ာပေါ့။ တောတ်ောကြှာတဲ့အထိ မှိန်းပြီး အိပန်ရောကနေ မိနဈ ၂၀ လောကန်မှေ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ
မောပမ်းနှမ်းလတွဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ မော့ကြည့်လြာတယ်။ ဆံထုံးတွကေ ပြကထွေားတော့ ဆံနှယရြှညတ်ှေ ကပိုကရိုကြားထဲ မကြန်ှာလေးက ရီဝဝလေေေးရယ်။ ခစွစြရာလေးဗွ။
ဟဲ့ကောငခြမွြးကို.. နင့ဟြာက ဘာတုန်း.. ဘာမှဆကမြလုပဘြူးလား မေးချင်န်ကြပေညီထငတ်ယ် ဟီဟိ။ မှနရြာပြောသဈစာပါဗွာ။ ဘာမှကို မလုပခြငွတ်ော့ဘူး။ တကယပြှောတာ။ ခုနက လကလြှှနသ်ှားတာ။ သူပြီးအောငလြည်း လုပပြေးနိုငလြိုကတ်ော့ လူကိုကြညန်ူးသှားတယ်။ (ခစွတ်ော့လည်း ပေးဆပခြငွတ်ာပေါ့လေ ဟီဟိ)
ဒါပမယေ့ြ အဲ့လောကထြိကြီး သှားလုပလြိုကတ်ာတော့ မကောင်းဘူးဗွ။ ကောင်းလားမကောင်းလား ဘာဆကဖြစ်သလဲ ကြည့်လြေ။
“ရှင် ကမွကို အထငသ်ေးလို့ အဲ့လောကထြိ လုပရြဲတာမလား”
အောကန်ှုတခြမ်းလေးကိုကပြှီး မေးလာတယ်။
“ဟာ! မဟုတပြါဘူးဗွာ ကနွောြ ခစွလြို့လုပမြိတာပါ”
“ရှင် မကောင်းဘူး ကမွသိကျခာကို မရှိတော့တဲ့အထိ အနိုငကြငွ့တ်ယ်”
“မဟုတပြါဘူးဆိုနေ.. အာဗွာ”
“မရှံဘူးလား.. သူများဟာကို အဲ့လိုလုပတ်ာ ဟမ်!”
“ခစွတ်ော့ ဘယရြှံမလဲ ဆရာမလေးရာ”
“တောမှာသှားပြောခွေ..။ ဘယန်ှဈယောကရြှိပြီလဲ ဒီလိုလုပလြုပပြှီး ဖကြဆြီးတာ။ ပြောစမ်းပါ လုပပြုံကိုငပြုံတွကေ ဝါကိုရင့န်ပေါပြီလေ”
“ဟာဗြာ! အဲ့လိုတော့ မပြောပါနဲ့”
“မှနရြာပြောတော့ မခံနိုငရြှာ ဟာဟ”
“ကြှတ်!”
“ပြောစမ်းပါ ဘယန်ှဈယောကရြှိပြီလဲ”
ဝုန်း!!!
ဖကအြိပန်တောကနေ စိတတ်ိုတိုနဲ့ ဝုန်းကနဲ ထထိုငပြဈလိုကတ်ော့ ဆရာမလေး မကြလြုံးလေးပြူးပြီး လန့သ်ှားရှာတယ်။ အောကကြ ဖငပြှောငဖြစ်နတေဲ့ ထမီလေးကို ဆတကြနဲဆှဲယူပြီး ကောကဝြတရြင်း ထထိုငလြာတယ်။ ကနွောြ စိတတ်ိုသှားတာကို ကြည့်ပြှီး မခွိုမခဉွရြုပန်ဲ့ ဖြစ်သှားတယ်။ ထမီဝတပြှီးတာနဲ့ ပြကနွေတေဲ့ ဆံပငရြှညကြှီးတွကေို သပသ်ပရြပရြပဖြစ်အောငပြှငပြှီး ကုတငပြေါကြ ဆင်းဟနပြှငလြိုကတ်ယ်။
“ကနွော့အြဝတတ်ှကေော”
လသေံက ခပမြာမာရယ် ဟီဟိ။ ဖငတ်ုံးလုံး ကုတငပြေါြ တငပြလငခြှနရေောကနေ လှမ်းမေးလိုကတ်ာ ပြုံးစိစိနဲ့ အခန်းပြငထြှကသ်ှားပြီး ခဏနတေော့ ပြနဝြငလြာတယ်။ လကထြဲမှာ မီးအိုးထိုးပြီးသား ကနွော့အြဝတတ်ှေ ကမ်းပေးလာတာကို လှမ်းယူပြီး ကုတငပြေါမြှာတင် အင်ျကြီကို ကောကစြှပလြိုကတ်ယ်။ အောကကြ ဝတလြာတာက ပုဆိုးမဟုတဘြူးဗွ။ ဘောင်းဘီဆိုတော့ ဝတရြခကန်တယ်ေ။ ဂွေးတန်းလန်းကြီးနဲ့ ကုတငပြေါကြ ဆင်းဝတရြအောငလြည်း သူ့အရှေ့မှာကြီး ဟီးဟီး။
အံမယ် သူကလည်း ထီမထငဟြနန်ဲ့ လကပျိုကပြှီးတော့ကို ရပကြှည့န်တော။ ကနွောလြည်း မထူးပါဘူးဆိုပြီး ကုတငဟြိုဖကကြိုဆင်း ကြောပေးပြီး (ဖငပြှောငကြိုတော့ မှငခြငွမြှငပြါစတေော့ဆိုပြီး) ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ကောကဝြတလြိုကရြတယ်။ ဝတပြှီးတာနဲ့ သူ့ရှေ့ကဖြတပြှီး အခန်းပြင် ထွကဟြနပြှငတ်ယ်။
“ဒါက ဘယတ်ုန်း!”
ဟောကသ်ံလေးနဲ့ မေးလာတာ။
“အိမပြှနမြလို့”
“သှောြ! လုပခြငွတ်ာလုပပြှီးတော့ ဒီလိုလား.. သှောြ ဟောဟြောြ”
ငေါ့တော့တော့ လုပန်တော။
“ခငဗြွားက ကနွော့ကြို မိန်းမတကာကို လိုကဖြကြဆြီးနတောလို့ ဘာလို့ပြောလဲ”
“မဟုတလြို့လားရှင် မဟုတရြငမြနာနဲ့နေ တောကြ!”
ခါးထောကပြှီး ရပန်ရင်ေး ငှိမသ်ှားကြသေးတယ်။ နည်းနည်းကြာမှ
“ဆရာမလေး ခငဗြွား ကနွော့ကြို ခစွလြား”
“အို! မခစွပြေါင် ..။ မေးပုံလေးက ခစွစြရာလေးပါလား အထကစြီးကြီး”
ဆရာမလေးက ပြုံးစိစိ လုပပြှနတယ်ေ။
“ဒါဆိုဘာလို့ ဒီအခွအနေထေိ..”
“အို.. ကမွက ရှင့ကြို အတင်းအဓျဓမ ဘာများလုပမြိလို့လဲနောြ”
“မခစွရြငလြည်း ပြီးကောဗွာ!!!!!!”
ရှူးရှူးရှားရှားနဲ့ ခွသေံခပပြှင်းပြင်းနင်းရင်း အခန်းထဲက ထွကလြာခဲ့မိတယ်။ အိမအြောကထြပကြို နောကဖြေးလှကေားကနေ ဆင်းခလွာတော့ ကြောင်းတကခြွိန် ရောကန်လေို့လား မသိဘူး ကြောင်းသူတွေ မရှိကြတော့ဘူး။ လူရှင်းနလေို့ ကံကောင်းသှားတယ်။ ဘောကဆြတ် ဘောကဆြတန်ဲ့ ခွံဝင်းထဲကနေ အပြငကြို ထွကလြာရင်း အသာအယာ စောင်းငဲ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အိမအြပေါထြပ် ဝရံတာကနေ ဆရာမလေး ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်န်တော မှငလြိုကရြတယ်။ ကနွော့ကြို မိန်းမမှနသ်မွှ လိုကဖြကြဆြီးနတေဲ့ ကောငလြို့ ပြောတာရယ်။ ညကတော့ သနားပြီး ခစွသ်ှားတာလိုလို ဘာလိုလိုလုပပြှီး မနကရြောကမြှ မုနလြာဥလုပသ်ှားတာရယကြှောင့ြ ဒေါဖောင်းသှားတဲ့ ကနွောြ ဆတကြနဲပြနလြှည့ပြှီး နောကကြိုမကြည့်တ်ော့ပဲ ခပသ်ုတသ်ုတ် ထွကလြာခဲ့တယ်။
ညက အိမပြှနမြအိပတ်ဲ့ ကိဈစကြောင့ြ အိမရြောကရြင် လူကြီးတွဆေူတာ ခံရပြန်ဦးမယ်။ ဒီထကဆြိုးတာက မိန်းမတဈယောကကြို အဖုတလြကြမြိပြီးမှ မခစွဘြူးတဲ့ဗွာ။ ဒင့မြကလှှေားတယလြိုမှပဲ တောကြ!။
————————————-
အဲ့ဒီအဖြစ်အပကြပြှီးး နောကပျိုင်း ကနွော့ရြူပဗဒဆရာမလေးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြို မဆုံဖြစ်တော့ဘူးဗွ။ ဘာလို့ဆို ဒီကြားထဲ ပြူနာတဈခု တကလြိုကသ်ေးတာကိုး။ အဲ့ဒီခတ်ကေ ထုံးစံအတိုင်း လောင်းကစားဝိုင်းတွနေဲ့တွဲထားတဲ့ ဘုရားပြဲတွကေ ဒီနားလုပလြိုကြ၊ ဟိုနားလုပလြိုကြ၊ ဝိုင်းကြီးပတပြတ် ဒူဝဝေေ ဖြစ်နတောဆိုတော့ကာ မှို့စွနဘြုရားပြဲပြီးတော့ မှို့အလယခြေါငမြှာ ထပလြုပပြှနတ်ယ်။
တဈည ဖိုးတနေဲ့ကနွောြ နှစ်ကောငသ်ား ပြဲဈေးတန်းလမ်းလွှောကရြင်း အကြောဆြိုငတ်ဈခုမှာထိုင် (ဆရာရှှဘေ ပါမလာတော့ လောင်းကစားဝိုင်းတွဖကြေ ခွေဦးမလှည့ဖြစ်ဘူး) ရနှေေးကြမ်းအိုးထဲ ဒိုငလြွှိုထည့ရြောင်းတဲ့ ရှမ်းကောကည်ှင်းအရကလြေးမော့ရင်း ဟိုငေးဒီငေး လုပန်ကြရောကနေ ပြူနာတကခြငွတ်ော့ ပြညသ်ူ့ရဲတွကေ ပြဲခင်းထဲ အရကရြောင်းတဲ့ဆိုငတ်ှေ လိုကဖြမ်းရင်း ကနွောတ်ို့ ထိုငန်တေဲ့ဆိုငကြို ရောကလြာပါလရေော။ အမှနကြဗွာ ဆိုငပျိုငရြှင် ရှမ်းအဘှားကြီးက ပေါတ်ငရြောင်းတာလည်း မဟုတရြှာပါဘူး။ သူများတကာမှာ မရှိဆင်းရဲလို့ အကြောစြုံလေးနဲ့ ရှမ်းအရကလြေးကို ရနှေေးခရားထဲ ထည့ရြောင်းနရှောတာကို အတင်းဝငဖြမ်းတယ်။ ပြညသ်ူ့ခဉွဖြတတ်ှပြေီပြီ ဟိန်းလားဟောကလြားနဲ့လည်း လုပသ်ေးဆိုတော့ အဘှားကြီးခငမြွာ တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ဖြစ်နရှောတာ။ မအဘေေးတွကေ ဆကကြှေးပေးထားတဲ့ ဆိုငတ်ှကြတေော့ ရောင်းချင်သ်လိုရောင်း မဖမ်းဘူးလေ။ ကနွောလြည်း စပမြှငကြတကြတန်ဲ့ မေးလိုကတ်ယ်။
“ဟရောင်! မင်းတို့ ပြဲဈေးထဲ အရကပြေါတ်ငရြောင်းနတေဲ့ ရဲသကသ်ာ ရံပုံငှဆေိုငကြိုကော ဝငဖြမ်းပါလား။ ရီးပဲကြာ သူများက မရှိဆင်းရဲလို့ ဒါလေး ရောင်းစားနတောကြတော့ ဒုကျခလာပေးနတယ်ေ”
လို့ အဲ့လိုလည်းပြောလိုကကြော “စမူဆာ” ဆိုတဲ့ နယထြိန်းနဲ့ သူ့တပည့ရြဲနှစ်ကောငကြ ဗှူးဗှဲလာလုပကြော။
“ဘာကောငတ်ှလေဲကြ ဝတ်တရားနှောကယ်ှကမြှုနဲ့ ဖမ်းလိုကရြမလား”
“ဖမ်းရဲရင် လာဖမ်းလေ”
ဆိုပြီး ပြနပြှောလိုကတ်ော့ အနားကပလြာတယ်။ လကထြိပတ်ှဘောတွေ ထုတန်တေုန်းပဲ ရှိသေးတယ် ဂွပကြနဲ အသံနဲ့ ရဲတဈကောင် ငိုကကြသွှားကော။ (ဟိုကောင် ဖိုးတကေ ဘာမပြောညာမပြော ခွေးခွခေုံနဲ့ မကြခြှကကြို ဖြတရြိုကလြိုကတ်ာကိုး အဟီး။ ကိုယ့လြူကလည်း လကကြ အဲ့လိုမှနတ်ာ)
ကနွောကြလည်း စကားများနကတေည်းက မသိမသာ ခွှတထြားတဲ့ ခါးပတန်ဲ့ (ခါးပတခြေါင်းက ကြေးနီသတ်တုခေါင်း) ကနွော့ဆြီပြေးလာတဲ့ “စမူဆာ” ရဲ့ နားထငကြို ဖြောင်းကနဲ ခပြဈလိုကတ်ယ်။ ဆကပြှီး နှစ်ယောကန်ှဈယောကခြငွြး ဖုန်းဒိုင်းဂွမ်းနတေဲ့အခွိနမြှာ ကနွတ်ဲ့ရဲတဈကောငကြတော့ ထွကပြှေးသှားရော။ လုံးထွေးသတပြုတရြင်း ဆိုငထြဲကနေ ပြဲလမ်းမပေါထြိ ရောကလြာတယ်။ လူတွကလေည်း ဝိုင်းအုံပြီးတော့ကို အားပေးနတော အဟီး။
သိပမြကြာလိုကဘြူး ထွကပြှေးသှားတဲ့ ရဲနဲ့အတူ ရဲတွေ အုပလြိုကကြှီး ရောကလြာတယ်။ ဘာပြောကောင်းမလဲ သူရဲကောင်းနှစ်ကောင် ကောင်းကောင်း အဘခေံရတော့တာပေါ့။ တိုတိုပြောရရင် လကထြိပတ်န်းလန်းနဲ့ ရဲစခန်းထဲ ပါသှားတယ်။ အခွုပထြဲရောကတ်ော့မှ စိမပြှနပြေဗငွြေးတာ ခံရတော့တာပဲ။
ည ၁၂ နာရီလောကမြှ ကယတ်ငရြှင် ရောကလြာတယ်။ လူလည်း သကေောငပြေါင်းလဲ ဖြစ်နပြေီ။ အဲ့ဒီခတ်မှော တနခြိုးအတောထြှားစပြုလာတဲ့ အမအြိုငကြ အကောငတ်ဈကောင် လာထုတသ်ှားတာဗွ။ ကနွောန်ဲ့ ဘယလြိုပတသ်ကန်သလေဲ ဆိုတော့ကာ အဲ့ဒီအရာရှိက ဖဲတောတ်ောရြိုကတ်ော့ ဖဲဝိုင်းတကာလှည့န်တေဲ့ ခွာတိတလြေးကနွော့ကြို အတောခြငတ်ာကိုး။ သူ့ဖာသူ ခရီးသှားဟနလြှှဲ ညသန်းခေါငတ်ရေးနိုး ပြဲခင်းထဲ မုန့လြာစားရင်း သူ့ဖဲရိုကဖြောရြိုကဖြိုကြ သတင်းကြားတော့ မနနေိုငပြဲ လိုကလြာတာဆိုလား ဟီးဟီး။
ခငဗြွားတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲ အဲ့ဒီအဖြဲ့က ဘယသ်ူ့မှ လူမထငတ်ဲ့ အခွိနဆြိုတော့ သူနဲ့သူ့လူတွေ ဝငလြာတာနဲ့ ရဲတွလည်ေး နစရောကိုမရှိဘူး ပြာယာခတန်တောပဲ။ စခန်းမှူးကအစ xငခြံ တော့မယ့ြ မကြန်ှာနဲ့။ အခွုပခြန်းထဲက ဖူးယောငပြှီး ထွကလြာတဲ့ ကနွောန်ဲ့ ဖိုးတကလေည်း ထီမထငဟြနန်ဲ့။ (အားကိုးအားထား ရသှားပြီကိုး ဟဲဟဲ)
အပြငရြောကတ်ာနဲ့ ခုနက လူအုပန်ဲ့ ဝိုင်းရိုကထြားတဲ့ မအဘေေးရဲတွကေို တဈယောကခြငွြးထိုးမယ် လာလေ ဟေ့ကောငတ်ှေ ဘာညာပေါ့။ နယထြိန်း “စမူဆာ” ကိုလည်း အင်ျကြီရငဘြတဆြှဲပြီး
“ဟေ့ကောင် မင်းငါတို့နဲ့ အပြငမြှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တွေ့လို့ကတော့ အသပေဲ”
ဆိုပြီး ကြိမ်းဝါးခဲ့သေးတာ ဟီဟိ။ တိုတိုပြောရရင် အဲ့ဒီ ဟိုလေးတကြောြ ပြူနာကြောင့ြ အိမကြလူကြီးတွကေ အပြငမြထွကရြဆိုပြီး အမိန့ခြလွိုကတ်ော့ ပြငပြကမျဘာနဲ့ အဆကအြသှယပြှတပြှီး ခွငှေိမလြိုကရြတယ်။ စတာလငန်ဈ ကြီးဒေါတ်ှရေဲ့ “သံကန့လြန့ကြာ” အောကကြ ပြညသ်ူလေး မောငဖြိုးသကပြေါ့ ဟီး။
တဈလလောကထြိ ခွငှေိမပြှီး အိမမြှဲနရတေော့ ဆရာမလေးကိဈစကလည်း ကိဈစပြတသ်လိုလို ဘာလိုလို ဖြစ်နရေော။ အိမအြလုပတ်ှဘောတွေ နည်းနည်းပါးပါး ကူလုပပြှလာတော့ အောကပြတဈြကလေးဘာလေး နည်းနည်းရပြီး အပြငကြို ဟိုခိုင်းဒီခိုင်း ပြနလြှှတစြပြုလာတယ်။
တဈရကတ်ော့ လမ်းမှာ ကြော့ကြော့မော့မော့စတိုငန်ဲ့ စကဘြီးလေးနင်းလာတဲ့ ဆရာမလေးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆုံရောဆိုပါတော့။ ဖတွကြနဲမှငတ်ာနဲ့ ကနွော့ကြို ပြုံးပြလာတယ်။ ကနွောလြား ခကြခြငွြး မိုးပေါကြို မော့ကြည့်ပြဈလိုကတ်ာ အဟိ။ ကောင်းကငထြဲက မိုးတိမတ်ှကေို စိတဝြငစြားနတောလိုလို ဘာလိုလိုပေါ့လေ။ ( မာနကြီးခကြမြွား ပြောပါတယ် ) ဟုတတ်ယလြဗွော။ သူပြောသလိုဆို ကနွောကြ မိန်းမတကာကို အဖုတလြိုကလြကြန်တေဲ့ကောငဆြိုတာကိုး။ ပတကြိုမပတသ်ကခြငွတ်ော့ဘူး။ ရလညေတ်င်းနတော။
နောကတ်ဈနေ့ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ကြူရှငသ်ှားအပထြားပေးတယဆြိုတဲ့ ဖိုးထွေးဆိုတဲ့ ခွာတိတ် ရောကလြာတယ်။
“ကိုဖိုးသကျ! ဆရာမက ခဏလာခဲ့ပါတဲ့”
ဆိုပြီး လာခေါရြော။
“ဟရောင် ရှုပရြှုပရြှကရြှကကြှာ၊ ရီးမှမလာဘူးလို့ ပြောလိုကြ”
ဆိုပြီး အောလြှှတလြိုကတ်ယ် ဟိဟိ။ ညနစေောင်းတော့ ဒီကောငထြပလြာတယ်။
“ကိုဖိုးသကြ! ဆရာမကပြောတယ်။ ဆဲတာတော့ ဘယကြောင်းမလဲတဲ့။ အဲ့လိုတော့ မရိုင်းစိုင်းပါနဲ့တဲ့”
ဆိုပြီး လာပြောရော။ (တကယ့ကြောငဗြွာ ရီးမှမလာဘူး ဆိုတာကို အတိအကြ ပြနသ်ှားပြောသတဲ့။ တကယ့ကြလေး ဟားဟား)
“မင်းလည်း တကယ့ကြောငပြဲကြာ”
ဆိုပြီး ထိုငရြယန်မေိတယ်။ ကံဆိုးချင်တ်ော့ ဒီကောင် အဲ့လိုလာပြောနတေဲ့အခွိန် ဘေးမှာ ကိုရှှဘေ ရှိနတယေဗြွ။
“ဘာတွလေဲကြ လုပစြမ်းပါဦး”
ဆိုပြီး အငတ်ာဗွူးတော့တာပဲ။ ခွာတိတကြို ပြနလြှှတလြိုကပြှီး ဇာတစြုံခင်းပြရတော့တာပေါ့။ ဆရာသမားက တဟီးဟီးနဲ့ ရယတ်ော့တာပဲ။ ကိုရှှဘကေ
“ခွိုမကေ ငါတို့နဲ့ ဆယတ်န်းတုန်းက အတူတူကြ။ အနတညေသ်လောကြ မာနက ခပကြှီးကြီးရယ်။ ယောကြာြးတွနေဲ့လည်း ခပကြင်းကင်းပဲဟ”
ကြောင်းနဖကေလြိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ မသာကြီး သူဖြင့ဆြယတ်န်းကို ၄ ခါလောကကြတွာကိုတော့ ထည့မြပြောဘူး။
“သူ့ဖာသူ ဘာဖြစ်ဖြစ်လေ။ ကနွော့ကြိုပြောပုံက ကောင်းသလားဗွ”
“ဟ! မင့လြုပပြုံကိုလည်း ကြည့်ြဦးလေ။ သူများအခန်းကို ကြောဝြင်..၊ ဟိုကသနားလို့ ပြနကြှိုကမြလိုလုပရြုံရှိသေး အဖုတလြကြပြဈရတယလြို့ ..။ ဟကောင် ဟိုကအရှကအြကြောကကြှီးတဲ့ ဆရာမလေးကို မင်းလုပပြေါကကြ ဟုတမြှမဟုတတ်ာပဲ ခွီး”
“ကနွောလြည်း သူအပါအဝင် နှစ်ယောကပြဲ လကြဖြူးတာကို.. သူပြောသလို မိန်းမတကာ လွှောကလြကြတ်ာတော့ မဟုတပြါဘူး ဟဲဟဲ..”
“ဒီမှာတင် အဖြပေေါန်ပြေီလေ။ သူပြောတာလည်း မမှားပါဘူး။ မင်းလည်း ကောင်းတဲ့ကောငမြှ မဟုတပြဲ။ ရှကရြမ်းရမ်းမနနေဲ့ မအဘေေးလေး”
“ဟီးဟီး”
“မင်းလို ကလကဝေကောငကြို ဒီလောကထြိ လိုကလြွောတာ တောလြှပြီ..။ လူကြီးလူကောင်းတွေ လာကမ်းလှမ်းတာတောင် သူက အပျိုကြီးပဲလုပမြှာဆိုပြီး ငှင်းတာဆိုလား။ သောကကြှီးသိပကြယွမြနနေဲ့ ဟုတပြှီလား။ ခေါန်တော သှားတွေ့လိုကြ”
“အို! မသှားဘူး”
“စပမြှငကြတတ်ာကြာ။ မင်းကိုမင်း ဇာတလြိုကမြင်းသား မှတန်သလေား။ သောကရြူး မသှားလဲနကြော လခွေးပဲ”
အဲ့ဒီလိုပဲ နလောလိုကတ်ာ နောကထြပ် ၃-၄ ရကလြောကန်တေော့ ဇာတလြမ်းထဲ ရေးခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဟိုခွာတိတလြေး ဖိုးထွေးက ဂွငဆြငလြာပြနတ်ယ်။
“ကိုဖိုးသကြ ရစကြေ ပကြန်လေို့ လိုကပြှငပြေးပါ”
“မင်းအိမကြ ရစကေလြား”
“မဟုတဘြူး ကနွော့အြသိအိမကြ”
ကနွောြ သိတာပေါ့ဗွာ။ ဘာဆိုတာ ဟဲဟဲ။ ဒါပမယေ့ြ ခပတ်ညတ်ည် ရှုတင်းတင်းနဲ့ ဂွအိတကြလေးဆှဲပြီး လိုကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ဒေါခြငခြွိုမေ့ အိမရြှေ့ရောကမြှ
“ဟရောင်.. မင့ဟြာက ဘာလဲကြ”
ဆိုပြီး ဟောကလြိုကသ်ေးတာ။
“ဆရာမက အမှနတ်ိုင်းမပြောပဲ ခေါခြဲ့ဆိုလို့ပါဗွာ။ ကနွောလြည်း ခငဗြွားတို့ကြားထဲမှာ စိတည်ဈလာပြီ”
ဆိုပြီး ခေါင်းကုတဖြငကြုတ် ဖြစ်နရှောတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ ကစွဆြံမှီးအရှညကြှီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ဆရာမလေး ပြေးထွကလြာတယ်။
“စကဆြရာ ပါလာပြီကိုး။ ကဲ သားဖိုးထွေး ကြောင်းသှားတော့”
ဆိုပြီး ဟိုခွာတိတကြို နငလြှှတလြိုကကြော။ ဟိုကောငလြည်း ဒိုးသှားကော.. မခွိုမခဉွြ ဆရာမလေးက
“စကဆြရာလေး ခွံထဲကြှပါရှင့ြ”
တဲ့။ ကနွောလြည်း ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ခွံထဲလိုကသ်ှားတယ်။ မကြန်ှာက ခပမြာမာပဲ ဟဲဟဲ။ ရတွင်ေးဘေးက ရစေုပပြန့ြ လမလေုံတာကို ထိုငပြှငန်တောကို ဘေးကနေ ထိုငကြှည့ရြင်း မထိတထိတွေ လာပြောနတောဗွ။ အသံလှငလြှငလြေးနဲ့ အူမှူးနတော ကနွော့မြှာ အံ့သှလို့။ မကြန်ှာတင်းတင်းနဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြ ဆရာမလေးက မှီးကောငပြေါကမြလေးလို လုပန်တောကိုး။ ကနွောလြာမှာမို့လို့လား မသိဘူး ရမေိုးခွိုး သနပခြါးပါးကြကကြလေးနဲ့ မှှေးမှှေးပြံ့ပြံ့ လှတပတလေးနဲ့ ခစွစြရာလေးဖြစ်အောင် စတိုငကြ ထုတထြားသေးတာ။ အမှနအြတိုင်းပြောရရင် လူက စိတကြိုလှုပရြှားနပမေယေ့လြို့ ဟနကြိုယ့ဖြို့ဆိုတာလို မကြန်ှာကိုတင်းထားပြီး သချောကိုမကြည့်ပြဲ မကြန်ှာလှှဲပြီး လုပစြရာရှိတာ လုပန်လေိုကတ်ယ်။ ရစကေလြည်းကောင်းသှားကော
“ဟာ.. ရလောပြီ၊ တောလြိုကတ်ာနောြ”
ဘာညာနဲ့ လာပလူးနသေေးတယ်။ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ဂွတွသေိမ်းပြီး ထပြနဖြို့လုပတ်ော့
“စကပြှငခြ ဘယလြောကကြတွုန်း”
တဲ့။
“ကြုပကြ ပိုကဆြံနဲ့ ပြငစြားတာ မဟုတဘြူးဗွ”
လို့ ခပတ်င်းတင်း ပြနပြှောလိုကတ်ယ်။
“သှောြ! ဟုတသ်ားပဲ။ အပြောစြကပြှငတ်ာ.. ပရောဖြကရြှငန်ယ် ဖဲသမားဆိုတာ မေ့နတယ်ေ”
တဲ့။ ငါ့ကို လာရိပြနပြှီဆိုပီး စိတကြတိုတိုနဲ့ လကည်ှိုးငေါကင်ေါကထြိုးပြီး ရနထြောငမြလို့
“ခငဗြွား!!!”
ဆိုပြီး ပြောလိုကကြာရှိသေး ထိုးထားတဲ့ ကနွော့လြကည်ှိုးကို အတင်းဖမ်းဆုပပြှီး သူ့နှုတခြမ်းပေါြ လကည်ှိုးလေးတငပြှီး “ရှူးးး” တဲ့။ (မကြလြုံးလေးပါ ပြူးပြလာတာ။ ကနွောလြည်း ခစွစြရာမကြန်ှာပေးလေး မှငရြတော့ ဆကမြအောပြဲ ရပသ်ှားတယ်) ပြီးတာနဲ့ ကနွော့လြကကြိုဆှဲပြီး မီးဖိုခန်းထဲ ခေါသ်ှားတယ်။ ငှကပြွောထောပတကြှောန်ဲ့ ကောဖြီတွပြငေထြားတာ ကြှေးတယ်။ ရလည်ေ စားကောင်းတယဗြွာ။
ကနွောြ ဗိုကဆြာဆာနဲ့ အားရပါးရ စားနတောကို ပြုံးပြီး ရပကြှည့န်တယ်ေ။ ပလုတပြလောင်းနဲ့ စားပြီးတာနဲ့ ကောဖြီမှှေးမှှေးလေးမော့ရင်း ကနွောလြည်း ပြနပြှုံးပြလိုကမြိတော့ စကားစလာတယ်။
“စားလို့ကောင်းလား ကိုဖိုးသကလြေး”
“အရမ်းကောင်းတယဗြွ”
“နောကကြော စားချင်သ်ေးလား”
“ဝသှားပါပြီ ဗိုကကြိုအင့န်တောပဲ”
“ဟင့အြင်း! ခွိုပြောတာ နောငတ်သကလြုံး အခုလို လုပကြွှေးတာမွိုး စားချင်လြားလို့ မေးနတော”
ပြောရင်း အောကန်ှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကပြှီး မချင့်မြရဲဟနလြေး ဖြစ်နပြနေတ်ယ်။
“ဟုတ်!”
“ကိုဖိုးသကလြေးကို ရှငခြစွတ်ယဆြိုတဲ့ မိန်းမက မဆိုးမမိုကရြဘူးလို့ ပြောရင် လိမျမာပြီး ပြောစကား နားထောငမြှာလား”
“ထောငမြှာပေါ့ဗွာ”
ကနွောြ ရငတ်ှခေုနလြာတာ အရမ်းပဲဗွာ။
“ကတိပေးရဲလား ကဲ!”
“အို ဘာလို့မပေးရဲရမှာလဲ… ပေးတယဗြွာ”
“ဒါဆို ကိုဖိုးသကလြေးကို ခွို.. ခွို ခစွတ်ယ်…”
အဲ့လိုလည်းကြားကော ထမင်းစားပြဲမှာထိုငပြှီး ကောဖြီမော့နရောကနေ ကနွောြ ဆတကြနဲထရပ်၊ မတတ်ပရြပလြွှကြ လကကြလေးပိုကန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို အားရပါးရ ဆှဲဖကပြဈလိုကတ်ော့တာပဲ။ ကစွဆြံမှီးအရှညကြှီးနဲ့ ပါးကြကကြှား ဆရာမချောချောလေး ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ မှုပသ်ှားတဲ့အထိ အတင်းဖကပြဈလိုကတ်ာပေါ့။ ပြောထြှာဗွာ။ အမလေး အဲ့ဒီတော့မှ
“ကိုဖိုးသကလြေး မကောင်းဘူးသိလား။ ခွို့ကို ခစွတ်ယလြို့လည်းပြောသေး ပစ်ပြေးသှားတယ်။ ခွို ဘယလြောကဝြမ်းနည်းခဲ့ရလဲ ရှငလြေးသိလား”
ဆိုပြီး ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ မကြန်ှာအပပြှီး ငိုပါလရေောလား ဆရာတို့ရယ်။ တဈကိုယလြုံးလည်း တသိမ့သ်ိမ့ြ တုနန်တောပဲ။ ရလညေဝြမ်းနည်းနရှောတာ ဟီဟိ။ အီဖကေိုယကြလည်း..
ဆောရီးပါ ဆရာမလေးရာ။ ကနွောြ စိတတ်ိုလို့သာ ရှောငန်ရတော ရငထြဲမှာတော့ ဘာပြုပါတယ် ညာပြုပါတယပြေါ့။ ကိုင်း! တိတတ်ော့ ပါးကြကတ်ှေ ပကြကြုနပြါပြီ ငါ့ဆရာမလေးက ကလေးပေါကစြလေးကြနတောပဲ ဘာညာနဲ့ ပါးပြငပြေါကြ မကြရြညတ်ှကေို ကနွောပြါးနဲ့ပြတပြှီး သုတပြေးပစ်လိုကတ်ယ်။ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ငှိမခြံနရှောတဲ့ မကြန်ှာဖူးဖူးလေးကို လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ ညှပထြားရင်း တဆတဆြတ် တုနန်တေဲ့ နှုတခြမ်းရဲရဲလေးကိုပါ ပလှတကြနဲ စုပန်မ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ခွဖြေားထောကြ ခါးလေးကော့ပေးလာတော့ ခါးကငွကြငွလြေးကိုပါ သိုင်းဖကြ ကြောပြငလြေးကိုပါ ပြတပြေးနမေိတာပေါ့။ ပတဝြန်းကငွကြလည်း ခွံနဲ့ဝန်းနဲ့ ဆိုတော့ လအဝှေေ့မှာ သဈပငတ်ှဆေီက သဈရှကတ်ှလတေေိုးတဲ့အသံ တရှဲရှဲကလှှဲပြီး တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်တေော့ လုံးဝရိုမန့တ်ဈပဲ။ ဒနဒြန့ဒြန် ပေါ့ဗွာဟီဟိ။
—————————————
မီးဖိုချောငထြဲမှာ အခစွန်လံထနကြတေဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးနဲ့ သူခစွတ်ဲ့ကောငဆြိုးလေး ဖိုးသကြ (ပြောရတာ အရသာရှိလိုကထြှာ ဟိ)
အပေါမြှာရေးခဲ့တဲ့ အခွအနေအတေိုင်းဆို ရလညေရြိုမန့တ်ဈနကြပြေီဆိုတော့ တွယမြွားတွယကြှတော့မလားလို့ ခငဗြွားတို့ တွေးမိပြီး မွှောန်ကြမေယန်ဲ့တူတယ်။ တကယတ်မ်းက မတွယဖြစ်ဘူးဗွ။ (ဟာ.. ဒင့မြဂလှှေား အဟုတမြှတပြှီး စောင့ဖြတန်တော မအဘေေးခွိုကန်း) ဒါက အောဇာတလြမ်း ရေးနတောမှ မဟုတတ်ာ ညီအဈကိုတို့ရာ။ ခစွကြိုယတ်ှေ့ပါဆိုနမှပေဲ ဟီးဟီး။ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ သူ့အခန်းထဲ ကြောဝြငပြှီး အဖုတလြကြပြဈခဲ့တာကတော့ မှနပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အခုမှ အခစွဇြာတလြမ်းက စရတာကိုးဗွ။
တကယတ်မ်းပြောရရင် ဘာမှတောင် မဘာရသေးဘူး။ ဘယလြိုလုပ် အုပတ်ဲ့အဆင့ထြိ ရောကမြှာတုန်းလို့။ ခငဗြွားတို့လို သူလိုငါလို သမီးရည်းစား စဖြစ်ကြတဲ့ အခွနလေေိုပါပဲ။ ပြေ့ဖကထြားပြီး ကတုနကြယငတ်ှေ ဖြစ်နခေဲ့ကြတာနဲ့တင် လူက ကြနပေန်ပြေီလေ။
နမ်းတာတော့ နမ်းတာပေါ့။ ကိုယလြုံးအိအိလေးကို အတင်းပြေ့ဖကတ်ာ၊ နဖူးပြောငတ်င်းတင်းလေးကို ပါးနဲ့ပြတတ်ာ၊ ကနွော့ရြငဘြတကြို ဆရာမလေးက အမှတတ်နိုး တရှှတရြှှတန်ဲ့ နမ်းတာလောကန်ဲ့တင် ကြနပေန်ကြတောပေါ့။ လကဖြဝါးချင်ြးကပထြားပြီး ဆုပန်ယကြှ၊ သူ့လကမြောင်းအိုးဖြူ အိအိလေးတွကေို စိတယ်ားနတေဲ့ ကနွောကြ ဆှဲဆှဲပြီး ဆတကြနဲကိုကြ၊ သူက လန့ပြှီးအောြ၊ ကမွရဲ့ ကိုဖိုးသကလြေးက ပြုံးလိုကရြင် ခစွစြရာလေးရှငလြို့ ခပတ်ိုးတိုး ရှကဝြဲဝဲလေးပြောရင်း (သည်းခံကြပါ ခငည်ာ) ကနွော့ပြါးနှစ်ဖကကြို ဘယပြှနည်ာပြနမြှှေး (ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို သူမနမ်းရဲဘူးဗွ ရှကန်ပေုံရတယ်)၊ ကနွောကြလည်း ပြဲဈေးမှာ မိုးပြံပူပေါင်းဝယပြေးဖို့ ပူဆာတာရလာတဲ့ ကလေးပေါကစြလေးလို အဟိအဟိနဲ့ ပြုံးပြောန်တောပေါ့ဗွာ။ ဒါနဲ့ပဲ ကြောင်းဆင်းခွိနရြောကလြာတော့ သူ့တပည့မြလေးတွေ ပြနလြာခါနီးပြီမို့ မခွဲချင်ခြှဲချင်န်ဲ့
“ကိုဖိုးသကလြေး ပြနတ်ော့နောြ”
ဆိုပြီး ပြောလာရော။ ပြောတာပြောနတော ကနွော့ရြငခြှငကြယွကြှီးထဲ ပါးလေးအပပြှီး အတင်းဖကထြားတာကိုတော့ မလှှတဘြူးရယ်။
“ပြနခြငွဘြူး ဆရာမလေးရာ”
လို့ စူပုပပြုပမြကြန်ှာနဲ့ ပြောလိုကတ်ော့
“လိမျမာပါတယကြှာ။ ခွိုလည်း ဘယပြှနလြှှတခြငွပြါ့မလဲ။ ခဏနရင်ေ တပည့မြတွေ ပြနလြာတော့မှာဟ”
ဆိုပြီး မကြန်ှာလေးက ခပပြကြပြကြြ ဖြစ်သှားရှာတယ်။
“ဒါဆိုလည်း ပြီးကောဗြာ”
လို့ ပြောရင်း ဆရာမလေးရဲ့ ခါးကငွကြငွလြေးကို ခပတ်င်းတင်းဖကရြင်း နှုတခြမ်းနီရဲရဲလေးကို အားရပါးရစုပပြှီး နမ်းပစ်လိုကတ်ာ အကြာကြီးပဲ။ အားရသှားမှ နှုတခြမ်းချင်ြးဆကထြားတာ လှှတပြေးလိုကတ်ယ်။
“မောလိုကတ်ာ ကိုဖိုးသကလြေးရာ။ ခွို ဒူးတွမခေိုငတ်ော့ဘူး။ ရှငလြေး တောတ်ောဆြိုး”
လို့ပြောရင်း ရငဘြတကြို မနာအောင် ထုလာတယ်။ အဲ့ဒီ ရှကဝြဲဝဲရငဖြိုနတေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ မကြန်ှာပေးလေးကို အခုထိတောင် မှငယ်ောငန်မေိပါသေးတယဗြွာ။
ဒါနဲ့ပဲ ပြုံးပြောန်တေဲ့ ကနွောြ အိမကြို ဘယလြိုပြနရြောကလြာမှန်းတောင် မသိပါဘူး။ မယုံနိုငစြရာ အခွအနေကြေီးကိုးဗွ။ တဈမှို့လုံးသိတဲ့ မကြန်ှာထားတင်းတင်း ရူပဗဒေဆေရာမ ချောချောတောင့တ်ောင့ြ ဖြောင့ဖြှောင့လြေးက ကိုယ့ရြည်းစား ဖြစ်နပြေီလေ။
ငါ့လခွေး ခမွြးကိုရာ မင်းဟာကြီးက ဇာတမြွှောကြီး ဘာမှလည်း မပါပါလားလို့ ကလောဆြဲချင်န်ကြပြေီလား ညီအဈကိုတို့။ လာမယလြဗွော။ ဇာတကြှမ်းတွလောတော့မှာ ခဏစောင့ြ။
နောကရြကတ်ှမှော နေ့လညတ်ဈနာရီ ကြောင်းတကခြေါင်းလောင်းသံကိုပဲ နားစွင့န်တေော့တာဗွ။ ဆရာမလေးရဲ့အိမကြ ကြောင်းသူတွေ နေ့လညစြာထမင်းပြနစြားပြီး ကြောင်းပြနသ်ှားတဲ့ အခွိနလြေ။ နေ့လညတ်ဈနာရီထိုးတာနဲ့ အီဖကေိုယတ်ို့က လှဈကနဲ ပြောကသ်ှားတော့တာပဲ။ ဆရာမလေးအိမကြို ပြေးတာလေ။ သုံးနာရီဆယ့င်ါ့း ကြောင်းဆင်းခွိနအြထိ အဲ့ဒီမှာသှားပြီး ရငဖြိုစရာ သမီးရည်းစားသဘာ၀ အတို့အဆိတလြေးတွေ သှားသှားလုပန်တေော့တာပေါ့။
ပထမပိုင်းရကတ်ှမှောတော့ ဖကတ်ာနမ်းတာလောကန်ဲ့တင် ပြဲက ပြီးပြီးသှားတယဗြွ။ ရှေ့ဆကပြှီး မတိုးရဲသေးဘူး။ ဟိုအဖုတလြကြလြိုကကြတည်းက ကိုယ့ကြိုပြောထားတာဆိုတော့ လန့န်တောကိုး အဟိ။ နေ့လညန်ေ့ခင်း သူလုပကြွှေးတဲ့ သားရညစြာ မုန့လြေးတွစေား၊ ကောဖြီသောကြ၊ ပြေ့လိုကဖြကလြိုကြ လုပတ်ာနဲ့တင် သကပြှင်းတွခခွေပြှီး ပြနလြာရတာခညွြးပဲ။ ဂွေးတော့ နည်းနည်း အောင့တ်ောင့တ်ောင့ပြေါ့လေ ဟီး။
ဒီလိုနဲ့ တဈရကြ ကနွောရြောကသ်ှားတဲ့အခွိန် ဆရာမလေး ရမေိုးခွိုးအဝတတ်ှလွှေောပြှီး ခွံထဲက ကြိုးတန်းမှာ လှန်းနတေဲ့ အခွိနဗြွ။ သိတဲ့အတိုင်း ထမီရငခြေါင်းလွားလေးနဲ့ ရတွကေေ စိုထားတော့ ကိုယလြုံးက တင်းတင်းရင်းရင်းလေး။ ဒီကကောင် ရလညေဖြီးလဖြစ်လာတာပေါ့။ မီးတောကတ်ော့မတတ် မကြလြုံးတွနေဲ့ ထိုငကြှည့န်တော ဟီး။
သူလည်း ရိပမြိပုံရတယဗြွ။ ကနွောြ ခေါတ်ောတဈထောငအြားနဲ့ စိုကစြိုကကြှည့န်တောကို မကြလြှှာလေးခွ အောကန်ှုတခြမ်းလေး ကိုကပြှရင်း ကိုဖိုးသကလြေးနောြ ကိုဖိုးသကလြေးနောန်ဲ့ အောအြောင်ေါကန်တော ဟီဟိ။ မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ဉာဏဆြငတ်ော့တာပေါ့။
“ဆရာမလေး ကနွော့ကြို ကောဖြီဖြောတ်ိုကပြါ”
လို့ ပြောလိုကတ်ော့
“ခဏလေးကြာ ရချိုးပြီးစ ထမီရငခြေါင်းလွားမို့ အိမပြေါတ်ကပြှီး အဝတလြဲဦးမယ် စောင့ြဦး”
“ဟင့အြင်း အခုဖြောတ်ိုကြ အရမ်းဆာနပြေီ”
“ဟှန်း!”
ဆိုပြီး အဝတဇြလုံအလှှတကြလေးကိုငပြှီး မီးဖိုချောငထြဲ ဝငသ်ှားရော။ အနောကကြနေ အသာလေး လိုကသ်ှားတဲ့ ကနွောကြတော့ ထမီရစေိုအောကကြ လှုပလြီလှုပလြှဲ့ တငပြါးအိစကစြကြ ထွားထွားကြီးကိုကြည့်ပြှီး ဂလုဂလုပေါ့။ မီးဖိုခန်းထဲရောကသ်ှားကြတော့ ကောဖြီနှပဖြို့ပြငန်တေဲ့ ထမီရငခြေါင်းလွား ဆံပငဘြီးဆံပတကြှီးနဲ့ ဆရာမချောချောလေးကို အသာလေး အနောကကြနေ ပြေးဖကလြိုကတ်ယ်။
“ဟာကြာ!”
လို့ တဈခွန်းပဲ အောန်ိုငတ်ယ်။ တဈကိုယလြုံး တွန့တ်ကသ်ှားရော။ အောကကြ မာနဖြီနတေဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အနောကကြနေ တငပြါးကို ထောကလြိုကတ်ာကိုး။ အောတ်ာအောတ်ယ် တွန်းတာတွေ ရုန်းတာတွေ မလုပဘြူးဗွ။ အနောကကြနေ အဲ့လို အထောကခြံထားရတဲ့အပြင် ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ကြာဆိုပြီး ဂွိုင်းအောကကြနေ လကန်ှဈဖကန်ဲ့လွှို တဈခါမှ မထိဖူးမကိုငဖြူးသေးတဲ့ ခွိုဗူးနှစ်လုံးကိုပါ ထမီရငခြေါင်းလွားပေါကြနေ အုပကြိုငပြဈလိုကတ်ယ်။ ဘီးဆံပတထြုံးထားလို့ ပြောငရြှင်းရှင်းလေးဖြစ်နတေဲ့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့ ဖြူဝင်းဝင်းလေးကိုပါ နှုတခြမ်းနဲ့ ရှရှလေးတွေ လွှောကဖြိနမ်းပစ်လိုကတ်ော့ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာရော။
ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ မကြန်ာချင်ြးဆိုငဖြစ်သှားအောင် ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးကို ဆှဲလှည့ပြဈလိုကတ်ော့ တဆတဆြတတ်ုနန်တေဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားနဲ့ အတင်းဖိကိုကထြားတဲ့ ရီဝဝေေ မကြန်ှာချောချောလေး။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပပြဈလိုကတ်ယ်။ ဒူးကိုနည်းနည်းကြေးပြီး (ကနွောကြ ပုဆိုးဝတထြားတာဆိုတော့ ဒုံးပြံက အတောထြောငထြှကန်တော) အဖုတန်ရောလောကကြို စိတမြှန်းနဲ့မှန်းပြီး ကပဆြောင့လြေး ဆောင့ထြိုးပေးနလေိုကတ်ယ်။ လကန်ှဈဖကကြလည်း လုံးဝမထိဖူးသေးတဲ့ ရစေိုထမီအောကကြ တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းအိအိကြီးတွကေို စုံကိုငပြှီး အတင်းဆုပခြွနတေောပေါ့။ အသကရြှူသံတွပြင်ေးခကြကြဗွာ ရှူးရှူးရှဲရှဲကို ဖြစ်နကြတော။
အဲ့လိုပြဲကြမ်းနရင်ေး လကမြှနခြှမှနေန်ဲ့ သူ့ထမီရငခြေါင်းလွားကို ဆတကြနဲ ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြကသွှေားတဲ့ ထမီကို အတင်းဆှဲတငဖြို့ လုပပြမယေ့ြ ကနွောကြ အတင်းဆှဲခပြဈလိုကတ်ာ ခါးနားအထိ ရောကသ်ှားရော။ အဲ့ဒီတော့မှ ဒေါခြငခြွိုမရေဲ့ အခစွဗြူးကြီးနှစ်လုံးကို သချောမှငဖြူးတော့တာ ဆရာတို့ရေ။ နည်းတာကြီးတွလေားဗွာ။ ထွားလိုကတ်ာ။ တင်းရင်းပြီး ဝိုင်းစကခြကြြ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ ပုစိကြေးလေးတွေ။ ဝါဝင်းစိုပြခကြေကြလည်း နမထေိလမထေိ ဘောလြီအင်ျကြီအောကကြ သိမ်းထုပထြားတာတွဆေိုတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ လူကို မှငတ်ကသ်ှားတာ ဖူးးး။
လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ဲ့ အုပပြှီး လှမ်းကိုငလြိုကတ်ာတောင် လကမြဆန့ဘြူးဗွ။ တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ကိုငကြှည့ရြင်း သာသာဖြဖြလေး ဆုပန်ယပြေးလိုကတ်ာ
“အဟင်းးး”
ဆိုပြီး မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ငှီးသှားတယ်။ နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးတွကေို လှိမ့ပြှီးခွပေေးတော့ တုနတ်ုနတ်ကသ်ှားရော။ လူလည်းဘယလြိုမှ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး။ တဈဖကကြ ခွိုဗူးတဈလုံးကို အားရပါးရ အုပကြိုငထြားရင်း ကနွတ်ဲ့ ခွိုဗူးတဈလုံးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ နို့ဆာနတေဲ့ကလေးလို အသစေို့ပစ်တာပေါ့။ ဆရာမလေးဆီက
“ကိုဖိုးသကလြေး.. ရှင် ဘာတွလေုပန်တောလဲ။ ကိုဖိုးသကလြေး မကောင်းဘူးကြာ..။ အိုကြာ..”
အဲ့လို ငှူစူတဲ့ အသံလေးတွေ ကြားနရပေမယေ့ြ ဂရုကိုမစိုကတ်ော့တာလေ။ ဘယည်ာပြောင်းပြီးကို ခွိုစို့ပစ်လိုကတ်ယ်။ အားရပါးရစို့နရင်ေး ခါးအထိ လွှောကနွတေဲ့ထမီ (သူ့လကတ်ဈဖကကြ ပြနတေေဲ့ ထမီကိုကိုငထြားရင်း ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို တင်းတင်းဆုပထြားတာ) အောကကြိုလွှိုပြီး ဟိုတခါက လကြထြားဖူးတဲ့ ဖုတဖြုတဖြောင်းဖောင်းဆီကို လကန်ဲ့လှမ်းနှိုကလြိုကတ်ော့ အရညခြွှဲပစွပြစွတ်ှေ စီးကနွမှန်ေး သိလိုကရြတယ်။ အဖုတကြို တဈခကြန်ှဈခကြလြောကပြဲ ပြတပြေးရသေးတယ် အတင်းတွန်းလှှတကြော။ အဲ့ဒါနဲ့ လူချင်ြးခွာလိုကပြှီး
“ဘာလဲဗွာ.. ကနွောမြနနေိုငတ်ော့ဘူး၊ ဆရာမလေးကို အသားကုနခြစွခြငွန်ပြေီဗွာ”
လို့ ဆူဆောင့ဆြောင့လြေး ပြောလိုကတ်ော့ ခါးရောကန်တေဲ့ ထမီကို ရငခြေါင်းပြနလြွားလိုကရြင်း မခွိုမခဉွမြကြန်ှာပေးနဲ့
“ရှင့ကြို မခစွရြဘူးလို့ ဘယသ်ူပြောလဲ..။ ဒါပမယေ့ြ ဒီ မီးဖိုခန်းမှာတော့ မဟုတဘြူး။ ခွို့အခန်းထဲမှာ.. တဈမိနဈ အခွိနပြေးမယ် ဒါပဲ..”
လို့ပြောရင်း လှဈကနဲ ထွကပြှေးသှားတယဗြွ။ ပုဆိုးအောကကြ ဒုံးပြံကြီးငေါကတ်ောကန်ဲ့ အူကြောငကြှောငင်ေးရင်း ကနွခြဲ့တဲ့ ကနွောလြည်း အဲ့ဒီတော့မှ သတိဝငလြာတယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ လူက လိငစြိတတ်ကလြာပြီဆို ရငတ်ှပေူ အာခေါငတ်ှခွေောကတ်တတ်ာမလား။ မီးဖိုခန်းထဲက ရအေိုးစငမြှာ ရတဈေခွကခြပသ်ောကပြှီး အသာလေး အိမပြေါထြပကြို တကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ငါတော့ ငါ့ခစွခြစွြ ဆရာမအပျိုကြီးလေးကို တွယရြတော့မှာပါလားဆိုတဲ့ စိတန်ဲ့ ရငခြုနသ်ံတွကေိုမှနလြို့ ဆိုပါတော့ဗွာ။
အိမအြပေါထြပကြ ဆရာမလေးအခန်းရှေ့ ရောကသ်ှားတော့ တံခါးပိတထြားတယဗြွ။ အသာလေး တွန်းလိုကတ်ော့ ကြှိကနဲပြင့သ်ှားတယ်။ အထဲမှာ ဘယသ်ူမှလည်း ရှိမနဘေူးရယ်။ အဲ့ဒီမှာဗွာ အခန်းထောင့ြ အဝတဖြှူအုပထြားတဲ့ ဆင်းဂါး အပခြွုပစြကကြှီးက အလိုလို ဘီးလုံးလှည့သ်ှားတာ တွေ့လိုကတ်ော့ ပြုံးပြီး အသာလေး အခန်းတံခါးကို ခကြထြိုးလိုကတ်ယ်။ ခကြထြိုးပြီးမှ အပခြွုပစြကန်ားကပသ်ှားပြီး အုပထြားတဲ့ အဝတစြကို ဆတကြနဲ ဆှဲဖယလြိုကတ်ော့ အပခြွုပစြကအြောကကြ ခွနင်ေးခုံပေါြ လေးဖကလြေးထောကပြှီး ဝငပြုန်းနတေဲ့ ဆရာမလေးကို ဘှားကနဲ တွေ့လိုကရြတယ် အဟီး။ ဘီးဆံပတထြုံးထားတာ ပြကလွေို့ ဆံပငရြှညကြှီးတွကေ ကပိုကရိုနဲ့၊ ထမီရငခြေါင်းလွားလေးနဲ့ မကြလြုံးလေးပြူးပြီး ပုန်းနတေဲ့ ခစွစြရာအပျိုကြီးလေး။
“အဲ့ဒါဘာလုပန်တောလဲ ဆရာမလေး..။ အခုထွကခြဲ့..”
“ဟင့အြင်း! ခွိုကြောကတ်ယ်… သူများကို ဘာလုပတ်ော့မှာလဲ မသိဘူး… မလာဘူး…”
တဲ့ ဟားဟား။ ၁၆ နှစ်သမီး အကြောကပျိုနတေဲ့ ဟနပြနကြလေးဗွာ။ အသာလေးငုံ့ပြီး ပုခုံးနှစ်ဖကကြို စုံကိုငပြှီး ဆှဲထုတတ်ော့ အပခြွုပစြကခြှနင်ေးခုံကို အတင်းကိုငထြားပြီး တင်းခံနသေေးတယ်။ တကယ့ြ ဟာသ။ နောကဆြုံး အားချင်ြးမမွှတော့မှ ကနွော့လြကထြဲ ပါလာတော့တာ။ ဆှဲထူမပြီးတာနဲ့ ကုတငပြေါကြို ပြေ့ခေါသ်ှားပြီး ကုတငစြောင်းပေါြ တငပြေးလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ကြို မကြည့်ရြဲလို့လားမသိဘူး ကုတငစြောင်းမှာ ခွခထွေိုငရြင်း ကြမ်းပြငပြေါြ ရပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ခါးကနေ အတင်းဖကထြားတာ မလှှတဘြူး။
ကနွောလြည်း ကြောပြငလြေးကို ပြတပြေးနရင်ေး ထမီကိုပြနဖြှခွေ၊ ခွိုဗူးတွကေို လကဆြော့ပေးနလေိုကတ်ယ်။ ခုနက ခဏပြနပြွော့သှားတဲ့ ဒုံးပြံက ပြနမြတလြာပြနပြှီ။ ဒါနဲ့ မထူးပါဘူးကြာဆိုပြီး ဆရာမလေးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငန်ရောကနေ အသာလေး နောကဆြုတပြှီး ကနွော့ပြုဆိုးကို ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ပုဆိုးတငမြကဘူး အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ ခွှတပြဈလိုကတ်ာ။ အောကကြ ဒုံးပြံက ဖြောင်းကနဲ ထွကကြလွာပြီး လထေဲမှာ တရမ်းရမ်းရယ်။
“ဟာ!!” ဆိုတဲ့ အာမဋေိတသ်ံလေးနဲ့ ဆရာမလေးခငမြွာ ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားရှာတယ်။ နီရဲရဲထိပဖြူးကြီးနဲ့ ဒုံးပြံကြီးကို မှငတ်ကပြှီး စိုကကြှည့န်တော။ ခပတ်ညတ်ညပြဲ ကနွောလြည်း အပေါကြဝတလြာတဲ့ အင်ျကြီကိုပါ ခွှတပြဈလိုကတ်ော့ တဈကိုယလြုံး တုံးလုံးပေါ့။ ဆံပငရြှညတ်ှေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နတေဲ့ တုံဏှိဘာဝဖြစ်ေပြီး စိတလြှုပရြှားနတေဲ့ ဆရာမလေးဆီ ကပသ်ှားတယ်။ အသာလေး ကုတငပြေါြ ပကလြကဖြစ်သှားအောင် တွန်းလှဲလိုကပြှီး ပြကနွေတေဲ့ထမီကို အတင်းဆှဲခွှတပြဈလိုကကြော။ အဲ့ဒီတော့မှ ဟိုအရငတ်ဈခါက လကြဖြူးခဲ့တဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက အမှှေးပါးလလွလွေးအောကမြှာ ဘှားကနဲပဲ။ အရညလြေးတွတေောငစြို့နတော။
ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး အရညတ်ှစေို့နတေဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြလေးရဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းပေါကြို ကနွော့ဒြုံးပြံ အချောင်းလိုကတ်ငပြှီး ၄-၅ ခကြလြောကြ ပြတပြဈလိုကတ်ော့ ရှူးရှူး ဆိုတဲ့ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းနဲ့အတူ ကနွော့လြကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဆရာမလေး အတင်း ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြိုငလြာတယ်။ လုံးဝတင်းနပြေီဖြစ်တဲ့ ဒုံးပြံကို အရင်းကကိုငပြှီး အဖုတဝြမှာ တေ့ထားလွှကကြနေ ရှေ့ကို ဆတကြနဲ တိုးလိုကတ်ာ ထိပဖြူးလေး မှုပဝြငသ်ှားတယ်။ အိအိနှေးနှေးအရသာလေးနဲ့အတူ ခွှဲပစွပြစွြ ချောဆီတွကြေောင့ြ လွှောလွှောလွှူလွှူပဲ။
ထပပြှီး ထိုးထည့တ်ော့မှ မဝငတ်ော့ပဲ ဒုံးပြံတဈချောင်းလုံး ကြေးတကလြာပြီး ပလောကကြနဲ ချောထြှကသ်ှားတယ်။ ဆရာမလေးဆီက နာကငွမြှုတဈဝကြ အားမလိုအားမရတဈဝကြ ရောလွှကန်တေဲ့ အောသ်ံလေး ကြားလိုကရြတယ်။
“အာ့!! ကိုဖိုးသကလြေးရာ …”
——————————————-
အဲ့ဒီလိုနဲ့ အီဖကေိုယတ်ို့ ခွှေးပြနတ်ဲ့အကြကြ ဆိုကတ်ော့တာပါပဲလား ဆရာတို့ရာ။ ရလညေတ်ိုငပြတန်တေော့တာဗွို့။ ထပပြှီး ဆရာမလေးရဲ့ အဖုတဝြမှာတေ့တယ်။ ဖိသှင်းတယ်။ ရမဘြိုထိပဖြူးတော့ မှုပတ်ယ်။ အိကနဲပဲ။ အားနဲ့ ထပဖြိထိုးထည့လြိုကရြင် ဒုံးပြံတဈချောင်းလုံး ကြေးကောကသ်ှားပြီး ပလောကကြနဲ မှညသ်ံပေးပြီး ချောခြွောထြှကကြုနတ်ာ အဟီး။ ကနွော့အြပျိုကြီး ဆရာမလေးခငမြွာ ကပိုကရို ဆံနှယရြှညကြှီးတွေ ပြကနွေတေဲ့ကြားထဲက ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနအြိပန်ရောကနေ တံတောငဆြဈနှစ်ဖကထြောကြ၊ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို တင်းတင်းကိုကရြင်း ခေါင်းထောငပြှီး အောကကြ အဆီအငေါမြတဲ့ အပေါကအြလမ်း
မတည့ြ ဖြစ်နတေဲ့ကိဈစကို အံကြိတပြီး ပန်းသှေးရောငတ်ောကန်တေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ လှမ်းလှမ်းကြည့်လြာပြီ။ ကနွောလြည်း ကြိုးစားတာပဲဗွ။ မရဘူး။ ဒုံးပြံကို ချောမြထွကသ်ှားအောင် လကန်ဲ့တင်းတင်းဆုပပြှီး သချောတေ့ပြီး ထိုးသှင်းတော့လည်း
“အမလေး နာလိုကတ်ာ ကိုဖိုးသကလြေး
ရာ..”
ဆိုတဲ့ အောသ်ံလေးထွကလြာတာနဲ့ ထပမြထိုးထည့ပြေးရကတ်ော့ပဲ ဆှဲထုတလြိုကရြပြနတ်ယ်။ နောကတ်ဈခါ ထပထြည့ပြှနတ်ော့လည်း ဒီတိုင်းပဲ..
“နာလိုကတ်ာရှင်!”
ဆိုတဲ့ အောသ်ံလေးကြားတာနဲ့ ဆကမြလုပရြဲပြနဘြူး။ နောကဆြုံးတော့ စိတကြိုလွှော့ခလွိုကပြှီး ကိုယပြါ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ခွပစ်ေလကပြဈ ဝုန်းကနဲ သူ့ဘေးမှာ လှဲအိပလြိုကမြိရော။ စဉြးစားကြည့်ကြှပါဗွာ။ ဒီလောကြ ချောမောကကြသ်ရရှေိပြီး တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ အပျိုကြီးပေါကစြ သန့သ်န့စြငစြငလြေးကို စိတရြှိတိုင်း ခစွခြှင့ရြနကောမှ မအောငမြမှင် ဖြစ်နတောကိုး။ သူက မလုပန်ဲ့လို့ တွန်းထိုးငှင်းဆနတ်ာ တဈခုမှမလုပဘြူးနောြ။ ဒါပမယေ့ြ ဘာလို့မှန်းကိုမသိဘူး သနားစဖြယလြေး နာလိုကတ်ာ ကိုဖိုးသကလြေးရာ လို့ အောလြာရင် မလုပပြေးရကတ်ော့တာမွိုးဗွာ။
ကနွော့မြှာ သူနဲ့မတိုငခြငကြ မမတဈယောကရြှိခဲ့ဖူးပြီး အိပလြည်း အိပခြဲ့ဖူးပြီးပါပြီ။ လိငကြိဈစမှာ မကြှမ်းကငွပြမယေ့လြို့ အစိမ်းသကသ်ကမြှ မဟုတတ်ော့တာ။ ဒါပမယေ့ြ မသိဘူးဗွ ဒီရူပဗဒဆေရာမလေးကိုတော့ တဈမွိုးပဲ။ မတ်ေတာတရားက လိငစြိတကြို အနိုငယ်ူယူနတောလို့ ပြောရမလား မသိဘူးရယ်။ (ဒီမအဘေေး ခွိုကန်း ပလီပြနပြှီလို့ ဆဲချင်လြည်း ဆဲကြပါဗွာ) အတင်းကြီး ဆကမြလုပရြကဘြူး။ သနားတယ် အဲ့ဒါပါပဲ။
ဆရာမလေးရဲ့ဘေးမှာ လှဲအိပန်ရင်ေးက မကြန်ှာလေးကို ဖုံးထားတဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို ဆှဲဖယပြှီး ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ မချင့်မြရဲဟနလြေးကနေ ကြငန်ာသနားစိတတ်ှေ ယိုဖိတန်တေဲ့ မကြလြုံးလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြိုငေးနတေဲ့ ဆရာမလေးရယလြေ။ အဝတမြဲ့ဖြစ်နတေော့ အိစကထြှားကြိုင်းလှန်းတဲ့ ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက ထင်းနတောပဲ။ ဘေးတိုကလြှဲအိပထြားတာတောင် တအားတွဲကမွနဘေူး။ ခါးသိမသ်ိမလြေးအောကမြှာ ကားစွင့တ်ဲ့တငပြါးကြီး ဖြူဖြေးနတောပဲ။ ခကြန်ကန်ကကြလေးရဲ့ အောကခြှမှောက ဆီးခုံအမှှေးခပပြါးပါးလေးရယ်၊ အဲ့ဒီအောကမြှာမှ အဆီတဝင်းဝင်းနဲ့ ဖောင်းအိနတေဲ့ အပျိုကြီးအဖုတဖြောင်းဖောင်း။
နို့ကြီးတွကေို ခွမှေှဆုပကြိုငပြဈ၊ ဆံနှယအြရှညကြှီးတွကေို မှှေးပစ်၊ တငပြါးကားအိအိကြီးကို ဖစွည်ှဈ..။ အဲ့လိုမချင့်မြရဲတွေ အတင်းလုပပြဈလိုကပြှီး ပကလြကလြှနအြိပပြှီး ခဏငှိမန်လေိုကမြိတယ်။ ကိုယခြူးမယ့ဟြနပြှငန်တေဲ့ စံပယဖြူးလေးကို မခူးဆှတလြိုကရြတော့ မချင့်မြရဲဖြစ်တဲ့ စိတတ်ဈခုနဲ့ စံပယပြငရြဲ့ အကိုင်းအခကြ၊ ရိုးတံတွကေို သိမ်းကြုံးပြေ့ဖကြ နမ်းရှုံ့ပစ်နမေိသလိုမွိုးပေါ့။ (ဟိဟိ မောငထြငမြောငထြင်.. အမလေး ငရဲတွကြေီးကုနတ်ော့မယ် ကနတ်ော့ပါ ဆရာကြီးခငဗြွာ )
ခဏလောကကြှာတော့မှ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေး ခေါင်းထောငထြလာပြီး ပကလြကအြိပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို အပြုံးခွိုခွိုလေးနဲ့ ငေးကြည့်ရြင်း ကနွော့ရြငဘြတပြေါမြှာ သူ့လကခြွောင်းသှယသ်ှယလြေးတွနေဲ့ စာရေးသလို ဟိုခွဈဒီခွဈလုပပြှီး ဆော့ကစားနတယ်ေ။ လိငဆြာလောငမြှု မပြပြေောကလြို့ နရထေိုငရြခကန်တေဲ့ ကနွောကြတော့ ကိုယ့လြကကြို ကိုယခြေါင်းအုံးပြီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ သူ့မကြန်ှာလေးကို ငေးနမေိတယ်။
“ဘာလို့ ဆကမြလုပတ်ာလဲ ကိုဖိုးသကလြေး”
မပြင့တ်ပြင့လြေးနဲ့ ရှကဝြဲဝဲလေး မေးလာတယ်။
“ဆရာမလေး မခံနိုငမြှာစိုးလို့ပါဗွာ”
ခပယ်ဲ့ယဲ့ပြုံးပြီး ကနွောပြှနဖြှတယ်ေ။
“ဘယသ်ူက မခံနိုငဘြူးလို့ ပြောသလဲရှင်
နာတယဆြို”
“ဒါနဲ့ပဲ မလုပရြကတ်ော့ဘူးပေါ့ ဟုတလြား”
ကနွောြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကတ်ယ်။
“ခွိုက ကိုဖိုးသကလြေးကို အရိုင်းဆနလြှန်းတဲ့ ဇွတတ်ရှတ် ကောငဆြိုးလေးမှတန်တော သိလား”
ကန်ောျ ပြုံးပြနမေိတယ်။
“တကယတ်မ်း ကမွရဲ့ကိုဖိုးသကလြေးက..”
ပြောရင်း အသံက တိမဝြငသ်ှားရော။ မကြရြညတ်ှကေ ဝဲနသေေးတယ်။ ကြညန်ူးနတေဲ့ အပြုံးလေးနဲ့။
“ကမွ ကိုဖိုးသကလြေးကို အရမ်းခစွမြိနပြေီကြာ..”
လို့ အံကြိတထြားတဲ့ လသေံလေးနဲ့ပြောရင်း ကနွော့ရြငဘြတပြေါကြို ပါးအပရြင်း ဖိအိပလြာရော။ ချောမှှတန်တေဲ့ လကမြောင်းအိုးအိလေးနဲ့ ကြောပြငလြေးကို ပြတပြေးရင်း ကနွောသ်ူ့ကို ဖကထြားပေးလိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့ အပထြားတဲ့ ပါးကိုခွာပြီး ကနွော့ပြါးပြငတ်ှကေို တရှှတရြှှတန်ဲ့ နင့န်င့သ်ီးသီး နမ်းတော့တာပဲ။ လကထြောကပြှီး ကနွော့ကြို မိုးထားတာဆိုတော့ သူ့ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးက တရမ်းရမ်းနဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြို ထိမိနတောပေါ့။ ပါးတွကေို နမ်းပြီးတာနဲ့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို သူအရငစြပြီး စုပန်မ်းတော့တာပဲ။ အားရပါးရ စုပရြုံတငမြကဘူး လွှာခွှနခြွှနလြေးလုပပြှီး ထိုးထည့ပြီး လွှောကမြှှတေော့တာ။ လူကို သည်းတုနအြူတုန် ဖြစ်တယ်။ (နောကတ်ော့မှ အဲ့လို လွှာကစားတာ ဘယကြတတလြာတာတုန်းဆိုပြီး နောကတ်ောကတ်ောကမြေးတော့ ရှငလြရှင်ေ ကမွကို အဲ့လိုလာလာလုပပြှီး သငသ်ငပြေးထားတာလတေဲ့ ဟီဟိ)
ကနွောလြည်း အလူးအလှိမ့ဖြစ်လာတော့ ကနွော့ရြငဘြတန်ဲ့ထိနတေဲ့ သူ့ခွိုဗူးထွားထွားနှစ်လုံးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ပင့ကြိုငထြားပြီး ခွတေော့တာပေါ့။ ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ကြောပြငကြိုပြတ်၊ သူနမ်းစုပတ်ာကြမ်းလာရင် ကြမ်းလာသလို တငပြါးအိအိကို လှမ်းကိုငပြှီ ခွေ။ အဲ့လိုမွိုးတွေ ပြနဖြစ်လာကြရော။ အရှိနပြှနတ်ကလြာကြပြနပြှီ ဆိုပါတော့ဗွာ။
နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းနရင်ေးကနေ အောကကြ ထောငထြလာတဲ့ ဒုံးပြံကို မသိသလိုဘာလိုလိုနဲ့ လှမ်းပြီးကိုငရြော။ ပထမတော့ မရဲတရဲ တုနတ်ုနရြီရီရယ်။ နောကတ်ော့ ခပတ်င်းတင်းပဲ ဆုပကြိုငထြားတော့တာ။ အဲ့ဒီမှာ သူ့လကအြပေါကြ ကနွော့လြကကြိုအုပကြိုငပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပန်ည်း ပြပေးလိုကတ်ော့ သူသဘောပေါကသ်ှားတယ်။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပ် လွှာကစားရင်း အောကကြ ဒုံးပြံလွှောတိုကပြေးတဲ့ အနအထေား ရောကသ်ှားတယ်။ နဂိုထဲက ရလညေတ်င်းထားတဲ့စိတကြှောင့ြ ဘယကြှာကြာခံနိုငပြါ့မလဲ။ ကနွောြ ပြီချင်လြာရော။ အသကရြှူသံတွပြင်ေးလာပြီး သူ့နို့တွကေို ဆုပထြားတာ တအားတင်းလာတာကို သတိထားမိလို့လားမသိဘူး နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်တောကိုရပပြှီး ခွာလိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာချင်ြးကပထြားရာကနေ ကနွောမြအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး။
“ဆရာမလေးရာ မှနမြှနလြေး မှနမြှနလြေး..”
လို့ ဖီလငတ်အားတကန်တေဲ့ လသေံနဲ့ ပြောမိလိုကတ်ော့မှ အောကကြ လွှောတိုကပြေးတာ တဖတဖြတန်ဲ့ မှနလြာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဘယလြိုမှမအောင့န်ိုငတ်ော့လို့
“ဟားးး ထွကပြှီ ထွကပြှီ”
လို့ ပါးစပကြ အောလြိုကမြိတော့ လကကြလွှောတိုကပြေးနလွှကေန်ဲ့ ကိုယကြိုမတပြှီး ထိုငလြွှကန်ဲ့ အောကကြဒုံးပြံကို ဆရာမလေး လှမ်းကြည့်န်တေုန်းမှာပဲ ဖြေးကနဲဖြေးကနဲနအေောင် ကနွော့ဟြာတွကေ ပန်းထွကလြာပါလရေောလားဗွာ။ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေးနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမဟြာ လကန်ဲ့ပြီးလိုကရြပမယေ့လြို့ အီစလံဝသှေားအောငကြို ကောင်းတယ်။ ထွကလြိုကတ်ဲ့ဟာတွကလေည်း များခကြြ အဟီး။ သူ့လကတ်ှကေို အကုနပြပြကေုနတ်ာပဲ။
ပန်းထွကထြှကလြာချင်ြး သူ့ကိုယလြုံးလေးက ဆတကြနဲတောင် တုနသ်ှားသေးသလိုပဲ။ (အပျိုကြီးက ယောကြာြးနဲ့ တဈခါမှ မတဈခါဖူးတော့ ဒါမွိုးလည်း မှငဖြူးတာမှ မဟုတတ်ာ ဟီဟိ) လန့သ်ှားဟနတ်ူပါရဲ့။ ဂွင်းလုံးခွှတခြထွားတဲ့ သူ့ထမီလေးကို ယူပြီး လကကြိုသုတ်၊ ဒုံးပြံက ရှှဲနတေဲ့ ခွှဲပစွပြစွတ်ှကေို အကုနပြှောငအြောင် သုတသ်ငပြေးနရင်ေး သုတထြှကသ်ှားပမယေ့ြ မပြော့မမာ နီရဲရဲတင်းပြောငန်ဆေဲ ဒုံးပြံထိပဖြူးကို ဆတကြနဲ ပါးစပန်ဲ့ကောကင်ုံပြီး ပြှတဆြိုကောကစြုပပြှီး ခကြခြငွြးဆှဲထုတပြဈလိုကတ်ော့ ကနွော့မြှာ အလန့တ်ကြားနဲ့ အံ့သှမှငတ်ကသ်ှားမိသေးတယ်။ လူလည်း ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိဘူးရယ်။ ရှကပြှုံးလေးပြုံး နှာခေါင်းလေးရှုံ့ပြလာရင်း…
“ဘာလဲ.. မကြနပေဘြူးလား။ ရှငလြည်း ခွို့ဟာကို အဲ့လိုလုပတ်ာပဲ ဟှန်း”
တဲ့။ ခစွစြရာလေးဗွာ ကနွော့မြှာ မအောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ အဟားကနဲ အောရြယလြိုကရြင်း သူ့ကို အတင်းဆှဲလှဲပြီး ဖကထြားလိုကမြိတယ်။ အဲ့ဒီလိုဖကထြားရင်း ရငခြှငထြဲကနေ ခေါင်းလေးမော့ပြီး အတညအြပေါကန်ဲ့ မေးလာသေးတယ်။
“ကိုဖိုးသကလြေး ခွိုတို့နှစ်ယောကြ အိမထြောငပြှုလို့ ဖြစ်ပါ့မလား”
“ဟမ်! ဘာလို့မဖြစ်တာတုန်း”
“ဟိုလေ! ဝငမြှမဝငတ်ာ.. ဘယလြိုလုပမြလဲ”
ကနွော့မြှာ ရယလြိုကရြတာဗွာ။ သူကတော့
“ဘာရယတ်ာလဲ.. ဟုတတ်ယလြေ.. ရှငလြေးကလည်း မလုပရြကြ..။ ကမွဟာလည်း အပေါကကြကဉွြး..။ ထိပဖြွားလေးနဲ့တင် နာလိုကတ်ာ။ ဘယလြိုလုပပြှီး ဘယလြိုကလေးမှေးကြမတုန်း”
တဲ့။ အတညအြပေါကန်ဲ့ ပြောနတောဗွ။ ကနွော့မြှာ သူ့ကိုဖကဖြကပြှီး တဟားဟားနဲ့ကိုဖြစ်ရော။ ခဏငှိမကြသွှားပြီး ဆတကြနဲ ကိုယလြုံးလေးကို တွန့ပြှီး
“ကိုဖိုးသကလြေး.. ရှင့ဟြာကြီးက ကြီးလှန်းတာကော မဖြစ်နိုငဘြူးလား”
တဲ့ မေးလာပြနတ်ယ်။ ကနွော့မြှာ မအူမလည် ကလေးမလေးနဲ့ တွေ့နရသေလိုလိုကိုဖြစ်ပြီး တဟီးဟီးနဲ့။
“ဟုတဘြူး ဆရာမလေးဟာက အပေါကပြိတန်တောဖြစ်မယ်”
လို့ နောကလြိုကတ်ော့
“ဟမ်! ဟုတလြား”
တဲ့ အဟီး။ အဲ့ဒီနေ့က အဖြစ်အပကြကြတော့ အဲ့ဒီလောကပြါပဲ။ အဆုံးစွနထြိတွယပြှီထငပြှီး ဝငဖြတတ်ဲ့ ညီအဈကိုတွတေော့ ဆဲချင်န်ကြမေလား မသိဘူး။ တကယ့လြကတ်ှေ့ဘဝနဲ့ အောဇာတလြမ်းက မတူဘူးဗွ။ ပထမအကြိမမြှာ လွှောကနဲဆိုတာ အာလူးဗွ။ နှစ်ယောကစြလုံး အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဆိုရငတ်ော့ ဟုတတ်ာပေါ့။ တကယတ်မ်း နှစ်နှစ်ကာကာခစွကြှပြီး ဘာမှအတွေ့အကြုံမရှိကြတဲ့ စုံတွဲတွမှောတော့ မလှယလြှပါဘူးဗွာ။
ဒီလိုနဲ့ပဲ (ယုံချင်ယ်ုံ မယုံချင်န်ေ) နောကထြပတ်ဈလလောကန်ီးပါး ဒီအတိုင်းပဲ ဆကဖြစ်နကြရေော။ ဖငတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး တဈကိုယလြုံး မမှငဖြူးတဲ့နရော မကနွတ်ဲ့အထိတော့ အဆင့ရြောကလြာကြပြီဆိုတော့ သူကနွော့ကြို လကန်ဲ့လုပပြေးတာ၊ နောကပျိုင်းပါးစပန်ဲ့စုပပြေးတာ၊ ကနွောကြလည်း ဖုတဖြုတလြကြြ၊ အစိစုပပြေး.. အဲ့လိုနဲ့ပဲ နှစ်ယောကသ်ား စိတဖြှဖြနေရေတောပေါ့။ ထည့တ်ော့ထည့ကြှည့ကြှတာခညွြးပဲ မရဘူးရယ်။ တဈပတကြိုတဈခါလောကတ်ော့ ထည့စြမ်းကြည့်တ်ယ်။ ထုံးစံအတိုင်း အဝတငပြဲ၊ ထိပဖြူးမှုပ်၊ ထပထြိုးထည့ရြင် အောြ၊ သနားတော့ ရပပြဈလိုကန်ဲ့ သံသရာကိုလညန်တော ဟီးဟီး။
အဲ့လိုဖြစ်ပြီး နောကန်ေ့ဆို ဆရာမလေးခငမြွာ ရဆေေးရငတ်ောင် အဖုတကြ စပဖြငွြးဖငွြးနဲ့ သှေးစလေးတွေ တွေ့တယတ်ဲ့။ ကနွောကြ ဘာမှမဖြစ်ရဘူး ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးက စိတဓြာတတ်ှကလွေို့ပေါ့။ ကမွ အိမထြောငမြပြုဖြစ်တော့ဘူးလား မသိပါဘူး ဆိုတာခညွြးပဲ ညည်းနရှောတာ အဟီး။ ကနွောကြတော့ တဟားဟားပဲ ရယန်လေိုကတ်ယ်။ အပျိုကြီး ခွတီးခွကလွေးကိုး တကယတ်မ်း ကနွောလြုပခြငွရြင် (နာချင်န်ာ မနာချင်န်ေ စိတမြွိုးထားလိုကရြင်) မဝငပြဲနမလေားဗွာ။ ခစွလြှန်းလို့ သနားလို့ပါဆိုနေ ထားလိုကပြါတော့။
ဘုမသိဘမသိ အဆငပြှချင်ေတ်ော့လည်း နေ့ခင်းဖကကြှီး သူ့ဆီရောကသ်ှားရင်း
“ဒိနခြဉွသ်ောကခြငွတ်ယ် ကိုဖိုးသကလြေးရာ”
လို့ ပူဆာလို့ ဒိနခြဉွထြှကဝြယပြေးပြီး ပြနရြောကလြာတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း နေ့ခင်းဖကဆြိုတော့ သူ့အိမမြှာ သူတဈယောကထြဲပေါ့။ မီးဖိုဆောငအြနောကကြ တရုတစြကားပင် အရိပအြောကကြ ကြပပြစွကြလေးပေါြ ဒိုငခြဉွသ်ောကရြင်း ပူးကပန်ကြရောကနေ ကနွောကြ ဘေးမှာထိုငန်ရင်ေး ခွိုဗူးတွဘောတွကေို လကဆြော့၊ ဂုတပျိုးတွနေားရှကတ်ှကေို လွှောကန်မ်းနတောဗွ။
“ကိုဖိုးသကလြေး ငါဒိနခြဉွြ ကောင်းကောင်းသောကပြါရစေ..။ လကမြဆော့နဲ့ကြာ”
ဆိုပြီး ဟောကလြာတယ်။ အိမန်ောကဖြေးဆိုပမယေ့ြ အနောကဖြကမြှာ ခွုံတွသဈေပငတ်ှနေဲ့ အရှေ့ဖကကြ မှငကြှင်းကိုတော့ မီးဖိုဆောငကြ ကြယထြားတော့ လုံခွုံတဲ့မှငကြှင်း ဖြစ်နတောဗွ။ သူတွန်းတွန်းလှှတန်ပမေယေ့ြ ကနွောကြ ပိုပိုဆိုးလာတယ်။ အတင်းလွှောကန်ှိုကတ်ော့တာပဲ။
ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲကြာ ဘာညာနဲ့ ပထမတော့ ညောငသ်ေးတယ်။ နောကတ်ော့ ငှိမပြှီး မသိချင်ယ်ောငဆြောင် ဒိနခြဉွအြေးအေးလေးကို တရှှတရြှှတန်ဲ့သောကရြင်း အနှိုကခြံနရေော ဟီးဟီး။ ဒိနခြဉွတ်ဈခွကလြည်းပြောငကြော တငပြလငခြှထေိုငန်တေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ထမီကိုဖြပြေီး အဖုတကြိုစမ်းလိုကတ်ာ အရညတ်ှလည်ေး ရှှဲနပြေီ။
“ကိုင်း! ဒိနခြဉွလြည်းကုနပြှီ။ ဟိုဒင်းလည်း ဖြစ်လာပြီ။ အိမပြေါသ်ှားကြမလား ကိုဖိုးသကလြေး ..”
ဆိုပြီး မခွိုမခဉွရြုပကြလေးနဲ့ မေးလာတယ်။ (အဖုတလြကြခြံချင်ပြှီပေါ့လေ ဟီး) အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ကနွောကြ ရလညေတ်ောငန်ပြေီဗွ။ အခုလို ခွံဝင်းထဲကြီးမှာ ပေါတ်ငကြှီး လွှောကန်ှိုကန်ရတောကို ဖီးလတ်ကန်တောဆိုတော့ ထမီကို အတင်းဆှဲလှနပြဈလိုကကြော။
“ကိုဖိုးသကလြေး.. ဘာလုပတ်ာလဲ သူများမှငလြိမ့မြယ်”
လို့ အောရြော ဟီးဟီး။ မရတော့ဘူးဗွာ လူကိုစိတတ်အားထလှန်းလို့ တုနလြာတာ။ ဒါနဲ့ ကြပပြစွပြေါဆြှဲလှဲခွ၊ ထမီဆှဲလှနလြိုကတ်ော့ (နေ့ခင်းကြောငတ်ောင် ခွံထဲမှာကြီးနောြ) အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီး ဘှားကနဲပဲ။ ဘာမှပြောမနတေော့ပဲ ကနွော့ပြုဆိုးကိုဖြခွေ ဒုံးပြံမာတင်းတင်းကို ဆှဲထုတပြှီး အရညစြို့နတေဲ့ အဖုတဝြမှာတေ့ပြီး ခါတိုင်းလို ဖိသှင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အရငလြိုပဲ မွှောလြင့ထြားတာဗွ။ ထိပဖြူးလေးမှုပရြုံ ရသေ့စိတဖြှလေေးပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ မမွှောလြင့ထြားပဲ အဆုံးထိ ပလှတ်! ဆိုပြီး ဝငသ်ှားရောဗွာ။ လူကိုဟာကနဲကြီး ဖြစ်သှားတယ်။ ခုနက ဟာကြာဘာညာနဲ့ ညောငန်တေဲ့ ဆရာမလေးခငမြွား အီးကနဲအောပြှီး ကြပလြိုကတ်ာကြာ လို့တဈခွန်းပဲအောပြှီး ငှိမကြသွှားရော။
————————————
နှစ်ပေါင်းများစွာသာ ကြာသှားခဲ့တယ်။ ကနွော့ဘြယဖြကြ ရငအြုံတဈခုလုံးဟာ အဲ့ဒီနေ့က အဖြစ်အပကြကြို ပြနတ်ှေးလိုကတ်ိုင်း တဆတဆြတ် တုနန်သေေးတယ် ညီအဈကိုတို့ရာ။ နားရှကတ်ှေ၊ ပါးပြငတ်ှဟော ထူပူတကလြာတယ်။ လူတဈကိုယလြုံးလည်း ကတုနကြယငကြှီးရယ်။ ခငဗြွားတို့ စဉြးစားကြည့်ကြှပါ။ အတောမြွားများသော မိတဆြှသေူငယခြငွြးတွရေဲ့ အတွေ့အကြုံက ခါးသီးခဲ့ကြတာများတယ်။ သူတို့ခစွြဦးသူတွရေဲ့ ပထမဆုံးအကြိမတ်ှကေို ဆိုလိုတာပါ။ ကြဲပြဲကုနတ်ာက ခပမြွားများ ၉၀% ဆိုပါတော့။
ကိဈစပြီးတာနဲ့ တဖကသ်ား မိန်းကလေးခငမြွာ ငါတော့ အပျိုမဟုတတ်ော့ပါလားဆိုတဲ့ ဝမ်းနည်းစိတတ်ှေ၊ ရုပပျိုင်းဆိုငရြာ နာကငွမြှုတွေ အကုနပြေါင်းပြီး မကြရြညကြတွာတို့၊ ရှိုကကြှီးတငင် ငိုပစ်လိုကတ်ာတို့ ဖြစ်ကြတာခညွြးပဲဆိုတာ ကနွောြ ကြားဖူးခဲ့တာကိုးဗွ။ ကနွောန်ဲ့ ကနွောခြစွမြှတန်ိုးတဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးတို့ရဲ့ အဖြစ်အပကြကြ အဲ့လိုတွမှေ မဟုတခြဲ့တာကိုး။ ဆကလြုပလြို့မရရင် ရှေ့ဆကမြတိုးတော့ပဲ အောင့အြီးသည်းခံ၊ လိငဆြာလောငမြှုကို ရှေ့တန်းမတင်၊ အရိုင်းမဆနခြဲ့မိလို့လားတော့ မသိဘူး၊ တကယတ်မ်း အဆငပြှပြေေ ဖြစ်သှားခဲ့ကြတဲ့အခါ အငမြတန် ကြညန်ူးရတဲ့အပြင် “သတေောငမြမေ့ဘူး” ဆိုတာလို ဖြစ်ခဲ့ရတာဗွ။
ကနွောြ မှတမြိသလောကြ ပြနပြှောရရင်..
တရုတစြကားပန်း အပြင့ဖြှူလှှလှှတွေ ကြှကထွေားလို့ မှှေးမှမှရနံ့လေးသင်းနတေဲ့ အဲ့ဒီကြပပြစွကြလေးပေါမြှာပေါ့ဗွာ။ လအေေးအေးလေးတွကေ တဖြူးဖြူးရယ်။ သဈရှကလြတေိုးသံတွကေ ဆူညံနတောကလှှဲလို့ ခွံဝင်းကြီးထဲ လူသံသူသံတွေ တိတလြို့။ ကနွောခြစွတ်ဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးက ကြပပြစွကြလေးပေါမြှာ ပကလြကကြလေး ဖြေးဖြေးဖြူတဲ့ ပေါငတ်ံလှလှလေးနှစ်ချောင်းကို အတင်းကားထားပေးတယ်။ ထမီက ခါးအထိရောကအြောင် လှနတ်ကန်ပြေီ။ အိမန်ရင်ေးဝတ် ရှပအြနကရြောငလြေးက ကြယသ်ီးတွေ ပြုတပြကြထြှကြ၊ ဝါဝင်းဝင်း ခွိုဗူးကြီးတွကေ တဈခွမ်းစီပေါလြို့။ သူ့ပေါငကြှားထဲမှာ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငထြားတဲ့ ကနွော့မြှာ အောကပျိုင်းဗလာနဲ့ .. အရညတ်ှရှေှဲနဈနတေဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြလေးရဲ့ အဖုတဖြောင်းအိအိလေးထဲ စီးစီးပိုငပျိုင် ထိုးခွဲဝငရြောကန်တေဲ့ ဒုံးပြံမာတင်းတင်း နီရဲရဲကြီးရဲ့ အဝငအြထွကကြို ငုံ့ကြည့်လြိုကြ၊ အသကပြှင်းပြင်းရှူလိုကြ၊ ဆရာမလေးရဲ့ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငထြားရင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတကြို ဖြေးဖြေးလေးပဲ လုပန်မေိတာပေါ့ဗွာ။
လင်းလင်းချင်ြးချင်ြး နေ့လညခြင်းကြီးမို့ မူလက တဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားမလားဆိုတဲ့ စိုးထိတတ်ဲ့စိတကြ နှစ်ယောကစြလုံးမှာ ရှိတော့ဟန် မတူတော့ဘူး။ ခွံထဲလူဝငလြာရငတ်ောင် ကိုယကြ အရငအြသံကြားရပမယေ့ြ ကိုယ့ကြိုမမှငန်ိုငတ်ဲ့ မီးဖိုဆောငအြကြယလြေးမှာပါဆိုတဲ့ စိတအြပြင် အောငမြှငတ်ော့မယဆြိုတဲ့ စိတကြ ကြီးစိုးထားပြီမို့လားမသိဘူး အသံထွကပြှီကို ညည်းညူနကြတောဗွ။ ဟားးးး …. ဆိုတဲ့ လမှေုတထြုတသ်ံရယ် …၊ ရှီးးးး ဆိုတဲ့ လရှေူသှင်းသံတွဟော နှစ်ယောကစြလုံးဆီကနေ အကယွကြှီးပဲ ထွကကြုနကြှပီ။
“ဆ.. ဆရာမလေး!! နာလားဟင်… နာရငပြှောနောြ..”
“တဈ… တဈဆို့ဆို့ကြီး ကိုဖိုးသကလြေးရာ!! ခွိုလေ.. ခွိုမောလိုကတ်ာ။ သမလေိုကြီး ဘယလြိုကြီးမှန်း မသိဘူးဟာ… အင်းးး”
ပကလြကကြလေးလှနရြင်း အောကန်ှုတခြမ်းလေးကိုကထြားတဲ့ ဆရာမလေးက တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ပြနပြှောလာတယ်။
“ဝငတ်ယသ်ိလား အဆုံးထိ.. အိနတောပဲ အထဲမှာ.. ဖူးးး !!”
ကနွောြ အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ အသာလေး ခေါင်းထောငထြလာပြီး အောကကြိုလှမ်းကြည့်တ်ယ်။ အရညတ်ှနေဲ့ ပြောငလြကန်တေဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံက ဖြေးဖြေးချင်ြး သူ့အဖုတထြဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ။
“အဟင်းးး !! မနာဘူး .. ဒါပမယေ့ြ တဈဆို့ဆို့ကြီးနဲ့ မောလာပြီ၊ ခွို ငိုချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်၊ ရငထြဲမှာ တလှပလြှပ် ..၊ အမေ့ .. ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိဘူး ကိုဖိုးသကလြေးရာ”
“နည်းနည်းလေး မှနကြှည့မြယန်ောြ.. မခံနိုငရြငပြှောနောြ ဆရာမလေး”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဆီးခုံချင်ြးရိုကသ်ံ ဖန်းကနဲ ထွကလြာတဲ့အထိ နှစ်ခကြလြောကြ ခပသ်ာသာ ဆောင့လြိုကမြိတယ်။
“အင်းးး ရှီးးး”
ပထမဆုံးအကြိမ် အားပါပါ အဆောင့လြိုးခံလိုကရြလို့လားမသိဘူး အလန့တ်ကြားလေးနဲ့ သူ့ခါးကငွကြငွလြေးကို စုံကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကဖြွံတွကေို လကန်ဲ့ဖမ်းဆုပလြာတယ်။ နာများနာသှားရှာလသလေားလို့ စိုးရိမသ်ှားတဲ့ ကနွောကြ သူ့မကြန်ှာကို လှမ်းအကဲခတလြိုကတ်ော့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ပြတထြှကမြတတ် ကိုကထြားရင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး မနာဘူးပေါ့လေ။ အဲ့ဒါအပြင် ကနွော့လြကန်ှဈဖကစြလုံးကို ဆှဲယူသှားပြီးး ရှပအြင်ျကြီဟပြဲထဲ ထိုးထည့ပြေးတယ်။ ခွိုဗူးအိစကစြကကြှီးအပေါြ အုပပြှီးကိုငခြိုင်းထားတာ။
အင်ျကြီရငဘြတဟြပြဲထဲကနေ ဘရာပြော့ပြော့ကို လိမျမောသ်ီးအခွံနှှာတဲ့အခါ လှနသ်လို ဆှဲခပြှီး လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပကြိုငထြားရင်း နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးနှစ်ခုကို လကည်ှိုးလကမြနဲ့ညှပပြှီး လှည့ပြေးခွပေေးရင်း အောကကြ ပုံမှနလြေး ဆကဆြောင့န်လေိုကတ်ယ်။ မိန်းမအတွေ့အကြုံ အတနင်ယရြှိခဲ့ဖူးပြီဖြစ်တဲ့ ကနွော့အြတွကြ ဒီအခွအနေဟော အစစအရာရာ အဆငပြှသှေားပြီဆိုတာ ရိပမြိလိုကပြှီ။ ပေါငကြှားနှစ်ခုထဲ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငထြားရင်း နို့နှစ်လုံးကိုစုံဆှဲပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆောင့တ်ဲ့အရှိနကြိုတငတ်ော့တာပဲ။ ထဈထဈထဈထဈအရသာနဲ့ စီးကနဲစီးကနဲ ဝငဝြငသ်ှားတာ ဘယလြိုအရသာမှန်းကို မသိပါဘူးဗွာ။ ၁၀ မိနဈ ၁၅ မိနဈလောကြ ကြာလာတော့ အတောကြှီးကို အဝငအြထွကကြ အဆငပြှသလေို ငှိမ့င်ှိမ့ည်ောင်းညောင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတမြဟုတတ်ော့ပဲ ကြမ်းလာတော့တာပေါ့။ သိပတ်ောငမြကြမ်းလိုကရြပါဘူးဗွာ။ အတင်းကော့လှနတ်ကသ်ှားတယ်။ အမရေေ!! လို့ အတင်းအောလြာတယ်။ ပကလြကအြိပထြားရာကနေ ရုန်းကနပြှီး အတင်းထထိုငဖြို့ ကြိုးစားလာတယ်။ ဘာလဲဆိုတာ သိလိုကတ်ဲ့ ကနွောကြ အတင်းရုန်းပြီး ထထိုငမြလိုလိုတွလေုပ်၊ ကပေါကတ်ိကပေါကခြွာ အောသ်ံတွေ ထွကလြာတဲ့ ဆရာမလေးအပေါြ မှောကအြိပခြပြဈလိုကတ်ော့တာပဲ။ ကနွော့ကြိုယလြုံးနဲ့ အတင်းဖိထားတာကိုတောင် တွန်းထိုးရုန်းကနန်တော။ (သူ့ကိုယသ်ူ ဘာလုပမြိနမှန်ေးတောင် သိပုံမရတော့ဘူးထငတ်ယ်)
ကိုဖိုးသကလြေးးး ကိုဖိုးသကလြေးးး ဆိုတာတွပေဲ ဆကတ်ိုကရြှတန်တောဗွ။ ပေါငန်ှဈချောင်းနဲ့ ကနွော့ခြါးကိုလည်း အသညှဈေပြီး လိမထြားတော့တာ။ ဒါတငမြကဘူး ကနွော့ဒြုံးပြံကိုလည်း အထဲက ညှဈထားခကြကြ တင်းကြပန်တောပဲ။ အဲ့ဒီတော့မှ မပြီးအောင် စိတကြို အတင်းထိန်းထားတဲ့ ကနွောလြည်း မရတော့ဘူး။ စိတကြိုလွှော့ခပြဈလိုကပြှီး ဆရာမလေးနဲ့ ဂွိုင်းအောကကြနေ လကန်ှဈဖကကြိုလွှို ပုခုံးလေးကို စုံကိုငပြှီး (သူ့ပေါငန်ှဈချောင်းနဲ့ အညှပခြံထားရတဲ့ ကြားထဲကနေ) ကြိတကြှိတပြှီး တဈခကြခြငွြးပဲ ကလောဆြောင့လြေးဆောင့ရြင်း ၄-၅-၁၀ ခကြအြတွင်းမှာကို အဖုတအြတွင်းသားနံရံနုနုလေးတွရေဲ့ အထိအတွေ့ရဲ့ အရသာရှိမှုကိုခံစားရင်း ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။ တဈကိုယလြုံးအကြောတွေ တဆတဆြတ် တုနတ်ကသ်ှားတဲ့အထိ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ အရညတ်ှကေုနသ်ှားပြီဆိုတာ သိနလွှကေန်ဲ့တောင် အဖုတထြဲ ဒုံးပြံတပထြားလွှကြ တဇိဇိနဲ့ ညှဈညှဈထုတန်မေိတုန်း။
အပေါမြှာရေးခဲ့သလိုဗွာ သူများတကာတွမွေား ဒီအခွိနဆြို မကြရြညန်ဲ့မကြခြှကြ ဇာတလြမ်းတွေ ဖြစ်နလေောကပြမယေ့ြ ကနွောန်ဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးတို့ အခွအနေကေ တဈမွိုးရယ်။ နှစ်ယောကလြုံး ကြနပေတ်ဲ့အဆင့ထြိ ကံကောင်းထောကမြစွာနဲ့ရောကသ်ှားကြပြီနောြ။ ပြီးလည်းပြီးသှားကြပြီ။ လူမှငန်ိုငတ်ဲ့နရောကြီးမှာ သောင်းကနွြးရင်း ဖြစ်သှားကြတာ။ အဲ့ဒီမှာ ဒုံးပြံကလည်း ဒေါသတကြီး ပန်းထုတလြိုကရြပြီးတော့ နည်းနည်းပြနပြွော့လာပြီ။ လုံးဝကြီးတော့ အရောငမြလွော့သေးဘူး။ အဲ့ဒါကို နှစ်ယောကစြလုံးက မခွှတခြငွဘြူးရယ် အဟိ။
ကနွောကြ မှောကအြိပန်ရောကနေ ပါးလေးကို ရှှတကြနဲနမ်းပြီး ထထိုငဖြို့လုပတ်ယန်ောြ။ သူက အတင်းဖကထြားတယ် မထနဲ့ဦးပေါ့။ ကနွောလြည်း စိမထြားပြီး ဇိမခြံနလေိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့မှ သူလည်း တွေးမိမယထြငတ်ယ်..။ မဟုတသ်ေးပါဘူး လူမိနိုငတ်ဲ့ အနအထေားကြီး ထမှဖြစ်မယ် ဆိုပြီး သူက ကနွော့ကြို တွန်းပြီး ထဖို့လုပပြှနတ်ယ်။ ကနွောကြ အတင်းဖိထားပြနတ်ယ်။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပပြှီး အောကကြ ၂ ခကြြ ၃ ခကြလြောကြ ညှောင့လြိုကသ်ေးတာ ဟီး။ ပြီးတော့ မကြန်ှာချင်ြးခွာ၊ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ စိုကကြှည့ပြှီး ပြုံးပြနကြတောဗွ။ အောငပြှီ အောငပြှီပေါ့လေ အဟိ။
ကိုင်း ခငဗြွားတို့ဘယလြိုမှငလြဲ၊ ပြောစြရာ ကြညန်ူးစရာ မကောင်းဘူးလားဗွာ။ ကနွော့ဘြဝမှာ စိတလြှုပရြှားစရာ အဖြစ်အပကြတ်ှအမွေားကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယဗြွ။ အငမြတနမြွှောလြင့တ်ောင့တ်နတေဲ့ အရာတဈခုခုကို ရလိုကတ်ာမွိုးတွအပြေင် သတွင်ေးက လှှတခြဲ့တာမွိုးတွလည်ေး တဈပုံကြီးပဲ။
(ဥပမာပြောရရင် အဲ့ဒီခတ်ကေ နာမညကြွောြ ရှမ်းသင်ျကြနတ်ဈခုမှာ မူးမူးနဲ့ ကိုယ့ရြပကြှကထြဲ ရလောကစားတဲ့ ယူနီဖောင်းဝတကြိုကိုတွေ မူးရူးပြီး အမွိုးသမီးတွကေို လကသ်ရမ်းတာကနေ အုပစြုလိုကြ ခုတကြှထဈကြ၊ လုံးထွေးသတပြုတကြှရင်း ကနွောန်ဲ့ လုံးထွေးနတေဲ့ ကိုကိုက ရငဘြတပြေါတ်ကထြိုငပြှီး ထိုးတာခံနရတေော့ မနိုငန်ိုငတ်ော့ဘူးဆိုတာ ရိပမြိပြီး လကပြဈဗုံးပငကြို ဖြုတပြဈလိုကတ်ယ်..။ ကနွော့ကြိုလည်း မလှှတဘြူး အဟီး။ လကပြဈဗုံးပငကြ ပြုတသ်ှားပြီ.. လကကြ ညှဈထားတာကိုလှှတ် ပစ်လိုကလြို့ကတော့ နှစ်ယောကလြုံးအသပေဲ..။ နှစ်ဖကလြုံးက လူတွလည်ေး ပြေးကုနပြှီ..။ ကုသိုလကြံအကြောင်းတရားလေးကြောင့သ်ာလွှင် မသခေဲ့တာပေါ့ဗွာ) မဆိုငတ်ာတွေ လွှောကအြာလူးဖုတမြိပြနပြှီ အဟီး။
ပြောချင်တ်ာကဗွာ အဲ့လို တဈစကျကန့အြတွင်း သသှေားနိုငတ်ဲ့ အခွအနေကေ ကံကောင်းထောကမြပြီး လှှတခြဲ့တာမွိုးတွတေုန်းကတောင် စိတသ်ိပမြလှုပရြှားသလိုလိုပဲ။ အခုလို ကိုယခြစွတ်ဲ့ ဆရာမလေးနဲ့ အောငအြောငမြှငမြှင် ဖြစ်သှားတဲ့ အရသာက တဈဘဝလုံးမှာကြုံခဲ့တဲ့ စိတလြှုပရြှားစရာတွထကြေ အပုံကြီးသာနတယေဗြွာ။ ကနွောပြှောချင်တ်ာ ညီအဈကိုတို့ သဘောပေါကမြလားတော့ မသိဘူး အဟီး။
နားမလညဘြူးဟ နင့ဟြာက မဆီမဆိုငကြှီးလို့ ပြောမယဆြိုလည်း ကနွောြ မရှင်းပြတတတ်ော့ဘူး။ ဆိုလိုချင်တ်ာက ဘဝတဈခုလုံးမှာ အဲ့ဒီတုန်းက ကြပပြစွပြေါြ ဖြစ်ခဲ့တာလေးလောကြ ဘယအြရာကမှ ကနွော့ကြို ပိုမိုတဲ့ စိတလြှုပရြှားမှု မပေးနိုငတ်ော့ဘူး အဲ့လိုဗွာ။ ခွိုကန်းတို့ ထုံးစံအတိုင်း ချောတ်ောငေါ့မိသှားပြနပြှီ ချောဒီး။ ဆကပြှောမယ်။
တောတ်ောကြှာတော့မှ အပျိုကြီးဖုတဖြုတန်ဲ့ သနမြှနဆြဲ ခွာတိတလြေးရဲ့ဒုံးပြံ ဂဟဆကေထြားတာကို ဆှဲခွှတပြဈကြတယ်။ အဝတတ်ှဘောတွကေို နသေားတကြ ဝတပြှီးတော့မှ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကတ်ှယထြားရင်း တရုတစြကားပင် ပငစြညကြို မှီပြီးထိုင် ပြုံးခွိုခွို မကြန်ှာပေးလေးတွနေဲ့ “မောငမြောငမြမ ခစွမြဝ” (အောဝတ်ထုနာမည် ဟီး) ဂိုကပြေးလေးတွနေဲ့ သာယာနကြတောဗွ။ ရငထြဲမှာလည်း ဘယလြိုကြီးမှန်းကို မသိတာ။ ပြောန်ကြတောပေါ့လေ။ ဘယလြိုနလေဲ ဘာညာပေါ့။ အပြနအြလှနဗြွူးနကြတော။ နှစ်ယောကစြလုံးက စိုးရိမန်တေဲ့ပုံရယဗြွ။ သူများငါ့ကို ကြနပေရြဲ့လားဆိုတာမွိုး (တကယခြစွတ်ဲ့သူတွကေ အဲ့လိုပဲထငပြါရဲ့ဗွာ)
“ဆရာမလေး .. ဘယလြိုနလေဲဟင် ကောင်းလားဗွ”
“သိဘူးလေ ငိုချင်သ်လို ရယခြငွသ်လိုကြီးရယ်၊ မောတာဟာ..၊ ကိုဖိုးသကလြေးကော ဟောဟဲ ဟောဟဲ ဟောဟဲ ဖြစ်နတောလေ ဟိ”
ဟောဟဲဆိုတာကို လွှာလေးထုတ် ရငဘြတလြေးဖိပြီး လုပပြှနတယ်ေ။ သချင်ြေးဆိုးမလေး ဟားဟား။
“ဟားးး”
စိတယ်ားလာလို့ ဟားကနဲအောရြင်း အတင်းဆှဲဖကထြားလိုကမြိတယ်။
“ဆရာမလေးကကော ဘာထူးလို့လဲ၊ အတင်းရုန်းပြီး ထထိုငလြာတာလေ၊ အဲ့ဒါဘယလြိုဖြစ်တာလဲဟင်”
“လှပလြှပလြှပလြှပကြှီးဟာ “အာကာတ” ထဲ ရောကသ်ှားတာလိုလိုကြီး” (အာကာသလို့ ပြောချင်တ်ာ သူက “သ” သံ မထွကတ်တဘြူး အဟီး)
“အံမယ် အာကာသထဲ ရောကဖြူးသလိုလို ဟားဟား”
“ကိုဖိုးသကလြေးနောြ ဟှန်း”
ကနွော့လြကမြောင်းကို ရှကပြှုံးလေးပြုံးစိစိနဲ့ ထုလာတယ်။
“အရမ်းပြောတ်ာပဲ ဆရာမလေးရာ”
“တူတူပဲ”
လို့ ပြောရင်း ကနွော့ရြငခြှငထြဲ အတင်းတိုးဝငလြာတယ်။
“ကိုဖိုးသကလြေး ကမွရှင့ကြို ရှငန်ဲ့တူတဲ့ စာတတပြတတ်ေ ဖဲသမားသေးသေးလေး မှေးပေးမယသ်ိလား အဟိ”
“ဟင့အြင်း မလိုချင်ပြူး”
“ဟမ်! ရှငန်ောြ၊ ခွို့ကို အပြောကြှံတာလား ဒါဆို.. အု!!”
စွာတာတာ အသံလေးကို လကဖြဝါးနဲ့ လှမ်းပိတပြေးလိုကတ်ာ။
“ကနွောကြ ဆံပငန်ကန်ကရြှညရြှညလြေးနဲ့ စွာတေးမလေးပဲ လိုချင်တ်ာ..။ ပါးဖောင်းဖောင်း အသားဖြူဆှတဆြှတ်..၊ မကြန်ှာထားက မာမာ၊ ကနွော့ကြိုပိတပြိတဟြောကတ်ဲ့.. ရူပဗဒဆေရာမသေးသေးလေး အဲ့ဒါမွိုးလေးရရင် သပြေောပြါပြီဗွာ ဟီး”
“ဟေ့အေး! မရဘူးဟာ ဖဲသမားသေးသေးလေးပဲ မှေးမယ်”
“ရူပဗဒဆေရာမ သေးသေးလေးပဲ ယူမယ်”
“မရဘူး!”
“ရဒလယ်!”
အဲ့လိုအခွီအခွ ငှင်းခုနန်ကြတေုန်းမှာပဲ ကြောင်းဆင်းတဲ့ သံချောင်းခေါကသ်ံ ကြားလိုကရြတယ်။ ကြောင်းက မလှမ်းမကမ်းမှာကိုး။ သူ့တပည့မြလေးတွေ ပြနလြာတော့မယလြေ။ နှစ်ယောကသ်ား အခစွန်လံထနရောကနေ ကိုယခြငွြးခွာလိုကရြတယ်။ အမှနကြတော့ ဘယခြှာချင်ကြှပါ့မလဲဗွာ။
“ပြနခြငွဘြူး ဆရာမလေးရာ”
လို့ပြောတော့
“ကမွလည်း ရှင့ကြို ပြနလြှှတခြငွဘြူးရယ်”
လို့ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ပြောရင်း..
“ညဖကကြှရင် တိတတ်ိတလြေး ဟိုးအရငကြလို ပြနလြာခဲ့မလား”
တဲ့ အပြုံးခြိုခြိုလေးနဲ့ ပြောလာတယ်။
“ဟိုဒင်းလုပရြမှ လာမယ်”
လို့ ပြနဖြှလေိုကတ်ော့
“ဟှန်း!!”
ဆိုပြီး မကြစြောင်းက ထိုးလိုကသ်ေးတယဟြိ။ ပြီးတော့မှ
“ရှင့ကြို ညဖကခြေါပြါတယဆြိုမှ ဘာလုပခြငွတ်ယထြငလြို့တုန်း”
တဲ့.. အဲ့လိုပြောပြီး ရယကြွဲကြဲနဲ့ မကြန်ှာလှှဲထားတယ်။ ရှကဝြဲဝဲဖြစ်နတေဲ့ မကြန်ှာလေးက ပန်းသှေးရောငတ်ောကလြို့ပေါ့ဗွာ။
“ဒါပဲကြာ .. လဈတော့၊ သူများမှငကြုနမြယ်၊ ခွို ရသှေားခွိုးတော့မယ်၊ ပြနတ်ော့..”
လို့ လှမ်းပြောပြီး လှဈကနဲ ပြေးသှားတယ်။ ကနွောလြည်း ပြဲဦးထွကမြှာ ပိုလနကြို သိမ်းလိုကန်ိုငတ်ဲ့ ဂွာမနန်ှုတခြမ်းမှှေးကြီးရဲ့စတိုငန်ဲ့ ရငကြိုကော့ ခေါင်းကိုမော့ပြီး အိမကြိုသုတခြွတငေလြာခဲ့တယ်။ (ဒူးတော့ နည်းနည်းချောငခြငွန်တယ်ေ ဟီးဟီး) အိမခြဏပြနပြှီး မကြန်ှာပြ အလုပတ်ှကေူလုပလြိုကြဦးမယဗြွာ။ ဒီနေ့ညဖကြ ဆရာမလေးဆီပြနသ်ှားရင် တိုကပြှဲတွနေဲ့ ရငဆြိုငရြဦးမှာမလား။ စဈဦးဘီလူးဆိုတာကိုး။ အခစွဒြုတိယကမျဘာစဈက အခုမှ စမှာလေ ဟဲဟဲ။
ကိုင်း! ညီအဈကိုတို့ သူများတွကတေော့ အပျိုရညပြကြပြကြခြငွြး ဘယလြိုဖြစ်ခဲ့ကြတယ် မသိဘူး။ ခွိုကန်းတို့ ရူပဗဒဆေရာမလေးတို့တုန်းကတော့ မနာမကငွြ၊ မကြဲမပြဲနဲ့ ကြညန်ူးစရာ ဘယလြိုကောင်းတယဆြိုတာလေး ဆကရြေးပြပါဦးမယ်။ ဘာလို့ဆို အဲ့ဒီညက ပထမဆုံးအကြိမ် ဆရာမလေးနဲ့ တဈအိပယ်ာထဲ အိပမြိခဲ့တာကိုး။ ကနွောအြတိကလွေး စီကာပတကြုံးရေးပြပါဦးမယဗြွာ။
ခငဗြွားတို့ကိုခစွတ်ဲ့
မောငခြွိုကန်း
🏵️ ကြှနတ်ော့ြ ရူပဗဒဆေရာမလေး (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️