ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – Chan Ko (ခမြျးကို)
🏵️ အပိုင်း (၂) 🏵️
ကနွော့ရြငတ်ှေ ဗလောငဆြူနပြေီဗွ။ တဈကိုယလြုံးက သှေးတွလည်ေး ပြကပြှကဆြူလာတယ်။ ကနွောပြှေ့ထားတဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးဟာ ဘာမှအတွေ့အကြုံမရှိရှာသေးတဲ့ အရိုင်းမလေးဆိုတာ အခု လကတ်ှေ့ကြုံနရတောတွေ ကြည့်တ်ာနဲ့ သိသာနတယ်ေ။
“အနီလေး.. အခုအိမမြှာ ဘယသ်ူရှိသေးလဲ..”
လို့ ကနွောြ သူ့ကြောလေးကိုပြတရြင်း မေးလိုကတ်ော့..
“ဟင့အြင်း.. အဈကို”
လို့ မော့မကြည့်ပြဲ တုနယ်ငန်တေဲ့ အသံကလေးနဲ့ ပြနဖြှရှောတယ်။
“ဧည့ခြန်းထဲမှာ အပြငကြမှငန်ရတေယ်..။ အနီ့အိပခြန်းထဲ သှားရအောငန်ောြ”
လို့ ပြောတော့ ဘာမှပြနမြပြောပဲ ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ ငှိမန်ရှောတယ်။ ပေါင် ၁၀၀ စွန်းစွန်းလေးပဲ လေးမယထြငရြတဲ့ သူ့ကိုယလြုံးလေးကို ကနွောြ ဆှဲပြေ့ခွီလိုကတ်ော့.. စွေ့ကနဲပါလာတယ်။ ဧည့ခြန်းနဲ့ကပလြွှကြ အိပခြန်းတံခါးဝကိုရောကတ်ော့ ကနွောပြှေ့ခွီထားတဲ့ အနီက လကအြမူအရာနဲ့ ဝငဖြို့ပြတယ်။ အိပခြန်းထဲ ပြေ့ခွီထားလွှကန်ဲ့ ရောကသ်ှားပြီး အနီလေးကို အိပယ်ာပေါြ အသာခပြှီး ကုတငအြောကကြို ခွခပြှေီး ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ သတိရှိရှိနဲ့ အိပခြန်းတံခါးကို ကလန့်ထိုးလိုကတ်ယ်။ ပြနလြှည့လြာပြီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးခငမြွာ တောင့တ်ောင့ကြလေး လကန်ောကပြှနထြောကပြှီး ကုတငပြေါထြိုငလြို့ ကနွော့ကြို ရီဝဝေေ ကြည့်န်တယ်ေ။
ခုနက သပသ်ပရြပရြပဖြစ်နတေဲ့ ပုခုံးကြောရြုံ ဆံပငလြေးတွကေ ဖြာလံကြဲနရှောပြီ။ တကိုယလြုံးလည်း သိသိသာသာ တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နတယ်ေ။ မကြန်ှာကလေးက ပန်းသှေးရောငသ်မ်းနတယ်ေ။
“မနီနီခြို..”
လို့ ကနွောကြ တိုးတိုးလေးခေါလြိုကတ်ော့..
“ရှင်!! အဈကို ..”
လို့ ပြနဖြှလောတယ်။
“ကန်ောျ.. အနီလေးကို… လေ..”
ဆိုပြီး ဆကပြှောဖို့ ဆှံ့အနမေိတယ်။
“အဈကို့ကို အနီ အရမ်းခစွန်ပြေီသိလား ..။ အဈကို့သဘော.. အနီ မကြောကဘြူး..”
လို့ အံကြိတထြားတဲ့ လသေံလေးနဲ့ ဆကပြှောတယ်။ (ဒါဟာ ကနွော့ကြို တောတ်ောြ ရှော့ခရြသှားစတယေဗြွ။ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးဟာ ဘာမှအတွေ့ကြုံမရှိဘူးဆိုတာ ကနွောသ်ချောတယ်။ ဒါပမယေ့ြ တခွားမိန်းမတွလေို လုပရြိုးလုပစြဉြ မူနတောတို့ ရုန်းကနတ်ာတို့၊ ငှင်းဆနတ်ာတို့ ဘာတဈခုမှ မလုပတ်ဲ့အပြင် အခုလိုပြနပြှောတာတွဟော ကနွော့အြတွကြ အံ့သှစရာကောင်းနတယ်ေ။ ဘာကြောင့ြ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ သူက ဒီလောကသ်တ်တိရှိနရတောလဲဗွ)
ကုတငန်ားကို တိုးကပသ်ှားပြီး အနီ့ကို ဆှဲထူမယူလိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့ကြလေးပါလာတယ်။ ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းပြီး ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားမိပြနတ်ယ်။ နှစ်ယောကသ်ား မတတ်ပရြပလြွှကြ အကြာကြီး ဖကထြားပြီတော့မှ လူချင်ြးခွာလိုကပြှီး ကနွော့ရြငခြှငထြဲက လမင်းလေးနဲ့တူတဲ့ အနီ့မကြန်ှာလေးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကရြင်း ဖနဂြေါလြီလုံးလေးတွလေို ဝိုင်းစကပြှီး အရညလြဲ့နတေဲ့ အနီ့မကြလြုံးလှလှလေးတွကေို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနဲ့ ဖိကပပြှီး နမ်းပေးနမေိတယ်..။ နောကြ.. ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွကေို ဘယပြှနည်ာပြန် ဆကန်မ်းတယ်။ ဆရာမလေးဟာ မကြလြုံးလေးမှေးစင်းပြီး ကြောငပြေါကစြကလေးလို မှိန်းခံနရှောတယ်။
“မနီနီခွို.. ကနွောတ်ို့ အပြငဖြကြ သှားရအောငန်ောြ…”
မကြလြုံးလေး ဖတကြနဲ ပြင့လြာပြီး …
“အဈကို!!”
လို့ ရရှတေရြင်း နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ။
“ဘာလို့လဲ… အနီ့ကိုအထငသ်ေး… အင်းးး …”
ဆကပြှောလို့မရအောင် သူ့နှုတခြမ်းလေးကို ကနွောြ ဆှဲစုပပြေးလိုကတ်ယ်။ တပြှတပြှှတန်ဲ့ ၄-၅ ခကြလြောကြ စုပန်မ်းပြီးမှ ပြနခြှာလိုကရြင်း…
“အနီလေးရာ.. ကနွော့ခြစွသ်ူဟာ အပျိုစငကြလေးဆိုတာ ကနွောသ်ိတာပေါ့..။ အခုဟာက ကနွောြ အနီ့ကို မလိုချင်လြို့ မဟုတဘြူး သိလား..။ ခကြခြငွြးကြီး မလုပရြကလြို့ တနဖြိုးထားချင်လြို့ ကနွောြ အောင့အြီးလိုကတ်ာ..။ ကမျဘာပေါကြ ဘယမြိန်းမထကမြဆို အနီ့ကို ကနွောြ လိုချင်တ်ပမြကတ်ယ် ဟုတပြှီလား..။ အခုဟာက ခစွလြှန်းလို့ မလုပရြကတ်ာပါဗွာ..။ တခွားဘာမှ တောငတ်ောငအြီအီ မတွေးရဘူးလေ နောြ.. အနီလေး.. ကနွော့န်တသ်မီးလေး..။ အခုလို ကနွော့ဆြန်ဒကို ခကြခြငွြးလိုကလြွောပြတာကို အထငမြသေးတဲ့အပြင် .. ပြတပြှတသ်ားသား မာကြောတဲ့ စိတဓြာတကြလေးကို မှငလြိုကရြတော့ ပိုတောငမြှတန်ိုးသေးတယဗြွာ…”
အဲ့ဒီစကားတွကေို ကနွော့ရြငခြှငထြဲက ဆရာမလေးကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း.. ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွကေို ပြတပြေး၊ နဖူးလေးကို မှှေးမှှေးပေး၊ မကြလြုံးလှလှလေးတွကေို နမ်းပေးရင်း ဆကတ်ိုကပြှောနမေိတယ်။ ရုတတ်ရကြ ဖနဂြေါလြီဝိုင်းဝိုင်းလေးတွထေဲကနေ မကြရြညတ်ှေ ပေါကကြနဲ ပေါကကြနဲ စီးကလွာပြီး.. မပီဝိုးတဝါးအသံနဲ့ ..
“အဈကို့ကို အနီ ပိုလို့တောငခြစွလြာပြီ သိရဲ့လားရှငရြယ်”
လို့ ပြောပြီး ကနွော့ကြို ပြောကသ်ှားမှာစိုးတဲ့အတိုင်းပဲ တအားကြီး ဖကလြာရှာတယ်။ ကနွော့ရြငထြဲမှာ ခုနက ပြင်းထနပြေါကကြှဲနတေဲ့ လိငစြိတအြစား အငမြတန် အေးခမွြးကြညလြငတ်ဲ့ မှတန်ိုးတဲ့စိတတ်ှေ လှှမ်းလာပြီဗွာ။ နှစ်ယောကသ်ား တဈယောကခြါးတဈယောကြ ဖကထြားရင်း အပြငကြို ယိုငန်ဲ့နဲ့ လွှောကလြာကြပြီး ဧည့ခြန်းထဲမှာ ပူးကပထြိုငန်ကြတေယ်။ ခုနက ပြင်းထနတ်ဲ့ မုနတ်ိုင်းဆနဆြန် စိတဆြူပြကမြှုတွနရေောမှာ.. မှှေးမှတဲ့ အခစွစြိတတ်ှေ နရောယူထားခဲ့ပါပြီ။
ခငဗြွားတို့ ဘယလြိုမှငသ်လဲဗွာ။ ကနွော့စြိတကြို နားမလညဘြူးထငတ်ယ် ဟုတတ်ယမြလား။ ကနွောြ လူကောင်းမဟုတမြှန်း ဟိုးလှနခြဲ့တဲ့ ရကတ်ဈခုက ရတွင်ေးမှာဖြစ်တဲ့ ကိဈစမှာ ခငဗြွားတို့ သိခဲ့ပြီးသားပါ။ ဒါပမယေ့ြ လောကမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အီမိုးရှင်းတွေ အများကြီးဗွ။
ဟုတတ်ယ် ခုနက ကနွောြ လိငစြိတထြနတော..။ ဒါပမယေ့ြ ကြီးမားတဲ့ မတ်ေတာစိတကြ အဲ့ဒီလိငစြိတကြို ဖုံးသှားတယဗြွာ။ အကယ်၍ ကနွော့ခြစွသ်ူ အနီလေးက အတင်းရုန်းကနတ်ာတို့၊ မူသလိုလို လုပတ်ာတို့နဲ့ တုန့်ပြနလြာရင် ကနွောြ ရှေ့ဆကကြောင်းဆကမြိမှာ သချောတယ်။ အခုလိုမွိုး ကနွော့ကြိုခစွတ်ဲ့အတွကြ လုပခြငွသ်လိုလုပပြါဆိုပြီး လိုကလြွောလာတော့ ပထမ အံ့သှတယ်။ နောကဆြုံး မလုပရြကတ်ော့ဘူးဗွာ။
အခုပဲကြည့်လြေ.. ကနွော့ကြို မကြလြုံးရှှဲကြီးတွနေဲ့ စိုကကြှည့န်တေဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူ သူနာပြုဆရာမချောချောလေး.. သူ့အကြည့်တ်ှထေဲမှာ တွယတ်ာမှု၊ အထငကြှီးမှု၊ မှတန်ိုးမှု.. ငါ့အပေါြ တောတ်ောတ်နဖြိုးထားပါလားဆိုတဲ့ အဓိပျပါယတ်ှေ အပြည့ပြါနတယေဆြိုတာ ကနွောြ မှငန်ရတေယဗြွ။
အဲ့လို တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ထိုငင်ေးနရင်ေး ကြညန်ူးနကြတော တောတ်ောလြေး ကြာလာတော့.. နှစ်ယောကသ်ား မီးဖိုချောငဖြကြ ထသှားပြီး နေ့လညစြာ စားကြတယ်။ အနီလေးခကြထြားတဲ့ ဟင်းက ဘာမှအထူးတလည် မဟုတဘြူး။ ခရမ်းခဉွသ်ီးခကြန်ဲ့ ဘဲဥကြောလြေး..။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့ဘြဝမှာ စားဖူးသမွှထဲမှာ အကောင်းဆုံးသော နေ့လညစြာဗွ။ ကြှရညေသ်ုတ် ဇလုံလေးထဲ ထမင်းတွခေူးထည့ပြှီး ခရမ်းခဉွသ်ီးခကြန်ဲ့နယ်၊ ဘဲဥကြောလြေးဖဲ့ထည့ပြှီး ခစွသ်ူက..
“အဈကို.. ပါးစပဟြ.. ရော့”
ဆိုပြီး ခွံ့ကြှေးတဲ့ ထမင်းဟာ ကမျဘာပေါမြှာ အကောင်းဆုံးသော နေ့လညစြာ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့ဗွာ။
အပူဒဏမြခံနိုငတ်ဲ့ ကနွောတ်ဈယောကြ အခုဆို လောကငရဲလို့ ထငခြဲ့တဲ့မှို့မှာ အပြောဆြုံးလူသား ဖြစ်လာခဲ့ပြီဗွာ။ တဈမှို့လုံးရဲ့ လမ်းတကာကို ငှကမြှီးရှညတ်ံဆိပ် တရုတစြကဘြီးလေးပေါမြှာ ကနွော့ခြစွသ်ူ သူနာပြုဆရာမလေးချောချောလေးကို တငပြှီး မမောမပန်းနိုငအြောင် နင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အဘိုးကို ညဖကစြောင့အြိပပြှီးတာနဲ့ ဆေးရုံကနေ ဆရာမလေး မနီနီခွိုနဲ့တူတူ လိုကသ်ှားတတတ်ယ်။ ဆရာမလေးအိမမြှာ တူတူနတေဲ့ အဒေါကြ မှို့လညကြဈေးထဲမှာ အထညဆြိုငဖြှင့ထြားတဲ့ အပျိုကြီးဆိုတော့ ညနစေောင်းမှ ပြနလြာတတတ်ယ်။ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကထြဲ ပြောစြရာကောင်းတဲ့ ဘဝလေးပေါ့ဗွာ။ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ခကြပြှုတတ်ဲ့အခါ အနီလေးက ဘေးကနေ ကူညီပေးရင်း
“ဟ!! အဈကို့ဟင်းတွကေ မစားရသေးဘူး၊ အနံ့ရှူရတာ မှငရြတာနဲ့တင် ဗိုကဆြာလိုကတ်ာ..။ အနီလေးတော့ ဟင်းခကြကြွှမ်းတဲ့ယောကြြား ရတော့မှာ ကံကောင်းတယတ်ော့..”
လို့ ပြောရင်း တခစ်ခစ် သဘောတွကနွေတတေတ်ယ်။ စားသောကပြှီးတာနဲ့ အနီ့ကုတငပြေါမြှာ နှစ်ယောကသ်ား တူတူလှဲအိပ်၊ စာအုပတ်ဈအုပလြောကြ တူတူဖတရြင်း ဖကပြှီး အိပပြွောသ်ှားတတတ်ယ်။ ဒီလောကပြူးကပန်မှတေော့ ဟိုဟာမလုပဖြစ်ဖူးဆိုတာ မဖြစ်နိုငဘြူးလို့ ခငဗြွားတို့ ထငန်တယေမြလား။ ဟဲဟဲ.. ဟုတပြါ့.. ပြောဖို့မေ့နတောဗွ။ ခဉွသ်ီးနဲ့ဆား အတူထားမှတော့ မဖြစ်ပဲနပေါ့မလားလေ။
ပထမဆုံး ခစွသ်ူဖြစ်သှားတဲ့နေ့ကတော့ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ မှတန်ိုးလှန်းလို့ အရမ်းထိန်းလိုကမြိ
တာပေါ့။ နောကန်ေ့တွကြတေော့ ဒီလိုဗွာ.. မီးဖိုချောငထြဲ ခကြပြှုတရြင်း.. တဈယောကန်ဲ့တဈယောကကြ အငှိမန်တောမှ မဟုတတ်ာကိုးဗွ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အလဈချောင်းပြီး တပြှတပြှှတန်ဲ့ ဦးတဲ့လူက ဖကဖြကန်မ်းနကြလေေ။ မသိမသာ မတတ်ပရြပပြှီး မီးဖိုခုံမှာ ပန်းကနဆြေး ဟင်းရှကသ်ငန်တေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ တငပြါးကားကားဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ကနွောကြ အနောကကြနေ သိုင်းဖကသ်လိုလိုနဲ့ ကနွော့အြငယကြောငန်ဲ့ ထောကထြောကလြိုကရြင်..
“အာကြာ..”
ဆိုပြီး ဆရာမလေးမကြန်ှာနီနီဖြစ်ပြီး ကော့ကော့တကသ်ှားနကြပေေါ့။ ဒါမှမဟုတရြင် အိမန်ရင်ေး တီရှပအြပါးလေး ဝတထြားတဲ့ ဆရာမလေးကို အလဈမှာ ကနွောတ်ီရှပအြောကြ လကလြွှိုပြီး ကနွော့လြကန်ဲ့ မဆံ့လောကအြောငကြှီးတဲ့ နို့အိစကစြကြ ထွားထွားလေးကို ဘရာပြော့ပြော့လေးအပေါကြနေ ကိုငပြှီး ညှဈညှဈပေးတတတ်ာပေါ့။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပတ်ာကတော့ တခွိနလြုံးလိုလိုပဲ။ ဟင်းခကြန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ဘေးကနေ..
“အဈကို”
လို့ လှမ်းခေါလြို့ ကနွောကြ လှည့ကြှည့လြိုကရြင် ပလှတကြနဲ ဆရာမလေးက စုပန်မ်းပြီး သဘောတွကြေ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြလည်း.. အားရငအြားသလို ခစွသ်ူ့နှုတခြမ်းရဲရဲလေးကို ခဏခဏ နမ်းစုပန်ကြလေေ။ အဲ့လိုတွဖြစ်ေနမှတေော့ နှစ်ယောကလြုံးကသာ ထိန်းနတော စိတထြဲမှာတော့ တမှေ့မှေ့ လောငကြွှမ်းနပြေီ။ သူကလည်း တောတ်ောလြေး စိတကြှှကြှလာတယဆြိုတာ ကနွောရြိပမြိသလို၊ ကနွောလြည်း သူ့ကို တအားလုပခြငွန်ရှောပြီဆိုတာ သူမသိပဲ နမလေားဗွာ။ ဒီလိုနဲ့ ပေါကကြှဲထွကတ်ဲ့ နေ့တဈခု ရောကလြာတော့တာပေါ့။
တဈရကကြှတော့ မနကခြင်း ၁၀ နာရီလောကမြှာ ကနွောတ်ို့ ခကြပြှုတလြို့ ပြီးသှားတော့ ထမင်းပြဲပြငပြှီး ရမေိုးခွိုး သန့်စငကြှတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မနကခြင်း အိမကြို အတူပြနလြာကတည်းက.. နှစ်ယောကလြုံး မထိတထိလုပတ်ာ တောတ်ောလြေး များမိတယ်။ မထိတထိဆိုတာက နမ်းလိုကကြိုငလြိုကြ ဆှလိုကတ်ှပေေါ့။ အဲ့ဒီမှာ အဆင့ကြ တောတ်ောလြေးကြောစြပြုလာပြီဗွ။ ခါတိုင်းလို နို့ကိုင် ဟိုထောကဒြီထောကြ လုပတ်ဲ့အပြင် ကနွော့ြ အငယကြောငကြို ပုဆိုးပေါကြနေ သူ့လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ကိုငပြှီး ဆော့ခိုင်းတာတွဘောတွေ ဖြစ်လာတယ်။
အဲ့ဒီမှာ ကနွော့အြနီလေး မကြန်ှာလေး ပန်းရောငဖြစ်ပြီး အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာတာတွဖြစ်ေစပြုလာတယ်။ အပျိုစငလြေးကို ကနွော့မြာတောင့န်တေဲ့ ပစ်စည်းကြီး သှားကိုငခြိုင်းလိုကတ်ာကိုးဗွ။ ကိုငပြှီး ရှေ့တိုးနောကင်င် နည်းနည်းလုပခြိုင်းလိုကတ်ော့ သဘောပေါကပြှီး ကနွောခြကြပြှုတန်တောကို အနောကကြနမှေီပြီး သိုင်းဖကထြားရင်း တခကြခြကြြ ပုဆိုးပေါကြနေ လာလာကိုငပြှီး ပြတပြေးနတယ်ေ။ သကပြှင်းလေး တဟင်းဟင်းခပြှီးပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ နှစ်ယောကလြုံးထိန်းပြီး ပေါကကြှဲလုလု အခွအနေကေို ထိန်းထားကြပါသေးတယ်။
ပြူနာက ရမေိုးခွိုးပြီး အိပခြန်းထဲမှာ အဝတလြဲကြတော့မှ စတာဗွ။ ရမေိုးခွိုးပြီးစ ထမီရငခြေါင်းလွားလေးနဲ့ မှှေးပြံ့ပြံ့ဖြစ်နတေဲ့ ခစွသ်ူလေးက ဘရာအနကကြလေး ဝတမြလို့ပြငရြင်း ကြောပေးထားရာကနေ
“အဈကို.. အနီ့ကို ခွိတတ်ပပြေး”
ဆိုပြီး ခိုင်းလာတော့ ကနွောလြည်း အင်ျကြီတုံးလုံး ရလေဲပုဆိုးတိုတိုလေးနဲ့ အနားကိုကပသ်ှားပြီး သူ့ကို ကူညီမလို့လုပရြင်း စိတမြထိန်းနိုငလြို့ သူ့ဂွိုင်းကြားလေးအောကကြနေ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မဝတရြသေးပဲ ဖုံးထားတဲ့ ဘရာအပေါကြနေ ဖြဖြလေး စုံကိုငလြိုကမြိတယ်။ ကိုငန်ရင်ေးနဲ့ အနီ့ဂုတပျိုးလေးကို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနဲ့ ဖြဖြလေးပြတပြေးရင်း အောကကြ အငယကြောငန်ဲ့ သူ့တငပြါးလေးကို ခပဆြဆလေး ၂ ခကြြ ၃ ခကြလြောကြ ဆောင့ပြေးလိုကမြိတယ်။
“အင်းးးး.. အဈကိုရယ်..”
ဆိုပြီး ကနွော့ဆြရာမလေး ညည်းသှားတော့မှ ဘရာခွိတကြလေးကို သချောတပပြေးလိုကပြှီး ကြောပေးရင်း အဝတလြဲ၊ မီးဖိုချောငထြဲ ထွကလြာမိတယ်။ ထမင်းလကဆြုံစားနရင်ေးနဲ့ အနီ့မကြန်ှာကို ကြည့်မြိတော့ တောတ်ောလြေး မူပကြစြပြုလာပြီ။ ကနွောြ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့နတောတောင် အင်း အဲ နဲ့သချော ခါတိုင်းလို စကားပြနမြပြောပဲ ကနွော့ကြို စိုကစြိုကကြှည့န်တယ်ေ။
စားသောကဆြေးကြောပြီးလို့ ခါတိုင်းလို နားဖို့ တူတူအိပခြန်းထဲ ဝငလြာကြတော့ ကနွော့ခြါးကို မလှတတ်မ်း ဖကထြားတယ်။ အခန်းထောင့မြှာရှိတဲ့ အနီ့စာအုပစြငလြေးပေါမြှာ မအိပခြငဖြတဖြို့ စာအုပတ်ဈအုပကြို ကနွောမြှှနှေောကပြှီး ရှာရင်း ရလာတော့ ကုတငဆြီပြနလြှည့လြာတော့ အနီလေး ကုတငပြေါမြှာ တစောင်းခွခွလေေေး လှဲနရင်ေး ကနွော့ကြို ရီဝဝေေ ငေးနရှောတယ်။ လွှောပြှီးစ ဖားလွားခထွားတဲ့ ဆံပငလြေးတွကေ ရငဘြတအြရှေ့ဘကမြှာ ခွကနွေတယ်ေ။ ကနွောြ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး သူ့ကို ရငခြှငထြဲ ဆှဲထည့လြိုကတ်ော့ ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ ပါးလေးအပပြှီး ခွထေောကတ်ဈချောင်းက ကနွော့ကြိုခွလာတယ်။ စာအုပဖြတပြှဖို့ပြငန်တေဲ့ ကနွော့လြကထြဲက စာအုပကြို ဆှဲယူပြီး သူ့နောကကြွောဖကကြို နောကပြှနပြဈခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ အရညလြဲ့နတေဲ့ မကြဝြန်းလေးတွနေဲ့ မော့ကြည့်ပြှီး
“အနီ့ကို နမ်းစမ်းပါ”
လို့ လသေံခပမြာမာလေးနဲ့ ဟောကသ်လိုလို ပြောလာတယ်။ နီရဲရဲလေးနဲ့ ပါးလလွခွိုမှိနတ်ဲ့ နှုတခြမ်းအိအိလေးကို ကနွောင်ုံ့ပြီး ဆှဲစုပလြိုကတ်ော့ ကနွော့အြပေါန်ှုတခြမ်းကို တပြှတပြှှတ် ပြနစြုပရြင်း တုန့်ပြနမြှုပြင်းလာတယ်။ တဟင်းဟင်းနဲ့ အသကရြှူသံလေးကလည်း ကယွလြောငလြာတယ်။ လကခြွောင်းပြော့ပြော့လေးတွကေ ကနွော့ပြုဆိုးပေါကြနေ အောကကြမာတောင့စြပြုနတေဲ့ ကနွော့ပြဈစည်းကို လိုကစြမ်းပြီးရှာနရင်ေး တွေ့သှားတော့ တင်းတင်းဆုပကြိုငထြားပြီး မနကကြလို ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးရင်း ဆော့နလေိုကတ်ာ ခကြခြငွြးပဲ ကနွော့ပြဈစည်းက သံပိုကလြုံးတဈခုလို မာတောင့လြာပြနပြှီ။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်ရောက ဆတကြနဲခွာသှားပြီး ဝုန်းကနဲ သူထထိုငလြိုကတ်ော့ ကနွောလြန့်ပြီး မော့ကြည့်မြိလိုကတ်ော့…
“အဈကို.. အနီ့ကို လိုချင်န်ရကေသ်ားနဲ့ ဘာလို့အဲ့လို အောင့ထြားရတာလဲ..”
လို့ နီမှန်းနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ဆရာမလေးက လသေံတင်းတင်းလေးနဲ့ မေးလာရောဗွာ..။
“အနီလေးရာ.. အဈကို အနီ့ကို တနဖြိုးထားလို့…”
ရုတတ်ရကြ ကနွော့စြကားသံ တိတသ်ှားပြီ။ အနီ့လကဖြဝါးလေးက ဆတကြနဲ ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို လာဖိကပပြှီး ပိတလြိုကတ်ာဗွ။ ပြီးတာနဲ့ တီရှပကြလေးကို ခပမြှနမြှန် ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ာ မှနလြှန်းလို့ ကနွောြ မှငတ်ကန်မေိတယ်။ ကြည့်စြမ်းပါဦးဗွာ။ ဘရာအနကရြောငကြလေးခငမြွာ မနိုငမြနင်း အနီ့နို့ဝိုင်းဝိုင်းစကစြကြ အိအိကြီးတွကေို သယမြထားရတာလေ။ လှလိုကတ်ာဗွာ။ ကနွောဘြာလုပရြမှန်းမသိ ငေးနတောကို အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားဖြူဖြူလေးနဲ့ ကိုကထြားတဲ့ ဆရာမလေးက စိုကကြှည့ရြင်း လကကြိုနောကပြှနပြဈပြီး ဘရာခွိပတ်ှကေို ဖြုတခြလွိုကတ်ယ်။
ဟားးးးးးးးးး !! ဝင်းဝါပြီး စိုပြလှတေဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက အိကနဲ ထွကကြလွာတယ်။ နို့သီးခေါင်းပန်းရောငလြေးတွကေ စူတူတူလေး ထောငထြနတော တန်းနတောပဲဗွာ။ ကပိုကရို ဆံနှယတ်ှနေဲ့ နီမှန်းနတေဲ့ မကြန်ှာလေး၊ ကိုယအြပေါပျိုင်း ဗလာဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့န်တသ်မီးလေးက အံကြိတထြားတဲ့ လသေံစူးစူးလေးနဲ့
“ဟေ့.. အဈကို..။ အနီ့ကို ခစွတ်ယဆြို…။ အဈကို.. ဘာလုပန်တောလဲ..”
ဆိုပြီး အသကရြှူသံမမှနတ်ော့တဲ့ အနီလေးက တုနခြါနတေဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောလာတယ်။ ပကလြကလြှနအြိပန်တေဲ့ ကနွောြ ဆတကြနဲထထိုငပြှီး အိမန်ရင်ေးဝတထြားတဲ့ မှင်းခေါင်းတံဆိပ် စွပကြယွြ အဖြူလေးကို ဆှဲခွှတရြင်း အနီ့ကိုယလြုံးလေးကို ရငခြငွြးအပပြှီး ဆှဲဖကလြိုကတ်ယ်။
အားးး.. အကာအကြယမြဲ့နတေဲ့ ရငဘြတခြငွြး ထိမိတော့ အိစကခြွောမှေ့တဲ့ အထိအတွေ့က ကနွော့ကြို ရှိန်းတိမ်းဖိမ်းတိမ်း ဖြစ်သှားစတယ်ေ။ ခပတ်င်းတင်းလေး ဖကထြားလိုကပြှီးမှ လူချင်ြးခွာလိုကပြှီး အနီ့ရငသ်ား လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးနှစ်ခုကို တဆတဆြတတ်ုနန်တေဲ့ ကနွော့လြကခြွောင်းတွနေဲ့ မရဲတရဲ ကိုငလြိုကမြိတယ်။ အရငကြ အခုလို အခုအခံမပါပဲ တဈခါမှ မကိုငဖြူးသေးဘူးဗွ။ ပန်းရောငသ်မ်းပြီး စူတူတူ မာတောင့တ်ောင့လြေးဖြစ်နတေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို လကည်ိုးလကမြနှစ်ခုကြား ညှပကြိုငပြှီး ဖြဖြလေး လှိမ့ပြေးလိုကတ်ော့ အနီ့လကခြွောင်းတွကေ ကနွော့လြကမြောင်းကို အတင်းလာဆုပကြိုငထြားပြီး
“ဟင်းးး..အဈကို…ဟင်းးးး”
ဆိုပြီး ညည်းသံထွကလြာတယ်။ လကကြ အဲ့လို ဘယည်ာပြောင်းပြီး ကစားပေးနရင်ေး ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွကလေည်း အနီကလေးရဲ့ လညတ်ိုငဝြင်းဝင်းလေးကို တပြှတပြှှတစြုပပြှီး နမ်းပေးနမေိတယ်။ လိငစြိတန်ဲ့အခစွြ ရောထားတဲ့အခါ ဖြစ်လာတဲ့ နတပြူးသလို တုနခြါတဲ့ ခံစားခကြမြွိုး နှစ်ယောကလြုံး ဖြစ်စပြုလာပြီဗွာ။ ဒါဟာ သာမနလြိငစြိတကြှှလာလို့ မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ အိပတ်ဲ့အခါဖြစ်တဲ့ ခံစားခကြမြွိုးနဲ့ ခွားနားလှန်းတယဆြိုတာ ခငဗြွားတို့လည်း ကြုံဖူးမှာပါ။
ကနွောဟြာ အနီကလေးနဲ့ မတိုငခြငကြ အတွေ့အကြုံတွရှေိပြီးသားမို့ တောတ်ောလြေး ထိန်းနိုငပြမယေ့ြ အခု ကနွော့ခြစွသ်ူ ဆရာမလေးကတော့ ဘယလြိုဖြစ်နမှန်ေး ပြနပြှောပြလို့ မရတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နတယေဗြွာ။ အရိုင်းလေးကိုးဗွ။ မိုငပြေါင်းများစွာ ပြေးလာရတဲ့ လူတဈယောကလြို မောဟိုကန်တေဲ့ပုံ၊ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး.. နှုတခြမ်းလေးတွကေ လှုပရြှရှ..၊ ဒါပမယေ့ြ ဘာပြောနမှန်ေး မသချောတဲ့ မပီဝိုးတဝါးအသံတွေ။
ကနွောြ အနီ့ကိုယလြုံးလေးကို ကုတငပြေါြ တွန်းလှဲလိုကတ်ယ်။ ခါးတဝကရြောကတ်ဲ့အထိ လွှောကနွတေဲ့ သူ့ထမီလေးကို အကုနကြှင်းလုံးကြှတသ်ှားအောင် ဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့… ခစွမြှှေးရေးရေးလေးနဲ့သူ့အဖုတလြေးက ဖောင်းကားကားလေး ဟကတ်ကကြှဲလေး။ ကနွော့လြကခြွောင်းတွကေ သူ့အဖုတလြေးဆီ သာသာလေး အုပကြိုငပြှီး ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကတ်ော့…
“အဟင့ျ”
ဆိုပြီး ညည်းသံလေး ထွကလြာတယ်။ ကနွောြ သတိရှိတယဗြွ။ ခစွသ်ူက အပျိုစငကြလေး။ အခုခွိန် လကခြွောင်းလေး သှားထိုးထည့ဖြို့တောင် မလှယဘြူးဆိုတာ သဘောပေါကတ်ယ်။ (ခငဗြွားတို့ ယုံမလား မသိဘူး။ ကနွော့ရြည်းစားဦး မမနဲ့တုန်းက ၆ လလောကြ ကြာသှားတယ်။ မအောငမြှငခြဲ့ဘူး။ ထိပကြလေးသှင်းတာနဲ့ နာတယဆြိုပြီး ဇွတအြောလြို့ မလုပရြဲပဲ ရပရြပလြိုကရြတာလေ..။ နောကဆြုံး အဖုတလြကြပြှီး တွယမြှ အောငမြှငသ်ှားတာဗွ) ဒါကြောင့ြ ကနွောြ အခု တောတ်ောသ်တိထားနရတော..။ နူးနပတ်ာကို စိတရြှညမြှရမယ်။
အနီ့စောကဖြုတလြေးကို အကြဲကြောင်း အစုနအြဆန် ပြတပြေးနရင်ေး အပေါပျိုင်းကိုလည်း တိုကစြဈဖြင့တ်ယ်။ ဝိုင်းစကစြကြ နို့ကြီးတွကေို ပထမ ဖြဖြလေး စစို့ပေးတယ်..။ အရှိနရြလာတော့ ခပကြှမ်းကြမ်း တပြှတပြှှတ် အသံတွမှညေလြာအောင် စို့ပေးနတယ်ေ။ အောကကြပြတတ်ာလည်း မရပပြေးဘူး။ ကနွော့ခြစွသ်ူ အနီလေးကတော့ ကြောနဲ့အိပယ်ာ မထိတော့အောင် ကော့တကပြှီး တဟင်းဟင်း ညည်းနရှောပြီ။
ကနွောြ တွဝနေတေယေဗြွ။ ကနွောြ အခုခကြခြငွြး ခစွသ်ူရဲ့ စောကဖြုတကြို ကောကပြှီးလကြပြဈလိုကရြင် ဘယလြိုနမလေဲ။ အထငသ်ေးသှားမလား။ နောကဆြုံး မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး နို့စို့နတောကိုရပပြှီး အနီ့ပေါငကြှားထဲ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး ခေါင်းအုံးတဈလုံးကို ဆှဲယူလိုကရြင်း သူ့တငပြါးဖြေးဖြေးလေးရဲ့ အောကကြို ထိုးသှင်းပြီး ခုလိုကတ်ယ်။
“အနီ့ကို.. အဈကို အရမ်းခစွလြို့ပါနောြ”
လို့ လှမ်းပြောလိုကတ်ော့ တွဝနေတေေဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးက ပကလြကလြှနအြိပန်တေဲ့ နရောကနေ ဝခွေဲမရတဲ့ မကြလြုံးလေးတွနေဲ့ လှမ်းကြည့်ရြင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ ကနွောြ အနီ့စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းပေါကြို မကြန်ှာအပခြပြဈလိုကတ်ယ်။
“အဈကို”
လို့ အောပြှီး.. အနီ ထထိုငဖြို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မရတော့ဘူး။ ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွကေ အနီ့စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားတွကေို ခဲမိသှားပြီဗွ။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွကေို စုပလြိုကြ လကြလြိုကြ အသားကုန် ဆကတ်ိုကလြုပပြေးလိုကတ်ော့ အနီ့ပါးစပကြ တရှီးရှီးအောသ်ံနဲ့ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းတွေ ထွကလြာတယ်။
“အဈကိုရေ… အဈကို..”
လို့ အောရြင်း ကနွော့န်ှားရှကန်ှဈဖကကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး အတင်းဆှဲထားတာ နှားရှကတ်ှတေောင် ထူပူလာတယ်။ အဖုတထြဲက အရညတ်ှဟော ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွေ မကြန်ှာတွမှောတောင် ပကြေံကုနပြှီဗွ။ တခကြတ်ခကြြ အစိကလေးကို လွှာနဲ့ဖိဖိပြီး ထိုးပေးလိုကရြင် တငပြါးလေးတွေ ခေါင်းအုံးနဲ့ လှတထြှကသ်ှားတဲ့အထိ ကော့ပြံနတောပဲ။ တောတ်ောလြေး ဟုတလြာပြီလို့ ယူဆလာတာနဲ့ သူ့စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို လကည်ိုးလကမြနဲ့ ဖြဲပြီး ကနွော့လြွှာကို အထဲထိ ထိုးထိုးသှင်းပြီး ကစားပေးလိုကတ်ော့ တဈကိုယလြုံး ဓာတလြိုကသ်လို အကြောတွဆှေဲစပြုလာတယ်။
“အဈကို.. အနီလေ.. အနီ သတေော့မလား မသိဘူး…။ မောလိုကတ်ာ..”
လို့ သူ့ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပထြားတဲ့ ကနွော့ကြို တုနတ်ုနရြီရီ လှမ်းပြောတယ်။ ကနွောြ ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီး မကြန်ှာကို ပြနခြှာလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ပြုဆိုးကို ခွှတဖြို့ပြငတ်ယ်။ လကတ်ဈဖကကြတော့ အနီ့စောကဖြုတကြို လကမြနဲ့ ပြတပြေးနတောကို မရပဘြူး။ ပြကနွေတေဲ့ ကနွော့ပြုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့ နီရဲပြီး တင်းပြောငန်တေဲ့ ကနွော့လြီးက ဖြောင်းကနဲ ပေါလြာတယ်။ တောတ်ောလြေး ဖီးလတ်ကန်တေဲ့ ခစွသ်ူက မကြလြုံးလေး ဝိုင်းစကစြကန်ဲ့ ကနွော့ပြဈစည်းကို ခေါင်းထောငပြှီး လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။
ကနွောြ လီးကို အရင်းကနကေိုငပြှီး အောကကြို ငိုကင်ိုကထြားရင်း သူ့စောကဖြုတဝြမှာ တေ့လိုကတ်ော့ မကြလြုံးလေးမှေးစင်းပြီး အံကြိတထြားရှာတယ်။ အရညတ်ှစေိုရှှဲနတေဲ့ သူ့စောကဖြုတဝြ အိအိလေးထဲ ကနွော့မြာတောင့န်တေဲ့ အငယကြောငကြို တအိအိဖိသှင်းတော့ ထိပကြလေးတောင် မဝငန်ိုငပြဲ တင်းခံနတယေဗြွာ။ ဒီလောကြ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတောတောင် အဆငမြပြဘေူး ဖြစ်နတယ်ေ။
“အနီ.. မတင်းထားနဲ့နောြ..။ အဈကို သှင်းလိုကတ်ော့မယ်”
လို့ ကနွောလြှမ်းပြောတော့.. မကြန်ှာမှာ ခွှေးစကကြလေးတွသေီးနတေဲ့ ခစွသ်ူက မောနတေဲ့ဟနကြလေးနဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ အားနည်းနည်းစိုကပြှီး ဖိခလွိုကပြှီ။
“အိ”
ဆိုတဲ့ အသံလေး အနီ့ဆီက ထွကလြာတယ်။ မဆိုးဘူးဗွ။ တဈဝကလြောကဝြငတ်ယ်။ ပြနထြုတတ်ယ်..။ ပြနဖြိပြီး သှင်းတယ်။ ၉-၁၀ ခကြလြောကြ ဒီအတိုင်းပဲ တဈဝကလြောကသ်ာသာ အဝငအြထွကအြတိုင်း လိုးပေးနမေိတယ်။ ကြပလြှန်းတော့ အိစကစြကြ အရသာကို ကြိမ်းစပစြပ် အရသာက ဖုံးလှှမ်းထားတယဗြွာ။ အဲ့လိုလေး ညော့သှင်းပြီး ဖြဖြလေး တဈခကြခြငွြး လိုးနရင်ေး ဘယလြိုဖြစ်မှန်းမသိပဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ကနွောကြိုယတ်ိုင် မမွှောလြင့ထြားမိဘူးဗွ။ သတိထားလိုကမြိတော့ ကနွော့လြီးကြီး သူ့အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီဗွ။ သသခွေောခွာ ဆောင့လြိုးပစ်လိုကတ်ာမွိုး မဟုတဘြူးနောြ။ တဈဝကလြောကြ အထုတအြသှင်းလုပန်ရင်ေး အဆုံးထိဝငသ်ှားတယ်။
အနီကတော့.. ဘာမှမသိရှာဘူး..။ မကြလြုံးလေးမှိတ် အံကလေးကြိတပြှီး ခံနရှောတယ်။ တောတ်ောသ်တ်တိရှိတဲ့ ကောငမြလေး။ နာတယ်၊ စပတ်ယ် ဘာညာတွေ တဈခွန်းမှ မပြောသလို ကနွောအြရငကြ ကြုံခဲ့ဖူးသလို တွန်းတာရုန်းတာ လုံးဝမလုပဘြူးဗွ။ အဆုံးထိဝငန်တေဲ့ ကနွော့အြငယကြောငကြို ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနဆြှဲထုတ်၊ ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနသ်ှင်း.. တဈထဈချင်ြး စီးပိုငပျိုငအြရသာလေးကို ခံစားနရပြေီ။ ဘယလြောကပြဲ ကြပတ်ယပြှောပြော အသှင်းအထုတ် အကြိမအြရအတွေကြ များလာတော့.. တောတ်ောလြေး ဟုတလြာပြီ။ အားတင်းထားရတဲ့ ကနွောြ.. သကပြှင်းခိုးခရွင်း အနီ့ကိုယလြုံးလေးပေါြ ဖိကပပြီး ကြိတဆြောင့လြေး ဆောင့လြို့ရလာပြီ။ ဆောင့လြိုးနရင်ေး အနီ့နို့နှစ်လုံးကို သချောဆုပခြွပေေးနတယ်ေ။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ဘယည်ာနမ်း၊ နှုတခြမ်းလေးကိုစုပ်၊ လွှာထိုးထည့ပြှီး မှှပေေး၊ တောတ်ောလြေး အဆငပြှသှေားပြီဗွ။
ဒီလိုမှနမြှနလြေး ၁၅ မိနဈလောကြ လိုးနရင်ေးနဲ့ အနီ့စောကဖြုတလြေးက ၃-၄ ခကြလြောကြ ဆကတ်ိုကြ ကနွော့လြီးကို ဆှဲညှဈသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ အနီ့ဆီကလည်း
“အဈကိုရေ.. အဈကို.. အင်းးးးးးးး”
ဆိုတဲ့ အောသ်ံ ကြားလိုကရြတယ်။ ကနွောြ့ခစွသ်ူ အပျိုစငကြလေးကို ကံကောင်းထောကမြစွာနဲ့ အလိုဖြည့ပြေးနိုငလြိုကပြှီဆိုတာ ခကြခြငွြးရိပမြိလိုကပြှီး အားတကလြာတယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ှကေို နည်းနည်းမှနပြဈလိုကတ်ယ်။ ဆီးခုံနှစ်ခု ရိုကခြတတ်ဲ့အသံ တဖတဖြတကြ ကယွလြောငလြာပြီ…
“အားးးးးး!! အနီလေးရေ… အဈကို ပြီးပြီ… ရှီးးးးးးး.. အားးး ခစွလြိုကတ်ာ အနီလေးရာ….”
အဲ့လိုတွေ ဒရောသောပါး ကနွော့ပြါးစပကြ အောရြင်း ရကပြေါင်းများစွာ အောင့ထြားရတဲ့ ကနွော့အြခစွရြညပြူပူတွကေို အနီ့အပြိူစင် စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ တဖငွြးဖငွြး ပန်းထုတလြိုကမြိ
တယဗြွာ။
“အနီ့ကို အဈကို ပစ်မသှားရဘူးနောြ..။ အနီသလေိမ့မြယ်..။ နောလြို့… အဈကိုနောြ”
ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ ခွှေးစကကြလေးတွသေီးနတေဲ့ ခစွတ်ဲ့ဆရာမလေးက မော့ကြည့်ပြှီး ခစွရြညလြှှမ်းနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့မော့ကြည့်ပြှီး ခွှဲခွှဲလေးပြောရှာတယ်။ ကနွောကြ ဘာမှပြနမြပြောပဲ အနီ့နဖူးလေးကို သာသာလေး ငုံ့မှှေးလိုကရြင်း ပြုံးနမေိတယ်။
“ကြည့်လြေ… ဘာပြုံးနတောလဲ.. အဈကိုလို့ အခုပေး ဂတိပေး..”
စူတူတူနှုတခြမ်းလေးနဲ့ မကြန်ှာအိုအိုလေးလုပပြှီး ကနွော့ကြို အတင်းကပခြွှဲနတေဲ့ ကနွော့အြနီလေးဟာ ဘဝမှာမှငဖြူးသမွှ မိန်းမတွထေဲမှာ အလှဆုံးပါလားကြယ်။ အခန်းထဲကိုဖြင့ထြားတဲ့ ပြူတင်းပေါကကြ လနေုအေးလေးတွေ တနော့နော့ တိုးဝငလြာတော့ ခွှေးတွစေိုရှှဲနတေဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကလြုံး အေးကနဲ ခံစားလိုကရြတယ်။ ရငခြှငထြဲက ငါးရံ့ကိုယလြုံးလေးကို ခပတ်င်းတင်း တိုးဖကလြိုကရြင်း..
“အနီလေးသာ အဈကို့ကိုကြောရရုံ မကြံသှားနဲ… သိလား …။ ပစ်ပြေးသှားလို့ကတော့ သမဆိုငကြ ရနေံဆီတဈဆယဖြိုး ဝယသ်ောကပြဈလိုကမြယ် ဟီးဟီး”
အဲ့လိုပေါကကြရ နောကပြှောငရြင်း ကနွော့လြကတ်ှကေ အကာအကြယဗြလာဖြစ်နတေဲ့ အနီ့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ဆော့ကစားသလိုလုပရြင်း ခွပေေးလိုကတ်ော့ ဆရာမလေးက
“အာကြာ…”
ဆိုပြီး ကနွော့လြကကြို ဖမ်းဆုပထြားရင်း..
“အဈကိုနောြ.. ရူးသလို ပေါသလို လုပမြနနေဲ့။ အတညပြှော.. အခုပြော”
ဆိုပြီး.. လသေံမာမာနဲ့ ဟောကတ်ယဗြွာ။ အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောမြကြန်ှာပိုးသတလြိုကရြင်း အတညစြပြောလိုကတ်ယ်။
“အနီလေး ဟိုဝတ်ထုဖတဖြူးလား..။ John Steinbeck ရဲ့ Of Mice and Men ဆိုတဲ့ ဝတ်ထုလေ။”
“အင်း.. ဘာသာပြန် ဖတဖြူးတယလြေ..။ ဒို့ပိုငတ်ဲ့မှေ ဆိုတာ မဟုတလြား အဈကို။ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဇာတလြမ်းမလား။ သိပမြမှတမြိတော့ဘူး..။ အဈကို နည်းနည်းပြနအြစဖောပြေးလေ..”
“George နဲ့ Lennie ဆိုတဲ့ အိမခြှယောမဲ့ အမရေိကန် လယကြူလီနှစ်ယောကန်ဲ့ ရငန်င့စြရာ ဇာတလြမ်းလေးပါ အနီလေးရာ..။ ခပတ်ိုတိုလေး အကဉွြးခွုပ် ပြနပြှောရရင်.. တဈနေ့တဈဒေါလြာနဲ့ စိုကပြွိုးရေးခွံတွထေဲမှာ ဘာလီအိတတ်ှေ ကူလီထမ်းတဲ့ တဈကောကကြှှကြ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကပြေါ့။ တွယတ်ာစရာဆိုလို့ ဒီသူငယခြငွြးနှစ်ယောကပြဲ လောကမှာ ရှိတာပေါ့လေ။ George က လူကောငသ်ေးတယ်၊ ဉာဏရြှိတယ်…။ Lennie ဆိုတဲ့ကောငကြ လူကောငအြကြီးကြီး၊ ဒါပမယေ့ြ ကပြမြပြည့ဘြူး..။ လောကမှာ George ဆိုတဲ့ သူငယခြငွြးသာ သူ့အတွကြ ကိုးကြယရြာပေါ့။ ခွေဦးတည့ရြာ လွှောကသ်ှားရင်း ကူလီအလုပန်ဲ့ အသကမြှေးကြတဲ့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကပြေါ့။
တဈနေ့မှာ သူတို့ အကြံတဈခုရလာတယ်။ ဒေါလြာ ၄၀၀ လောကန်ဲ့ အိမကြလေးတဈလုံးဝယပြှီး နကြမေယဆြိုတဲ့ မွှောလြင့ခြကြပြေါ့။ အဲ့ဒီအိမလြေးက မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းလေးနဲ့ တောငကြုန်းပေါမြှာရှိသတဲ့။ အနီရောင် လရဟေတကြလေးလည်း ပါမယ်။ ပြောင်းဖူးအခွိုပငတ်ှေ စိုကကြှမယ်။ ဆိတန်ည်းနည်း မှေးမယ်။ ဘယတ်ုန်းကမှ သူတို့နှစ်ယောကြ မနဖေူးတဲ့ အခွတကြေ ဘဝလေးပေါ့ကြာ။ အဲ့ဒီအရမ်းလှတဲ့ အိပမြကကြလေးမကပြှီးတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ ပိုကဆြံစုကြတာပေါ့နောြ။ တဈနကေုန် ဘာလီအိတတ်ှေ ပငပြငပြန်းပန်း သယပျိုးပြီးလို့ အလုပသ်မားတန်းလွားက သူတို့အိပယ်ာပေါမြှာ လှဲလွောင်းရင်း အဲ့ဒီအိပမြကကြို တတွတတ်ှတပြှောရင်း ပြောန်ကြတောပေါ့လေ။
အခု အဈကို အနီ့ကို ပြောချင်တ်ာက အဲ့ဒီသူတို့ ညတိုင်းပြောလေ့ရှိတဲ့ ဒိုငယ်ာလော့တွကြေ..။ နားထောငန်ောြ အဈကိုရှတပြှမယ်။
George ငါတို့နမယေ့ြ အိမကြလေးအကြောင်း မအိပခြင် ပြောပြပါလားလို့ Lennie က တောင်းဆိုတော့ George က စပြောတယ်..။ အေး.. ဟော့ဒီအမရေိကနပြှညမြှာ မင်းတို့ငါတို့လို ခွသလေုံးအိမတ်ိုင် လယကြူလီတဈကိုယတ်ောတ်ှေ အများကြီးပေါ့ ..။ အနာဂတမြရှိ.. အပေါင်းအဖောမြရှိ..။ လကုနရြင် ဒေါလြာ ၃၀ ထုတပြှီး အရကမြူးအောငသ်ောကမြယ်..။ ဖာအိမမြှာ ပါတဲ့ငှတွေေ အကုနသ်ုံးမယ်..။ နောကတ်ဈနေ့မှာ ကူလီပြနထြမ်းမယ်။ ဒါပဲ သူတို့ဘဝက။ အေး ငါတို့နဲ့တော့ မတူဘူးကြ။ မင်းမှာ ငါရှိသလို ငါ့မှာလည်း မင်းရှိနပြေီ။ ငါတို့ အခုပိုကဆြံစုလို့ ပြည့ပြှီဆိုရင် အိမကြလေးတဈလုံး ဝယမြယ်။ ဒီလို ကူလီအလုပ် မလုပတ်ော့ဘူး။
ငါတို့အိမကြလေးက မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းလေးနဲ့ တောငကြုန်းလေးပေါမြှာ ရှိတယကြှာ။ လရဟေတအြနီကလေးပါတယ်။ ပြောင်းဖူးလေးဘာလေး နည်းနည်းစိုကကြှတာပေါ့ကြာ။ ငါတို့ကို ဘယအြလုပရြှငမြှ ခိုင်းလို့မရတော့ဘူးကြ။ George ငါတို့ ယုနကြလေးတွကေော မှေးမှာလားဟင်။ အေးပါ Lennie ရာ မင့အြကြိုကြ ယုနကြလေးတွလည်ေး မှေးပေါ့ကြာ။
Lennie က ကပြသ်ိပမြပြည့တ်ဲ့အပြင် နူးညံ့တဲ့ အမှှေးလေးတွကေို ပြတခြငွတ်ဲ့ စိတရြောဂါရှိနတော..။ အခု အဈကို အနီ့နို့ကလေးတွကေို အမြဲပြတပြှတန်သလေိုမွိုးပေါ့ ဟီးဟီး..”
“အဈကိုနောြ အကငွ့ပြုတ်”
“ငါတို့ပိုငတ်ဲ့မှေ… ငါတို့ပိုငတ်ဲ့အိမ်…။ အနီကလေး.. အဈကို အခုဘာလို့ အဲ့ဒါတွကေို ရှတပြှနလေဲ သိလား”
“ဟင့အြင်း.. အဈကို”
“အဈကို့ကို အနီ အထငမြကြီးနဲ့။ အဈကိုဟာ တောတ်ောဆြိုးပတေဲ့ ကောငကြှ။ ဒါပမယေ့ြ အခု အဈကို့စိတတ်ှေ ပြောင်းလဲသှားပြီ သိလား။ အဈကို အိမပြှနရြင် အနီလေးကို ခေါသ်ှားတော့မယ်။ အဈကို မဆိုးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကပြှီးပြီ။ အခုပြောတဲ့ ဝတ်ထုထဲကလို အိမကြလေးတဈလုံးဆောကပြှီး အနီနဲ့ အဈကို.. George နဲ့ Lennie လို ဘဝအသဈ စရအောငန်ောြ။ အဈကိုက လူကောငကြှီးပြီး ကပြမြပြည့တ်ဲ့ Lennie ပေါ့လေ… ဟားဟား..။
အနီလေးက ဉာဏရြှိပြီး လူကောငသ်ေးတဲ့ George ပေါ့။ ယုနကြလေးတွေ မမှေးပဲ ခစွစြရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးတွေ မှေးကြမယလြေ ဘယလြိုလဲ။ မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းနဲ့ တောငကြုန်းပေါကြအိမကြလေး.. လရဟေတအြနီရောငလြေးနဲ့။ လောကမှာ လူတွအေားလုံး အထီးကနွန်ကြတောကြ…။ ဒါပမယေ့ြ အဈကိုတို့နှစ်ယောကတ်ော့ မပါဘူး။ အဈကို့ဘေးမှာ အနီရှိသလို၊ အနီလေးရဲ့ဘေးမှာ အဈကိုရှိနတယေလြေ..”
ကနွော့ရြဲ့ စိတကြူးယဉဆြနဆြန် အတွေးတွကေို ပြောပြလိုကတ်ော့ ခစွသ်ူဆရာမလေးက ကြညန်ူးနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ပြုံးနရှောတယ်။
“အဈကို… အနီက အဈကို့အတွကြ ဟောဒီအထဲကနေ (ဗိုကရြှပရြှပကြလေးကို ပုတပြှရင်း) ယုနကြလေး ဘယန်ှဈကောင် မှေးပေးရမှာလဲဟင်”
ကနွောကြ ဘာမှပြနမြပြောပဲ လကခြွောင်း ၆ ချောင်း ထောငပြှလိုကတ်ော့ လွှာကလေးတဈလဈထုတ်၊ ဇကကြလေးပုပြီး..
“သရေောပေါ့ အဈကိုရာ”
လို့ တခစ်ခစ်ရယရြင်း သဘောတွကနွေပြနေတ်ယ်။
“နေဦး အဈကိုရ..။ အဲ့ဒီဇာတလြမ်းနောကဆြုံးမှာ George က Lennie ကို မကြရြညတ်ှကပြှေီး ချောကလြုံးပူးသနတေန်ဲ့ ပစ်သတလြိုကရြတာမလား။ အနီမှတမြိပြီ..။ အနီဖြင့ြ အဲ့ဒါဖတပြှီး ငိုလိုကရြတာ။ နိမိတမြကောင်းပါဘူး..”
ဆိုပြီး မကြန်ှာလေး ညှိုးငယသ်ှားရှာပြနတ်ယ်။
“ဟာ.. ဒီအရူးမလေး… အဲ့ဒါဝတ်ထုကြ..။ အခု ဘယသ်ူ့ဆီမှာမှ ချောကလြုံးပူး မရှိဘူး..။ အဲ့ဒါတွေ တွေးစရာမလိုဘူး..။ လောလောဆယ် အဈကို့မှာ နှစ်လုံးပြူးတဈလကတ်ော့ရှိတယ် ရော့…”
ဆိုပြီး ပြနတ်ောငစြပြုလာတဲ့ ကနွော့အြငယကြောငကြို ရုတတ်ရကြ ဒူးထောကထြထိုငလြိုကပြှီး အနီ့ဖဝါးလေးထဲကို ထိုးထည့လြိုကတ်ော့
“အယ်… သူ့ဟာကြီးကလည်း”
ဆိုပြီး မကြလြုံးလေး ပြူးလာတယ်။
“အဈကိုက ပြနဖြစ်လာတာ မှနလြိုကတ်ာ”
ဆိုပြီး ကနွော့လြီးကြီးကို သသခွေောခွာကိုငပြှီး လကပြှနလြေး ဂွင်းထုသလို ကစားပေးရင်း စိတဝြငတ်စား စူးစမ်းနပြနေတ်ယ်။ ပြီးမှ ပြုံးစိစိနဲ့..
“အနီလည်း အဈကို့ကို အရမ်းခစွတ်ော့မယကြှာ”
ဆိုပြီး ပကလြကအြိပန်ရောက တံတောငဆြဈကလေးထောကပြှီး ကိုယတ်ဈပိုင်းထလာရင်း ကနွော့လြီးရဲ့ ထိပဖြူးကို လွှာနီနီလေးနဲ့ မရဲတရဲ ထိုးလကြပြေးလာတယ်။ နည်းနည်းလုပရြဲလာတော့မှ နှုတခြမ်းပါးလလွလွေးကို ခပဟြဟလေးလုပပြှီး ပလှတကြနဲ စုပသ်ှင်းလိုကတ်ော့ ကနွော့မြှာ နှေးတေးတေး အရသာလေးနဲ့အတူ ကငွဆြိမ့တ်ဲ့အရသာကို ခံစားရင်း အနီ့ဆံနှယလြေးတွကေို ခပတ်င်းတင်းဆှဲရင်း “ရှီးးးးးးး” ကနဲ အောည်ည်းလိုကမြိတယ်….။
ခငဗြွားတို့ ကနွော့ဘြဝကို အားမကဘွူးလား။ ဝါသနာတူ သူနာပြုဆရာမချောချောလေးနဲ့ သာယာတဲ့ ဘဝလေးကို ဖြတသ်န်းနရတေဲ့ အခွိနတ်ှလေေ။ ဆေးရုံကနေ အနီလေးကို စကဘြီးလေးနဲ့ တငန်င်းပြီး ပဉွထြောငတ်ဈထပအြိမကြလေးဆီကို လာရာလမ်းမှာ ရငတ်လှပလြှပ် တုနခြဲ့ရတာ နေ့တိုင်းပေါ့။ တူတူခကြပြှုတကြှ၊ ရမေိုးခွိုး စားသောကပြှီးတာနဲ့ အရူးအမူးခစွကြှ၊ ပြီးမှ ဖကပြှီး အိပပြွောသ်ှားကြနဲ့ ရှှရေောငလြှမ်းခဲ့တဲ့ ကာလတွပေေါ့ဗွာ။ ကနွောန်ဲ့ အခစွစြခန်းဖြင့ဖြို့ဆိုရင် ဘယတ်ော့မှ တွန့်ဆုတမြနတတေတ်ဲ့ ခစွသ်ူလေးပေါ့။
“ခစွမြယလြာ.. အဈကိုစိတရြှိသလောကခြစွြ..။ အနီ့ကို ငှီးငှေ့သှားတဲ့အထိ ခစွပြဈလိုကြ”
လို့ ပြုံးရင်း ပြောတတတ်ာပေါ့..။ အဲ့လိုပြောတိုင်း ကနွောကြလည်း
“အို… တသကလြုံး မငှီးငှေ့ဘူး”
လို့ အကယွကြှီး ပြနအြောလြေ့ရှိတာပေါ့လေ။ ဘယလြိုလုပ် ငှီးငှေ့မှာလဲဗွ..။ တကိုယလြုံး အပြဈဆိုစရာမရှိတဲ့ ကိုယလြုံးပိုငရြှင် သူနာပြုချောချောလေးကို ခစွရြတာလေ။ ပြီးတော့ ကနွောန်ဲ့ ခစွကြှတယဆြိုတာ တခွားမိန်းမတွလေို ရှကန်တော၊ တွန့်ဆုတန်တောတွေ လုံးဝမရှိဘူး။ အရမ်းတကကြှှတယ်၊ ပြင့လြင်းတယ်..။ ဒါကို အရှကမြဲ့လှန်းတယလြို့ ခငဗြွားတို့ မထငန်ဲ့ဗွ။ ကနွော့အြမှငအြရတော့ ကနွောန်ဲ့ အနီဟာ ကနွတ်ဲ့အခွိနတ်ှမှော အငမြတန် နှစ်လိုဖြယကြောင်းတဲ့ သူငယခြငွြးတွလေိုဖြစ်ပြီး ကုတငပြေါမြှာကြတော့ နှစ်ကိုယတ်ဈစိတ် ဖြစ်ဖြစ်နတယ်ေ။ ခငဗြွားတို့ စဉြးစားကြည့်လြေ..။ သာမနမြိန်းမတွေ ပြောမထွကရြဲလောကတ်ဲ့ စကားတွေ သူ ကနွော့ကြို ပြောရဲတယဗြွ။
ဒီလိုဗွာ.. တခါတလေ အိမပြှနရြောကလြို့ ကနွောကြ ကြောလျှောခြကြပြှုတန်တေုန်း အနောကကြနေ ကနွော့ကြို သိုင်းဖကတ်ော့.. ကနွောကြ
“ဟေ့ကောင် အနီကလေးပူတူတူး.. ဟင်းခကြန်တယ်ေ.. လာမနှောကယ်ှကန်ဲ့”
လို့ အောလြိုကရြင်.. ကနွော့န်ားရှကန်ားကို ခွဖြေားလေးထောကြ သူ့နှုတခြမ်းလေးကပလြာပြီး လသေံတိုးတိုးလေးနဲ.
“အဈကို.. အနီ့အဖုတကြလေး တဈဆဈဆဈ ဖြစ်နလေို့ သိလား ..။ အဈကိုနမ်းပေးတာ ခံချင်လြို့နမှော..”
ဆိုပြီး ရယသ်ံလေးစွကပြှီး ကပပြှောတတတ်ယဗြွာ။ ကဲ… ကနွောြ ဘယလြိုဖြစ်သှားမလဲ ခငဗြွားတို့ စဉြးစားကြည့်ပြေါ့။ ကနွောြ့တကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားတာပေါ့..။ ကိုယ့ခြစွသ်ူက အဲ့လိုပြောလာရင် စိတမြလှုပရြှားပဲနမလေား။ ခကြခြငွြး မီးဖိုပေါကြ ဟင်းအိုးကို မ ခလွိုကပြှီး အနီ့ထမီလေးကို ကောကလြှနပြှီး စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို ကောကလြကြပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ အနီ့ကို ဒူးထောကပြှီး လကြပြေးရင်း ညောင်းလာရင် ထမီဂွင်းလုံး ခွှတခြပြဈလိုကပြှီး ထမင်းစားပြဲပေါြ ပြေ့တငပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြားထိုငခြိုင်း၊ ကနွောကြ ထိုငခြုံကိုဆှဲယူပြီး ထိုင်၊ စိမပြှနပြေကေို စောကဖြုတလြကြြ၊ စောကစြိစုပပြေးတော့တာလေ။
“အင်..ငင်..ငင်..”
ဆိုပြီး ဆကတ်ိုကအြောသ်ံ ထွကလြာရင် ကနွောသ်ိလိုကပြှီ..။ (အနီလေး ပြီးခါနီးရင် အဲ့လို အင်.. ငင်.. ငင်.. ဆိုပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းအသံတွေ ထွကလြာတာဗွ)
ခကြခြငွြး ကနွောြ မတတ်ပရြပပြဈလိုကပြှီး ပုဆိုးကိုခွှတခြွ.. အနီ့စောကဖြုတဝြမှာ ကနွော့လြီးကိုတေ့ပြီး ဆောင့လြိုးခပြဈလိုကတ်ယ်။ အဖုတလြကြပြေးလို့ ပြီးတော့မလိုအဖြစ်မှာ အဲ့လိုလိုးပြီး အမှင့ဆြုံးပို့ပေးတာ တောတ်ောထြိရောကတ်ယဗြွ။ တကိုယလြုံး တဆတဆြတ် အကြောတွဆှေဲပြီး တွန့်လိမရြင်း ပြီးသှားတဲ့အပြင်.. ကနွောြ အဆကမြပြတ် တဖုန်းဖုန်း ဆောင့လြိုးရင်း ခပမြှနမြှန် သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတတ်ဲ့အခွိနမြှာကို သူလည်း ဒုတိယအကြိမ် လိုကပြှီးသှားတတတ်ယ်။
ထမင်းစားပြဲပေါမြှာ ထပလြကြကြလေး နှစ်ယောကသ်ား မှောကအြိပန်ကြပြေီး ခဏကြာမှ လူးလဲထပြီး တဟားဟားနဲ့ ကြညန်ူးတတကြှတာပေါ့။ ပုဆိုးလေး၊ ထမီလေးတွေ ကောကဝြတ်.. သုတသ်ငသ်န့်ရှင်းပြီးမှ ကနွောလြည်း ထမင်းဟင်းတွေ ဆကခြကြရြတော့တာပေါ့။ အနီကတော့ ရချိုးခန်းထဲ တန်းပြေးပြီး လွှောဖြှတရြမေိုးခွိုး..။ အံမယ် အဲ့ဒါပြီးသှားပြီ မထငန်ဲ့။ သူ ရမေိုးခွိုး အဝတလြဲပြီး ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာရင် ထမင်းပြဲပြငန်တေဲ့ ကနွော့ကြို မကြစြိတဈဖကမြှိတပြှရင်း
“အဈကိုရေ မှနမြှနသ်ှားခွိုးခွေ..။ ထမင်းတူတူစားပြီးရင် အနီလေး အဈကို့ကို လကစြားခွေဦးမှာ..။ မှနမြှနလြုပ်”
တောတ်ောဆြိုးတဲ့ ကောငမြလေးဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ တဈခွိနလြုံး အဲ့ဒါတွပေဲ လုပန်ကြတောတော့ မဟုတဘြူးဗွ။ တခွို့ရကတ်ှကြတေော့ ရိုးရိုးတန်းတန်း ပြေ့ဖကပြှီး စာတွတေူတူဖတ်၊ ငှင်းကြခုနကြှနဲ့ ပြောစြရာကောင်းတဲ့ ဘဝကလေးပေါ့။
“ဗီယကန်မစြဈပြဲကြီး တကယဖြစ်ခဲ့တယ်..။ ကနွောြ အနီကလေးကို ခစွတ်ယ်..”
“ဟားဟား.. ဟေ့အဈကို… အဲ့ဒါ သုခမိနလြှိုငရြဲ့ ကဗွာကြီး.. ခစ်ခစ်”
ဒါဆိုပြီးပြီပေါ့။ သာယာတဲ့ဘဝလေး ပြောရြှှငဖြှယ် ဇာတသ်ိမ်းပေါ့။ မဟုတသ်ေးဘူးဗွ။ ခငဗြွားတို့သိတဲ့အတိုင်း ဖိုးသကဆြိုတဲ့ ကနွောဟြာ မိန်းမတွနေဲ့ ပတသ်ကလြာရင် တောတ်ောကြို ရှုပရြှုပထြှေးထွေး ပြူနာတကတ်တတ်ဲ့ ကံအကြောင်းတရားက ပါတာကိုးဗွ။ ကနွော့ဆြရာသမား ကိုရှှဘကေ ညဈတီးညဈပတ် တခါက ပြောဖူးသလိုပေါ့..။
“ဟေ့ကောငဖြိုးသကြ.. မင်းဆိုတဲ့ကောငကြ စောကဖြုတကြွိနစြာသင့န်တေဲ့ ကောငပြါကြာ”
ဆိုလား။ မိန်းမတွနေဲ့ ပတသ်ကလြာရင် အဲ့လို ကြိနစြာဆနဆြနတ်ှေ ဖြစ်ဖြစ်လာတာ တဈဘဝလုံးပဲ။ ပြူနာက ဆေးရုံတကန်တေဲ့ ကနွော့အြဘိုး ဆေးရုံကနေ ကောင်းလို့ ဆင်းရမယ့န်ေ့မနကမြှာ စတာဗွို.။ အနီတဈယောကြ ညဂွူတီကနေ တဈယောကထြဲ ပြနသ်ှားပြီ။ ကနွောကြ ဟိုကောငကြာတွန်းဆရာကို ဒီနေ့ အဘိုးဆေးရုံဆင်းမှာမို့ ဒီကောင့ဂြစွကြားလေးယူပြီး လာကြိုဖို့ မှာထားတယ်။ ဘှားလေးမရယ်ေ ကနွောရြယ် ပစ်စည်းလေးဘာလေးသိမ်းပြီး ဆရာဝနကြှီး ရောင်းလှည့ပြှီးရင် ဆင်းလို့ရပြီဆိုပြီး ပြငဆြငန်ကြတောပေါ့။ မနကခြင်း ၉ နာရီလောကကြှတော့ ဆရာဝနကြှီး ရောကလြာပြီး..
ဦးရဲမှင့ြ ဆင်းလို့ရပါပြီ။ နောငကြို ဆငခြှငဖြို့ ဘာညာတွပြေော။ ကနွော့အြဘိုးကလည်း ဟုတကြဲ့ဆရာကြီး ကနွောြ တောတ်ောအြသိတရားရပါပြီ ဘာညာတွေ ပြနပြှောနတေုန်း.. ဆရာဝနကြှီးဘေးက ပါလာတဲ့ လကထြောကဆြရာဝနမြက ဘှားလေးမအနေားမှာ ကပပြှီး ပြုံးပြုံးရှှငရြှှငန်ဲ့ စကားတွေ တိုးတိုး တိုးတိုးပြောရင်း ကနွော့ကြို လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တေော့ ကနွောလြည်း ဘာရယမြဟုတ် သချောပြနကြှည့မြိတယ်။
ဘုရား ဘုရား…။ ဂွူတီကုတအြဖြူ၊ ထမီအနကရြောငန်ဲ့ ဆံပငတ်ှကေို သချောထုံးထားတဲ့ ဆရာဝနမြဟာ…. ဟိုရတွင်ေးနားမှာ ကနွောန်ဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမပါလား…။ အမြဲတမ်း တင်းမာနတတေတ်ဲ့ သူ့မကြန်ှာက အခုတော့ ခွိုပြုံးလို့ပါလားဗွာ။ နပေါဦး.. ဒီဆရာဝနမြက ဘာကိဈစ တဈလလုံးလုံး ဆေးရုံမှာရှိမနပေဲ.. ကနွော့ကြို ထမင်းဟင်းတွေ ခကြကြွှေးနခေဲ့တာလဲ။ အခု ဘှားလေးမကေော.. အဲ့ဒီဆရာဝနမြကော.. ကနွော့ကြိုကြည့်ပြှီး ဘာတွတပြေုံးပြုံး ပြောနကြတောလဲ မသိဘူး။ ကနွောြ တောတ်ောလြေး ရငထြိတန်ပြေီ။ ပြီးတော့.. ကနွောြ ပြူနာကြီးကြီးမားမား တဈခုကို မကြာခင် ရငဆြိုငရြတော့မယဆြိုတာ ရငထြဲမှာ အလိုလိုသိနသလေိုပဲဗွာ။
ဆေးရုံအောကကြို အားလုံးဆင်းလာကြတော့ အဲ့ဒီမိန်းမပါ လိုကလြာတယဗြွ။ ကနွောကြတော့ အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရရင် တောတ်ောလြေး ချောကခြှားနပြေီ။ စိတလြည်း တောတ်ောရြှုပထြှေးစ ပြုလာတယ်။ ပစ်စည်းပစ်စယတွအကေုန် ကားပေါတ်ငပြှီး အဘိုးလေးကိုတွဲပြီး ကားရှေ့ခန်းကို ပြေ့တငရြင်း ဟိုဆရာဝနမြကို တဈခကြလြောကြ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားလေးနဲ့ ဆတကြနဲကိုကြ၊ မခွိုမခဉွလြေး လုပပြှနတယ်ေ။ ဖူးးးး… ကနွောတ်ော့ ရငမြောနပြေီဗွာ။
“ရီရီလေး.. အရီးမတေို့ သှားပြီကြယ်..။ ညနမှေ နင့မြောငကြို အကြိုလှှတလြိုကမြယန်ောြ..”
ဘှားလေးမေ လှမ်းအောတ်ာကို..
“ဟုတ်.. အရီး..”
ဆိုပြီး အဲ့ဒီဆရာဝနမြက လှမ်းပြောရင်း ပြုံးရယလြို့ လကပြှပြီး ကနွခြဲ့တယ်။ အိမရြောကတ်ော့ အဘိုးကို အတကအြဆင်း ခကမြှာစိုးလို့ အိမအြောကထြပ် ဧည့ခြန်းနဲ့ ကပလြကြအြခန်းမှာ နရောခထွားပေးလိုကတ်ယ်။ ဟိုလိုလူမမာကြီး မဟုတတ်ော့ပမယေ့ြ အားတော့ သိပမြရှိသေးဘူးဆိုတော့ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာလေး ရှိအောင် စီစဉပြေးရတာပေါ့လေ။ အားလုံးပြီးသှားတော့မှ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးလည်း ပြနသ်ှားတယ်။
အဘိုးကို အခန်းထဲက ပြူတင်းပေါကတ်ှေ အလင်းရောငကြောင်းကောင်းရအောင် ဖြင့ထြားပေးခဲ့ပြီး စာအုပ် ၃-၄ အုပ် အပငွြးပြဖတေဖြို့ ခထွားပေးခဲ့ပြီး မီးဖိုချောငဖြကကြို ဗိုကဆြာလာတာနဲ့ မနကစြာ တဈခုခုစားမယဆြိုပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ ဘှားလေးမတဈေယောကြ ကောဖြီလေးဖြောြ… ကနွောကြှိုကတ်ဲ့ အုန်းထမင်းနှမ်းထောင်းလေးပြငပြှီး စောင့န်တယ်ေ။
“မှေးလေး.. ရော့…။ မှေးအကြိုကြ အုန်းထမင်း..။ ကောဖြီခါးခါးလေးကောပါတယ်..။ စားနောြ သား…”
ဆိုပြီး ကနွောြ အားရပါးရစားနတောကို ပြုံးပြီး သဘောတွကနွေတယ်ေ။
“ဖိုးသကြ အိမပြှနမြလာတာ အခုတလော ကြာနပြေီတဲ့..။ ရီရီလေးက ထမင်းဟင်းတွခကြေပြှီး နေ့တိုင်းစောင့န်တောတဲ့။ ဟုတလြား မှေးရဲ့…”
“ကနွောြ.. သူငယခြငွြးအိမ် သှားသှားလညန်တောနဲ့ အိမမြပြနဖြစ်တာပါ ဘှားလေးမေ”
“ရီရီက ဆေးရုံမှာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လလောကကြ ပြူနာတဈခုဖြစ်လို့ ခွင့တ်ငပြှီး အိမမြှာနားနတောလေ မှေးရဲ့….။ စိတန်ည်းနည်း ထိခိုကသ်ှားတာဆိုလားကြယ်..။ လူနာကတော့ မဖိတမြစငသ်ှားပမယေ့ြ သူ့အမှားကြောင့ြ ဒီလိုဖြစ်ရတယဆြိုပြီး ရီရီ့ခငမြွာ တောတ်ောြ စိတမြကောင်း ဖြစ်သှားရှာတာကြယ့ြ..။ အခုမှ သူလည်း ရယရြယပြှုံးပြုံး ပြနဖြစ်လာတာ…”
“သွောျ.. ဟုတ်.. ဘှားလေး”
(ဒါကြောင့ြ သူ့မကြန်ှာက ခကထြနသ်လိုလို ဖြစ်နခေဲ့တာကိုးလို့ အခုမှ သဘောပေါကတ်ော့တယ်)
“မှေးက ရီရီ့ကို မမှတမြိဘူးဆို.. ဟုတလြားကြယ့ြ”
“ဗြာ”
“ဟဲ့.. အဲ့ဒီ ရီရီဆိုတဲ့ ဆရာဝနမြလေးက မှေးသူငယခြငွြး ပုံ့ပုံ့လကြယ်ေ.. ဖိုးသကြ”
ကနွောမြွိုခနွတေဲ့ အုန်းထမင်းတွေ လညခြွောင်းမှာ တဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်သှားပြီဗွာ။ ကနွောြ မှငတ်ကပြှီး ဘာမှလည်း ဆကမြပြောနိုငတ်ော့ဘူး။ ဘှားလေးမကေို ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ ဘှားလေးမကတေော့ ဘာမှမသိရှာဘူးဗွာ။ တပြုံးပြုံးနဲ့ စကားတွေ ဆကပြှောနတယ်ေ…။
“ဘှားမရေဲ့တူမလေ မှေးရ..။ ငါမှေးလေး ဆိုးပနတေယေဆြို…။ ဘှားမတေူမလေးနဲ့ဆို သားမိဘတွကေ မှနမြှနပြေးစားချင်တ်ယလြို့ ဖုန်းဆကတ်ယကြှယ့ြ။ ရီရီ့ကို သားမိဘတွကလေည်း သဘောကပြှီးသား..။ ဘှားမတေူမလေးကိုလည်း နည်းနည်း စကားလမ်းကြောင်းကြည့်တ်ော့ သားကို သဘောကပြုံရတယကြှယ့ြ..။ ပုံ့ပုံ့က ငယင်ယကြတည်းက ဖိုးသကြ ဖိုးသကန်ဲ့ အခုထိ မမေ့ရှာဘူးလေ..။ သား အံ့သှနတောလား..။ ညနဆေေးရုံက ပုံ့ပုံ့ပြနလြာရင် သား သှားကြိုနောြ ဟုတပြှီလား…”
ကနွောြ ဘာဆကပြှောရမှန်း မသိလို့ စားလကစြ မနကစြာကို မှနမြှနလြကစြသတလြိုကရြင်း ပူလာလို့ ရချိုးတော့မယဆြိုပြီး အကြောင်းပြရင်း ရတွင်ေးဖကကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ ကနွော့ခြေါင်းတွေ မီးတောကတ်ော့မတတ် ပူလောငန်ပြေီဗွာ။ ရအေေးအေး ၃-၄ ပုံးလောကြ ခေါင်းကနေ လောင်းခလွိုကပြှီး ဘာတွဖြစ်ေကုနပြှီလဲလို့ တွေးကြည့်န်မေိတယ်။ ရီရီ၊ ပုံ့ပုံ့ မကြလြုံးကိုစုံမှိတပြှီး ပြနတ်ှေးကြည့်န်မေိတယ်။
ကနွော့င်ယဘြဝ….. အိပယ်ာကနေ မနကစြောစောနိုးလာရင်.. အသားညိုညို ဆံပငရြှညရြှညန်ဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကြ ကနွော့အြိပယ်ာဘေးမှာ ရောကရြောကန်တတေတ်ာ မှတမြိတယ်။ ကနွော့ထြကြ ၂ နှစ်လောကကြှီးတဲ့ ပုံ့ပုံ့ဆိုတဲ့ ကောငမြလေး။ အိမန်ားက မူလတန်းကြောင်းကို တူတူသှားရင် ကနွော့လြှယအြိတကြလေးကို အတင်းဆှဲယူပြီး ပုံ့ပုံ့သယပြေးမယဆြိုပြီး အတင်းလုတတတ်ဲ့ ကောငမြလေး။
ကလေးနှစ်ယောကြ အိမခြှံအနောကကြ ရကနေမြှာ ရတေူတူခွိုးရင် မမစေပေထြားပေးတဲ့ တရောကြငမြှန်း ခေါင်းလျှော်ညကြို လကခြုပလြေးနဲ့ ခပခြပပြှီး ကနွော့ကြို ခေါင်းလွှောပြေးတတတ်ဲ့ ကောငမြလေး။ ကနွောအြနိုငကြငွ့သ်မွှ ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ဖိုးသကလြေးက ပုံ့ကို အရမ်းနိုငစြားတယဆြိုပြီး သည်းခံတတတ်ဲ့ ကောငမြလေး။
ဘှားမနေဲ့ အဘိုးလေးတို့ ဘှားမရေဲ့ဇာတိကို အပြီးပြောင်းတော့မယ် ဆိုတော့ ဖိုးသကလြေးရေ တာ့တာ… ငါပြနလြာရင် နင့အြတွကြ ပူစီပေါင်းတွေ ၅ ပန်းကနပြှားလောကြ ယူလာမယန်ောလြို့ အောရြင်း မှင်းလှည်းလေးပေါြ ငိုရင်းပါသှားတဲ့ ကောငမြလေး။
ကနွောြ တောတ်ောြ အသကအြရှယရြလာတဲ့အထိ ပူစီပေါင်း ၅ ပန်းကနပြှားဆိုတဲ့ ငိုသံပါပါ အောသ်ံလေးကို အမှတရြနခေဲ့ဖူးတယဗြွာ။ ကနွောြ မှားသှားပြီဗွာ။ ကနွောဟြာ ခွေးထကတ်ောင် မိုကခြဲ့ပါလားနောြ။
သူ ကနွောအြိပန်ရင်ေ လာလာရပကြှည့န်ခေဲ့တာ ဖောကပြှနတ်ာမှ မဟုတပြဲ..။ ဟိုးငယင်ယကြလို ကနွောမြထသေးရင် လာလာစိုကကြှည့န်ရှောတာပါလား။ ကနွော့ကြို ငေးငေးကြည့်န်ခေဲ့တာဟာ ငယင်ယကြ ကောငလြေးဆိုတဲ့ သံယောဇဉန်ဲ့ပေါ့။ ဒါဆို ရတွင်ေးမှာတုန်းက ကိဈစဆိုတာ သူ့စိတထြဲမှာ ငယင်ယကြလို ကနွော့ကြို ခေါင်းလွှောပြေးဖို့…..
ဟားးးး…. သှားပြီဗွ။ မှားကုနပြှီ။ ကနွောထြငသ်လို မဟုတဘြူး။ ကနွောဟြာ သကသ်ကမြဲ့ ထငတ်ဈလုံးနဲ့ နိုငထြကစြီးနင်း လုပခြဲ့တာပေါ့။ ကဲ.. ကနွောြ ဘာဆကလြုပရြတော့မလဲဗွာ။
ရချိုးပြီးတော့ အိပယ်ာပေါမြှာ ခွခေေါကရြင်း စီးကရကတ်ှေ တဈလိပပြှီးတဈလိပ် ဖြာနမေိတယ်။ စိတမြကောင်းတာတွေ၊ နောငတ်ရတာတွေ၊ ဘာဆကလြုပရြမှန်း မသိတာတွနေဲ့ ဘယလြိုမှ နလေို့ထိုငလြို့ မရတော့ဘူးဗွာ။ ညနစေောင်းတော့ ဘှားမကေ
“မှေး မင်းဆရာဝနမြလေးကို သှားကြိုတော့”
လို့ ပြောလာတာနဲ့ စကဘြီးလေးနင်းပြီး ဆေးရုံဖကကြို ထွကလြာခဲ့မိတယ်။ လောလောဆယ်… ကနွော့င်ယင်ယကြ သူငယခြငွြးကို ဘယလြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြမလဲ တွေးလို့တောင် မရဘူးဗွာ…..။
🏵️ ကြှနတ်ော့ြ သူနာပြုဆရာမလေး (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️