အောစာအုပ်

ကျွန်တော့် သူနာပြုဆရာမလေး (အပိုင်း ၃)

ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – ခမြျးကို (Chan Ko)

🏵️ အပိုင်း (၃) 🏵️

ဆေးရုံထဲရောကသ်ှားတော့ ညနစေောင်းနပြေီဗွ။ ဆငဝြငအြောကကြ အုတခြုံနားမှာ စကဘြီးကို ဒေါကထြောကပြှီး ထောငထြားလိုကတ်ယ်။ ထိုငရြမလို ထရမလို ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နတယေဗြွာ။ ကနွော့ည်ာဖကလြကခြွောင်းတွေ စိတလြှုပရြှားလို့ တုနန်တော တောတ်ောလြေး သိသာနတယ်ေ။ သကပြှင်းကြိတခြလွိုကရြင်း ကနွောဝြတထြားတဲ့ AR>> တံဆိပ် တရုတစြပို့ရှပ် အပြာရောငန်ုနုလေးနဲ့ ဂငွြးပနအြနကရြောငကြို ဆှဲဆန့်လိုကြ ဆှဲမလိုကြ လုပန်မေိတယ်။ ဆေးရုံထဲဝငပြှီး သှားခေါရြမှာလား၊ ဒီနရောမှာပဲ စောင့န်ရမေလား၊ ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကြံရာမရဖြစ်ပြီး အုတခြံလေးပေါတ်ကပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငရြင်း ခေါင်းကုတဖြငကြုတ် ဖြစ်နတေုန်း… သံမံတလင်းနဲ့ ဖိနပ် ရှပတ်ိုကလြို့ ထွကလြာတဲ့အသံ ကြားရတယ်။ လူတဈယောကြ အပြငကြို ထွကလြာတာ။

ကနွောြ ရုတတ်ရကြ လှမ်းမကြည့်ရြဲလို့ ခေါင်းငုံ့နမေိတယ်။ ခွသေံရပသ်ှားတော့မှ မရဲတရဲ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့.. ဒေါကတ်ာမလေးရီရီ ဒါမှမဟုတ် ကနွော့င်ယင်ယကြ သူငယခြငွြး ပုံ့ပုံ့၊ ဂွူတီကုတဖြှူဖြူလေးကို လကဖြွံပေါခြေါကပြှီး တငထြားတယ်။ မနကကြလို ဆံထုံးနဲ့ မဟုတတ်ော့ပဲ ဆံပငအြရှညကြှီးကို ထုံးစံအတိုင်း အရှေ.ဖကကြို ခထွားပြီး လကကြိုငပြဝါဖြူဖြူလေးနဲ့ စည်းနှောငထြားလို့၊ အဖြူရောငအြခံမှာ ပန်းပြင့ဝြါဝါလေးတွပေါတဲ့ ဘလောကဈြလကပြှတကြလေးနဲ့ ထမီအနကရြောငကြလေးကို ပိပိပြားပြားလေး ဝတထြားတယ်။ သှယလြလွ ကိုယလြုံးကလေးနဲ့ အရပမြှင့မြှင့ဆြိုတော့ ကြည့်ကြောင်းလှန်းနတယေဗြွာ။

တခါက တင်းလှန်းလှတဲ့ မကြန်ှာလေးက အခု မခွိုမခဉွြ ပြုံးတုံ့တုံ့လေး၊ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးက စိုလကလြကဖြစ်နတော စိတယ်ားစရာလေး (အခုမှ နှုတခြမ်းနီဆိုးလာမှန်း သိသာနတယ်ေ)၊ လညှင်ေးလေးက ဆေးရုံအရှေ့က ပန်းခင်းလေးကို တိုးခတရြင်း ဖြတတ်ိုကလြာတော့ ဆရာဝနမြလေးရဲ့ ခပဖြှောင့ဖြှောင့ြ ဆံနှယရြှညတ်ှကေ လှှင့ပြါနတောကို လကကြလေးနဲ့ ထိန်းထားရင်း ကနွော့ကြို ပြုံးပြနရှောတယ်။

အုတခြုံလေးပေါကြနေ ကနွောြ ဖတွကြနဲ ခုနဆြင်းလိုကရြင်း ဆရာဝနမြလေးကို လကြ ၅ ချောင်း ထောငပြှလိုကရြင်း ခပတ်ညတ်ည် မေးဆတပြှလိုကတ်ယ်။ ဟိုးငယင်ယကြ မှင်းလှည်းလေးပေါကြနငေိုရင်း အောသ်ှားတဲ့ ပူစီပေါင်း ၅ ပန်းကနပြှားဆိုတာ သူသတိရသေးလားလို့ စမ်းလိုကတ်ာလေ။ ခကြခြငွြး မကြလြုံးညိုညိုလေးတွကေ အုံ့မှိုင်းသှားပြီး မကြရြညတ်ှေ ဝဲတကလြာတာကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြပန်တေဲ့ ကနွောြ မှငလြိုကရြတယဗြွာ။

ဘုရားရေ… သူမမေ့သေးဘူးပေါ့..။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့တာတောင် အခုထိ ငယင်ယကြ ကောငမြလေးလို စိတထြိခိုကလြှယန်သေေးသတဲ့လားကြယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း စိတထြိခိုကန်ပြေီဗွာ။ ကနွော့ကြို မကြန်ှာလှှဲပြီး ဟိုးအဝေးကိုငေး ရင်း မကြတ်ောငတ်ှကေို ပုတခြတပြုတခြတ် လှုပန်ရှောတယ်။ အခွနကေေို ထိန်းတဲ့သဘောနဲ့ ကနွောြ သူ့လကထြဲက အိတအြနကကြလေးကို ဆှဲယူပြီး စကဘြီးဒေါကကြိုဖြုတရြင်း စကဘြီးကယရြီယာပေါတ်ကဖြို့ လကဟြနခြှဟနေန်ဲ့ ပြလိုကတ်ယ်။ စွေ့ကနဲ တငပြလှှဲလေး ဘေးတိုကတ်ကထြိုငပြှီးတာနဲ့ ကနွောြ စကဘြီးကို နင်းထွကခြဲ့တယ်။

ဆေးရုံအပြငဖြကြ ရောကသ်ှားတာနဲ့ အနောကကြနေ ကနွော့ခြါးကို သူ့ညာဖကလြကန်ဲ့ သိုင်းဖကရြင်း ကနွော့ကြွောကို မကြန်ှာလာအပထြားတယ်။ ကနွောြ စကဘြီးကို ကမ်းနားလမ်းဖကကြို ဦးတညပြှီး နင်းနမေိတယ်။ ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ ပြောစရာစကားတွေ အပြည့ြ။ ဒါပမယေ့ြ အခုထိ ပြောလို့မထွကသ်ေးဘူး။ ကမ်းနားလမ်း မှဈကမ်းပါးအမှင့ကြှီးရဲ့ နှုတခြမ်းပေါမြှာရှိတဲ့ မနကြညွြးဖြောရြညရြောင်းတဲ့ ခုံပုပုလေးတွနေဲ့ ဆိုငတ်ဈဆိုငအြရှေ့ရောကမြှ စကဘြီးကို ရပလြိုကတ်ယ်။ အစွနအြကဆွုံး စားပြဲပြာပြာလေးတဈခုမှာ ထိုငလြိုကရြင်း.. မနကြညွြးဖြောရြည် ၂ ခွကြ လှမ်းမှာလိုကတ်ယ်။

မှဈကမ်းပါး ထနောင်းပငအြောကမြှာ လအေေးအေးလေးတွေ တိုကန်တယ်ေ။ ငါးကြင်းကြကြ ဖနခြှကကြှီးထဲက မနကြညွြးဖြောရြညခြွိုခွိုကို မော့ခလွိုကပြှီး ကနွော့အြိပကြပထြဲက စီးကရကတ်ဈလိပ် ထုတပြှီးဖြာရင်း အရှေ့မှာထိုငန်တေဲ့ ဆရာဝနမြလေးကို စိုကကြှည့န်မေိတယ်။ သူကလည်း ဖြောရြညမြော့လိုကြ ကနွော့ကြို စူးရဲရဲလေး ပြနစြိုကကြှည့လြိုကန်ဲ့ စိတလြှုပရြှားနမှန်ေး တောတ်ောလြေး သိသာနတောပေါ့။ ဂွူးလိယကဆြီဇာ၊ မတခြအြနတ်ိုနီတို့ကို ရူးအောငဖြမ်းစားခဲ့တဲ့ အီဂစွပြှညကြ အလှဘုရငမ် ကလီယိုပကထြရာ ဆိုတာ တခွားသူမဖြစ်နိုငဘြူး..။ အခု ကနွော့ရြှေ့မှာ တောင့တ်ောင့လြေးထိုငရြင်း ရီဝဝလေေေး ကနွော့ကြိုငေးနတေဲ့ ဟော့ဒီဆရာဝနမြလေးပဲ ဖြစ်မယဗြွာ။

“ရီရီ.. အဲ.. ပုံ့ပုံ့”

“ရှင်!!”

ကနွောြ ရုတတ်ရကြ ခေါလြိုကတ်ော့ အလန့်တကြားလေး ကနွော့ကြို ငေးနရောက ပြနဖြှတယ်ေ။

“ဘယမြှာလဲ ငါ့အတွကြ ပူစီပေါင်း ၅ ပန်းကနပြှား”

“အာကြာ..”

“နင့ပြူစီပေါင်းကို ငါမွှောခြဲ့တာ အနှစ် ၂၀ လောကြ ကြာသှားတယဟြာ..”

“တောပြါဟာ.. ကြောင်းတကတ်ုန်းက ပုံ့ လာရှာတယန်ောြ..။ ဖိုးသကလြေးကသာ မေ့နတော ဟှန်း…”

“ဟင်.. တကယလြား”

“အင်း.. ဖိုးသကလြေးက နာမညကြှီးလေ..။ ဖဲတအားရိုကြ.. ဂဈတာတီးတာ နာမညကြှီး..။ စာမေးပြဲတွေ တဖုန်းဖုန်းကြ .. ဟုတလြား”

“ဟမ်…” (အဲ့ဒါတွတကေယဗြွ)

“ပုံ့က တဈရကမြှ မမေ့ခဲ့ပါဘူးနောြ..။ ဖိုးသကလြေးကသာ ပြနတ်ှေ့တော့ လုံးဝမမှတမြိတာ..”

“ဩော… ငါသိတဲ့သူငယခြငွြးက ရုပဆြိုးဆိုး မဲတူးမလေးကိုး ..။ အခုလို ချောချောလှလှ ဒေါကတ်ာရီရီ မှန်း ဘယလြိုမှတမြိမလဲ..”

ကနွောြ အဲ့လိုပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုကတ်ော့ မကြန်ှာလေးက ရှကသ်ှေးဖြာသှားပြီး ရှကစြနိုးပုံစံလေးနဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှီး ခေါင်းငုံ့သှားပြနရြောဗွ။ ကနွောြ သူ့ဟနပြနကြလေးကို ကြညကြှညန်ူးနူးနဲ့ ငေးကြည့်န်ရင်ေး ဟိုးရတွင်ေးနားမှာ သူ့ကို အနိုင့အြထကလြုပခြဲ့မိတာ သတိရသှားတယ်။ ကနွောတ်ောတ်ောြ စိတထြိခိုကတ်ယဗြွာ။ ယုနသ်ူငယမြကလေးလို ဖြူစငပြှီး တဈသကလြုံး ကနွော့ကြို မမေ့နိုငရြှာတဲ့ သူ့အပေါြ အဲ့ဒီလိုလုပခြဲ့မိတာ ယူကြုံးမရဖြစ်မိတာ အမှနပြါ။

“ပုံ့ပုံ့ ငါလေ.. ဟို.. ဟို.. ရတွင်ေးမှာလေ.. အဲ့ဒါ… ငါ… ငါ..”

“တောပြှီဟာ.. မပြောနဲ့တော့” (မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး အောရြှာတယ်)

“ငါ နငမြှန်းမသိလို့…. ငါ.. လေ..”

ကနွောြ ဘာဆကပြှောရမှန်းမသိလို့ သူ့ကို အသနားခံတဲ့အကြည့်န်ဲ့ ကြောငင်ေးနမေိတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး ဘာစကားမှ ဆကမြပြောဖြစ်တော့ဘူး။ တိတဆြိတသ်ှားတယ်။ ၁ မိနဈ… ၃ မိနဈ… ၅ မိနဈ ကနွောတ်ို့ ထိုငန်တေဲ့ အပေါကြ ထနောင်းရှကတ်ှကေို လတေိုးသံ တရှဲရှဲကလှှဲပြီး ဘာအသံမှ မကြားရလောကအြောင် တိတဆြိတန်ပြေီ။

“အရီးမကေ ငါ့ကိုပြောတယ်..။ နငန်ဲ့ငါ့ကို ပေးစားမလို့တဲ့..”

ကနွော့ကြိုမော့ကြည့်ပြှီး တုနယ်ငန်တေဲ့ လသေံနဲ့ တိုးတိုးပြောပြီး ခေါင်းလေးပြနင်ုံ့သှားတယ်။ ခဏငှိမသ်ှားပြီး ဆရာဝနမြလေး မတတ်ပ် ဆတကြနဲရပလြိုကတ်ော့ ကနွောလြန့်ပြီး မော့ကြည့်မြိတော့.. အံတင်းတင်းကြိတပြှီ.. တောတ်ောအြားတင်းထားတဲ့ လသေံနဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းပြောတယ်..။

“ဖိုးသကလြေး.. နငကြ ငယင်ယကြအတိုင်းပဲ။ ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး …။ ငါ့ကိုနိုငစြားပေးတယ်..။ နငင်ါ့ကို ရှောငန်တေော့.. ငါ အရမ်းဝမ်းနည်းတယ် သိလား…။ ရတွင်ေးမှာဖြစ်တဲ့ကိဈစ.. ငါလေ.. ငါ.. နင့ကြို စိတမြဆိုးပါဘူးဟာ..။ ငါမှတဈသကလြုံး နင့ကြို မေ့မရခဲ့တာဟာ…”

အဲ့လိုဆကတ်ိုကပြှောပြီး လှဈကနဲ သမငမြလေးလို ထွကပြှေးသှားရှာတယ်။ အအေးဖိုးရှင်းပြီး ကနွောြ ထလိုကသ်ှားတော့ စကဘြီးလေးဘေးမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး တုနတ်ုနရြငရြငန်ဲ့ရပရြင်း ခေါင်းကို အတင်းငုံ့ထားတယ်။ ဆရာဝနမြလေးကိုတငပြှီး စကဘြီးလေးကိုနင်းရင်း ထွကလြာခဲ့တော့ ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ လှိုကဖြိုနရင်ေး သကပြှင်းတွခေိုးခနွမေိတယဗြွာ။

(*** ပူစီပေါင်း ၅ ပန်းကနပြှား = မိုးပြံပူပေါင်း ၅ လုံး ကို ဆိုလိုပါသည်။***)

ညက တိတဆြိတန်တယ်ေ။ ပိုးပုရဈအောသ်ံကလေးတွေ တစီစီကလှဲပြီး လူသံသူသံ ဘာမှမကြားရဘူး။ ကနွောန်ဲ့ ဆရာဝနမြလေးရီရီတို့နှစ်ယောကြ ခွံအနောကဖြကကြို ရောကန်ကြတေယ်။ ရတွင်ေးဘေးက ခါးလောကမြှင့တ်ဲ့ အုတရြလှေောငကြနကြလေး အောကခြှသေံမံတလင်းမှာ နှီးချောဖြာကလေးခင်းပြီး အုတကြနကြို ကြောမှီရင်း ထိုငန်ကြတေယ်။ အိမမြကြီးကို ကြောပေးထားလွှကန်ဲ့ပေါ့။ အဘိုးလေးနဲ့ ဘှားမတေို့ အိပပြွောသ်ှားလောကပြှီ။ ညကလည်း တောတ်ောန်ကလြာပြီလေ။

ညနကေ အိမပြှနရြောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား ရတွင်ေးမှာ ရတေူတူခွိုးကြတော့ ကနွော့ကြို

“ဖိုးသကျ.. လာ…”

ဆိုပြီး ခေါင်းလွှောပြေးသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ကြို တဈခွိနလြုံး အရိပတ်ကြည့်ကြှည့ြ လုပန်ရှောတယ်။ ထမင်းဝိုင်းမှာလည်း ခွံ့မကြှေးရုံတမယ် ယုယပြနတေော့ ဘှားလေးမကတေောင် ပြုံးစိစိလုပပြှီး

“သားတို့သမီးတို့ လှတလြှတလြပလြပ် စားကြနောြ”

ဆိုပြီး ရှောငထြှကသ်ှားခဲ့တာဗွ။ ညဦးပိုင်း အဘိုးလေးကို ဆရာဝနမြလေး ကြည့်ရြှုပေးပြီး ပြနသ်ှားတော့မှ သကပြှင်းခမွိတယ်။ (သူက တဖကခြှံမှာ ခိုင်းတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကန်ဲ့ နတောဗွ)။ သူပြနသ်ှားတော့မှ ကနွောလြည်း လှကေားရင်းနားက ကုတငပြေါမြှာ ဇာခွငထြောငလြေးထောငပြှီး ဒီနေ့တဈနေ့လုံး ဘာတွမှန်ေးမသိ ဖြစ်ခဲ့တာတွေ ပြနတ်ှေးရင်း တလူးလူး တလှိမ့လြှိမ့န်ဲ့ အိပလြို့မရ ဖြစ်နတောဗွ။

ည ၁၁ နာရီလောကကြှတော့ ကနွော့ခြှငထြောငအြပြငဖြကမြှာ လူရိပတ်ဈခုတွေ့တာနဲ့ ဆတကြနဲထထိုငပြှီး ခွငထြောငအြပြငဖြကကြို ထွကလြိုကတ်ော့ ဆရာဝနမြလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ကနွော့ကြို နှုတခြမ်းပေါြ လကည်ှိုးလေးတငပြှီး တိုးတိုးဆိုတဲ့ အမူအရာလုပပြှပြီး သူ့နောကလြိုကခြဲ့ဆိုပြီး လကဟြနခြှဟနေန်ဲ့ပြတော့ အသာလေးထပြီး လိုကသ်ှားမိတယ်။ နောကဖြေးမီးဖိုချောငတ်ံခါးကနေ ဝငလြာဟနတ်ူပါရဲ့။

အိမအြပြငရြောကသ်ှားတာနဲ့ ကနွော့ကြို ရငခြငွြးအပပြှီး အတင်းဖကထြားတော့တာဗွ။ ကနွောလြည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိတာနဲ့ ခပတ်ောင့တ်ောင့ကြှီး ရပန်မေိတယ်။ ပူအိုကလြှန်းတဲ့ ရာသီဥတုကြောင့ြ မိန်းမဝတ် စွပကြယွအြဖြူပါးပါးလေး ဝတထြားပြီး အောကကြ အခုအခံမပါတော့ သူ့ရငအြစုံဟာ ကနွော့ရြငဘြတန်ဲ့ ဖိမိပြီး အိကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ သကပြှင်းကြိတခြရွင်း သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ပုခုံးကနကေိုငပြှီး ဆှဲခွာလိုကတ်ော့… မပီဝိုးတဝါး အလင်းရောငမြှာ ကနွော့ကြို အရမ်းမှတန်ိုး ခစွခြငတ်ဲ့ဟနန်ဲ့ မကြလြုံးလေးတွကေ အရောငတ်ောင် လကကြနဲ လကကြနဲ တောကန်သလေို စိုကကြှည့လြာတယဗြွာ။ ကနွောလြည်း အကြည့်ကြို လှှဲဖယလြိုကရြင်း သူ့လကကြလေးကိုဆှဲပြီး အုတရြကနေလြေးနားကို အိမမြကြီးနဲ့ ဝေးနိုငသ်မွှဝေးအောင် ဆှဲခေါလြာလိုကတ်ယ်။

အုတကြနလြေးကို နှစ်ယောကသ်ားမှီတွယရြင်း တူတူထိုငန်ကြတေယ်။ ဘေးတိုကအြနအထေားနဲ့ သူ့ကို ကနွောြ စောင်းငဲ့ကြည့်မြိတော့ အုပဆြိုင်းနတေဲ့ သဈပငတ်ှကြေားထဲက ဖြာကနွတေဲ့ လရောငဖြှူဖြူအောကမြှာ ကပိုကရို ဆံနှယရြှညရြှညတ်ှေ ဖုံးထားတဲ့ မကြန်ှာသှယလြလွလွေးက ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်န်ပေုံက ကလူ၏သို့မှူ၏သို့။ နှုတခြမ်းလေးတွကေ တလှုပလြှုပတ်ရှရှနဲ့ တဈခုခုပြောတော့မလိုလို။ အိမထြဲမှာ အိုကစြပစြပဖြစ်လာတာ အခု ခွံထဲဆင်းလာတော့ အေးစိမ့စြိမ့လြေး နလေို့ကောင်းနပမေယေ့ြ ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ မီးစနဲ့ထိုးသလို လောငမြှှိုကလြာပြီဗွာ။ ကနွောြ ဘာလုပရြမလဲဗွာ။ တိတဆြိတန်တောကို သည်းမခံနိုငတ်ဲ့အဆုံး ကနွော့င်ယင်ယကြ သူငယခြငွြးလေးက ခပတ်ိုးတိုး စကားစပြောတယ်..။

“ဖိုးသကလြေး”

အဲ့လိုခေါရြင်း ကနွော့မြကြန်ှာကို သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပစြ ပြုလာတယ်။

“အင်း”

“ငါလေ.. ငါ.. တသကလြုံး နင့ကြို သတိရနခေဲ့တာပါဟာ..”

အသံလေးက တုနတ်ုနခြါခါကလေး ဖြစ်နတယ်ေ။

“ငါသိပါပြီဟာ.. ပုံ့ပုံ့ရာ..။ ငါလည်း အထကတ်န်းကြောင်းသားဘဝအထိ နငင်ိုရင်း အောသ်ှားတဲ့ ပူစီပေါင်း ၅ ပန်းကနပြှားဆိုတာ.. အိပမြကတ်ှထေဲမှာ အမြဲကြားခဲ့တာပါ..”

“ငါလေ.. ငါကအရူးပါဟာ..။ သိလား ဖိုးသကကြလေး..။ ကြောင်းတကတ်ော့.. နငန်တေဲ့ အဆောင် H-2 အရှေ့ကနေ နင့ကြို လာလာရပပြှီး ကြည့်ဖြူးတယ်..။ ခေါလြည်းမခေါရြဲ.. ငါ့မှာလေ…”

ဘုရားရေ.. အဲ့ဒါတွေ ကနွောမြှ မသိခဲ့တာဗွာ။ အဖြားခတန်တေဲ့ ရှိုကသ်ံလေးနဲ့ ဆကမြပြောတော့ပဲ ဆို့နင့န်တေဲ့ ဟနကြလေးနဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ အတင်းတိုးဝငပြှီး ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ ပါးအိအိလေးကို ကပထြားပြီး တကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်ရှောတယ်။ မှင်းခေါင်းစွပကြယွလြကပြှတ် ဝတထြားတဲ့ ကနွော့ရြငဘြတမြှာ နှေးကနဲ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ပုံ့ လို့ ကနွောြ အဖြားဆှတခြေါခြဲ့ဖူးတဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ မကြရြညတ်ှေ စိုကုနပြှီဗွာ။

တဟင့ဟြင့န်ဲ့ ရှိုကန်တေဲ့ သနားစရာ ကနွော့ရြငခြှငထြဲက ကောငမြလေးကို ကြောလေးဖြဖြပြတရြင်း ချော့နမေိတယ်။ ရငထြဲမှာ တောတ်ောထြိထိရှရှ ခံစားနရပြေီ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ဘာလုပမြိမှန်းမသိခင် ကနွော့မြေးစိအောကကြ ဆံနှယရြှညလြှလှလေးတွကေို ခေါင်းငုံ့ပြီး မှှေးမှှေးပေးနမေိတယ်။ ရုတတ်ရကြ မော့လာတဲ့ နဖူးတင်းတင်းလေးကိုပါ မှှေးပစ်လိုကမြိတယ်။ မကြရြညတ်ှနေဲ့ စိုလကန်တေဲ့ ကောငမြလေး နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ ပြုံးနရှောပြီဗွာ။

“ပုံ့လေ ဒီတဈခါ ဖိုးသကလြေးနဲ့ခွဲရရင် သမှောသိလား..။ ဘယမြှမသှားနဲ့တော့နောြ..။ ပုံ့နဲ့ မခွဲကြေးနစေို့နောြ..”

ကနွောြ ဘာပြနပြှောရမှန်းမသိပဲ ခေါင်းငှိမ့ပြှနမေိတယ်။ ကနွော့ရြှေ့မှာ ရှိနတောဟာ ဒေါကတ်ာရီရီ မဟုတဘြူးဗွ..။ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးမလေး။ မယုံကြညန်ိုငစြရာကောင်းလောကအြောင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကနွော့ကြို မမေ့မလွော့ သံယောဇဉကြှီးရှာတဲ့ အပြဈကင်းတဲ့ ကောငမြလေး။ အငိုတိတပြှီး ပြောကသ်ှားတဲ့ ကစားစရာလေး ပြနရြသလို မကြရြညတ်ှကြေားထဲက ဝမ်းသာကြညန်ူးနရှောတဲ့ ပုံ့ပုံ့လေးရယလြေ။

ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ပါးလေးအပလြိုကြ ပြနခြှာပြီး ကနွော့မြကြလြုံးတွထေဲ စိုကကြှည့လြိုကန်ဲ့ တကယ့ပြီဘိ ကလေးလေးပါလားကြယ်။ ရုတတ်ရကြ စိုကကြှည့န်ရင်ေး ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွကေို သူ့နှုတခြမ်းတွနေဲ့ငုံပြီး တပြှတပြှှတ် စုပယ်ူလိုကပြှီး ပြနခြှာသှားပြနတ်ယ်။ ကနွော့ရြငဘြတထြဲ ဗှောင်းဆနသ်ှားတယဗြွာ။

“ဖိုးသကလြေးက ငယင်ယကြအတိုင်းပဲ တောတ်ောအြရိုင်းဆနတ်ယ်.. ဟှန်း …။ ပုံ့ကို ဟိုရတွင်ေးမှာလေ.. ရှကလြို့ သတေောငသ်ချင်ေတ်ယ်.. အဲ့ဒီနေ့က.. သိလား..”

“ငါတမငလြုပတ်ာ မဟုတပြါဘူး ပုံ့လေးရာ..”

“သိဘူး.. ပုံ့ အခု အပျိုမဟုတတ်ော့ဘူး.. ပြနလြွောပြေး ..”

ရှကပြှုံးလေးနဲ့ပြောရင်း လကဖြဝါးလေး ကနွော့ရြှေ့မှာ ဖြန့်ပြနတယ်ေ။

“ဘယလြိုလွောပြေးရမှာလဲ”

“ပုံ့နဲ့ တသကလြုံး တူတူနပြေီး လွောပြေးရမှာ.. ခစ်ခစ်..။ ဟေ့အေးနောြ.. ဖိုးသကလြေး ထွကမြပြေးရဘူး.. ဒါပဲ..”

ကနွောြ ဘာမှမပြောနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ဘယလြိုလုပရြမလဲ။ အကုနရြှုပကြုနပြှီကော။ ရုတတ်ရကြ ကနွော့လြညပြင်းကို ဆှဲခိုလိုကတ်ော့ ကနွောြ ငိုကကြနဲပါသှားတယ်။ ကနွော့န်ားရှကန်ားကိုကပပြှီး ထိုငရြတာ ညောင်းလို့ ခဏလှဲရအောငဆြိုပြီး နှီးချောဖြာလေးပေါကြို ဆှဲလှဲခလွိုကတ်ော့ ကနွောြ အလိုကသ်င့ပြါသှားရော။

ကဲဗွာ နှစ်ယောကသ်ား ဖကလြကြကြလေး ဘေးတိုကလြှဲအိပထြားမိပြီ။ သူ့အသကရြှူသံက ပိုပိုပြီး ပြင်းလာတယဆြိုတာ မကြန်ှာချင်ြးကပန်တေော့ ကနွောြ သိနပြေီ။ သူ့ဆံပငအြရှညကြှီးဆီက မှှေးပြံ့ပြံ့အနံ့လေးတွကေ ကနွော့န်ှာဝကို ခွူနတေဲ့အပြင် ရငဘြတရြှေ့မှာ ကပထြားတဲ့ ကနွော့တ်ံထောငဆြဈနဲ့ ထိကပမြိနတေဲ့ သူ့နို့အိစကစြကြ အထိအတွေ့တွကြေောင့ြ ကနွော့သ်ှေးတွေ ပြကပြှကဆြူလာပြနပြှီ။

သူ့ကိုယသ်ူ ထိန်းလို့မရတော့ဘူးနမှောဗွ။ ရကောတာ ကြိုးပေါကသ်ှားသလိုပဲ.. ကနွော့ကြို အတင်းဖကပြှီး နမ်းတယ်.. နှုတခြမ်းချင်ြး တပြှတပြှှတစြုပတ်ယ်..။ ကနွော့ရြငဘြတကြို သူ့တဆတဆြတ် တုနခြါနတေဲ့ လကခြွောင်းတွနေဲ့ ပြတရြင်း…

“ပုံ့ပုံ့လေ.. ဖိုးသကလြေးကို ခစွတ်ယ်…”

တဲ့ဗွာ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း သှကသ်ှကခြါသှားခဲ့ပြီဗွ။ သူ့စွပကြယွပြါးပါးလေးကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး လရောငအြောငမြှာ ဖြေးကနဲ လကကြနဲ ပေါလြာတဲ့ အိတွဲတွဲဖြစ်နတေဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကုန်းပြီး တပြှတပြှှတမြှညအြောင် ညာဖကလြကန်ဲ့ ဆုပခြွရင်ေး စို့ပေးနမေိပြီ။

စကျကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ အုတရြကနေအြောကခြှကေ သံမံတလင်းလေးပေါခြင်းထားတဲ့ နှီးချောဖြာကလေးပေါမြှာ နှစ်ယောကလြုံး အဝတတ်ှမေဲ့ကုနပြှီ။ ဘယသ်ူက ဘယသ်ူ့ကို အတင်းဆှဲခွှတမြိကုနလြဲဆိုတာ သချောမမှတမြိတော့ဘူး။ ဖြာကနွတေဲ့ လရောငအြောကမြှာ ကနွောရြယ် ကနွော့င်ယင်ယကြ သူငယခြငွြးကောငမြလေးရယ် ဖကတ်ှယပြှတသ်ပ် ဖကရြမ်းနမ်းရှုပန်မေိပြီ။ ဘာစကားသံမှ မကြားရပမယေ့ြ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ဝငသ်ကထြှကသ်ကြ ခပပြှင်းပြင်းသံ တရှူးရှူးဟာ တိတဆြိတတ်ဲ့ ညဉ့ယ်ံမှာ ထိုးဖောကထြှကလြာတယ်။

ပုံ့ပုံ့ရဲ့ဆံနှယရြှညရြှညတ်ှကေ ကနွော့အြဝတမြဲ့ တကိုယလြုံးကို ဖုံးလှှမ်းထားသလိုပဲဗွာ။ နှစ်ယောကသ်ား လူးလှိမ့ရြင်း ကနွောကြ အောကဖြကရြောကသ်ှားပြီး ပုံ့ပုံ့က ကနွော့အြပေါကြနေ ထပလြွှကကြလေး ဖြစ်သှားပြနပြှီ။ ကနွော့လြကတ်ှကေ ပြောငတ်င်းချောမှတတ်ဲ့ ပုံ့ပုံ့ရဲ့တငပြါး အေးစကစြကလြေးတွကေို သချောစုံကိုငပြှီး ဖစွည်ှဈဆုပခြွပေေးရင်း နှုတခြမ်းချင်ြးဆကပြှီး စုပန်မ်းပေးနမေိတယ်။ သံပိုကလြုံးတဈချောင်းလို မာတောင့န်တေဲ့ ကနွော့အြငယကြောငကြ အချောင်းလိုကြ ကနွော့ဗြိုကပြေါလြှနတ်ကန်တောကို ကနွော့အြပေါမြှာ တကဖြိပီး လှဲအိပထြားတဲ့ ပုံ့ပုံ့က သူ့ဆီးခုံလေးနဲ့ ဖိကပရြင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း ဖိပြတန်တေော့ ကနွောတ်ောတ်ောြ အနရခေကလြာတယ်။

နှုတခြမ်းချင်ြးစုပပြှီး လွှာချင်ြးကလိနရောက ဆတကြနဲခွာလိုကပြီး ကနွောြ လကန်ောကပြှနထြောကပြှီး ထလိုကတ်ော့ ထိုငလြွှကအြနအထေားဖြစ်ပြီး ပုံ့ပုံ့က ကနွော့ကြိုခွထိုငထြားသလို ဖြစ်သှားတယ်။ အရပမြှင့မြှင့ြ ခါးလွားရှညတ်ဲ့ ပုံ့ပုံ့က ကနွော့အြပေါြ ခွထိုငသ်လိုဖြစ်နတေော့ ဟိုတခါ ရတွင်ေးမှာတုန်းက သချောဇိမခြံပြီး မစို့ခဲ့ရတဲ့ နို့ညိုတိုတိုကြီးနှစ်လုံးက ကနွော့မြကြန်ှာအရှေ့တည့တ်ည့မြှာ အားရပါးရသာ စို့ပေးပါလို့ ဖိတခြေါန်သလေို နှိမ့တ်ုံမှင့တ်ုံဖြစ်နတယ်ေ။ ရှညရြှညဝြေးဝေး မစဉြးစားတော့ပဲ ဘကဖြကတ်ဈလုံးကို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဖြဖြကစားရင်း ဆုပခြွရင်ေး ညာဖကအြလုံးကိုတော့ နို့သီးခေါင်းပတပြတလြညကြို လွှာဖြားလေးနဲ့ ပတပြတလြည် လကဝြဲရဈ တပြတပြှတ် လကြပြေးလိုကတ်ော့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးခငမြွာ ဆံပငရြှညတ်ှေ တခါခါဖြစ်သှားတဲ့အထိ ခေါင်းကလေးကိုမော့ပြီး

“အင်းးးးးးးးးး”

ဆိုပြီး ညည်းလာတယ်။ ဘယည်ာပြောင်းပြီး လကြလြိုကြ စို့လိုကြ လုပပြေးနတော တောတ်ောလြေးကြာလာတော့ ကနွော့ခြေါင်းကဆံပငတ်ှကေို ဆုပကြိုငထြားတဲ့ ပုံ့ပုံ့လကတ်ှကေ ပိုတင်းကြပလြာပြီ။ ဒါနဲ့ ခဏရပပြှီး ပုံ့ပုံ့ကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးလေးမှေးစင်းပြီး တောတ်ောလြေး အခွအနေကေောင်းနတော တွေ့ရတော့.. … ….

“ပုံ့ပုံ့ ခဏလေးထနောျ”

“အင်းးးးး .. ဖိုးသကလြေး ဘာလုပမြလို့လဲဟင်..။ တအားကြီး မကြမ်းနဲ့နောြ..။ ဟိုးနေ့က ရတွင်ေးမှာဖြစ်တာ.. ရထေိတာတောင် တအားစပခြဲ့တယ်..။ ပုံ့ ကြောကတ်ယ်..”

ကနွောဘြာမှဆကမြပြောပဲ မတတ်ပရြပလြိုကရြင်း ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို ဆှဲထူမလိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့ကြလေး ပါလာတယ်။ ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး သူ့ကို အုတရြကနေဘြောငကြလေးပေါြ ပြေ့တငလြိုကတ်ော့

“အို”

လို့ အောသ်ံကလေး ထွကလြာတယ်။ အုတရြကနေဘြောငန်ှုတခြမ်းပေါမြှာ ထိုငပြှီး ခွခထွေားတဲ့ ပုံ့ပုံ့လေးက မကြလြုံးလေးအဝိုင်းသားနဲ့ ကနွော့ကြို ကြောငကြှည့န်တယ်ေ။ တွဲလဲကနွတေဲ့ သူ့ခွထေောကတ်ှကေို ဆှဲမပြီး ရကနေန်ှုတခြမ်းသားပေါမြှာ ထိုငန်လွှကေကြ ကနဘြောငပြေါြ ခွထေောကန်ှဈဖကခြပြှီး ဆောင့ကြှောင့အြနအထေားဖြစ်အောင် ကနွောြ ပြငယ်ူလိုကတ်ော့ ဆောင့ကြှောင့ဖြငခြထွိုငရြင်း ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေား ဖြစ်သှားပြီ။ ကနွောြ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြင်း လရောငဖြှေးဖြေးအောငမြှာ ပြူးပြူးကြီး
ပေါန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို ရှလူးကနဲ အသံမှညအြောင် လွှာအပြားလိုကြ ကောကလြကြပြဈလိုကတ်ော့

“အားးးးးးးးး”

ကနဲ အသံထွကလြာအောင် အောည်ည်းသံလေး ပေးလာတယ်။

“ဖိုးသကလြေး.. ဒါဘာတွလေုပန်တောလဲ…။ ပုံ့ပုံ့ရငထြဲမှာ ကတုနကြယငကြှီး ..။ မလုပပြါနဲ့ ရပပြါတော့..”

အဲ့လိုအသနားခံနပမေယေ့ြ သူရုန်းလို့မရ ဖြစ်နတယေဗြွ။ ဒူးနှစ်ချောင်းကိုထောငပြှီး လကတ်ဈဖကခြငွြးဆီနဲ့ ကားကားလေးကိုငပြှီး ရကနေဘြောငပြေါြ ထိုငထြားရတော့ ကနွော့ကြိုတွန်းထုတဖြို့ အခွင့မြသာဘူး ဖြစ်နတယေလြေ။ ကနွောြ သိပအြခွိနဆြှဲလို့ မဖြစ်မှန်းသိတော့ အဆကမြပြတ် သူ့စောကဖြုတကြို လကြပြေးရင်း စောကစြိကို ခွပေေးနမေိတယ်။ အံကြိတထြားရင်း သှားကြားထဲက ထွကလြာတဲ့ လသေံမွိုးနဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေး တဟီးဟီးညည်းရင်း ကောင်းနရှောပြီ။

ငါးမိနဈလောကြ ဆကတ်ိုကလြကြပြေးပြီးတာနဲ့ ကနွောြ မတတ်ပရြပလြိုကတ်ယ်။ မာတင်းပြောငန်တေဲ့ ကနွော့လြီးက လရောငအြောကမြှာ မာနဖြီနတေဲ့ မှှဟေောကတ်ဈကောငလြိုပဲ။ ဒူးကို နည်းနည်းလောကကြှေးပြီး ပုံ့ပုံ့ရဲ့အရညတ်ှေ တစိမ့စြိမ့ဖြစ်နတေဲ့ စောကဖြုတအြဝမှာတေ့ပြီး ဖိကပသ်ှင်းခလွိုကတ်ယ်။

“အှင်းးးးးးးးးးးးးး”

ဆိုတဲ့ ကြိတည်ည်းသံ မပြီဝိုးတဝါးလေး ထွကလြာတယ်။ သူ့အောသ်ံ ထွကလြာတော့မယဆြိုတာ ကြိုသိလို့ အောကကြ လိုးသှင်းခါနီး သူ့နှုတခြမ်းကို ကနွောြ စုပန်မ်းထားလိုကတ်ာလေ။ ခပဆြဆလေး အထုတအြသှင်း မှနမြှနလြုပပြေးနတော စီးကြပန်တေဲ့ အရသာကို တဈထုတထြုတန်ဲ့ ကနွောြ ခံစားနရတောပေါ့။ ပုံ့ပုံ့လကန်ှဈဖကလြုံးက ကနွော့ကြွောပြင် ကို အတင်းဖကထြားတယ်။ ကနွောလြည်း မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး လကန်ှဈဖကကြို ရကနေဘြောငတ်ဖကကြို အိတွဲကနွတေဲ့ ပုံ့ပုံ့ဖငသ်ား အိစကစြကကြို စုံဆှဲကိုငထြားရင်း ဆောင့ခြပြဈလိုကတ်ော့ ပလောကကြနဲ အသံထွကလြာပြီး ကနွော့လြီးကြီး တဈခကြလြောကြ ကြေးခေါကသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြာကနေ ပလှတကြနဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီဆိုတာ ဆီးခုံချင်ြးကပမြိသှားလို့ ကနွောြ သိလိုကပြှီ။

နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်ရောက ပြနခြှာလိုကပြှီး ပုံ့ပုံ့မကြန်ှာကို တဈခကြလြောကြ ငုံ့ကြည့်ပြှီး ရီဝဝေေ မကြလြုံးညိုညိုလေးတွကေို စိုကကြှည့ရြင်း..

“ပုံ့ပုံ့ ငါအသားကုန် အားနဲ့ဆောာင့ခြငွတ်ယ်…”

လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ော့ အံတင်းတင်းလေးကြိတထြားတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ မီးစိမ်းပြလိုကပြှီဆိုတာနဲ့ ကနွောလြည်း တငပြါးအိအိလေးကို စုံကိုငပြှီး မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့ဆြောင့ပြှီး လိုးတော့တာပဲဗွ။

ဆောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း တအင့အြင့ြ မှညသ်ံလေးတွေ ထွကလြာတာကလှဲလို့ လုံးဝမညည်းရှာဘူးဗွာ။ သူနာပြုဆရာမလေးနဲ့ နေ့တိုင်းလိုးနရောက ကြားထဲမှာ တဈရကလြောကြ မလိုးဖြစ်တာကြောင့လြား မသိဘူး ကနွောြ မှနမြှနပြှီးချင်လြာပြီ။ ပုံ့ပုံ့မပြီးပဲ ကနွောအြရငပြှီးသှားမှာစိုးလို့ မနည်းအောင့ထြားရတယ်။ ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြခြငွြး ဆောင့လြိုးလိုကြ.. ခပမြှနမြှန် တဖောင်းဖောင်း ဆကတ်ိုကလြိုးလိုကန်ဲ့ အနှေးအမှနလြုပရြင်း လိုးနမေိတယ်။

ဒူးကြေးရင်း မတတ်ပလြိုးနရတေော့ တောတ်ောလြေးလည်း ညောင်းစပြုလာပြီ။ အဲ့လိုဆကတ်ိုကြ လိုးလာတာ ၁၃-၁၄ မိနဈလောကြ ကြာလာတော့ ပုံ့ပုံ့ ကနွော့ပြုခုံးကို သူ့သှားခွှနခြွှနလြေးနဲ့ ခပရြှရှလေး ဆှဲကိုကပြဈလိုကတ်ဲ့အပြင် ကနွော့လြညပြင်းကို ဟီးလေးခိုရင်း ကုတတ်ှယတ်ကလြာသလို လုပလြာတော့.. သူပြီးချင်လြာမှန်း ရိပမြိသှားလို့ ကနွော့တ်င်းထားတဲ့စိတကြို ဖြလွေော့ပစ်လိုကရြင်း အားနဲ့ အသားကုန် တဖောကဖြောကြ ဆောင့လြိုးရင်း သုတရြညတ်ှကေို ကနွော့ကြို အရမ်းတွယတ်ာရှာတဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ အားရပါးရ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယဗြွ။

“ဖောင်း …ဖောင်း.. အင့ျ..အင့ျ….”

“ပုံ့ရေ ငါထွကကြုနပြှီ..။ အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. အား……”

မနကြ ၈ နာရီထိုးခါနီးမှ ကနွော့မြကြန်ှာကို တဈယောကယ်ောကကြ လာပြတသ်ပန်သလေို ခံစားရလို့ နိုးလာတယ်။ အိပစြုံမှုနမြှှားနဲ့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့မှ သနပခြါးရကြေဲလေး ပြတထြားတဲ့ ပြုံးရှှငန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့မကြန်ှာကို မှငရြတယ်။

“အိပပြုတကြလေး… ထတော့ ရချိုးမကြန်ှာသဈ”

ဆိုပြီး ပြုံးစစလေးပြောတော့မှ လူးလဲထပြီး ရတွင်ေးကို တဘကတ်ှေ သှားပြတတ်ံတွေ ဆပပြှာခွကတ်ှယေူပြီး ရမေိုးခွိုး ကိုယလြကသ်န့်စငန်မေိတယ်။ ရတွင်ေးဘေးက အုတကြနလြေးကို လှမ်းကြည့်ရြင်း ညက ကနွောန်ဲ့ ပုံ့ပုံ့ မီးကုနယ်မ်းကုန် ခစွခြဲ့ကြတာ ပြနပြုံဖောန်မေိတယ်။ ၃ ခွီလောကြ ဆကတ်ိုကလြိုးခဲ့မိတာဗွ။ သူကတော့ ဘယလြိုနမယ်ေ မသိဘူး။ ကနွောကြတော့ ကိုယတ်ှလကေတ်ှေ နည်းနည်းညောင်းသလိုတောင် ဖြစ်နတယ်ေ။ ရအေေးအေး လောင်းခွိုးလိုကမြှ ပြသှေားတယ်။

အိမထြဲကိုပြနဝြငလြာတော့ အဘိုးလေးရဲ့ အခန်းထဲကနေ ပုံ့ပုံ့ထွကလြာတာ တွေ့တယ်။ ကနွော့ကြိုပြုံးပြရင်း

“ဘကြီးကတော့ ပုံမှနဖြစ်နပေါပြီ..။ ဟိုမှာ အရီးမေ နန်းကြီးသုတပြှငထြားပေးတယ်။ သှားစားခွတေော့..။ ပြီးမှ ပုံ့ကို ဆေးရုံလာလိုကပျို့နောြ ဖိုးသကလြေး..။ ပုံ့ ဟိုဖကအြိမမြှာ ပြငဆြငရြင်း စောင့န်မယ်ေ”

လို့ ပြောပြီး သူ့အိမဖြကကြို ပြနသ်ှားရော။ မီးဖိုချောငထြဲဝငပြှီး နန်းကြီးသုပကြို ဗိုကဆြာဆာနဲ့ လှေးနရင်ေး.. ကနွောြ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနမေိတယ်။

ပုံ့ပုံ့နဲ့ အနီလေးက တဈနရောထဲမှာ အလုပလြုပန်တောဗွ။ တဈခွိနမြဟုတ် တဈခွိနတ်ော့ ကနွောြ ပြူနာတကတ်ော့မယဆြိုတာ သချောနပြေီ။ အဲ့လိုတွေးပြီး ရငမြောလာလို့ စားနတေဲ့ နန်းကြီးသုပတ်ောင် အရသာမရှိတော့သလို ဖြစ်လာတယ်။

ဖူးးးးးးးးး… စားလကစြကို ခပမြှနမြှန် လကစြသတလြိုကရြင်း အဝတအြစားကောကလြဲ၊ စကဘြီးလေးတွန်းပြီး တဖကခြှံကို ဘေးဖကခြှံစည်းရိုးအလညမြှာ ဖောကထြားတဲ့ အပေါကကြနေ တိုးဝငပြှီး တဖကခြှံထဲ ရောကသ်ှားတယ်။ အိမရြှေ့မှာ စကဘြီးကို ထောငထြားခဲ့ပြီး အိမအြောကထြပ် (အိမကြ ဘှားလေးမတေို့အိမန်ဲ့ ဆငတ်ူနှစ်ထပအြိမကြှီး) ဧည့ခြန်းထဲကိုဝငရြင်း ပုံ့ပုံ့ကိုရှာတော့ မတွေ့ဘူးဗွ။ ဧည့ခြန်းနဲ့ကပလြကြအြခန်းရဲ့ တံခါးဝနားရောကတ်ော့ စေ့ရုံစေ့ထားတဲ့ တံခါးက ခပဟြဟလေး ဖြစ်နတေော့ ဘာရယမြဟုတ် အထဲကို လှမ်းကြည့်ြ
လိုကတ်ော့.. အလုပသ်ှားဖို့ ပြငဆြငန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့ဗွ။

ရငထြဲမှာ ဗှောင်းဆနသ်ှားတယ်။ ဘေးတိုကအြနအထေားနဲ့ မှငန်ရတော.. ဆံပငအြရှညကြှီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ သချောထုံးဖို့ လုပန်တောဗွ။ ကိုယပြေါမြှာက ဘရာပန်းရောငလြေးနဲ့ အောကကြပငတ်ီ အနီရဲရဲလေး။ ဘရာက တအားသနမြာထွားကြိုင်းလှန်းတဲ့ သူ့နို့တွကေို အတင်းစည်းနှောငထြားရတော့ မနိုငမြနင်း ဖြစ်နဟနေကြလေး။ ပငတ်ီအနီရဲရဲလေးကလည်း တူတူပဲ..။ တင်းကားပြီး အိစကတ်ဲ့ တငပြါးပေါမြှာ တင်းကြပကြှပကြလေး ဖြစ်နတောဗွ။ ဆံထုံးထုံးဖို့ လကန်ှဈဖကကြို မှှောကထြားတော့ ရငကြော့ကော့၊ တငကြော့ကော့လေး ဖြစ်နတော အသည်းယားလိုကတ်ာဗွ။

မနေ့ညက ၃ ခွီလောကြ လိုးထားတာတောင် ကနွော့အြောကကြကောငကြ ဒီလိုတွေ မှငန်ရတေော့ ပြနထြောငထြချင်လြာပြနပြှီ။ မနေ့ညက အားရပါးရ လိုးတယဆြိုပမယေ့ြ အခုလို လင်းလင်းချင်ြးချင်ြး မှငရြတာမှ မဟုတတ်ာကိုးဗွ။ ကနွော့စြိတတ်ှေ ပြကပြှကဆြူလာပြီဗွ။ ပြီးတော့ ဆံပငရြှညန်ဲ့ မှငန်ကြေ ပုံ့ပုံ့ကို အခုလို ဆံထုံးကဈကဈလေးနဲ့ အတွင်းခံလေးတွနေဲ့ မှငရြတော့ ဘယလြိုမှနလေို့ မရတော့ဘူး။ စိတထြိန်းလို့ကို မရတော့လို့ တံခါးကို အသာလေးဆှဲဟပြီး လှဈကနဲ အခန်းထဲဝငလြိုကတ်ယ်။

“ဟေးးးးး”

ဆိုပြီး ဆရာဝနမြလေး ရှကဝြဲဝဲဖြစ်ပြီး လကတ်ှနေဲ့ ကယောငကြတမ်း သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ဖုံးကြယဖြို့ ကြိုးစားနတယ်ေ။ ကနွောြ အနောကကြိုလှည့ပြှီး အိပခြန်းတံခါးကို ကလန့်ထိုးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ သူ့ဆီ တဈလှမ်းချင်ြး လှမ်းသှားလိုကတ်ော့ အနောကကြိုဆုတရြင်း ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေးနဲ့

“ဖိုးသကလြေး… ပုံ့ အလုပန်ောကကြတွော့မယဟြာ…။ ညမှတွေ့မယလြနေောြ”

လို့ တောင်းပနရြှာတယ်…

“ငါ မှနမြှနလြုပမြယလြနေောြ… ပုံ့ပုံ့..။ ငါနင့ကြို ဒီလိုမှငလြိုကရြတော့ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘူးဟာ…”

ဆိုပြီး ကနွောဝြတထြားတဲ့ သော့တံဆိပပြုဆိုးအပြာကို ဖြလွှေော့ပြီး ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကကြ ကနွော့အြငယကြောငကြ သောကရြမ်းတင်းမာနပြေီဗွ။ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ကနွော့အြတွင်းခံကိုပါ ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ပြုံစံကိုလည်း ကြည့်ြဦး။ ရှပအြင်ျကြီအဖြူ လကရြှညန်ဲ့ အောကကြဖငတ်ုံးလုံး လီးငေါကတ်ောကန်ဲ့ သူ့အနားကို တရှေ့ရှေ့ တိုးကပသ်ှားနတောလေ။ ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေး ပုံစံပြောင်းသှားပြီဗွ။ ဒီလိုမှငကြှင်းမွိုး မမှငဖြူးတော့ ကြောငင်ေးငေးလေး ကြည့်န်ရှောတယ်။ နောကဆြုံး အခန်းထောင့ကြ ကုတငန်ားရောကတ်ော့ သူ အနောကထြပဆြုတလြို့ မရပဲ ပိတမြိသှားပြီ။ မာတင်းပြောငပြှီး နီရဲနတေဲ့ ကနွော့လြီးကြီးကလည်း သူ့ဗိုကရြှပရြှပလြေးကို ထောကထြားပြီ။

“အာကြာ… ဘယလြိုလုပ် ဒီလောကကြှီး ပြနဖြစ်လာတာလဲ..။ ပုံ့ရငတ်ှေ အရမ်းတုနလြာပြီ..။ ဖိုးသကကြ ဆိုးတယကြှာ…”

“ဒါကြီးကို မှနမြှနပြွော့သှားအောင် လုပပြေးနောြ.. ပုံ့….”

စိတလြှုပရြှားလို့ အသံတွတေုနန်တေဲ့ ဆရာဝနမြလေးကို ကနွောြ ကုတငပြေါြ ပြေ့ပြီးတငလြိုကရြင်း သူအတွင်းခံတွကေို ဆှဲခွှတခြလွိုကလြိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီနောကမြှာတော့.. ညည်းငှူသံတွေ.. ဆီးခုံချင်ြး တဖတဖြတဆြောင့တ်ဲ့ အသံတွေ.. အင်းးးး အင်းးးးး ဆိုပြီး အောသ်ံတွေ ..အခန်းထဲမှာ ဆူညံလို့…..။

————————————-

ဒီလိုနဲ့ ကနွောန်ဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြဲကြာနတေဲ့ ပုံ့ပုံ့ဆိုတဲ့ ငယသ်ူငယခြငွြးတို့ရဲ့ အိပယ်ာပေါကြ မုနတ်ိုင်းတွေ… ညဖကခြှံထဲမှာ ခွိန်းခွိန်းပြီး တွယကြှတဲ့ ရငခြုနဖြှယယ်ာ ညတွနေဲ့ လုံးခွာလည် လိုကန်တေော့တာပေါ့လေ။ ပုံ့ပုံ့က တဈမွိုးဗွ…။ ညဖကြ ၃-၄ ခွီလောကတ်ှယပြှီး အိပသ်ှားကြ..၊ မနကအြလုပသ်ှားခါနီးတိုင်း သူ့အခန်းမှာ ထပအြုပ်..၊ ဘယလြိုလုပလြုပ် ကနွော့ကြို ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေးနဲ့ အလိုလိုကရြှာတယ်။ အလှနဆြုံး ဖိုးသကလြေးက လူဆိုးလေးကြာ ဆိုတာလောကပြဲ ညည်းရှာတာဗွ။

အဲ့လိုနဲ့ ကနွောလြည်း မသိလိုကမြသိဖာသာ အဲ့ဒီ သာယာမှုနောကြ လိုကန်မေိတာ ၄-၅ ရကတ်ောင် ကြာသှားတယ်။ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေး အနီ့ဆီ မရောကဖြစ်တာ ကြာပြီဗွ။ သတိမရလို့တော့ မဟုတဘြူး။ ပုံ့ပုံ့နဲ့ ဖြစ်ဖြစ်ချင်ြးနေ့တွမှော ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ စိတမြလှုံမလဲ ဖြစ်နတေော့ မကြန်ှာချင်ြး သှားမဆိုငရြဲလို့။ အခု ရကန်ည်းနည်းကြာလာတော့ လှမ်းလည်းလှမ်းလာပြီဗွ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးကို။ ပြီးတော့ နည်းနည်းတညတ်ညင်ှိမင်ှိမ် ထိန်းနိုငမြယလြို့ ကိုယ့ကြိုယကြို ယုံလာလို့ ပုံ့ပုံ့ကို မနကအြလုပပျို့ပေးပြီတာနဲ့ အနီလေးတို့အိမဖြကကြို စကဘြီးလေးနဲ့နင်းပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။

တဈထပပြဉွထြောငအြိမလြေးထဲ ရောကသ်ှားတော့ မနကခြင်း ၉ နာရီလောကရြှိပြီ။ မီးဖိုချောငထြဲ တန်းဝငသ်ှားတော့ ဆရာမလေးမနီနီခွိုတဈယောကြ ခကြပြှုတန်ရောက ကနွော့ကြိုလှမ်းကြည့်ပြှီး အံကြိတရြင်း တဖကကြိုလှည့ြ မကြန်ှာလှှဲသှားတယ်။ ကနွော့ရြငထြဲ ပူကနဲ ဖြစ်ရပြီဗွာ။ အစိမ်းကြောအြိုးထဲက အရှကတ်ှကေို ယောကပြှားဇွန်းရှညန်ဲ့ တဂစွဂြစွမြှှနရေောက ထပပြှီးလှည့မြကြည့်ဘြူးဗွ။

“အနီလေး …”

လို့ သူ့ဘေးမှာရပရြင်း တိုးတိုးလေးခေါလြိုကတ်ော့… ဆတကြနဲ လှည့ကြှည့လြာပြီး ကနွော့ကြိုစိုကကြှည့ရြင်း အံကိုတင်းတင်းကြိတထြားတယ်။ တခါက ဖနဂြေါလြီလုံးလေးတွနေဲ့ တူတယလြို့ ကနွောပြှောခဲ့ဖူးတဲ့ မကြလြုံးဝိုင်းစကစြကလြေးတွထေဲမှာ မကြရြညတ်ှပြညေ့န်တော မှငန်ရလေို့ ကနွော့ရြငထြဲမှာ ဆို့နင့လြာပြီဗွာ…။

မကြရြညတ်ှရဈေဝဲနတေဲ့ မကြလြုံးလေးတွကေ လှှဲဖယသ်ှားပြီး အောကန်ှုတခြမ်းကို နာနာကငွကြငွြ ပြတထြှကမြတတ် ကိုကန်ပြနေတ်ယ်။ မီးဖိုပေါကြ ဒယအြိုးထဲမှာ အရှကတ်ှေ အပူရှိနကြှောင့ြ နှမ်းကုနပြှီ။

“ပေး .. အဈကို ဆကကြှောပြေးမယ်..”

ဆိုပြီး သူ့လကထြဲက ဇွန်းရှညကြိုဆှဲယူပြီး သူ့ကိုတွန်းဖယရြင်း ခပသ်ှကသ်ှကကြလေးမှှရင်ေး ဟင်းအိုးကို မီးဖိုပေါကြ ခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အနီလေးကို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ မီးဖိုချောငထြဲမှာ မရှိတော့ဘူးဗွ။ ဟင်! ဘယရြောကသ်ှားပါလိမ့ြ ဆိုပြီး ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်လြိုကတ်ော့ ရချိုးခန်းဖကမြှာ ရကသွေံ တဗှမ်းဗှမ်းကြားရတာနဲ့ ရချိုးခန်းဖကြ လိုကဝြငသ်ှားမိတယ်။ အဝတတ်ှဝတေထြားလကြန်ဲ့ ရကနေထြဲက ရတွကေေို ခွကန်ဲ့ခပပြှီး ခေါင်းပေါလြောင်းခနွတေဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးကို တွေ့လိုကရြတော့ အံ့သှပြီး ..

“အနီလေး ဘာတွလေုပန်တောလဲ”

လို့ လှမ်းပြောလိုကတ်ော့ ရလေောင်းနတောကိုရပပြှီး ကနွော့ဖြကကြို လှည့လြာရင်း စိုကကြှည့န်ပြနေရြောဗွ။ အဝတတ်ှကေ ရတွစေေိုရှှဲလို့ ဆံပငတ်ှကလေည်း ရနေဲ့ကပပြှီး အချောင်းလိုကြ ဖြစ်နတယ်ေ။ ဝတထြားတဲ့ ထမီအနီရောငလြေးကလည်း ရစေိုလို့ အကြကကြှကတ်ှေ ဖြစ်ကုနပြှီ။ ကနွော့ကြို ငေးကြည့်န်ရင်ေးက.. ကလေးလေးလို တအီးအီးငိုရှိုကရြင်း ကနွော့ရြငခြှငထြဲကို တိုးဝငလြာတော့ အလိုကသ်င့လြေး ဖကထြားမိတယ်။

“အဈကို.. အနီ့ကို ပစ်ပြေးသှားတာလားလို့ ဟင့ဟြင့ြ”

“အဈကိုမအားလို့ပါ အနီကလေးရာ..။ မငိုပါနဲ့ တိတတ်ိတ်”

“အီးဟီးဟီး .. အဈကို.. အနီသသှေားရင် ကောင်းမှာလို့တောင် တွေးမိတယ်…။ အဈကို့ကို မခွဲနိုငဘြူး..။ နောကတ်ဈခါ ဒီလိုပစ်ထားပေးမယ့အြစား အနီ့ကို အရငသ်တသ်ှား..”

“အေးပါကြာ.. အဈကိုနောကကြို မပစ်ထားဘူး .. ဟုတပြှီလား….။ တိတတ်ော့.. ရတွကေလေည်းရှှဲလို့ တိတတ်ိတ်…”

ခပတ်င်းတင်းလေးဖကထြားရင်း ကြောလေးကို ပြတပြေးပြီး နှစ်သိမ့န်ရတေယ်။ ကနွော့ရြငထြဲမှာလည်း နောငတ်အရမ်းရလာတယဗြွာ။ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးရာ.. မင်းခစွသ်ူက မင်းကြယရြာမှာ ဖောကပြှနန်တော မသိရှာဘူးနောြ။ ငိုတာတိတသ်ှားပမယေ့ြ တဟင့ဟြင့န်ဲ့ ရှိုကသ်ံက မရပသ်ေးဘူး။ တအားကြီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကထြားရာကနေ ဆှဲခွာလိုကရြင်း

“အနီကလေးပူတူတူး … အအေးမိမှာစိုးရတယ်…။ ကဲ မထူးတော့ပါဘူး လာလာ..”

ဆိုပြီး သူ့ကိုရချိုးပေးဖို့ ပြငတ်ယ်။ ကနွော့ရြှပအြင်ျကြီကိုခွှတပြှီး ရချိုးခန်းထဲက ကြိုးတန်းပေါြ ပစ်တငလြိုကတ်ယ်။ အောကကြစွပကြယွန်ဲ့ ပုဆိုးကို တိုတိုပြငဝြတလြိုကတ်ယ်။ အနီ့မကြန်ှာပေါဖြုံးနတေဲ့ ရစေိုဆံပငလြေးတွကေို ရှင်းပေးရင်း ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ာလေးကို မှှေးကြူလိုကရြင်း သူ့ကိုယပြေါကြပန်တေဲ့ ရစေိုအဝတတ်ှကေို ဆှဲခွှတခြနွမေိတယ်။ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးခငမြွာ ကလေးလေးလို ဘာမှမပြောရှာပဲ ငှိမခြံနရှောတယ်။

ထမီခွှတခြွ၊ ပငတ်ီတွေ ဘရာတွပေါ အကုနခြွှတခြလွိုကတ်ော့ သူနာပြုဆရာမလေးခငမြွာ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ကိုယလြုံးလှလှလေးနဲ့ ဝါဝင်းဝင်းလေးပေါ့။ ရကနေထြဲက ရတွကေေို ဖလားခွကန်ဲ့ ကနွောခြပယ်ူပြီး ခစွသ်ူလေးကို စိမပြှနပြေေ ရချိုးပေးနတောကို မကြလြုံးလေးအဝိုင်းသားနဲ့ တောင့တ်ောင့လြေး ရပန်တယ်ေ။ ရေ ၄-၅ ခွကြ လောင်းပေးပြီးတာနဲ့ မှှေးဆပပြှာတုံးကိုယူပြီး သူ့ကိုယလြုံးလေးအနှံ့ သချောတိုကခြွှတပြေးနတေော့ မကြလြုံးလေးစုံမှိတပြှီး ငှိမန်ပြနေရြော။ ဆပပြှာမှုပတ်ှေ အဖြေးသားနဲ့

“အင်! အင်!”

ဆိုပြီး ရှိုကန်သေံကတော့ အခုထိ မရပသ်ေးဘူးဗွ။ ကနွောကြတော့ ဒူးထောကထြိုငခြပြှီး သူ့ပေါငလြုံးကဈကဈလေးတွေ တငပြါးအိစကစြကလြေးတွေ သူ့စောကဖြုတလြေးတွကအေစ အကြိုအကြားမကနွအြောင် သချောဆပပြှာတိုကပြေးနမေိတယ်။ နောကဆြုံး ခွသလေုံးသှယသ်ှယလြေးတွပေါမကနွြ ဆပပြှာတိုကပြေးပြီးမှ ရလေောင်းခပြှီး ခွိုးပေးပြနတ်ယ်။ အားလုံးစငကြှယပြှီး မှှေးပြံ့သှားတော့မှ အဝတကြှိုးတန်းပေါကြ မှှေးပြတရုတတ်ဘကအြဖြူ အကြီးကြီးကိုယူပြီး သူ့ကိုယလြုံးလေးကို သချောပတပြေးရင်း အနအထေားမှနပြှီဆိုမှ ဆရာမလေးကို ကလေးလေးတွကေိုခွီသလို ပြေ့ခွီပြီး သူအိပခြန်းဖကြ ခေါလြာခဲ့တယ်။

အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့မှ တဈကိုယလြုံး ရစကေတ်ှစငေသ်ှားအောင် တဘကန်ဲ့ သုတပြေးနတေဲ့အထိ ဆရာမလေးက ဘာမှစကားမဆိုဘူးဗွ။ ဆံပငရြှညလြေးတွကေိုပါ ချောကအြောငသ်ုတ်၊ တဈကိုယလြုံး ချောကလြောကပြှီဆိုမှ တောင့တ်ောင့လြေးရပန်တေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ခုကို ကနွော့န်ှာခေါင်းနဲ့ ဖိကပပြှီး ရှလူးဆိုပြီး ၃-၄ ခကြြ မှှေးကြူလိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးမှ စွပကြယွလြကစြကတ် အဖြူလေးကို ခေါင်းကနစွပေပြှီး ဝတပြေး၊ ကုတငခြှရင်ေးတန်းပေါကြ အိမန်ရင်ေး ထမီအဝါနုရောင် အပါးလေးကိုပါ ကနွောကြိုယတ်ိုင် သချောဝတပြေးတဲ့အထိ ကနွော့ကြို မကြစြိအောကြ ပြောကသ်ှားမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမတ်ဲ့မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ စိုကစြိုကကြှည့န်တောဗွာ။ သနားစရာလေးကြယ်။ အားလုံးပြီးတော့မှ ဆံပငဖြားလွားနဲ့ ခစွသ်ူလေးကို ပြေ့ခွီပြီး မီးဖိုချောငဖြကြ ခေါလြာပြနတ်ယ်။

ထမင်းစားပြဲက ကုလားထိုငမြှာ ထိုငခြိုင်းထားပြီး မီးဖိုနားမှာ ထမင်းဟင်းတွေ ဟိုလှနဒြီလောလုပရြင်း ရှာလိုကတ်ော့ ခုနက အစိမ်းကြောအြနှမ်းတွရယ်ေ ထမင်းရယပြဲရှိတယဗြွ။ ဒါနဲ့ ကြောငအြိမဖြှင့ကြှည့တ်ော့ ဝကအြူချောင်းအစိမ်းတွေ တွေ့တာနဲ့ ခကြခြငွြးကောကကြကကြှောလြိုကတ်ယ်။

“အနီလေး.. အဈကို့ခစွသ်ူလေး.. ပါးစပဟြ”

ဆိုပြီး ဇလုံလေးနဲ့ ဝကအြူချောင်းရယ် အစိမ်းကြောအြနှမ်းရယ် ထမင်းရယ် ရောနယဖြတထြားပြီး သူ့ရှေ့မှာဝငထြိုငရြင်း ကနွောကြိုယတ်ိုင် လကန်ဲ့ ခွံ့ကြှေးတော့…

“အဈကို.. အနီမဆာဘူး..”

လို့ ပြောရင်း ခေါင်းလေးခါပြတယ်။

“အာ… မရဘူး.. ခစွရြငခြုဟ..”

ဆိုပြီး အတင်းခွံ့တော့မှ စိတမြပါလကမြပါလေး ပါးစပဟြပြီး ထမင်းတွဟင်ေးတွကေို ဝါးနရှောတယ်။ ထမင်းနှစ်လုတလြောကြ ခွံ့ပြီးတာနဲ့ ရနှေေးကြမ်းလေးပါ တိုကပြေးတော့ ဂွတဂြှတဆြိုပြီး မွိုခရွှာတယ်။ အားလုံးစားသောကြ ဆေးကြောပြီးတော့မှ ဖြော့တော့တော့လေးဖြစ်နတေဲ့ ကောငမြလေးကို ထပပြှီးပြေ့ခွီပီး အိပခြန်းထဲကို ခေါသ်ှားပြီး ကုတငပြေါတ်ငပြှီး နှစ်ယောကအြတူတူ ဖကထြားရင်း လှဲလွောင်းနတေော့ ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ ပါးလေးအပပြှီး အတင်းဖကထြားရှာပြနတ်ယဗြွာ။

“အဈကို… အနီနဲ့ အဈကိုတို့ ဟိုတခါပြောပြတဲ့ Of Mice & Men ဝတ်ထုထဲကလို တကယတ်ူတူနမှောလားဟင်…”

“အာ.. နမှောပေါ့..။ ယုနကြလေးတွနေဲ့တူတဲ့ ကလေးလေးတွေ အနီက အဈကို့ကို မှေးပေးရမှာလေ.. နော့ြ..”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့….

“ဟုတ်..”

ဆိုပြီး ငှိမင်ှိမလြေး ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ ပါးကလေးအပလြို့ ငှိမကြသွှားရှာပြနတ်ယ်။ အဲ့ဒီလို တင်းတင်းလေးဖကထြားရင်း အလှမ်းဖြနတေေဲ့ ကနွော့ကြောငမြလေးက ရုတတ်ရကြ ခေါင်းလေးထောငထြလာပြီး ကနွော့ကြိုငေးရင်း..

“အဈကိုရာ.. အနီလေ အဈကို့ကို တအားလှမ်းလိုကတ်ာ..။ အနီ့ကို နမ်းစမ်းပါကြာ”

လို့ ခပဆြှေးဆှေးလေး ပြောလာရော.. ပြှတကြနဲနအေောင် သူ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ဆှဲစုပပြှီး နမ်းလိုကရြင်း ကနွော့လြကတ်ှကေ သူ့စွပကြယွလြေးအောကကြ အခုအခံမပါတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လွှိုနှိုကရြင်း ကစားပေးနလေိုကတ်ယ်။ နည်းနည်းလေး စုပန်မ်းပြီးမှ နှုတခြမ်းချင်ြးပြနခြှာလိုကရြင်း သူ့စွပကြယွလြေးကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး နို့သီးခေါင်းပန်းရောငလြေးတွကေို လကည်ိုးလကမြနဲ့ ညှပပြှီး ခွပေေးလိုကတ်ော့ မကြတ်ောငလြေးတွေ မှေးစင်းသှားတယ်။

“အနီ အဈကို့ကို ခစွခြငွန်လေားဟင်”

လို့ မေးလိုကတ်ော့.. ဘာမှပြနမြပြောပဲ ခါးကထမီလေးကို ဖြလွှေော့ပြီး ကနွော့လြကကြိုကိုငပြှီး သူ့ပေါငကြှားထဲက စောကဖြုတကြို ကိုငဖြို့ရှှေ့ပေးလိုကတ်ော့ အနီ့စောကဖြုတကြလေးက အရညတ်ှစေိမ့ကြလွို့ စိုစိစိလေးဖြစ်နတော သိလိုကရြတယ်။ အကြဲကြောင်းလေးအတိုင်း မှန်းပြီး ကနွောလြကခြွောင်းတွနေဲ့ အထကအြောကြ ပြတပြေးလိုကတ်ော့

“ရှီး … အဈကိုရယ်.. အနီနလေို့မရအောင် လှမ်းလိုကတ်ာ..။ အနီ့အဖုတလြေးကို အခုပဲနမ်းပေးပါတော့ ..”

လို့ တောင်းဆိုလာတယဗြွာ။ တကယကြို သတ်တိရှိပြီး ပြင့လြင်းတဲ့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးပါလားကြယ်။

ထမီလေးကိုလွှောခလွိုကပြှီး ခွထေောကအြောကကြနေ ဂွင်းလုံးခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ အနီ့စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးက ခပပြါးပါးညှပထြားတဲ့ အမှှေးနကန်ကလြေးတွအေောကမြှာ နီရဲရဲဟစိစိလေး အရညတ်ှစေို့လို့။ ကနွောြ ဘာလုပတ်ော့မယဆြိုတာသိနတေဲ့ အနီက လှဲအိပန်ရောကနေ ခေါင်းထောငထြပြီး လှမ်းကြည့်ရြင်း စိတလြှုပရြှားနရှောပြီဗွ။ (ကနွောြ စောကဖြုတလြကြပြေးတိုင်း အနီက သချောကြည့်ပြှီးကို အရသာခံတတတ်ယဗြွ..။ အဲ့လိုဆိုရင် ပိုပြီး သူ့အတွကကြောင်းတယလြို့ ပြောဖူးတယ်..။ ဘာကြောင့လြဲတော့ ကနွောလြည်း မသိပါဘူး)

ဒူးထောငပြေါငကြားထားတဲ့ အနီ့ပေါငကြှားထဲကို ကနွောြ ဝမ်းလွားမှောကအြိပလြိုကရြင်း အနီ့ပေါငလြုံး ဖြေးဖြေးလေးတွကေို သှားနဲ့ ဇတဇြတမြှညအြောင် ဖြဖြရှရှလေး လွှောကကြိုကပြေးနလေိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ပေါငဂြှဆုံအရင်းနားလေးနှစ်ဖကကြို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနဲ့ ထိကပပြှီး နမ်းပေးနလေိုကတ်ယ်။ အဲ့လိုလေးတွေ လုပပြေးနတေော့ အနီ့ဆီက အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းလေးနဲ့အတူ..

“အဈကို.. အနီလေး စိတတ်အားယားလာပြီကြယ်”

ဆိုတဲ့ မောသံလေး ကြားလိုကရြတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ သူ့စောကဖြုတန်ှဈခွမ်းကို လကည်ှိုးလကမြနဲ့ ကိုငပြှီး ဖြဲခလွိုကရြင်း လွှာအပြားလိုကသ်ပပြှီး ကလောပြှီး လကြတ်ငပြေးလိုကတ်ယ်။

“ဟားးးးးးးးးးးးး!! အဈကိုရယ်…”

ဆိုပြီး ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖမ်းဆုပရြင်း ကော့တကလြာတယဗြွ။ ပလပပြလပအြသံတွမှညေအြောင် သသခွေောခွာ လကြပြေးနတေော့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးခငမြွာ တွန့်လိမန်တောပဲပေါ့။ လကြတ်ယ်၊ အစိလေးကို လွှာဖြားလေးနဲ့ ကစားပေးတယ်၊ ဖိပြီးဆော့ပေးတယ်။ တဖြေးဖြေး သူ့စောကခြေါင်းထဲမှာ အရညတ်ှေ ပြည့လြွှံလာတော့ ကနွော့လြွှာကို ထိုးထည့ပြှီး ကစားလိုကတ်ိုင်း ပလောကြ.. ပလောကဆြိုတဲ့ အသံတွတေောင် ထွကလြာတယ်။

လိငကြိဈစဆိုတာ ခငဗြွားတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲဗွ။ ဝိုငအြရကလြိုပဲ.. မလုပပြဲ ကြာကြာအောင့ထြားရပြီး ပြနလြုပပြှီဆိုရင် ဘာအရသာမှန်း ပြောမပြတတအြောင် ဆိမ့ပြှီးကောင်းလှန်းတာကိုးဗွ။ မယုံရင် ခငဗြွားတို့ စမ်းကြည့်လြေ။ အခု ကနွောတ်ောင် ဘာမှမလုပရြသေးဘူး ခစွသ်ူ့စောကဖြုတလြေး လကြန်ရတောကို ဇိမတ်ှေ့နတောဗွ။ ကနွောြ လကြပြေးနလေို့ ကနွော့ဆြရာမလေး ကော့ပြံနတောလေးကိုက ကြညန်ူးပီတိ အရမ်းဖြစ်စတယေလြေ။ ခပစြူးစူးရှရှ ပြံ့လှှင့န်တေဲ့ စောကရြညန်ံ့လေးတွကေ ပိုပြီးကနွော့ကြို ယဈမူးသာယာစတယေဗြွ။ တခါတခါ ပါးစပထြဲ ပြည့လြာတတတ်ဲ့ အနီ့စောကရြညတ်ှကေို ထွေးမထုတပြဲ မွိုခပြဈလိုကတ်ယဗြွာ။ အင်း.. ရှှံစရာမရှိပါဘူး.. ခစွတ်ာကိုးဗွ။ (ဒါကို ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကပြဲသိတဲ့ စကားဝှကန်ဲ့ သာကူသောကတ်ယလြို့ ခေါတ်ယဗြွ။ သာကူပစွပြစွန်ဲ့ တောတ်ောလြေး ဆငတ်ယန်ော့ြ ဟီး)

“အဈကို…. အဈကို… အနီလေး ပြီးချင်လြာပြီ..။ လာလာ.. လုပပြေးတော့…။ အဈကိုဆောင့ပြေးမှ ပြီးချင်တ်ာ.. မှနမြှန်…”

ဆိုပြီး.. အောသ်ံထွကလြာမှ ကနွောလြည်း ပုဆိုးကိုခွှတခြလွိုကပြှီး ဒူးထောကရြင်း ကနွော့လြီးကို သူ့စောကဖြုတဝြမှာ တေ့လိုကတ်ယ်။ အပေါကြ လှနတ်ငထြားတဲ့ စွပကြယွအြောကကြ ဘယဖြကြ နို့ဝါဝါဝင်းဝင်းအိအိကြီးကို လှမ်းပြီးကိုငဆြုပခြွရင်ေး ကနွော့ည်ာလကကြ အနီ့စောကစြိလေးကို စကဝြိုင်းပုံ ဝေ့ဝိုကကြစားပေး.. အဲ့လိုလုပန်ရင်ေး စိုရှှဲချောအိနတေဲ့ အနီ့စောကဖြုတကြှပကြှပလြေးထဲ ကနွော့လြီးကို ခါးကိုဆတကြနဲ ရှေ့ကိုတွန်းရင်း ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။

“အားးး ဟားးးးးးးး ကောင်းတယ် အကိုရယ်..”

အကြိမကြှိမ် လိုးကငွ့ရြှိပြီးသား စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးက စီးပိုငကြှပတ်ောကန်တောပဲဗွ။ အနီ့စောကဖြုတကြ အံ့သှစရာတဈခကြကြ ဘယအြခွိနလြိုးလိုး စစချင်ြးသှင်းရင် တောတ်ောစြီးပိုငန်တောဗွ။ ဒါပမယေ့ြ အခု ကနွောြ ဖြေးဖြေးချင်ြး လမ်းကြောင်းမနတေော့ပဲ တဈခကြထြဲနဲ့ အဆုံးထိ လိုးသှင်းပစ်လိုကတ်ာဗွ။ အိ.. ဆိုတဲ့ အသံလေးတဈခကြြ ထွကလြာတာပဲရှိတယ်။ နို့ကိုငန်တော၊ စောကစြိခွပေေးနတော၊ အောကကြအဖုတထြဲ လိုးသှင်းနတော ၃ ခုပေါင်းလိုကတ်ော့ အနီတောတ်ောလြေး ကောင်းနတယေဆြိုတာ ခွှေးစကကြလေးတွနေဲ့ ဖီးလတ်ကန်တေဲ့ မကြန်ှာလေးက ဖောပြှနတောဗွ။ တဈခကြခြငွြး ဒဈထိပဖြူးနားထိ ဆှဲထုတလြိုကြ အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလိုကြ မှနမြှနလြေး ဆောင့ပြေးနရင်ေးက…

“အင်..ငင်….ငင်…အင်..ငင်..ငင်..”

ဆိုပြီး ဆကတ်ိုကအြောသ်ံတွေ ထွကလြာတော့ သူပြီးချင်လြာမှန်း ရိပမြိလိုကပြှီ။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် အနအထေားဖြစ်အောင် ကနွောန်လေိုကပြှီး လကန်ှဈဖကလြုံးကို ဝါဝင်းပြောငတ်င်းနတေဲ့ အနီ့နို့ကြီးနှစ်လုံးစလုံးကို သချောတင်းတင်းဆုပကြိုငရြင်း အသားကုန် အရှိနတ်ငပြှီး ဆောင့လြိုးပေးလိုကတ်ယ်။

“ဖောကဖြောကြ!! ဖြောင်းဖြောင်း!!”

“ရှီးးးးး… ဟားးးးးး!! အဈကိုရေ.. ရေ… ရေ… အားးးးးးး!! အနီနလေို့မရတော့ဘူးးးးးး … အင် ငင် ငင်…”

အဲ့လိုတွအေောရြင်း အနီကလေးခငမြွာ ပေါကကြှဲပြင့ထြှကပြှီး အထွတအြထိပ် ရောကသ်ှားရှာမှ ကနွောြ အသားကုနဆြောင့လြိုးနတောကို ရပလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့လြီးကြီးကတော့ သူ့အဖုတဖြောင်းအိအိလေးထဲမှာ မာတင်းပြီး တဆတဆြတခြါနတေုန်း။ ကနွောြ မပြီးနိုငသ်ေးဘူးဗွ။ ဒါပမယေ့ြ အနီလေးခငမြွာ အခုမှ ပြီးသှားရှာတယဆြိုတော့ ဆကမြလိုးသေးပဲ ခဏအနားပေးထားလိုကတ်ာလေ။ အခု သူ့အဖုတန်ံရံတွကေ ကနွော့လြီးကို တဇိဇိညှဈနတော ခံစားမိတယ်။

အနီ့ကိုယလြုံးပေါကြို ကနွောြ မှောကခြလွိုကပြှီး နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပပြေးနမေိတယ်။ သူ့တဈကိုယလြုံးကတော့ အခုထိ တဆတဆြတခြါပြီး ပြီးသှားတဲ့အရသာကို ခံစားနတေုန်းပဲဗွ။ အပေါကြနေ ဖိအိပပြှီး အသာလေးပြနည်ောင့်ပြီး တဈခကြခြငွြး ကနွောြ ပြနစြလိုးပြနတ်ယ်။ အနီကတော့ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး မှိန်းနတယ်ေ။

အဲ့လိုပြနလြိုးနရောက ကနွောြ အနီ့ဘေးကို လှိမ့ခြလွိုကပြှီး အနီ့ကိုယလြုံးလေးကို ကနွော့ကြိုကြောပေးနလွှကြေ အနအထေားဖြစ်အောင် ပြငလြိုကပြှီး တငပြါးအနောကန်ားကနေ ကပလြိုးတဲ့အနအထေားနဲ့ ဆကဆြောင့ပြေးနပြနေတ်ယ်။ ဘေးတိုကအြိပန်တေဲ့ အနီ့ဂွိုင်းအောကကြနလွှေိုပြီး နို့တဈလုံးကို လကန်ဲ့ဆှဲဆှဲကိုငရြင်း ဖတဖြတဖြတဆြိုပြီး ၃ ခကြလြောကြ အားနဲ့ဆောင့လြိုးလိုကြ၊ ဒုတဒြုတဆြိုပြီး ကနွော့လြီးအရင်းနားလေးတင် ကပဆြောင့လြိုကန်ဲ့ ၁၅ မိနဈလောကြ တငလြိုကခြလွိုကြ လိုးပေးနမေိတယ်။ လိုးနရင်ေး အနီ့ကို လှမ်းစကားပြောတယ်…။

“အနီလေး… ရလားဟင်”

“အင်းးးး …ဘာရတာလဲ.. အဈကို…”

“အဈကိုလိုးနတောကြာလို့ အနီလေး ခံနိုငသ်ေးလားလို့ပါ…။ ဟင်း.. အင့အြင့ြ.. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”

“အာ.. အနီလေးက ဝကိုမဝသေးတာ…။ အဈကို စိတကြှိုကသ်ာလိုး ဟုတပြှီလား…။ မနကဖြှန် အနီ အလုပပြိတတ်ယ်..။ ဒီနေ့ တဈနကေုန် ခစွမြယလြနေော့ြ အဈကို..”

“အင့ြ…အင့ြ… ရှီးးးးးးး!! အေးပါ.. ဆရာမလေးရာ..။ အခုလေးဖကထြောကပြေးတော့..။ အဈကို ပြီးးချင်သ်လို ဖြစ်လာတယ်…။ အဈကို ခဏခွှတလြိုကမြယန်ောြ..”

“ဟင့အြင်း.. ဟင့အြင်း… အဈကို့ဟာကို အနီ့အဖုတလြေးထဲကနေ အခွှတကြိုမခံနိုငတ်ာ…။ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြေးဖြေးချင်ြးထပြီး လေးဖကထြောကလြိုကမြယ် … မခွှတန်ဲ့..”

အဲ့လိုနဲ့ လေးဖကထြောကြ အနအထေားဖြစ်အောင် စောကဖြုတန်ဲ့လီး တပလြွှကကြ ဖြေးဖြေးချင်ြးထရင်း ပြငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အနီ့ဖငတ်ုံး ဖြေးဖြေးအယအြယလြေးနှစ်ခွမ်းကို သချောဆုပခြွရင်ေး လိုးဆောင့ပြှနတ်ယ်။ အနီကတော့ တအင့အြင့န်ဲ့ တငပြါးလေးကော့ပြီး ခံနရှောတယ်။ ၁၀ ခကြလြောကြ ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့ပြှီးတာနဲ့ အနီက အောလြာပြနတ်ယ်..။

“အဈကို..အဈကို.. အနီထပပြှီး ကောင်းလာပြနပြှီ…။ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ..ဆောင့ပြေး…”

အဲ့လိုအောလြာတော့ ကနွောအြားထပထြည့ပြှီး တဖန်းဖန်း အသံတွထွကေအြောငကြို ပိတပြိတဆြောင့ပြှီး လိုးပေးနမေိတယ်။ ဆောင့န်ရင်ေးမှာကို အနီလေးက

“အင်းးးးးးးးးး အင်းးးးးးးး”

ဆိုပြီး အောရြင်း နောကတ်ဈခွီ ပြီးသှားပြနတ်ယ်။ ကနွောြ အခုထိ မပြီးသေးဘူးဗွ။ ကနွော့အြငယကြောငကြ ပိုပြီးတောင် မာတောင့လြာပြီး ပေါကကြှဲထွကတ်ော့မလား ထငန်ရတေယ်။ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး စိတကြို အသားကုနအြားတင်းရင်း အောကကြိုငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ လေးဖကထြောကြ ဖငကြုန်းပေးထားတဲ့ အနီ့တငပြါးက စိတကြိုအသားကုန် ကြှနစတေေဲ့အပြင် အနီ့ကြောလညလြောကထြိ ရောကန်တေဲ့ ဆံပငရြှညန်ကန်ကကြလေးတွကေို ကနွော့လြကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆှဲရဈသိမ်းပြီး အနောကကြို တင်းတင်းဆှဲရင်း မှင်းပျိုငတ်ဲ့ ဂွောကြီလို မာနသ်ှင်းရင်း အားကုနဆြောင့လြိုးလိုကတ်ော့ ကနွော့လြီးထိပမြှာ ကငွဆြိမ့ဆြိမ့အြရသာဖြစ်ပြီး ပြီးချင်လြာတယ်။

ညာလကကြ အနီ့ဆံပငတ်ှကေို တင်းတင်းဆှဲ၊ ဘယလြကကြ တငပြါးအိအိကြီးတဈခွမ်းကို ဆှဲညှဈပြီး တဖုတဖြုတ်၊ တဖန်းဖန်း သံစုံမှညအြောင် ဆောင့န်ရင်ေး အနီ့ညည်းညူသံတွေ တအင့အြင့တ်ှေ ကြားထဲက ကနွော့သ်ုတရြညပြူပူတွကေို ဆရာမလေးရဲ့ ကုန်းထားတဲ့ ဖငဖြှေးဖြေးကြီးနှစ်ခုကြားထဲက စိုအိနတေဲ့ စောကဖြုတထြဲကို အရှိနပြှင်းပြင်း ပန်းထုတလြိုကမြိတယ်။

“ဟားး…. အနီလေး.. အရမ်းကောင်းတယကြှာ…..”

အဲ့ဒီနေ့က ဆကတ်ိုကြ လေးခွီလောကြ ကနွောပြှီးအောင် နားနားပြီး တွယမြိတယဗြွာ။ ညနပေိုင်းရောကတ်ဲ့အထိ ကနွောကြ မာနမြကသွေးဘူးဗွ။ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးခငမြွာတော့ မီးလောငထြားတဲ့ နှင်းပန်းပြင့ကြလေးအတိုင်း နှမ်းရိသှားရှာတယ်။ ဘယန်ှဈခါပြီးသလဲဆိုတော့ သိတောငမြသိတော့ပါဘူး အဈကိုရာတဲ့။ လသေံတောင် သဲ့သဲ့လေးပဲ ထွကရြှာတော့တယဗြွ။ ပိုဇရှငေကြလည်း စုံစိသှားအောငကြို လိုးကြတာပေါ့လေ။ နှစ်ယောကသ်ား ခွှေးသံတရှှဲရှှဲဖြစ်တဲ့အထိ တဖုန်းဖုန်းကို ဆောမြိတာပေါ့။ ကြားထဲက ပြတလြပန်တေဲ့ ရကတ်ှအတွေကြ အတိုးခပြှီး ခစွကြှတာလေ။

ကနွောြ ပထမတဈခွီပြီးသှားလို့ ဆေးကြောသန့်စငပြှီး ကုတငပြေါပြှနတ်ကရြင်း အနီလေးကိုဖကပြှီး မှိန်းနတော ဘာမှတောငမြကြာသေးဘူး၊ အနီက ကနွော့ြ ခပပြွော့ပြော့ဖြစ်နတေဲ့လီးကို အသားကုန် တပြှတပြှှတ် ကုန်းစုပပြေးတော့ ဘာမှတောငမြကြာလိုကဘြူး ပြနတ်ောငလြာတာပေါ့။ တောငလြာတာနဲ့ အနီလေးက ဒီတဈခါ အနီ့အလှည့ဆြိုပြီး ကနွော့ကြိုတကခြှ၊ ခါးလေးမတမြတထြား၊ တငလြေးကော့တော့တော့လုပပြှီး အပေါကြ တကလြိုးတော့တာဗွ။ အခုမှ တဈခွီပြီးထားတဲ့ ကနွောကြ သူ့စိတကြှိုကလြုပပြါစဆေိုပြီး လှှတထြားပေးလိုကတ်ယ်။ သူ့ဖာသာ တဖတဖြတ် တကပြှီးဆောင့န်တောကို ပကလြကအြိပရြင်း ငှိမင်ှိမလြေးနပေေးလိုကတ်ယ်။

အငှိမမြနပေဲ ခုနပြေါကန်တေဲ့ နို့ထွားထွား ဝါဝါဝင်းဝင်းလေးနှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပခြွပေေးရင်း တခကြတ်ခကြြ ကော့ကော့ပေးနလေိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ လကထြောကရြင်း ခပကြှာကြာလေး ဆောင့လြိုးပြီးမှ တဈပတလြှည့ပြှီး ကြောပေးလွှကအြနထေားကနေ တကပြှီး နောကပြှနဆြောင့လြိုးပြနတ်ယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကနွောကြ ပကလြကအြိပန်လွှကေကြနေ လကထြောကပြှီးထရင်း အားနဲ့ပြနကြော့ရင်း ဆောင့ပြေးပြနတ်ယ်။

အနီလေးက တောတ်ောလြေးကို မာနပြါတယဗြွ။ သာမနမြိန်းမတွလေို တအိအိဆောင့တ်ာမွိုး မဟုတဘြူး။ သူ့အိုးလှလှလေး ကနွော့ဆြီးခုံနဲ့ထိမိသံ တဖန်းဖန်း အကယွကြှီးမှညတ်ဲ့အထိ တကပြှီး ဆောင့လြိုးနရှောတာ။ သူ အဲ့လိုတကပြှီး လိုးနတောခံနရင်ေး ကနွောပြှီချင်လြာမှ ဒူးထောကလြေးဖကကြုန်းပုံစံနဲ့ပဲ ဆောင့လြိုးရင်း ပြီးလိုကတ်ာပေါ့။ အဲ့လိုနဲ့ ကနွောြ ၃ ခွီမှောကပြှီးသှားပြီ အနီနဲ့ အတူနတေဲ့ သူ့အဒေါပြှနလြာခါနီးမှ ပြနမြယဆြိုပြီးပြငတ်ော့..

“အဈကို မပြနခြင် တဈခါလောကြ မလုပခြငွတ်ော့ဘူးလား”

ဆိုပြီး အဝတတ်ှဝတေန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ခွှဲပြနတ်ယ်။ ဒါနဲ့ ကဲ ဆိုပြီး ဖကတ်ာနမ်းတာ စုပတ်ာတွေ ဘာမှထပမြလုပတ်ော့ပဲ ကုတငဇြောင်းမှာ အနီ့ဖငတ်ဈပိုင်းကို အောကကြိုခပလြွှောလွှော အနအထေားဖြစ်အောင် ပကလြကအြိပခြိုင်းထားပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း မှနမြှနလြေး အားကုနဆြောင့လြိုးရင်း လေးခွီမှောကပြှီးခဲ့တယဗြွာ။

အဲ့လိုနဲ့ ကနွောြ အနီ့အိမကြပြနလြာတော့ ကနွော့သ်ူနာပြုဆရာမလေးခငမြွာ နှုတဆြကအြနမ်းလေးကိုတောင် ထပြီးမနမ်းနိုငတ်ော့လို့ အိပယ်ာပေါမြှာ ခွနတေေဲ့ သူ့ကိုပဲ ကနွောြ ခစွစြနိုးအနမ်းလေးပေးပြီး ပြနလြာခဲ့တယ်။ ပြနခြါနီးတောင်

“မနကဖြှနလြည်းလာနောြ.. အဈကို..။ အနီလေး ထပခြစွခြငွသ်ေးတယ်”

ဆိုပြီး ထပခြွိန်းခဲ့သေးတာဗွ။ ကနွောလြည်း အိမပြှနရြောကတ်ာနဲ့ ပုံ့ပုံ့ကိုတောင် သတိမထားနိုငတ်ော့ဘူး။ ရမေိုးခွိုးထမင်းစားပြီး အိပယ်ာထဲဝငပြှီး ထိုးအိပပြဈလိုကတ်ာ နောကတ်ဈနေ မနကမြှပဲ ကြညကြှညလြငလြင် နိုးလာတော့တယ်။ ထလာပြီး ရမေိုးခွိုးစားသောကြ၊ အနီ့အိမဖြကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ စိတကြူးလေး တယဉယ်ဉန်ဲ့ပေါ့လေ။

ဒါပမယေ့ြ အနီလေးတို့အိမတ်ံခါးမကြီး ပိတထြားတော့ ရငမြောသှားတယ်။ ဒီနေ့ သချောခွိန်းထားပါတယ် ဘာလို့ အိမမြှာမရှိတာလဲပေါ့။ တံခါးမကြီးရဲ့ သော့ခလောကမြှာ စာတဈစောင် ညှပထြားတာ တွေ့တော့ ယူဖတလြိုကတ်ယ်။

“အဈကို..

ဆောရီးကြယ်။ အနီ အိမခြဏပြနစြရာအကြောင်း ပေါလြာလို့ ဟိုဖကကြမ်းကိုသှားပြီ။ မနကဖြှနမြနကမြှ ပြနရြောကမြယန်ောြ။ ခစွလြို့မဝသေးဘူး သိလား။

နီနီခြို…။”

အင်း.. ကနွော့မြှာတော့ စိတကြူးလေးတယဉယ်ဉန်ဲ့ အခစွန်လံထမလို့ စဉြးစားလာတာ မထူးပါဘူးဆိုပြီး မှို့ထဲက ကဗွာဆရာတွေ ထိုငတ်တတ်ဲ့ လကဖြကရြညဆြိုငဖြကထြှကလြာပြီး သူတို့နဲ့ ပေါကကြရလေးဆယတ်ှေ ထိုငပြှီး လပစ်ေနမေိတယ်။ နေ့လညထြမင်းစားခွိနရြောကမြှ အပူရှိနပြှင်းလာပြီဆိုပြီး အိမဖြကကြို ပြနလြာခဲ့တယ်။ အိမရြောကတ်ော့ နေ့လညစြာစားသောကပြှီး အဘိုးကုတငဘြေး သှားထိုငရြင်း ခွဆေုပလြကန်ယလြုပရြင်း စကားပြောနမေိတယ်။

“ဟေ့ကောင်.. ဟိုခွီမင်း .. မင်းတော့ နာတော့မယ်.. ငါသိတယန်ောြ”

“ဟမ်! ဘာသိတာလဲ အဘိုးရ..”

“မင်းမိန်းမနှစ်ယောကြ ရတော့မယဆြိုတာ ငါမှငန်သကြော.. ဟားဟား”

“အာ.. အဘိုးကလည်းဗွာ..။ ကနွောြ နှစ်ယောကမြယူပါဘူး”

“မယူရင် မင်းအခုကိဈစတွေ ဘယလြိုရှင်းမလဲ မအပေေးလေးရ..။ ငါအကုနသ်ိတယန်ောြ …။ မင်းဘှားလေးမသော ဘာမှမသိတာ..။ ငါတော့ မှေးခွှေးမတဈယောကကြ နာ့ဈမလေး၊ နောကတ်ဈယောကကြ ဆရာဝနမြလေး ရဦးမှာပေါ့.. ဟဲဟဲ..။ ဖိုးသကရြေ.. နှစ်ယောကလြုံးက သနားစရာလေးတွနေောြ”

“အာ.. ဘယသ်ူလဲ ဘကြီးရဲ့ သနားစရာကောင်းတာ”

ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ ဆေးရုံကပြနလြာဟနတ်ူတဲ ပုံ့ပုံ့ အခန်းထဲဝငလြာလို့ ကနွောတ်ောတ်ောြ လန့်ဖနွြ့သှားတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း အဘိုးလေးကတော့ တဟားဟား အောရြယရြင်း

“ရီရီရေ.. နင့ကြောငကြို နင့ဖြာသာ မေးကြည့်ပြတေော့”

လို့ ပြောရင်း အကြံအိုကန်တေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကိုကြည့်ရြင်း သဘောတွဇွတေကြနွရေော။ အဘိုးလေးကို သှေးပေါငခြွိနလြေးဘာလေးတိုင်း၊ ဆေးတိုကစြရာရှိတာ တိုကပြှီးတာနဲ့ ပုံ့ပုံ့က

“ပူလိုကတ်ာ.. ကြံရညအြေးအေးလေး သောကခြငွတ်ယ်..။ ဖိုးသကြ ပုံ့ပုံ့ကို ကြံရညလြိုကတ်ိုကြ..”

ဆိုပြီး စကားစလာတော့ ကနွောလြည်း ခေါင်းငှိမ့လြိုကရြတယ်။

“ပုံ့ အိမပြှနပြှီး အဝတလြဲလိုကမြယ်..။ ဖိုးသကလြာခေါြ”

ဆိုပြီး ပြနသ်ှားတော့ ကနွောလြည်း

“အေး အေး”

ဆိုပြီး ပြောလိုကရြတာပေါ့။ သူထွကသ်ှားတော့မှ အဘိုးကုတငဘြေးကနေ ထထွကမြလို့ လုပတ်ော့..

“ညိုချောဆရာဝနမြလေးနဲ့ ဖြူဖြေးဖြေးနာ့ဈမလေး ကြိုကရြာကိုရှေးတော့ ငါ့မှေးဟိုခွီမင်းကြီး”

ဆိုပြီး အဘိုးက လှမ်းနောကလြိုကသ်ေးတယ်။

“ဖိုးသကလြေး ပုံ့ကိုခစွတ်ယလြို့ မပြောသေးဘူးနောြ..”

တဲ့။ ကနွော့င်ယင်ယကြ ကောငမြလေးတဈယောကြ ကြံရညခြှကထြဲက ကြံရညတ်ှကေို စုပသ်ောကရြင်း ကနွော့ကြို မကြလြုံးတဈဖကမြှိတပြှရင်း ရယကြွဲကြဲမကြန်ှာလေးနဲ့ လှမ်းမေးတယ်။ ကနွောန်ဲ့ ပုံ့ပုံ့တို့ရဲ့ အိမတ်ှရေဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ဖြင့ထြားတဲ့ လူရှင်းတဲ့ လမ်းဘေးကြံရညဆြိုငလြေးရဲ့ ခုံပုလေးမှာ တူတူထိုငန်ကြတောဗွ။ အိမန်ရင်ေး ရှပအြင်ျကြီအပါး လကရြှညအြဖြူလေး ဝတထြားတဲ့ ပုံ့ပုံ့ရဲ့ကိုယခြန်ဓာပေါကြ ဘရာအနကကြလေးက ရေးရေးလေး မှငန်ရတေယ်။ အောကကြထမီအနကမြှာ ပန်းပြင့အြပြာဖြော့ဖြော့လေးတွပေါတဲ့ ထမီတပတန်ှမ်းလေး ဝတထြားရင်း ဘေးတိုကထြိုငန်တေော့ စွင့ကြားတဲ့ တငပြါးအလှလေးက ပေါလြှှငန်တောပေါ့။

နှဒဏေပြှင်းပြင်းကြောင့ြ ကြှကနွေတေဲ့ သဈရှကအြသတွကေေ အအေးဆိုငဖြှင့ထြားတဲ့ လမ်းကလေးပေါမြှာ လတွဝှေေေ့လိုကတ်ိုင်း ရှပတ်ိုကပြှေးလှှားလို့။ ကနွော့ရြှေ့မှာထိုငန်တေဲ့ ဆံနှယရြှညရြှညလြေးနဲ့ ဆရာဝနမြလေးဟာ ပုဇွနဆြီရောငတ်ောကန်တေဲ့ ညနခင်ေးထဲမှာ အငမြတနကြှည့ကြောင်းနတေဲ့ ပန်းခွီကားတဈခပြထြဲက နတမြိမယကြလေးအတိုင်းပဲဗွာ။

“အင်းးး”

“ဘာအင်းလဲ! လူလည်း ဖြတဖြှတကြှနပြေေီနောြ.. အကငွ့ပြုတကြလေး..။ အခုထိ နိုငစြားပေးတုန်း… လူများသားသမီးကို… ဟှန်း”

နှုတခြမ်းကို ထောထြောကြလေးလုပပြှီး မူနှဲ့နပြနေတ်ယ်။

“ပုံ့က ငါ့ကို ခစွန်တောလားဟင်”

“ဘာ… ဖိုးသကန်ောြ.. အဲ့လိုမပြောနဲ့၊ မခစွပြဲ.. နငလြုပသ်မွှ ငှိမခြံနမလေား..။ ငါ့မှာတသကလြုံး နင့ကြို ဘယလြောကမြွှောန်ခေဲ့ရသလဲဆိုတာ.. ငါပဲသိတယန်ောြ.. တောပြှီ တောပြှီ..”

အဲ့လိုပြောပြီး ဝမ်းနည်းဟနန်ဲ့ မကြရြညလြေး တလညလြညန်ဲ့ ဖြစ်သှားရှာတယ်။ ကနွောြ သကပြှင်းခလွိုကရြင်း.. ..

“ပုံ့….”

ပြနမြထူးဘူးဗွ။ စိတကြောကပြှီး ခေါင်းကိုငုံ့ထားတယ်။

“ဟောဗွာ.. ငါ့သူငယခြငွြးလေးကလည်း..။ ဒီမှာကြည့်ြ.. ငါပြောမယ်.. ဟေး”

ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေးနဲ့ မော့ကြည့်တ်ယ်။

“နငအြရမ်းလှတယ်.. သိလား..”

မကြန်ှာလေးက လှဈကနဲ ပြုံးခွိုသှားတယ်။

“အဲ့ဒီတော့”

“ငါလငေါ.. နင့ကြို..”

ကနွောြ ဘာပြောရမလဲဗွာ..။ ကနွောသ်ူ့ကို အရမ်းသနားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အနီ့ကိုလည်း ကနွောအြသည်းပေါကမြတတ် ခစွန်မေိပြီဗွ။

“ငါက မိန်းမတနမြဲ့ မရှကမြကြောကြ ဖြစ်ခဲ့တယ်..။ နငကြ ယောကြြားဖြစ်ပြီး ဘာလို့ သတ်တိမရှိရတာလဲဟင်..။ နငဟြာ အခုထိ ငယင်ယကြလိုပဲ.. အထကစြီးကနအမှေဲ..”

“ပုံ့ရာ.. ငါက လူဆိုးဆိုတာ နငကြှားတယမြလား…။ နငစြိတဆြင်းရဲချင်န်တောလားဟာ ..”

အံ့သှနတေဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ကနွော့ကြို မော့ကြည့်တ်ယ်။

“ဖိုးသကြ.. နငအြဲ့လို အူကြောငကြှောငတ်ှေ လွှောကပြှောမနနေဲ့။ ငါက နင် ငါနဲ့ကြဲသှားကတည်းက နင် ဘယလြိုနတယေထြိုငတ်ယဆြိုတာ အကုနလြုံးသိနခေဲ့တာ….။ တောပြှီဟာ.. ငါပြနတ်ော့မယ်..”

ဆိုပြီး ကြံရညဆြိုငလြေးကနေ ရုတတ်ရကြ ထပြနသ်ှားတယ်။ တောတ်ောလြေးကို ရှကသ်ှားရှာတယန်မှောဗွ။ ကနွောြ ကြံရညဖြိုးရှင်းပြီး ခပမြှနမြှန် ပြေးလိုကသ်ှားတော့ ဆံပငရြှညလြေးတွေ တခါခါနဲ့ လှဈကနဲ သူ့အိမခြှံဝင်းလေးထဲ ပြေးဝငသ်ှားတာ တွေ့လိုကရြလို့ ကနွောြ အတင်းပြေးလိုကသ်ှားတယ်။ အိမထြဲဝငပြှီး လိုကရြှာတော့ မတွေ့တော့ဘူး။ မီးဖိုချောငထြဲ ဝငကြှည့တ်ော့လည်း မတွေ့ဘူး။ သူ့အဖောအြဖြစ် တောကခေါထြားတဲ့ ကလေးမလေးက

“အနတ်ီရီရီ အပေါထြပမြှာရှင့ြ”

လို့ ခကြပြှုတန်ရောက လှမ်းပြောလို့ အိမအြတွင်းဖကြ လှကေားကနေ အပေါထြပကြို ကနွောြ တကခြဲ့တယ်။ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်လြုပပြှီး ရှာရင်း နောကဖြေးဝရံတာ ရောကသ်ှားတယ်။ တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်တေဲ့ ကြောပြငကြလေးကို အရငတ်ှေ့ရတယ်။

အနားကို ကနွောရြောကသ်ှားတော့ ဖတကြနဲ မော့ကြည့်ရြင်း ဆံပငရြှညတ်ှကြေားထဲက မကြရြညတ်ှစေိုရှှဲနတေဲ့ ပါးပြငလြေးကို ရှပလြကရြှညရြဲ့ လကဖြွံနဲ့ပြတပြှီး သုတန်ရှောတယ်။ ကနွော့ရြငထြဲ
မှာ ကဉွကြနဲ ခံစားလိုကရြတယ်။ အို.. သနားစရာ ကနွော့ပြုံ့ပုံ့ကလေးရယ်။

ဒူးလေးပေါမြေးတငပြှီး ရှိုကန်ရှောတဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးဘေးမှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြင်း ပြေ့ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ သူ့ပါးပြငပြေါကြ မကြရြညတ်ှကေို ကနွော့မြကြန်ှာနဲ့ အပထြားရင်း ပါးချင်ြးပြတပြှီး သုတပြေးနမေိတယ်။ အလုပကြပြနလြာစ ဆရာဝနမြလေးကိုယကြ ခွှေးနဲ့ရောထားတဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့ သင်းပြံ့ပြံ့လေးကို ရှူမိတော့ ကနွောြ ယဈမူးနမေိတယ်။

ကနွောလြေ.. ကနွောြ သူ့ကိုခစွတ်ယဗြွာ။ ကဲ.. လူတဈယောကဟြာ မိန်းမနှစ်ယောကကြို တဈပျိုကန်ကထြဲ ခစွလြို့မရဘူးလား။ အနီလေးကိုခစွသ်လောကြ မဟုတပြမယေ့ြ ပုံ့ပုံ့ကိုလည်း ကနွောြ ခစွမြိနပေီဗွ။ ကနွောြ ရူးနပြေီလားမသိဘူး။ တဘဝလုံး ကနွော့ကြို မွှောန်ခေဲ့တဲ့ မိန်းမတဈယောကကြို ကနွောြ သနားလာရာကနေ ခစွမြိသှားပြီဗွာ။

“ပုံ့လေး ငါနင့ကြိုခစွတ်ယသ်ိလား.. ခစွတ်ယ်.. ခစွတ်ယ်….”

“ဟင်”

တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်တေဲ့ ကိုယလြုံးလေး ရုတတ်ရကြ အရှိုကရြပပြှီး အံ့သှဝမ်းသာနတေဲ့မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွော့ကြို မော့ကြည့်လြာတယ်။

“ဖိုးသကလြေးရယ်… ပုံ့နင့ကြိုခစွလြို့ သတေော့မယ် သိလား …”

လို့ အဖြားခတန်တေဲ့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောရင်း ကနွော့ကြို အတင်းဖကလြာတယ်။ ကနွောသ်ူ့ကို မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းနမေိတယ်။ နဖူးဝင်းဝင်းလေး မှှေးပြံ့နတေဲ့ဆံနှယတ်ှေ၊ မကြရြညတ်ှနေဲ့ အေးစကတ်ဲ့ ပါးပြငဖြောင်းဖောင်းအိအိလေး၊ နောကဆြုံး တဆတဆြတတ်ုနန်တေဲ့ နှုတခြမ်းစိုစိုလေး။ သူကလည်း မလွှော့သော ထကသ်နမြှုနဲ့ ကနွော့အြနမ်းတွကေို တုန့်ပြနလြာရှာတယ်။ အခု ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ အိမန်ောကဖြေးဝရံတာမှာ ဖကပြှီး လုံးထွေးနကြပေီ။

အရငကြ အကြိမကြှိမ် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့ပြီးသားပမယေ့ြ အခုမှ တရားဝငခြစွသ်ူတွလေို ဖြစ်ရတော့ နှစ်ယောကလြုံး စိတတ်ှအရေမ်းလှုပရြှားကုနပြှီဗွ။ ခါတိုင်းဆို ပုံ့ပုံ့က ကနွောလြုပသ်မွှ မကြလြုံးလေး ကလယကြလယန်ဲ့ ငှိမခြံနရှောပမယေ့ြ အခုတဈကြိမတ်ော့ မတူဘူးဗွ။

“ဖိုးသကလြေး.. ဖိုးသကလြေး”

လို့ အဆကမြပြတ် ရရှတေပြှီး ကနွော့ကြို အဆကမြပြတ် နမ်းနတယ်ေ။ သူ့တကိုယလြုံး တုနန်တယေဆြိုတာ ခပတ်င်းတင်းဖကထြားတဲ့ ကနွောြ ခံစားနရတေယ်။

“ခစွတ်ယ်… မောငရြယ်..။ ပုံ့ မောင့ကြို အရမ်းခစွတ်ယ်”

လို့ တတွတတ်ှတပြှောရင်း ကနွော့ကြို အရုပကြလေးကိုဆော့နတေဲ့ ကလေးလေးလို နမ်းလိုကဖြကလြိုကြ ရှုပရြှကခြတအြောင် အမွိုးမွိုးလုပန်တေော့ ကနွော့စြိတတ်ှေ လှုပရြှားစပြုလာပြီ။ ဝရံတာမှာ ဘေးတိုကလြှဲအိပရြင်း ဖကထြားရာကနေ ဇိုးကနဲဇတကြနဲ ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ ထထိုငလြိုကရြင်း ကနွော့ပြုဆိုးကို ဖြခလွေိုကတ်ော့ ကနွောြ လန့်သှားတယ်။ ဘာလုပမြလို့လဲဆိုတာ မကြလြုံးအကြောငသ်ားနဲ့ ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ ရငတ်ှေ အရမ်းတုနလြာပြီ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကကြ ခပဖြောင်းဖောင်းဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့အြငယကြောငကြို သူ့လကခြွောင်း ပြော့ပြော့ရှညရြှညန်ဲ့ ဖြဖြလေး ပြတပြေးနပြနေပြှီ။

“ပုံ့ အောကမြှာ ကောငမြလေးရှိတယန်ောြ..။ ပြီးတော့ ဝရံတာကြီးမှာ..”

လို့ ကနွောလြှမ်းပြောလိုကတ်ော့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားတဲ့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးက ဂရုမစိုကဘြူးဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ခေါင်းကလေး ရမ်းခါပြတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကနွော့အြတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဇတကြနဲ ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ သူခွှတရြလှယအြောင် ကနွောြ တငပြါးကိုကြှပေးလိုကတ်ော့ ကနွော့ခြပမြာမာဖြစ်စပြုနတေဲ့ လီးက ဖြောင်းကနဲ ထွကကြလွာတယ်။ လကခြွောင်းသှယသ်ှယလြေးတွကေ ကနွော့လြီးကို ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပလြိုကတ်ော့ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ပြီးတော့မှ ဆံနှယရြှညလြေးတွကေို သချော ဘယလြကန်ဲ့ သိမ်းလိုကရြင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ကနွော့လြီးကို နှုတခြမ်းလေးစုပြီး ဒဈထိပမြှာတေ့ရင်း ဖိခလွိုကတ်ော့ ထုတကြနဲနအေောင် ဖြစ်သှားပြီး ကငွတ်ကသ်ှားတယ်။

သူ့ညာဖကလြကကြ ကနွော့လြီးအရင်းကနေ ဂွင်းတိုကသ်လို ဆော့ပေးနသလေို ခေါင်းလေးကို နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကလြုပရြင်း ကနွော့လြီးကို စုပပြေးနတေော့ ကနွော့မြှာ ကော့ကော့တကလြာအောင် ကောင်းစပြုလာပြီ။ အခွိနမြရှေး လူမိနိုငတ်ဲ့နရောမှာ ဒီလိုအလုပခြံနရတေော့ စိတကြလည်း ပိုပြီး လှုပရြှားစပြုလာပြီဗွာ။ ကနွော့လြကတ်ဈဖကကြ ပုံ့ထမီကို လှမ်းကိုငပြှီး ဖြခလွေိုကရြင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါကြနေ သူ့စောကဖြုတကြလေးကို ပြတပြေးနပြနေတ်ယ်။ စိုထိုင်းထိုင်း အရညလြေးတွကေ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုဖောကပြှီး စိမ့ထြှကစြပြုလာတော့မှ ပုံ့ပုံပေါငလြုံးကို အတင်းဆှဲပြီး အောကပျိုင်းဗလာဖြစ်သှားအောင် ဆှဲခွှတရြင်း ပကလြကအြိပထြားတဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို ပြောင်းပြနတ်ကခြှသလိုဖြစ်အောင် အတင်းဆှဲပြီး အနအထေားကို ပြငလြိုကတ်ယ်။

နှစ်ယောကလြုံး အောကပျိုင်းဗလာနဲ့ တဈယောကကြ ကုန်းပြီး လီးစုပန်တေဲ့အခွိန် အောကကြတဈယောကကြ မကြန်ှာပေါခြှထားတဲ့ တဈယောကကြို ပကလြကအြိပရြင်း စောကဖြုတလြကြန်ကြပြေီ။ 69 ပိုစရှငေပြေါ့။ အောကကြ ပုံ့ပုံ့ပါးစပထြဲကို ကနွောြ ကော့ကော့ပြီး ထိုးသှင်းနတေဲ့အခွိန် အပေါကြလည်း ကနွော့မြကြန်ှာပေါခြှထားတဲ့ ပုံ့ပုံ့ရဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးနှစ်ခွမ်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အတင်းဖြဲရင်း မကြန်ှာပေါအြပန်တေဲ့ သူ့စောကဖြုတကြို အသားကုန် လကြပြေးနလေိုကတ်ော့ စောကရြညမြှှေးမှှေး ခွိုခွိုတွကေ ကနွော့မြကြန်ှာပေါြ တစကစြကြ ကလွာတဲ့အထိ ဖြစ်ကုနရြော။ ဒီကြားထဲ နှလရေေူးလေးက ဝရံတာကို ဖြတတ်ိုကလြာတော့ အေးကနဲ အေးကနဲ အရသာလေးနဲ့ လီးအစုပခြံရင်း အဖုတလြကြန်ရတော တသကမြမေ့နိုငမြဲ့ အတွေ့အကြုံမွိုးပေါ့ဗွာ။

နှစ်ယောကလြုံး တောတ်ောလြေး အရှိနရြလာတော့မှ ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ ကနွော့အြပေါြ ပြောင်းပြနတ်ကအြိပရြင်း လီးစုပပြေးနတောကိုရပရြင်း သူ့ပါးစပထြဲက ကနွော့မြာတင်းနတေဲ့ အငယကြောငကြို ပလှတဆြိုပြီး ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး မတတ်ပရြပလြိုကတ်ော့ သူ့အဖုတကြို လကြပြေးနတေဲ့ ကနွော့မြှာ အားရပါးရ လကြန်ရောကနေ ဆှဲအခွာခံလိုကရြတော့ ရငထြဲမှာ ဟာကနဲတောင် ဖြစ်သှားတယ်။ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ ကနွော့အြပေါကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားနဲ့ ပြနခြှရင်း ထိုငလြိုကတ်ယ်။ လတေိုကလြို့ လှှင့ပြါနတေဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ သချောသိမ်းလိုကရြင်း နောကစြေ့နားမှာ သချောခညွထြုံးလိုကတ်ယ်။

ကနွော့လြီးကို သူ့စောကဖြုတဝြမှာ သချောခွိနပြှီးတေ့ရင်း ကနွော့ကြို ငုံ့ကြည့်ပြှီး မှတန်ိုးတဲ့အပြုံးလေး ပြုံးနတောကို ဝိုးတဝါး ညနခင်ေးအလင်းရောငအြောကမြှာ မှငန်ရတော တမွိုးလေးဗွာ။ ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို အခုလို ခညွထြုံးထားတော့ လညတ်ိုငရြှညရြှညအြလှလေးရယ်၊ ကြော့ရှင်းတဲ့ သူ့အဝတမြဲ့ကိုယလြုံး၊ နည်းနည်းလေး အိတွဲတွဲလိုဖြစ်နတေဲ့ ညိုစိမ့စြိမ့ြ နို့ကြီးတွကေ အရင်းဖကကြ အုံထွားသလောကြ အဖြားဖကကြို ကော့ပြီး ခွှနတ်ကန်တောတွေ… ကနွော့မြှာ ဒါတွကေို မှငန်ရတေော့ အရမ်းစိတကြှှလာပြနပြှီ။

“ပုံ့ မောင့ကြိုခစွပြှီနောြ.. မောင်..”

လို့ ပြောရင်း ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးခငမြွာ အံလေးတင်းတင်းကြိတရြင်း ဖိထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ လီးထဈဖူးထိပဟြာ နှေးနှေးလေးဖြစ်နတေဲ့ စိုအိအိ သူ့စောကဖြုတထြဲကို စွပကြနဲ ဝငသ်ှားတယ်။

အားးးးးးး!! ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ သူ့ခငမြွာလည်း စိတမြရဲသေးဘူးနမှောဗွ။ အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကနွော့ကြို အပေါကြနတကေပြှီး လုပရြှာတာကိုး။ ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ လကကြလေးထောကြ၊ တငပြါးလေးကော့ပြီး.. ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် ခွဖြေားလေးထောကရြင်း တဖြေးဖြေး ဖိခနွရှောတာဗွ။ သိပပြှီးမရဲသေးတော့ တဈဝကလြောကပြဲ အသှင်းအထုတ် လုပရြဲရှာနတောပေါ့လေ။ ကနွော့စြိတတ်ှေ မရိုးမရှ ဖြစ်လာပြီဗွာ။

“ပုံ့ ထိုငခြလွိုကတ်ော့ ထိုငခြွ…။ ငါ့ကို တအားခစွလြိုကတ်ော့ဟာ..”

လို့ ခေါင်းထောငကြှည့ပြှီး ကနွောပြှောရင်း သူ့နို့တွကေို အုံလိုကကြိုငပြှီး တအားဆုပခြွပေေးလိုကတ်ော့… ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ဇတကြနဲ ထိုငခြပြဈလိုကတ်ော့ နှစ်ယောကလြုံး ဖငွြးကနဲဖြစ်သှားပြီး

“ရှီးးးးးးးးးးးးးးး!!”

ဆိုပြီး ပျိုငတ်ူအောမြိရောဗွ။

“မောင်.. မောင်.. ကနတ်ော့နောြ.. အရမ်းနာသှားလို့လား..”

ဆိုပြီး သူ့စောကဖြုတထြဲ ကနွော့လြီး အဆုံးထိအောင် ဝငန်လွှကေကြ ကနွော့မြကြန်ှာနားကို ကိုင်းညှှတလြာပြီး မကြန်ာငယလြေးနဲ့ ကပပြှီးမေးလာတော့..

“ဟင့အြင်း.. အရမ်းကောင်းသှားလို့… ပြှတ်.. အင့ြ အင့ြ… အင် အင်းးးးး”

ခကြခြငွြးပဲ သူ့နှုတခြမ်းလေးကိုစုပ်၊ လညတ်ိုငလြေးကို သိုင်းဖကရြင်း ကနွောအြောကကြနပငေ့ပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ကော့လိုးလိုကတ်ော့ အဲ့လိုအသံတွေ ထွကလြာတယ်။ ကနွောသ်ောကရြမ်း တင်းနပြေီဗွ။ သူအလုပကြို မစောင့တ်ော့ပဲ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပရြင်း အောကကြနေ အသားကုနကြော့ပြီး လိုးနမေိတယ်။ အခကြြ ၅၀ လောကြ ဆကတ်ိုကကြော့လိုးလိုကတ်ော့ နည်းနည်းညောင်းသှားလို့ ရပလြိုကရြင်း နို့နှစ်လုံးကို ဘယည်ာပြောင်းပြီး စို့ပေးနပြနေတ်ယ်။ တဈနဈလောကကြှတော့

“မောင်.. ခဏနောြ.. ပုံ့ ခစွခြငွသ်ေးတယ်..”

လို့ ပြောရင်း သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ခပမြတမြတလြေးလုပ် တငလြေးကော့ရင်း အပေါကြနေ တဈကိုယလြုံး အားနဲ့ဖိဆောင့ခြပြှီး လိုးတော့တာပဲဗွာ။ အောကကြ ကနွော့ခြငမြွာတော့ တရှီးရှီးနဲ့ညည်းရင်း လူးလှိမ့န်အေောငကြို ကောင်းနတေော့တာပေါ့။ အားနဲ့ ဆောင့ဆြောင့ခြလွိုကရြင် ကနွော့တ်ဈကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားတဲ့အရသာ၊ တဈကိုယလြုံးက အကြောတွေ အီဆိမ့သ်ှားအောင် ကောင်းတဲ့အရသာအပြင်၊ အောကကြနမှငေန်ရတေဲ့ နို့တုနတ်ုနလြေးနဲ့ ကနွော့ကြို ငုံ့ကြည့်ရြင်း

“မောင်.. ကောင်းလား..။ မောင်… ကောင်းတယန်ောြ..”

လို့ လှမ်းလှမ်းမေးနတေဲ့ ပုံ့ပုံ့ရဲ့အသံလေးကို ကြားနရတေော့ ပိုပြီးဖီးလတ်ကလြာတယ်။ ပြနမြဖြနေိုငတ်ော့လို့ ခေါင်းပဲငှိမ့ပြှနရတောပေါ့ဗွာ။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာဝနမြလေးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနဆြနလြာတယ်။ နောကဆြုံး ဘယလြောကတ်ောင် မှနလြာသလဲဆိုရင် တဖန်းဖန်း တဖုန်းဖုန်းမှညတ်ဲ့ အသံဟာ ခပစြိပစြိပလြေး ဖြစ်လာတဲ့အပြင် ပုံ့ပုံ့ရဲ့

“မောငရြယ်…အားးးး…. ရှီးးးးးးး…”

ဆိုတဲ့ အောသ်ံတွပေါ ဆူညံစပြုလာပြီ။ ကနွော့လြီးထိပကြလည်း ကငွတ်ကလြာပြီ..။ ကနွောြ ပြီးချင်လြာပြီဗွာ။ ရုတတ်ရကြ ကနွောြ လကထြောကပြှီး ထိုငလြိုကရြင်း ပုံ့ပုံ့ကိုယလြုံးလေးကို အတင်းဖကထြားလိုကတ်ဲ့အထိ.. ပုံ့ပုံ့က အတင်းရုန်းပြီး ဆောင့န်တေုန်းပဲ။ လညတ်ိုငသ်ှယသ်ှယလြေးကို လွှာနဲလကြပြေး၊ နှုတခြမ်းချင်ြး ၂-၃ ခကြလြောကြ ပြှတကြနဲစုပပြှီးမှ

“ပုံ့လေး… မောင်… လေးဖကလြိုးချင်တ်ယ်”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့..

“မောင့သ်ဘော”

ဆိုပြီး ခကြခြငွြးမတတ်ပရြပပြှီး ဟိုဖကလြှည့ပြှီး ဖငကြုန်းပေးတယ်။

“မောငရြေ မှနမြှနလြေး.. အရှိနရြနပြေီ”

လို့ လေးဖကထြောကန်လွှကေကြ စောင်းငဲ့ရင်း ပြောလာတယ်။ ခကြခြငွြး ဝရံတာမှာ လေးဖကကြုန်းပြီး ဖငထြောငန်တေဲ့ ခစွသ်ူရဲ့တငပြါး အိအိကြီးအနောကမြှာ ကနွောြ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြင်း စောကရြညတ်ှစေိုရှှဲနတေဲ့ စောငဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲကို ဖငန်ှဈခွမ်းကိုဆှဲဖြဲရင်း ကနွော့လြီးကို ဆောင့လြိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ ဟား… ပိုဇရှငေပြှောင်းသှားလို့လား မသိဘူး စီးပိုငန်တောပဲဗွ။ ပြီးမှ သူ့ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့စုံကိုငပြှီး တဈခကြခြငွြး စလိုးတယ်။

“ဖတ်..ဖတ်…ဖြောင်း.. ဖြောင်း… ဖန်းဖန်း.. ဖန်းဖန်းဖန်း…..”

တဖြေးဖြေးနဲ့ ကနွော့ဆြောင့ခြကြတ်ှကေ မာနပြါလာတယ်။ ပုံ့ပုံ့ မပြီးသေးမှန်းသိလို့ ကနွောြ အခွိနဆြှဲပြီး ထိန်းလုပန်ရတောဗွ။ (နောကမြှ သူပြနပြှောပြတာက 69 ပိုဇရှငေန်ဲ့ သူ့အဖုတကြို လကြြ
တုန်းက တဈခါပြီးထားပြီးသားတဲ့)

အဲ့လိုဆောင့န်ရင်ေး ပုံ့ပုံ့တငပြါး အိစကစြကဝြိုင်းဝိုင်းကြီးက အနောကကြို ဘကပြှန် ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြာတဲ့အပြင် သူ့စောကခြေါင်းထဲက ကြှကသ်ားတွေ ကနွော့လြီးကို ဆှဲဆှဲညှဈသလိုဖြစ်လာတော့မှ သူပြီးတော့မယဆြိုတာ ရိပမြိပြီး ခါးကငွကြငွလြေးကို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကတ်ှကေို တငပြါးနှစ်ခုပေါြ ပြောင်းကိုငလြိုကရြင်း အသားကုနဆြောင့လြိုးလိုကတ်ော့ ဆံပငတ်ှခညွေထြုံးထားတဲ့ ပုံ့ပုံ့ ခေါင်းကလေးမော့ပြီး ခါးလေးကော့တကရြင်း အရငန်ေ့တွကေ မပြောတဲ့ စကားတွေ အောည်ည်းလာတယ်။

“မောင်… ရေ… မောင်…။ ပုံ့ရငထြဲမှာ တမွိုးကြီးဖြစ်လာပြီ…။ မှနမြှနလြေးး.. အီးးးးး… အင့အြင့ြ.. မှနမြှနလြေးးး…”

အဲ့လိုအသံကြားလိုကတ်ာနဲ့ ကနွောလြည်း အသားကုနဆြောင့တ်ော့တာပေါ့။ နောကဆြုံး ဘယလြိုမှမထိန်းနိုငတ်ော့မှ စိတကြိုတအားတင်းပစ်လိုကပြှီး ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာဝနမြလေးကို အားကုနသ်ုံးပြီး ဆောင့ပြဈလိုကတ်ာ.. လေးဖကထြောကန်တေဲ့ ပုံ့ပုံ့ ဝုန်းကနဲ ဝမ်းလွားမှောကကြသွှားရှာတယ်။ ကနွောလြည်း အပေါကြဖိလွှကန်ဲ့ လှဲကသွှားတယ်။ ကနွော့လြီးကတော့ သူ့ဖငတ်ုံးအိအိနှစ်ခု ကြားထဲကနေ သူ့စောကဖြုတထြဲ တပလြွှကပြဲ။ ဖိအိပရြင်း သူ့စောကဖြုတထြဲကို ကနွော့ပြှီးဆုံးခွင်း အထိမ်းအမှတ် အရညပြူပူတွေ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့ ကောင်းလှန်းလို့ ကနွော့န်ားထဲကနေ တဝီဝီနဲ့ လတွတေေောင် ထွကလြာတယ်။ ပုံ့ပုံ့စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကလည်း ကနွော့လြီးကို ဇိကနဲဇိကနဲ ဆှဲညှဈရင်း သူလည်းကောင်းနမှန်ေး အခကြပြေးနတယေဗြွာ။

ခွုပရြီညမှောငမြှောငမြှာ လနေုအေးက တနော့နော့ ပြေးလှှားနတယ်ေ။ (ဒဂုနတ်ာရာစတိုငန်ောြ ဟီး) ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ ခစွတ်ဲ့ဆရာဝနမြလေးရဲ့ ဝတလြဈစလဈကိုယလြုံးလေး။ ဝရံတာမှာ အိမန်ံရံကိုမှီပြီး ခပလြွှောလွှော ခွဆင်ေးထိုငန်တေဲ့ ကနွော့ရြငခြှငကြှားထဲမှာ ကြုံ့ကြုံ့လေးထိုငန်ရှောတယ်။ ခုနက ပူလောငပြှင်းပြတဲ့ ရမျမကစြိတတ်ှေ ပေါကကြှဲပြင့ထြှကပြှီး ကနရြပြငေလြို တညင်ှိမစြ အခွအနေလေေးမှာ အခုလို ကိုယလြုံးချင်ြးပူးကပပြှီး ချော့မှှူနရတောဟာ ရငထြဲမှာ နှေးနှေးလေးနဲ့ ကြညန်ူးစရာပေါ့။

ခွှေးသံတရှှဲရှှဲနဲ့ စိတရြှိတိုင်း ခစွစြခန်းဖြင့ပြှီးလို့ အခုလို နားနတေုန်း လအေေးအေးလေးတွကေ ဝှေ့နတေော့ ဘာရယလြို့ သချောမပြောတတတ်ဲ့ ခံစားမှုမွိုး ဖြစ်လာတယ်။ ရငခြှငထြဲက ကောငမြလေးကို ခပတ်င်းတင်းဖကပြှီး ဂုတပျိုးလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ရှရှလေး နမ်းပေးနလေိုကရြင်း၊ မှတန်ိုးရတဲ့ ဆံပငရြှညရြှညလြေးတွကေို မှှေးရင်း၊ ခွှေးနံ့နဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့လေး ရောထားတဲ့ ခွိုအီအီအရသာလေးကို ရှူရှိုကရြင်း စိတကြ မချင့်မြရဲဖြစ်လာပြီး အားကုနဖြစွည်ှဈပြီး ဖကလြိုကတ်ော့..

“အာ့.. မောင်.. နည်းနည်းလေးလွှော့ကြာ..။ အရိုးတွကြေိုးတော့မယ်..” လို့ မော့ကြည့်ရြင်း မကြန်ှာလေးရှုံပြီး ပြောလာတယ်။ မော့လာတဲ့ မကြန်ှာသှယလြလွလွေးကို နရောအနှံ့ မှှေးကြူပေးလိုကတ်ော့ မကြန်ှာလေးက ပြုံးတုံ့တုံ့လေး ဖြစ်လာပြီး

“ခစွတ်ာ.. မောငရြာ..”

လို့ ခွှဲတဲ့အသံလေးနဲ့ မူနှဲ့နရှောပြနတ်ယ်။

“ပုံ့ ငါ့ကိုခစွလြား ပြောစမ်း”

လို့ နှာတံခွှနခြွှနလြေးကိုနမ်းရင်း မေးလိုကတ်ော့ ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို ပြှတကြနဲ မော့ပြီးစုပရြင်း…

“မောင့ကြို မခစွပြါဘူးဟယ်..။ ရတွင်ေးမှာ အရမ်းကြမ်းတဲ့ လူဆိုးကောငလြေးကိုပဲ ခစွတ်ာ..။ မောင့ကြိုတော့ အပြောကြှံရုံသကသ်ကပြါ..”

လို့ ပြောရင်း ရယသ်ံလှငလြှငလြေးနဲ့ ကနွော့ကြို နောကပြှောငန်ပြနေတ်ယ်။ ကနွောကြ စိတဆြိုးချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး အကာအကြယမြဲ့နတေဲ့ ပုံ့ပုံ့နို့တဈလုံးကို လှမ်းကိုငလြိုကရြင်း ဆုတခြွပြေီး နို့သီးခေါင်းရှညရြှညလြေးကို လကည်ှိုးလကမြကြားထဲ ညှပပြီးလှိမ့ရြင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ကစားလိုကတ်ော့..

“အိ..မောင်..နောြ..။ ပုံ့ ပြနဖြစ်လာမယ်..။ ပြနဖြစ်လာရင်.. မောငပြဲ.. ဟောဟဲဟောဟဲ ဖြစ်မှာနောလြို့”

ပြောရင်း ကိုယလြုံးလေးကို တွန့်လိမရြင်း တခစ်ခစ်ရယန်ပြနေတ်ယ်။ ခစွစြရာကောင်းလှန်းတဲ့ ဆရာဝနမြလေးကို ကနွောြ အဆကမြပြတ် မှတမြှတန်ိုးနိုးနမ်းရင်း..

“ထတော့ အခစွကြလေး ပုံ့ပုံ့…။ ရမေိုးခွိုးရအောင်..။ ဗိုကဆြာလာပြီ..။ အဝတတ်ှဝတေစြို့နောြ”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့.. ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ လူးလဲထပြီး ကနွော့န်ဖူးကို ပြှတကြနဲနမ်းရင်း..

“ညကြရင်.. လူကြီးတွအေိပတ်ာနဲ့ ဒီဖကအြိမကြို ကူးလာခဲ့နောြ.. မောင်..။ တူတူဖကပြှီး အိပခြငွတ်ယ်”

လို့ ကလေးဆိုးလေးလို တောင်းဆိုနတေော့.. ခေါင်းငှိမ့ပြှီး သဘောတူလိုကရြတာပေါ့။ နှစ်ယောကလြုံး အဝတတ်ှေ ကောကကြကဝြတပြှီး ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ ရချိုးဖို့ပြငန်တေုန်း ကနွောြ ဒီဖကအြိမကြို ပြနကြူးလာရင်း တဘကတ်ှေ အဝတတ်ှယေူပြီး ရတွင်ေးဖကြ ပြနထြှကလြာခဲ့တယ်။

ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ ရတွင်ေးမှာ ရောကန်ှင့န်ပြေီ။ ငယင်ယကြ အမှတတ်ရလိုမွိုး လုပမြယဆြိုပြီး ညမှောငမြှောငမြှာ ကနွော့ကြို တရောကြငမြှန်းတွနေဲ့ ခေါင်းလွှောပြေး၊ ကနွောကြလည်း ဝရံတာမှာ လူးလှိမ့ထြားလို့ ဖုနတ်ှပလေေူးနတေဲ့ သူ့ဆံနှယရြှညတ်ှကေို သချောလွှောပြေးရင်း ကလေးလေးတွလေို တခစ်ခစ်နဲ့ ပြောမြှူးနခေဲ့ကြတာပေါ့ဗွာ။ အရငကြ လိငဆြကဆြံဖူးတဲ့ သူစိမ်းတွလေို အခွအနေကနေေ အခုလို တရားဝငခြစွသ်ူတွေ ဖြစ်လာတော့ အရာရာအားလုံးက စိတလြှုပရြှားကြညန်ူးစရာတွပေဲ ဖြစ်လာတယလြေ။

ထုံးစံအတိုင်း ကနွော့ရြငဘြတကြို ဆပပြှာတိုကရြင်း ပုံ့ပုံ့က ပြတပြေးတော့ အောကကြအငယကြောငကြ ထောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်လာပြနသ်ေးတယ်။ ညဖကမြှောငန်ပြေီဆိုတော့ ကနွော့ရြစေိုပုဆိုးကို ပုံ့ပုံ့က ဆှဲခွှတခြပြှီး သသခွေောခွာ ဆပပြှာနဲ့ တိုကခြွှတပြေးရင်း ငေါကတ်ောကကြှီးဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ပြဈစည်းကို သချော လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ခပဆြဆကိုငကြှည့ရြင်း

“အိုး.. မောင့ဟြာကြီးက အားရစရာရှင်”

ဆိုပြီး ဂွင်းတိုကသ်လို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပပြှီး ဆပပြှာတွကြေားထဲက ကနွော့လြီး မာတောင့တ်ောင့ကြှီးကို သူ့ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ တဖတဖြတ် ရိုကကြှည့န်သေေးတယ်။ တောတ်ောဆြော့တဲ့ ဟာမလေးဗွာ။ ရဖလေားထဲက ရတွနေေဲ့ ဆပပြှာတွကေို ဆေးခပြှီး ၄-၅-၁၀ ခကြလြောကြ ကောကပြှီး စုပလြိုကသ်ေးတယ်။

“အားး.. ရှီးးး..”

ဆိုပြီး ကနွောဖြီးလန်ည်းနည်းတကသ်ှားတော့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး မတတ်ပရြပရြင်း ရလေောင်းခွိုးနပြနေတ်ယ်။ သူ့မကြန်ှာကို အမှောငထြဲမှာမို့ မမှငရြပမယေ့ြ ပြုံးစိစိလုပန်မယေဆြိုတာ ကနွောသ်ိတယဗြွ။ ကနွော့ကြို ကြောပေးထားတဲ့ ရစေိုထမီအောကကြ လုံးကစွကြစွြ သူ့အိုးလေးကို ကနွော့လြီးနဲ့ထောကပြှီး ၃-၄ ခကြလြောကြ ကပပြှီးဆောင့လြိုကတ်ော့..

“ဟိုးးး … ဆရာကြီး..။ ညမှ အိမကြိုလာခဲ့…။ အဝအပြဲ စိတရြှိသလောကြ လာလုပခြွေ”

လို့ ရယသ်ံလေးနဲ့ပြောရင်း ကိုယလြုံးလေးကိုယို့ပြီး ရှောငတ်ယ်။ ကနွော့စြိတကြို တမငမြရိုးမရှဖြစ်အောင် ဆှထားမှန်း ကနွောသ်ိတာပေါ့။ ကောငမြလေးတွဟော မာယာအတောမြွားတယန်ော့ြ။ ကနွော့မြှာတော့ ငေါကတ်ောကကြှီး.. မချင့်မြရဲစိတန်ဲ့ ရအေေးအေးလေးတွကေို ခပမြှနမြှနလြောင်းခွိုးခပြှီး အဝတလြဲလိုကတ်ယ်။ အိမမြကြီးဆီ ရောကလြာတော့ ဘှားလေးမကေ ထမင်းပြဲပြငပြှီးစောင့န်တယ်ေ..။

“ဟဲ့ သူငယခြငွြးနှစ်ကောင်.. ဒီလောကမြိုးခွုပန်အေောင် ရတွင်ေးမှာ ဘာလုပတ်မ်း ဆော့နကြတောလဲ..”

လို့ ပြုံးစိစိ မေးနသေေးတယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ သနပခြါးရကြေဲလေးပြတပြှီး ဆံပငဖြားလွားလေးနဲ့ မီးဖိုခန်းထဲဝငလြာတဲ့ ပုံ့ပုံ့ကို ကနွောကြ မေးငေါ့ပြရင်း..

“ဘှားလေးတူမ ကနွော့ကြို ရနရြှာနတောလေ..။ သူ့ကိုမေးကြည့်ြ”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့ ကနွော့ဆြရာဝနမြလေးခငမြွာ မီးရောငအြောကမြှာ

“အာ..”

ဆိုပြီး ရှကဝြဲဝဲဟနလြေးနဲ့

“အလကား.. အရီးမေ…။ ဒီကောင် ပုံ့ပုံ့ကို အရငရြနစြတာ”

လို့ အရှကပြှေ လွှောကပြှောနတယေဗြွ။

“ကဲ.. ကလေးတွေ ညစာစားကြ..။ ကြုပ် ဘုရားရှိခိုးတော့မယ်”

ဆိုပြီး ထမင်းဝိုင်းက ထသှားတော့မှ ပုံ့ပုံ့က ကနွော့ကြို မကြန်ှာတင်းတင်းနဲ.

“ဟေ့ကောင်.. မောငသ်ကြ.. မင်းနာမယန်ောြ..”

ဆိုပြီး လကသ်ီးဆုပထြောငပြှတယ်..။ ကနွောကြ အံကြိတပြှပြီး..

“ဒီည ဘယသ်ူနာမလဲဆိုတာ တွေ့ကြသေးတာပေါ့.. နန်းမတောမြယပြုံ့ရာ..”

လို့ ပြနစြလိုကတ်ော့.. ခကြခြငွြး ဘှားလေးမေ ကြားသှားမှာစိုးတဲ့ဟနန်ဲ့ နှုတခြမ်းပေါြ လကည်ှိုးလေးတငပြှီး..

“ရှူး.. တိုးတိုး”

ဆိုပြီး လန့်သှားတော့ ကနွော့မြှာ တခွီးခွီးရယန်မေိတယ်။ ထမင်းစားကြတော့ ကနွောကြ အပငွြးကြီးပြီး ထမင်းဟင်းကို ကိုယ့ဖြာသာမစားပဲ ပုံ့ပုံ့ကို ခွံ့ကြှေးခိုင်းတယ်။ အသည်းအမှဈ ဆီပြနရြယ်၊ မရမ်းသီး အခဉွသ်ုတရြယ်၊ ပဲဟင်းရှှဲရှှဲလေး ဆမ်းခိုင်းပြီး သူ့ကိုခွံ့ခိုင်းတော့..

“ဟေ့ကောင်.. အရီးမေ ပြနဝြငလြာမယကြှာ…”

ဆိုပြီး နောကကြွောမလုံတဲ့ ဟနပြနကြလေးနဲ့ ကနွော့ကြို ခွံ့ခွံ့ကြှေးရှာတယ်။ ကနွော့အြတွကတ်ော့ ဒီလိုပြောစြရာကောင်းတဲ့ ညစာကို အခုလို ခစွသ်ူဆရာဝနမြလေးကို အနိုငကြငွ့ပြှီး ခွံ့ခိုင်းနရတော တသကမြမေ့နိုငတ်ော့ပါဘူးဗွာ။

🏵️ ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး (အပိုင်း ၄) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️