ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – ခမြျးကို (Chan Ko)
🏵️ အပိုင်း (၅) ဇာတသ်ိမ်း 🏵️
ငယင်ယကြကြည့်ခြဲ့ဘူးတဲ့ ကောင်းဘှိုငရြုပရြှင် ဇာတကြားထဲက သနတေခြငွြးယှဉပြဈခါနီး ဇာတဝြငခြန်းလိုပဲ.. လူသူလေးပါး ရှင်းလင်းလှန်းတဲ့ မှဈကမ်းပါးအစွနကြ ခုံအပြာလေးပတခြွာလညမြှာ ထိုငန်ကြတေဲ့ လူ ၃ ယောကဟြာ တိတဆြိတလြို့နတယ်ေ။ မိုးနံ့သင်းသင်းလေးပါတဲ့ လပြလေေေးကအဝှေ့၊ ကနွော့ရြှေ့မှာ ထိုငန်တေဲ့ ကနွောခြစွတ်ဲ့ မိန်းမနှစ်ယောကရြဲ့ ဆံနှယတ်ှကေ တဖတွဖြတွြ လထေဲမှာ လှှင့လြို့ပေါ့။ တောရြုံ စိတလြှုပရြှားစရာ တွေ့တာတောင် တညင်ှိမတ်တတ်ဲ့ ကနွောြ အခုတဈကိုယလြုံး တဖငွြးဖငွြးထလာတဲ့အထိ တုနလြှုပန်မေိပြီ။ ပြုံးခွိုနတေဲ့ မကြန်ှာတွနေဲ့ ကနွော့ရြှေ့မှာ ထိုငန်တေဲ့ ဆရာဝနမြလေးနဲ့ နာ့ဈမလေး..။
“အအေးသောကမြလား ညီမလေးနီနီခွို…”
လို့ ပုံ့ပုံ့က ခပပြှုံးပြုံးလုပရြင်း စကားစပြောတယ်။
“ရတယ် မမ..။ ဒီမှာ အဈကို့ဆီက နည်းနည်းမွှသောကလြိုကမြယ်…”
လို့ ပြနဖြှရင်ေး ရုတတ်ရကြ ကနွောသ်ောကလြကစြ ဖြောရြညခြှကကြို ဆှဲယူပြီး ကောကမြော့ပစ်လိုကတ်ယ်။ ကနွောြ အထိတတ်လန့်နဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ လုံးဝမကြန်ှာမပကြပြဲ ကနွော့ကြို တဈခကြလြောကြ စိုကကြှည့ပြှီး မကြန်ှာလှှဲသှားတယ်။ အနီလေးကလည်း သူဘယလြောကြ ကနွော့ကြိုပိုငကြှောင်း ပြချင်န်ပေုံပဲ။
ဖူး…… ကနွောြ သကပြှင်းခိုးခနွမေိတယ်။ ဘာမှစကားဆကမြပြောပဲ ဒီအတိုင်း ငှိမကြသွှားပြနတ်ာ ၅ မိနဈလောကြ ရှိသှားပြနပြှီ။ ကနွော့စြိတထြဲမှာတော့ ၅ ကမျဘာလောကတ်ောင် ကြာသှားပြီလို့ ထငန်မေိတယ်။ ကနွောြ ကံကောင်းနတောတဈခကြကြ ကနွောပြှိုငတ်ူခစွမြိခဲ့တဲ့ မိန်းမနှစ်ယောကလြုံးဟာ ဂုဏသ်ိကျခာရှိတဲ့ ပညာတတ် မိန်းမတွေ ဖြစ်နလေို့ပါ။ မဟုတပြဲ သာမနမြိန်းမနှစ်ယောကသ်ာဆို နရောမှာတင် ထပြီး သတကြှတော့မလားပဲ။ အခုတော့ သူတို့နှစ်ယောကလြုံးက ခပပြှုံးပြုံးနဲ့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ အကဲခတန်ကြတေယဗြွာ။
“မနကကြပဲ ကမွတို့နှစ်ယောကြ စကားပြောပြီးကြပြီ မောငရြေ…”
လို့ ပုံ့ပုံ့က စကားစတယ်။
“ညီမလေးနီနီခွိုက ဘာတဈခုမှ ဖုံးကြယမြထားပဲ ပုံ့ကို အကုနပြှောပြခဲ့တယလြေ…။ မနေ့က ပုံ့တို့သုံးယောကြ ဆုံလိုကကြတည်းက ပုံ့ ရိပမြိပါတယ်။ မောင်… တဈခုခု ပြောချင်သ်ေးလား…”
…………. ….. ….. …… ………..
“အဈကို! မမရီကို ပြောပြလိုကလြေ..။ အနီလေးကို အဈကို အရမ်းခစွတ်ဲ့အကြောင်း..။ အနီလေးကို ဘယလြိုဂရုစိုကတ်ဲ့အကြောင်း….။ ဘယလြိုရညရြှယထြားတယဆြိုတာတွေ ပြောပြလိုကပြါ အဈကိုရ….”
ရယသ်လိုမောသလိုနဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးကစပြီး တိုကစြဈဆငပြှီဗွာ။ ကနွောြ ဘာမှပြနမြပြောနိုငပြဲ တိတန်မေိတယ်။
“ဟင်းဟင်း! ဟုတလြား ညီမလေးအနီခွိုရ..။ မမကိုလည်း အတူတူပါပဲဟ..။ သိတဲ့အတိုင်း ဖိုးသကကြ မမရဲ့ ငယကြွှမ်းဆှလေေ..။ မမကိုဆို အနိုငလြည်းတောတ်ောကြငွ့တ်ယ်..။ သံယောဇဉလြည်း ကြီးရှာတယလြေ..။ အဲ့လိုခပဆြိုးဆိုး ခစွသ်ူမွိုးကို မမ တသကလြုံး ပဲ့ပြငထြိန်းကြောင်းသှားဖို့ ဆုံးဖြတပြှီးသား..။ ပြီးတော့ သူကလည်း ဘယလြောကဆြိုးဆိုး မမကိုတော့ တောတ်ောလြေး ခစွရြှာတယဟြ။ ဟုတတ်ယမြလား မောင်…”
ဆိုပြီး ကနွော့ကြို မေးငေါ့ပြီး ပြောလာပြနတ်ယ်။
“အနီလေးကတော့ အဈကို့ကို လကထြပဖြို့ ဆုံးဖြတထြားတယ်.. မမရေ..။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်… အဈကိုက မမကို ငယသ်ူငယခြငွြးမှန်းသိပြီး သံယောဇဉဖြစ်သှားတာ မကြာသေးဘူးဆို.. ဟုတလြား..”
“အာ.. မဟုတပြါဘူး ညီမလေးရာ..။ အမှနကြ ဖိုးသကြ ဒီမှို့ကိုရောကလြာပြီး ဘာမှမကြာလိုကဘြူး…။ တဈညနေ ရတွင်ေးမှာ.. မမတို့နှစ်ယောကြ ခစွသ်ူဖြစ်ခဲ့တာပါ..။ မောငကြ ညီမလေးကို မပြောပြဘူးထငတ်ယ်.. ဟင်းဟင်း..”
ကနွောတ်ော့ ရူးချင်န်ပြေီဗွာ။ သူတို့နှစ်ယောကကြ ဘယသ်ူမှ နောကဆြုတမြယ့ပြုံ မပေါဘြူးဗွ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဘယသ်ူ့ကို ကနွောကြ ပိုပါတယဆြိုတာကို မသိမသာ ယဉယ်ဉကြွေးကြေး စကားနိုငလြုနကြပြေီ။ အမှနကြ တဈယောကယ်ောကြ မခံမရပန်ိုငဖြစ်ပြီး နောကဆြုတသ်ှားရမှာ မဟုတဘြူးလား။ တဖြေးဖြေးနဲ့ သူတို့ပြောနတေဲ့ စကားလုံးတွကေ တောတ်ောလြေး လှနကြဲလာနပြေီဆိုတာ ကနွောြ ကြားနရတေယ်။
“ညီမလေးကတော့ နောကမြဆုတပြေးနိုငပြါဘူးရှင်…။ အဈကို့ကို အရမ်းခစွတ်ာပါ..။ အဈကိုနဲ့ တသကလြုံးခွဲရရင် သမှော…”
“သှောြ! ဖြစ်ရလေ ညီမလေးရာ..။ မမလည်း တူတူပါပဲ..။ တသကလြုံး မွှောခြဲ့ရတဲ့ ကောငလြေးကိုပဲ ယူမယလြို့ ရညစြူးခဲ့တာပါကြယ်..”
အပြနအြလှန် တောင်းပနသ်လို လသေံတွနေဲ့ မုနတ်ိုင်းတိုကစြပြုလာနတေဲ့အထိ ကြားထဲက ကနွော့မြှာ ကြောကရြုပတ်ဈရုပလြို ဘာဝငပြှောရမှန်းမသိ ငှိမသ်ကလြို့ပေါ့။
“ကဲပါ.. မောငရြေ..။ ဒီနရောမှာ အပြတပြှောပါတော့နောြ..”
ဆိုပြီး စကားဦးက ကနွော့ဖြကကြို လှည့စြပြုလာပြီ။
“အခုအတိုင်းဆို ညီမလေးလည်း သနားစရာကောင်းနရှောပြီ..။ ပုံ့ပုံ့ကလည်း မောင့ကြို မခွဲနိုင်..။ ဒီတော့ ကာယကံရှငဖြစ်တဲ့ မောငကြိုယတ်ိုင် တဈခွန်းပဲပြောပြီး ဆုံးဖြတပြါတော့…”
လို့ ပုံ့ပုံ့က ကနွော့ကြို စိုကကြှည့ရြင်း ဆုံးဖြတခြိုင်းလာတယဗြွာ။
………………………………………
စူးစူးရဲရဲ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို ငေးကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေး နီနီခွို၊တောကပြနတေဲ့ အကြည့်တ်ှထေဲမှာ သူ့ကိုကနွောြ တသကလြုံး ပစ်မသှားပါဘူးဆိုတဲ့ ယုံကြညမြှုတွအပြေည့ြ၊ ကနွော့ကြို အသည်းနင့အြောင် ခစွရြှာတဲ့ ဘာမှအပြဈမရှိတဲ့ ကောငမြလေး။
ဒီဖကကြိုကြည့်ပြါဦး.. ဒေါကတ်ာရီရီ.. ဒါမှမဟုတ် အနတညေပြှီး မနောဖြူတဲ့ ကနွော့င်ယင်ယကြ ပုံ့ပုံ့။ ခါးကလေး မတမြတန်ရင်ေး တောင့တ်ောင့လြေးထိုငရြင်း ကနွောပြှောမယ့စြကားကို မွှောလြင့တ်ကြီး ဟနကြလေးနဲ့လေ။ ဟိုးငယဘြဝ ကလေးအရှယကြနေ အခုထိ ကနွော့အြပေါြ အနှံတာခံရှာတဲ့ ကောငမြလေးရယ် အခုကနွော့ကြို ဆှေးရိပသ်မ်းနတေဲ့ မကြဝြန်းညိုညိုလေးနဲ့ အသနားခံနရှောပြီ။
ကနွောြ ဘာလုပရြမလဲဗွာ။ ဘာပြောလိုကရြမလဲ။ တဈယောကယ်ောကကြို ကနွောြ လှနလြှနကြွူးကြူး မလုပခြဲ့ရသေးဘူးဆိုရငလြည်း အဖြကရှေင်းမယ်။ အခုတော့ နှစ်ယောကလြုံးနဲ့ နယကြွှံခဲ့မိပြီဆိုတော့ ဘယသ်ူ့ကို ဘာအကြောင်းပြခကြန်ဲ့ ဖြတရြမှာလဲဗွာ။
“အဈကိုရေ! ဖြလေိုကလြေ…။ ဘယသ်ူ့ကို ပိုခစွသ်လဲ..။ ဘယသ်ူ့ကို လကထြပမြလဲဆိုတာ.. မမရီမေးနတယ်ေ.. ပြောလိုကတ်ော့..”
ဆိုပြီး အနီလေးက စိတလြှုပရြှားနတေဲ့ အသံတုနတ်ုနလြေးနဲ့ ပြောလာပြီ။ ပုံ့ပုံ့ခငမြွာလည်း စိတအြရမ်းလှုပရြှားနတေဲ့ဟနန်ဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားဖြူဖြူလေးနဲ့ ခပတ်င်းတင်း ကိုကထြားရှာပြီ။ ကနွောြ မခံနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ဒီအခွနကြေေီးကို မခံစားနိုငတ်ော့ဘူး။ ကနွောြ ဝုန်းကနဲ မတတ်ပထြရပလြိုကပြှီး အကကြှဲနတေဲ့အသံနဲ့ အောလြိုကတ်ယ်…။
“ငါ နှစ်ယောကစြလုံးကို မခွဲနိုငဘြူး …။ ဘယသ်ူ့ကိုမှ ပိုမခစွဘြူး..။ နှစ်ယောကစြလုံးကို မှတန်ိုးတယ်..။ ငါ့ကို မင်းတို့ ခစွတ်ယဆြို အဲ့မေးခွန်းကို နောကထြပ် မမေးကြပါနဲ့တော့..”
လို့ စိတထြဲရှိတာတွေ ကပေါကတ်ိကပေါကခြွာ ပြောလိုကရြင်း ဆတကြနဲ လှည့ထြှကလြိုကမြိတယ်။ နောကကြို ပြနလြှည့မြကြည့်မြိဘူး..။ သူတို့နှစ်ယောကထြဲ အအေးဆိုငမြှာ ကနွရြဈခဲ့ပြီ။
—————————————
“အဲ့ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယဗြွာ..။ ကနွောြ ဘာလုပရြမလဲ…”
အကကြှဲရီဝေ မူးယဈနတေဲ့ ကနွောြ့စကားသံက ခနောခြနဲ့ အရကဆြိုငအြိုလေးပေါကြို တဖြောကဖြှောကကြနွတေဲ့ မိုးပေါကသ်ံတွကြေားထဲမှာ မသဲမကြဲ ထွကကြလွာတယ်။ နေ့လညကြ ကနွောန်ဲ့ ကနွောခြစွတ်ဲ့ မိန်းမနှစ်ယောကရြဲ့ မနကြညွြးဖြောရြညဆြိုငထြဲက ပြူနာကို အခု ကနွော့ရြှေ့မှာထိုငန်တေဲ့ ဆံပငရြှညရြှညန်ဲ့ ခတ်ပေေါကြဗွာဆရာကြီး နှစ်ယောကကြို ရငဖြှင့န်မေိတယ်။ ကနွောအြတောလြေး ဗွာများစပြုနပြေီဗွာ။ ဘယခြစွသ်ူကိုမှလည်း မပစ်ရကပြှန်။ သူနာပြုဆရာမလေးကို ပိုခစွတ်ယဆြိုတာတောင်.. ဆရာဝနမြလေးကိုလည်း သနားခစွကြလေး ခစွမြှတန်ိုးနတေော့ကာ သိပခြကန်ပေါပြီလေ။
ကနွော့အြဖြစ်ကိုကြည့်ပြှီး စိတမြသကမြသာ ဖြစ်နတေဲ့ ဆရာသမားနှစ်ယောကကြတော့ နှမ်းဖတခြဉွသ်ုပကြို ကောကဝြါးလိုကြ၊ ဘီအီးတွေ တဈခွကစြီ ထပမြော့ပြီး ဆေးပေါ့လိပ် ကိုယစြီဖြာရင်း စဉြးစားခန်းဝငန်ကြတေယ်။ ဘာလုပရြမှန်းမသိတဲ့ ကနွောတ်ဈယောကြ သူတို့မကြန်ှာတွကေို တဈလှည့စြီငေးရင်း ဘာအကြံဉာဏမြွား ပေးလာမလဲဆိုတဲ့ မွှောလြင့ခြကြကြလေးနဲ့ပေါ့။
“မောငသ်ကြ.. ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြတန်ိုငဘြူးဆိုပါတော့ …”
ဆေးပေါ့လိပမြီးခိုးတွကေို မှုတထြုတရြင်း ဆရာသမားတဈယောကကြ စကားစတော့ ကနွောြ ခေါင်းငှိမ့ပြှမိတယ်။
“အိမ်း! နှစ်လမ်းရှိတယ်..ကြာ…။ မင်း နှစ်ယောကလြုံးကို တပျိုငန်ကထြဲ ယူရငယ်ူ။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့ကြိုယကြို သတသ်လေိုကြ.. ဒါပဲ..”
“ဗြာ!!”
လမ်းမဖကြ အမှောငထြုထဲကို ငေးနတေဲ့ ကနွတ်ဲ့ဆရာသမားက ဆတကြနဲ လှည့လြာပြီး…
“နှစ်ယောကလြုံးကို ဘယလြိုယူမလဲ။ ဒါ ဗမာပြညဗြွ…။ တဈလငတ်ဈမယားစနဈ ကငွ့သ်ုံးတဲ့ တိုင်းပြည်..။ ခငဗြွား ဘာထရနရြပဆြဲလရြဲ့ အိမထြောငရြေးနဲ့ ပတသ်ကတ်ဲ့စာအုပ် မဖတဖြူးဘူးလား…”
“ဟ.. မင်း ဘာထရနရြပဆြဲလကြ မိန်းမဘယန်ှဈယောကြ ယူသှားသလဲ သချောပြနစြဉြးစားဦး.. ခွီးတဲ့မှပဲ..”
သူတို့နှစ်ယောကြ အခွီအခထွပြီး ငှင်းကုနကြှတာကိုကြည့်ပြှီး ကနွောြ ပိုလို့တောင် စိတအြိုကလြာတယဗြွာ။ ဘာလုပရြမှန်းမသိလို့ တိုငပြငမြှ ပြူနာ ထဖြစ်ကုနပြှနပြှီ။
“ဘာပဲပြောပြော အဆငပြှရင်ေ ပြီးတာပဲဟာကို..။ ဒီတော့ မောငသ်ကြ..။ မင်း နှစ်ယောကလြုံးကို ယူပစ်လိုကကြှာ.. ကြာတယ်..။ ဒါမွိုးကိဈစ လောကမှာ မဖြစ်ဖူး၊ မရှိဖူးတာမှ မဟုတတ်ာ..”
“မတတန်ိုငဘြူး… ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပစ်နိုငလြို့ နှစ်ယောကလြုံးကို ယူမယသ်ာပြငလြိုကြ..။ မင်းကို တကယခြစွတ်ဲ့ မိန်းမက လကခြံလိမ့မြယ်..။ မင်းကို လိုချင်တ်ာထကြ ဂုဏသ်ိကျခာကို ပိုတနဖြိုးထားတဲ့ တဈယောကကြ နောကဆြုတခြငွြ ဆုတသ်ှားနိုငတ်ယ်…။ ဒါဆိုလည်း ရှင်းသှားကရော…။ ဟုတလြား ငါပြောတာ..”
အဲ့ဒီညက မိုးတောတ်ောခြွုပမြှ ကနွောြ အိမပြှနရြောကသ်ှားတယ်။ မိုးရတွစေေိုရှှဲပြီး ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ဲ့ ပုံ့ပုံ့အခန်းပြူတင်းပေါကကြို သှားထုပြီး နိုးလိုကသ်ေးတယ်။ အိပပြွောဟြနမြတူတဲ့ ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ ကနွော့အြဝတရြစေိုတွကေို ဆှဲခွှတပြှီး တဘကန်ဲ့ တဈကိုယလြုံးချောကအြောင် သုတပြေးပြီး စောငပြါးလေးနဲ့ပတပြှီး ဖကထြားပေးတာတော့ ကနွောြ မှတမြိတယ်။ သူ ကနွော့ကြိုဖကရြင်း ငိုနတယေဗြွာ။ သူ့ရငခြှငထြဲက ရီဝဝေဖြေဈနတေဲ့ ကနွောကြတော့ စိတထြဲရှိတာတွကေို မိုးသံတဝေါဝေါကြားမှာ အောန်မေိခဲ့တာပေါ့လေ….။
“ပုံ့ပုံ့ နငင်ါ့ကို အရမ်းခစွတ်ာပဲလား…။ အေး အနီလေးကလည်း ငါ့ကိုအရမ်းခစွရြှာတယ်..။ ငါကလည်း နှစ်ယောကလြုံးကို ခစွတ်ယဟြာ..”
“မောင်!! တအားမအောန်ဲ့..တောပြှီ.. တိတတ်ော့.. ပုံ့ တောင်းပနပြါတယန်ောြ..”
“အေး.. ပုံ့ကလေး နင့ကြိုငါယူမယ်..။ အနီလေးကိုလည်း ယူမယ်။ နှစ်ယောကလြုံးကို ယူမယဟြာ…။ ဘယသ်ူဘာပြောပြော နငတ်ို့နှစ်ယောကလြုံးကို ငါ လကထြပပြဈလိုကမြယ်…”
“မောငရြယ်! တောပြါတော့.. ပုံ့ ဖကထြားပေးမယန်ောြ… အိပတ်ော့နောြ အိပတ်ော့….”
“ဖကထြား… အရမ်းဖကြ… ခမွြးလိုကတ်ာ.. ပုံ့ရေ.. ငါနင့ကြို မခွဲနိုငပြါဘူးဟာ.. နင့ကြို ငါယူမှာပါ…”
“အင်းပါ..မောငရြယ်… အိပလြိုကတ်ော့.. အိပ်… အိပ်…”
မနကမြိုးလင်းတော့ ကနွောြ ကြညကြှညလြငလြငပြဲ နိုးလာတယ်။ ရမေိုးခွိုးပြီးတာနဲ့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ပုံ့ပုံ့ကို ဆေးရုံလိုကပျို့တယ်။ သူကလည်း ခပပြှုံးပြုံးပဲဖြစ်နလေို့ ကနွောြ အံ့သှမိနသေေးတယဗြွ။
တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ဂွူတီထွကလြာတဲ့ အနီလေးနဲ့ ဆေးရုံဆငဝြငအြောကမြှာ သှားဆုံမိသေးတယ်။ သဘောထားကြီးလှန်းတာလား ဟနဆြောငန်ကြတောလားတော့ ကနွောြ နားမလညဘြူးဗွာ…။ နှစ်ယောကလြုံးက အပြုံးမပကြြ နှုတဆြကန်ကြတောများ.. မမရီ.. ညီမလေးအနီခွို ဆိုတာတွခညွြေးပဲလေ။ ပုံ့ပုံ့က ကနွော့ဖြကလြှည့လြာရင်း …
“မောငရြေ.. ညနေ ပုံ့ကိုလာကြိုဖို့ မမေ့နဲ့နောြ.. တာ့တာ”
ဆိုပြီး ဆေးရုံထဲဝငသ်ှားရော..။ ကနွောလြည်း အနီ့ကို စကဘြီးနဲ့တငပြှီး သူ့အိမဖြကကြို နင်းလာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ ဗိုကဆြာတယဆြိုလို့ လကဖြကရြညန်ဲ့ ပလာတာ ဝငဝြယလြာခဲ့သေးတယ်။ အိမရြောကမြှ နှစ်ယောကသ်ား တူတူစားသောကရြင်း အနီလေးက ရယကြွဲကြဲမကြန်ှာလေးနဲ့….
“မောငရြေ…”
လို့ စတော့ ကနွောကြ
“ဟေ့ကောင် တောပြါဟာ”
လို့ ဟောကလြိုကတ်ာကို ဂရုမစိုကတ်ဲ့ ဟနလြေးနဲ့ တခစ်ခစ် ရယန်ပြနေတ်ယ်။
အိပခြန်းပြူတင်းပေါကကြို ကုတငပြေါကြနေ အသာတွန်းဖြင့လြိုကတ်ော့ အလင်းရောငကြောင်းကောင်း မရသေးဘူး။ မိုးရာသီရဲ့ လလယရြောကန်တေဲ့ မနကခြင်းဆိုတော့ အပြငမြှာ မိုးမှူတွေ ကဆွင်းနတော ကြည့်လြို့လှလိုကတ်ာဗွာ။ ခပမြှောငမြှောင် ဝလေီဝလင်ေး မနကခြင်းတဈခုမှာ အဖြူဆှတဆြှတ် မိုးမှူမှုနတ်ှကေို မှငလြိုကရြတော့ ဖြူမှနရြဲ့ကဗွာထဲက ဆှတဆြှတမြှောင် ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သတိရမိသေးတယ်။
စိမ့အြေးအေးလေးဖြစ်နတေဲ့ လနေုနုလေးတွကေ ညငသ်ာသာလေး တိုကခြတတ်ိုးဝငလြာတယ်။ ကုတငပြေါကြ ကနွော့ဘြေးမှာ အသကရြှူသံ ခပတ်ိုးတိုး မှနမြှနလြေးနဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေး အိပမြောကနွရှောတယ်။ ခပကြှေးကြေးလေး လှဲလွောင်းနတေဲ့ သူ့ငါးရံ့ကိုယလြုံးလေးကို ကနွောြ ငုံ့ကြည့်ရြင်း ငေးနမေိတယလြေ။ ရှညလြွားဖြောင့စြင်းပြီး လှပလှန်းတဲ့ ဆံနှယရြှညလြေးတွကေ တစောင်းလှဲအိပထြားတဲ့ သူမကြောဖကမြှာ ဖြန့်ကြဲထားသလိုပဲ။ တဝကတ်ပကြြ ပြကနွေတေဲ့ ထမီလေးအောကကြ ပြူစစဖြစ်နတေဲ့ တငပြါးအိစကစြကြ ဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ကနွောြ လကဖြဝါးနဲ့ အသာလေး ပြတသ်ပကြှည့လြိုကတ်ော့ အေးစကစြကြ အထိတွေ့ရလို့ လွှောကနွတေဲ့ ထမီလေးကို အသာပြနမြတငပြေးလိုကတ်ယ်။
ကော့တကန်တေဲ့ မကြတ်ောငမြှှေးလေးတွေ၊ သှယလြတွဲ့ မကြန်ှာနုနုလေးရယ်၊ အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း နှိမ့တ်ုံမှင့တ်ုံ ဖြစ်ဖြစ်သှားတဲ့ အင်ျကြီပါးပါးလေးအောကကြ ရှှရငေအြစုံရယ်..၊ ပြီးပြည့စြုံတဲ့ နံနကခြင်း မိုးမှူတွကြေားထဲက တိတတ်ဆိတ် အိပစြကန်တေဲ့ နတမြိမယကြလေးအလားပေါ့။
မနေ့ညက ထုံးစံအတိုင်း ကနွောန်ဲ့ ဆရာဝနမြလေးတို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ခစွခြဲ့ကြတော့ တောတ်ောလြေး ပငပြန်းနရှောတယန်မှော။ အခု ကနွောြ သူ့ဆံနှယရြှညလြေးတွကေို ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပန်တော၊ သူ့နဖူးပြောငပြှောငကြလေးကို နမ်းပြီး မှှေးမှှေးနတောတောငမြှ သူမနိုးမလာဘူးဗွာ။
ကနွောြ ခငဗြွားတို့ကို ပြောပြခဲ့သလို ကနွော့ခြစွသ်ူနှစ်ယောကြ ဇာတလြမ်းကို နဇဈယောကလြုံးက မသိဟနဆြောငပြှီး ဒီလိုပဲ ဆကသ်ှားနလောတာ ကြာလာပြီဗွ။ ပုံ့ပုံ့ကော အနီလေးပါ.. တဈယောကမြှ ကနွတ်ဲ့တဈယောကကြို ဖြတလြိုကပြါ… သူ့ကိုပဲခစွရြမယ် ဘာညာဆိုပြီး အရေးဆိုမလာဘူး။ ပိုဆိုးတာက တဈယောကကြိုတဈယောကြ မကောင်းမပြောတဲ့အပြင် သနားဂရုဏာ လသေံလေးတွတေောင် ပြောပြောလာပြနရြောဗွ။ ပုံ့ပုံ့က ..
“မောင်!! မောင့သ်ူနာပြုဆရာမလေးက သှကသ်ှကလြကလြကကြလေးနောြ…။ မောငန်ဲ့ နှစ်ယောကတ်ူတူ လမ်းလွှောကရြင် တောတ်ောကြှည့ကြောင်းတယ်..။ ပြီးတော့ မောင့ကြို အရမ်းတွယတ်ာပြီး အားကိုးနရှောတဲ့ ပုံကလေး”
တဲ့။ အင်း.. အနီလေးကလည်း ပြောပါတယ်..။
“ဟ!! အဈကို.. မမရီက အဈကို့အပေါထြားတဲ့ သံယောဇဉကြ တောတ်ောကြှီးလှန်းတယန်ောြ..။ သနားစရာလေး..။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အဈကို့ကို မွှောန်ခေဲ့ရှာတာ။ ပြီးတော့ အငမြတန် ယဉစြစဟနပြနလြေးနဲ့ ညိုချောလေးနောြ အဈကို”
တဲ့။ ဖူး… လှယတ်ော့ မလှယဘြူးဗွ။ ကနွော့အြဖြစ်ကို ခငဗြွားတို့ ဘယလြိုမှငမြလဲတော့ မသိဘူး။ အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရရင် ကနွောြ နှစ်ယောကလြုံးကို အခုခွိနမြှာ မခွဲနိုငတ်ော့ဘူးဗွ။ တဈယောကယ်ောကကြို စွန့်ရမယဆြိုရငတ်ောင် ကနွောြ သှကသ်ှကခြါအောင် ရူးသှားလိမ့မြယထြငတ်ယ်။ သူတို့နှစ်ယောကစြလုံးကလည်း ကနွောပြဈသှားရင် သတသ်မယေဆြိုတာကြီးပဲ ခွိမ်းချောကသ်လိုလိုတွေ စကားဦး သမ်းသမ်းလာနပြနေတ်ော့ ဘယလြိုမှ မကိုငတ်ှယန်ိုငတ်တအြောင် ဖြစ်လာလို့ ဒီလိုပဲ အီလညလြည် ဆကလြုပန်လေိုကတ်ယဗြွာ။
ခငဗြွားတို့ ကနွောတ်ို့ ပြောနကြစေကားတဈခွန်း ရှိတယဗြွာ..။ မုန့်ကိုသာ ဝစေားမယ်.. အခစွကြိုတော့ ဝမစေားဘူးဆိုတာလေ။ (မိန်းမတွပြေောတတတ်ဲ့ စကားပေါ့)
မဟုတဘြူးဗွ။ အခုမှငတ်ယမြလား။ အခစွကြော၊မုန့်ကော ဝစေားနတေဲ့ မိန်းမနှစ်ယောကဆြိုတာ လောကမှာ မရှိမဟုတ် ရှိတယဆြိုတာ။ တဈခုတော့ရှိတာပေါ့..။ ဒီအခွအနေရေောကခြဲ့ရတာ ကနွောကြိုယတ်ိုင် လောမြာဖောကပြှားချင်တ်ဲ့ စိတရြှိခဲ့လို့ မဟုတဘြူးဆိုတာ သူတို့နှစ်ယောကလြုံး လကခြံယုံကြညသ်ှားခဲ့တာလည်းမပါမယ်။ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ မရှောငသ်ာပဲ ဖြစ်သှားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှဆေိုတာ သိနပြနေတ်ော့ ဘယသ်ူ့ဘယသ်ူမှ အပြဈတငခြငွစြိတရြှိပုံ မရတော့ဘူးလေ။ ပညာတတတ်ဈယောကဖြစ်တဲ့ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ တဈလငတ်ဈမယားစနဈကိုပဲ လကခြံယုံကြညခြဲ့ပမယေ့ြ အခုတော့ ခကန်ပြနေပြါပြီကော။
လိငကြိဈစကို သာမနလြူတဈယောကလြို နှစ်ခွိုကပြါတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ တွေ့တဲ့မိန်းမနဲ့ လွှောကအြိပ်၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိခစွသ်ူတဈယောကထြဲနဲ့ မတင်းတိမန်ိုငတ်ဲ့ ကာမသရဲတဈကောငလြည်း မဟုတရြပေါငဗြွာ။ အခုတော့ ကနွော့မြှာ ခပရြှကရြှကန်ဲ့ ဝနခြံရရင် ခစွသ်ူနှစ်ယောကန်ဲ့ အပတမြလညန်ိုငသ်လို ဖြစ်ကုနပြှီဗွာ။ ဟုတတ်ယလြေ.. ခစွသ်ူနှစ်ယောကရြှိတယ်..။ နှစ်ယောကလြုံးက ငယရြှယတ်ယ်၊ နုပျိုတယ်၊ တကကြှှတယ်။ တဈယောကကြ ငယရြှယပြှင့လြင်းပြီး ခပအြိအိကိုယလြုံးပိုငရြှင် တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း သူနာပြုဆရာမလေး၊ နောကတ်ဈယောကကြ မဟာဆနတ်ဲ့ ဆံပငရြှညရြှည် အရပမြှင့မြှင့ြ သှယလြလွ (ဒါပမယေ့ြ ရငတ်ှတငေတ်ှကြတေော့ ဆူဖြိုးကစွလြဈလို့) အပျိုကြီးဆရာဝနဂြိုကဖြမ်းနပမေယေ့ြ အိပယ်ာပေါမြှာ အငမြတနတ်ကကြှှပြီး ဦးဆောငတ်တတ်ဲ့ ဆရာဝနမြလေး။ မတူညီတဲ့ ကိုယလြုံးနှစ်ခုကို အမြဲထိတွေ့နရတေဲ့ ကနွော့မြှာ ရိုးအီသှားတယဆြိုတဲ့ စိတခြံစားမှုအစား အမြဲတမ်းတကကြှှနတေဲ့ အခစွစြိတကြ ကြီးစိုးလှမ်းမိုးနတေော့တာပါပဲဗွာ။
အင်း!! ပြောလို့မကောင်းပမယေ့ြ ကနွောြ ထငမြှငယ်ူဆခကြတ်ဈခုကို ပြောပြဦးမယဗြွာ။ အခုနောကပျိုင်း ကနွော့ခြစွသ်ူနှစ်ယောကစြလုံးနဲ့ အိပပြှီဆို နှစ်ယောကလြုံးက ပိုပြီးအစွမ်းပြလာသလိုလို ခံစားရတယ်။ ကနွောပြှောတာ သဘောပေါကသ်လား မသိဘူး။ အစွမ်းကုန် တကကြှှပြလာတယဗြွာ။ အနီလေးဆို ကနွော့ကြို အရငစြပြီး ဆှဆှလာတယ်..။ ခစွကြှပြီဆိုလည်း စစချင်ြး သူက အရငတ်ကပြှီး ဆောင့ရြမှ ကြနပေတ်ယ်။ အပေါကြနေ ဆောင့န်ရင်ေး “အဈကို!! ကောင်းတယမြလားဟင်.. ကောင်းတယန်ောြ” ဆိုပြီး အတင်းမေးတာမွိုးတွေ လုပလြာတယ်။
ပုံ့ပုံ့လေးကလည်း တဈမွိုးဗွ။ ကနွော့ကြို မအိပခြင် အရငအြားရပါး ရစုပပြေးလကြပြေးပြီးတာနဲ့ “မောင်!! ပုံ့ လေးဖကထြောကပြေးမယန်ောြ..။ မောငအြရမ်းကြိုကတ်ဲ့ ပိုဇရှငေလြနေောြ…။ လာ.. ပုံ့ဆံပငရြှညတ်ှကေိုဆှဲပြီး တအားစိတရြှိလကရြှိ ဆောင့လြိုးပေး” ဆိုပြီး ကနွောစြိတကြှှစမယေ့ြ စကားမွိုးတွေ ပြောလာတယဗြွ။ ဒီတော့ ကနွော့မြှာ ဟိုဖကကြော ဒီဖကကြော ခစွရြလှန်းလို့ အပတကြိုမလညန်ိုငဘြူး ဖြစ်ဖြစ်လာတယဗြွာ။
ကနွောရြိပမြိတာကတော့ သူတို့နှစ်ယောကလြုံးက သူတို့ကို စိတမြပကြသ်ှားအောင် ငါ့ကိုပိုခစွလြာအောင် ဆိုပြီး…. အဲ့လိုတွေ လုပလြာတာလားလို့။ ဘာပဲပြောပြော ဒီကိဈစမှာတော့ ဝနတ်ိုမှု မနာလိုမှုဆိုတာ သူတို့စိတထြဲမှာ ရှိမှာသချောတယလြေ။
ပြူနာတကန်တောက ကနွောဗြွ။ နေ့လညန်ေ့ခင်း အနီလေးနဲ့ ၃ ခါလောကလြိုးပြီး ပြနလြာ၊ ညရောကတ်ော့ ပုံ့ပုံ့အခန်းထဲ ရောကသ်ှားပြီး မလုပတ်ော့ပါဘူးလို့ ဆုံးဖြတပြှီးကာမှ “ဘာလဲ!! မောငကြ ကမွခန်ဓာကိုယကြို စိတမြဝငစြားဘူးပေါ့” ဆိုတဲ့ ပုံ့ပုံ့ရဲ့ အသံတုနတ်ုနလြေးနဲ့ ငိုမဲ့မဲ့ပြောတာ ခံလိုကရြပြီး တဖကလြှည့ပြှီး ခွခွလေေေးအိပန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို နို့လေးပြတ်၊ ဖငလြေးကိုင် ချော့မော့နရင်ေး သူက တဟင်းဟင်း ဖီးလတ်ကလြာတာမှငရြင် ကနွောလြည်း မအောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ ခစွမြိပြနတ်ာပဲလေ။ အင်း.. စပြီဆိုတာနဲ့ အနည်းဆုံး ၂-၃ ခါဆကတ်ိုကြ လိုးမိပြနရြော။ ဟုတပ်.. ခုနကပြောသလို မတူညီတဲ့ ကိုယလြုံးလေးရယ်.. မတူညီတဲ့ တုန့်ပြနမြှု၊ ပြုစုမှုတွကြေောင့ြ ကနွောကြိုယတ်ိုင် တကတ်ကကြှှကြှ မီးကုနယ်မ်းကုန် ခစွမြိတာကိုးဗွ။
တခါတလကြတေော့ ကိုယ့ကြိုယကြို ဆိုင်းဝိုင်းထဲက ပတလြုံးတွကေို ပတခြွာလည် လကသ်ံပြောငအြောင် တီးနရတေဲ့ စိနဗြဒေါလို့တောင် မှငလြာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ… မီးစာက အရှိနပြှင်းပြင်း လောငကြွှမ်းနဆေဲ….။
ရောငန်ီလာစပြုနပြေီ။ နောငထြပ် နာရီအနည်းငယ် အကြာမှာ ကနွောဟြာ ဘဝတဈခုလုံး ပြောင်းလဲသှားမယ့ြ လုပရြပတ်ဈခုကို လုပတ်ော့မယလြို့ ဆုံးဖြတခြကြခြထွားပြီးပြီဗွာ။ ကနွော့ဘြေးမှာ အိပမြောကနွရှောတဲ့ ဆရာဝနမြလေးခငမြွာတော့ ဘာမှမသိရှာပါလားနောြ။ အမြဲ ဆှေးရိပသ်မ်းနတတေတ်ဲ့ အပြဈကင်းစငတ်ဲ့ မကြန်ှာလေးကို ငေးကြည့်ရြင်း သနားလာလို့ ဘယဖြကရြငအြုံတဈခုလုံး ကဉွတ်ကလြာတယ်။
ဒီနေ့မနကခြင်း ၁၀ နာရီမှာ ကနွောြ အနီလေးကို ရုံးတကြ လကမြှတထြိုးလိုကဖြို့ ဆုံးဖြတထြားပြီ။ မလုပလြို့ မဖြစ်တော့တဲ့ အခွအနေကေ ကနွော့ကြို တွန်းပို့ခဲ့ပြီကောဗွာ။ တဈနေ့က ဘှားလေးမေ ကနွော့ကြို စကားခေါပြှောတယ်။ တိုတိုနဲ့ လိုရင်းပြောရရင် ကနွော့ဇြာတလြမ်းကို ဟိုးအဝေးက ဖဖေေ၊ မမတေေို့ ကြားသှားတယဗြွာ။ အဲ့ဒီတော့ မှနမြှနကြိဈစပြတအြောင် ပုံ့ပုံ့နဲ့ ကနွော့ကြို တကသ်ုတရြိုကပြှီး လကထြပပြေးဖို့ စဉြးစားနပြေီတဲ့။ တောငတ်ောငအြီအီတွေ တွေးမယမြကြံနဲ့ လူကြီးတွကေ ဟိုးအရငကြတည်းက စီစဉပြှီးသားဆိုလား ဘှားလေးမကေ ပြောလာတယ်။
အဲ့ဒီနေ့တဈနေ့လုံး ကနွောတ်ောတ်ောြ စိတည်ဈသှားခဲ့တယ်။ ဘယလြိုလုပရြမလဲဗွာ။ ပုံ့ပုံ့ကို အကဲခတလြိုကတ်ော့ ဘာမှသိရှာတဲ့ပုံမပေါဘြူး။ ကိုယ့ဇြတကြိုယ် မနိုငတ်ော့ဘူးဆိုတာ ဒီလိုမွိုးပဲနမှောဗွ။ မအီမလညဖြစ်နတေဲ့ ခံစားခကြန်ဲ့ ကနွောြ အိမကြထွကပြှီး အနီလေးဆီ ရောကသ်ှားခဲ့တယ်။ ပထမတော့ ဟနဆြောငပြနဆြောငလြုပပြှီး အမူအရာမပကြအြောင် ပုံမှနလြေး ခါတိုင်းလို လုပန်သေေးတယ်။ ခပပြှုံးပြုံးနဲ့ ခါတိုင်းလို နှစ်ယောကသ်ား ခကြပြှုတစြားသောကပြှီး စာအုပတ်ှကေိုယစြီနဲ့ ဧည့ခြန်းမှာ ငှိမန်ကြသေေးတယ်။ နည်းနည်းလေးကြာလာတော့မှ ထုံးစံအတိုင်း ဖတလြကစြ စာအုပလြေးတွခပြှေီး အိပခြန်းထဲမှာ တူတူအိပဖြို့ ပြငကြှရော။ လုပန်ကြအေတိုင်း (စိတည်ဈနပမေယေ့ြ) တဈခါလောကြ စိတပြါလကပြါ အိပယ်ာပေါမြှာ ခစွစြခန်းဖြင့ခြဲ့ကြသေးတာပေါ့။
ပြီးသှားလို့ နှစ်ယောကသ်ား အဝတမြဲ့ကိုယတ်ှနေဲ့ ဖကပြှီး အမောဖြနကြေတေယ်။ အိထွေးထွေးကိုယလြုံး မှှေးမှှေးလေးကို ဖကထြားရင်း ကနွောြ မိန်းမောနခေဲ့မိတာ.. ရငခြှငထြဲက အနီလေး စကားစပြောလာမှ သတိဝငလြာတယ်။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ ခေါင်းကလေးမော့ပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး ပြှတကြနဲစုပပြှီး ပြုံးခွိုနတေဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးက စကားစပြောတယ်။
“အဈကို! အနီလေ.. အဈကို့ကို အရမ်းတွယတ်ာလာမိပြီကြယ်.. ဟင်းးး.. ခစွလြိုကတ်ာ.. ခစွလြိုကတ်ာ.. ပြှတ်.. ပြှတ်..”
“အင်း!”
“အဈကို့ခစွသ်ူလေး ဖြစ်နရတော အရမ်းကံကောင်းတယလြို့ ရငထြဲမှာ ခံစားမိတိုင်း ကြညန်ူးလိုကရြတာ သိလား..”
“အင်း!”
“Of Mice & Men ဝတ်ထုလေးကို ပြနဖြတဖြတပြှီး စိတကြူးယဉန်မေိတယကြှယ်…. သိလား အနီခစွတ်ဲ့ အဈကိုရေ….”
….. …… …..
“အဈကိုရယ်.. အနီလေးရယ်… မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းနဲ့ လရဟေတအြနီကလေးပါတဲ့ အိမကြလေးတဈလုံးနဲ့ ခစွစြရာ ယုနဖြှူဖြူလေးနဲ့တူတဲ့ ကလေးလေးတွေ ဆိုတာ တွေးမိပြီး ပြုံးနမေိတာ”
“အေးပါ..အနီရာ”
“အဲ့ဒါတွေ အနီလေး ဘယတ်ော့ရမှာလဲဟင်.. အဈကို!”
“ဖူး!!”
“အဈကိုလို.! ပြောပါရှင့ြ … မမရီနဲ့ တိုငပြငရြဦးမှာလား ခစ်ခစ်”
“သဘကခြါ!!”
“ရှင်.. အဈကို ဟင်!!”
နားမလညတ်ဲ့ပုံပေါကန်တေဲ့ အနီ့ကို ကနွောြ သချောရှင်းပြလိုကမြိတယ်။ အခွနကေေ ဒီလိုမှမလုပလြို့ မရတော့တာကိုး။ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးကို လကထြပလြိုကတ်ော့မယ်။ မတတန်ိုငဘြူးဗွာ။ ဖြစ်သမွှအကုနလြုံး ရငဆြိုငရြတော့မှာပေါ့။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲက အနီလေးခငမြွာ တုနလြှုပန်သလေို၊ အံ့သှဝမ်းသာနသလေို ဖနဂြေါလြီလို ဝိုင်းစကစြကမြကြလြုံးလေးတွနေဲ့ ကြောငင်ေးနရှောတယ်။ မယုံမရဲ ဖြစ်နဟနေလြေးနဲ့ ကနွောြ ပြောလိုကတ်ဲ့စကားကြောင့ြ စိတလြှုပရြှားလာဟနန်ဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို လကခြွောင်းပြော့ပြော့လေးတွနေဲ့ ဖြဖြကုတရြင်း မကြရြညတ်ှေ ရဈဝဲနရှောတယ်။
“ကြေးဇူးတငတ်ယ်.. အဈကို..။ အနီ့ကို နောကဆြုံးတော့ ပစ်မပြေးရကဘြူးပေါ့နောြ”
လို့ တုနခြါနတေဲ့ အသံကလေးနဲ့ ပြောလာပြနတ်ယ်။
“အာ! ငါက အနီလေးကို ဒီလောကခြစွတ်ာ ဘာလို့ပစ်ပြေးရမှာတုန်း .. အရူးမကလေး…”
လို့ ပြောပြီး နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို လကဖြဝါးနဲ့ ပြတသ်ပပြေးလိုကတ်ော့ မကြရြညတ်ှစေီးကလွာပြီး ရှိုကင်ိုနရှောရောဗွ။
“ဟေ့ကောင်.. သောကပြေါလေး….။ ဘာလို့ ငိုနတောတုန်း..”
“အဟင့ဟြင့ြ!! ဝမ်းသာလို့ ဝမ်းသာလို့။ အဈကို အနီ့ကိုယူမယလြို့ ယုံကိုမယုံတာ သိလား…”
“အခုယုံလိုကတ်ော့…။ ယုနကြလေးတွေ မှေးပေးဖို့သာ ပြငထြားပတေော့ ဟုတပြှီလား”
“ဟုတဟြုတ်..”
လို့ ပြောပြီး လွှာကလေး တဈလဈထုတပြှီး မကြရြညတ်ှကြေားထဲက ပြုံးနတေဲ့ ကနွော့အြနီလေးက ခစွစြရာလေးပါလားနောြ။
…… ……. …….. …….. …….
ခငဗြွားတို့ ကနွောြ ဘာလုပတ်ော့မယလြို့ ထငလြို့လဲ။ အင်း ဟုတတ်ယ်။ ပုံ့ပုံ့လေးကိုရော ပစ်ပေးရကတ်ော့မှာလားလို့ မေးချင်န်ကြတောမလား။ ဟင့အြင်း.. ဘယပြဈရကမြလဲဗွ။ ဒီလောကအြခစွကြှီးတဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးကို ဘယပြဈရကမြှာလဲ။ အနီလေးကိုလကထြပပြှီး သူ့ကိုထားသှားရင် ရငကြှဲနာကပြှီး ကနွော့ဆြရာဝနမြလေး သသှေားမယဆြိုတာ ကနွောသ်ိတာပေါ့။ ဒီတော့ကာ.. အဖြကေ ရှင်းတယဗြွာ။ အနီလေးကို လကမြှတထြိုးထား၊ မိဘတွအလေိုကြ ပုံ့ပုံ့နဲ့ စီစဉလြာရင် မသိဟနဆြောငပြှီး လကခြံလိုကမြယ်။ အားလုံးပြီးပြီဆိုမှ ပေါတ်ငကြှငှောလိုကမြယ်။ နှစ်ယောကစြလုံး ကနွော့ဇြနီးပေါ့။ ဘယသ်ူတွေ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ။
ဘေးလူတွေ ဘာပြောပြော ကနွောန်ဲ့ သူတို့နှစ်ယောကြ ကြနပေရြင် ပြီးတာပဲလေ။ အကုနလြုံး အရှယရြောကပြှီးသားတွလေေ။ လူ့ဘောငအြသိုင်းဝိုင်း၊ မိဘဆှမွေိုးတွေ ဝိုင်းကဉွကြှမယဆြိုလည်း ကနွောရြယ် ကနွောခြစွတ်ဲ့ ဇနီးနှစ်ယောကရြယ် ကိုယ့ဘြဝကို တူတူရငဆြိုငကြှတာပေါ့။ အဓိက က သူတို့နှစ်ယောကလြုံးကို စိတကြွနပေမြှု ကနွောပြေးနိုငဖြို့ပဲ။
ဒါဟာ အငမြတန် မိုကမြဲလှန်းတဲ့ ဆုံးဖြတခြကြဆြိုတာ ကနွောမြသိဘူးလို့ ခငဗြွားတို့ ထငန်သလေား။ ဟား.. သိပါ့ဗွာ။ နှစ်ယောကလြုံးကို ပေါတ်ငပြှောခဲ့ပြီးသားလေ..။ နှစ်ယောကလြုံးကို ကနွောြ ခစွတ်ယလြို့၊ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မခွဲနိုငဘြူးလို့။ သူတို့ကလည်း ဘယသ်ူမှ နောကမြဆုတပြါဘူးလို့ အကြိမကြှိမ် ဝနခြံပြီးသားလေ။ အခုလို နှစ်ယောကလြုံးနဲ့ အိပန်တောတောင် ကြညဖြှူနိုငသ်ေးတာပဲ။ နှစ်ယောကလြုံးကို လကထြပတ်ော့ကော ပိုထူးလာမတဲ့လား။ လူ့ဘောင် လူ့အသိုင်းဝိုင်းဆိုတာတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီလိုမှမလုပရြငလြည်း ဟိုဆရာသမား ပြောသလို ကနွောြ ကိုယ့ကြိုယကြို သတသ်ရေုံရှိတော့မပေါ့။
အနီလေးက “သူ့မမေေ မသိပဲ ဘာမှမလုပခြငွဘြူး..။ ဒီကိဈစကို အရငအြသိပေးထားလိုကမြယ်” ဆိုပြီး ဟိုဖကကြမ်းက သူ့ဇာတိကို ပြနသ်ှားတယ်။ ဒီနေ့မနကခြင်း ပြနလြာပြီး ကနွောန်ဲ့ လကမြှတထြိုးမယ်။ အခု ကနွော့ဘြေးမှာ မနေ့ညက ကနွောန်ဲ့မီးကုနယ်မ်းကုန် ခစွထြားလို့ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပမြောကနွရှောတဲ့ ဆံပငရြှညရြှညန်ဲ့ နတမြိမယလြေး ဒါမှမဟုတ် ဆရာဝနမြလေးခငမြွာ ဘာမှမသိရှာဘူး။
ငါ့ကိုခွင့လြှှတပြါ ငယသ်ူငယခြငွြး ခစွသ်ူလေးရေ… လို့ စိတထြဲကရရှတေပြှီး ပုံ့ပုံ့ရဲ့ မကြန်ှာနုနုလေးကို ငုံ့နမ်းရင်း မချင့်မြရဲဖြစ်လာလို့ ငါးရံ့ကိုယလြုံးလေးကို ခပတ်င်းတင်း ဖကလြိုကတ်ော့ အိပမြှုနစြုံမှှားနဲ့ ပုံ့ပုံ့က ကနွော့ကြို ပြနဖြကလြာရင်း ပါးစပကြ
“ဟင်း… မောင်.. မောင်… ပုံ့ကိုဖကထြားပေး… ခမွြးတယ်.. အရမ်းခစွတ်ယ် မောင့ကြို”
ဆိုပြီး တိုးတိုးလေး မကြလြုံးမဖြင့ပြဲ ပြောလာရောဗွာ။
——————————————
ဒေါကတ်ာမလေးရီရီကို ဆေးရုံလိုကပျို့ပေးပြီးတာနဲ့ မှိုထဲက လူစုံနတေဲ့ လကဖြကရြညဆြိုငကြို ကနွောြ လဈလာခဲ့တယ်။ ကနွော့ဘြောဒြါ ကာတွန်းဆရာရယ်.. ကနွော့ကြိုခစွကြှတဲ့ ခတ်ပေေါကြဗွာဆရာတွရယ်ေ အားလုံးက ကနွော့ကြိုမွှောန်ကြပြေီ။ အသိသကသ်အဖြေဈ လကမြှတထြိုးပေးမယဆြိုတဲ့ ကဗွာဆရာကြီးတဈယောကကြ ပလတစြတဈအိတန်ဲ့ ထုတထြားတဲ့ နံ့သာရောငတ်ိုကပြုံလေးကို ကနွော့လြကထြဲ ထိုးထည့ပြေးလာတယ်။
“မောငသ်ကရြေ! ဒါ ဂယောကဂြယကြ ပြညတ်ှင်းစဈကာလတုန်းက ငါနဲ့ငါ့မိန်းမ မမမှင့ြ လကထြပတ်ဲ့နေ့က ဝတခြဲ့တဲ့ တိုကပြုံလေး …။ သိမ်းထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာရှိပြီ..။ အခု မင်းကို လကဖြှဲ့တယဟြာ! ဂုဏယ်ူတယဗြွာ..”
ဆိုပြီး ခကြခြငွြးကောကဝြတပြဈလိုကတ်ော့ လကဖြကရြညဝြိုင်းမှာ ထိုငန်တေဲ့ တဈအုပစြုလုံးက တဟားဟားနဲ့ သဘောတွကနွေကြပြေီလေ။ ကနွောဝြတလြာတဲ့ ပုဆိုးအစိမ်း အကြကစြိပကြလေးနဲ့ နံသာရောငတ်ိုကပြုံ၊ အောကကြ အဖြူဆှတဆြှတ် ရှပလြကရြှညန်ဲ့ဆိုတော့ လိုကဖြကန်တယေလြေ။ မိုးကလေး တဖြဲဖြဲကပြှီး ရာသီဥတုက စိမ့န်တေော့ လကဖြကရြညဆြိုငမြှာ ကနွော့ကြို ကောင်းခွီးပေးနကြတေဲ့ လူအုပကြှီးက လကဖြကရြညလြောကန်ဲ့တင် မဟုတတ်ော့ပဲ ဘယသ်ူက သှားထပြီး ဝယလြာမှန်း မသိတဲ့ ဘီအီး ၂ ပုလင်းကို ထုတလြာပြီး ဖြဲ့စည်းနကြတော တောတ်ောလြေးကို အရှိနကြ ရလာပြီလေ။
လကဖြကရြညကြကြနွဲ့ ဘီအီးကို မှည်းနကြရေင်း ကနွော့ကြို ဝိုင်းစနောကန်ကြတောပေါ့။ လကဖြကရြညဆြိုငပျိုငရြှင် ကိုယတ်ိုငကြလည်း စာပသမေားဆိုတော့ စောစောစီးစီး သူ့ဆိုငမြှာ အရကထြိုငသ်ောကန်တောကို ကြညဖြှူတဲ့အပြင် သူကိုယတ်ိုငပြါ ကနွောတ်ို့ဝိုင်းထဲ ဝငထြိုငပြှီး အူမှူးနတောပေါ့လေ။
“ဆော့ခရတ်တိက ပြောတယကြှ..။ မိန်းမ ယူသာယူလိုကပြါ..။ မိန်းမနဲ့ အဆငပြှရင်ေ ပြောရြှှငဖြှယလြူတဈယောကြ ဖြစ်လာပြီး… အဆငမြပြရငေလြည်း အတွေးအခေါပြညာရှင် ဖြစ်လာမယတ်ဲ့ ဟဲဟဲ…။ ဖလောဆြောဖြာမောငသ်ကြ ဖြစ်လာမလား.. ပြောရြှှငတ်ဲ့ မောငသ်ကကြလေးလား ဆိုတာ ငါတို့စောင့ကြှည့ကြှပါစို့!!”
“ဟားဟားဟားဟား …”
“ဒါနဲ့ ဆရာသမားကကော ဘယလြိုလုပ် ကဗွာဆရာ ဖြစ်လာတာလဲ။ မိန်းမယူပြီးမှ ကဗွာတွရေေးတာ ပိုပေါကမြှောကသ်ှားတာဆိုဗွ!!”
“ဟ! ဒါကတော့ ငါ့မိန်းမက ဈေးရောင်းကြှေးတာကိုး …. ငါ့မှာ အပူအပငကြင်းကင်း အလုပမြလုပပြဲ ကဗွာတွေ ရေးနိုငလြာတာပေါ့..”
“ဟားဟားဟားဟား…”
အဲ့ဒီလို တဝါးဝါးတဟားဟားနဲ့ ပြဲကနွကြရေင်း ကနွော့အြတွကြ အားလုံးဝမ်းသာနကြတေယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ကြညန်ူးပီတိတွရနေမှန်ေး ဝနခြံပါတယလြေ။ ကနွောြ အသည်းနင့အြောငခြစွရြတဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးကို ခဏနရင်ေ လကထြပတ်ော့မှာလေ။ မနကစြောစောတုန်းက ပုံ့ပုံ့အတွကြ ဝမ်းနည်းခဲ့မိပမယေ့ြ.. ကနွောကြှိတပြှီး ကြံစညထြားသလို သူ့ကိုလည်း ကနွောြ လကထြပမြှာပဲမို့လို့ ဖြသောသှားပြီ။ နှစ်ယောကလြုံးကသာ ကနွော့ဖြကမြှာ ရပတ်ညန်မယေဆြိုရင် ကနွတ်ာတွကေို ကနွောြ ဘာလို့အရေးစိုကရြမှာလဲဗွာ။ အခု အနီလေးကို လကမြှတထြိုးထားလိုကမြယ်။ လကုနလြို့ ဖဖေေ၊ မမတေေို့ လိုကလြာပြီး ပုံ့ပုံ့နဲ့ လကထြပခြိုင်းရငလြည်း ယူလိုကမြယ်။ ပြီးမှ အားလုံးကို ဒဲ့ဖြင့ပြှောပြီး ကနွောရြယ် ကနွော့ခြစွသ်ူနှစ်ယောကရြယ် တူတူနမယ်ေ။ သုံးယောကပြေါင်း ကမျဘာလေးတဈခု တညဆြောကမြယ်။
အိမကြလေးတဈလုံးထဲမှာ ကနွောရြယ်…၊ သူနာပြူဆရာမလေး မနီနီခွိုရယ်…၊ ဆရာဝနမြလေး ရီရီ ရယ်…၊ မဖြစ်နိုငဘြူးဆိုတာ လောကမှာမရှိဘူး.. နပိုလီယနကြ ပြောဖူးတယမြလား..။ ဟုတတ်ယလြေ မိန်းမနှစ်ယောကယ်ူတယဆြိုတာ ဥရောပတိုကကြှီးကို အောငန်ိုငဖြို့ စဈပြုရတာလောကတ်ော့ မခကပြါဘူး။ ကနွော့မြှာ သတ်တိအပြည့ရြှိနပြေီ။ အရူးထတယလြို့ပဲဆိုဆို.. မကြစြိထဲမှာ ကနွော့ခြစွသ်ူနှစ်ယောကန်ဲ့ ကနွောတ်ူတူနမယေ့ြ ဘဝလေးကိုမှငပြှီး စိတကြူးတောငကြှိုယဉန်မေိပြီ။ မမရီ… ညီမလေး.. ဆိုပြီး ကြငကြှငန်ာနာ ဖြစ်နကြမေယ့ြ ကနွော့ဇြနီးလေးနှစ်ယောကြ..။
ညဖကအြိပယ်ာဝငတ်ဲ့အခါ ကနွောကြ အလယမြှာအိပပြှီး ဘယည်ာတဈဖကစြီမှာ သူနာပြုဆရာမလေးနဲ့ ဆရာဝနမြလေး..။ အမလေး!! တွေးကြည့်တ်ာနဲ့တောင် ရငခြုနသ်ံတွေ မှနန်မေိပြီဗွ။ ဟိုး…. အရငကြ လူကြီးတွပြေောတာ ကြားဖူးခဲ့တာ တဈယောကထြဲ မိန်းမနှစ်ယောကန်ဲ့ တူတူအိပတ်ယဆြိုတဲ့ အလံနီသူပုနခြေါင်းဆောငကြှီး ဆိုတာကို ရယမြောခဲ့မိတာ.. အခုတော့ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ဒီလိုတွေ လာဖြစ်နပေါပေါ့လားလို့ တွေးရင်း ပြုံးစိစိဖြစ်နမေိတယ်။
နှစ်ယောကစြလုံးနဲ့သာ တဈပျိုငန်ကြ ခစွစြခန်းဖြင့ရြရင် ဘယလြိုတွဖြစ်ေကုနမြလဲဗွာ.. ဟီး..။ ကနွြးမာရေးတော့ လိုကစြားမှဖြစ်မယ်။ ဒါမှ ဇနီးအလှလေးတွေ စိတကြွနပေမြှုပေးနိုငမြှာနော့ြ။ နှစ်ယောကလြုံးနဲ့ တူတူအိပမြယ် ဆိုတာကော.. သူတို့ခကြခြငွြး လကခြံနိုငပြါ့မလားလို့။ ဖြေးဖြေးချင်ြးတော့ အသားကလွာမှာပါလေ။ သူတို့က ကနွော့ကြို တအားမှတန်ိုးတယ်.. ခစွတ်ယ်… လိုချင်တ်ပမြကတ်ယဆြိုတာ ကနွောသ်ိပြီးသား။ ကနွော့ကြိုရဖို့ဆိုလည်း ဘာဖြစ်ဖြစ် နောကမြဆုတတ်မ်းလို့ ဝနခြံထားပြီးသားမို့ အခကအြခဲသိပမြရှိလောကဘြူး ထငတ်ာပါပဲ။
ကနွောြ ဘယလြိုလုပတ်ော့မယဆြိုတာ ဘယသ်ူမှမသိ မရိပမြိလောကဘြူးထငပြမယေ့ြ.. ကနွော့ဘြောဒြါ ကာတွန်းဆရာရယ်.. အခါတောပြေးတဲ့ ကဗွာဆရာကြီးရယတ်ော့ ရိပမြိနမယေထြငတ်ယဗြွ။ ဒါပမယေ့ြ သူတို့မကြန်ှာတွကေ ကိုယဖြစ်ကိုယခြံ လုပခြငွတ်ာသာလုပပြရေော့ဆိုတဲ့ မကြန်ှာပေးတွနေဲ့ သူတို့ကိုယတ်ိုငတ်ောင် ဘေးကနေ စိတလြှုပရြှားနတေဲ့ပုံပေါကန်တယေဗြွ။ ထူးလည်း မထူးတော့ပါဘူး.. နောကမြဆုတတ်ော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတပြှီးသား ဖြစ်နပြေီ။ ခသွာခပြတေော့လို့ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း အားတင်းထားလိုကပြှီ။
မိုးက နည်းနည်းပိုသည်းလာတယ်..။ လကလေေးကလည်း ခပသ်ုတသ်ုတဖြစ်လာပြီ။ ကဲ! သတို့သမီးနာ့ဈမလေး မလာသေးဘူးလား.. ဘာညာနဲ့ မေးကုနတ်ော့… ကနွောြ နာရီကိုလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မနကြ ၉:၃၀ လောကရြှိပြီ..။ ကာတွန်းဆရာကိုခေါပြှီး ကမ်းနားလမ်းဖကသ်ှားကြိုဖို့ ဂစွကြားလေးပေါြ တကလြိုကတ်ယ်။ အနီလေးကို ကြိုပြီးတာနဲ့ ဒီဆိုငကြိုပြနလြာ သကသ်တွခေေေါပြှီး ရုံးတကြ လကမြှတထြိုးတော့မယလြေ။
အင်း… ပိုပြီး အဆငပြှပြေေ ဖြစ်နတောက ရုံးကတရားသူကြီးဆိုတာကလည်း နိုငင်ံကြောြ စာရေးဆရာကြီး၊ ပြီးတော့ ညနစေောင်းရင် သူ့မိန်းမအလဈချောင်းချောင်းပြီး ကနွောတ်ို့အုပစြုနဲ့ အရကဆြိုငလြိုကလြိုကလြာပြီး ခွကပြုန်းကဈနကြဆေိုတော့ အားလုံးက သိုင်းသိုင်းဝိုင်းဝိုင်း ပိုဖြစ်သှားတာပေါ့လေ။ ထုံးစံအတိုင်း လူခစွလြူခငပြေါတတတ်ဲ့ ကနွော့ကြို အားလုံးက တသကလြုံး ဒီမှို့မှာ အခွခစွေချင်ေန်ကြတောကိုးဗွ။ ကနွောကြလည်း ဒီမိန်းမနှစ်ယောကလြုံးသာ ရလို့ကတော့ တသကမြပြနတ်ော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတပြှီးသား။
ဂစွကြားလေးနဲ့ မိုးတွကြေားထဲ ကမ်းနားလမ်းဖကကြို မောင်းထွကလြာတော့ ကနွော့ရြငထြဲမှာ အေးမှမှုတွေ ခံစားနရတေယ်။ တသကလြုံး ငှိမ်းခမွြးမယ့ြ နိမိတပြဲလို့ ပြောရင်း ပြုံးနမေိတယ်။
ပြင်းပြင်းထနထြနရြှာကနွတေဲ့ မိုးပေါကတ်ှကြေားထဲက မှဈဆိပရြစပေန်ားမှာ ကနွောြ ရပန်ခေဲ့တယ်။
လကလေည်း အကာအကြယမြဲ့နတေဲ့ ရပြငေကြိုဖြတပြှီး တိုကခြတလြာတော့ တဝှီးဝှီးနဲ့ ဆူညံနတယ်ေ။ ကနွော့ဘြေးမှာရပန်တေဲ့ လူအုပကြှီးက ဆူညံအောဟြဈပြီး ရှုပထြှေးနပြေီ။ မူလတန်းကြောင်းသားကြောင်းသူလေးတွပေါတဲ့ ငှကကြူးတို့လှကလေေးကို လှိုင်းထနတေဲ့ မှဈပြငအြလယမြှာ မိုးတွသည်ေးသည်းမဲမဲကြားထဲ ဟိုဖကကြမ်းက ဒီဖကကြို ကူးလာတဲ့ ပဲ့ထောငစြကလြှကေ ဖြတတ်ိုကလြိုကတ်ယတ်ဲ့။ ကနွော့အြနီလေး မပါလောကပြါဘူး။ သူက ငှကကြူးတို့နဲ့လာတာမှ မဟုတတ်ာ။ အမြဲတမ်း စကလြှစေီးနကြပေဲ။ အခု စကလြှတေောင် ကမ်းကပလြာနပြေီ။ စိတကြိုပူလိုကရြတာ ကနွော့သ်တို့သမီးလေး ဘယမြှာလဲဗွာ။
စကလြှပေေါမြှာ စိုရှှဲခမွြးတုန် ကြောကလြန့်နရှောတဲ့ ကလေးလေးတွေ အများကြီးပါလာတယ်။ ပြီးတော့ စကလြှမေောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးတဈယောကရြယ်.. ဈေးလာရောင်းဟနတ်ူတဲ့ ကုနစြိမ်းသည် အဒေါကြှီးသုံးယောကရြယပြဲ ပါလာတယ်။
လူအုပကြှီးက ကလေးတွကေို စကလြှပေေါကြ သယခြပြေးနတေုန်း.. အဒေါကြှီးတဈယောကကြ စီကနဲ ငိုကြီးခကြမြနဲ့ အောလြိုကသ်ံကို မပီဝိုးတဝါး ကနွောြ ကြားလိုကရြတယ်။
“ကောငမြလေးတဈယောကြ ပြောကန်တယ်ေ!! ကယကြှပါဦးရှင်…။ ရထေဲက ကလေးတွကေို စကလြှပေေါကြ ဆင်းဆယတ်ဲ့ နာ့ဈမလေးတဈယောကြ ပြနပြေါမြလာပဲ ပြောကန်ပေါတယ်…”
နာ့ဈမလေး!! ဘယသ်ူ့ကို ပြောနတောလဲဗွာ…။ သူနာပြုဆရာမလေး.. ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးကို ပြောနတောလား။ အောဟြဈငိုယိုနတေဲ့ အဒေါကြှီးဆီ ကနွောတ်ိုးကပပြှီး မိုးသံတွကြေားထဲမှာ အောဟြဈပြီး မေးနမေိတယ်။
“အဒေါပြှောတဲ့ နာ့ဈမလေးဆိုတာ ညောငပြငဆြိပအြတကန်ားမှာနတေဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးလား။”
“အီးဟီးဟီး.. ဟုတတ်ယတ်ော့.. ဟုတတ်ယ်!”
ဘုရားသခင်! ဒါဟာ အဓိပျပါယမြရှိတဲ့ လုပဇြာတကြှီးပါဗွာ။ ပြဇာတထြဲက အကြကတ်ှပေါ။ ယုတ်ထိမရှိပါဘူး။
လူကုနသ်ှားတဲ့ စကလြှပေေါြ မိုးတွစေိုရှှဲနတေဲ့ ကနွောြ လှှားကနဲ ခုနတ်ကလြိုကတ်ယ်။ စကလြှပေဲ့ပိုင်းက ကြိုးဆှဲပြီးနှိုးရတဲ့ အငဂြငွကြိုဆှဲပြီး စကန်ှိုးလိုကတ်ယ်။ ခုနက လူအုပထြဲက လူတခွို့ စကလြှပေေါြ ခုနတ်ကလြာတာ မှငလြိုကရြတယ်။ မှှတန်အေောငလြညန်တေဲ့ ပနကြာဒလကြ ရထေဲမှုပအြောင် ခလွိုကပြှီး ရှပတ်န်းကိုဆှဲရမ်းပြီး ကမ်းကခွာလိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ စကကြိုလီဗာကုနတ်ငပြှီး ရလယေဖြကြ ဦးတညလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့အြနောကမြှာ တခွားစကလြှတွေေ ၃-၄ စီး ကမ်းကခွာပြီး အပြင်းလိုကလြာကြတာ သတိထားမိတယ်။ ရလယေရြောကသ်ှားတော့ စကကြိုထိုးရပလြိုကတ်ယ်။
“ဒီနားတဝိုကဆြိုတာ သချောတယ်!!”
လို့ ကနွောန်ဲ့ပါလာတဲ့ လူတွထေဲက တဈယောကကြ လကည်ှိုးညှှနပြှီးပြတဲ့ဖကြ မှဈရပြငေပြေါကြို ကနွောြ ပုဆိုးကိုခွှတခြွ၊ တိုကပြုံမှနမြှနဆြှဲခွှတပြဈလိုကပြှီး ခုနဆြင်းလိုကတ်ယ်။ ရထေဲမှာငုတလြိုကြ၊ ပတခြွာလညကြူးခတရြင်း ရှာလိုကြ၊ ကနွောဟြာ အရူးတဈကောငလြို ဖြစ်နခေဲ့တယ်။ ကနွော့ဘြေး ရပြငေကြယွပြေါမြှာ စကလြှတွအေမွေားကြီး ရောကလြာပြီး လူတွေ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ ရထေဲခုနဆြင်းလာကြတာ တွေ့နရတေယ်။
“ဖိုးသကြ!! သူငယခြငွြး သတိထား..”
လို့ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးရဲ့ အောသ်ံကို မပီဝိုးတဝါး ကြားနရတေယ်။ နတကြသွလို တုနတ်ုနရြီရီဖြစ်နတေဲ့ ကနွောကြတော့ ရအေောကကြို အကြိမကြှိမ် ငုတလြွှိုးပြီး အနီလေးကို ရှာနမေိတယ်။ မှဈရပြငေအြမှင့တ်ကဆြုံး အခွိနမြှာတောင် ဧရာဝတီကို လကဗြလာဖြတကြူးဖူးပြီး ရသရေဲလို့ နာမညပြေးခံရဖူးတဲ့ ကနွောြ လှိုင်းထနတေဲ့ ရပြငေပြေါမြှာ မှုပခြွပေေါခြွနေဲ့ မောစပြုလာပြီ။ တခကြတ်ခကြြ ကြှကတ်ကခြငွလြာသလိုပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ရထေဲကနေ ပြနမြတကန်ိုငဘြူး။
အနီလေး.. အနီလေး.. ကနွောခြစွတ်ဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး.. ရှာလို့လည်း မတွေ့ဘူးကောဗွာ။ ဘယသ်ူမှရှာလို့ မတွေ့သေးဘူးလား။ လုပကြှပါဗွာ။ ကနွောြ သူမရှိရင် သတောနဲ့အတူတူပဲမို့ ကယပြေးကြပါဗွာ။ မတွေ့ကြသေးဘူးလားဗွို.။
ကနွော့ြ ခွတွလေကေတ်ှေ လှုပရြှားရတာ နှေးကြေးလာသလိုပဲ။ ဘယဖြကခြှသလေုံးက ကဉွတ်ကလြာပြီ။ တခါတခါ ရထေဲငုတလြိုကရြင် သတိလှှတခြငွသ်လိုလို ဖြစ်ဖြစ်လာတယ်။ တခကြတ်ခကြလြည်း ရထေဲမှာ ဝိုးတဝါးအရိပတ်ှေ ပေါပြေါလြာပြီး ရပြငေပြေါပြှနပြေါန်ိုငအြောင် မနည်းကြိုးစားနရတေယ်။
ဒီတဈခေါကြ ရငေုတလြိုကတ်ာ တောတ်ောလြေး ကြာသှားတယဗြွာ။ မကြစြိထဲမှာ အနီလေးရယ် ပုံ့ပုံ့ရယ် ပြုံးပြီးကြည့်န်တောကို မှငလြာသလိုလို၊ ဟော ကနွော့ဖြဖနေေဲ့ မမေေ ဂဈတာနဲ့ တယောတွဲပြီး သီချင်ြးတွတေီးခတန်တော မှငလြာပြနပြှီ၊ ဟာ.. ကိုရှှဘပေါလား.. တဈခုခုကို သဘောကတွဲ့အခါတိုင်း မှေးနတေဲ့မကြလြုံးတွေ ပိတသ်ှားတဲ့အထိ ပြုံးခွိုနတေဲ့ ကနွော့အြဈကိုကြီးကို မှငမြိပြနပြှီ။ အသကရြှူချင်လြှန်းလို့ ကနွော့အြဆုတတ်ှေ ပေါကကြှဲမတတ် ဖြစ်လာတယ်။ ရပြငေပြေါပြှနတ်ကဖြို့ ကနွော့ခြှထေောကတ်ှကေို ခတကြှည့တ်ာ မရဘူးဗွာ။ ခဲတွဆှေဲထားသလို လေးလံနတောပဲ။ ကနွောြ ဘာဖြစ်တော့မယဆြိုတာ ကနွောြ သိနသလေိုလိုပဲ…။
အနီကလေး ဘာမှမပူနဲ့ အဈကိုလာနပြေီ…။ အဈကို အရမ်းမောတယကြှာ.. အသကရြှူလို့ မရတော့ဘူး။ ပုံ့လေးရေ… မောင် မရတော့ဘူးသိလား။
တစစနှစ်မှုပန်တေဲ့ ကနွောြ ဗလုံးဗထွေး ရထေဲမှာ အောဟြဈနမေိတယဗြွာ။ နောကဆြုံးမှာ ကနွောသ်ိလိုကတ်ာကတော့ လောကကြီးဟာ မှောငပြိန်းသှားပြီဆိုတာပါပဲ။
————————————-
သူနာပြုဆရာမလေး မနီနီခြို…
အဈကိုဟာ ဂတိမတညခြဲ့ပါလားကြယ်။ ကနွောရြယ်.. ကနွော့ဆြရာမလေးရယ်.. ကနွောတ်ို့ရဲ့ ယုနဖြှူဖြူလေးတွရယ်ေ.. မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းနဲ့ လရဟေတအြနီရောငလြေးပါတဲ့ အိမကြလေးတဈလုံးထဲမှာ ပြောစြရာဘဝလေး တညဆြောကကြှမယဆြိုပြီး ပြောခဲ့တာတွေ အခုဘယမြှာလဲ အဈကိုရယ်။ အနီကလေး ပူတူတူး! ဆိုပြီး ကမွ နောကကြွောဖကကြနေ တိုးတိုးလေးကပပြှောပြီး ဘှားကနဲ ပေါလြာမလားလို့ ကမွ တိတတ်ိတလြေး အဈကို့ကို မွှောန်တယ်ေ အဈကိုရယ်။
ဖနဂြေါလြီကလေးတွလေို ဝိုင်းစကစြကလြေးတွဟေ! ဆိုပြီး ကြညန်ူးနတေဲ့ လသေံနဲ့ အံကြိတရြရှတေပြှီး ကမွမကြလြုံးတွကေို မှတမြှတန်ိုးနိုး နှုတခြမ်းနဲ့ ဖိကပန်မ်းတတတ်ဲ့ အဈကို့အနမ်းတွေ အခု ကမွ မရနိုငတ်ော့ဘူးပေါ့နောြ။ ငါ့အနီကလေးကို တသကလြုံး တယုတယ ခစွပြှသှားမယဆြိုတာ ဘယမြှာလဲရှငရြယ်။
နောကဆြုံး တွေ့လိုကရြတဲ့ညနကေ ကမွနဖူးကလေးကို တပြှတပြှှတန်မ်းရင်း သဘကခြါဆိုရင် မနီနီခွိုကို ကြုပရြဲ့အတောငပြံတွအေောကကြို သိမ်းသှင်းလိုကပြှီ.. ဆိုပြီး Jean-Paul Sartre ရဲ့ စကားကို ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ပြောရင်း နောကပြှောငသ်ှားတာ ကမွ ပြနမြှငယ်ောငန်တော တဈခွိနလြုံးပါပဲ အဈကိုရေ။
အဲ့ဒီနေ့က ကမွ အိမကြထွကတ်ာ နောကကြခွဲ့တယလြေ။ တဖကကြမ်းကို ရောကသ်ှားတော့ မှန်းတည့ခြါနီးနပြေီ။ ကမ်းနားမှာ လူတွရှေုပထြှေးနတောရယ်.. အဈကို့သူငယခြငွြးတွကေ ကမွကိုမှငတ်ော့ အံ့သှသှားတာရယ်။ အဈကိုတဈယောကြ မှဈရပြငေအြောကမြှာ ပြောကဆြုံးသှားပြီဆိုတာ သိလိုကရြတော့ ကမွရဲ့ကမျဘာကြီး ပျိုကသွှားခဲ့တာပေါ့ အဈကိုရယ်။
အမှနကြ ကလေးလေးတွကေို ရထေဲကဆယယ်ူရင်း ဆုံးသှားရှာတာက ကမွနဲ့ တဈရပကြှကထြဲနတေဲ့ ကြေးလကသ်ားဖြား ဆရာမလေးပါကြယ်။ အဈကိုဟာ နောကဆြုံးအခွိနထြိ သူခစွတ်ဲ့ အနီလေးဆိုတဲ့ ကမွကို လှိုင်းလတွထေနေန်တေဲ့ မှဈပြငထြဲမှာ အောဟြဈပြီး ရှာဖြသှေားခဲ့တာတဲ့။ အံ့သှတုနလြှုပန်တေဲ့ အဈကို့မိတဆြှတွေေ ပြောပြသမွှ စကားတွကေို နားထောငပြှီး အဈကိုနောကဆြုံး ဝတသ်ှားတယဆြိုတဲ့ တိုကပြုံနဲ့ ပုဆိုးလေးကို ရငခြှငထြဲမှာ ပြေ့ထားရင်း ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ပါဘူး ရှငရြယ်။
အသကပြေးပြီး ခစွတ်ယဟြာလို့ အဈကိုပြောခဲ့ဖူးတာ တကယပြါပဲဆိုတာ အနီလေး ယုံပါပြီ။ ပြနလြာခဲ့ပါနောြ အဈကို။ အနီလေးလေ အဈကိုမရှိရင် ဘယလြိုမှ နလေို့မတတတ်ော့ပါဘူးရှင်။
အခုဆို တဈပတကြွောသ်ှားပြီ အဈကိုပြောကန်ခေဲ့တာ။ မနကရြောငန်ီလာပြီဆို ကမွ ဟော့ဒီမှဈကမ်းပါးမှာ အဈကို့ကို လာလာထိုငပြှီး မွှောန်ခေဲ့တာ နရေောငပြွောကသ်ှားတဲ့ အထိပေါ့။ အဈကိုဟာ တကယတ်ော့ မသပေဲ ကမွကို နောကပြှောငခြငွလြို့ ပုန်းနတောနမှော။ တဈနေ့နေ့မှာ ဘှားကနဲပေါလြာပြီး ဟားဟား…. အနီကလေး ပူတူတူးဆိုပြီး ကမွ ရှေ့မှာ ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ လာရပပြှနေဦးမယဆြိုတာ ကမွသိနတယ်ေ။ အဲ့ဒီအခွိနကြှရင် ဒီလောကန်ှိပစြကရြသလားဆိုပြီး အဈကို့မကြန်ာကို ကမွလကခြုပန်ှဈခုကြားထဲ ညှပပြှီး အဈကို အသကရြှူလို့မရတဲ့အထိ တအားနမ်းပေးဦးမယလြို့ တွေးရင်း ကမွ ရယရြယပြှုံးပြုံး ပြနဖြစ်လာပြနတ်ယ်။
မနကခြင်းတိုင်း စောစောထပြီး ရမေိုးခွိုး၊ အဈကို့ကို ပြနတ်ှေ့ချင်တ်ှေ့ရမှာဆိုတဲ့ မွှောလြင့ခြကြန်ဲ့ အစွမ်းကုန် ဖီးလိမ်းပြငဆြငပြှီး ကမ်းနားမှာ သှားထိုငစြောင့န်ခေဲ့တာ နေ့တိုင်းပေါ့..။ ဒါပမယေ့ြ ညနစေောင်းလာပြီဆို ကမွတဈယောကထြဲ ငိုမဲ့မဲ့လေးပေါ့ အဈကိုရယ်။ ဒီနေ့လည်း အဈကို ပေါမြလာသေးပါလားဆိုပြီး ဝမ်းနည်းအားငယလြာပြီး မကြရြညကြ အလိုလိုကမွိပြနတ်ယ်။
မှနမြှနပြှနလြာခဲ့ပါတော့နောြ..။ အနီကလေး မွှောရြလှန်းလို့ ပငပြန်းနပေါပြီ။ ကြှနမြခစွတ်ဲ့ အဈကိုရယ်။
————————————-
ဒေါကတ်ာရီရီ @ ပုံ့ပုံ့
မောငကြ လူဆိုးပဲကြာ။ ဟိုးကလေးဘဝကတည်းက ပုံ့အပေါြ နိုငစြားပေးတာနောြ။ တဈခုခု စိတတ်ိုတိုင်း ပုံ့ကို မောင်းထုတတ်တတ်ာလေ..။ သှားသှား နင့ကြိုမခေါတ်ော့ဘူးဆိုတဲ့ ကောငင်ယလြေးကို ပုံ့က ငယင်ယကြတည်းက အရမ်းကို တွယတ်ာခဲ့ရတာကိုး။ ပုံ့ ပြောပြတာတွကေို မောငကြ ရယတ်ယန်ောြ။ အဲ့ဒီကောငလြေးနဲ့ ကောငမြလေးဘဝ.. ပုံ့တို့ ကြဲသှားကတည်းက တဈရကမြှ မမေ့ခဲ့ဘူးဆိုတာလေ။
တကျကသိုလတ်ကတ်ော့ တဈမှို့ထဲမှာရောကန်တယ်ေ ကြားတော့ မောငတ်ို့ကြောင်းက မောငန်တေဲ့ အဆောငရြှေ့မှာ တိတတ်ိတလြေး လာလာခိုးကြည့်ခြဲ့ရတာလေ။ မောငကြ ပုံ့နဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တွေ့တာတောငမြှ မှတမြိတဲ့ပုံ မပေါခြဲ့တော့ ပုံ့ တိတတ်ိတလြေး ကြိတဆြှေးခဲ့ရတာနောြ။ ကြောင်းပြီးသှားတော့ မောင့ကြို မမှငရြတော့ပြနဘြူး။
အရီးမတေို့အိမကြို မောငရြောကလြာတဲ့နေ့က ပုံ့ရငဘြတထြဲမှာ ဘယလြောကတ်ောင် ဗလောငဆြူပြီး စိတလြှုပရြှားနခေဲ့ရသလဲဆိုတာ မောင် မသိဘူးနောြ။ မိုးထိုးမတတ် အရပမြှင့မြှင့န်ဲ့ အသားဖြူဖြူ ဂုတထြောကန်တေဲ့ ဆံပငဖြှောင့စြင်းစင်းလေးကို သပတ်ငရြင်း ပုံ့ကို ဟုတကြဲ့ပါခငဗြွ.. ခငဗြနွဲ့ စကားလှမ်းပြောနတေဲ့ မောင့ကြို ဆှဲရမ်းပြီး ဖိုးသကလြေးရေ ပုံ့ကလေးကို မမှတမြိဘူးလားဟာလို့ အောပြဈလိုကခြငွခြဲ့မိတာနောြ။
မောငအြိပမြောကနွတော ပုံ့ခိုးခိုးကြည့်ပြှီး နှစ်ပေါင်းများစွာ မွှောခြဲ့ရတဲ့ ကောငင်ယလြေးပါလားဆိုပြီး ပုံ့ ဖကမြနမ်းမိအောင် ထိန်းခဲ့ရတာတွေ၊ မောင် ပုံ့လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဆှဲညှဈပြီး ခပမြိုကမြိုကြ စိုကကြှည့ရြင်း မကြန်ှာကြောလေးလွှော့ပါလို့ ပြောပြီး ထွကသ်ှားတုန်းက ပုံ့လေ မတတ်ပတ်ောင် မရပန်ိုငတ်ော့လောကအြောင် ရငထြဲတလှပလြှပန်ဲ့ ကနွခြဲ့တာ မောငမြသိရှာဘူးနောြ။
အိုကြယ်! အခု ပုံ့လကမြောင်းမှာ ကြကသ်ီးလေးတွေ ထလာတယ် သိလား။ ဟို.. ရတွင်ေးမှာ ပထမဆုံး မောင့ကြို ငယင်ယကြလို ခေါင်းဆှဲလွှောပြေးတဲ့နေ့က မောင် အကြမ်းပတမ်းကြီး ပုံ့ကို ခစွသ်ှားခဲ့တာတွေ ပြနတ်ှေးလိုကမြိလို့လေ။ မောငကြ လူဆိုးလေးပါလားကြယ်။ ပုံ့ နငင်ါ့ကိုခစွသ်လားလို့ အထကစြီးက မေးခဲ့တုန်းက ပုံ့ရငထြဲမှာ နင့န်အေောင် ဝမ်းနည်းခဲ့ရတာ..။ မောငကြ အတင်းလိုကလြာပြီး ချော့တော့ ပုံ့လေ ပြောလြှန်းလို့ သသှေားမလားတောင် ထငမြှတခြဲ့ရတာပေါ့။
ပုံ့ရဲ့ လူဆိုးလေးဟာ အခုတော့ ဒီကမျဘာမှာ မရှိတော့ဘူးတဲ့လား မောငရြယ်။ တရေးနိုးတဲ့ညတွမှောဆို ပုံ့ကိုဖကထြားတတတ်ဲ့ မောင့ရြငခြှငထြဲမှာ နှေးနှေးထွေးထွေး အိပစြကန်တောမဟုတမြှန်း သတိရပြီး ပုံ့ကလေး ရူးမတတ် ငိုနရပေါပြီ မောင်။ တသကလြုံးစွဲလန်းခဲ့တဲ့ ကောငလြေးကို အပိုငရြတော့မယဆြိုတဲ့ ဘဝကနေ လောကငရဲကို ဘယလြိုကံတရားက တွန်းပို့လိုကတ်ာလဲကြယ်။
မောင် နှစ်ယောကစြလုံးကို မခွဲနိုငပြါဘူး။ နှစ်ယောကလြုံးကို ယူမှာဆို..။ ပုံ့ ဘာမှမပြောရကခြဲ့ဘူးနောြ မောင်..။ မောငန်ဲ့ တူတူနရရေင် တောပြှီ.. မောင့သ်ဘောဆိုပြီး ပုံ့ တိတတ်ိတလြေးနခေဲ့တာလေ..။ အခု မောငခြစွတ်ယဆြိုတဲ့ ပုံ့ကိုကော.. သနားစရာကောင်းတဲ့ ညီမလေးအနီခွိုကိုကော မောင် ခွဲထားရကခြဲ့ပြီနောြ။ ပိုငဆြိုငလြိုကရြတဲ့ အခွိနကြ တိုတောင်းလှန်းခဲ့ပြီကော ပုံ့ခစွတ်ဲ့ မောင်။
အခု မောင့ကြို အရူးအမူးခစွတ်ဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးခငမြွာ အဲ့ဒီနေ့က အဈကိုရေ!!! လို့ အောဟြဈရင်း သတိလဈလဲကသွှားရာကနေ ပြနသ်တိလညလြာတော့ စိတမြမှနသ်လို ဖြစ်သှားရှာပြီ။ မောင် လူ့လောကကနေ ထွကခြှါသှားပြီဆိုတာ နားမလည် လကမြခံနိုငရြှာတဲ့ စိတရြောဂါသညလြေး ဖြစ်နရှောပြီ။
မိုးတွေ တအားသည်းတဲ့ ညတွမှောဆို ပုံ့တဈယောကထြဲ မောင့ကြို လှမ်းလှန်းလို့ သှကသ်ှကခြါ ရူးမသှားအောင် မနည်းထိန်းနရတေယ်။ အခုခွိန် မောငပြှနလြာပြီး ညီမလေးကိုကော ပုံ့ကိုပါ လာလကထြပပြေးမယဆြို နှစ်ယောကလြုံး ပြောပြွောကြှီး လကခြံပါ့မယ် ပုံ့ခစွတ်ဲ့ ကောငင်ယလြေးရာ။ အခု ဆူညံနတေဲ့ မိုးပေါကကြသွံတွကြေားထဲမှာ ပုံ့ကလေးတဈယောကထြဲ အေးစကစြကြ အိပယ်ာပေါမြှာ ရှိုကရြှိုကပြှီး ငိုနတယ်ေ မောငသ်ိလား။
—————————————–
နိဂုံး…။
ညနေ နဝငေရြီတရောမှာ လှတပတ ကောငမြလေးတဈယောကြ ပုဇွနဆြီရောငသ်မ်းနတေဲ့ အလင်းရောင် မှုနပြှပြအောကကြ မှဈကမ်းဘေး ထိုငခြုံပြာပြာလေးပေါမြှာ ထိုငရြင်း အဝေးက မှဈပြငကြို မွှောကြှည့ရြင်း ဆှေးရီရီငေးလို့ပေါ့။ လညှင်ေးကလေး အဝှေ့မှာ သူ့ဆံနှယလြေးတွကေ တဖတဖြတ် လှှင့မြွှောလို့။ နဝငေခြါနီးလာတာနဲ့အမွှသူ့မကြန်ှာဝိုင်းစကစြကကြလေးခငမြွာ ငိုမဲ့မဲ့ကလေးဖြစ်စပြုလာမယ်။ ခဏနရင်ေ အဲ့ဒီကောငမြလေးထိုငန်တေဲ့ နံဘေးကို စကဘြီးဘဲလသ်ံလေး ကလင် ကလငပြေးပြီး အသားညိုညို ဆံပငအြရှညကြှီးကို ဖားလွားခထွားတဲ့ အရပမြှင့မြှင့ြ အမွိုးသမီးတဈယောကြ ရောကလြာပြီး ကြငကြှငန်ာနာ ထွေးပြေ့ပြီး ပြနဖြို့ခေါလြိမ့မြယ်။
“အဈကိုဟာလေ… ဘာလို့ ဒီနေ့ နောကကြနွရတောလဲ မသိပါဘူး.. မမရီရယ်”
“အေးပါ.. ညီမလေးအနီခွိုရာ..။ မိုးခွုပတ်ော့မယ် ပြနရြအောင်.. လိမျမာတယကြှယ်…”
လို့ ပြောရင်း ဒေါကတ်ာရီရီက စီးကလွာတဲ့ သူ့ပါးပြငပြေါကြ မကြရြညတ်ှကေို ခိုးသုတပြှီး ချော့မော့နလေိမ့မြယ်။
ယခုအခါမှာ ဧရာဝတီမှဈကြမ်းပြငအြောကခြှမှော အိပစြကန်တေဲ့ လူတဈယောကကြတော့ သူ့ခစွသ်ူနှစ်ယောကရြဲ့ ဖြစ်အငကြို မှငခြဲ့ရင်…….။
ဤတွင် ကြှနတ်ော့သ်ူနာပြုဆရာမလေး ပုံပြငပြှီး၏။
ပြီးပါပြီ။