ကြှနတ်ော့ြ ရူပဗဒဆေရာမလေး
ရေးသားသူ – ခမြျးကို (Chan Ko)
🏵️အပိုင်း (၃)🏵️
တကယတ်မ်း ပြောရရင် အဲ့ဒီတုန်းက ကနွော့ြ အသကကြလေးမှ ၂၀ မပြည့တ်ပြည့ရြယဗြွ။ ဆရာမ လေးက ၂၆-၂၇ ထငတ်ာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ တခွားသူတွလေို သမီးရည်းစားဖြစ်ကြ ခစွကြှပြုကြလောကတ်ငမြကဘူးရယ်။ ကနွောပြှောခဲ့သလိုပဲ သူက ခပထြကထြကြ ခပစြှာစွာ ရှုတင်းတင်း အရှကအြကြောကကြှီးတဲ့ ဆရာမလေး။ ကနွောကြ ခပဆြိုးတတနေေဲ့ လူရမ်းကားလေး..။ အဲ့လို အခွအနေတွကေနေေ ခစွမြိခဲ့ကြလတေော့ အရူးအမူးဆိုကြပါတော့ဗွာ။ ငယရြှယမြိုကမြဲတဲ့ အရှယမြို့လားမသိဘူး ဆရာမလေးကို ခစွမြိပြီဆိုတာနဲ့ ရချင်န်တောဗွ။ ရချင်တ်ယဆြိုတာ တဈခါထဲ အိမထြောငကြပြဈချင်တ်ာ ပြောတာ။
သူနဲ့ကနွောြ ခစွသ်ူစဖြစ်ပြီဆိုကတည်းက အဘှားတို့၊ ဒေါကြှီး၊ ဒေါလြေးတို့ကို ပေါတ်ငသ်ှားပြောထားတာမွိုး။ ဆရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမနေဲ့ သားသားနဲ့ ခစွန်ကြပြေီလို့ ဟီဟိ။ ဘယသ်ူက ယုံမှာတုန်း။ ဟဲ့ အရူး နငဖြစ်ချင်တ်ာတွေ လွှောကပြှောမနနေဲ့ သူများ သိကျခာကနွမယေတ်ဲ့ ဟီး။ ဟိုကဖြင့ြ ရုပခြွော ပညာတတ် ဆရာမလေး၊ လာကြောင်းလှန်းတဲ့ ဂုဏသ်ရရှေိတွကေို ပုံလို့၊ နင့လြို အော့ကြောလန် ကလေးပေါကန်စကိုများ စဉြးစားနပေါဦးမယ် ဆိုလား။ မယုံရငလြည်းပြီးကော ကြည့်ထြားလိုကပြါ တဈနေ့နေ့တော့ မိန်းမလိုကတ်ောင်းပေးဖို့ ပြငထြားကြပါလို့ ရာဇသံပေးထားလိုကတ်ယ် အဟိ။
အဲ့ဒီနောကပျိုင်း ကနွော့ြ အမူအရာတွကေ ထူးခွားလာတာကို အိမသ်ားတွေ သတိပြုမိလာတယ်။ ကိုရှှဘနေဲ့ ပေါင်းပေါင်းပြီး တဈခုမဟုတတ်ဈခု မကောင်းတာတွေ လွှောကလြုပကြှတာတွကေို လွှော့လာတာမွိုး။ အသုဘဖဲဝိုင်းတို့၊ အရကဆြိုငတ်ို့ နေ့စဉန်ဲ့အမွှ မသှားဖြစ်ကြတော့ဘူး။ ထဈကနဲရှိ ပြဲဆူတတတ်ဲ့ အကငွ့တ်ှေ ဖြောကစြပြုလာတာမွိုး။ ကနွော့မြူလဗီဇက ကိုယန်ဲ့ဆိုငဆြိုင် မဆိုငဆြိုင် မတရားဘူးထငရြင် ဝငဝြငပြါတယဗြွာ။ Don Quixote ဝတ်ထုထဲက ပေါတောတော သူရဲကောင်းပေါ့လေ။
ဥပမာ ပြောရရငဗြွာ ညဖကမြှို့လယခြေါငမြှာ ကောငမြလေးတဈယောကကြို ဘယကြမှန်းမသိတဲ့ကောငတ်ှကေ အတင်း ဂစွကြားပေါြ ဆှဲတငန်တောမှငတ်ော့ ဟေ့ရောငတ်ှေ ကောငမြလေးကို လှှတလြိုကပြေါ့ ဟီး။ ရုပရြှငထြဲကအတိုင်းဆို နှောကယ်ှကန်တေဲ့ကောငတ်ှနေဲ့ ကနွောန်ဲ့ ခကြှနှကကြှ၊ ကောငမြလေးက အမလေး ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာ အဈကိုရယ် ဘာညာပေါ့။ တကယတ်မ်းကြတော့ အဲ့ဒီကောငတ်ှနေဲ့ ကနွောြ ပြူနာတကပြှီဆိုတာ မှငသ်ှားကြတာနဲ့ ကနွော့ဘြောဒြါတွကေ အုပစြုလိုကဝြိုင်းလာ၊ ဆောကြှခကြှတွဖြစ်ေ၊ သူတို့ဂစွကြားပေါဆြှဲတငန်တေဲ့ ကောငမြလေးက ဈေးငှှိမရတဲ့ ဖာသယမြဖြစ်နေ၊ တဈမှို့လုံး သတင်းပြံ့သှားတဲ့အခါ ဖိုးသကတ်ို့ကောငတ်ှေ ဖာသယမြလုရင်း မှို့လယကြောငမြှာ ရိုကကြှတယပြေါ့။ အဲ့ဒါမွိုးတွဗွေ ဟီး။ အဲ့လိုမွိုးတွေ ဖြစ်လာရငလြည်း မဖြရှင်ေးဘူး မင်းတို့ဖာသာ ထငခြငွသ်လိုထငဆြိုတဲ့ မကြန်ာပေးနဲ့ရယ်။ ပတဝြန်းကငွကြို ဂွတိုကခြငွတ်ဲ့ အရှယလြေးကိုးဗွာ။
တကယတ်ော့ အဲ့ဒီတုန်းက ကနွောဟြာ မှင်းရိုင်းတဈကောငပြဲ။ ဆငခြှငတ်ုံတရား ပြည့ဝြပြီး အကိုငအြတွယတ်တတ်ဲ့ ဂွောကြီဆရာမလေးနဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောကမြှာ ပျိုငမြှင်းတဈကောငအြဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တာပေါ့။ ရစကေပြှငပြေးရင်း ခစွသ်ူစဖြစ်ခဲ့ရတဲ့နေ့ကစပြီး ဆရာမလေးကို ဇနီးတောခြငွတ်ယဗြွာလို့ တောင်းဆိုလိုကတ်ိုင်း ပြုံးစိစိနဲ့ ဖဲရိုကကြွှေးမှာလား ကိုဖိုးသကလြေးဆိုပြီး ဇာတလြမ်းစလာတော့တာဗွ။ ဟိုဟာမလုပန်ဲ့ ဒါမလုပန်ဲ့ တဈခွန်းမှ မပြောဘူးနောြ။ မထိတထိနဲ့ သူဖြစ်စချင်ေတ်ဲ့ အခွအနေရေောကအြောင် ပဲ့ပြငသ်ှားတာ။
ကနွောတ်ို့က မိရိုးဖလာ ကုနသ်ညတ်ှဆေိုတော့ အိမအြလုပ် ပြဲရုံအလုပတ်ှကေို အသားကုန် ဝငလြုပပြှီး ကြိုးစားတော့တာကိုး။ ပိတထြားတဲ့ကြောင်း ပြနဖြှင့မြဖြင့ဖြို့ကလည်း မရရောတော့တဲ့ အခွိနဆြိုတော့ တကျကသိုလဆြိုတဲ့ စကားလုံးကို မေ့ထားလိုကပြှီ။ အိမအြလုပတ်ှေ အကုနတ်တကြွှမ်းပြီး ငါ့ခွငေါ့လကဖြစ်တဲ့နေ့ မိန်းမယူမယပြေါ့ဗွာ။ ကမွရဲ့ ကိုဖိုးသကလြေးက တောလြိုကတ်ာရှင် လိမျမာလာပြီကော ဆိုတဲ့ စကားလေးရယ်၊ ဒါမှ ခွို့ကောငလြေးဆိုပြီး အတင်းဖကထြားရင်း မှှေးမှှေးပေးတာလေးနဲ့တင် လူက မှှောကတ်ကန်ပြေီ ဆိုပါတော့။ အဲ့လို အခွအနေတွကြေေောင့ပြဲ ကနွော့ကြို အလိုလိုကလြာရာကနေ အပေါမြှာရေးပြခဲ့သလို လကလြှနခြှလှနေအြဆင့ထြိ ရောကလြာတာလို့ဆိုရမယ် ထငတ်ယ်။ အဲ့ဒီတော့ကာ သူများသမီးရည်းစားတွနေဲ့ မတူတာတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယဆြိုပါတော့။
မတူဘူးဆိုတာက ဒီလိုဗွ။ အတောမြွားများသော စုံတွဲတွကေ ပထမဆုံး လိငဆြကဆြံဖူးစဥကြ ကနွောတ်ို့ ပြောသလိုတွေ မပြောဘူးထငတ်ာပဲ။ ကလေးမှေးမယတ်ို့ ဘာတို့ ဆိုတာတွလေေ။ ခစွကြှ ကြိုကကြှ လူကြီစယကြှရင်း ဖိုမသဘာဝအရ လိငဆြကဆြံဖြစ်သှားကြတယ် ဆိုတာလောကပြဲ ရှိမယထြငတ်ာပဲ။ ကနွောန်ဲ့ရူပဗဒဆေရာမလေးတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ခဲ့စဥကြ အဲ့လိုတွေ မဟုတတ်ော့ဘူး။ ကလေးတွေ ဘာတွေ မှေးချင်န်ကြတော အဟီး။ ဘယလြိုကြီးမှန်း မသိဘူး။ သူက ကနွောန်ဲ့တူတဲ့ ခပဆြိုးဆိုး သားလေးလိုချင်ြ၊ ကနွောကြ ရူပဗဒဆေရာမလေးနဲ့တူတဲ့ သမီးလေးလိုချင်ြ အငှင်းတွတေောင် ပြားကုနကြှတာဗွာ။ အောငအြောငမြှငမြှင် ပထမဆုံး ဖြစ်သှားတာနဲ့တင် ကြညန်ူးပြီး စိတကြူးတွယေဥကြုနကြှပြီ တဈမွိုးတော့ တဈမွိုးရယ်။
ချောတ်ောငေါ့ရရင် အတ်တဘဝမှနဝြါဒီတွေ ပြောတဲ့ “ဖြစ်တညမြှု” မတူဘူး ဆိုတာဗွာ ..။ လူနဲ့ အရာဝတ်ထုတွရေဲ့ ဖြစ်တညမြှုက ကြဲပြားတယ်။ ဥပမာ ဓားတဈချောင်းကို ထုမယ့ြ ပန်းပဲဆရာဟာ မလုပခြင် ဓားရဲ့ပုံသဏျဍနကြို အရငတ်ှေးတယ်။ ဘယအြရှယအြစား၊ ဘာပုံစံ၊ ဘယလြို သံအမွိုးအစားနဲ့ လုပမြယပြေါ့။ အဲ့လို ယူဆခကြကြ အရငလြာပြီးမှ ဓားတဈချောင်းဆိုတာ ဖြစ်တညလြာတာ။
လူတွမှောတော့ အဲ့လိုမဟုတကြှဘူး။ လူယောကြာြးနဲ့ မိန်းမ လိငဆြကဆြံကြတယ်။ ဘာဖြစ်လာမယဆြိုတာ အရငမြတွေးဘူး လိငစြိတသ်ကသ်ကန်ဲ့ လိငဆြကဆြံရာကနေ လူသားတဈယောကြ ဖြစ်တညလြာတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အနှစ်သာရနဲ့ ဖြစ်တညမြှု ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်နတေဲ့အတွကြ လူနဲ့ အရာဝတ်ထုတွရေဲ့ ဖြစ်တညမြှု ကြဲတယ် ဘာညာပေါ့။ ( သချောတော့ မမှတမြိပါဘူး၊ ငယင်ယကြ ဖတဖြူးတာ၊ တောကြှာ ကန့တ်ို့ဟိုကဒြေးဂါးက ဘာပြုတယ် ညာပြုတယဆြိုပြီး ကိုပေါကြီး ဝငဗြငွြးမှာလည်း ကြောကရြသေး၊ မောငခြမွြး ရှှီးနတောနောြ ဟီးဟီး )
ပြောချင်တ်ာက အဲ့ဒီအယူအဆက ကနွောန်ဲ့ရူပဗဒဆေရာမလေးတို့အတွကြ မမှနဘြူး အဲ့ဒါပဲ။ စပြီးလုပကြှကတည်းက ရှငန်ဲ့တူတဲ့ဟာလေး လိုချင်တ်ာ.. ဆရာမလေးနဲ့ တူတဲ့ဟာလေး လိုချင်တ်ာ အဲ့လိုတွဖြစ်ေပြီး ပြောန်ကြတောဗွ။ ပန်းပဲထုသလိုပေါ့ အဟိ။
အဲ့ဒီမှာ ဘာကြာသလဲဆိုတော့ ဒီအပေါကထြဲ ဒီအတံ သှင်းကြတာခညွြးပါပဲ။ တဈခကြခြငွြးသှင်းရင်း သူ့မကြန်ှာ ကိုယ့မြကြန်ှာလေး စိုကကြှည့ရြင်း ရငထြဲမှာ လိငဆြကဆြံလို့ ရလာတဲ့ ဖီလငတ်ဈခုထဲတငမြကဘူး မွှောလြင့ခြကြတ်ှနေဲ့ဗွာ၊ ရငထြဲ တလှပလြှပကြိုဖြစ်ပြီး ကြညန်ူးလိုကရြတာ အရမ်းပဲ။ ကနွောြ ပြောတာတွကေ ခငဗြွားတို့အတွကြ နားလညရြ ခကခြငွြ ခကန်လေိမ့မြယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ခံစားခကြကြ ကနွောြ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။
ကိုင်း! တောပြါပြီ အုပတ်ဲ့ဟာလေးတွေ ဖတခြငွလြို့ပါဆိုနေ မဆိုငတ်ာတွေ အာလူးဖုတတ်ာ များကုနပြှီထငတ်ယ် အဟီး။ အပေါကြ အဆကကြလေး ဆကပြှောကြစို့။ မူးမူးနဲ့ လွှောကရြှှီးတာ လကလြှနသ်ှားတယ်။ ဆောရီးပဲ ညီအဈကိုတို့။
အဲ့ဒီညက ဆရာမလေးဆီ ပြနသ်ှားတဲ့ အကြောင်းလေး ဆကပြှောမယန်ောြ။ အိမပြှနရြောကပြှီး ဖိန့ဖြိန့န်ဲ့ ဂိုဒေါငမြှာ လောလြီတွေ ကုနလြာတငတ်ာကို တာလီမှတ် ဘာညာတွေ ဝငလြုပပြေးတာ မိုးစုံးစုံး ခွုပသ်ှားတယ်။ အားလုံးပြီးတော့မှ ရမေိုးခွိုး ထမင်းစား၊ တဈနေ့တာ လုပင်န်းဆောငတ်ာတွကေို အဒေါတ်ှဆေီ ရီပို့တင်၊ လူလိမျမာလေးအထာနဲ့ ဧည့ခြန်းထဲထိုငန်တေဲ့ အဘှားကို ဇကကြှောလေး ဘာလေး ပလကကြငဆြှဲ၊ စကားစမှညပြှော အစရှိတာလေးတွေ လုပပြှီးတော့မှ အိမသ်ာတကြ သှားတိုကြ ခွလကေဆြေး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အိပယ်ာဝငတ်ော့မလိုလို လုပပြှီး လူပျိုဆောငဖြကြ ဝငလြာခဲ့တယ်။ ( အိမမြကြီးမှာ လူကြီးတွနပြေေီး ခွံဝိုင်းထဲမှာပဲ နောကထြပ် အိမတ်ဈဆောင် ဆောကထြားပြီး ကနွော့ဖြာသာ တဈယောကထြဲ အိပတ်ာ ) နည်းနည်းလေး လူခွတေိတ် ညဥြ့နကလြာတော့မှ တံခါးကို အသာလေးဖြင့ပြှီး လဈထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ဆရာမလေးအိမဖြကကြို ပုနလြွှိုးကြယလြွှိုး ဒိုးလာခဲ့တာပေါ့။ နေ့လညကြ အဆငပြှထေားတာဆိုတော့ လူလည်း အပြောလြှနန်တေော့ကာ လမ်းမနဲ့ခွထေောကြ ထိတယလြို့တောင် မထငဘြူး။ လှဈကနဲ လှဈကနဲကို ဖြစ်နတေော့တာပဲ။
ဆရာမလေးရဲ့ခွံဝင်းထဲ ကြောဝြငလြိုကပြှီးတာနဲ့ ခွသေံလုံလုံနဲ့ အိမဘြေးကနပတေပြှီး နောကဖြေး လှကေားကနေ အသာလေး အသံမမှညအြောင် တကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ အိမအြပေါထြပ် နောကဖြေးတံခါးမကြီးက သာသာလေး စေ့ရုံစေ့ထားပေးတာကိုး။ ဟိုတခါကလို အပငပြေါြ တွယတ်ကဖြို့ မလိုတော့ဘူး ဟီး။
ဆရာမလေးရဲ့ အိပခြန်းရှေ့ရောကတ်ော့ မီးရောငလြေး ထွကန်တောနဲ့ တံခါးကို အသာလေး ဖိတွန်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြင့သ်ှားတယ်။ အခန်းထဲရောကသ်ှားပြီး တံခါးကို ဂကြထြိုးလိုကတ်ယ်။ ဘေးဘီဝဲယာကို အသာလေး အကဲခတလြိုကတ်ော့မှ ကုတငပြေါမြှာ နံရံကိုမှီပီး စာအုပတ်ဈအုပ် ဖတန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို မီးချောင်းရောငဖြှေးဖြေးအောကမြှာ တွေ့လိုကရြတယ်။ ကုတငဘြေးက စာကြည့်စြားပြဲပေါမြှာ တရုတကြကဆြကကြလေးနဲ့ သီချင်ြး မတိုးမကယွလြေး ဖြင့ထြားသေးတယ်။ ကနွောြ အမှတမြမှားဘူးဆိုရင် ဟယရြီလင်းရဲ့ အခစွရြယ် ပေါငမြုန့တ်ဈလုံးရယ်.. ဘဝကို ငါရောင့ရြဲတယ်.. ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုကရြတယ် ထငပြါတယ်။
ကုတငန်ားကပပြှီး ရပ်၊ လကပျိုကပြှီး ကြည့်န်လေိုကတ်ော့ ဖတလြကစြ စာအုပလြေးကိုခွ၊ အပြုံးခွိုခွိုလေးနဲ့ လကန်ှဈဖကကြို ကမ်းပေးတယ်။ ကိုဖိုးသကလြေး ခွို့ဆီလာပါဦးကြယ် ဆိုတဲ့ ဟနကြလေးပေါ့ဗွာ။ ကနွောလြည်း ဟနကြိုမဆောငန်ိုငပြါဘူးဗွာ။ ကုတငပြေါြ အတင်းတကပြှီး အိစကစြကြ ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲဖကပြဈတော့တာပါပဲ။ သနပခြါး ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး လိမ်းထားလို့လား မသိဘူး မှှေးလိုကတ်ာမှ အရမ်းပဲ။ ရမေိုးခွိုး ခေါင်းလွှောထြားတော့ ဆံနှယအြရှညကြှီးတွဆေီက တရောကြငမြှန်းနံ့လေးကလည်း သင်းမှမှရယ်။ သူအမြဲဝတန်ကြေ အိမန်ရင်ေး ရှပအြင်ျကြီလေးကို ခပမြှနမြှနပြဲ ကြယသ်ီးဖြုတပြဈလိုကမြိတယ်။ အောကကြ ဘာမှမဝတထြားဘူးဗွ။ ဝါဝင်းနတောပဲ ခွိုဗူးထွားထွားကြီးတွကေ။
မီးရောငအြောကမြှာဆိုတော့ အပျိုကြီးက ရှကသ်ှားလား မသိဘူး။ ကြောဖကရြောကန်တေဲ့ ဆံပငအြရှညတ်ှကေို ရငဘြတအြရှေ့ဖကကြို ဆှဲယူပြီး ခွိုဗူးတွကေို ဖုံးလိုကရြင်း အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှလာသေးတယ်။ ဘယရြမလဲဗွာ နေ့လညကြ အရသာခံပြီး ခစွခြဲ့ရတာ မဟုတတ်ော့ အခုလို လှတလြှတလြပလြပမြှာ အားရပါးရ ဖငတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး ခစွတ်ော့မှာဆိုတော့ ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲဖယပြဈပြီး အသအချော ကြည့်တ်ော့တာပေါ့။ လကန်ဲ့ပင့ကြိုငပြှီး အသအချောကို လေ့လာတော့တာ ဟီဟိ။ တထွေးကြီးဗွာ အိစကစြကကြှီး ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ။ သူ့လကကြိုဆှဲယူပြီး ကနွော့ပြုဆိုးကို ဖြခွေ၊ အောကကြမာနဖြီစပြုလာတဲ့ ရမဘြိုထိပဖြူးကိုလည်း ကိုငခြိုင်းထားလိုကတ်ယ်။
“အရမ်းဖြစ်လာပြနပြှီ မှနလြိုကတ်ာ”
လို့ တိုးတိုးလေး ကပပြှောလာတယဗြွ။ ကနွော့ကြောင် တအားတောငလြာတာကို ပြောချင်တ်ာ အဟိ။ သူ့ကိုပြန် မဖြအေားတော့ဘူး။ ခွိုဗူးကြီးနှစ်လုံးကို ဘယည်ာပြောင်းစို့ရင်း အလုပမြွားနပြေီလေ။ အပေါကြလည်း စို့နသလေို သူ့ထမီလေးကို ဖြပြေီး အဖုတကြိုလည်း လှမ်းကလိကြည့်တ်ယ်။ စိုအိအိ ဖြစ်နပြနေပြှီဗွ။ ကနွောြ မရောကလြာခငကြတည်းကကို စိတကြူးယဥန်တယ်ေ နမယ်ေ။
ကနွော့အြင်ျကြီကို ဆှဲမပြီး ရငဘြတကြို လကဖြဝါးတဈဖကန်ဲ့ ပြတပြေးနပြနေတ်ယ်။ လကတ်ဈဖကကြ ရငဘြတကြို ပြတပြေး၊ နောကတ်ဈဖကကြ ဂွင်းထုပေးနတေော့ အတောဇြိမကြတွာဗွား။ ကနွောကြလည်း ခွိုဗူးကိုခွရင်ေးစို့၊ အဖုတန်ှိုကန်ဲ့ အလုပကြိုများနတော။
အဲ့လိုတဈဆင့ခြငွြး အရသာခံနရောကနေ ဆရာမလေးက ကနွော့ကြို အတင်းတွန်းလှဲတော့တာပဲ။ အိပယ်ာပေါြ ကနွောြ ပကလြကဖြစ်သှားတယ်။ ရငဘြတဟြပြဲဖြစ်နတေဲ့ သူ့ရှပအြင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကြ၊ ခါးက ထမီလေးကိုပါ ဂွင်းလုံးခွှတပြဈလိုကတ်ော့ ဖငတ်ုံးလုံးဖြေးဖြေးလေးကို ဖြစ်ကရောပဲ။ ကနွော့ြ အင်ျကြီနဲ့ ပုဆိုးကိုပါ ကူခွှတပြေးလိုကတ်ော့ ကနွောပြါ ဖငတ်ုံးလုံးပေါ့။ ပြီးတာနဲ့ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ ကနွော့ကြို တကခြှတော့တာပဲ။ တကပြှီး ထည့တ်ာလည်း မဟုတဘြူးရယ်။ ကနွော့မြာတင်းနတေဲ့ ဒုံးပြံအချောင်းလိုကြ ဗိုကမြှာကပန်တောကို အဖုတန်ဲ့ဖိပြီး တကပြှတန်တောဗွာ။ ဘယလြိုကြီးမှန်းကိုမသိဘူး ခံရတာ။ အဖုတအြမှောင်းလိုကန်ဲ့ ဒုံးပြံအချောင်းကို ဖိကပထြားတာ စိုအိအိကြီး အဲ့ဒါကို ဖိပြီး တဇွိဇွိနဲ့ ပြတတ်ာ။
ကနွောလြည်း သူလုပခြငွတ်ာ လုပပြါစဆေိုပြီး လှှတထြားပေးလိုကတ်ယ်။ ငုံ့ငုံ့ပြီး ကနွော့န်ှုတခြမ်းကိုလည်း စုပသ်ေးတယ် အောကကြလည်း ဖိပြီးပြတသ်ေးတယ် ရှုပန်တောပဲ။ တအင်းအင်းနဲ့လည်း ညည်းသံလေးက ထွကန်သေေးတာ။ ခဏကြာတော့ ကနွောလြည်း မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး။ လကထြောကပြှီး ထထိုင်၊ ဆရာမလေးကို ဆှဲလှဲပြီး လှဲအိပခြိုင်းလိုကကြော။ ပြီးတာနဲ့ ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကပြှီး တန်းထည့တ်ော့တာပဲ။
ဖြေးဖြေးချင်ြးပေါ့။ ဝငတ်ယဗြွာ။ စီးပြီး အိကနဲအိကနဲပဲ တဈဝကလြောကထြိ ပုံမှနပြဲ ဝငခြသွှားတယ်။ ပြနထြုတတ်ယ် ထပဖြိထည့တ်ယ်။ ၅ ခကြလြောကြ လုပပြှီးတာနဲ့ အဆုံးထိ ဆောင့ခြလွိုကတ်ာ ဆီးခုံချင်ြးကပတ်ဲ့ အထိပဲ။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ လူကိုငှိမ့န်တောပဲ။ အသာလေး ကိုယကြိုကိုင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး လကတ်ဈဖကြ ခွိုဗူးကိုခွေ၊ ကနွတ်ဲ့ခွိုဗူးတဈလုံးကို စို့၊ ဖြဖြလေး မနာအောင် ကိုကကြစားရင်း ဇိမန်ဲ့လိုးတော့တာပဲ။ အခုမှ ဒုတိယအကြိမမြှှောကြ အရသာခံရတာဆိုတော့ မှနမြှနမြပြီးချင်ဘြူးလေ။ ဒါကြောင့မြကြမ်းပဲ ဇိမန်ဲ့လုပတ်ော့တာ။
သူကလည်း ကနွော့ကြွောပြငကြို သိုင်းဖကပြှီး ပြတသ်ပဆြော့ကစားလိုကြ၊ ကိုဖိုးသကလြေးရာ.. ခစွလြိုကတ်ာကြာ ဆိုပြီး နားရှကန်ား ကပပြှောလိုကန်ဲ့ အခစွသ်ည်းပြနတေော့ ဘယလြိုမှန်း မသိပါဘူးဗွာ။ မိနဈ ၂ဝ လောကြ အဲ့လိုလေး လိုးနရင်ေးနဲ့ ဆရာမလေး ကနွော့ကြို အတင်းဖကတ်ှယလြာရင်း တွန့တ်ှန့တ်ကြ၊ သကပြှင်းမောကလေး ခပရြှညရြှညခြသွှားတာနဲ့ ကနွောလြည်း အောင့ထြားသမွှ လွှော့ခလွိုကတ်ယ်။ ပူနှေးနှေး အခစွရြညတ်ှကေ အဖုတအြသဈစကစြကကြလေးထဲ နှေးကနဲ နှေးကနဲ ပန်းကုနရြော။ ဒီလိုနဲ့ငှိမပြှီး ဇိမယ်ူနလေိုကကြှသေးတယ်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့မှ ဆှဲခွှတပြှီး ထမီနဲ့ ကနွော့ဒြုံးပြံကို သချောသုတပြေး၊ သူ့အဖုတကြအရညတ်ှပေါ ပြောငအြောင် သုတပြဈလိုကတ်ယ်။ အဝတတ်ှတေော့ ပြနမြဝတဖြစ်ကြတော့ပဲ ဖငတ်ုံးလုံးလေးတွနေဲ့ ဖကအြိပပြှီး မှိန်းနကြတောတာပေါ့။
ကနွောြ ခဏလောကြ အိပပြွောသ်ှားသေးသလား မသိဘူး။ တောတ်ောကြှာတော့မှ ကနွောမြှိန်းနရောကနေ ဆတကြနဲ ဖြစ်လာတယ်။ စကတည်းက ကနွောြ အဖုတလြကြတ်ာကို ရှကရြှကန်ဲ့ ခံလာတဲ့မိန်းမက ပြုံးစိစိနဲ့ ကနွော့ပြေါငကြှားထဲဝငပြှီး ဒုံးပြံကို လွှာနဲ့ဆော့နတောဗွား။ သနတ်ုန်းမှနတ်ုန်း အရှယဆြိုတော့ ခကြခြငွြး ပြနတ်ောငလြာတော့တာပေါ့။ ပထမဆုံးအကြိမဆြိုတော့ သချောတော့ ဘယလြုပတ်တပြါ့မလဲ။ တခါတခါသှားနဲ့ ခွဈခွဈမိတိုင်း လူကို တွန့တ်ှန့တ်ကသ်ှားတယ်။ ဒါနဲ့ အသာလေး သူ့လကည်ှိုးတဈချောင်းကို ဆှဲယူပြီး ကနွော့ပြါးစပန်ဲ့ စုပပြှလိုကတ်ယ် အဟီး။ သှားနဲ့ခွဈတာ မဟုတဘြူး နာတယ်။ နှုတခြမ်းနဲ့ သှားတွကေို ဖိပြီး ကာထားပြီး စုပရြတယဆြိုတာမွိုး လုပပြှလိုကတ်ယ်။ (ခမွြးကို နငလြုပဖြူးလို့လားတော့ လာမမေးကြေး။ ကြိုပြောထားတယန်ောြ ဟိုမသာကြီးတွကေို ကြောကလြို့ ဟီးဟီး)
အဲ့ဒီတော့မှ အဆငပြှသှေားတာ သှားနဲ့မခွဈမိတော့ဘူး။ တောတ်ောကြှီး မခံနိုငတ်ော့ပဲ မာတင်းလာတော့မှ ကုတငစြောင်းမှာတငပြှီး ထပလြိုးတယ်။ ကနွောကြ ကြမ်းပြငမြှာ မတတ်ပရြပ် သူ့ကို ကုတငစြောင်းမှာ ပေါငကြှားပကလြကြ အိပခြိုင်းပြီးတော့ပေါ့။ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုငပြှီး ဆောင့ဆြောင့လြိုးတော့တာပဲ။ လူကို အီစိမ့န်တောပဲ ကောင်းခကြြ။ အရှကသ်ည်းလှန်းတဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြလေးကို မီးချောင်းအလင်းရောငအြောကမြှာ ဖငတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး အားရပါးရ လိုးပစ်တာကိုး ဟီး။ နို့တွမှော လကခြွောင်းရာတွတေောင် ထငသ်ှားမလား မှတရြတယ်။ အားရပါးရ ညှဈခွပြေီး အောကကြလည်း ကောကြောပြှီးကို လိုးပစ်တာ။ သူကလည်း ကြမ်းလိုကတ်ာဟာ.. ကြမ်းလိုကတ်ာဟာနဲ့ကို ဖြစ်နရေော။
အဲ့ဒီမှာတင် နောကထြပတ်ဈခွီ ထပပြှီးသှားပြနတ်ယ်။ ပြီးသှားလို့ ခပတ်င်းတင်းဖကပြှီး မှိန်းနကြရေင်း
“ကိုဖိုးသကလြေး ခွို့ကိုခစွလြား ခွို့ကိုခစွလြား”
လို့ ခဏခဏ မေးတယ်။ ကနွောကြလည်း တရှှတရြှှတန်မ်းရင်း
“ခစွတ်ာပေါ့ဗွာ၊ ခစွလြို့ စစချင်ြးမှာတင် ဖုတဖြုတလြကြပြဈတာ မှတမြိတယမြလား”
လို့ ရယခြငွလြွှကြ ပကကြွိအသံနဲ့ ပြောလိုကတ်ော့..
“အကငွ့ပြုတလြေး ပါးစပကြှမ်းလိုကတ်ာ”
ဆိုပြီး အတင်းပါးစပကြို လကဖြဝါးနဲ့ လာလာပိတတ်ယ် ဟီး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အိပလြိုကြ၊ နှိုးလာလိုကြ၊ ထပြီးလိုးလိုကြ လုပန်ကြတော မိုးလင်းတဲ့အထိပဲ ဆိုပါတော့။ ယောကြာြးနဲ့မတွေ့ဖူးတဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြ တောင့တ်ောင့လြေးနဲ့ လူပျိုပေါကကြလေးကိုးဗွာ။ အသအကြေေ လုပန်ိုငတ်ာပေါ့။ သှားပါပြီတောြ.. လူကို ဖြတဖြှတကြို ကြပေါကောလားရှငတ်ဲ့ ပြုံးစိစိလေးနဲ့ ပြောပုံလေးကို မှတမြိနပေါသေးတယလြေ။
မနကဝြလေီဝလင်ေးအထိ စုစုပေါင်း ၆ ခါလောကရြှိမယ် ထငတ်ာပဲ။ နားလိုကြ လိုးလိုကြ လုပန်ကြရေင်း မိုးကိုလင်းသှားတာ အဟိ။ ဖငကြိုကြိမ်းပြီး လူကိုမွှော့နတောပဲတဲ့ ဟီးဟီး။ (အဖုတလြို့မပြောရဲဘူး ရှကန်တော)
“ဆရာမလေး ကနွော့ကြို ကြောကသ်ှားရောလား”
လို့ မေးတော့
“အို! ကြောကန်ပေါဦးမယ်။ ဒါအကုနပြဲလား အားမရလိုကတ်ာတောြ”
ဆိုပြီး မကြန်ှာပြောငခြွောခြွောလြေး လုပပြှပြီး နောကန်သေေးတာဗွ ဟားဟား။ မိုးလင်းခါနီးလေးမှ အသာလေး အိမထြပြနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ စစချင်ြးဆိုတော့ ပိုဇရှငေစြုံအောင် မစမ်းရသေးဘူးဗွာ။ တကယတ်မ်း ဆရာမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ခါးကငွကြငွလြေးနဲ့ တငပြါးအိအိကားကားလေး ဆံပငအြရှညကြှီးက တငပြါးဖုံးတဲ့အထိရှညလြို့ ဆိုတော့ကာ လေးဖကထြောကပြှီးသာ ဆောလြိုကရြလို့ကတော့ ဆိုတာမွိုး တွေးခဲ့တာတွေ လကတ်ှေ့ အကောငအြထည် မဖောရြသေးဘူး။ နောကန်ေ့တော့ တွေ့ပြီပေါ့လေ အဟိ။
အဲ့လိုခစွရြေးခစွရြာတွေ အလှနအြဆငပြှခေဲ့ကြပြီးတဲ့ နောကပျိုင်းမှာတော့ မမထားနဲ့အပါတို့ (ဆူပါအိုကဈြကို ပြောတာ မဟုတပြါ) မိုးမမှငလြမှငေပြေါ့။ အီဖကေိုယကြလည်း ထဈကနဲဆို ဖြောင်းကနဲ ထထောငတ်တတ်ဲ့ အရှယမြို့လားဗွာ။ သူကလည်း မောငဆြိုးဆိုးလေး တဈယောကလြို ခစွတ်ာပါ သိလား ဘာညာနဲ့သာ ပြောနတော လူလဈလို့ ကနွောအြနားကပပြှီး လကဆြော့လိုကတ်ာနဲ့ အောကကြရှှဲနဈနပြေီ အဟိ။ (သိပမြခံချင်ရြှာဘူး)
စအဆငပြှပြခေငွြေး တဈရကန်ှဈရကမြှာဆို မီးပြင့မြတတ် အုပမြိခဲ့ပမယေ့ြ (၂ ယောကလြုံး အပြောကြှီး ပြောန်ကြတော) နောကပျိုင်းရကတ်ှကြတေော့ နည်းနည်းလွှော့လိုကရြတယ်။ ဆရာမလေးက မနိုငရြငင်ံတွေ လွှောကလြုပတ်ာ အရေးမကြီးဘူး ကြာရင် ရိုးကုနအြီကုနမြယ် ကိုဖိုးသကလြေး.. တဲ့ အဟီး။ ရှငလြေးက ကလေးပဲရှိသေးတာ ကမွကိုရိုးသှားလို့ ပစ်ပြေးသှားရင် ခွိုသလေိမ့မြယ် ဆိုလားဗွာ။ အဲ့လိုပြောလာရင် စိတပြေါကပြေါကန်ဲ့ ဘာမပြောညာပြော အတင်းဖကဖြကန်မ်းပေးလိုကတ်ယ်။ ငှိမခြံနပြေီး လှှတပြေးလိုကတ်ော့မှ ဪ! မိခွိုမေ ညည်းလည်း တသကလြုံး အရှကကြှီးသမွှ အခုတော့ ရှုံးပါပေါ့လားတဲ့ သူ့ဖာသာသူ ရရှတေရြင်း ကနွော့ကြို ခစွမြဝတဲ့ မကြဝြန်းနကန်ကကြလေးတွနေဲ့ ငေးကြည့်န်တတေပြှနတ်ယ်။
ကနွောကြလည်း မပေးရင် အတင်းမယူပါဘူး။ တကယခြစွတ်ာကိုး။ တခါတလေ သူ့အိမရြောကသ်ှားပမယေ့ြ လကဖြွားနဲ့တောငမြတို့ပဲ စကားလေးဘာလေး ထိုငပြှော၊ သူအိမမြှုကိဈစလေးတွေ လုပန်တောကို ကြည့်ကြောင်းကောင်းနဲ့ ထိုငင်ေးကြည့်ရြင်း ကြညန်ူးနတောပါပဲ။ ပြနခြါနီးမှ နဖူးလေးကို ရှှတကြနဲ မှှေးမှှေးပေး၊ ကိုဖိုးသကရြဲ့ ဇနီးလောင်းဆရာမလေး တာ့တာဆိုပြီး နောကတ်ောကတ်ောကလြုပ် နှုတဆြကပြှီး ပြနခြဲ့တာမွိုးပေါ့။ အဲ့ဒါက လွှို့လွှို့ဝှကဝြှကလြေးနရတေဲ့ သမီးရည်းစားဘဝမှာပေါ့ဗွာ။ ယူဂွီအခစွပြေါ့ ဟီး။
နောကသ်ိပမြကြာလိုကဘြူး မှပေေါရြောကသ်ှားရော။ ကနွောတ်ို့ အခစွဇြာတလြမ်းကို ပြောပါတယ်။ နားတွရှေုပကြုနပြှီလား မသိဘူး။
ကနွော့မြူလပငကြိုယစြိတကြ တဈခုခုဆို ဇွတလြွှောကလြုပတ်တတ်ဲ့ သောကကြငွ့ရြှိတယဗြွ။ တိတတ်ိတလြေး လူမသိသူမသိ ကြိုကန်တော ၃ လလောကကြှာမယ် ထငတ်ယ်။ တဈရကြ ကနွောတ်ို့ အိမကြ ကထိနခြင်းရော ဆိုပါတော့။ မနကဖြှန် ကထိနဆြိုရင် ဒီနေ့လိုက အခကြအြပြုတ် ဘာညာကိုး။ ခွံကကယွတ်ော့ ခွံထဲမှာပဲ ဆှမွေိုးမိတသ်ဟာတွနေဲ့ တရုန်းရုန်း ခကြကြှပြုတကြှ ဖြစ်နတယ်ေ။ ကြုံလို့ပြောရရင် ကနွော့အြဘှားမှာ မောငန်ှမ ၁၄ ယောကရြှိတယ်။ အဲ့ဒီ ၁၄ ယောကကြ ပေါကဖြှားလာတာတွေ အကုနပြေါင်းလိုကြ ဘယလြောကအြမွိုးတွမွေားလိုကမြလဲ စဉြးစားသာကြည့်ကြှပတေော့ အဟီး။ ဒါတောင် ဟိုဖကဒြီဖကတ်ှေ မပေါင်းထည့ရြသေးဘူး။ ထားလိုကပြါတော့။
အဲ့ဒီမှာ မိသားစုကထိနဆြိုတော့ ခငရြာမငရြာတွပေါ ခကြရြေးပြုတရြာမှာ လာကူကြတဲ့အခါ ကနွော့ရြူပဗဒဆေရာမလေး ဒေါခြငခြွိုမကလေည်း ကနွော့ဒြေါလြေးဘောဘြောဆြိုတော့ ဟင်းရှကလြှီးတဲ့ ဓားလေးကိုငပြှီး မနကခြင်းကတည်းက စကဘြီးလေးနဲ့ ရောကလြာပြီး လာဝငကြူနတယ်ေ ဆိုပါတော့။ ပထမတော့ ကနွောလြည်း ကိုရှှဘတေို့နဲ့ အသားငါး ခုတထြဈ၊ ဒယကြှီးမှှေ၊ ဟိုလုပဒြီလုပ် ကာလသားတွစေုစုနရောမှာ ခပတ်ညတ်ည် လုပန်သေေးတယ်။ ဆရာမလေးက ကြကသ်ှနန်ှှာ၊ ဟင်းရှကလြှီးတဲ့နရောမှာ ကနွော့အြမွိုးထဲက ကြီးဒေါတ်ှေ၊ အဈမဝမ်းကြဲတွနေဲ့ အဖြဲ့ကနွတောပေါ့။ ကနွော့ကြို တဈစကကြလေးမှ လှည့မြကြည့်ဘြူးရယ်။ ဒီကောငကြ သူများ ကိုယ့ကြို အခါတိုင်းလို ခစွရြညရြှှန်းလဲ့နတေဲ့အကြည့်မြွိုးနဲ့ တဈခကြတ်ဈလေ ရှိုးလာမလား မွှောန်တော သောကဖြကတ်ောင် မလုပဘြူး။ လူက နည်းနည်း ကြှဲမှီးတိုလာရော ဆိုပါတော့။
ဒါနဲ့ နေ့လညထြမင်းစားခွိန် ရောကသ်ှားတော့ ခကြပြှုတတ်ဲ့လူတွေ ထမင်းဟင်းစားသောကပြှီး ထုံးစံအတိုင်း ခဏနား ကြမ်းဆေးလကဖြကလြေး၊ရနှေေးကြမ်းလေးမော့၊ တဝါးဝါး တဟားဟား လုပန်ကြတေဲ့အခွိန်၊ ပကလြကကြုလားထိုငလြေးနဲ့ ခွံထဲဆင်းထိုငရြင်း လကဖြကရြညအြခွိုလေးမော့၊ စီးကရကလြေး တဈဖြာဖြာနဲ့ တပြုံးပြုံးလုပန်တေဲ့ အာဏရှင် မယမြယခြင့ကြို လှမ်းမှငလြိုကရြတယ်။ (ကနွော့အြဘှားကို ပြောတာပါ အဟီး၊ အားလုံးက ကြောကရြတာကိုး အဲ့ဒီအဘှားကြီးကို)
အဲ့ဒီမှာ ကနွော့ခြေါင်းထဲက ဘတသ်ီး ဖတွကြနဲ လင်းသှားတယ်။ လူတွကလေည်း စုံနတယေလြေ။ မထူးပါဘူးပေါ့။ ကစွဆြံမှီး တုတတ်ုတရြှညရြှည်၊ သနပခြါးပါးကြကကြွား တဈပတန်ှမ်းခါးတိုအင်ျကြီ ကြောကစြိမ်းရောင်၊ ထမီအဝါဖြော့ဖြော့လေးနဲ့ လူတွကြေားထဲ အပြုံးခွိုခွိုလေးနဲ့ထိုငန်တေဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးအရှေ့ သှားရပပြှီး လကဆြှဲပစ်လိုကကြော အဟီး။ လန့သ်ှားတဲ့ မကြန်ှာလေးကို အခုထိတောင် မှငယ်ောငမြိသေး။ မသိမသာလေး ရုန်းသေးတယ်။ ဘယရြမတုန်း အတင်းကိုဆှဲထူမပြီး အဘှားရှေ့ကို ခေါသ်ှားလိုကတ်ယ် ဟဲဟဲ။ လူတွကလေည်း ဟာကနဲဖြစ်ပြီး ဝိုင်းကြည့်န်ကြတောပေါ့။ စီးကရကလြေး လကကြှားညှပပြှီး ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ ကြည့်န်တေဲ့ အဘှားကို
“အဘှား! ဒါသားရဲ့ခစွခြစွလြေ၊ သိတယမြလား ဆရာမလေးကို အဟဲ ..”
ဆိုပြီး မကြန်ှာပြောငတ်ိုကပြဈတာ။ အဘှားက
“ဟေ! အဟုတလြား”
ဆိုပြီး အံ့ဩနတေဲ့ပုံစံနဲ့ ဖြစ်နရေော။ ဒေါခြငခြွိုမလေေးခငမြွာ ခေါင်းလေးငုံ့ မကြန်ီာလေးက ဇီးရှကလြောကပြဲ ရှိတော့တယ် ဟားဟား။ ကနွောသ်ာ လကအြတင်းမကိုငထြားရင် ထွကတ်ောငပြှေးမလားပဲ။ အသားကဖြူဆှတဆြှတဆြိုတော့ မကြန်ှာတဈခုလုံး နီမှန်းတဲ့အထိ ရှကန်တော။
“ဆရာမလေး ကမွမှေးလေးပြောတာ ဟုတရြဲ့လား..”
ဆိုပြီး အဘှားလှမ်းမေးတာကို ပြနမြဖြရေဲရှာဘူး။ ခွတေုနလြကတ်ုနန်ဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။
“အလိုတောျ.. ထူးဆန်းခကြျ အဟေးဟေး”
လို့ ပြောပြီး အဘှားက မကြလြုံးတွေ ပိတသ်ှားမတတ် ရယန်ပေါလရေော။ သူ့မှေး ပေါကလြှှတပြဲစားလေးကို ဘယလြိုလုပ် ကြိုကသ်ှားပါလိမ့ဆြိုတဲ့ ပုံစံမွိုးပေါ့လေ။ ကနွော့လြုပပြေါကကြှောင့ြ ခွံထဲကလူတွကလေည်း တခွိခွိ တခစ်ခစ်နဲ့ တီးတိုးသဖန်းပိုး ဖြစ်ကုနကြှပြီ။
“အဘှား.. ဆရာမလေးကို သဘောကတွယမြလား”
ဆိုပြီး မေးလိုကတ်ော့ ဒေါခြငခြငကြ
“ကပြါ့တောြ ကပြါ့၊ ကကြသ်ရရှေိပြီး ချောချောလှလှကလေးပဲဟာ၊ ငါ့မှေးလို လူဆိုးကို ဘယလြိုထိန်းမလဲ ကြည့်ခြငွစြမ်းပါဘိ”
တဲ့။
“ဒါဆို သဘောတူတယပြေါ့”
လို့ ထပမြေးလိုကတ်ော့ အဘှားက
“ငါ့မှေးသဘောပါအေ၊ ကလေးမလေးအတွကတ်ော့ စိတမြကောင်းဘူးဟဲ့ ဟေးဟေး”
ဆိုပြီးး နောကန်ပြနေသ်ေးတာ။ အဲ့ဒီတဈနေ့ခင်းလုံး ရှိသမွှလူအကုန် ကနွောန်ဲ့ ရူပဗဒဆေရာမလေးကိုပဲ ဝိုင်းစနကြတော ဒေါခြငခြွိုမလေေးခငမြွာ ခေါင်းတောင် မဖောန်ိုငရြှာတော့ပါဘူး။ ကနွော့ကြိုလည်း ဇွတလြွှောကလြုပရြမလားဆိုပြီး အတောဒြေါဖောင်းသှားပုံရတယ်။ အံတကြိတကြှိတန်ဲ့ ဂွိုကြည့်ကြို လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တော ဟီးဟီး။ ကနွော့အြဒေါတ်ှကအေစ ဟဲ့ တူမလေး ဘာညာနဲ့ ဝိုင်းကြပတ်ာခံနရတေော့ ရှကရြှာမှာပေါ့။ နဂိုက မကြန်ှာကြောမာမာနဲ့ အပျိုကြီးဟနရြှုတင်းတင်းလေး အထာနဲ့ နလောတာကိုး။
အခကြအြပြုတကြိဈစတွေ ပြီးခါနီးတော့ ဆရာမလေး ပြနဖြို့ပြငတ်ယ်။ စကဘြီးလေးထုတ် အဘှားကို နှုတဆြကန်တေုန်း ကနွောကြလည်း ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အမွိုးတွရှေေ့မှာ သုတကြနဲထပြီး လိုကသ်ှားတော့တာ။ အခစွကြို အိမလြိုကပျို့လိုကြဦးမယန်ောြ ဘာညာနဲ့ သောကခြှကကြ ပြောငလြိုကသ်ေး ဟီး။ အမွိုးတွေ တဝါးဝါး တဟားဟား လုပန်တေဲ့ကြားထဲကနေ ဆရာမလေးရဲ့ စကဘြီးကို ဆှဲလုပြီး
“လာ ခွို! မောငလြိုကပျို့မယ်”
လို့ အဟိ အဘှားရှေ့မှာ အဲ့လို ပိတပြကပြှောပစ်တာ ဒေါခြငခြငကြတော့ တဟေးဟေးနဲ့ သဘောတွကနွေတောပေါ့။
မှတမြှတရြရ အဲ့ဒီညနကေ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမအြဖြစ် ကိုယ့ခြစွသ်ူဆရာမလေးကို စကဘြီးနဲ့တငန်င်းပြီး လူရှေ့သူရှေ့ ပေါတ်ငတ်ှဲပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ အိမကြို တန်းမပြနဘြူးရယ်။ မှို့ကိုပတပြှီး စကဘြီးလွှောကန်င်းပစ်သေးတယ်။ တလောကလုံး သိစသတေည်းပေါ့။ တဈမှို့လုံးက မှငကြုနရြော။ ကနွောကြလည်း ပြုံးပြုံးကြီးရယ် ဟီဟိ။ ဗိုကကြွောကတော့ ပြတထြှကမြတတပြဲ ဆရာတို့ရေ။ စကဘြီးကယရြီယာ အနောကကြနေ ထိုငလြိုကလြာတဲ့ ဆရာမလေးက အသားကုန် ဆှဲဆှဲလိမတ်ာလေ။ အလိုလေး အမလေး တ တ ရင်း နင်းတာပဲ။ မှို့လယခြေါငမြှာ ညနစေောင်းမှဖြင့တ်ဲ့ ဘဲသားဆနပြှုတတ်ှဘောတွေ ဝငသ်ောကပြဈသေးတာ။ (ဆနပြှုတသ်ောကခြငွတ်ာ မဟုတဘြူး၊ ကြှားတာ ကြှားတာ အဟီး) မကြစြောင်းလေးတဈထိုးထိုးနဲ့ ကနွောဘြာပြောပြော စကားကို ပြနမြပြောတော့ဘူး။ အပျိုကြီးဆရာမလေး ရှကရြမ်းရမ်းနတော ဟဲဟဲ။
အိမပြှနရြောကသ်ှားတော့ အိမအြောကထြပမြှာ စကဘြီးထောငန်တေုန်း သူ့ဖာသူ ကနွော့ကြို မစောင့တ်ော့ပဲ အိမအြပေါထြပအြခန်းထဲ ပြေးတကသ်ှားတယ်။ တနဆြောငတ်ိုငပြှဲတောြ ကာလဆိုတော့ သူ့ကြောင်းသူတွလည်ေး အိမခြဏပြနန်ကြတေော့ လူရှင်းနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ချော့မှရတော့မယဆြိုပြီး အသာလေး လိုကသ်ှားတယဆြိုပါတော့။ အခန်းထဲရောကသ်ှားမှ ကောင်းကောင်း အဆူအဆောင့ြ ခံရတော့တာဗွို့။ ကိုဖိုးသကလြေး ရှငကြမွကို ဘာလို့ အရှကခြှဲတာတုန်း ဘာပြုတယ် ညာပြုတယပြေါ့။
ကနွော့ခြှံထဲ ခကြပြှုတတ်ဲ့နရော ကူလာတာဆိုတော့ တဈကိုယလြုံး ညဈနတောတွကြေောင့ြ ရချိုးတော့မယ့ဟြနန်ဲ့ အဝတလြေးတွခွှတ်ေ ထမီရငခြေါင်းလွားလေးနဲ့ ကစွဆြံမှီးဆံပငလြေးကို ခွပြေီး ခေါင်းပေါတ်င် ဗစွတ်ောကဗြစွတ်ောကန်ဲ့ ညောငန်တော။ ကနွောကြလည်း ဘယလြိုစိတ်တဇမှန်းကို မသိဘူး။ အဲ့လို ဆူဆူဆောင့ဆြောင့လြေး လုပန်တေဲ့ မိန်းမဆို သိပသ်ဘောကပြှီး အုပခြငွတ်ာ ဟီဟိ။ ကြာပါတယကြှာဆိုပြီး ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ရချိုးဖလား၊ ဆပပြှာခွကြ၊ ကြေးတွန်းတဲ့ သပြတအြူလေးတွေ စငပြေါကြ လှမ်းယူနတေဲ့ ဆရာမလေးကို အတင်းနောကကြနေ ဝငဖြကပြဈလိုကတ်ယ်။
“လှတစြမ်းကြာ.. သူများတဈကိုယလြုံး နံနံစောစြောန်ဲ့ ရှှံစရာကြီး အခုလှှတ်”
ဆိုပြီး ရုန်းတယ်။
“ဟင့အြင်း မလှှတပြူးဗွာ”
ဆိုပြီး အတင်းဂုတပျိုးဝင်းဝင်းလေးကို တရှှတရြှှတန်ဲ့ နမ်းပစ်တယ်။ ထမီရငခြေါင်းလွားကို ဆှဲဖြခပြေဈတယ်။ ဟာကြာ ဟာကြာနဲ့ ဆူဆောင့ဆြောင့န်ဲ့ အောတ်ယ်။ ကိုယကြိုတွန့လြိမပြှီး ရုန်းတယ်။ ဘယရြမလဲ အနောကကြနေ သိုင်းဖကထြားရင်း ခွိုဗူးတွကေို နှိုကပြဈ၊ တငပြါးလုံးအိအိလေးကို ကပည်ှောင့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ဟင့ြ!ကနဲ တဈခကြဖြစ်သှားပြီး လကထြဲကိုငထြားတဲ့ဟာတွကေို စငပြေါပြှနတ်င်၊ ကနွောဖြကထြားတာကို ရုန်းထွကသ်ှားပြီး ကုတငပြေါတ်ကြ ဝုန်းကနဲ လှဲအိပခြလွိုကတ်ယ်။ ကြောပေးလွှကကြလေး ခွခွလေေေး ဟီး။
ဆူအောင့အြောင့လြေးဆို အသအေုပပြေးချင်တ်ဲ့ ကနွောြ လှဈကနဲ ကုတငပြေါြ တကပြဈလိုကရြော။ စိတကြောကန်တေဲ့ ဆရာမလေး ဟိုဖကကြိုလှည့ြ ထမီပြလွေော့လွော့လေးနဲ့ ခွခွလေေေး လုပန်တောကို အသာလေး ဘေးတိုကလြှဲအိပပြှီး အနောကကြနေ ခွိုဗူးကို လှမ်းနှိုကတ်ော့ ပုတခြတွယ်။ ရတယလြေ ဆကမြနှိုကတ်ော့ဘူး။ အောကကြထမီကို ဆှဲလှနပြဈလိုကတ်ယ်။ ဖငဖြှေးဖြေးကြီး ဘှားကနဲ ပေါလြာကော။
ကနွော့ရြှော့ပနကြို အတွင်းခံနဲ့ရောပြီး ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ လူက သောကရြမ်းတင်းနပြေီဆိုတော့ ဒုံးပြံက ငေါကကြနဲပဲ။ လူကို အောကန်ည်းနည်းလွှော ဒုံးပြံကို အရင်းကနကေိုငပြှီး တငပြါးဖြေးဖြေးအိအိကြီးနဲ့ ပြတလြိုကြ၊ ဖငန်ှဈခွမ်းကြားထဲ အမှောင်းလိုကြ လွှောတိုကလြိုကြ လုပပြေးရင်း ဆော့နလေိုကတ်ော့ စိတကြောကန်တေဲ့ ဆရာမလေးဆီက အသကရြှူသံ ခပပြှင်းပြင်းတွေ ထွကလြာပြီ။ ဒုံးပြံကို ကိုင်၊ ဖငန်ှဈခွမ်းကြားထဲက အဖုတကြို ထိပဖြူးနဲ့ ပြတသ်လိုလို ထိသလိုလို ၃-၄ ခကြလြောကြ သှားသှားဆှပေးလိုကတ်ော့ တငပြါးက ကော့ကော့စပြုလာတယ်။ အဲ့လိုဖြစ်လာတိုင်း အသာလေးပြနဆြှဲထုတ် တငပြါးပေါကြို ဒုံးပြံအချောင်းနဲ့ တဖတဖြတရြိုကပြှီး ဆော့နလေိုကြ၊ နှစ်ခါလောကြ လုပလြိုကတ်ော့ ကြှတ်! ဆိုတဲ့ စိတမြရှညသ်ံလေး ထွကလြာရော အဟိ။
“ဆရာမလေး”
“ဘာလဲ”
“ခစွရြတော့မလားဟင်”
“အပိုတွေ.. ဟှန်း! အင့ျ”
ခပဆြောင့ဆြောင့ြ အဲ့လိုအပြောမှာ စူဖောင်းဖောင်း အရညစြို့နတေဲ့ အဖုတထြဲ ဒုံးပြံကိုဖိ .. ခါးကိုကော့ပြီး သှင်းပစ်လိုကတ်ာ အီစိမ့သ်ှားတာပဲဗွာ။ ကောင်းလိုကတ်ာ။ ဘေးတိုကတ်ဈစောင်းလေး ကပည်ှောင့ည်ှောင့ရြင်း လုပန်ရတော လူကိုဇိမကြနွရေော။ သူလည်း ခံလို့ကောင်းလာမှန်း သိသာလာတယ်။ ကနွောြ့လကကြို လှမ်းဆှဲပြီး သူ့ခွိုဗူးတွပေေါြ တငပြေးတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ခွိုဗူးတွကေို လှမ်းဆှဲရင်း ကော့ကော့ လိုးနလေိုကတ်ယ်။
၁ဝ မိနဈလောကြ အဲ့လိုလေးလုပန်ရင်ေး ခါးနည်းနည်းညောင်းလာတော့ ဆှဲထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ခံလို့ကောင်းတုန်း ဘာလုပတ်ာလဲဆိုတဲ့ အလိုမကတွဲ့ အကြည့်လြေးနဲ့ ဆတကြနဲ လှည့ကြှည့လြာတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာမှကိုပြောမနတေော့ဘူး ခါးအထိလှနတ်ကန်တေဲ့ သူ့ထမီလေးကို အတင်းဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ော့ တငပြါးကြှပေးလာတယ်။ သူ့စိတထြင် လှကြေီးထိုးလုပတ်ော့မယ် ထငန်လေား မသိဘူး။ ပကလြကလြှနပြေးတဲ့အပြင် ခေါင်းကပြကလွောတဲ့ ကစွဆြံမှီးအခွလေေးကို ခေါင်းရင်းဖကြ ဖတွကြနဲ လှှဲတငလြိုကသ်ေးတယ်။ ကာမဂုဏြ မီးတောကလြာလို့လား မသိဘူး နှစ်ယောကလြုံး ခွှေးစကကြလေးတွေ စိုစပြုလာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သနပခြါးနဲ့ခွှေး ရောထားတဲ့ သူ့ကိုယသ်င်းနံ့လေးက ခွိုအီအီလေးရယ်။ ပကလြကလြှနပြေးနတောကို တန်းမထည့သ်ေးပဲ ဒုံးပြံတရမ်းရမ်းနဲ့ ဒူးထောကန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ဘာလုပန်တောလဲဆိုတဲ့ အကြည့်န်ဲ့ လှမ်းကြည့်လြာမှ..
“လေးဖကထြောကပြေး”
“ဟာကြာ.. ပေါကပြေါကရြှာရှာ”
ဆိုပြီး မကြန်ှာလေး ရှုံ့ပြတယ်။
“ဟေ့အေး.. လေးဖကထြောကပြှီး လိုးချင်တ်ာ ကြာလှပြီး။ ကစွဆြံမှီးတွကေိုဆှဲ တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွကေို ဖြဲပြီးလုပမြယ်”
“အဲ့ဒါ လူလုပတ်ာနဲ့ မတူဘူးကြာ တောပြှီ”
ဆိုပြီး စိတအြိုကသ်ှားသလိုလိုနဲ့ စူပုပပြုပလြေး လုပပြှတယ်။
“ဆရာမလေး ကနွော့ကြို ခစွတ်ယဆြို အလိုလိုကတ်ယဆြို..”
“ကြှတ်! အတတဆြန်းလှန်းတယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လေးဖကထြောကပြေးလာတယ် အဟီး။ ခါးက ကိုင်းကိုင်းလေးလုပန်တေော့ အဆငမြပြဘေူး။ ဒါနဲ့ လကန်ဲ့ဖိခပြဈလိုကတ်ော့မှ ဟားးး တငပြါးထွားထွား ဖြူဖြူကြီးက ဝုန်းကနဲပဲ အနောကကြို ထွကလြာတာဗွာ။ ခါးလေးက သေးကငွကြငွလြေးဆိုတော့ စဉြးစားသာကြည့်ကြှပတေော့။
ဘာမှ မစဉြးစားတော့ဘူး ဖငန်ှဈခွမ်းကိုဖြဲပြီး အဖုတဝြကိုတေ့ ဖိသှင်းတော့တာပဲ။
“အမလေး ကြှတကြွှတ်!”
လို့ အောသ်ံထွကလြာသလို ကနွော့န်ားထဲကလည်း လတွတေေောင် ထွကလြာတယ်။ ကြပလြိုကတ်ာဗွာ။ ဖြေးဖြေးချင်ြးပဲ အထုတအြသှင်း လုပန်ရတေယ်။ အဲ့ဒါတောင်
“ကိုဖိုးသကလြေး ကိုဖိုးသကလြေး ကြပလြိုကတ်ာ ကြပလြိုကတ်ာ ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေး”
ဆိုပြီး အောရြင်း နည်းနည်းရုန်းနသေေးလို့ တငပြါးလေးပြတ်၊ ကိုယကြိုနည်းနည်းကိုင်းပြီး ခွိုဗူးတွလှမြေးကိုင် အဲ့လိုလေးတွလေုပပြှီး ချော့နရသေေးတယ်။ အခကြြ၂၀-၃ဝ လောကြ အသှင်းအထုတလြုပလြိုကမြှ တောတ်ောလြေး အဆငပြှလောတယ်။ အဲ့ဒီမှာတင် သူ့အဖုတကြ ရှုံ့ပြပြတွေ ဖြစ်လာပြီ။ သူပြီးတော့မယဆြိုတာ ရိပမြိလိုကတ်ော့ ဖငတ်ုံးအိအိတွကေို ကိုငပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ပြေးနမေိပြီ။
နောကပျိုင်း မှနလြာတဲ့အပြင် ဆောင့ခြကြတ်ှပေါ ကြမ်းလာတယ်။ နို့တွကေိုပါလှမ်းဆှဲ ခပကြှမ်းကြမ်းခွပြေီး တဖန်းဖန်းဆောင့လြိုး ၊ နည်းနည်းညောင်းလာရင် ကစွဆြံမှီးအရှညကြှီးတွကေိုပါ လကန်ဲ့ရဈပြီးဆှဲ (တအားတော့ မဆှဲပေးရကဘြူး) စိတကြူးထဲကအတိုင်း အရိုင်းဆနဆြန် လုပလြိုကရြတော့ ကြာကြာကို မအောင့န်ိုငတ်ော့ပါဘူး။ မီးကုနယ်မ်းကုန် ပိတပြိတဆြောင့ရြင်း ကနွော့အြခစွရြညတ်ှကေို ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။ လူတဈကိုယလြုံးကို ဓာတလြိုကသ်လိုပဲ ကငွတ်ကသ်ှားပြီး သုတရြညတ်ှေ တထုတထြုတန်ဲ့ ပန်းထည့ပြဈလိုကမြိတာဗွာ။
ပြီးသှားပြီဆိုတာနဲ့ ကနွောလြည်း လကကြလှှတလြိုကရြော ဆရာမလေးနဲ့ မှောကလြွှကကြလေး ကုတငပြေါြ ဝုန်းကနဲပဲ။ အဖုတန်ဲ့ဒုံးပြံ တပထြားလွှကြ ဖိကသွှားရင်း သူ့နားရှကကြလေးတွကေို ဖြဖြကိုကြ
“ခစွတ်ယန်ောြ ဆရာမလေး”
လို့ မောနတေဲ့ကြားထဲက ပြောလိုကမြိသေးတာဗွ။ ဆရာမလေးခငမြွာ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနပြှီး ပြီးသှားတဲ့ အရသာ၊ အရှကအြကြောကကြုနတ်ဲ့အထိ ဖငကြုန်း ဆံပငဆြှဲပြီး အလိုးခံလိုကရြပြီဆိုတဲ့ အသိစိတရြယပြေါင်းပီး တိတတ်ိတလြေး မှိန်းနလေိုကတ်ာ အသံကိုတိတလြို့ပေါ့လေ။
🏵️ ကြှနတ်ော့ြ ရူပဗဒဆေရာမလေး (အပိုင်း ၄) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️