အောစာအုပ်

ကျွန်တော့် သူနာပြုဆရာမလေး (အပိုင်း ၄)

ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – ခမြျးကို (Chan Ko)

🏵️ အပိုင်း (၄) 🏵️

ဖြူလှလှဖြော့တော့တော့ လရောငဟြာ အခန်းထဲကို ဖြာကနွတယ်ေ။ ပြူတင်းပေါကန်ားကပလြွှကကြ ကုတငလြေးပေါမြှာ ခပကြှေးကြေးလေး လှဲအိပန်တေဲ့ ဆရာဝနမြလေးကို ကနွောဖြကရြင်း ဘေးတစောင်းခွထားတယ်။ လရောငအြောကကြ ကမျဘာဦး သမီးရည်းစားတွပေေါ့ဗွာ။ နှနှေောင်းညတဈခုမှာ ပူလောငအြိုကစြပမြှုအစား နလေို့ကောင်းရုံ ရာသီဥတုလေးနဲ့အတူ လပြလေေေးတွကေ ပြူတင်းပေါကကြနေ အခန်းထဲတိုးဝငလြာတယ်။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ကိုယခြန်ဓာတွကေ တုနခြါပြီး ရငခြုနသ်ံတွမှနေန်ဆေဲပဲ။ သနပခြါးနံ့သင်းသင်းလေးရနတေဲ့ ကိုယလြုံးလေးက ငှိမင်ှိမလြေး ကနွော့ရြငခြှငကြယွထြဲမှာပေါ့။

ညဦးပိုင်းက လူကြီးတွေ အိပပြွောသ်ှားတာနဲ့ ကနွောြ အသာလဈထွကခြဲ့ပြီး ပုံ့ပုံ့အခန်းထဲကို ရောကလြာခဲ့တယ်။ လရောငမြှိနမြှိနလြေးလင်းနတေဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ညအိပရြငဝြတလြေ့ရှိတဲ့ ခပပြါးပါးစွပကြယွန်ဲ့ ထမီအနှမ်းလေးဝတထြားတဲ့ ကောငမြလေးက ကနွော့ကြိုမှငတ်ာနဲ့ အတင်းဖကပြှီး နမ်းတော့တာပဲ။ အိမအြပေါထြပမြှာ အိပန်တေဲ့ အိမဖြောမြလေးကိုတောင် ဂရုမစိုကတ်ော့ပဲ.. အသားကုနဆြှဲရမ်းပြီး ခစွခြဲ့မိကြတာပေါ့လေ။

ကနွောန်ဲ့တွေ့ရဖို့စောင့ရြင်း စိတကြအလိုလို ကြှနဟနေတ်ူတဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို ထမီလေးဆှဲခွှတခြပြှီး သူ့အဖုတလြေးကို စမ်းကိုငကြှည့ရြုံနဲ့ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတောဗွ။ အမှနအြတိုင်းပြောရရင် ကနွောကြိုယတ်ိုငကြလည်း လူကြီးတွေ အိပအြောငစြောင့ရြင်း တောတ်ောလြေး ဂွိုကြှနခေဲ့တာပေါ့။ ဒါကြောင့ြ တွေ့တာနဲ့ ဘာမှပျိုးတာတွဘောတွေ မလုပတ်ော့ပဲ မတတ်ပရြပ် နံရံကပ်၊ ပေါငတ်ဈချောင်းဆှဲမပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း ခစွခြဲ့မိတာပေါ့။ ညနကလေုပသ်လို မှနမြှနမြပြီးအောငထြိန်းတာ၊ အရှိနကြို ခလွိုကတ်ငလြိုကြ လုပတ်ာတွေ မလုပတ်ော့ပဲ.. အသားကုန် အဆကမြပြတ် မရပမြနား ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးခဲ့မိတာပေါ့ဗွာ။ ပုံ့ပုံ့ကလည်း ငှိမင်ှိမကြလေးခံနတယ်ေ မထငပြါနဲ.။ တကည်ီလကည်ီ အသားကုနကြော့ပေး၊ ပြနဆြောင့ပြေးနဲ့ အတွဲညီညီလုပကြှရင်း တဈခွီပြီးသှားတယ်။

၁၅ မိနဈလောကပြဲ ခဏအမောဖြရသေေးတယ် ကုတငဇြောင်းမှာ ကနွော့ကြို ဒူးထောငပြေါငကြား ပကလြကအြိပခြိုင်းပြီး ပုံ့ပုံ့က ကုတငအြောကမြှာထိုငရြင်း ကနွော့အြငယကြောငကြို သသခွေောခွာ ကကြနွန စုပပြေး လကြပြေးပြနတ်ယ်။ ပြနပြှီး မာတောင့လြာပြီဆိုတာနဲ့ ကနွော့ကြိုတကခြှပြီး တဟင်းဟင်းနဲ့ တကလြိုးပြနတ်ယ်။ လရောငအြောကမြှာ ဆံပငရြှညဖြားလွားခပြှီး ကနွော့ကြို တကလြိုးနတေဲ့ ခစွသ်ူလေးဟာ ပြင်းထနတ်ဲ့ အလယခြတ်ကေ ခရူးဆိတစြဈပြဲတဈခုရဲ့ စဈမှပြငေအြလယမြှာ တိုကပြှဲဝငန်တေဲ့ မှင်းသညတ်ောလြေးအလားပဲ။ ကနွော့ခြစွသ်ူ မှင်းသညတ်ောမြလေးပေါ့ဗွာ။

သူ အားရပါးရ တကလြိုးလို့ အဆုံးထိရောကပြှီး ကနွော့ကြိုယပြေါြ မှောကကြလွာတော့မှ ကနွောသ်ူ့ကို ပုဇွနထြုပကြှေးပုံစံမွိုးနခေိုင်းပြီး ဇိမဆြှဲရင်း ကုတငအြောကကြနေ မတတ်ပရြပပြှီး တဈခကြခြငွြး ဆောင့တ်ယ်။ ပြီးဆုံးသှားတဲ့ သူ့အရညတ်ှရှေှဲနတေဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို ကနွောြ မှှမှေှပေေးရင်း အထဲနံရံနဲ့ ကနွော့ဒြဈ သှားပြီးပြတတ်ိုကမြိတာတွကေို သချောတဈခကြခြငွြး ဖီးလခြံရင်း လိုးနခေဲ့တာပေါ့။ နောကဆြုံး သူပြီးချင်လြာတဲ့ အမူအရာပြလာတော့မှ ကုတငဇြောင်းမှာ လေးဘကကြုန်းခိုင်းပြီး နို့တွကေိုလှမ်းဆှဲပြီး ဆောင့ြ၊ တငပြါးတွကေို ဆုပခြွရင်ေး ဆောင့ြ၊ အဲ့လိုလုပရြင်း ပျိုငတ်ူပြီးပစ်လိုကခြဲ့တာပေါ့လေ။

စိတရြှိလကရြှိ နောကထြပန်ှဈခါလောကြ ထပခြစွဖြစ်သေးတယ်။ အခု သူရော ကနွောပြါ ကုတငပြေါမြှာ အမောဖြနရေလေို့ စကားမပြောပဲ မှိန်းနကြသေေးတယ်။ ခန်ဓာကိုယကြ ဆကတ်ိုကထြပလြုပဖြို့ မစွမ်းနိုငတ်ော့လို့သာ အခုလို နားနကြတော။ အမှနကြ ဝကိုမဝသေးဘူးဗွ။ အခစွကြိဈစဆိုတာက သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဆားငံရညကြိုး။ ရငခြှငထြဲမှာ ကြောငပြေါကစြကလေးလို ခွနတေေဲ့ ခစွသ်ူလေးကို ကနွောြ နမ်းပေးနမေိတယ်။ ရငခြှငထြဲကို အတင်းထပပြှီး တိုးဝငလြာရင်း ကနွော့ကြို တအားဖကထြားရှာတယ်။ အခု ကနွော့ရြငခြှငထြဲက ကောငမြလေးဆိုတာ ခငဗြွားတို့သိတဲ့ ဟော့ဒီမှို့က ဒေါကတ်ာရီရီ မဟုတတ်ော့ဘူးဗွ။ ခစွသ်ူနဲ့ ခစွစြခန်းဖြင့ပြှီးလို့ ကြညန်ူးငှိမသ်ကန်တေဲ့ ကနွော့ရြဲ့ငယင်ယကြ ပုံ့ပုံ့လေးပေါ့ဗွာ။

“မောင်.. ပုံ့တော့… မောင့ကြို သလေောကအြောင်.. စွဲနမေိပြီ.. သိလား…”

လသေံတိုးတိုးလေးနဲ့ ကနွော့ကြိုမော့ကြည့်ရြင်း ပြောတယ်..။

“တူတူပါပဲ… ငါ့အခစွကြလေးရာ..”

“မောင် ပုံ့ကို လကထြပမြှာလားဟင်”

“အင်း..”

ကနွောြ စိတမြသကမြသာ ဖြစ်လာပြနတ်ယဗြွ။

“ပြှတ်..အှန်း…ပြှတ်..”

ပုံ့ပုံ့ ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းနတယ်ေ။

“ပုံ့လေ.. မောင့ကြို အကြာကြီးမွှောခြဲ့ရတာပါ..။ ပုံ့ ယုံကြညခြဲ့တာ တဈခုရှိတယ်..။ တဈနေ့နေ့မှာ ဖိုးသကန်ဲ့ ပြနဆြုံပြီး.. ခစွသ်ူတွဖြစ်ေမယလြို့…”

အဲ့လိုပြောရင်း အသံလေးက တိမဝြငသ်ှားရှာတယ်..။ ဝမ်းနည်းနပြနေပြှီ။ ကနွောသ်ူ့ကို ချော့တဲ့အနနေဲ့ ကြောလွားရှညရြှည် ပြောငခြွောချောကလေးကို ဖြဖြပြတပြေး၊ တငပြါးအိုးကစွကြစွလြေးကို လကန်ဲ့ သာသာပုတပြေးရင်း ကလေးတွကေိုချော့သလို ချော့လိုကမြှ သကသ်ာရာရသှားရှာသလို သကပြှင်းမငွြးမငွြးလေးခပြှီး

“ပုံ့မောင့ကြို အရမ်းခစွတ်ယဆြိုတာ.. မောင် ယုံသလားဟင်..”

“သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံ့ကလေးရာ..။ မောင် ပုံ့ကို အရမ်းသနားတယ်..။ ပြီးတော့ ခစွပြါတယကြှာ.. ဟုတပြှီလား..”

“ဒါဆို.. ငယင်ယတ်ုန်းက ဖိုးသကလြေးနဲ့တူတဲ့ ကလေးလေးတွေ ပုံ့နဲ့တူတူမှေးမှာနောြ..”

ဆိုပြီး အသံလေးက တကကြှှသံလေးပေါကလြာပြနတ်ယ်။

“အေးပါ အခစွကြလေးပုံ့ရာ..”

လို့ ကနွောကြ ပြနဖြှလေိုကတ်ော့… ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွကေို တပြှတပြှှတန်မ်းစုပရြင်း…

“ပုံ့ ပြောလြှန်းလို့ သတေော့မလားမသိဘူး”

ဆိုပြီး ကနွော့လြကကြိုယူပြီး သူ့ရငဘြတပြေါတ်ငပြေးလိုကတ်ော့ သူ့ရငခြုနသ်ံလေး မှနန်ရှောတာကို သတိထားမိတယ်။ ပူဆာတာရသှားတဲ့ ပေါကစြနလေးလိုပဲ.. အပြောလြှနန်တေဲ့အသံနဲ့ ငယင်ယကြ ကနွောတ်ို့အကြောင်းတွေ တတွတတ်ှတန်ဲ့ ပြနပြှောနရှောတယဗြွာ။ နည်းနည်းလေးကြာတော့မှ..

“မောင်.. ပုံ့ ခဏမှိန်းလိုကြဦးမယ်..။ မောငအြခစွကြှမ်းလို့ နည်းနည်းပငပြန်းထားတယကြှယ်..။ မိုးလင်းခါနီးပြနရြင်.. ပုံ့ကိုနိုးနောြ..။ တဈခါလောကခြစွပြှီးမှ ပြနရြမယ်..။ အခု ပုံ့ကိုဖကထြားပေး..”

ဆိုပြီး ရငခြှငထြဲ တအားတိုးဝငလြာပြနတ်ယ်။ ၅ မိနဈလောကန်တေော့ အသကရြှူသံမှနမြှနလြေးနဲ့ အိပမြောကသွှားရှာပြီ။ ကနွော့မြှာတော့ ရငခြှငထြဲက ခစွစြရာ၊ သနားစရာ ဆရာဝနမြလေးကို လရောငအြောကမြှာ ဖကထြားရင်း ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ သကပြှင်းတွခေိုးခရွင်း ကနွောဟြာ မိန်းမနှစ်ယောကကြို တပျိုငန်ကခြစွမြိနတေဲ့ တွဝတေတေတ်ဲ့ ကောငတ်ဈကောင် ဖြစ်နပြေီဆိုတာ တွေးမိပြီး ရငမြောနမေိတယ်။

မိုးလင်းတော့ ဘှားလေးမေ ပြငထြားပေးတဲ့ နန်းကြီးသုပကြို နှစ်ယောကသ်ား မီးဖိုချောငထြဲမှာ တူတူစားနကြရေင်း ပုံ့ပုံ့မကြန်ှာလေးက မချင့်မြရဲဖြစ်နဟနေလြေး ဖြစ်နတယ်ေ။ အလိုမကြ ဖြစ်နဟနေကြလေးက တောတ်ောသ်ိသာနတယ်ေ။ မနကရြောငန်ီသမ်းတော့ ညက သူမှာထားသလို နိုးပြီး ထပမြလုပဖြစ်ခဲ့ပါဘူးဗွာ။ ကုတငပြေါမြှာ ကြေးကြေးလေး အိပပြွောန်ရှောတဲ့ ခစွသ်ူလေးကို စောငပြါးပါးလေးခွုံပေးပြီး နဖူးလေးကို ဖြဖြမှှေးပြီး ကနွောြ တိတတ်ိတလြေး ဒီဖကအြိမကြို ပြနလြာခဲ့တာကိုး။ သူလေးအိပပြါစဆေိုပြီး ကနွောြ ဘယလြိုမှ မလုပရြကတ်ာပါ။ ဒါကို ကောကန်ပြနေပြှီ နမှောဗွ။

ကနွောအြတင်း မကြလြုံးချင်ြးဆိုငမြိအောင် ကြည့်လြိုကတ်ိုင်း မကြန်ှာလှှဲလှှဲဖယန်တောဗွ။ ကနွောပြှုံးပြနတောကို မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး နှုတခြမ်းလေးက စူတူတူလေး လုပထြားတယ်။ ရယလြည်းရယခြငွတ်ယ်၊ အမှငကြပစြရာလည်းကောင်းတဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးပေါ့။ ဘှားလေးမေ အဘိုးလေးကို မနကစြာသှားကြှေးဖို့ ထွကသ်ှားတော့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကလြုံး စားသောကပြှီးလို့ ပုံ့ပုံ့က ဘစငေမြှာ ဆေးကြောနတယ်ေ။ ကနွောကြ အသာလေး အနောကန်ားကနေ လကကြိုငပြုဝါနဲ့ ခညွထြားတဲ့ သူ့ဆံပငတ်ှကေို လကန်ဲ့သပဖြယလြိုကပြှီး လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးကို နမ်းရင်း ..

“ပုံ.!! မောင့ကြို ခွိတကြောကန်တောပေါ့”

လို့ ရယသ်ံစွကရြင်း တိုးတိုးမေးလိုကတ်ော့.. ဘာမှပြနမြပြောပဲ အနားကပမြလာခဲ့နဲ့ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ တံထောငန်ဲ့ ကနွော့ကြို တွန်းထုတန်တယ်ေ။

“ဒါလား.. ခွာဝနမြကြီးရီရီခွိုဆိုတာ.. ကလေးမပေါကစြနလေး ကြနတောပဲ..”

လို့ ထပပြှီးစလိုကတ်ော့…

“မောငသ်ကြ.. မောငသ်ကြ.. ကြုပစြိတအြရမ်းတိုနတောနောြ…။ ထပပြှီး ဒေါသထွကအြောင် လာမလုပန်ဲ့… ကောကထြုပစ်လိုကမြယ်”

ဆိုပြီး ဆေးလကစြ ပန်းကနလြုံးကို ထောငပြှတယ်။

“ဒေါရြီရီခငဗြွ.. ကနွောကြ အိပရြေးပကြမြှာစိုးလို့ တမငပြှနသ်ှားတာပါ..။ လုပခြငွတ်ာမှ တဈပိုင်းကို သနတေောနောြ..”

“ကဲပါဗွာ!! အခုလို နှုတခြမ်းထောထြားတာ.. ဘယလြိုမှမလှဘူး …။ ငယင်ယကြ ကနွော့သ်ူငယခြငွြး မဲတူမလေးနဲ့ ပြနတ်ူလာပြီ ခစ်ခစ်..”

ဆိုပြီး စလိုကတ်ော့ နှုတခြမ်းကို တင်းတင်းကိုကရြင်း..

“မောငန်ောြ..”

လို့ ခွဆေောင့ပြှီး အောလြာတယ်။

“ပုံ့နောျ..”

လို့ ကနွောကြ သူ့အမူအရာအတိုင်း ခွဆေောင့ပြှီး ပြနအြောပြှလိုကတ်ော့.. မအောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ တခစ်ခစ် ရယသ်ှားတယ်..။ ပြီးတော့မှ..

“အိပယ်ာကနိုးလာတော့ မောင့ကြိုမတွေ့ရတာ… ပုံ့ ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိ ဖြစ်သှားတာနောြ.. ဟင်း..။ သူများသချောမှာထားရကန်ဲ့ အကငွ့ပြုတတ်ယ်…”

“သနားလို့ပါ ပုံ့ရာ.. ဟုတပြှီလား..”

“ပြီးရော.. အခု ပုံ့ ဆေးရုံသှားတော့မှာ.. မောငလြိုကပျို့…။ ဒါပမယေ့ြ အခုခကြခြငွြး ပုံ့ အိမပြှနသ်ှားတာနဲ့ နောကကြမှနမြှနလြိုကလြာပြီး တဈခါခစွပြေး.. ဒါပဲ…”

လို့ ရှကပြှုံးလေးနဲ့ ပြောရင်း မီးဖိုချောငန်ောကပြေါကကြနေ သူအိမဖြကကြို လှဈကနဲ ပြေးသှားရောဗွ။ ကနွောလြည်း ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားလဲပြီး သူ့အိမဖြကကြို စကဘြီးလေးတွန်းပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေး အခုဆို သူ့အိပခြန်းတံခါးကို ခပဟြဟလေးဖြင့ထြားရင်း ရငခြုနစြှာနဲ့ ကနွော့ကြို မွှောန်ပြေီနမှောဗွ။

…………………………………………

ပုံ့ပုံ့ကို ဆေးရုံလိုကပျို့ပေးပြီးတာနဲ့ ကမ်းနားလမ်းဖကကြို စကဘြီးဆကန်င်းလာခဲ့တယ်။ ဟိုဖကကြမ်းကလာမဲ့ ကူးတို့စကလြှဆေိုကမြယ့ြ ဆိပခြံနားမှာ သှားစောင့န်မေိတယ်။ ဒီနေ့ အနီလေး ပြနလြာမှာလေ။ သူပြောသလိုဆို ၁၀ နာရီလောကဆြိုကမြယ့ြ ကူးတို့နဲ့ ပြနလြာတတတ်ယတ်ဲ့။ အခု ၉:၃၀ လောကပြဲ ရှိသေးတော့ မလာသေးဘူး။ ကမ်းပါးမှာလုပထြားတဲ့ သဈသားခုံတန်းလေးပေါမြှာ ထိုငရြင်း မှဈပြငကြယွကြိုငေးမောရင်း ကနွောြ စီးကရကထြိုငဖြှာနမေိတယ်။

ဘဝမှာ ဘာတဈခုမှ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို မလုပခြဲ့ဖူးတဲ့ကနွောြ အခု မိန်းမနှစ်ယောကလြုံးကို တွယတ်ာမိနပြေီဆိုတာတွေးရင်း ဘယလြိုဆကစြခန်းသှားရမလဲ ရငမြောနမေိတယ်။ ကနွောြ တမငတ်ကာ ပြရှေုပခြငွတ်ာ မဟုတရြပါဘူးဆိုတာ ကြိနတ်ှယပြှီး ပြောဝံ့ပါရဲ့ဗွာ။ တဈယောကယ်ောကကြို စွန့်ပစ်လိုကရြငကြော ဘယလြိုနမလေဲ..။ ဟင့အြင်းဗွာ.. သနားစရာ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေး.. ဟင့အြင်း.. တွေးတာနဲ့တင် ကနွော့ရြငထြဲမှာ ကဉွတ်ကလြာတယ်။ မလုပရြကပြါဘူးဗွာ။

ဒါဆို ဆရာဝနမြလေး ရီရီ…။ ဖူးးးးးးးးး ဟင့အြင်းဗွာ.. တကယမြလုပရြကတ်ော့ဘူး..။ ကနွောသ်ူ့ကို ဘာမှန်းမသိခငကြ ကြူးလှနခြဲ့မိတာ မှနပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီဆရာဝနမြလေးဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကနွော့ကြို မွှောလြင့န်ခေဲ့ရှာတာဆိုတာ တွေးလိုကတ်ိုင်း ကနွောြ အရမ်းဝမ်းနည်းရပြနတ်ယလြေ။ ပိုဆိုးတာက ကနွောတ်ို့ကြောင်းတကစြဉကြ သူကနွော့ကြို တိတတ်ိတလြေး လာချောင်းကြည့်ပြှီး ဆှေးရတာတွေ ပြောပြတော့ ဒီလောကကြှီးတောင် သံယောဇဉတ်ှယတ်ာရှာတဲ့ ကောငမြလေးဆိုပြီး.. ကဲ.. ကနွောြ ဘာလုပရြမလဲဗွာ။

“ဟေး.. ခစွခြစွြ..”

ဆိုပြီး ကနွော့ပြုခုံးပေါြ လကလြာတငတ်ော့မှ တွတွငေေေးနတေဲ့ ကနွောြ သတိဝငလြာတယ်။ ထိုငန်ရောက မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အနီလေးရယလြေ.. ထမီအဝါဖြော့လေးနဲ့ ဘလောကဈြလကပြှတလြေးကို ဝတထြားတော့ လကမြောင်းဖြူဝင်းဝင်းလေးက ထင်းနတယ်ေ။ မကြန်ှာဝိုင်းစကစြကလြေးက ပြုံးခွိုနတောဗွ။ လကထြဲကကိုငလြာတဲ့ ကြိမခြှင်းလေးကို ထိုးပေးရင်း..

“ခစွခြစွကြ အနီ့ကိုလှမ်းပြီး ဆှေးနတောလား.. မကြန်ှာက မကောင်းဘူး”

ဆိုပြီး ကနွောပြါးကို လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ခစွစြနိုးဖစွည်ှဈရင်း ..

“ဒီနေ့ အဈကို့လကရြာ ရှမ်းဟင်းလေးတွေ စားမယန်ောြ..။ ဈေးသှားဝယစြို့”

ဆိုပြီး ပြောလာတယ်။ ကနွော့ရြငထြဲမှာ စိတည်ဈနတောတွေ ပြပြေောကသ်ှားရင်း..

“စိတခြပြါ ကနွော့အြခစွကြလေးရာ..။ ဒီနေ့ သသခွေောခွာကို ပြုစုမလို့ လာစောင့န်တောပါဟ..။ ထမင်းဟင်းကော.. ဟိုဒင်းကော..”

လို့ နောကလြိုကတ်ော့.. အနီကလေးက ခစွစြဖြယမြကြန်ှာလေးနဲ့ လွှာလေးတဈလဈ ထုတပြှရင်း ..

“အစားအသောကကြ အရေးကြီးတယ်.. မောငရြင်..။ စားနိုငမြှ လုပန်ိုငမြယ်..။ ထမင်းမှိနဖြို့လိုတယ်.. လကစြှမ်းပြတော့..”

လို့ ပြောရင်း ရယန်ပြနေတ်ယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ဈေးထဲကို စကဘြီးလေးနဲ့ ရောကသ်ှားပြီး ခကြပြှုတစြရာတွေ တူတူဝယခြှမ်းနကြတေော့ အနီလေးက ကနွော့လြကမြောင်းကို မလှှတဘြူး..။

“အဈကို.. အဈကို.. အနီတို့က တကယ့လြငမြယားတွလေိုပဲနောြ..။ သူများတွကေ တအားလိုကဖြကတ်ဲ့ စုံတွဲလေးဆိုပြီး ဝိုင်းငေးနကြတေယ်… တွေ့လား”

ဆိုပြီး ကပပြှောနလေို့ ကနွောကြ

“ငပေါ…”

ဆိုပြီး အနီ့နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို လကဖြဝါးနဲ့ မနာအောင် ပတ်! ပတ်! ဆိုပြီး ဖြဖြရိုကတ်ော့.. တခစ်ခစ်နဲ့ သဘောတွကနွေရှောတယဗြွာ။

ဟုတပြါတယ်..။ ကနွော့ခြစွသ်ူ သူနာပြုဆရာမလေး ပြောသလိုပါပဲ..။ ဈေးကနေ ခကြစြရာပြုတစြရာ ဝယခြှမ်းပြီး တူတူပြနလြာ..။ အနီ့အိမကြို ရောကတ်ာနဲ့ နှစ်ယောကလြုံး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အိမန်ရင်ေးအဝတတ်ှကေို လဲပြီးတာနဲ့ ကနွောကြ မီးဖိုချောငထြဲမှာ ကြောလျှောခြကြပြှုတ်၊ အနီလေးက တဈအိမလြုံးကို သီချင်ြးလေးတကြောကြှောန်ဲ့ သန့်ရှင်းတိုကခြွှတ်၊ တကည်ီလကည်ီနဲ့ တကယ့ြ အိမထြောငသ်ညတ်ှလေို သာသာယာယာ ဘဝကလေးပေါ့ဗွာ။

“ဆရာ.. မှနမြှနလြေးခကြပြါရှင့ြ..။ ဟင်းအနံ့တွကေ မှှေးလာလို့ ဗိုကအြရမ်းဆာလာပြီ..”

လို့ မီးဖိုချောငထြဲဝငလြာပြီး ခစွသ်ူလေးက လာလာညောငရြင်..

“ရတော့မယ်.. ရတော့မယ်.. ဝမ်းကဈဈပေး…”

လို့ ကနွောကြတောင်းတိုင်း..

“အင့ဟြယ်..အင့ဟြယ်..”

ဆိုပြီး ရယကြွဲကြဲနဲ့ ကနွော့ပြါးပြငကြို ခွဖြေားလေးထောကပြှီး နမ်းရော..။ အားလုံးပြီးတာနဲ့ ရတေူတူခွိုးရင်း မတွေ့ရတဲ့နေ့အတွကြ အကြှေးဆပတ်ယဆြိုပြီး ရချိုးခန်းထဲမှာရချိုးရင်း တကမြကစြှာနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား ခစွမြိပြနတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ ထမင်းတူတူစား (အခုနောကပျိုင်း ထမင်းစားရင် ကနွောခြှံ့ကြှေးတာပဲ စားမယဆြိုပြီး ညောငလြို့ ကလေးပေါကစြလေးလို အမြဲခွံ့နရတေယ်) ဆေးကြောသန့်စငပြှီးတာနဲ့ ရနှေေးကြမ်းမတခြှကြ တဈခွကယ်ူ ဧည့ခြန်းက ဆကတ်ီခုံရှညမြှာ နှစ်ယောကသ်ား တူတူ ပူးကပထြိုငရြင်း စာအုပတ်ဈအုပလြောကြ တူတူဖတကြှ၊ ငှင်းခုနကြှ.. စကြနောကကြှ..။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ကနွော့ရြငထြဲမှာ သောကရယလြို့ မှူမှုံလောကတ်ောငမြရှိပဲ အေးခမွြးနလေိုကတ်ာဗွာ။ အနီကလေး အကြှမ်းတဝငမြရှိတဲ့ ဂီတနဲ့ ပတသ်ကတ်ာတွေ ကနွောကြ ပြောပြပြီဆိုရင် မသိနားမလညတ်ဲ့ ကလေးလေးလို ငေးပြီးနားထောငတ်တသ်လို၊ သူရော ကနွောပြါ အကြှမ်းတဝငရြှိတဲ့ စာအကြောင်းပအကြေောင်း ပြောပြီဆို အငမြတန် အငှင်းသနတ်ဲ့ ကောငမြလေးမို့ ကနွောအြရမ်းသဘောကရွတယလြေ။ (ကနွောကြ စာအများကြီးဖတတ်ယလြို့ ကိုယ့ကြိုယကြို မထငပြမယေ့ြ တသကလြုံး အခုလို သူတငကြိုယတ်င် ငှင်းခုနန်ိုငတ်ဲ့ မိန်းမဆိုတာ မကြုံခဲ့ဖူးဘူးဗွ)

ပြီးတော့ သူ့အမှငတ်ှကေ ကနွော့အြတွကြ ထူးဆန်းတာတွပေါ ပါလာတတတ်ာကိုး။ ဥပမာဗွာ.. ခငဗြွားတို့သိတဲ့ ရှိတစြပီးယားရဲ့ ရိုမီယိုနဲ့ ဂွူးလီးယကပြှဇာတကြို.. အနီလေးက ဘယလြိုပြောသလဲဆိုတော့…

“ရိုမီယိုကော ဂွူးလီးယကပြါ သောကြ အ တွပေါ အဈကိုရာ..”

“ဟင်”

“ဟုတတ်ယလြေ.. သူတို့ဆငခြှငဉြာဏမြရှိလို့ သကေုနတ်ာ..။ အမှနကြ ဒီလောကမြခကပြါဘူး.. ဥပမာ..”

ဆိုပြီး ဘယလြိုဘယလြို လုပလြည်း ရတာပဲဆိုပြီး ဆကပြှောနတယ်ေ..။

“အနီသာ ဂွူးလီးယကဆြို ရိုမီယို မသစရေဘေူးလို့ အာမခံတယ်… ခစ်ခစ်..”

“ဟ.. ဒါကတော့ ဒီဇတလြမ်းက Romance လေ အနီရ..”

“နိုး.. လကမြခံဘူး.. ဒါမွိုးနှယစြုနှစ်ခုရဲ့ ရနင်ှှိုးတွကြေားထဲမှာ အသကပြေးသှားတဲ့ အပြဈမဲ့ လူသားနှစ်ယောကရြဲ့ ရငန်င့စြရာ အဖြစ်အပကြကြလေး..။ အာဃာတတွေ.. အမုန်းမီးတွဆေိုတာ… မကောင်းဘူးလို့ စာရေးဆရာက ပြောသှားတာ..။ ဒါကြောင့ြ Realism လို့ သတမြှတသ်င့တ်ယ်..”

“ဟိုကျ!!”

“ရိုမီယိုဖိုးသကရြေ မပူနဲ့ ဂွူးလီယကအြနီခွိုလေးနဲ့ တွေ့နမှပေဲ… ညားစရမေယ်.. စိတခြွ.. ခစ်ခစ်..”

စကားတအားတတတ်ဲ့ ကောငမြလေးကို ကနွောပြှောလို့ မနိုငတ်ော့ရင် ဆကမြငှင်းတော့ဘူးဗွ။ ဆှဲဖကလြိုကပြှီး မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို တရှှတရြှှတန်ဲ့ နမ်းပေးလိုကတ်ာပါပဲလေ။ ငှိမင်ှိမလြေးပြုံးပြီး အနမ်းခံပြီးရင်.. လကကြလေးနှစ်ဖကမြှှောကပြှီး..

“ဝါး… အိပခြငွလြာသလိုပဲ..။ ထမင်းကလည်း ဝပြီ..။ ဗိုကကြလေးလည်း ချောငပြှီ..။ အိပယ်ာပေါသ်ှားစို့လား ..”

လို့ မကြလြုံးတဈဖကမြှိတပြှီး မခွိုမခဉွြ မကြစြလေးပစ်ပြတယ်။

“မောငလြို နှမလို.. အိပပြါ့မယလြို့ ဂတိပေးမှ ..”

လို့ ကနွောကြ ပြနစြလိုကရြင်.. ခကြခြငွြး မကြန်ှာကို တင်းဟနဆြောငပြှီး..

“ရမလား..ရမလား.. ဟှန်း..။ အဈကို.. ရှငန်ောြ.. လာ.. အခုလိုကခြဲ့”

ဆိုပြီး အိပခြန်းဖကကြို အတင်းဆှဲခေါတ်ာကို ကနွောကြ..

“အမလေးဂွာ.. ကနွော့ဘြဝလေး နဈမှန်းရပါတော့မယ်.. ကယကြှပါ”

လို့ အောရြင်း တဟားဟားနဲ့ အခန်းထဲ ပါသှားတာပေါ့ဗွာ။ အဲ့ဒီနောကမြှာ ဘာတွဆကေဖြစ်ကြသလဲဆိုတာ ခငဗြွားတို့သိပြီးသားမို့ ကနွောြ ပြနမြရေးပြတော့ဘူးနောြ။

….. ……. ……… ……….. …….

ဟိုးအရငကြဆို ခစွသ်ူနှစ်ယောကြ တပျိုငန်ကထြဲထားတာမွိုးကို ကနွောြ ခါးခါးသီးသီး မုန်းခဲ့ဖူးတာပေါ့။ အခု ကနွောလြုပန်တောက တရားမွှတရဲ့လားဗွာ။ မိန်းမနှစ်ယောကရြဲ့ ခစွခြှင်းမတ်ေတာကို ကနွောဟြာ လိမည်ာနခေဲ့မိပြီလား။ အဲ့ဒါတော့ မဟုတရြပါဘူး..။ ကနွောြ တဈယောကကြိုမှ ဟနဆြောငပြှီး ခစွန်တောမွိုးမှ မဟုတတ်ာကိုး။ အနီ့ကို ကနွောြ သံယောဇဉပျိုမိပမယေ့ြ ပုံ့ပုံ့လေးကိုလည်း ခစွတ်ယဗြွ။ ဘယလြိုရှေ့ဆကလြုပရြမလဲဆိုတာ တွေးလိုကတ်ိုင်း ရငမြောရတယဗြွာ။ ဟိုဖကပြှေးလိုကြ၊ ဒီဖကပြှေးလိုကြ.. ခစွသ်ူနှစ်ယောကလြုံးကို ကြငန်ာပြနရတောလည်း မောလှပြီ။

မောတယဆြိုတာ သူတို့နဲ့အိပရြတာ ယုယပြရတာတွကေို ပြောတာ မဟုတဘြူးနောြ။ ဘယန်ေ့မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာရယ်.. မိတော့မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမစြိတကြှောင့ြ မောနတောပေါ့။ ဆေးရုံတဈခုထဲမှာ ရှိနတေဲ့ မိန်းမနှစ်ယောကကြို ဒီလိုလှည့ဖြွား ရှောငတ်ိမ်းနတော ဘယလြောကကြှာကြာခံနိုငမြှာလဲဗွာ။ တခါတလေ သူတို့နှစ်ယောကြ ဂွူတီခွိနတ်ိုကန်တေဲ့ ရကမြွိုးဆိုရင် ကနွောြ ပတကြိုပြေးနရတေော့တာပေါ့။ အကြောင်းပြခကြတ်ှလည်ေး အမွိုးမွိုးပေးရပေါင်း များလာပြီ။ ကုလားဖြူဘာသာစကားမှာ ဆိုရိုးစကားတဈခု ရှိတယဗြွာ။ Crime does not pay တဲ့။ ရာဇဝတဘြေး ပြေးမလှှတလြို့ ဆိုလိုတာပေါ့။ ဟုတတ်ယ်.. ခစွသ်ူအပေါြ သဈစာမဲ့တာဟာ ရာဇဝတမြှု ကြူးလှနတ်ာဗွ။ ငမိုကသ်ား ကနွောမြွိုးအတွကြ စီရငခြကြခြမွယ့ြ နေ့တဈနေ့ဟာ သိပမြကြာလိုကဘြူး ရောကလြာခဲ့တာပါပဲလေ…။

အဲ့ဒီနေ့မနကကြ ခါတိုင်းနေ့တွလေိုပါပဲဗွာ..။ နိမိတမြကောင်းတာဆိုလို့ မနကခြင်းစောစောကြီး အိမခြေါင်းရင်းက ကြီးပျိုသံတွေ ဆူဆူညံညံကြောင့ြ နိုးလာတာတဈခုပဲ။ နှရောသီကုနလြို့ မိုးတောငဝြငစြပြုလာပြီဗွ။ ခပအြုံ့မှိုင်းမှိုင်း နမသောတဲ့နေ့တွေ ကြုံလာရပမယေ့ြ မိုးနည်းတဲ့ဒသမေို့ မိုးရှာတဲ့နေ့တော့ မကြုံရသေးဘူး။ ဘာလိုလိုနဲ့ ကနွောြ ဒီမှို့ကိုရောကန်တော တောတ်ောကြှာလာပါပေါ့လား။

ရောကစြက မုန်းစရာကောင်းတဲ့ မှို့ကြီးဟာ အခုတော့ ကိုယ့အြိမကြိုယ့ယ်ာလို အခွကစွေတောငပြှုလာပြီ။ ခငမြငတ်တတ်ဲ့ ကာတွန်းဆရာတွနေဲ့လည်း တဟားဟားနဲ့ အဖြဲ့ကတွတလြာသလို၊ ဆံပငရြှညည်ှင်းသိုးသိုး နှုတခြမ်းမှှေးရှညတ်ှနေဲ့ ခတ်ပေေါကြဗွာဆရာတွနေဲ့လည်း အလှမ်းသင့သ်င့ဖြှဲ့စည်း (ရှပကြီခတွာကို ဖြဲ့စည်းတယလြို့ သူတို့ပြောလေ့ရှိတယ်) မိတဲ့ ညနခင်ေးတွေ များလာတယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့မြှာ တဈယောကတ်ဈမွိုးစီ ခစွစြရာကောင်းတဲ့ ခစွသ်ူနှစ်ယောကြ ရှိနပြေီလေ။

တဈယောကကြ ကြငန်ာတတတ်ဲ့ ဖြူဖြူနုနု နာ့ဈမပိစိကြေးလေး.. အမြဲခွိုပြုံးနတတေပြှီး လူနာတွခစွေတ်ဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးပေါ့။ နောကတ်ဈယောကကြ အနတညေတ်ယလြို့ ထငရြပမယေ့ြ.. အငမြတနမြနောဖြူပြီး ကနွောအြနိုငကြငွ့သ်မွှ ခေါင်းငုံ့ခံတတတ်ဲ့ ဆရာဝနမြလေးပေါ့။

အိပယ်ာကနိုးလာတာနဲ့ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကပြှီး ရမချိုးသေးပဲနဲ့ ခွံထဲဆင်းပြီး အရိပလြကသ်ီး ထိုးကငွ့န်လေိုကသ်ေးတယ်။ ရာသီဥတုက အေးစိမ့စြိမ့ဖြစ်နတေော့ ခွှေးနည်းနည်းထွကမြှ ရချိုးမယဆြိုပြီးပေါ့။ ပြီးမှ ရတဝေုန်းဝုန်း လောင်းခွိုးပစ်လိုကပြှီး အဝတအြစားလဲ၊ မီးဖိုချောငဖြကြ မနကစြာစားဖို့ ဝငလြာတော့ ပုံ့ပုံ့က မနကစြာအတွကြ ထမင်းကြမ်းနဲ့ ပဲပြုတကြို ကနွော့အြကြိုကြ နနှင်းစိုစို ဆီစိုစိုနဲ့ ဝါဝါလေးဖြစ်အောင် မီးဖိုပေါမြှာ ကြောန်တေုန်း။ နှပထြားတဲ့ ကောဖြီခွိုင့ထြဲက ကောဖြီတဈခွကလြောကြ ငှဲ့ပြီး တဈစိမ့စြိမ့သ်ောကရြင်း စီးကရကတ်ဈလိပလြောကြ ထုတဖြှာနရင်ေး ထမင်းကြောကြို စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ထမင်းကြောပြန်းကနကြို ကနွော့ရြှေ့ကိုလာခပြေးရင်း ကနွော့လြကထြဲက စီးကရကကြို ဖတွကြနဲလုပြီး လှှင့ပြဈလိုကတ်ယ်။

“မောငန်ောြ.. စာမတတပြမတေတလြည်း မဟုတပြဲနဲ့နောြ..။ ပုံ့ ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ မုဆိုးမ မဖြစ်ချင်ဘြူး..။ ကနွြးမာရေးထိခိုကမြယလြို့ ပြောရတာ လွှာတိုတော့မယ်..”

ဆိုပြီး ဟောကတ်ယ်။

“အေးပါ.. ဆရာဝနမြလေးရာ..။ ကြုပကြ ခငဗြွားလူနာ မဟုတဘြူးဆိုတာလေးတော့ သတိထားပါ..”

လို့ ပြနပြှောရင်း ထမင်းကြောပြန်းကနကြို ဆှဲယူပြီး စားနမေိတယ်။ ကြကသ်ှနန်ီတွကေို အကြင်းလိုကလြှီးထားပြီး သံပုရာညှဈထားတဲ့ အခဉွပြန်းကနကြို ကနွော့ဖြကတ်ိုးပေးရင်း ပုံ့ပုံ့ပါဝငထြိုငပြှီး ထမင်းကြောဝြငစြားတယ်။

“မောင်.. အခုမနကြ ဆေးရုံမသှားခင် မှို့ထဲ အရငသ်ှားရအောငကြှာ..”

“အှင်း!! ဘာလုပဖြို့…”

“မောင့အြတွကြ ဂဈတာတဈလကလြောကြ လိုကဝြယပြေးချင်တ်ယ်..။ ဒီနေ့ညကြရင် ပုံ့ကို လကစြှမ်းပြပြီး တီးပြလေ.. ဘယလြိုလဲ…”

“ဟ..ဟ..တီးပြမယ်.. တီးခက ဘာရမှာလဲဗြ..”

ဘာမှပြနမြပြောပဲ ပြုံးစစနဲ့ အသံတိတပြါးစပကြလေး လှုပပြှတယ်..။

“ဟို..ဟာ..”

တဲ့။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ အိမကြထွကလြာပြီး မှို့ထဲဖကြ အရငသ်ှားလိုကကြှတယ်။ ဂဈတာရောင်းတဲ့ စတိုးဆိုငထြဲဝငပြှီး ဟိုရှေးဒီရှေးလုပ်၊ ခုံတဈလုံးပေါထြိုငရြင်း ရှေးထားတဲ့ ဂဈတာကို စမ်းပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း လွှောကတ်ီးနလေိုကတ်ယ်။ ဘေးနားမှာ လကကြလေးပိုကပြှီး ငေးနတေဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးက အံ့သှသဘောကနွတေဲ့ဟနလြေးနဲ့ လကကြှကပြှားပေါြ ပြေးလှှားနတေဲ့ ကနွော့လြကခြွောင်းတွကေို ကြည့်န်တယ်ေ။ ဂဈတာဆိုငပျိုငရြှင် အဈကိုကြီးကလည်း ဘေးနားမှာ လာငေးရင်း..

“ဟ..ဆရာကြီးပါလားဗွ..။ ဂဈတာကို ပီယာနိုသံတွလေို သံစုံထွကအြောင် တီးနပေါလား”

ဆိုပြီး လကခြုတတ်ီးပြီး အားပေးနတေော့ ကနွော့မြှာ မနတတေမြထိုငတ်တဖြစ်ပြီး တီးနတော ရပြ
လိုကတ်ယ်။ ဂဈတာဖိုး ပိုကဆြံခွတေော့ ဆိုငရြှငအြဈကိုကြီးက ဈေးတွဘောတွေ လွှော့ပေးလိုကသ်ေးတယ်။ ပုံ့ပုံ့နဲ့ကနွောြ ဂဈတာဆိုငအြပြငဖြကကြို ထွကလြာတော့… သူက ကနွော့လြကမြောင်း တဈဖကကြို မှီတွယထြားရင်း..

“ပုံ့တော့ ဒီညမအိပဘြူး ဆရာ..။ ဆေးရုံကလည်း ဂွူတီစောစော ထွကလြာမယ်..။ အားရပါးရကို မောင့ဂြဈတာသံတွေ နားထောငပြဈလိုကမြယ်”

ဆိုပြီး ပြောန်ရေောဗွ..။ ဆိုငရြှေ့ပလကဖြောင်းနားမှာ ထောငထြားခဲ့တဲ့ စကဘြီးနားရောကတ်ော့ ကနွော့လြကတ်ဈကမ်းလောကမြှာ လူရိပတ်ှေ့လို့ ပုံ့ပုံ့နဲ့ ရယမြောနရောကနေ ဖတွကြနဲ မော့ကြည့်မြိလိုကတ်ယ်။

အ..နီ..က…လေး!!

နှမ်းလလွမွကြန်ှာလေးနဲ့ ညဖကဂြွူတီကပြနလြာတဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးပါလားကြယ်။ ယူနီဖောင်းတောင် ဝတထြားလကြကြလေး။ ပိုကကြှနအြနကကြလေးနဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ထုံးထားတဲ့ ထမီနီနီ၊ ခါးတိုအင်ျကြီအဖြူရောငလြေးနဲ့ ကနွော့ြ အသကဗြူးကလေး။ ရုတတ်ရကြ အနီးကပမြှငလြိုကတ်ော့ ဘာမှန်းသတိထားမိဟနမြတူဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သူခစွတ်ဲ့ကနွောြ၊ သူယုံကြညကြိုးစားရတဲ့ ကနွော့ကြို မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ လကခြငွြးခွိတပြှီး ရယမြောပြောရြှှငန်တောကို မထငမြှတပြဲ မှငလြိုကရြတော့ ဆောကတ်ညရြာမရ ဖြစ်သှားရှာတယန်မှော။ ညာလကန်ဲ့ ဆုပကြိုငထြားတဲ့ သူ့ကြိမခြှင်းလေး လကထြဲက လှှတကြသွှားရှာတယ်။ ပလကဖြောင်းပေါြ လှှင့စြငသ်ှားတဲ့ ခွင်းထဲက ပစ်စည်းလေးတွကေို လိုကမြကောကပြဲ ကြောငတ်ောငတ်ောငလြေး မှငတ်ကန်ရှောတယ်။

“ဟယ်!! ကကြုနပြါပြီ”

ဆိုပြီး ပုံ့ပုံ့က ကနွော့လြကမြောင်းကို ကိုငထြားရာကနေ ပလကဖြောင်းပေါကြ ပစ်စည်းတွကေို ခကြခြငွြး ထိုငခြပြှီး လိုကကြောကပြေးနတေဲ့အထိ အနီလေး ကနွော့မြကြန်ှာကို တွတွလေေေး ငေးနတေုန်းပဲ။ ကြောကဆြဈရုပကြလေးလို တုတတ်ုတမြလှုပပြဲ ရပန်ရှောတယ်။ ကြည့်န်တေဲ့ မကြဝြန်းလေးက အရောငတ်ှအမွေိုးမွိုး ပြောင်းလို့ဗွာ။

ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာလည်း မုနတ်ိုင်းထနလြာပြီ။ ကနွောြ ဘာလုပရြတော့မလဲဗွာ။ ပြောကြပါဦး… နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ မကြဝြန်း၊ နားလညသ်ှားတဲ့မကြဝြန်း၊ နာကဉွသ်ှားတဲ့မကြဝြန်း၊ ဆုံးရှုံးရပြီဆိုတဲ့ ယူကြုံးမရတဲ့မကြဝြန်း၊ အားတင်းလိုကတ်ဲ့မကြဝြန်း၊ စကျကန့်ပိုင်းလေးအတွင်း အဆင့အြဆင့ြ ပြောင်းလဲသှားတဲ့ အနီ့မကြလြုံး ဝိုင်းစကစြကကြလေးတွကေို ကနွောအြနီးကပ် မှငန်ရတေယ်။

“မောင်!! ကောကကြူပေးဦး..”

ဆိုပြီး ပုံ့ပုံ့က ထိုငန်ရောကနမေော့ပြီး အောလြာမှ အနီကော ကနွောပြါ သတိဝငလြာပြီး ပြန့်ကြဲနတေဲ့ ပစ်စည်းတွကေို လိုကကြောကန်မေိတယ်။ ဟင်းခကြဖြို့ ကနွောဝြယဖြို့မှာထားတဲ့ အသီးအရှကတ်ှေ၊ တရုတမြဆလာ အထုပကြလေးတွေ၊ ထမင်းစားပြီးတိုင်း အခွိုတည်းတဲ့အခါ ကနွောကြှိုကတ်တတ်ဲ့ ကရကရော မုန့်ထုတကြလေးတောင် ပါပါသေးလားဗွာ။ ရငဘြတထြဲမှာ စူးကနဲ ကဉွတ်ကလြာတဲ့အထိ စိတထြိခိုကသ်ှားတယ်။ ပစ်စည်းတွကေို ကောကန်တေဲ့ အနီ့လကခြွောင်း ဖြူသှယသ်ှယလြေးတွကေ တဆတဆြတ် တုနခြါနရှောတယဆြိုတာ ကနွောမြှငန်ရတေယ်။

“ညီမလေး နီနီခွို.. ဂွူတီပြနတ်ာလားဟ”

“ဟုတကြဲ့ မမ!!”

“ဒါ မမရဲ့ ဟိုဒင်းလေ.. သိလား ခစ်ခစ်..။ ဂဈတာတီး တအားတောတ်ယလြို့ နာမညကြှီးလှန်းလို့ ဂဈတာလာဝယပြေးတာ..။ ဒီည မမအိမမြှာ စတိတရြှိုးရှိမယ်.. လာကြည့်ပြါလား..”

“မမရဲ့အဈကိုကြီးက လူချောကြီးပါလားရှင့ျ”

အနီလေးဟာ အရှယန်ဲ့မလိုကအြောင် ဟနဆြောငတ်တပြါလားဗွာ..။ ဘာမှမဖြစ်သလို လုပန်ပြနေပြှီ။

“မုန့်ကြှေးမယကြှာ… ညီမလေးကို..ခစ်ခစ်..”

သူတို့နှစ်ယောကြ စကားတွေ အဆကမြပြတ် ပြောနတေဲ့ကြားထဲမှာ ဆောကတ်ညရြာမရ တုနလြှုပစြှာနဲ့ ကနွောရြပန်ရတော တဈကမျဘာလောကတ်ောင် ကြာနသလေိုပဲဗွာ။ တတန်ိုငရြင် ဖတကြနဲ ရပန်တေဲ့နရောမှာ ကိုယပြွောကသ်ှားချင်တ်ယ်။ နောကဆြုံး နှုတဆြကပြှီးတော့ ကနွော့ကြို မသိမသာ တဈခကြလြောကြ အနီလေး လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ ကြည့်ရြင်းနဲ့ နှုတခြမ်းပါးပါးလေးကို တွန့်ကြေးကြေးလေး လှဈကနဲမဲ့ပြီး ပုံ့ပုံ့ကို…

“သှားတော့မယ် မမရေ..။ အိမမြှာ ခကြပြှုတမြယ့လြူ မရှိဘူး။ ညီမလေးက တဈယောကထြဲ”

လို့ ပြောရင်း လှည့ထြှကသ်ှားရှာတယ်။ ပုံ့ပုံ့ကို ဆေးရုံရှေ့မှာ ခပြှီးတာနဲ့ ကနွောြ ဂဈတာကို လကတ်ဈဖကကြ ကိုငထြားရင်း အနီလေးရဲ့အိမဖြကကြို စကဘြီးအရှိနပြှင်းပြင်း နင်းထွကလြာခဲ့မိတယ်။ ရငဘြတထြဲမှာ ဗလောငဆြူနပြေီဗွာ။ အနီ့အကြောင်း ကနွောအြသိဆုံး။ အငမြတန် စိတကြှီးတဲ့ ကောငမြလေး..။ ကနွော့ကြို မုန်းပြီဆိုတာ ကနွောြ အလိုလိုသိနတယ်ေ။ ဘယန်ည်းနဲ့မှ ကနွောြ အသည်းပေါကအြောငခြစွရြတဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးကို အဆုံးရှုံးမခံနိုငဘြူးဗွာ။

ပူလောငပြှင်းပြပြီး ဗလောငဆြူနတေဲ့ ကနွောြ တဈထပပြဉွထြောငအြိမကြလေးရဲ့ တံခါးဝကို ရောကသ်ှားတော့ အမောဆို့သှားတယ်။ သော့ခလောကကြှီးခတထြားတဲ့ တံခါးကြီးက ကနွော့ကြို ဆီးကြိုနပြေီကောဗွာ။ စကဘြီးကို ဒေါကထြောကပြှီး ထောငထြားလိုကရြင်း လကန်ဲ့ကိုငလြာတဲ့ ဂဈတာကို စကဘြီးမှာမှီပြီး ထောငထြားလိုကတ်ယ်။ သော့ခလောကမြှာ ညှပထြားတဲ့ စာရှကပျိုင်းလေးတဈခုတွေ့တာနဲ့ တုနရြငန်တေဲ့ လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဆှဲယူပြီး ဖတလြိုကတ်ော့..

“အများသမုတ် သဈငုတသ်ောမြှ..
စုန်းဖြစ်ရသည့ြ.. လောကဇတပြှဲ.. ခစွင်ရဲကို..
အမြဲဆန့်ကငွြ… တောလြှနခြငွသ်ည်..
မုန်းလွှငခြါးခါးသီးသီးတည်း…”

ဆိုတဲ့ ဒေါင်းနှယဆြှရေဲ့ ကဗွာ ၃ ကြောင်းကို လကရြေးဝိုင်းစကစြကကြလေးနဲ့ ရေးထားပြီး အောကမြှာ

“တသကမြမှငလြိုတော့ပါ”

နီနီခြို….။

ဆိုပြီး လကမြှတထြိုးထားတယ်။ ကနွော့မြကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေားတယ်။ လကထြဲက စာရှကပျိုင်းလေးကို ဆုပခြွပြေီး ပါးစပကြ “အနီလေး.. အနီလေး.. ဘယမြှာလဲ.. အနီလေး” ဆိုပြီး ကယောငကြတမ်းတွေ မှညတ်မ်းရရှတေမြိနတယ်ေ။ မတတ်ပမြရပန်ိုငတ်ော့အောင် တဈကိုယလြုံး တုနခြါလာလို့ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြလွိုကရြတယ်။ စိတကြိုနည်းနည်းငှိမအြောင် ထိန်းနိုငလြာတော့မှ စဉြးစားလိုကတ်ယ်။

အနီ ဘယကြိုထွကသ်ှားနိုငသ်လဲ..။ သူ့အိမပြှနသ်ှားသလား…။ ဟိုဖကကြမ်းကို ပြနမြယဆြိုရငတ်ောင် အနည်းဆုံး အဝတအြစားတော့လဲမှာပဲ…။ အခု ကနွောလြိုကလြာတာ ဒီလောကမြှနတ်ာ ဘယန်ည်းနဲ့မှ ပြနထြှကသ်ှားတာ မဖြစ်နိုငဘြူး။ အိမတ်ံခါးမကြီးကို သော့ခတပြှီး အနောကပြေါကကြနေ ပြနဝြငပြှီး ရှောငန်တော မဖြစ်နိုငဘြူးလား။ ဟိုတဈခါ စိတထြိခိုကတ်ုန်းက ကြောငတ်ောငတ်ောငဟြနပြနလြေးနဲ့ ရချိုးခန်းထဲမှာ ရတွလေေောင်းခနွတော ကနွောြ အမှတရြမိလို့ ခကြခြငွြး အိမအြနောကဖြကကြို ခွံထဲကနပတေပြှီး ပြေးသှားနမေိတယ်။

နောကဖြေးမီးဖိုချောင် တံခါးပေါကကြ ပိတထြားတယ်။ မီးဖိုချောငန်ဲ့ကပလြွှကြ ရချိုးခန်းနံရံဖကကြို ကပပြှီး နားထောငလြိုကတ်ော့ ရတွတေဗှေမ်းဗှမ်း လောင်းခနွသေံ ကြားနရတေယ်။ သချောပြီ.. အနီကလေး ဘယမြှမပြေးဘူး အိမထြဲမှာရှိနတယ်ေ။ မီးဖိုချောငအြနောကပြေါကြ တံခါးမကြီးက သှပပြှားနဲ့လုပထြားတဲ့ တံခါးဗွ။

“ဝုန်းဝုန်း..”

“အနီလေး..”

“ဗွုံးဗွုံး..”

“အနီလေးရေ.. တံခါးဖြင့ပြေးပါ.. အဈကိုရှင်းပြမယ်.. ဟေး.. အခုဖြင့ပြေး.. အနီလေးးးးးး”

တံခါးကို အသားကုနထြုပြီး ကနွောြ သံကုနဟြဈ အောပြဈလိုကတ်ယ်။ ရချိုးခန်းထဲက ရကသွေံတွေ ရပသ်ှားတယ်။ ၁-၂ မိနဈလောကြ ကနွောြ စောင့ကြှည့သ်ေးတယ်။ လာမဖြင့ပြေးဘူး။ ဘာအသံမှလည်း မပေးဘူး။ ဘုရားဘုရား!! တဈခုခုများ ဖြစ်နပြေီလား…။

“အနီလေး.. မဖြင့ပြေးဘူးလား..။ အဈကို တံခါးကို ဖကြပြဈလိုကတ်ော့မယန်ောြ.. ဖြင့ပြေးးးးး”

“ဝုန်းဝုန်း !!”

ဘာမှမတုန့်ပြနဘြူးဗွ။ ကနွောြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး ..။ အနောကကြို ခွေ ၄-၅ လှမ်းလောကြ ဆုတ်၊ အားနဲ့ပြေးလာပြီး မီးဖိုချောငသ်ှပပြှား တံခါးမကြီးကို ကိုယစြောင်းတိုကပြှီး ဆောင့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ကလန့်ကြိုးပြီး ဝုန်းကနဲ ပြင့ထြှကသ်ှားတယ်။

“အနီလေး..အနီလေး..”

ဆိုပြီး အောရြင်းလိုကရြှာလိုကတ်ော့ မီးဖိုအုတခြုံနားမှာ ရပန်တေဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးကို တွေ့တယ်။ ခုနက မှငလြိုကတ်ဲ့ ယူနီဖောင်းလေးကို မလဲရသေးဘူး။ မီးပြင့ထြှကမြတတ် မကြလြုံးလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို ခါးထောကပြှီး စိုကကြှည့န်တော နဂါးမလေးအတိုင်းပဲ။ တဈကိုယလြုံးလည်း ရတွလေေောင်းခထွားလို့ စိုရှှဲနရှောပြီ။ ရစေိုနတေဲ့ ဆံပငရြှညလြေးတွကေ အချောင်းအချောင်းလိုကကြလေး မကြန်ှာပေါဖြုံးလို့။

“အနီလေး..အဈကိုလေ..”

“အနားကို မကပခြဲ့နဲ့”

ငယသ်ံပါအောင် အောတ်ယ်။ ကနွောြ သူ့အနားကပဖြို့ ခွတဈေလှမ်း ရှေ့ကိုတိုးလိုကတ်ယ်။ လှဈကနဲ ကနွော့မြကြန်ှာနားကို တဈခုခုပြံလာလို့ အကငွ့ပြါနတေဲ့လကကြ လကပြှနရြိုကခြလွိုကမြိတော့ ခွမ်းကနဲ မှညသ်ံနဲ့အတူ ပန်းကနလြုံးတဈခု ဖြစ်နတယ်ေ။ ရိုကခြလွိုကမြိတဲ့ ကနွော့လြကြ ပူကနဲဖြစ်သှားတယ်။ ပန်းကနစြငပြေါကြ ပန်းကနတ်ှနေဲ့ အနီလေး ကနွော့ကြို ပစ်ပေါကန်တောဗွ။ ဒေါသအရမ်းထွကန်တေဲ့ ကလေးလေးလို ငိုရှိုကသ်ံတွကလေည်း အကယွကြှီးနဲ့လေ။

ပထမတဈခကြပြဲ ကနွောလြကန်ဲ့ ပုတခြလွိုကတ်ယ်။ နောကထြပပြဈပေါကတ်ာတွကေို လုံးဝမရှောငတ်ော့ပဲ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး တောင့တ်ောင့ရြပရြင်း ကနွောြ ပခေံနလေိုကတ်ယ်။ ပန်းကနခြှကယ်ောကတ်ှကေ ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံးကို ဆကတ်ိုကြ လာထိမှနန်တယ်ေ။ ကနွော့ပြုခုံးတွေ၊ ရငအြုပတ်ှေ၊ ခွထေောကတ်ှေ။ မီးဖိုချောငထြဲမှာတော့ ပန်းကနတ်ှကကြှေဲသံ တဈခွမ်းခွမ်းသံတွရယ်ေ၊ အနီကလေးရဲ့ ရှိုကင်ိုနသေံ တအီးအီးရယ် ဆူညံနတယ်ေ။ ပစ်ပေါကစြရာ ပန်းကနတ်ှေ ကုနတ်ော့မှ ရပသ်ှားတယ်။ ကနွောြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ြ
လိုကတ်ော့ ကနွော့မြကြခြှံပေါမြှာ၊ မကြန်ာပြငပြေါမြှာ သှေးတွေ တဈစကစြကဖြစ်နပြေီ။ မကြခြုံးအပေါန်ားမှာ ကြဲသှားလို့ စီးကလွာတဲ့ သှေးတွကေ ကနွောဝြတထြားတဲ့ martin ရှပအြဖြူလကရြှညရြဲ့ ရငဘြတပြေါမြှာ ချင်ြးချင်ြးနီနပြေီ။

“ရှင်..ထွကသ်ှားနောြ.. ဒီမှာတွေ့လား”

“အနီလေး..ခလွိုကစြမ်း.. အရူးမထနဲ့ အဈကိုပြောနတယေန်ောြ.. မလုပန်ဲ့”

ပန်းကနစြငပြေါကြ သားလှီးဓါးအခွှနကြို ဆှဲယူပြီး ကနွော့ဖြကကြို ခွိနထြားတယဗြွ။ တဖြေးဖြေးနဲ့ စိုးရိမစြိတတ်ှနေဲ့ ကနွောြ ဒေါသတွထွကေစြပြုလာပြီ။ သှေးတွပလေေူးနတေဲ့ ကနွော့ရြှပအြင်ျကြီကို ကောလြာအောကန်ားကနကေိုငပြှီး အားနဲ့ဆှဲဖြင့ဖြှဲပစ်လိုကတ်ယ်။ အင်ျကြီဗလာဖြစ်သှားတော့မှ ရငဘြတကြိုကော့ပြီး …

“ထိုးစမ်းကြာ.. လာ.. အနီလေးသတမြယဆြို.. အဈကိုသရေဲတယ်..။ ထိုးချင်ရြင် ထိုးပစ်လိုကြ..”

ဆိုပြီး သူ့ဆီကို တရှေ့ရှေ့ကပသ်ှားတော့.. ခကြခြငွြး ကနွော့ဖြကကြို ခွိနရြှယထြားတဲ့ ဓါးဦးခွှနကြို သူ့ဘယဖြကရြငအြုံပေါြ ပြောင်းပြနထြောကထြားလိုကပြှီး..

“ရှင်.. ကပမြလာနဲ့နောြ.. တွေ့တယမြလား..။ ကမွ သရေဲတယ်..။ တကယပြှောတာနောြ.. မလုပရြဲဘူး မထငန်ဲ့…။ သှားသှား မလာခဲ့နဲ့…”

“အနီလေး.. မလုပန်ဲ့..။ ဒါ ပြူနာရဲ့ အဖြမဟေုတသ်ေးဘူးဆိုတာ အနီလေးသိတယန်ောြ..”

“ဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ”

“အဈကို အနီ့ကို ရငန်င့အြောငခြစွတ်ာနောြ..။ အဈကို မညာခဲ့ဘူး..။ ဒီလိုလုပလြိုကလြို့ အားလုံးပြီးသှားမယမြထငန်ဲ့။ စိတကြိုလွှော့.. အဈကိုရှင်းပြမယ်..။ အဈကို့ကို ခစွတ်ယဆြို.. လိမျမာတယ်..”

ကနွော့ရြငထြဲမှာ တအားစိုးရိမန်ပြေီဗွ။ ပါးစပကြ တဖြဖြ တောင်းပနရြရှတေရြင်း လကတ်ဈကမ်းအကြာကို ရောကသ်ှားပြီ။ ဖြစ်နတေဲ့ အခွအနေထေဲကနေ ကနွော့စြိတကြို အတညင်ှိမဆြုံးဖြစ်အောင် စုစည်းပြီး ညာလကဖြွားဆီ စိတကြိုပို့လိုကတ်ယ်။ ပါးစပကြ အာရုံလှှဲတဲ့အနနေဲ့ တဖြဖြစကားတွပြေောရင်း ဆတကြနဲ သိုင်းပြောင်းပြနအြခွခေံတိုကန်ည်းထဲကလို ညာလကကြပုတ်၊ ဘယလြကကြ ဓါးကိုဆှဲယူပြီး နောကပြှနလြှဲအိပလြိုကတ်ော့ ကံကောင်းထောကမြစွာနဲ့ ကနွော့လြကထြဲ ဓါးဦးခွှနလြေး ပါလာတယ်။ ပကလြကလြှဲနရောက ခုနထြလိုကရြင်း လကထြဲက ဓားကို ပြင့ထြှကန်တေဲ့ နောကဖြေးမီးဖိုချောငတ်ံခါးကနေ ခွံထဲကို အားကုနလြှှင့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ အနီလေးကတော့ ကြောငတ်ောငတ်ောငလြေး မကြရြညတ်ှတွကေလွေို့ ငေးနတေုန်းပဲ။

အတင်းပြေးဝငသ်ှားပြီး အနီ့ကိုယလြုံးလေးကို ကနွောြ ဆှဲဖကထြားမိတယ်။ ဖြော့တော့အားနည်းနတေဲ့ ငါးရံ့ကိုယလြုံးလေးဟာ ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ ပြော့ခွပြေီး မတတ်ပမြရပန်ိုငတ်ော့လို့ ကနွောြ ဆှဲပြေ့ထားရတယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း စိတတ်အားလှုပရြှားလှန်းလို့ မကြရြညကြလွို့ကမွှန်းမသိ ဖြစ်နပြေီဗွ။

ပြင်းပြင်းထနထြန် တိုကခြတန်တေဲ့ မုနတ်ိုင်းက ခဏအားပြော့သှားသလိုပဲလေ။ စကားတဈခွန်းမှ မပြောဖြစ်သေးဘူး။ ခုနက ပူလောငပြေါကကြှဲမှုတွကေ ဘာမှမဖြစ်တော့သလိုပဲ။ ဆူဝနတေေဲ့စိတတ်ှေ ငှိမသ်ကသ်ှားပြနတ်ယ်။ အခု ကနွော့မြကြခြုံးပေါမြှာ ကြဲသှားတဲ့ ဒဏရြာကို ၃ ခကြလြောကြ ခွုပပြီးသှားပြီ။ အင်း .. အနီလေးကိုယတ်ိုင် တအင့အြင့ရြှိုကရြင်း ခွုပပြေးထားတာ။ ပထမဆုံး ပန်းကနန်ဲ့ ပစ်လာတုန်းက ရိုကခြလွိုကမြိတဲ့ လကဖြမိုးမှာလည်း ရှရာတွကြေောင့ြ သှေးတစိမ့စြိမ့ြ ထွကန်တောကို အရကပြှနန်ဲ့ ဆေးကြောပြီး အနီလေးကိုယတ်ိုင် ပတတ်ီးစည်းနှောငထြားပေးတယ်။ မကြန်ှာပေါန်ဲ့ ရငဘြတပြေါမြှာ သှေးတွပလေေူးနတောလည်း ဆေးကြောပြီးပြီ။

အဲ့ဒါတွမလေုပခြင်.. အဝတတ်ှဝတေလြွှကန်ဲ့ ရတွစေေိုရှှဲနတေဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးကို ကနွောကြိုယတ်ိုင် ဇိုးကနဲဆတကြနဲ အဝတစြိုတွဆှေဲခွှတပြှီး အဝတခြှောကသ်န့်သန့်လေး လှဲပေးထားတာပေါ့။ မီးဖိုခန်းထဲက ထမင်းစားပြဲမှာ ကုလားထိုငန်ဲ့ ထိုငန်ရင်ေး အနီလေးကတော့ ရှိုကန်တေုန်းပဲ။ ကနွော့ကြိုလည်း တခကြတ်ခကြြ မကြလြုံးလေးလှနပြှီး သနားစဖြယအြကြည့်လြေးနဲ့ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တယေလြေ။

မီးဖိုခန်းထဲက ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ပပြနေတေဲ့ ပန်းကနအြကြဲတွကေို ကနွောသ်ိမ်းဆည်း၊ ပြုတထြှကန်တေဲ့ မီးဖိုအနောကပြေါကတ်ံခါးမကြီးရဲ့ ကလန့်ကို သချောပြနရြိုကြ.. အားလုံးနသေားတကဖြှဈသှားအောင် ကနွောြ တိတတ်ိတဆြိတဆြိတ် လုပန်မေိတယ်။ အနီလေးရဲ့ရှိုကသ်ံ တအင့အြင့ဟြာ အခုထိ မရပသ်ေးဘူးဗွ။

အားလုံးပြီးမှ ကနွောြ ရမေိုးခွိုးပြီး အနီ့အိမမြှာ ကနွောဝြတန်ကြေ ဘောကနဘြောင်းဘီတိုအနကရြောငန်ဲ့၊ မှင်းခေါင်းစွပကြယွကြို ကောကဝြတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အနီ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ကုလားထိုငပြေါကြ အနီ ကနွော့ကြိုမကြည့်ပြဲ မကြန်ှာလှှဲထားတယဗြွာ။

“အနီလေး!! ဒီကိုကြည့်ပြါဦးဗွာ…။ အဈကိုပြောတာလေး.. နားထောငပြေးနောြ..။ ဒီကိုကြည့်ြ..။ အဈကို့မကြလြုံးတွကေို စိုကကြှည့ပြှီး နားထောင်..။ အဈကိုညာတာ ဟုတမြဟုတ်.. သချောကြည့်ြ…”

ကနွောြ အတတန်ိုငဆြုံးနဲ့ အရိုးသားဆုံးဖြစ်အောင် ကနွော့ရြဲ့ ဖောကပြှနတ်ဲ့ဇာတလြမ်းကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ရှင်းပြနမေိတယ်။ ကနွောပြှောတာတွကေ တဈလုံးတဈပါဒမှ ဖုံးကြယတ်ာမွိုး မပါစရဘေူးဆိုပြီး နာမညတ်ောငမြသိသေးပဲနဲ့ ကနွောြ ရတွင်ေးမှာ လုပမြိတဲ့အဖြစ်အပကြတ်ှေ၊ ကနွော့င်ယသ်ူငယခြငွြးဟာ ဒေါကတ်ာရီရီဖြစ်နမှန်ေး သိလိုကရြတဲ့နောကမြှာ စိတထြိခိုကသ်ှားပြီး စိတယ်ိုငခြဲ့မိတာတွေ၊ ဘယန်ေ့ဘယရြကမြှာ ဘယလြိုအိပမြိပြနတ်ာတွေ၊ နောကဆြုံး ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ သံယောဇဉတ်ှယမြိသှားတာတွကေို တတန်ိုငသ်လောကြ မခွှင်းမခနွြ ဆကတ်ိုကရြှင်းပြလိုကမြိတယ်။

“အဲ့ဒါပါပဲ.. အနီကလေးရာ..။ အဈကိုလေ.. အဈကို လူကောင်းမဟုတပြါဘူးဟာ..။ ဒါပမယေ့ြ.. တမငပြှရှေုပဖြို့ မရညရြှယရြိုး အမှနပြါ…”

ငှိမကြသွှားတဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေး ကနွောပြှောသမွှကို နားထောငပြှီး မကြလြုံးလေးတွကေ ခကြခြငွြးနူးညံ့ပြော့ပြောင်းလာသလို ဖြစ်စပြုလာတယဗြွ။ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကပြှီး ခေါင်းမော့ထားတဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို သူ့လကဖြဝါးလေးနှစ်ခုနဲ့ ညှပကြိုငပြှီး စိုကကြှည့န်ရှောတယ်။ ပြီးမှ တိုးတိုးညငသ်ာလေး စကားစပြောတယ်..။

“အဈကိုရယ်.. အနီလေး.. အဈကို့ကို ဆုံးရှုံးရပြီဆိုပြီး သတေောငသ်ချင်ေသ်ှားတယ်.. သိလား”

“အဈကို..သိပါတယကြှယ်…သိပါတယ်..”

ကနွော့မြကြန်ှာကို အတင်းဆှဲယူပြီး နရောအနှံ့ တရှှတရြှှတန်ဲ့ နမ်းနပြနေတ်ော့ ကနွောမြကြလြုံးစုံမှိတပြှီး မော့ထားပေးလိုကတ်ယ်။ သူအားရအောင် နမ်းပြီးတော့မှ ကနွောြ မတတ်ပထြရပလြိုကရြင်း အနီ့ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲပြေ့ခွီလိုကတ်ယ်။ အိပခြန်းထဲက ကုတငပြေါကြိုခွီသှားပြီးမှ ငှငင်ှငသ်ာသာလေးခပြေးရင်း ဖကပြှီး တူတူလှဲအိပန်လေိုကတ်ယ်။ အနီလေးက ကလေးပေါကစြနလေးလို ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံးကို ဖကတ်ှယထြားတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ဘာစကားမှမဆိုဖြစ်သေးပဲ အတင်းဖကပြှီး တုနခြါနကြတေယ်။ ကနွော့မြေးစိကို ရငခြှငထြဲက အနီလေးမော့ပြီး နှုတခြမ်းနဲ့ ဖိကပန်မ်းရင်း…

“အဈကို.. အနီ့ကို ပစ်မပြေးရဘူးနောြ..။ မမရီကိုခစွတ်ယဆြိုလည်း အနီ ဘာမှမပြောရကဘြူး…။ အနီ့ကိုတော့ မပစ်ပြေးသှားနဲ့…။ အနီ သလေိမ့မြယ်”

လို့ ဆို့နင့န်တေဲ့ အသံလေးနဲ့ တောင်းပနန်ရှောပြနတ်ယ်။ ဖြစ်ရလဗွော.. ဘယလြောကသ်နားစရာကောင်းတဲ့ ကောငမြလေးလဲ။ ကနွောြ သနားစိတတ်ှေ အရမ်းကြီးစိုးလာလို့ ငုံ့ပြီး ခစွသ်ူလေးကို မှတမြှတန်ိုးနိုး မှှေးကြူနမေိတယ်။

“အဈကို တသကလြုံး အနီ့ကို ထားမသှားဘူးလို့ ဂတိပေးပါတယဗြွာ..။ ဟုတပြှီလား..”

လို့ ပြောလိုကမြှ ခပယ်ဲ့ယဲ့လေး ပြုံးသှားရှာတယ်။

“အဈကိုရေ.. မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းနဲ့ အိမကြလေးတဈလုံး..၊ အဈကိုရယ် အနီကလေးရယ်..၊ ယုနကြလေးတွရယေဆြိုတာ.. ဘယတ်ော့မှ မရတော့ဘူးလို့တွေးပြီး ဝမ်းနည်းလိုကရြတာ သိလား..”

“အာ!! အဲ့ဒါ တကယရြမှာလို့ အဈကိုဂတိပေးတယကြှာ.. ဟုတပြှီလား”

“အင်း.. အခု အနီ့ကို တအားဖကထြားပေး အဈကို..”

ခုနက အဖြစ်အပကြတ်ှကြေောင့ြ နှစ်ယောကစြလုံး စိတရြောကိုယပြါ နှမ်းလပြှီး ဖကရြင်း အိပပြွောသ်ှားလိုကတ်ာ နေ့လညခြင်းဖကရြောကမြှ ကနွောြ လန့်နိုးလာတယ်။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ အနီ့ကို ရှာမတွေ့တော့ ရငထြိတသ်ှားပြီး အခန်းအပြငဖြကကြို ဝုန်းကနဲ ထွကလြာမိတယ်။ မီးဖိုချောငဖြကကြို ရောကသ်ှားတော့ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးက ထမင်းပြဲပြငန်ရောက ပြုံးပြတယ်။

“ထမင်းဟင်းတွေ ထွကဝြယလြိုကတ်ယ်.. အဈကိုရ…”

“ပန်းကနတ်ှကေ ဘယကြရလာတာလဲ”

“စတိုခန်းထဲက ပန်းကနသ်တ်ေတာတွထေဲက အသဈထုတလြာတာလေ..။ လာ တူတူစားမယ်..။ အဈကို့ကို အနီလေးခွံ့မယ်..။ အနာတွကေ ကိုကခြဲနတယေမြလား အခု..”

အနီက ကနွော့ကြို ခွံ့ကြှေးလိုကြ၊ သူ့ဖာသာစားလိုကန်ဲ့ လုပန်ရင်ေး…

“ကနတ်ော့နောြ.. အဈကို..။ အနီလေး လူကြီးကို ကိုယထြိလကရြောကလြုပမြိတာ.. ခွင့လြှှတ်..”

“အာ!! ဒါ အနီ့အပြဈမှ မဟုတတ်ာဗွ..။ အဈကိုသာ အနီ့နရောမှာဆို ပလကဖြောင်းပေါမြှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြတည်းက ဆှဲရိုကကြောင်းရိုကမြိမှာဟ..”

“အဈကို့ကို အနီ ဓါးနဲ့ထိုးမှာ မကြောကဘြူးလားဟင်…”

“အဟကြ.. အနီလား ထိုးရကမြှာ.. ကြုပကြို ဒီလောကခြစွတ်ာ သိပါ့…”

“အဈကို.. အနီ့လကထြဲက ဓါးကိုဆှဲယူသှားတာ မှနလြှန်းလို့ သိတောငမြသိလိုကဘြူး သိလား..”

“အင်း.. အဈကိုတောတ်ောြ ကြောကသ်ှားတယဟြ..။ အနီလေး ကိုယ့ကြိုယကြို ထိုးလိုကလြို့ကတော့ ဆိုပြီး.. ဟင်းးးးးး”

“ဟေ့ကောင်..အနီလေး..။ ငါက လမ်းသရဲဟ.. ခွီး…။ တသကလြုံး လမ်းပေါမြှာ ရိုကပြှဲတွခလွေိုကန်ှကလြိုကြ လုပလြာတာ.. သှေးထွကသ်ံယို မခံခဲ့ရဘူး..။ ဒီဆရာမလေးကြမှ လကသ်ံပြောငလြို့ ကြဲရတယ်”

“ခစ်ခစ်.. … … ခစွလြို့ပါ အဈကိုကြီးရာ…”

နေ့လညစြာ စားသောကဆြေးကြောပြီးတော့ အရာရာဟာ ပုံမှနန်ေ့တွလေို ပြနဖြစ်သှားတယ်။ ကနွောြ သိနတယေဗြွ။ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးဟာ ကနွော့ကြို အသည်းနင့အြောင် ခစွရြှာတယဆြိုတာ။ ကနွော့န်ောကရြည်းစားအကြောင်း မေးလည်းထပမြမေးတော့ဘူး။ သူလိုချင်တ်ာက ကနွောသ်ူ့ကို ပစ်မပြေးဘူးဆိုတဲ့ ဂတိ။ ပြီးတော့ ကနွောသ်ူ့ကို ဘယလြိုမှမခွဲနိုငဘြူးဆိုတာ သိနပြေီမှန်း ဖနဂြေါလြီလုံးလေးတွနေဲ့တူတဲ့ မကြလြုံးလေးတွကေ ပြောပြနသလေိုပဲလေ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ဝနခြံပါတယ်..။ အနီလေးဆိုတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးကို ဟော့ဒီကမျဘာကြီးမှာ ကနွောြ အတွယအြတာဆုံးဆိုတာ ကြိနတ်ှယပြှောဝံ့ပါတယလြေ။

ထမင်းစားသောကပြှီးလို့ ဧည့ခြန်းထဲရောကသ်ှားတော့လည်း ကနွော့ကြို ပြောကသ်ှားမှာစိုးတဲ့အတိုင်း တဈခွိနလြုံး ဖကတ်ှယထြားပြီး မကြာမကြာ..

“အဈကို..အဈကို.. အနီလေးကို ခစွတ်ယလြို့ ပြောပါ”

ဆိုပြီး ပြောပြောခိုင်းနရှောတယ်။ သိပါတယ်.. သူကလေး ကနွော့ကြို အဆုံးရှုံးမခံတော့ဘူးဆိုတာကို။

အဲ့ဒီအဖြစ်အပကြရြဲ့နောကပျိုင်းမှာ နောကထြပမြယုံကြညန်ိုငစြရာ အဖြစ်အပကြတ်ှဟော ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ကပပြါလာတော့တာပါပဲဗွာ။ ညနစေောင်းတော့ ဆေးရုံကို ဂွူတီဝငမြယ့ြ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးကို ကနွောြ ပြနလြိုကပျို့ဖို့ပြငတ်ယ်။ အိမကြမထွကခြင် အဝတအြစားလဲရင်းပြငဆြငကြှတော့ ခစွသ်ူလေးကို ကနွောကြိုယတ်ိုင် အဝတတ်ှလေဲဖို့ ပြငဆြငပြေးသေးတယ်။ သူ့ယူနီဖောင်းလေးကို ကြေးမီးပူကြီးနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ မီးအိုးထိုးပေးနတေဲ့ ကနွော့ကြို ပငတ်ီအနီရဲရဲနဲ့ ဘရာအနကရြောငကြလေးပဲ ဝတထြားတဲ့ အနီလေးက ဆံပငတ်ှကေို ထုံးဖြဲ့ပြငဆြငန်ရင်ေးနဲ့ ပြုံးစိစိ လှမ်းလှမ်းကြည့်ရြင်း

“မဖြစ်ပါဘူး.. ဒီလူကြီးကို မှနမြှနရြအောငကြှံမှ..။ ဒီလောကသ်ိတတပြှီး ယုယတတန်မှတေော့ ရည်းစားများတာလည်း အပြဈမဆိုသာတော့ဘူးပေါ့လေ..”

ဆိုပြီး စနနေောကန်ပြနေသ်ေးတယ်။ မီးပူတိုကထြားတဲ့ ယူနီဖောင်းကို အအေးခံထားတုန်း ဝတဖြို့စောင့န်ရင်ေး ကုတငပြေါကြနေ ခွထေောကခြပြှီး ထိုငန်တေဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကို မတတ်ပရြပပြှီး လာမူနှဲ့နတေဲ့ အနီရဲ့ ဘရာအနကလြေးအောကကြ ရငသ်ားထွားအိအိလေးနှစ်မှှှာကို သူ့တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွကေို စုံကိုငည်ှဈရင်း ကနွောြ ဘယပြှနည်ာပြန် မှှေးကြူလိုကသ်ေးတယ်။ ဒီနေ့ ရနဖြစ်ပြီး ခထွားနှကထြားရတော့ ခါတိုင်းလို ခစွရြညတ်ောင် မလူးလိုကရြဘူးလေ။ ဒါကြောင့ြ မချင့်မြရဲဖြစ်ပြီး ကနွောြ သူ့တဈကိုယလြုံးကို ဆှဲညှဈနမေိတာပေါ့။

ဘရာအနကကြလေးအလယကြ အမှောင်းလိုကကြလေးပေါန်တေဲ့ ရငသ်ားနှစ်ခုရဲ့ကြားထဲကို ရှလူးဆိုပြီး မှှေးကြူနရင်ေး စိတကြ မရိုးမရှဖြစ်လာတော့ တငပြါးကိုကိုငည်ှဈနတေဲ့ ကနွော့လြကအြစုံက အနီ့ကြောပြငပြေါကြ ဘရာခွိတကြလေးဆီ ဖတကြနဲရောကပြှီး ဖြုတခြလွိုကမြိတယ်။ အနကရြောငဘြရာလေးကို ဆှဲဖယလြိုကတ်ော့ ဝါဝင်းပြီး စိုပြလှတေဲ့ နို့ထွားထွားလေး ဝိုင်းဝိုင်းလေးနှစ်လုံးက ဝင်းကနဲပေါလြာတယ်။ ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ ထောငထြပြီး တန်းနတယ်ေ။ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ တပြှတပြှှတန်ဲ့ နို့ဆာနတေဲ့ ကလေးလေးလို ကနွောြ အဆကမြပြတ် ဘယည်ာပြောင်းပြီး ကောကစြို့ပေးနမေိတယ်။ အနီလေးက ဘာမှမပြောပဲ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကိုငဆြုပရြင်း “အင်းးးး” ဆိုပြီး ညည်းသံလေး ထွကလြာတယ်။

“အကို!! အနီလေး အလုပသ်ှားခွိနရြောကပြှီကြယ်.. တောစြို့နောြ..။ တောကြှာ အနီ့အဖုတလြေး အရညတ်ှေ ရှှဲလာတော့မယ်..။ ဒေါလြေးလည်း ပြနလြာခါနီးနပြေီ..။ နကဖြှနမြှကြာ.. နောြ.. အဈကို..”

အဲ့လို တိုးတိုးလေး တောင်းပနလြာတော့မှ ကနွောြ သတိဝငလြာပြီး ဘရာလေးကို ပြနဝြတပြေးလိုကတ်ယ်။ မတတ်ပထြရပလြိုကတ်ော့ ဘောင်းဘီတို အောကကြ ကနွော့အြငယကြောငကြ ငေါကတ်ောကလြေး ထောငထြနတော သိသာနတေော့.. အနီက ပြုံးစိစိနဲ့

“လူကသာ ထိပပြေါကခြေါင်းကြဲဖြစ်နတော..။ သူ့ဟာကြီးကတော့ မာနဖြီတုန်း”

ဆိုပြီး ဘောင်းဘီပေါကြနေ ခပဖြှဖြအုပကြိုငပြှီး ပြတပြေးနသေေးတယ်။ ပြီးမှ ယူနီဖောင်းလေးကို မှနမြှနဝြတ်၊ သူ့ပစ်စည်းလေးတွကေို ကြိမခြှင်းထဲထည့ပြှီးတာနဲ့ အပြငကြိုထွကဖြို့ပြငတ်ယ်။ ကနွော့ကြို ရငခြငွြးအပဖြကရြင်း ကနွော့န်ှုတခြမ်းကိုစုပပြှီး ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ နမ်း၊ ခပတ်င်းတင်းတဈခကြြ တွယဖြကပြှီးမှ..

“အဈကို.. ဂတိတညရြမယန်ောြ.. အနီလေး ပြောပြီးပြီ.. လုပခြငွတ်ာသှားလုပခြွေ..။ အနီ့ကို မပစ်သှားရဘူး…”

လို့ ကနွော့မြကြလြုံးထဲကို စိုကကြှည့ပြှီး ပြောတယ်။

“အင်းပါဆို.. ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးရာ..”

လို့ ဂတိပေးလိုကမြှ ပြုံးခွိုတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့

“သှားစို့”

လို့ ပြောတယ်။

………. ……….. ……….. …………..

ကနွောြ အိမပြှနရြောကသ်ှားတော့ ဘှားလေးမကေ

“မှေး မကြန်ှာက ဘာဖြစ်လာတာလဲ”

လို့ အံ့သွတကြီး မေးတယ်။

“စကဘြီးလှဲတာ ခငဗြွ”

လို့ ပြနဖြှရင်ေး ရလေဲအဝတတ်ှေ တဘကတ်ှေ ဆပပြှာတွယေူပြီး ရကေိုခပမြှနမြှန် သှားခွိုးလိုကတ်ယ်။ ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားတွလေဲပြီးတော့ မိုးတောင် တောတ်ောခြွုပစြပြုနပြေီ။ မီးဖိုချောငထြဲဝငပြှီး ညစာစားရင်း..

“ပုံ့ပုံ့ကော”

လို့ ဘှားလေးမကေို မေးမိတော့

“ညနကေ အစောကြီးပြနလြာပြီး မှေးကိုမတွေ့တော့ စိတတ်ိုနတယေန်မှော။ နှုတခြမ်းစူပြီး တဗှဈတောကတ်ောကတ်ှေ ပြောနတောပဲကြယ့ြ..။ အခုထိလည်း ထမင်းလာမစားဘူး”

လို့ ပြနဖြှတယ်ေ။ ထမင်းစားပြီးတော့ အဘိုးလေးအခန်းထဲဝငပြှီး စကားစမှညလြေး ၁ နာရီလောကြ ထိုငပြှောနလေိုကသ်ေးတယ်။ ၈ နာရီခွဲလောကရြောကတ်ော့.. လူကြီးတွေ အိပဖြို့ပြငတ်ော့မှ မနကကြဝယလြာတဲ့ ဂဈတာလေးကို ကောကကြိုငပြှီး ဟိုဖကခြှံဖကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ အိမရြှေ့တံခါးမကြီးက ပိတထြားပြီဗွ။ အောကထြပ် ပုံ့ပုံ့အိပခြန်းပြူတင်းပေါကန်ားမှာ ကနွောရြပပြှီး အထဲကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ကုတငပြေါမြှာ ခွခွလေေေး လဲလွောင်းရင်း ပြူတင်းပေါကကြနေ ကောင်းကငထြဲက ကြယလြေးတွကေို ငေးမောနဟနေန်ဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးကို တွေ့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ညဝတအြိပ် စွပကြယွအြပါးလေးနဲ့ တပတန်ှမ်းထမီလေးကို ဝတထြားတယ်။

ပြူတင်းပေါကကြနေ ဘှားကနဲပေါလြာတဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို မှငလြိုကတ်ော့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှီး ဆတကြနဲ တဖကကြို စောင်းလှည့သ်ှားပြီး ခွခွလေေေး အိပသ်ှားတယ်။ ကနွော့ခြါးကြောကြွောလြောကပြဲရှိတဲ့ ပြူတင်းပေါကဘြောငပြေါကြို ကနွောခြှကြောရြင်း.. ပြူတင်းပေါကန်ဲ့ကပလြွှကြ ပုံ့ပုံ့ကုတငပြေါကြို ကနွောြ လှှားကနဲ တကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ လကထြဲမှာကိုငလြာတဲ့ ဂဈတာကို ကုတငအြောကကြိုခပြှီး မှီထားရင်း.. ပုံ့ပုံ့ဘေးမှာ ထိုငန်ရင်ေး ကနွောစြကားစတယ်..။

“ဟေ့ကောင်.. ငါ့ကိုစိတကြောကန်တောလား..”

….. …… …… …… ……..

“ငါ့ဆီကို အမှနပြှေးလာတာ.. မတွေ့လို့ စိတကြောကန်တောဆို.. ဟုတလြား..”

…….. ……. ……. …… …

“ဟောဗြ.. ကလေးလေးကြနတောပဲ… ပုံ့ကလေး..”

ဘာမှပြနမြပြောပဲ ဟိုဖကလြှည့ပြှီး ခွခွလေေေး အိပန်တယေဗြွ။ ကနွောလြည်း တောတ်ောအြကြံအိုကသ်ှားပြီး ဘာဆကပြှောရမှန်း မသိတော့ဘူး ဖြစ်နတောဗွ။ ဒီကြားထဲ မိုးလေးက တဖြောကဖြှောကန်ဲ့ တဖြဲဖြဲရှာကလွာပြနပြှီ။ မိုးကသွံကြားလိုကရြမှ ကနွောြ လှဈကနဲ အကြံရသှားလို့ ဂဈတာကို ခကြခြငွြးဆှဲယူပြီး.. ပါးစပကြ

“အဟမ်း အဟမ်း”

ဆိုပြီး အသံပြုလိုကတ်ော့ ထွန်းထားတဲ့ ၂ ပမေီးချောင်း အလင်းရောငအြောကကြ ကြောပြငလြေး တွန့်ကနဲ တဈခကြဖြစ်လာတယ်။ ဒီဖကကြိုတော့ လှည့မြလာသေးဘူး။ ဂဈတာအသံကို မှနမြှနလြေးစမ်းပြီး တီးခလွိုကတ်ယ်။

ကိုငဇြာရဲ့ မိုးသီချင်ြး…

မိုးကလေးညိုလာရင် လှမ်းမကြရြညလြေးလည်..
ငယင်ယတ်ုန်းက သူငယခြငွြးကို သတိရပါတယ်..
ကြောင်းသှားတူတူ.. ကစားလည်းအတူပဲကြယ်…
နှောင်းအတိတမြှာ ပြောစြရာ.. အောကမြေ့ပါသေးတယ်….
အဖြူစငဆြုံးဘဝမှာ… အကြငန်ာဆုံး တဈယောကရြယ်… …. … ….

……… …… …… ……..

မိုးရှာရင် မိုးရေချိုးမယ်….
မမလေောရင်.. နို့စို့မယ်…
ဖဖလေောရင်.. အုန်းသီးခွဲစားမယ်…

ခပသ်ောသော ခပရြှှငရြှှင် တီးခတရြင်း သီချင်ြးအောဆြိုနတေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာက ပြုံးစိစိဖြစ်နမယေဆြိုတာ ကနွောသ်ိနတယ်ေ။ ကနွော့ကြို ကြောပေးထားတဲ့ ကိုယလြုံးသှယလြလွလွေးခငမြွာ ခကြခြငွြးလှည့လြာပြီး ရီဝဝေလေေး ကနွော့ကြို မှတမြှတန်ိုးနိုး ငေးကြည့်န်ရှောပြီကောကြယ်။

သီချင်ြးဆုံးသှားတာနဲ့ အတိတကြိုပြနသ်တိရပြီး ကြညန်ူးနရှောတဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေး.. ဘေးတစောင်းလေးလှဲအိပပြှီး ငေးကြည့်န်ရောက ရုတတ်ရကြ ထထိုငလြာပြီး ကနွော့ပြါးပြငကြို သူ့လကခြွောင်းရှညရြှညလြေးတွနေဲ့ ဆှဲညှဈရင်း စကားတွေ တတွတတ်ှတ် ပြောလာတယဗြွာ။

“ဖိုးသကလြေးရေ.. မောငရြေ.. ပုံ့ အရမ်းခစွတ်ယ် သိလား..”

ဆိုပြီး မှတသ်ိပန်တေဲ့ အနမ်းတွဟော ကနွော့မြကြန်ှာပြငပြေါကြို အပြငဖြကမြှာ ရှာကနွတေဲ့ မိုးပေါကလြေးတွနေဲ့အပျိုင် တဖြဲဖြဲရှာကလွာတယ်။ ကနွောကြလည်း မှတန်ိုးစိတတ်ဈဝကြ၊ ရမျမကစြိတတ်ဈဝကြ ရောနတေဲ့ အနမ်းတွနေဲ့ တုန့်ပြနမြိခဲ့တယလြေ။ အပြနအြလှန် အနမ်းတွေ ဖလှယန်ကြတေဲ့ ခစွသ်ူနှစ်ဦးပေါ့။ ကနွော့ပြေါငပြေါတ်ငထြားတဲ့ ဂဈတာကို အသာလေး ကုတငခြှရင်ေးကို တွန်းပို့လိုကရြင်း ခစွသ်ူလေးကို ကနွော့ရြငခြှငထြဲ တင်းတင်းဖကထြားမိခဲ့တယ်။ ကြညကြှညန်ူးနူး ထွေးပြေ့ထားရင်း ခစွသ်ူရဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို.. သူ့ကြောပြငပြေါမြှာပဲ အသာအယာ အမှတတ်နိုး သပပြေးရင်း ကြငန်ာကြောင်းပြနမေိတယ်။ ခဏနမှေ ခစွသ်ူက ကိုယလြုံးချင်ြး ဆတကြနဲခွာလိုကရြင်း စကားစပြောတယ်။

“မောင်.. မကြခြုံးက ဘာဖြစ်လာတာလဲမှန်း…”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ပုံ့ရာ.. စကဘြီးလဲပြီး လကကြိုငန်ဲ့ ဆောင့မြိတာပါ..”

“လကကြရော.. ပတတ်ီးနဲ့ပါလား..။ လာစမ်း ဒီနားကို..”

ဆိုပြီး မီးချောင်းအောကတ်ည့တ်ည့ကြို ဆှဲခေါရြင်း ကနွော့ဒြဏရြာတွကေို စဈဆေးနပြနေတ်ယ်။ မကြခြုံးအပေါန်ားက ခွုပရြာကိုတွေ့သှားတော့ မကြလြုံးလေးက တမွိုးဖြစ်သှားတယ်။

“မောင်.. ဒါဘယသ်ူခွုပပြေးတာလဲ..”

“အာ.. မှို့ထဲကဆေးခန်းမှာ ဝငပြှရင်း ခွုပပြေးခဲ့တာပါ ပုံ့ရာ..”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့ မကြန်ှာက မသင်ျကာသလိုဖြစ်စပြုလာတယ်။ ကနွော့ဒြဏရြာတွကေို သချောကြည့်န်တေဲ့အခွိနမြှာ ကနွော့လြကတ်ှကေ အငှိမမြနမေိဘူး။ အခုအခံမဝတထြားတဲ့ ပုံ့ပုံ့စွပကြယွအြောကကြ နို့နှစ်လုံးကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငန်ရင်ေး ကနွောြ အင်ျကြီအောကကြို လကန်ှိုကလြွှိုပြီး ကိုငန်မေိတယ်။ ခွုပရြာတွကေို ကြည့်န်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့က မကြမြှောငတ်ဈခကြကြွုံ့လိုကရြင်း …

“မောင်.. ငှိမင်ှိမန်စမြေး”

လို့ ငေါကတ်ယ်။

“ဟေ့ကောင်.. မိပုံ့…။ အဲ့ဒီကိဈစထကြ ဟော့ဒီကိဈစကို အရငကြုပေးတော့”

လို့ ပြောငခြွောခြွောပြှောရင်း ဖြခထွေားတဲ့ ပုဆိုးအောကမြှာ ထောငထြပြီး မာနဖြီနတေဲ့ ကနွော့အြငယကြောငဆြီ သူ့လကကြို ဆှဲယူပြီး ကိုငခြိုင်းလိုကတ်ော့ ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ..

“ဟမ်.. မောငန်ောြ..”

ဆိုပြီး လန့်သှားရှာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့အာရုံက နှစ်ပမေီးချောင်း အလင်းရောငအြောကမြှာ မာတင်းပြောငလြကပြှီး အရညကြှညလြေးတွစေို့နတေဲ့ ကနွော့လြီးဆီ ရောကန်ပြေီဗွ။ ဆုပကြိုငထြားယုံတငမြကဘူး အထကအြောကြ ဂွင်းထုပေးသလို ကစားပေးနပြေီ။ ကနွော့လြကတ်ှကလေည်း ဖြိုးကနဲဖတွကြနဲ သူ့စွပကြယွလြေးကို လှနပြှီးခွှတပြေးလိုကပြှီး ခါးကထမီတပတန်ှမ်းလေးကို ဖြခပြှေီးနပြေီ။ ကနွောန်ဲ့ ပုံ့ပုံ့ အခုလိုမခစွရြတာ ၂-၃ ရကြ ရှိသှားပြီမို့ နှစ်ယောကလြုံးကလည်း ဆာလောငန်ကြတော သိသိသာသာကိုးဗွ။

ကနွော့လြကတ်ှကလေည်း ရှေ့မှာ ဒူးတဈဖကထြောငပြှီး ခွတဈေဖကဆြင်းထိုငန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့ပေါငကြှားထဲက စောကဖြုတကြို လှမ်းနှိုကပြှီး ကလိပေးနတယ်ေ။ ဘာမှတောင် သချောမနူးနှပရြသေးဘူး ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ

“ရပြီ..ရပြီ”

လို့ ပါးစပကြ တိုးတိုးပြောရင်း ကနွော့ကြို တွန်းလှဲပြီး ပကလြကအြိပခြိုင်း၊ သူ့ထမီလေးကို ဂွင်းလုံးခွှတပြဈလိုကရြင်း ကနွော့လြီးကို ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ ၄-၅ ခကြလြောကြ ဆကတ်ိုကကြုန်းစုပပြှီးတာနဲ့ ပကလြကအြိပန်တေဲ့ ကနွော့အြပေါကြို တကခြှလာတယ်။ ဖရိုဖရဲဖြစ်နတေဲ့ သူ့ဆံပငရြှညတ်ှကေို လကန်ဲ့သိမ်းလိုကပြှီး ပုခုံးအရှေ့ဖကကြနေ ဘယဖြကရြငဘြတပြေါြ ခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကနွော့လြီးကို လကကြလေးနဲ့ကိုင် ဒူးထောကြ၊ ခါးကလေးကို မတမြတထြားရင်း သူ့စောကဖြုတအြဝမှာတေ့ရင်း ကနွော့ကြို တဈခကြစြိုကကြှည့လြိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးမှ ဖိထိုငခြလွိုကတ်ယ်။

ပူနှေးနှေး စိုအိအိ အရသာလေးက တဈထဈချင်ြး ခံစားလိုကရြတယ်။ ဖြေးဖြေးချင်ြး အဝငခြွောအောင် အသှင်းအထုတ် အထိုငအြထလေး လုပန်တေုန်းမှာပဲ ခုနက တဖြဲဖြဲကနွတေဲ့မိုးက သည်းသည်းမဲမဲ ရှာခလွာပြနပြှီ။ မိုးသံတဝေါဝေါနဲ့အတူ ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ ကနွော့လြီး သူ့စောကဖြုတထြဲ အဆုံးထိဝငအြောင် ဆောင့ခြပြဈလိုကတ်ော့ ကနွော့မြှာ အင့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ကနွော့အြပေါကြို ထပလြွှကမြှောကအြိပလြာပြီး ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွကေို သသခွေောခွာ စုပန်မ်းရင်း ခါးအားကိုသုံး၊ ကိုယလြေးကော့ကော့ပြီး ကနွော့ကြို လိုးနပြနေတ်ယဗြွာ။

တောတ်ောကြှာကြာ အဲ့လိုကော့လိုးလေး လိုးနတောကို ပကလြကအြိပန်ရင်ေး သူ့တငပြါးလေးတွကေို ဆုပခြွရင်ေး ကနွောြ ငှိမင်ှိမလြေးခံနလေိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့မှ ပုံ့ပုံ့ကိုယလြုံးလေး ပြနမြတသ်ှားရင်း.. မိုးသံတွကြေားထဲမှာ…

“မောငရြေ.. ပုံ့ တအားခစွမြယန်ောြ.. ကောင်းလာပြီ..”

လို့ အောရြင်း.. ကနွော့ရြငဘြတကြို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ သချောထောကပြှီး အားယူရင်း အသားကုနဆြောင့ခြပြှီး လိုးတော့တာပဲဗွာ။ ကိုယလြုံးအားလေးနဲ့ တဖောကဖြောကြ ဆောင့ခြလွိုကြ၊ ညောင်းလာရင် ကြကဖြခွပသ်လို ကော့ကော့လိုးလိုကန်ဲ့ ကနွော့ကြို စိတကြှိုကလြိုးနတောကို အောကကြနေ တုနခြါနတေဲ့ သူ့နို့ညိုစိုစိုအိအိကြီးတွကေို ပင့ကြိုငထြားရင်း နို့သီးခေါင်းစူစူလေးတွကေို ခွလေိုကြ၊ နို့တဈအုံလုံးကို ဆုပခြွလေိုကလြုပရြင်း ကနွော့မြှာ မီးပြင့မြတတ် ကောင်းနတောပေါ့ဗွာ။

ကနွော့ြ လီးတဈချောင်းလုံးတဈလွှောကြ တုနခြါကငွဆြိမ့လြာပြီး အရမ်းကောင်းတဲ့ ဖီလငတ်ှေ တကလြာတော့မှ ပကလြကလြဲနရောက လကပြှနထြောကထြထိုငလြိုကပြှီး ပုံ့ပုံ့ကိုယလြုံးလေးကို တင်းတင်းဖကရြင်း ဘေးတိုကဆြှဲလှဲခလွိုကတ်ယ်။ ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ အောကဖြကကြိုရောကသ်ှားမှ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကို တွန်းပြီးထောင်၊ ကနွောကြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး အသားကုန် ဆောင့လြိုးနမေိပြနတ်ယ်။ ထောငထြားတဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးအောကမြှာ ဖငအြိအိကြီးကို တဖန်းဖန်းမှညအြောင် ရိုကခြတမြိတဲ့အထိ ကနွောြ ဆောင့လြိုးနမေိတယ်။ မီးချောင်းရဲ့ အလင်းရောငအြောကမြှာ အရညတ်ှစေို့နတေဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ ကနွော့လြီးအဝင်
အထွကြ မှနမြှနလြုပန်တောကို မှငန်ရတေော့ တမွိုးဖီလငတ်ကစြပြနေတ်ယ်။

အခွိနတ်ောတ်ောကြှာ စိတလြှှတကြိုယလြှှတ် ဆောင့လြိုးနမေိတော့ ကနွောကြှာကြာ အောင့မြထားနိုငတ်ော့ဘူး။ ပေါငန်ှဈချောင်းကို တွန်းထားတဲ့ ကနွော့လြကန်ှဈဖကကြို တုနခြါလှုပရြှားနတေဲ့ ပုံ့ပုံ့နို့ကြီးနှစ်လုံးဆီပို့ပြီး အားနဲ့ဆုပကြိုငထြားရင်း စိတရြှိလကရြှိ ဆောင့လြိုးရင်း ခစွသ်ူဆရာဝနမြလေးရဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲမှာ အခစွရြညပြူပူတွကေို ညှဈထုတပြဈလိုကမြိတယဗြွာ။

“အားးးးးး ရှီးးးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ ပုံ့ပုံ့ရာ…”

မိုးသံလသေံတွကြေားထဲမှာ ခပကြှမ်းကြမ်း ခစွခြဲ့မိကြတာပေါ့လေ။ မနကမြိုးလင်းခါနီး ၄ နာရီကြောလြောကမြှာ ဟိုဖကအြိမကြိုပြနဖြို့ ကနွောြ အသာလေးထတော့ ကနွော့ကြိုဖကပြှီး အိပန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့က အိပမြှုနစြုံမှှားနဲ့ မလှတတ်မ်း ဖကတ်ှယရြင်း..

“အင်.. မောင်.. ပြနတ်ော့မလို့လား..။ မပြနခြင် တဈခါခစွြဦးကြာ”

ဆိုပြီး တောင်းဆိုလို့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး အဝတအြစားတွေ သချောမခွှတပြဲ ထမီလေးကိုလှနတ်င်၊ ကုတငဇြောင်းမှာ လေးဖကကြုန်းခိုင်းပြီး ဆံပငရြှညတ်ှကေို မှင်းဇကကြှိုးကိုငသ်လို ကိုငရြင်း တဈခါလိုးခဲ့ရသေးတယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ခဏလေးမှေးလိုကတ်ာ မနကြ ၈ နာရီကြောမြှ နိုးလာတယ်။ ကနွောထြပြီး ကိုယလြကသ်န့်စငန်တေုန်းမှာ အပြငကြပြနလြာတဲ့ဟနန်ဲ့ ပုံ့ပုံ့ရောကလြာတယ်။ မကြန်ှာလေးက မဲ့တဲ့တဲ့လေး ပြုံးနတေော့ ကနွော့စြိတထြဲ တမွိုးဖြစ်သှားသေးတယ်။

“ဘယသ်ှားတာလဲ..ဟကောင်!!”

လို့ မေးလိုကတ်ော့..

“မွို့ထဲခဏသှားတာ”

လို့ပြောရင်း ကနွော့ကြို အဓိပျပါယပြါပါ စိုကကြှည့န်တေော့ ကနွောြ လိပပြှာမလုံသလို ဖြစ်သှားတယဗြွာ။

“ဒီနေ့ ပုံ့ ဆေးရုံမသှားဘူး..။ မောငန်ဲ့ ခကြပြှုတစြားသောကကြှတာပေါ့”

လို့ စကားစလာတော့ အနီလေးဆီ လဈမလို့ စိတကြူးနတေဲ့ ကနွောြ ဘာပြနပြှောရမှန်းမသိ ဖြစ်နတယ်ေ။ သကပြှင်းကြိတခြရွင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှလို့ သူဝယလြာတဲ့ အသားငါးတွကေို ခကြပြှုတဖြို့ လှီးခွှတတ်ုံးတဈနဖေို့ ပြငလြိုကတ်ယ်။ မီးဖိုချောငထြဲမှာ စိတအြိုကအြိုကန်ဲ့ ပုံ့ပုံ့နဲ့ နှစ်ယောကသ်ား ခကြပြှုတလြုပကြိုငန်မေိတယ်။ ဘှားလေးမတဈေယောကြ မီးဖိုခန်းထဲရောကလြာပြီး

“အမယမြယ်… ဒီနှစ်ကောင် တကည်ီလကည်ီပါလား”

လို့ ပြောရင်း

“ဘယသ်ူက အိုးသူကြီးတုန်း”

လို့ မေးတော့ ပုံ့ပုံ့က…

“အရီးမရေေ.. ဖိုးသကကြ အခကြအြပြုတမြှာ ကြှမ်းကငွတ်ယဆြိုတာ.. ဒီမနကမြှ သိလာရလို့… သူ့လကရြာလေး မှည်းမလို့ ရှင်…”

လို့ သရောတ်ောတ်ောလြသေံလေးနဲ့ ရယသ်လို မောသလို ပြောလာတော့ ကနွောခြေါင်းနပန်း ကြီးသှားတယ်။ ပုံ့ပုံ့ ဘာကိုဆိုလိုဘာလိမ့ဆြိုပြီး နဝတေိမတ်ောငဖြစ်စ ပြုလာပြီ။ ပြီးတော့ ကနွောြ သတိထားမိနတောက အခုမနကြ ပုံ့ပုံ့ ကနွော့ကြို စကားသချောမပြောပဲ စိုကစြိုကကြှည့န်တော ခဏခဏရှိနပြေီဗွ။ ကြည့်လြိုကတ်ိုင်းလည်း မကြန်ှာက ပြုံးမဲ့မဲ့နဲ့ဆိုတော့ ကနွောြ့ရငထြဲမှာ နရထေိုငရြ ခကလြာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အပြဈလုပထြားမိတဲ့လူဆိုတော့ မလုံမလဲ ဖြစ်နတောပါဆိုပြီး ကိုယ့ကြိုယကြို အားပေးနရတေယ်။ ပြီးတော့ ပုံ့ပုံ့ စကားသိပမြပြောတာကလည်း သူ့နဂိုက အဲ့လိုခပအြေးစကစြကြ နတတေတ်ာကိုး။ တီတီတာတာ ပြောတတတ်ဲ့ အနီလေးနဲ့ မတူဘူးလေ။ ကနွောခြကြပြှုတန်တေဲ့ အနားကို လာလာရပရြင်း

“ရှမ်းဟင်းလေးတွနေောြ အနံ့လေးတွကလေည်း မှှေးကြိုငန်တောပဲ ဟင်းဟင်း”

ဆိုပြီး လာကပပြှောပြနတ်ယ်။ ကနွောြ ဆတကြနဲ တုနသ်လို ဖြစ်သှားတယ်။ အဲ့ဒီ ဟင်းဟင်း ဆိုတဲ့ အသံက ကနွော့ကြို ချောကခြှားစတယေဗြွာ။ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ခပတ်ညတ်ည် လုပန်လေိုကတ်ယ်။ ခကြပြှုတစြားသောကပြှီးတော့

“ခဏနားဦးမယ်”

ဆိုပြီး ပုံ့ပုံ့ သူ့အိမဖြကြ ပြနသ်ှားတယ်။ နေ့လည် ၃ နာရီကြောလြောကရြောကတ်ော့ ဒီဖကအြိမကြို ပြနကြူးလာပြီး

“အပြငသ်ှားမလို့ လိုကပျို့ပါ”

ဆိုပြီး အဝတအြစားတွေ လဲခိုင်းရောဗွ။ သူ့ကိုကြည့်ပြှီး ကနွောကြ

“ဘာပြဲသှားတကမြလို့တုန်းဟ”

လို့တောင် မေးမိလိုကသ်ေးတယ်။ ဝတထြားတာလည်း ကြည့်ြဦးလေ..။ တငပြါးကြောကြွောလြောကထြိရှညတ်ဲ့ ဆံပငကြို ကစွဆြံမှီးတုတတ်ုတကြှီး ကစွပြှီး အဖြားမှာ လကကြိုငပြုဝါ အဖြူဆှတဆြှတကြလေးနဲ့ ခညွထြားတယ်။ ခါးတိုအင်ျကြီကော ထမီပါ အနကရြောငပြေါမြှာ ကြယဖြှူဖြူလေးတွပေါတဲ့ ဝမ်းဆကကြလေးနဲ့ဆိုတော့ ကြည့်လြို့ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေးကို မိတကြပရြညပြါးပါးလေး ပြတပြှီး၊ နှုတခြမ်းဆိုးဆေး အရောငရြင့ရြင့ဆြိုးထားတော့ ကြှတကန်တောပဲ။ လကထြဲမှာ ခေါကထြီးအနကကြလေးကို ကိုငလြို့ ပြုံးစိစိငေးကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့ရြှေ့မှာ ရငကြလေးခွီ တငကြလေးနောကပြဈပြီး..

“တောတ်ောလြှတယပြေါ့ ဟုတလြား ဆရာလေး”

လို့ ရယကြွဲကြဲမေးရင်း ကိုယဟြနပြှနတောကို..

“ကမျဘာမှာ အလှဆုံးလို့တောင် ထငန်ပြေီဗွာ”

လို့ ပြနပြှောလိုကမြိသေးတယ်။ ရှပလြကရြှညအြဖြူတဈထည် ကောကစြှပလြိုကပြှီး ပုဆိုးကို ဂငွြးပနအြပြာနဲ့ ကောကလြဲလိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့

“သှားစို့”

ဆိုပြီး ပုံပုံ့ကို စကဘြီးနဲ့တငပြှီး အိမကြထွကလြာခဲ့တယ်။ ကနွောတ်ို့လမ်းထဲက ထွကလြာတာနဲ့ အနောကကြနေ စွေ့ကနဲ ကနွော့ခြါးကိုဖကပြှီး ကြောပြှငကြို ပါးနဲ့အပထြားရင်း မှီတွယလြာတယ်။

“ကမ်းနားလမ်းဖကကြိုနင်း”

ဆိုပြီး လှမ်းပြောလို့ ကမ်းနားလမ်းဖကကြို ဦးတညလြိုကတ်ယ်။ နေ့လညပျိုင်းဖြစ်ပမယေ့ြ မိုးကတောတ်ောလြေး အုံ့နတေော့ စကဘြီးနင်းရတာ ခွခင်ေးလကခြင်းသာနတယ်ေ။ ခပမြှနမြှနဖြှေးဖြေးလေး နင်းနရောက ဟိုးအရငကြ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ထိုငဖြူးတဲ့ မနကြညွြးဖြောရြညဆြိုငကြလေးရှေ့ရောကတ်ော့..

“မောင်.. ရပတ်ော့”

ဆိုလို့ ဘရိတဆြှဲပြီး ရပလြိုကတ်ယ်။ မနကြညွြးဖြောရြညဆြိုငရြဲ့ အစွနကြမ်းပါးထိပ် လူရှင်းတဲ့ စားပြဲအပြာလေးဆီကို ရောကသ်ှားကြရင်း ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ အနားမှာ လူသူလေးပါး မရှိတဲ့အပြင် မိုးနံ့ပါတဲ့ လညှင်ေးလေးက တိုကခြတန်တယ်ေ။ မနကြညွြးဖြောရြည် တဈယောကတ်ဈခွကစြီမှာရင်း တစိမ့စြိမ့ြ ကြိုကန်ကြရေင်း စကားမပြောဖြစ်ကြသေးဘူး။

လအဝှေေ့မှာ ခစွသ်ူလေးရဲ့ နဖူးပြောငတ်င်းတင်းလေးအပေါြ ဝဲကနွတေဲ့ ဆံမှိတကြလေးတွေ တလှှင့လြှှင့ဖြစ်နတောကို ကနွောြ ကြည့်ကြောင်းကောင်းနဲ့ ငေးရင်း အိပထြောငထြဲက စီးကရကတ်ဈလိပကြို ထုတပြှီး မီးငှှိဖြာရှိုကန်မေိတယ်။

“ဒေါကတ်ာရီရီ.. ဒီအအေးဆိုငကြလေး လာဖို့အရေး ဒီလောကတ်ောင် အလှပြငလြာရသလားဟ”

ဆိုပြီး ကနွောကြ စကားစတော့.. ဘာမှပြနမြပြောပဲ စိုကကြှည့န်သေေးတယ်..။ ပြီးမှ..

“မောငကြ ပုံ့ပုံ့ကို လှတပတလေး မမှငခြငွဘြူးလား”

လို့ ငေါ့တော့တော့ ပြနပြှောလာတော့.. ကနွောကြ

“ဟုတပြါပြီ.. ဟုတပြါပြီ”

လို့ စကားနည်းရနစြဲ လုပလြိုကရြတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ…

“ဟော..”

ဆိုပြီး ကနွော့ကြွောဖကကြို လှမ်းမော့ကြည့်ဟြနပြှုလိုကတ်ော့ ကနွောခြေါင်းငဲ့ပြီး လှည့ကြှည့လြိုကမြိတယ်။

ဘုရားဘုရား… ကနွောတ်ို့စားပြဲဝိုင်းဆီကို လွှောကလြာနတော .. ကနွော့ခြစွသ်ူ အနီလေးပါလား…။ အပြုံးခွိုဆုံး မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွောန်ဲ့ ပုံ့ပုံ့ဆီကို လာနပြေီဗွ။ ပုံစံလေးကိုလည်း ကြည့်လြိုကြဦး…။ အိုမီဂါပုံစံ ပုခုံးထိရုံ ဆံပငလြေးတွကေို ဖားလွားခထွားလို့ ဘီးကုတဝြါဝါလေးမှာ ကံကောပြန်းအဖြူလေး ပနထြားတယ်။ အနီရင့ရြင့ြ လကပြှတအြင်ျကြီလေးနဲ့ သုံးဘီးကားရောင် ထမီလေးကို ခါးမှာ ကစွကြစွပြါအောင် စည်းနှောငထြားတော့ ရုပကြလေးနဲ့ ဟပန်အေောင် ကြည့်ကြောင်းလိုကတ်ာဗွ။ ဒီနရောကို သူဘာလာလုပတ်ာလဲလို့ ခကြခြငွြး ကနွောြ စဉြးစားလိုကမြိတော့.. အတွေးတဈခု ပေါကသ်ှားလို့ ပုံ့ပုံ့ဖကကြို ဆတကြနဲ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။

“စိတကြိုငှိမအြောငထြိန်းနောြ.. မောင်..”

လို့ အောငန်ိုငသ်ူအပြုံးနဲ့ ဆရာဝနမြလေးက ကနွော့ကြို ပြောလာရောဗွာ။

🏵️ ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး (အပိုင်း ၅) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️