အောစာအုပ်

ကျွန်တော့် ပီယာနိုဆရာမလေး (အပိုင်း ၃)

ကြှနတ်ော့ြ ပီယာနိုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – Chan Ko (ခမြျးကို)

🏵️ အပိုင်း (၃) 🏵️

မညိုညိုရဲ့အိပခြန်းထဲ ကနွောဝြငပြှီး ရစေိုဘောင်းဘီတိုနဲ့ အတွင်းခံကို ခွှတခြလွိုကပြှီး သူ့ကုတငပြေါမြှာတွေ့တဲ့ တဘကဖြှူဖြူလေးကိုပတပြှီး အိပခြန်းပြူတင်းပေါကကြို ပိတလြိုကတ်ော့ အခန်းထဲမှာ မှောငသ်ှားတာနဲ့ မီးချောင်းခလုတကြှိုးကို ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ယ်။ မညိုညိုရဲ့ ကုတငပြေါြ တငပြါးလှဲထိုငန်ရင်ေး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့အဈမပါဆိုပြီး စိတကြို တင်းထားလိုကတ်ယ်။ ခဏလေးနတေော့..

“ဝငလြာမယန်ောြ”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အငှေ့တထောင်းထောင်းထနတေဲ့ ရနှေေးမတခြှကကြှီးကိုငပြှီး မညိုညို ဝငခြလွာရော။

“ရော့.. ပူပူလေး မှုတသ်ောကြ”

ဆိုပြီး ကနွော့လြကထြဲကို ရနှေေးခွကကြို ထည့ပြေးပြီး ကုတငဘြေးက မှနတ်ငခြုံပေါမြှာ တဈခုခုကို ရှာနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း တောတ်ောလြေး ခမွြးလာတာ သိသာလာတာနဲ့ ရနှေေးပူပူကို မှုတရြင်း ဖြေးဖြေးချင်ြး သောကန်မေိတယ်။ ၃-၄ ကြိုကလြောကြ သောကမြိမှ နည်းနည်းနှေးနှေးထွေးထွေး ဖြစ်သှားတယ်။ မညိုညိုကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မှနတ်ငခြုံပေါြ လကတ်ဈဖကထြောကပြှီး ကြှကလြွှောကတ်န်းပေါကြ ပုလင်းတွကေို လွှောကကြိုငကြှည့န်တော တွေ့ရတယ်။ မမှီမကမ်းဆိုတော့ ခွဖြေားလေးထောကထြားတဲ့ သူ့နောကပျိုင်းအလှလေးက ကော့တကန်တော မှငရြတယ်။ ရစေိုတွေ ဟိုတဈကြကြ ဒီတဈကြကြ ဖြစ်နတေော့ တငပြါးက ထမီနဲ့ကပန်တော ပိုပီးမှငရြတာ သှေးဆူစတယ်ေ။

ကနွော့ခြစွသ်ူ ဆရာမလေးနဲ့ မတူတာက မညိုညိုရဲ့ ကိုယလြုံးက တောတ်ောဖြှံ့လှန်းတာဗွ။ ရငကြ တောတ်ောကြှီး စူထွကလြှန်းပြီး ခါးလေးကြတော့ သေးသေးကငွကြငွလြေး ဖြစ်လှန်းတော့ အောကကြတငကြ ကားကားကြီးနဲ့ ကြည့်ကြောင်းလှန်းနတောပေါ့။

“မောငလြေး.. အိပယ်ာပေါမြှောကပြှီး အိပ်..။ ကြောမှာ အနီစင်းကြီး နှစ်ကြောင်းတောင်..။ နေဦး.. လကတ်ှေ အရငပြှ..”

ဆိုပြီး ကနွော့လြကကြ ခွိန်းကြိုးရာတွကေို တငခြွာဆေးရညတ်ှေ ဂွမ်းနဲ့သုတပြှီး ပြတပြေးတော့ အား!! ကနဲ အောမြိတယ်။ မညိုညိုက တခစ်ခစ်ရယပြှီး

“အမလေး ငါ့မောငလြေး ဘုရင့န်ောငရြယ်”

ဆိုပြီး သဘောကနွတယ်ေ။ လကတ်ှေ ဆေးလိမ်းပြီးတော့ ကနွောြ အိပယ်ာပေါြ ပကလြကမြှောကအြိပလြိုကတ်ယ်။ မညိုညိုက..

“ဟိုဖကန်ည်းနည်းတိုး”

ဆိုပြီး ကုတငပြေါတ်ကလြာတယ်။ ကြောကဒဏရြာတွကေို ဖြဖြလေး ဆေးရညတ်ှနေဲ့ ပြတပြေးနရင်ေး ကနွောကြ တအားအားအောန်တေော့

“ငါ့မောငလြေးရယ်.. အညို့ကြောင့ပြါဟယ်”

ဆိုပြီး မကြရြညတ်ှေ တွတွကေလွောတယ်။ ကနွောကြလည်း တဈခကြတ်ဈခကြြ တငခြွာရညဆြှတထြားတဲ့ ဂွမ်းစကို အနာတွပေေါြ တဈခကြထြိလိုကတ်ိုင်း အား ဆိုပြီး ဘေးမှာထိုငန်တေဲ့ မညိုညိုရဲ့ ပေါငတ်ံကို ကိုငမြိကိုငရြာ လှမ်းလှမ်းကိုငန်မေိတာကိုးဗွ။ ဆေးလိမ်းတာ ပြီးသှားတော့ ဆေးပုလင်းတွေ ဂွမ်းလိပတ်ှကေို မှနတ်ငခြုံပေါြ လှမ်းတငပြှီး ကနွောြ မှောကရြကအြိပန်တေဲ့ ဘေးချင်ြးယှဉလြကြြ တံတောငဆြဈထောကပြှီး လာလှဲရင်း

“ခမွြးလိုကတ်ာ မောငလြေးရာ”

ဆိုပြီး ကနွော့ကြိုယလြုံးကို လာပူးကပလြာတယ်။ ကနွောလြည်း ခေါင်းအုံးပေါြ မကြန်ှာအပထြားရာကနေ အသာလေး စောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ရငခြေါင်းလွားထားတဲ့ သူ့ထမီလေးက ပြလွေော့လွော့ဖြစ်စပြုလာလို့ မညိုညိုရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက တဝကတ်ပကြြ ပြူစစဖြစ်နတောတောင် မှငန်ရပြေီ။ ဒုကျခတော့ ရောကတ်ော့မယဗြွာ..။

သူ့လကခြွောင်းတွကေ ကနွော့ကြွောပြငကြ ဒဏရြာအစင်းတွကေို လကည်ိုး လကခြလယ် နှစ်ချောင်းခွပြီး အစုနအြဆန် ပြတပြေးနတေော့ ထမင်းလည်းဝ၊ ဒေါသလည်းပြေ၊ နှေးနှေးထွေးထွေးလည်း ဖြစ်စပြုနတေဲ့ ကနွော့ကြို သှေးတွပြကေပြှကဆြူလာစတယ်ေ။

“ကြည့်စြမ်း နားရှကအြဖြားလေးတောင် နည်းနည်းခိုကမြိသေးတယ် ..”

ဆိုပြီး ကနွော့န်ားရှကလြေးကို လကခြွောင်းထိပလြေးတွနေဲ့ ရှရှလေး လာပြတပြေးနပြနေပြှီ။

“သနားလိုကတ်ာဟယ်”

ဆိုပြီး ကနွော့န်ားရှကဖြွားကို သူ့နှုတခြမ်းပူပူလေးနဲ့ လာဖိကပပြေးတော့ လူကို ဓာတလြိုကသ်လို ကငွတ်ကသ်ှားတယ်။ ရုတတ်ရကြ မိုးတွေ တဝေါဝေါ ရှာနတေဲ့ကြားက ဂွိန်းဆို မိုးကြိုးပစ်သံက ထွကလြာတော့ မညိုညိုတဈကိုယလြုံး တွန့်တကသ်ှားပြီး လန့်သှားလို့လား မသိဘူး ကနွော့ကြိုယပြေါြ ဖိကပလြာတယ်။ ခကြခြငွြးပြနခြှာသှားပြီး

“လန့်လိုကတ်ာဟ..”

ဆိုပြီး ပြောသံကြားလို့ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွော့မြကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေားတယ်။ ဟုတတ်ယဗြွ။ သူ့ထမီရငလြွားက အောကကြိုလွှောကထွားပြီ။ ဟိုးတခါက မှငခြဲ့ဖူးတဲ့ နို့ညိုစိမ့စြိမ့ကြှီးတွကေ ပြူးပြူးကြီးတွေ မီးရောငအြောကမြှာ ထင်းနတောပဲ။ ကနွောြ့တကိုယလြုံး တုနလြာတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ သူ့မကြန်ှာကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ တဈခုခုတော့ မှားနပြေီဆိုတာ ကနွောသ်ိလိုကပြှီ။ ကနွော့ကြို ကြည့်န်တောက ပုံမှနမြဟုတတ်ော့ဘူးဆိုတာ ကနွောသ်ိတယ်။ သူ့ရငအြစုံကလည်း စိတလြှုပရြှားတဲ့အခါ ဖြစ်သလို နှိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်နတော သိသိသာသာကြီး။ မကြလြုံးတွကေ မှေးထားပြီး အဖြားတကန်တေဲ့ အသံနဲ့

“မောငလြေး… အညိုလေ…”

အညိုစကား ဆကတ်ော့ပြောသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မသဲမကြဲတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယ်။ ကနွောြ မှောကန်ရောက ထထိုငလြိုကပြှီး သူ့နှုတခြမ်းထူထူလေးကို ဆှဲစုပလြိုကတ်ာကိုး။ တုန့်ပြနမြှုက အငမ်းမရပဲဗွာ။ ကနွော့အြောကန်ှုတခြမ်းကို ပြတထြှကမြတတ် ပြနစြုပတ်ယ်။ လွှာနှေးနှေးလေးကို ထိုးထည့လြာတယ်။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်တောကို ခွာလိုကပြှီး နို့ညိုတိုတိုကြီးတွကေို ကနွောြ ဆှဲခွမှလေိုကတ်ော့ အညိုတဈယောကြ အဟင်းးး ဟင်းးးး ဆိုပြီး ကော့တကလြာတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ တဈလုံးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ အုပကြိုငရြင်း နို့သီးခေါင်းစူတူတူကို လကည်ိုးလကမြနဲ့ ခွပေေး၊ ကနွတ်ဲ့နို့ကိုတော့ လွှာနဲ့ အပြားလိုကြ လကြပြေးနလေိုကမြိပြီ။

“မောငရြယ်… အားးး!! အညိုခစွတ်ဲ့ မောငရြယ်.. ဟားးးး”

ကနွောခြကြခြငွြး သတိဝငလြာတယ်။ အနတ်ီလေး ကနွော့ခြစွသ်ူ။ ကနွောြ ဘာတွလေုပန်မေိတာလဲ။ ရုတတ်ရကြ အညို့ကို တွန်းထုတပြဈလိုကပြှီး ကုတငပြေါကြ ခုနဆြင်းလိုကတ်ယ်။ ကုတငခြှရင်ေးမှာပုံထားတဲ့ ကနွော့ရြစေိုဘောင်းဘီလေးကို ကောကဝြတလြိုကပြှီး အညို့ဖကကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အရှကမြကြဝြန်းတွေ၊ ဖြာကြဲနတေဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှကြေားထဲက နာကငွန်တေဲ့ မကြန်ှာ။ သူငိုနပြေီဗွ။ မတတန်ိုငဘြူး ကနွောခြှေးဖြစ်တော့မယ်။ ထွကသ်ှားမယ်။ ကနွောြ အနတ်ီလေးကိုပဲ ခစွတ်ာ။

“မောင်!! အညို့ကို ရှံသှားပြီလား ..”

ငိုသံပါနတေဲ့ အသံလေးနဲ့ ကနွော့ကြိုမေးတယ်။

“အညို.. ကနွောကြ ခငဗြွားမောငလြေးပါဗွာ..။ အကုနဒြုကျခရောကတ်ော့မယ်..။ ကနွောသ်ှားပါရစေ”

အိပခြန်းထဲကနေ ခွလှမြေးကြဲကြဲနဲ့ ကနွောထြှကလြာတော့

“မောင်!!”

ဆိုပြီး မညိုညိုရဲ့ လှမ်းအောသ်ံရယ်… ချောငပြိတပြှီး အရိုကခြံရလို့ နာနာကငွကြငွြ အောန်တေဲ့ ခွေးကလေးလို တအီအီ ငိုလိုကသ်ံရယ် ကနွခြဲ့တယ်။ အိမရြှေ့ရောကလြာတော့ တံခါးမကြီးကို မင်းတုံးဖြုတဖြို့ ကြိုးစားရင်း ကနွခြဲ့တဲ့ အညို့ကို သနားလာတယ်။ ကနွောန်ဲ့ အနတ်ီလေး သောင်းကနွြးသမွှ သူမှငခြဲ့ရတာတွဟော ဒီလိုအခွနကေေို တွန်းပို့ခဲ့တာလားဆိုပြီး သနားလာတယ်။ အရှကအြကြောကကြှီးပြီး သန့်စငတ်ဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြလေးခငမြွာ ဒီလောကအြရှကကြို စွန့်တာတောင်.. ငါက…။

ဟထားတဲ့ တံခါးမကြီးကနေ အပြငကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မိုးတွကေ တအုံးအုံးရှာခနွတေုန်း။ ကနွောြ ထွကသ်ှားလိုကရြမလား။ ရုတတ်ရကြ တံခါးမကြီးကို ပြနစြေ့လိုကတ်ယ်။ လလေို လငွမြှနတ်ဲ့ အဟုနန်ဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အညို့ဆီကို ပြေးလာနမေိတယ်။

အခန်းထဲပြေးဝငလြာတော့ မယုံရဲတဲ့ မကြဝြန်းလေးတွနေဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ဒူးပေါမြေးလေးတငပြှီး ငိုနတေဲ့ အညို ကနွော့ကြို မော့ကြည့်တ်ယ်။

“မောင်!!”

လို့ အပြောစြှကန်တေဲ့ အသံလေးနဲ့ ခေါလြာတယ်။ ဝဈလဈစလဈတဈပိုင်းဖြစ်နတေဲ့ အညို့ကို ဆှဲဖကလြိုကပြှီး သူ့မကြန်ာပေါြ အဆကမြပြတ် အနမ်းမိုးတွေ ရှာခနွမေိတယ်။ ပါးစပကြလည်း ကယောငကြတမ်းနဲ့..

“အညို … ကနွောလြေ..”

တင်းထားတဲ့ မီးတောငဟြာ ပေါကကြှဲထွကတ်ဲ့အခွိနမြှာ ပြင်းထနလြှန်းတယ်။ တောကြီးမှကမြဲထဲက သားရဲနှစ်ကောင် သူတပြနကြိုယတ်ပြန် သတပြုတကြိုကခြဲနသလေိုပဲ။ အညို့အိပရြာ နှေးနှေးလေးက တောကြီးမှကမြဲဆိုရင် ကနွောန်ဲ့ အညိုက ဒေါသမာနထြနတေဲ့ သားရဲနှစ်ကောငသ်ာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ လူ့ကငွ့ဝြတ်၊ လူ့စည်းကမ်း၊ ကနွော့ခြစွသ်ူ အနတ်ီလေး၊ ကနွော့အြဈမလို ခငတ်ှယရြတဲ့မိန်းမ၊ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အသိစိတထြဲမှာ အငမြတနပြှင်းထနပြှီး လောငကြွှမ်းနတေဲ့ လိငစြိတကြ လှှမ်းခဲ့ပြီ။

ကနွော့တ်ကိုယလြုံး တုနခြါနသလေို၊ အညိုက ကနွော့ထြကြ ပိုဆိုးမယလြို့ထငရြတယ်။ ကနွော့ကြို တုန့်ပြနမြှုတွကေ အရူးတဈယောကလြို ဖြစ်နတယ်ေ။ တဆတဆြတ် တုနခြါနတေဲ့ သူ့လကခြွောင်းတွကေ ကနွော့ကြိုယပြေါြ ပြေးလှှားနတယ်ေ။ အပေါပျိုင်း ဗလာဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ရြငဘြတကြို သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဆှဲကုပတ်ယ်။ ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို ငုံပြီး ကြားနာမလေးလို ခဲထားတာကလည်း မလှတဘြူးဗွာ။

နှုတခြမ်းကိုစုပန်ရင်ေး ကနွော့ဘြောင်းဘီရစေိုကိုလည်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ကြို ကုတငပြေါြ ဆှဲလှဲပစ်လိုကပြှီး သူ့ထမီကို လွှောခွ၊ ခွထေောကန်ဲ့ ခတထြုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကနွော့လြညပြင်းတွကေို နှုတခြမ်းနဲ့ စုပတ်ယ်။ လကကြလည်း ကနွော့ည်ီလေးကို တင်းတင်းဆုပပြှီး ဂွင်းထုပေးသလို ဆော့နတယ်ေ။ ကနွော့လြကတ်ှကလေည်း သူ့နို့ ညိုစိမ့စြိမ့ကြှီးနှစ်လုံးကို ဘယကြောညာပါ စုံကိုငပြှီး တအားခွပေေးနမေိတယ်။ ရှိုကသ်ံလိုလို ပါးစပကြလည်း အင်.. အင်.. အင် ဆိုပြီး ညည်းနသေေးတယ်။

ကနွောြ သူ့ကို နည်းနည်းဆှဲခွာပြီး နို့ကြီးတွကေို စပြီးစို့တော့ ခေါင်းတခါခါနဲ့ ကနွော့ကြို တင်းတင်းဖကလြာပြီး ပြောမိပြောရာတွေ အညို့ပါးစပကြ ထွကလြာတယ်။

“အားး!! မောင်.. အညို့ကို တအားခစွပြေးပါ..။ ရှီး!! ဝငန်ီ့ကိုခစွသ်လို ခစွပြေးပါ..။ အင်းးးးးး!! မောင့ကြိုခစွလြို့ အညိုသတေော့မယ် သိလားးးးးး!!”

အဲ့ဒီစကားတွကေို တိုးတိုးပြောတာမဟုတပြဲ မိုးသံလသေံတွေ ဆူညံနတေဲ့ကြားက အကယွကြှီး အောန်တောဗွ။ ကနွောလြည်း စိတတ်အားကြှစ ပြုလာပြီ။ အညို့ခငမြွာ တွန့်လိမန်တေော့ ခေါင်းအုံးတွေ စောငတ်ှတေောင် တွန်းထိုးမိပြီး ကုတငပြေါကြနေ အောကကြို တဖုတဖြုတ် ပြုတကြကြုနတ်ယ်။ တောတ်ောလြေးကြာအောင် အရမ်းလှတဲ့ နို့ကြီးတွကေိုစို့ပေး၊ နို့သီးမာမာလေးတွကေို ခွပေေးပြီးတာနဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို အောကကြိုလွှောဆင်းလိုကတ်ယ်။ ဗိုကသ်ားခပြခြပြလြေးအောကမြှာ အမှှေးလေးတွေ ပြောငစြငအြောင် ရိပထြားတဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီး၊ ဖောင်းပြီး ကြှတကန်တယ်ေ။ မတို့မထိရသေးခငကြို အရညတ်ှေ ထွကကြနွပြေီ။ ရှလူးကနဲနအေောင် ကနွောြ့လွှာနဲ့ အကြဲကြောင်းအတိုင်း အပေါကြိုပင့ပြှီး လကြတ်ငပြဈလိုကတ်ော့

“အာ့.. အာ့..”

ဆိုပြီး အညို့ဖငတ်ုံးကြီး ကြှတကလြာတယ်။ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ လွှာကို ကစားပစ်လိုကတ်ယ်။ အိပယ်ာပေါမြှာ ခွနှစ်ေချောင်း မိုးပေါထြောငပြှီး ပေါငကြားထားတဲ့ အညို လူးလှိမ့န်တော ရုန်းရင်းဆနခြတတ်ောင် ဖြစ်ကုနပြှီ။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုကို ဆှဲဟလိုကပြှီး အထဲကို ကနွော့လြွှာကို အစောင်းလေးလုပပြှီး ထိုးသှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကြ လုပပြေးတယ်။ အပေါကြ တောတ်ောပြှူးထွကန်တေဲ့ အစိကိုလည်း လကမြနဲ့ ဖိလိုကြ ပြနခြှာလိုကြ လုပပြေးနလေိုကတ်ော့ အညို တအားကောင်းလာလို့လားမသိဘူး ပကလြကအြိပန်တေဲ့ နရောကနေ လကန်ောကပြှနထြောကပြှီး ထရင်း

“မောငရြယ်.. အညိုသတေော့မလား မသိဘူး”

လို့ တဟင်းဟင်းညည်းရင်း ပြောလာတယ်။ ကနွောလြည်း လကခြွောင်းတဈချောင်းလောကန်ဲ့ သူ့အဖုတထြဲ ထိုးစမ်းကြည့်တ်ယ်။ အရညတ်ှေ တအားများနလေို့လားမသိဘူး ပလှတဆြိုပြီး ဝငသ်ှားရော။ ဒါနဲ့ လကန်ဲ့ အထုတအြသှင်းလေး မှနမြှနလြုပပြေးနရင်ေး အဝငခြွောလာတော့ လကကြိုနှစ်ချောင်းပူးပြီး ထပထြည့ကြှည့တ်ယ်။ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆကတ်ိုကလြုပပြေးတော့ ကော့တကလြာရင်း အောသ်ံတွေ ပိုကယွလြာပြီး

“အညို တအားမောလာပြီ မောင်..။ တအားလည်း ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိ ဖြစ်လာပြီ.. ရှီးးးး ရှီးးးးးး!!”

သူ ပြီးချင်လြာတာမှန်း အနတ်ီလေးနဲ့ အကြိမကြှိမခြစွခြဲ့တဲ့ ကနွောြ ရိပမြိလာတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး ပါးပြင်းထောငန်တေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို လကန်ဲ့အသာဖိပြီး အရညတ်ှရှေှဲနတေဲ့ အညို့စောကဖြုတဝြမှာ တေ့ပြီး ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်။

“အားးးးးးးးးးးးးး!! မောင်…”

ကနွောသ်ိလိုကပြှီ။ အညို ကနွောဆြောင့အြသှင်းမှာ ပြီးသှားပြီ။ ကနွော့ည်ီလေးကို သူ့နံရံတွကေ ဆှဲဆှဲညှဈတာ သိသိသာသာကြီးအပြင် သူကိုယလြုံးလေးကလည်း မှှတဈေကောငလြို တွန့်လိမသ်ှားတယ်။ နောကထြပ် ဆကခြါဆကခြါ ပြီးအောင် ကနွောြ ကြိုးစားမှဆိုပြီး လကတ်ဈအုပစြာမက ကြီးလှန်းတဲ့ အညို့နို့အိစကစြကကြှီးတွကေို ဆုပခြွပြေီး ကနွော့ည်ီလေးကို အဆုံးထိ လိုးသှင်းပစ်လိုကတ်ယ်။

အားးးး .. ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ နားထဲက လတွတေေောင် ထွကသ်ှားသလိုပဲ။ ကနွောြ သူ့ကို မညှာတော့ဘူး။ နို့တွကေိုစုံကိုငပြှီး အသားကုန် ဆောင့တ်ော့တာပဲ။ ခါးကငွကြငွလြေးနဲ့ အရမ်းဘောဒြီလှတဲ့ အညို့ကို အသားကုနလြိုးနရတော ဘာနဲ့မှမတူဘူးဗွာ။ ဆောင့န်ရင်ေး အညို့ကို ဘေးတိုကဖြစ်အောင် သူ့ကိုယလြေးကို ပြငလြိုကတ်ော့ အညိုက ကြေးကြေးလေး ဖြစ်သှားရှာတယ်။ ကနွော့ည်ီလေးက သူ့အဖုတထြဲ တပလြွှကပြဲ။

ကနွောြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး ဘေးစောင်းဖြစ်နတေဲ့ သူ့တငပြါး တောင့တ်ောင့ကြားကားကြီးရဲ့ အပေါခြှမ်းကို လကန်ဲ့ အားပြုရင်း အသားကုန် ပိတဆြောင့တ်ော့ ဖြောင်းဖြောင်းမှညသ်ံတွကေ မိုးသံလသေံတွကြေားထဲ ဖောကထြှကလြာတယ်။

“မောင်!! မရပန်ဲ့တော့… မောလာပြနပြှီ”

လို့ အညိုက ခွခွလေေေး ဖြစ်နရောက လှမ်းအောတ်ော့ အညို့နို့တဈလုံးကို မမှီမကမ်း လှမ်းဆှဲပြီး ကနွော့စြိတတ်ှကေို တအားတင်းထားပြီး အခကြြ ၃ဝ လောကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့ရြင်း ကနွော့သ်ုတရြညပြူပူတွကေို အညို့တငပြါးအိအိကြီးထဲ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ယ်။

မိုးက တဖြောကဖြှောကြ ကနွတေုန်းပဲ။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ အညို့ကိုယလြုံး ပုံ့ပုံ့လေး။ နှစ်ယောကစြလုံး ပြော့ခွပြေီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကထြားနမေိတယ်။ ဆံပငတ်ှေ ဖုံးထားလို့ မကြန်ှာကိုကြယန်တေဲ့ အညိုက ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ခေါင်းကလေးကို ဖြကထြားရင်း ကနွော့ရြငဘြတကြို သှားလေးနဲ့ မနာအောင် ဖြဖြကိုကရြင်း ဆော့နတယ်ေ။ ကနွော့ခြှထေောကတ်ဈဖကကြ အညို့ကိုခွထားရင်း သူ့လကမြောင်းအိုးလေးရယ်၊ ကြောပြင် ပြောငပြှောငလြေးရယကြို လကဖြဝါးနဲ့ ပြတပြေးနမေိတယ်။ သကပြှင်းတိုးတိုးလေး ခိုးခလွိုကတ်ော့ အညိုက ငိုမဲ့မဲ့ သနားစရာ မကြန်ှာလေးနဲ့ မော့ကြည့်ရြင်း စကားစတယ်။

“မောင်!! .. နောငတ်ရနပြေီမလားဟင်..။ အညို့ကို မှူဆှယတ်ယဆြိုပြီးလည်း…”

သူ့စကားသံ တိတသ်ှားတယ်။ ကနွောြ သူ့နှုတခြမ်းထူထူလေးကို လကဖြဝါးနဲ့ ဖိကပပြှီး ပိတလြိုကတ်ာကိုး။ ပြီးတော့မှ နဖူးလေးကို ပြှတကြနဲ နမ်းလိုကတ်ယ်။ မော့ကြည့်န်တေဲ့ အညိုမကြလြုံးကနေ မကြရြညပြေါကတ်ှေ လိမ့ဆြင်းလာတယ်။ သူ့ပါးစပကြို ပိတထြားတဲ့ ကနွော့လြကကြို ဆှဲခွာပြီး ရှိုကသ်ံတဝကန်ဲ့ စကားတွေ ဆကတ်ိုကပြှောလာတယ်။

“ကမွလေ.. မောင့ကြို မှငမြှငခြငွြး ခစွခြဲ့တာပါ..။ မောင့မြကြန်ှာကို စပြီး မှငဖြူးလိုကကြတည်းက.. ရငထြဲမှာ နှေးနှေးလေး… ရငတ်ှေ တလှပလြှပ် ဖြစ်ခဲ့ရတာ..။ ဒါပမယေ့ြ.. စမှငဖြူးတဲ့ညမှာပဲ… ဝငန်ီရဲ့ ကောငလြေးဆိုတာ သိလိုကရြတော့.. ရိုးရိုးသားသားစိတ် မှေးခဲ့တာပါ..။ နောကပျိုင်း ရင်းနှီးလာတော့.. မောငကြ အဈမလို သဘောထားပြီး.. ဖကတ်ာ.. လကကြိုကိုငတ်ာတွေ.. မထိတထိလာပြီး .. နှဲ့ဆိုးဆိုးတာတွကေို ကြိတပြှီး သာယာခဲ့မိတာပါ..။ အညိုကအရူးပါ မောငရြယ်..။ ဝငန်ီမရှိတော့.. မောင် ရောကမြလာဘူး..။ ကမွ တိတတ်ိတလြေး ဆှေးခဲ့ရတယန်ောြ..။ အခုလည်း တမငလြုပတ်ာ မဟုတပြါဘူး မောငရြယ်…။ မတောတ်ဆ.. ကမွထိန်းထားတာတွေ.. အကုနလြုံး ကြိုးပေါကသ်ှားတာပါ..။ အညိုလေ.. မောင့ကြို ဒုကျခမပေးပါဘူး..။ ဝငန်ီပြနမြလာခင်.. မောင့ခြစွသ်ူ ခဏလုပမြယန်ောြ.. မောင်!!”

အဲ့လို စကားတွကေို ဆကတ်ိုကပြှောရင်း တဟင့ဟြင့န်ဲ့ ကလေးလေးလို ရှိုကန်တေဲ့.. မညိုညိုကိုငေးရင်း ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ ကငွတ်ကလြာတယ်။ သနားစရာ အညိုရယ်..။ ကနွော့ခြစွသ်ူ ခဏလုပမြယတ်ဲ့လားဗွာ။ လူသားတဈယောကမြှာရှိတဲ့ အတ်တမာန၊ ဂုဏသ်ိကျခာတွဟော အခစွန်ဲ့တွေ့ရင် ဘာမှမကနွတ်ော့ဘူးလား။ ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနမြေးနမေိတယ်။

မင်း.. အညို့ကိုခစွလြား။ ဟင့အြင်း!! အနတ်ီလေးသာ ကနွော့အြခစွြ။ ဒါဆိုရင် အညို့ကို ဘယလြိုသဘောထားလဲ။ သနားစရာ အထီးကနွန်ရှောတဲ့ ကနွောတ်ှယတ်ာရတဲ့ သံယောဇဉရြှိတဲ့ မိန်းမပေါ့။ အမှနအြတိုင်းဖြရရေင် ယောကြြားတို့သဘာဝ စိတကြစားတဲ့အခါ အညို့ကိုယလြုံးအလှ၊ ကနွောြ မတောတ်ဆမှငခြဲ့ဖူးတဲ့ နို့ညိုတိုတိုကြီးတွေ၊ အိမန်ရင်ေး ပါးလလွ ထမီအနှမ်းလေးအောကကြ တငပြါး ကားကားကြီးတွကေို ကနွောြ သဘောကခွဲ့ဖူးတာပဲ။ အနတ်ီလေးနဲ့ တံခါးပိတပြှီး အခစွမြုနတ်ိုင်း တိုကန်တေုန်းက အညို တဈဖကအြခန်းကနေ မရိုးမရှ ဖြစ်နမှောလို့ တွေးရင်း စိတထြဲက သာယာသလိုလို ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ။ လူကငွ့ဝြတ် လူ့စည်းကမ်းတွကြေောင့သ်ာ ကနွော့မြကောင်းတဲ့စိတကြို ခွိုးနှိမခြဲ့တာ မဟုတလြား။

“အညို!!”

ကနွောြ တိုးတိုးလေး ခေါလြိုကတ်ော့.. အညို မော့ကြည့်လြာတယ်..။

“ရှင်!!”

လို့ တုနတ်ုနရြီရီ ပြနထြူးတယ်။

“ကနွောလြေ… ကနွောြ.. အညို့ကို ဟိုးအရငကြတည်းက.. အညို့ကိုယလြုံးလှလှကိုကြည့်ပြှီး… ကနွောအြရမ်း…”

အညိုက မကြရြညတ်ှကြေားထဲကနေ တဈခကြပြှုံးလိုကရြင်း ကနွော့ပြါးစပကြို လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ လာပိတတ်ယ်။

“မပြောနဲ့တော့ မောင်..။ အညိုသိတယ်..။ ဝငန်ီသာ မောင့ခြစွသ်ူပါ..။ အညို့ကို မောငသ်နားပြီး.. မောငလြိုချင်တ်ဲ့အခါ ခစွရြငရြပြီနောြ..”

တဲ့။ ကနွောြ ဘာမှဆကမြပြောရကတ်ော့ဘူးဗွာ။ မကြရြညတ်ှနေဲ့ ပြုံးနရှောတဲ့ ကနွော့ကြိုခစွတ်ဲ့ အညို့မကြန်ာလေးကို မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းနမေိတယ်။ အညိုကလည်း ကနွော့ကြို တင်းတင်းလေး ပြနဖြကလြို့ပေါ့။ ရှညလြွားပြီး နူးညံ့တဲ့ အနမ်းတွအဆေုံးမှာ အညိုက အိပန်ရောက ထထိုငလြိုကပြှီး

“မောင်.. ခဏထနောြ.. ကုတငအြောကကြို ခွထေောကခြပြှီး ထိုငလြိုကြ”

လို့ပြောရင်း ကိုယတ်ုံးလုံးလေးနဲ့ ကုတငအြောကကြို ဆင်းသှားတယ်။ ကနွောလြည်း အိပန်ရောကထပြီး သူပြောသလို ခွခပြှေီး ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာရပန်တေဲ့ အညိုက ဝဈလဈစလဈ နတသ်မီးပျိုလေးအလားပဲ။ လုံးတင်းပြီး ကစွလြဈတဲ့ နို့ညိုညိုကြီးတွအပေေါြ ဆံပငန်ကန်ကလြေးတွကေ ဝဲကလွို့။ ကနွောအြရငကြ သကပြှင်းခိုးခိုးခပြှီး ငေးခဲ့ရတဲ့ တငပြါးအိစကစြကြ လုံးလုံးကြီးတွကေို ကိုယကြိုတဈပတလြှည့ပြှီးပြရင်း အညိုက..

“မောင်!! အညိုလှလားလို့”

မေးတော့ ပြနမြဖြနေိုငပြဲ ခေါင်းပဲငှိမ့ပြှနရတေယ်။ ရုတတ်ရကြ အညိုက ကုတငန်ားလာပြီး ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ကနွော့ရြဲ့ မမာတမာလေးဖြစ်နတေဲ့ ညီလေးကို ညာလကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ဆှဲမပြီး ပြုံးစစနဲ့ ကနွော့ကြိုမော့ကြည့်ပြှီး…

“မောင့ကြို အညို ခစွတ်ော့မယန်ောြ!!”

လို့ ရငတ်ုနန်တေဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောတယ်။ သူ့နှုတခြမ်းထူထူလေးကို မဟတဟလေးလုပပြှီး ကနွော့ည်ီလေးရဲ့ ထိပဖြူးကနေ အောကခြွအရေင်း ရောကလြုမတတ် ခေါင်းကိုနှိမ့ပြှီး စုပယ်ူသှားတော့ ကနွော့လြကအြစုံက ပေါငကြှားထဲ ရောကန်တေဲ့ အညို့ခေါင်းပေါကြ ဆံနှယခြှခွလေေေးတွကေို ဖမ်းဆုပမြိပြီး အောလြိုကမြိတယ်။

“ရှီး!! အညိုရယ်….”

နောငန်ှဈပေါင်းများစွာ ကြာလာတဲ့အခါ အဲ့ဒီနေ့ညနကေ ကနွောဘြာကြောင့ြ တံခါးဝကနေ ပြနလြှည့ခြဲ့မိတာလဲဆိုတာ အကြိမကြှိမ် ပြနတ်ှေးနမေိတယ်။ သှေးသားတောင့တ်မှုကို မခုခံနိုငသ်ေးတဲ့ အရှယကြှောင့လြား။ မညိုညိုကို သနားလို့လား။ လူမှနရြင် အပြဈသားတွဆေိုတဲ့ အဆိုအမိန့်ကြောင့လြား။ ဘာကြောင့ပြဲဖြစ်ဖြစ် ကနွောသ်ိသှားခဲ့တာ တဈခုတော့ ရှိတယဗြွာ။ လူတဈယောကရြဲ့ ဘဝကို စုတပြှတသ်တသ်ှားစတော စကျကန့်ပိုင်းလောကအြတွင်း ခလွိုကတ်ဲ့ ဆုံးဖြတမြှုဗွ။ ကောင်းခွင်းဆိုးခွင်း ဘာတွပေဲရလာရလာ ခငဗြွား ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကတ်ဲ့ စကျကန့်ပိုင်းဟာ အရာရာကို ဆုံးဖြတပြဈလိုကတ်ယ်။ သူတောစြငလြား၊ ခွေးတဈကောငလြိုမိုကတ်ဲ့ အကောငလြား၊ ဂါဆီယာလောရြကာလား၊ ဟဈတလာလား.. ဘာမဆို ဖြစ်သှားနိုငတ်ယ်။ ကနွောကြ ဘဝနဲ့ရင်းပြီး သိခဲ့တယလြေ။

လိငကြိဈစဆိုတာ ဦးသှဘာသရေးသလို ဆားငံရညပြါဗွာ။ ဘယလြောကသ်ောကသ်ောကြ မဝပါဘူး။ အဲ့ဒီညအကြောင်း ပြနမြပြောချင်ပြမယေ့ြ ပြနတ်ှေးမိတိုင်း မကြလြုံးထဲမှာ အကုနပြှနမြှငယ်ောငန်မေိတယ်။ ခစွသ်ူနဲ့ဝေးနလေို့ ဆာလောငန်တေဲ့ ငမိုကသ်ားကောငလြေး ကနွောရြယ်.. မှုံထားသမွှ ဖောကထြုတပြဈလိုကတ်ဲ့ အပျိုကြီးပေါကစြလေး မညိုညိုရယ်.. တသကလြုံး မမေ့နိုငတ်ော့အောင် အစွမ်းကုန် လောငကြွှမ်းခဲ့တာပေါ့။

မိုးလင်းခါနီး နှစ်ယောကလြုံး အားအငရြယလြို့ မကနွတ်ော့တဲ့အထိ ပကပြကစြကစြကြ ခစွစြခန်းဖြင့ခြဲ့မိပါတယ်။ ကုတငစြောင်းမှာ လေးဘကထြောကခြိုင်းပြီး နို့နှစ်လုံးကို ကုန်းဆှဲပြီးလိုး ၊ ကားကားကြီးနဲ့ အိစကခြွောမှေ့လှန်းတဲ့ တငပြါးနှစ်ဖကကြို စုံကိုငပြှီး ဆောင့ြ။ တဈခွီပြီးသှား၊ နာရီဝကလြောကန်တေော့ ပြနဆြှပြီး အညို့ကို မှနတ်ငခြုံပေါြ တကထြိုငခြိုင်းပြီး ကနွောကြ မတတ်ပရြပပြှီးဆောင့ြ၊ နံရံမှာ အညို့ကိုမှီပြီး ရပခြိုင်းရင်း သူ့ပေါငတ်ဈချောင်းကို ဆှဲမပြီး မတတ်ပလြိုး။ အဲ့လိုအကြိမကြှိမ် လုပန်ကြတောတောင် အညိုက..

“မောင် ထပခြစွရြအောင်”

ဆိုပြီး ဆကတ်ိုကတ်ောင်းဆိုနရင်ေး တကတ်ကကြှှကြှဖြစ်လှန်းတော့ မိုးလင်းခါနီး လူတဈကိုယလြုံး မလှုပခြငွတ်ော့တဲ့ အခွအနေကမွှေ ဖကပြှီး အိပပြွောသ်ှားကြတာပေါ့ဗွာ။

ကနွောြ အိပယ်ာထလာတော့ အညိုမရှိတော့ဘူး။ မနေ့ညက အဖြစ်အပကြတ်ှကေ အိပမြကမြွားလားလို့ ဝိုးတဝါး ဖြစ်နမေိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မှနတ်ငခြုံက မှနမြကြန်ှာပြငပြေါမြှာ နှုတခြမ်းနီပန်းရောငန်ဲ့..

“မောင်.. အညိုထမင်းကြောန်ဲ့ ပဲပြုတ် ပြငထြားခဲ့တယ်..။ မီးဖိုပေါကြ ကောဖြီနှပထြားတာကို ပြနန်ှေးလိုကန်ောြ..။ အညို ကြောင်းသှားပြီ..။ ညနေ ကြောင်းဆင်းခါနီး လာကြိုပါ..။ မောင့ကြို သလေောကအြောငခြစွတ်ဲ့ အရူးမလေး ညို”

ကနွော့စြိတတ်ှေ ညဈညူးသှားတယ်။ လေးကနတ်ဲ့ ခွလှမြေးတွနေဲ့ မီးဖိုခန်းဖကထြှကလြာပြီး ရချိုးခန်းထဲဝင်၊ ရအေေးအေးနဲ့ ခေါင်းလောင်းခွိုးနမေိတယ်။ နည်းနည်းလေး လန်းသှားတော့ မီးဖိုချောငစြားပြဲပေါကြ အညို့လကရြာ ထမင်းကြောကြို စိတမြပါလကမြပါ ဝါးနရင်ေး ဘာတွဘယေလြို ဆကဖြစ်ကုနမြလဲဆိုတာ တွေးရင်း ရူးချင်လြာတယ်။ မီးဖိုပေါကြ အေးစကစြကြ ကောဖြီကို ပြနမြနှေးတော့ပဲ တဂွတဂြှတ် သောကန်မေိတယ်။ ရငတ်ှပေူလိုကတ်ာဗွာ။

စားသောကပြှီးတာနဲ့ မနေ့က ဘောင်းဘီရစေိုကို လိုကရြှာတော့ နရေောငမြှာ ထုတလြှမ်းထားလို့ ချောကန်တော တွေ့တော့ ကောကဝြတလြိုကပြှီး အညို့ဘီရိုထဲက ရှပတ်ဈထညလြောကြ ယူဝတပြှီး စကဘြီးလေးနင်းပြီး အိမပြှနလြာခဲ့တယ်။ အိမရြောကတ်ော့ မနေ့ညက ပြနမြလာလို့ မမကေေ ဆူနတောကို နာရီဝကလြောကြ ခံလိုကရြသေးတယ်။ ဖဖကေေ ကုနသ်ညကြှီးများအသင်းမှာ ငှသှေားထုတဖြို့ ခိုင်းမှပဲ အဆူခံလှတသ်ှားတော့တယ်။

တနလေုံး အိမအြလုပတ်ှေ ကူလုပပြေးနတေော့ သောကတွေ ပြပြေောကသ်ှားသလိုပဲ။ သင်ျဘောဆိပမြှာ ကုနတ်ှတငေန်တောကို တာလီမှတပြေးပြီး အိမပြှနလြာတော့ ညနပေိုင်း ရောကသ်ှားတယ်။ ခွှေးတွပနေတေေဲ့ တီရှပကြိုခွှတပြှီး အဝတအြပတွထေညေ့တ်ဲ့ ခွင်းတောင်းထဲပစ်ထည့ြ၊ ရင်းပူလာလို့ မကြန်ာကို ရဆှတေရြင်း ရအေေးအေး တဈခွကလြောကြ ခပသ်ောကန်မေိတယ်။ နာရီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ၃ နာရီခွဲနပြေီ။

အညို… ကြောင်းက ၃ နာရီ ၁၅ ဆင်းတာလေ။ ဖူးးးးးးး!! ကနွောြ မသှားတော့ဘူးဗွာ။ ကနွောဆြကမြှားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဧည့ခြန်းထဲကခုံမှာ ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငခြလွိုကမြိတယ်။ နာရီကိုတော့ တခကြတ်ခကြြ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်မေိတယ်….

၃:၄၅

၃:၅၀

၃:၅၅

၄:၀၀

ဝုန်းကနဲ ခုနထြပြီး…

“မမေေ ကနွောအြပြငခြဏသှားတယ်”

လို့အောရြင်း တီရှပတ်ဈထညကြို ပြေးရင်း ကောကစြှပလြိုကတ်ယ်။ ပျိုငဘြီးလေးကို အသားကုန် နင်းနမေိတယ်။ ကြောင်းသား ၃-၄ ယောကလြောကပြဲ ကြောင်းအရှေ့က ဘောလုံးကြင်းထဲမှာ ဘောလုံးကနန်တောကလှဲပြီး ကြောင်းဝင်းထဲမှာ လူမရှိတော့ဘူး။ ကနွောြ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကရြှာကြည့်တ်ော့ ကြောင်းဆငဝြငအြောကကြ လှခေါးထဈကလေးတွမှော လကရြမ်းလေးကိုမှီရင်း ခွခွလေေေး ထိုငန်တေဲ့ အညို။ အညို့အနားကို ကနွောရြောကသ်ှားတော့ မကြန်ှာငယင်ယလြေးနဲ့

“မောင်.. အညို့ကို ပစ်သှားပြီဆိုပြီး ဝမ်းနည်းနတော သိလား..”

တဲ့။ ကနွော့စြကဘြီးဘောငတ်န်းလေးပေါြ တငပြလှဲထိုငပြှီး လိုကလြာတဲ့ အညို့ကို ငုံ့မကြည့်ပြဲ ပြုံးနမယေဆြိုတာ ကနွောသ်ိပါတယ်။ စကဘြီးကို ဖိနင်းပြီး စကားတဈလုံးမှ မပြောဖြစ်ဘူး။ ကြောင်းဝင်းထဲက ထွကလြာစရှိသေးတယ် မိုးတွကေ ခပဖြှဲဖြဲ ရှာခလွာပြနပြှီ။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှီပြီး ငှိမန်တေဲ့ အညိုက တခစ်ခစ်ရယလြိုကရြင်း မိုးရစကေတ်ှနေဲ့ လှနတေဲ့ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို အစွမ်းကုနမြော့ပြီး အဓိပျပါယပြါပါ ကနွော့ကြိုကြည့်ပြှီး …

“မောင်!! အညိုတို့နှစ်ယောကကြ မိုးနဲ့ကို အကြိုးပေးတာနောြ”

တဲ့။ လူသူ အသှားအလာကင်းတဲ့ ကတ်တရာလမ်း အနကရြောငပြေါမြှာ မိုးတွေ တအုံးအုံးရှာခလွို့။ လူနှစ်ယောကကြို တငဆြောငထြားတဲ့ ပျိုငဘြီးလေးဟာ ယူကလဈဝင်းထဲကို ဦးတညပြှီး အရှိနပြှင်းပြင်း ပြေးနတယ်ေ။ စကဘြီးပေါကြ လူနှစ်ယောကစြလုံး ရငတ်ှခေုနန်မယေဆြိုတာ မေးစရာမလိုဘူး။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ကနွောြ အိမပြှနမြအိပတ်ဲ့ ညတွကေ များလာခဲ့ပါတယ်။ မမကေတေော့ သိပမြကြညပြမယေ့ြ လူခွဲမရှိလို့ အနတ်ီလေးတို့အိမမြှာ စောင့အြိပပြေးနတောလို့ အကြောင်းပြထားလို့ ဘာမှသိပမြပြောတော့ဘူး။ ကနွောန်ဲ့ အညိုကတော့ နမှငေ့လြေ အရူးရင့လြေ ဖြစ်နခေဲ့တာပေါ့။ ဟိုးအရငကြ အနတ်ီလေးနဲ့ နချင်ေသ်လို နခေဲ့ကြတယ် ဆိုပမယေ့ြ.. အနားမှာ မညိုညို ရှိနတယေဆြိုတဲ့ အသိကြောင့ြ ထိန်းတာဘာညာ ရှိသေးတယ်။ အခုကတော့ တဈခွံလုံးမှာ နှစ်ယောကထြဲဆိုတဲ့ အသိရယ်၊ အနတ်ီလေး ပြနမြလာခင် အညိုပြောပြါစဆေိုတဲ့ အသိရယကြှောင့ြ ကနွောြ အညိုနဲ့ နချင်ေသ်လို နခေဲ့တယဆြိုတာ ဝနခြံပါတယဗြွာ။

အညိုက သှေးသားဆူဖြိုးစ အရှယကြောင်း၊ ကနွောကြ တကသ်ဈစ လူငယလြေး..။ အဲ့လိုဆိုတော့ ဘာတွဆကေဖြစ်ကြမယဆြိုတာ ပြောပြစရာတောင် မလိုတော့ဘူးလေ။

ညတိုင်း လိုးဖြစ်ကြတယ်။ စနေ၊ တနင်ျဂနှေ အညို့ကြောင်းပိတရြကတ်ှဆေို မီးကုနယ်မ်းကုနပြေါ့။ ဘယလြောကပြဲလုပလြုပ် ဝတယဆြိုတာ ရှိမှမရှိတာကိုး။ တခါတလေ စနနေေ့မနကခြင်းကြီး အညိုက စွေးက စွေးခွင်းလေးဆှဲပြီး ပြနလြာ၊ အိမမြှာစောင့န်တေဲ့ ကနွောကြ မီးဖိုထဲဝငပြှီး စွေးခွင်းတောင်းလေး စားပြဲပေါတ်ငန်တေုန်းရှိနသေေးတဲ့ အညို့ကို အတင်းဝငပြှီး ဖကန်မ်း၊ နို့တွကေို နှိုကြ၊ အညိုက တခစ်ခစ်ရယမြောရင်း..

“မောငကြ လူဆိုးလေးကြာ”

ဆိုပြီး တဟင်းဟင်း စိတထြလာ၊ ကနွော့ကြို ထမင်းစားကုလားထိုငပြေါြ ထိုငခြိုင်းပြီး သူက ထမီဂွင်းလုံးခွှတခြပြှီး ထိုငန်တေဲ့ ကနွော့ကြို ကြောပေးရင်း တကဆြောင့တ်ော့ ကနွော့မြှာ သူ့ခါးသေးသေးလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငပြေးရင်း ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း တုနတ်ုနတ်ကသ်ှားတဲ့ သူ့တငပြါး ညိုစိုစိုလှလှလေးကို ငုံ့ကြည့်ပြှီး အရသာခံ။

တခါတလေ ညဖကြ ဆငဝြငအြောကကြ ဒန်းကလေးပေါြ နှစ်ယောကသ်ား တူတူထိုငရြင်း အနမ်းတွေ ဖလှယန်ရင်ေး မိုးတွရှောခလွာတော့ စိတကြှှနတေဲ့ နှစ်ယောကလြုံး အိမထြဲမဝငတ်ော့ပဲ မိုးရထေဲက ဒန်းလေးပေါမြှာ အဝတတ်ှခွှတေခြပြှီး အားရပါးရ လိုးကြ။ စုစုပေါင်း ၂ လလောကကြှာတဲ့ အဲ့ဒီကာလလေးဟာလည်း ကနွော့ဘြဝမှာ အမှင့များဆုံး လောငကြွှမ်းခဲ့တဲ့ နေ့ရကတ်ှအဖြေဈ မမေ့နိုငပြါဘူးဗွာ။ ထမင်းစားပြဲမှာ ညစာအတူတူစားရင်း .. အညိုက ကနွော့မြကြန်ှာကို ရယကြွဲကြဲ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကြည့်ပြှီး..

“မောငသ်ိလား!! အညိုလေ.. စနေ၊ တနင်ျဂနှေ ရောကမြှာတောင် ကြောကလြာတယ်..”

“ဘာလို့လဲ အညို..”

“ဘာရမလဲ.. မောငလြေ.. သူများကို တဈနကေုန် ခစွခြစွတ်ာလေ..။ အညို့ဟာလေး နောကရြကတ်ှဆေို ကြိမ်းနတောပဲ သိလား.. ဟှန်း!!”

“ဒါဆို နောကြ အလုပမြခံနဲ့ပေါ့..”

“ရဘူး.. အညိုက အခစွလြည်းခံချင်တ်ာကြီး…”

အဲ့လိုလေးပြောပြီး လွှာကလေး တဈလဈထုတလြို့ တခစ်ခစ် ရယန်ပြနေရြောလေ။ အဲ့လိုအခွိနတ်ှဆေို ကနွောဟြာ ဆရာမလေးဝငန်ီ့ကို သဈစာမဲ့နတယေဆြိုတာတောင် မေ့နတောပေါ့ဗွာ။

ဒီလိုနဲ့ အနတ်ီလေး ထွကသ်ှားတာ ၄ လလောကရြှိပြီ။ ဆောင်းတွင်းလည်း ရောကလြာလို့ အေးစတောငပြှုလာပြီ။ ကနွောြ အခုတလော အိမအြလုပတ်ှမွေားနလေို့ အညို့ဆီ မရောကဖြစ်တာ၂-၃ ရကလြောကတ်ောင် ရှိသှားပြီဗွ။ ဖဖေေ မမတေေို့ အလုပတ်ှကေ ဆောင်းတွင်းပိုင်းဆို နည်းနည်းများလာတတတ်ော့ တတန်ိုငသ်လောကြ ကူပေးနရတေော့ လူလည်း အညို့ကို သတိရနလကြေန်ဲ့ မတွေ့ဖြစ်ပါဘူး။ မမကေေ

“ဖုန်းလာတယ် ကောငလြေး”

ဆိုလို့ ဧည့ခြန်းထဲက ဖုန်းနားသှားပြီး ဖုန်းခွကကြို ကောကကြိုငရြင်း အညိုများ ဖုန်းဆကလြာသလားလို့ တွေးရင်း ထူးလိုကမြိတယ်..။

“ဟလို!”

“ပီယာနိုသငတ်န်း ပြနဖြှင့ပြှီဆိုတာ အကြောင်းကြားပါတယရြှင်!!”

ဆိုတဲ့ အသံခွိုခွိုလေးကို ကြားလိုကရြတော့…

“ဟာ! အနတ်ီလေး …”

ကနွောြ ဝမ်းသာစိတတ်ှေ လှိုကကြနဲ..

“အခုအိမမြှာလား… မှနမြှနပြှော..”

“ကလေးလေး.. ဒီမှာလှမ်းလို့ သတေော့မယ်..”

ဆိုတဲ့ မူနှဲ့နှဲ့အသံလေး..။ ကနွောြ စကားဆကမြပြောနိုငလြောကအြောင် ပြောန်တယ်ေ။ ကနွော့ခြစွသ်ူ ပြနလြာပြီကော။

“အနားမှာ လူတွရှေိလား.. ကလေးလေး”

“ရှိဘူးဗွ.. ဘာလို့လဲ အနတ်ီလေး”

“ဟိုဟာလေ.. ခွိ.. ကလေးလေးကို လှမ်းလို့ အခု ကမွရဲ့ ဟိုဟာလေးထဲက တဆဈဆဈ ဖြစ်နရှောတယ် သိလား..။ အခုပြောနရင်ေးတောင် အရညတ်ှေ စိုလာလို့ ခွိ”

ကနွော့မြကြန်ှာ ဖြုန်းကနဲ နီမှန်းသှားတယ်။ နားရှကတ်ှတေောင် ပူလာတကလြာတယ်။ ရငတ်ှလည်ေး တလှပလြှပန်ဲ့ဗွာ။ တံတွေးတောင် မွိုခနွမေိတယ်။ ပြီးတော့မှ တုနတ်ုနရြီရီဖြစ်နတေဲ့ အသံနဲ့

“မညိုညို အိမမြှာရှိလား အခု..”

လို့ မေးလိုကတ်ော့

“အညိုက ကြောင်းမှာလေ..။ ၅ မိနဈအတွင်း အရောကလြာ။ ဒါပဲ”

ဆိုပြီး ဖုန်းကို ဂွပကြနဲ ခသွှားရော။ ကနွောခြကြခြငွြး အိမကြမထွကသ်ေးဘူး။ စိတလြှုပရြှားလှန်းလို့ ရအေိုးစငန်ားသှားရပပြှီး ရသေုံးခွကဆြင့ြ သောကခြလွိုကတ်ယ်။ ခစွသ်ူ.. ရကပြေါင်း ၁၂ဝ ကြောြ မမှငရြတဲ့ခစွသ်ူ ကနွော့ကြို စောင့န်ပြေီ။ ပျိုငဘြီးလေးကို သတိထားပြီး မှနမြှနန်င်းထွကလြာမိတယ်။ အမှနန်င်းသှားရင် လမ်းမှာ ကားတိုကမြိတော့မယဆြိုတာ ကနွောသ်ိနတယ်ေ။ ဟိုးရှေ.မှာ အပငတ်ှအေုပဆြိုင်းနတေဲ့ ယူကလဈဝင်းကို မှငန်ရပြေီလေ..။

ပုံမှန် နှရောသီမှာတောင် အေးစိမ့န်တေဲ့ ခွံဝင်းလေးထဲ ဝငလြာတော့ လူကို စိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဆောင်းဝငန်ပြေီလေ။ ဆငဝြငအြောကမြှာ စကဘြီးကို ထောငန်တေုန်းပဲ ရှိသေးတယ် တိုကပြုဖြူဖြူလေးထဲက ပီယာနိုတီးခတန်သေံတွေ ကြားရတယ်။ ကနွော့လြကခြွောင်းတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာတယ်။ ကနွော့အြရှငသ်ခငမြလေးကို မှငရြတော့မယလြေ။ အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူသှင်းလို့ အိမထြဲလှမ်းဝငလြိုကတ်ယ်…။

တံခါးပေါကအြဝဖကကြို မကြန်ှာမူပီး ပီယာနိုကိုတီးနတေဲ့ ခစွသ်ူ…။ တရုတဂြှမ်းခံလကရြှညအြပါး နီညိုရောငလြေးကို ဝတထြားတယ်။ တငပြါးလောကထြိ ရှညလြွားလှတဲ့ ဆံပငကြို ကြောဖကကြိုခထွားလို့ ဘီးကုပအြဝါလေးနဲ့ နဖူးပေါကြ ဆံနှယတ်ှကေို သိမ်းထားတော့ နဖူးဝင်းဝင်းလေးက ခစွစြရာဖြစ်နတယ်ေ။

ကနွောဝြငလြာတာကို မှငတ်ော့ မကြန်ှာလေးက တခကြပြှုံးသှားပြီး ခပရြဲရဲလေးဖြစ်နတေဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားဖြူဖြူလေးနဲ့ ကိုကရြင်း သူ့လကခြွောင်းတွကတေော့ ပီယာနိုခလုတတ်ှပေေါြ ပြေးလှှားနတေုန်းပဲ။ ဆရာမလေးကို ငေးကြည့်န်ရင်ေး သူတီးနတေဲ့သီချင်ြးကို အာရုံရောကသ်ှားမိတော့ သီချင်ြးက……

ကြကြေဲဖြယရြာ တနင်ျဂနှေ မနကခြင်းတဈခုမှာ.. ဆိုတဲ့ သီချင်ြးဖြစ်နတော ကနွောသ်တိထားမိတယ်။ ကနွောသ်ိတယ် ကနွော့အြပေါြ ဘယလြောကလြှမ်းခဲ့ရတယဆြိုတာ ဆရာမလေး ပြောပြနတော။ ခငဗြွားတို့ နားလညန်ိုငမြှာ မဟုတဘြူးထငတ်ယ်။ ဂီတသမားဖြစ်တဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကပြဲ သိလိမ့မြယ်။ တခွို့ဂီတတွကေ နားနဲ့ နားထောငလြို့ မရဘူး၊ ရငဘြတန်ဲ့ နားထောငမြှဗွ။

ဆရာမလေး ကနွော့ကြိုငေးရင်း ပီယာနိုတီးပြီး ငိုနရှောပါပေါ့လားကြယ်။ ကနွော့ရြငထြဲမှာ ဆို့နှစ်လာတယ်။ ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောင် ကြကြေဲစရာကောင်းတဲ့ သီချင်ြးကို ကြားနရတောကိုး။

(ကြကြေဲဖြယရြာ တနင်ျဂနှမနေကခြင်းတဈခုမှာ ဆိုတဲ့ သီချင်ြးက ဒုတိယကမျဘာစဈမတိုငမြှီက ဥရောပမှာ နာမညကြွောခြဲ့တဲ့ တယောသီချင်ြးပါ။ မူလသီချင်ြးရေးသူ ပိုလနကြှနပျိုဇာဟာ သူနဲ့ကြဲကြာသှားတဲ့ ခစွသ်ူကို ရညစြူးရေးစပခြဲ့တာ။ သီချင်ြးစပပြှီးလို့ မကြာခငပြဲ တံတားတဈခုပေါကြ ခုနခြပြှီး သတသ်သှေားပါတယ်။ အဲ့ဒီနောကပျိုင်း ဒီသီချင်ြးဟာ နာမညကြွောလြာတဲ့အပြင် သာမနခြစွသ်ူနဲ့ ကြကြင်ေးသူတွေ ဒီသီချင်ြးသံစဉကြို နားထောငပြှီး သတသ်တေဲ့အမှုတွေ များလာလို့ ကြိနစြာသင့သ်ီချင်ြးအဖြစ် ယူဆလာကြပြီး၊ အရှေ့ဥရောပ နိုငင်ံတခွို့မှာ အဆိုပါသီချင်ြးကို တီးခတခြှင့မြပြုတဲ့ ဥပဒတွေေ ထုတပြှနခြဲ့ရတယလြို့ နာမညကြွောပြါတယ်)

နောကဆြုံး သီချင်ြးဆုံးသှားတော့ ကနွော့ဝြိဉာဉြ အနှုတခြံလိုကရြသလို ဖြစ်သှားပြီး ဆရာမလေးကို ငူတူတူလေး ကြည့်န်မေိတယ်။ နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ မကြရြညတ်ှေ ပြည့လြွှံနတေဲ့ အကြည့်တ်ှကေ ဆှဲခွာလို့ မရတော့သလိုပဲ။ တိတဆြိတသ်ှားတဲ့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဆရာမလေးနဲ့ ကနွောြ စကားတွမပြေောပဲ စိုကကြှည့န်ကြတေယ်။ မကြရြညတ်ှကြေားထဲက အားပါးတရပြုံးရင်း ဆရာမလေး မတတ်ပဝြုန်းကနဲ ရပလြာတယ်။ အဲ့တော့မှ ကနွောလြည်း သတိဝငလြာပြီး

“အနတ်ီလေး!!”

လို့ အောလြိုကမြိတယ်။ ဂွမ်းကပန်ီညိုရောင် လကရြှညလြေးနဲ့ ထမီအနကရြောငပြါးပါးလေး ဝတထြားတဲ့ ကနွော့န်တသ်မီးလေး လှဈကနဲ ပြေးလာပြီး ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ခုနဝြငလြာတာ ကြောငကြလေးတဈကောငလြိုပဲဗွာ။ သူ့မေးစိလေးကို ကိုငပြှီး ဆှဲမော့လိုကတ်ော့ မကြရြညတ်ှနေဲ့ စိုလကန်တေဲ့ မကြန်ှာလေး။

ကနွောတ်ို့ စကားမဆိုဖြစ်ပါဘူး။ မကြန်ှာနှစ်ခု ပူးကပသ်ှားတယ်။ နီရဲပြီး တဆတဆြတ် တုနန်တေဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို ဆှဲစုပလြိုကမြိတယ်။ သူ့လကတ်ှကေ ကနွော့တ်ီရှပအြောကကြို လွှိုပြီး ကနွော့ရြငအြုံကို ပြတသ်ပန်တယ်ေ။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်တောကို ခွာလိုကတ်ော့ တုနရြငန်တေဲ့ သူ့လကခြွောင်းလေးတွကေ နီညိုရောငဂြှမ်းခံလကရြှညလြေးရဲ့ ကြေးဇဈဝါဝါလေးကို ဇိကနဲ ဖြင့ပြဈလိုကတ်ော့.. အောကခြံ ဘာတဈခုမှ ဝတမြထားတာကို တွေ့ရတယ်။ ဝါဝင်းပြီး ပြောငလြကန်တေဲ့ သူ့ရငအြစုံဟာ စိတလြှုပရြှားလို့ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွဖြှင့ြ…

“ကလေးလေးး!!”

တဲ့။ တပမြကန်တေဲ့ ရမျမကလြှှမ်းတဲ့အသံနဲ့ ကနွော့ကြို ခေါလြိုကတ်ာကို ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြဗြွာ။

နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ ပါးစပကြနေ တအငအြင် ညည်းသံတွေ ထွကလြာတယ် (အင်း မဟုတပြါ)။ စကားလည်း တဈလုံးမှမဆိုဖြစ်ပဲ လကတ်ှရှေုပကြုနတ်ာ နောကဆြုံး အဝတဆြိုလို့ ဘာမှတဈခုမှ ဝတမြထားတော့ပဲ ကိုယဗြလာနှစ်ခု ပူးကပပြှီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ပြတသ်ပဆြုပခြွနကြေတေဲ့ အခွအနေေ ဖြစ်လာမှန်းမသိ ဖြစ်ကုနပြှီ။ လုပခြငွတ်ာတွကမွေားတော့ ဟိုဟာလည်းလုပ် ဒီဟာလည်းလုပန်ဲ့ ဗွာတွမွေားနတောပေါ့လေ။ နှုတခြမ်းချင်ြး တပြှတပြှှတ် စုပတ်ယ်၊ တဈယောကရြငအြုံကို တဈယောကြ ပြတန်ကြတေယ်၊ မတတ်ပရြပလြွှကကြနေ ဆရာမလေးရဲ့ မေးဖြားလေးကနေ ဟိုးပေါငတ်ံလှလှဖြူဖြူလေးတွအထေိ လွှာဖြားလေးနဲ့ ကနွောြ လကြပြေးရင်း ဆင်းခသွှားတယ်။

ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး ရပန်တေဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးကို ကိုယတ်ဈပတဆြှဲလှည့ြ မကြန်ာရှေ့မှာ ဘှားကနဲပေါလြာတဲ့ တငပြါးလှလှ ဝါဝါဝင်းဝင်းလေးကို သှားလေးနဲ့ မနာအောင် ဖြဖြကိုကလြိုကြ၊ လွှာလေးနဲ့ ပလပလြပမြှညအြောင် လကြပြေးလိုကြ၊ တငပြါးနှစ်ခွမ်းလုံးကို ကနွော့ဆြံပငတ်ှနေဲ့ ခေါင်းကိုဝှေ့သလို လုပပြှီး ပြတပြေးလိုကြ လုပပြေးနတေော့ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးခငမြွာ ခွဖြေားလေးတွထေောကလြာပြီး ပါးစပကြ အသံထွကလြာတယ်။

“ကလေး လေးးးး!! ကမွဟာလေးထဲက အရမ်းကို ရှစိစိဖြစ်လာပြီ..။ နမ်း… နမ်းပေးပါလား.. ဟင်..”

တဲ့။ ခကြခြငွြးပဲ ကိုယကြိုတဈပတ် ပြနလြှည့ခြိုင်းလိုကပြှီး သူ့ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲကားပေးလိုကတ်ယ်။ ကနွောကြ ကြမ်းပြငပြေါကြို ဖငထြိုငခြပြဈလိုကပြှီး မတတ်ပရြပန်တေဲ့ သူ့ပေါငန်ှဈချောင်းကြားကို မကြန်ှာအပပြှီး အသကကြို ခပပြှင်းပြင်း ရှူသှင်းလိုကတ်ယ်။ ခစွသ်ူရဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက ကနွော့မြကြန်ှာနားမှာ ဝဲနတယ်ေ။ အမှှေးနကန်ကြ ပါးပါးလေးတွကြေားထဲက အကြဲလေးကို လကန်ှဈချောင်းနဲ့ အသာဆှဲဟလိုကတ်ော့ နီရဲရဲလေးဖြစ်နတေဲ့ အတွင်းသားလေးတွကေို မှငရြတယ်။

ကနွောြ အရမ်းလှမ်းခဲ့ရတဲ့ အပျိုကြီးခစွသ်ူရဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို အနီးကပ် ပြနမြှငန်ရတေော့ မှငတ်ကပြှီး ငေးနတေုန်း အနတ်ီလေးက တဟင်းဟင်းနဲ့ ဘာမပြော ညာမပြော ကနွော့ခြေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး ကနွော့မြကြန်ှာကို သူ့အဖုတန်ဲ့ ပြတတ်ော့တာပဲဗွာ။ ကနွော့မြှာ ရုန်းလို့ကလည်းမရတော့ သူ့ဖငတ်ုံးလေးတွကေို လကန်ဲ့ခွပေေးရင်း လွှာနဲ့လှုပရြှားနတေဲ့ အရညတ်စိုစိုဖြစ်နတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို လိုကပြှီး လကြရြတော့တာပေါ့။

အနတ်ီလေးခငမြွာ တောတ်ောလြေး ပေါကကြှဲနတေော့ ဒီလိုထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရတွေ လုပကြုနတ်ယလြို့ ထငတ်ာပဲ။ အငှိမမြနပေဲ တဟင်းဟင်းအောရြင်း ခွဖြေားထောကလြို့ ကနွော့မြကြန်ှာကို လွှောကပြှတန်တော ကနွော့မြကြန်ှာတဈခုလုံးလည်း သူ့အရညတ်ှေ ပပြကေုနရြော။ ပါးတွေ၊ မကြခြုံးမှှေးတွမှော အကုနပြကေုနတ်ာပေါ့။ နောကဆြုံး ကော့ကော့ပြီး ပြတန်တေဲ့ ဆရာမလေးကို ငှိမအြောင် အတင်းကိုငထြားပြီး စောကဖြုတကြို သချောတေ့ပြီး စုပပြေးလိုကမြှ ငှိမသ်ှားတော့တယ်။

ကနွောကြတော့ ထိုငလြွှကြ ခေါင်းကိုမော့ပြီး စုပလြိုကြ၊ အကြဲကြောင်းအတိုင်း လကြလြိုကြ၊ လွှာကို ထိုးထည့လြိုကြ၊ အစိကို လွှာဖြားနဲ. ၂-၃ ခကြြ ထိုးလိုကြ၊ အဲ့လိုလုပပြေးရင်း လူလည်း ဟိုကလြာတယ်။

“ရပြီ!! ရပြီ!! ကလေးလေး လှဲအိပလြိုကြ..”

ဆိုတဲ့အသံနဲ့ အတူထိုင် ကနွော့ကြို တွန်းလှဲပစ်လိုကတ်ော့ ကနွော့မြှာ ကြမ်းပြငပြေါြ ပကလြကကြလေးပေါ့။ ကနွော့ခြှရင်ေး ဒူးလေးခကြခြငွြး ထောကလြိုကပြှီး ဒေါသမာနထြနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ တဈခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကတ်ာ မှငရြတယ်။ ပြီးမှ ကနွော့ရြဲ့ မာတောင့န်တေဲ့ ညီလေးကို ငုံ့ပြီး ပြှတပြှှတန်ဲ့စုပ်၊ စကျကန့် ၃ဝ လောကြ ဆကတ်ိုကစြုပပြေးပြီးတာနဲ့ ကနွော့အြပေါကြို တကလြာရော။ ညီလေးကို လကန်ဲ့ကိုငရြင်း သူ့အဖုတဝြမှာ တေ့ပြီး တဈထဈချင်ြး ဖိသှင်းနတယ်ေ။

“ဟားးးးးးးးးးးးး!!”

အရညတ်ှေ တအားရှှဲနတောတောင် စီးပြီးကြပတ်ောကန်တောဗွာ။ လူကို ဆှမွေိုးမေ့သှားချင်တ်ယ်။ အနတ်ီလေးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားတာ တွေ့ရတယ်။ ဘီးကုတအြဝါလေးနဲ့ အပြောငသ်ိမ်းထားတဲ့ နဖူးပြငလြေးမှာ ခွှေးတွတေောငသ်ီးနတယ်ေ။

၄-၅-၁ဝ ခကြလြောကြ သာသာလေးဆောင့ရြင်း အဝငခြွောသှားတာနဲ့ တအားအားအောပြှီး ကနွော့ရြငဘြတပြေါြ လကန်ှဈဖကထြောကရြင်း အသားကုန် ဆောင့ခြနွတေော့တာ အောကကြကနွော့မြှာ လူးလှိမ့န်အေောငကြို ကောင်းတော့တာပေါ့ဗွာ။ သူ့အဖုတကြနေ ကနွော့ည်ီလေးကို ကြှတထြှကခြါနီးအထိ ဆှဲမပြီး ဆောင့ဆြောင့ခြတွာ ကြောမှာ ဖားလွားခထွားတဲ့ ဆံပငရြှညလြေးတွကေ တဝဲဝဲနဲ့ လိပပြှာမလေးနဲ့ တူတယ်။

နို့ဝါဝါဝင်းဝင်းလေးတွကေ ဆောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း တုနခြါနတေော့ ကနွောကြ အောကကြနေ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပင့ကြိုငပြှီး နို့သီးတွကေို ခွပေေးနတယ်ေ။ ဆရာမလေးခငမြွာ အောင့အြီးထားသမွှ အရှကကြုနအြောင် ခစွန်တေော့ ပါးစပကြ ပြောချင်ရြာတွေ ပြောကုနတ်ာပေါ့။

“အင်းးးးးး!! အင့အြင့ြ!! ခစွတ်ယ် ကလေးလေးး!! ကောင်းလိုကတ်ာ… ရှီးးးး ရှီးးးးးး”

“ဟားးးးးးးး!! အရမ်းကောင်းလာပြီ… ဟားးးးးးး!!”

ကနွောလြည်း လှဲအိပန်ရောက လကပြှနထြောကပြှီး ထထိုငလြိုကရြင်း သူ့တငပြါးကို အောကကြနေ ပင့မြပြီး အားနဲ့ဆောင့လြိုးရင်း လပေါင်းများစွာ လှမ်းနရတေဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေးရဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲ အရညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။

“အားးးး!! ကောင်းလိုကတ်ာ..အနတ်ီလေးရာ..”

ကြမ်းပြငပြေါမြှာ အရှကလြုံစရာ အဝတရြယလြို့ ဘာမှမပါတဲ့ ကနွောန်ဲ့ ဆရာမလေးတို့ ပူးကပပြှီး ဖကထြားရင်း လှဲလွောင်းနကြတေယ်။ ခပစြိမ့စြိမ့အြေးနတေဲ့ ရာသီဥတုကို ကနွောတ်ို့ မမှုပါ။ နှစ်ယောကသ်ား စကားမဆိုဖြစ်ပဲ တုနခြါနတေဲ့ ရငဘြတခြငွြး ပူးကပထြားပြီး နှလုံးသားချင်ြး စကားတွပြေောလို့ပေါ့လေ။

ကနွော့အြပေါမြှာ ထပလြွှကြ မှောကအြိပထြားတဲ့ အနတ်ီလေးရဲ့ နှုတခြမ်းပြော့အိအိလေးက ပကလြကအြိပထြားတဲ့ ကနွော့န်ားရှကတ်ှကေို ခပရြှရှလေး တခကြတ်ခကြြ နမ်းနတယ်ေ။ သူ့နှာဝက ထွကသ်ကဝြငသ်ကရြှူတဲ့ လနှေေးနှေးလေးကလည်း ကနွော့အြရညပြှားကို လာထိခတလြို့ပေါ့။ ကနွောလြည်း သူ့ကြောပြင် ပြောငခြွောချောလေးကို တင်းတင်းဖကထြားရင်း ပြတပြေးနမေိတယ်။ ကနွော့မြကြန်ှာပေါြ အပုံလိုကတ်ငန်တေဲ့ သူ့ဆံနှယရြှညတ်ှဆေီက ကနွောြ အငမြတနကြှိုကတ်ဲ့ ခွှေးနဲ့ရောစွကထြားတဲ့ မှှေးရနံ့လေးကို သာသာလေး ရှူရှိုကရြင်း ကနွော့ရြငထြဲမှာ ခစွဆြိပတ်ှတကေလြို့။ တောတ်ောလြေးကြာမှ သူစကားစပြောတယ်..။

“ကလေးလေး.. သိလား..။ ကမွလေ.. ခွဲနရတေဲ့ရကတ်ှမှော သသှေားရငကြောင်းမှာလို့တောင် အတွေးပေါကမြိတယ်..။ လှမ်းလို့ဟယ်…” (ကနွော့မြကြန်ာကို အနီးကပကြှည့ပြှီး ငိုမဲ့မဲ့ မကြန်ှာပေးလေးလုပပြှီး ခွှဲနတယ်ေ)

“တူတူပဲ..အနတ်ီလေးရာ..”

လို့ ကနွောြ တိုးတိုးလေး ညုတုတုပြောရင်း သူ့မကြန်ှာလှလှလေးအနံ့ တရှှတရြှှတန်ဲ့ လွှောကန်မ်းနမေိတယ်။

“ကမွဖဖေေ့ကို ပြောခဲ့ပြီ သိလား..။ နောကထြပ် ၂ နှစ်လောကဆြို သမီးကောငလြေးနဲ့ ယူမယလြို့..။ ကလေးလေး ကမွကိုယူရမယန်ောြ” (လကခြွောင်းလေး နှစ်ချောင်းထောငပြှီး မခွိုမခဉွြ မကြန်ာပေးနဲ့ ကနွော့ကြိုပြောတယ်)

“အာ.. ကနွောကြ မမေေ့ကိုတောင် ပြောပြီးသား.. အနတ်ီလေးမသိလို့..။ မမကေေ အနတ်ီလေးပုံစံလေးကို ကြည့်ပြှီး ခစွန်တော.. သဘောတူတယ်..။ အခုတောင် အလုပတ်ှေ သငပြေးနတော..။ မိန်းမမှနမြှနယ်ူချင်ရြင် ကြိုးစားတဲ့”

“ဂယလြား!! ကမွက ရှငလြေးထကြ အသကတ်ှေ အများကြီး ကြီးတော့ သိမင်ယန်တော..” (အားပါးတရ ပြုံးနရှောတယ်)

“အနတ်ီလေးက ဒီလောကခြွောတာ..။ ရုပကြလေးက နုနုလေး..။ ဘယသ်ူမှ ၃ဝ ကြောဆြိုတာ မသိတာ..။ ပြီးတော့ ဖဖနေေဲ့မမကေေ ခွှေးမလေးကလည်း ဂီတသမားဆိုတော့ အရမ်းပြောန်တော..”

“ဟာဟ! ဟာဟ! လာပြီးညာမရှှီးနဲ့..”

အဲ့လိုရယသ်ံလေးစွကပြှီးပြောရင်း အိပန်ရောက ထထိုငပြှီး ဆံပငရြှညလြေးတွကေို လကန်ဲ့သပရြင်း ရှင်းနတယ်ေ။ ကနွော့မြကြန်ှာကိုတော့ ပြုံးပြီး ငေးနတောပေါ့။ ပုဆဈတုတလြေးထိုငန်တေဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူလေးက တောတ်ောကြှည့လြို့ ကောင်းတယဗြွာ။ ဘယတ်ော့ကြည့်ကြှည့ြ မကြန်ှာလေးက အေးခမွြးပြီး ဖြူစငလြိုကတ်ာ။ ကိုယလြုံးလေးကလည်း ကနွောပြှောဖူးသလို တကယ့ကြွောကဖြှူသားနဲ့ ထုဆဈထားတဲ့ ခေါမနတမြိမယ် ရုပထြုလေးအတိုင်းပဲ။ ဆံပငတ်ှကေိုရှင်းပြီးတော့ ကနွော့ဗြိုကပြေါြ လှနပြှီးတငန်တေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို လှမ်းကိုငကြှည့ပြှီး

“ဟိုကြ! ဒီရော့ကတကြှီးက မာတောင့တ်ောင့ကြှီး ဖြစ်နပြနေပြှီ”

လို့ နှုတခြမ်းလေးကိုကိုကရြင်း ရငဖြိုသလိုအသံနဲ့ ပြောတယ်။

“အနတ်ီလေးရဲ့ အဖုတလြေးကို လှမ်းလို.လေ!! ဟီး”

“အံမယ်.. ယုံပေါငရြှင်!!”

လို့ ပြောရင်း လကခြွောင်းသှယသ်ှယလြေးတွနေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို ဆှဲထူမလိုကပြှီး ဂွင်းထုသလို ကစားပေးနပြနေတ်ယ်။

“ကဲ.. လှမ်းလားမလှမ်းလား သိချင်တ်ယ်..။ ကလေး လေး ထလိုကြ..။ ကမွကို တဈခါလောကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ခစွပြှ !!”

ဆိုပြီး ကနွော့ကြို ကြောပေးရင်း ကြမ်းပြငပြေါြ လေးဖကထြောကလြိုကတ်ယ်။ ခါးလေးညှှတပြှီး ကုန်းလိုကတ်ော့ အနောကကြို ကော့တကလြာတဲ့ တငပြါးလေးတွကေ လှလိုကတ်ာ၊ ကနွောြ ခကြခြငွြးမထပဲ ငေးနမေိတယ်။ ဆရာမလေးက မကြန်ှာတဈခွမ်းဖုံးနတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လကန်ဲ့သပပြှီး ပုခုံးတဈဖကထြဲကို ခလွိုကရြင်း အနောကကြို ခေါင်းလေးငှဲ့ပြီး..

“ကလေးလေး … ရှငကြမွကို အလှကြည့်မြလို့လား”

တဲ့။ မကြလြုံးတဈဖကမြှိတပြှီး လှမ်းပြောတော့ ကနွောြ ဝုန်းကနဲ ထထိုငပြှီး သူ့တငပြါးအနောကမြှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီနောကမြှာတော့.. ညည်းသံ.. အောသ်ံ.. တငပြါးနဲ့ ဆီးခုံရိုကမြိလို့ တဖတဖြတမြှညသ်ံ..။

————————————

ညနစေောင်းတော့ အညို ကြောင်းကပြနလြာတယ်။ ကနွောြ ရငထြိတန်ပမေယေ့ြ မညိုညိုက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ခပပြှုံးပြုံးရယဗြွ။ ကနွော့ခြစွသ်ူ ဆရာမလေးကလည်း ကနွော့အြနားကနကေို မခွာတော့ဘူးလေ။ တဈနေ့လုံး မညိုညိုပြနမြလာခငအြထိ ဆကတ်ိုကခြစွတ်ာ ကနွောြ လေးခါလောကြ ပြီးတယ်..။ သူကတော့ ဘယန်ှဈခါပြီးလဲ မသိပါဘူး။ တောတ်ောလြေး အူမှူးနတယ်ေ။ ကနွော့ကြို ဖကထြားပြီး

“အညိုရေ.. ဒီမှာကြည့်ျ”

ဆိုပြီး ကနွော့ပြါးကို နမ်းပြလိုကြ၊ ပါးကိုဆှဲလိမလြိုကြ လုပန်တော မညိုညိုက ရယန်ပမေယေ့ြ ကနွော့မြှာ နရခေကလြိုကတ်ာလေ။

“တောတ်ောလြေးကို အခစွန်လံထနကြတေယပြေါ့လေ…။ မပြောချင်ဘြူး”

လို့ မညိုညိုကပြောရင်း သုံးယောကသ်ား ညနစောခကြဖြို့ တူတူပြငန်ကြတောပေါ့။ ခကြပြှုတပြှီးလို့ သူတို့ ရချိုးဖို့ပြငတ်ော့ အနတ်ီလေးက အရငရြချိုးခန်းထဲဝငတ်ယ်။ အညိုနဲ့ ကနွောလြည်း အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငစြကားပြောရင်း ရုတတ်ရကြ အညိုက..

“မောင် တောတ်ောမြောနလေား”

ဆိုပြီး ပြုံးစိစိနဲ့မေးတော့.. ကနွောြ မကြန်ှာပကြသ်ှားရော။ ဒုကျခဗွာ။

“မောင် စိတမြပူပါနဲ့။ အညိုနဲ့ မောငန်ှမတွေ ပြနဖြစ်သှားပြီလို့ သဘောထား”

လို့ ပြောမှ ကနွောြ ပြုံးနိုငတ်ော့တယ်။ အားလုံးရမေိုးခွိုး သန့်စငပြှီးတော့ ထမင်းတူတူစားသောကကြှတယ်။ ပြီးတော့ ဧည့ခြန်းထဲက ဆကတ်ီခုံတွမှော ထိုငရြင်း ရောကတ်တရြာရာ ပြောလာတာ မိုးတောငအြတောခြွုပလြာတယ်။ မညိုညိုက ထပြီး လကဖြကသ်ှားသုပတ်ော့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကထြဲ ဧည့ခြန်းထဲ ကနွခြဲ့တယ်။ ကနွောကြ အနတ်ီလေးကို

“ပီယာနိုတီးပြပါ”

လို့ တောင်းဆိုတော့ ထပြီး ခုံတွဘောတွခွေ လကတ်ှဘောတွေ ပြနန်ှေးတဲ့အနနေဲ့ လွှောကစြမ်းပြီးတော့ ကနွော့ကြို လှမ်းမေးတယ်။

“ကလေးလေး ပြောလေ.. ဘာတီးရမလဲ.. Classic လား.. Modern လား”

“ဟုတဘြူး.. ပီယာနိုအတီးသကသ်ကြ နားမထောငခြငွဘြူး …။ သီချင်ြးဆိုတဲ့ဟာ တီးဗွာ..။ ဟိုတဈခါ တီးပြတယလြေ Romeo & Juliet ခတ်ဟေောင်းရုပရြှငထြဲက ဇာတဝြငသ်ီချင်ြး..။ အဲ့ဒါ..”

“ဪ.. A time for us: မှတမြိပြီ.. အိုခေ အိုခေ…”

ဆရာမလေး စပြီးတီးတယ်။ လကခြွောင်းဖြူဖြူလေးတွေ ပီယာနိုခလုတတ်ှပေေါြ ပြေးနပြေီ။ မညိုညိုက အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ လကဖြကသ်ုတပြန်းကနန်ဲ့ ရနှေေးကြမ်းအိုလေးကိုငပြှီး အနောကဖြေးက ထွကလြာတယ်။ အနတ်ီလေးတီးနတေဲ့ သံစဉကြို နားစွင့ရြင်း ပြုံးလိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြး သီချင်ြးကို ကောကဆြိုလိုကတ်ယ်…။

🎵🎶 ဘယရြည်းစားကို.. အခစွဆြုံးဆိုတာ.. ပြောပြပါ.. မောငရြယ်…. ကမွသိပါရစေ.. အသည်းလေးတောငတ်ုနတ်ယ်… …. ….

နှစ်ယောကထြဲသိတယ်…. အခစွကြလေးပါကြယ်.. မောင်…ရယ်.. …. … …🎶🎵

ဘုရားဘုရား!! ဒါ ဗမာသီချင်ြး ကောပြီရှိပါလား။ တောင်းဆိုမိတဲ့ ကနွော့ပြါးစပကြို ကနွောြ ပိတရြိုကပြဈလိုကခြငွစြိတ် ပေါလြာတယ်။ သီချင်ြးဆိုနတေဲ့ မညိုညိုက အသံတွတေောင် ငိုသံပါလာသလိုပဲ။ အဖြားခတသ်ံတွေ ထွကလြာတယ်။ လန့်ပြီး အနတ်ီလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဘာမှရိပမြိပုံမပေါပြဲ စိတပြါလကပြါ ပြုံးပြီးတီးနတယ်ေ။

အညိုက သီချင်ြးကိုအောဆြိုနရင်ေး ကနွော့ကြို အဓိပျပါယပြါပါ မကြလြုံးတွနေဲ့ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တေော့ ကနွော့မြှာ ဒီသီချင်ြးကို ကောပြီဆိုထားတဲ့ နှဲ့ယဉဝြင်းကိုပဲ ကြိနဆြဲနမေိတယဗြွာ။ သီချင်ြးကတော့ ဆကဆြိုနတေုန်း။

🎵🎶 အတူသှား … အတူလာ.. ဟိုယခင်.. အတိတဘြဝလေးတွေ.. မေ့မရဘူး.. မောငရြေ..🎶🎵

လောကမှာ လိပပြှာမလုံတဲ့စိတန်ဲ့ အသကရြှငရြတာလောကြ ခကခြဲတာ ဘာမှမရှိဘူးဗွ။ ခငဗြွားတို့လည်း ဘဝမှာ ကြုံခဲ့ဖူးမှာပါ။ လူမသိစချင်ေတ်ဲ့ အရာတဈခုကို ကြူးလှနပြှီးတော့ ဟနဆြောငန်ရတော ဘယလြောကပြငပြန်းရတယ် ဆိုတာလေ။ တခွို့လူတွလေို ဖြစ်ပြီး ပြီးရောဆိုတဲ့ စိတမြွိုးထားနိုငရြငတ်ော့ တမွိုးပေါ့လေ။

ဒီလိုမဟုတပြဲ အရမ်းကို လူသားဆနတ်ယ် ပြောမလား၊ ကိုယခြငွြးစာတယ် ပြောမလား၊ လှယလြှယပြှောရရင် ပြော့ညံ့တယခြေါမြလား၊ အဲ့လိုစိတထြားမွိုး ရှိလို့ကတော့ မလှယဘြူးလေ။ ကနွော့မြှာ အဲ့ဒီအခွိနတ်ုန်းက တောတ်ောလြေး ငယရြှယပြှီး မရင့ကြကြသ်ေးတော့ ပိုဆိုးရောပေါ့ဗွာ။

ပြူနာကလည်း တဈအိမထြဲနတေဲ့ အခစွဆြုံးသူငယခြငွြးမ နှစ်ယောကန်ဲ့ သှားပြီးအိပမြိတာကိုး။ မညိုညိုက ပြီးသှားပါပြီ။ ခဏတာ ခစွသ်ူပါလို့ ဘယလြိုပြောပြော နေ့စဉန်ဲ့အမွှ သူ့ရှေ့မှာ ကနွောန်ဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ ဇာတလြမ်းကို မှငန်ရတေော့ကာ သူလည်းလူသားတဈဦးပဲ တခကြတ်ခကြြ မကြန်ှာက ပကြသ်ှားတာမွိုး၊ ဆရာမလေးအလဈမှာ ကနွော့ကြို ရိသဲ့သဲ့ပြောတာမွိုးတွေ လုပလြာတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒါကလှဲပြီး အတင်းကြီးတော့ ဇွတတ်ိုးလာတာမွိုး မရှိပါဘူးဗွာ။ သူလည်း ပညာတတတ်ဈယောကပြါ။

ဒါပမယေ့ြ ကနွောြ ခုနကပြောသလိုပေါ့ဗွာ..။ နရထေိုငရြတာ အဆငတ်ော့ဘယပြှမလေဲ။ ဟနဆြောငကြောင်းဖို့ဆိုတာ လူ့လောကကြီးမှာ ဘဝအထွထွေေ ကငွလြညပြှီး ရင့ကြကြလြာမှ ဖြစ်နိုငတ်ာမွိုး မဟုတလြား။ ကနွောြ တခါတလေ အနတ်ီလေးနဲ့ ပြုံးပြောန်ရင်ေး အညို့ကို လှမ်းကြည့်မြိတဲ့ အခါ သူ့မကြန်ှာက နာကငွန်တောမွိုး၊ ဆှေးရိပသ်မ်းနတောမွိုး ဖြစ်နတောတွေ့ရင် စိတမြကောင်းဖြစ်မိတာတော့ ဝနခြံရလိမ့မြယဗြွာ။ တတန်ိုငရြင် နှစ်ကိုယခြှဲလို့ရရင် အကောင်းသားလို့တောင် ပေါကြောငကြှောငတ်ှေ လွှောကတ်ှေးနမေိတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ပြောစြရာတဈဝကြ စိတမြကောင်းစရာတဈဖကြ နေ့ရကတ်ှကေို ဖြတသ်န်းလာခဲ့တာ ကြာလာခဲ့ပြီ။ အနတ်ီလေးတောင် ကနွော့အြိမကြို အဝင် အထွကလြုပတ်ဲ့ အခွအနေတွေေ ဖြစ်လာတယ်။ ဖဖမေမေတေေို့က သဘောတွကလွေို့။ ဒီကောင့ကြို သမီးတသကလြုံး ထိန်းရမှာနောြ ဘာညာတွတေောင် ရယရြယမြောမောတွေ ပြောတဲ့အဆင့ထြိ ရောကလြာပြီ။

ကနွောကြလည်း မိဘလုပင်န်းတွကေို တကတ်ကကြှှကြှ သငယ်ူလာတယ်။ တခါတခါဆို မိုးလင်းမိုးခွုပ် အလုပတ်ှမွေားလှန်းလို့ အနတ်ီလေးတို့ အိမဖြကတ်ောင် မရောကဖြစ်ဘူး။ ညဖကတ်ော့ ဖုန်းတွဘောတွေ ပြောတာပေါ့။ အခွအနေကေ တအားတွယတ်ာလာပြီဆိုတော့ အသံလေးမှ မကြားရမနနေိုင် ဖြစ်လာတာကိုးဗွ။

ဒီနေ့တော့ မနကစြောစောပိုင်းကတည်းက ဘာမှလုပစြရာ အလုပမြရှိတာနဲ့ ခစွသ်ူဆီ ပြေးလိုကြဦးမယဆြိုပြီး ရမေိုးခွိုး ဂငွြးဂွာကငလြေးတဈထညကြောကစြှပ်၊ ကင်းဘတဖြိနပလြေးစီး၊ ပျိုငဘြီးလေး ကောကန်င်းပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ ဗိုကကြ တောတ်ောလြေး ဆာလာတာ.. မနကကြတည်းက ကောဖြီတဈခွကပြဲ သောကလြာတော့ အနတ်ီလေးတို့ဆီရောကမြှ နေ့လညစြာ အဝစားပစ်လိုကမြယဆြိုပြီး ကြိမ်းလာတာလေ။

ခွံထဲရောကတ်ော့ မနကြ ၁ဝ ခွဲလောကရြှိပြီ။ ထမင်းဟင်းတွေ ကကြလြောကပြှီလားဆိုပြီး စပစြုဖို့ မီးဖိုချောငထြဲ ပြေးဝငလြိုကတ်ယ်။ အညိုတဈယောကြ ဟင်းခကြန်တောတွေ့လို့ ပြုံးပြလိုကရြင်း

“ဗိုကဆြာပြီ အညို”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့…

“ခကြတ်ုန်း”

လို့ ပြောပြီး မကြန်ှာလှှဲသှားတယ်။ ဘာမှလည်း ဆကမြပြောဘူး။ ကနွောလြည်း အူကြောငကြှောငန်ဲ့ ထမင်းစားပြဲမှာ အသာလေးဝငထြိုငရြင်း

“အနတ်ီလေးကော အညို”

လို့ မေးလိုကတ်ော့ လှည့မြကြည့်ပြဲ

“မှို့သဈသှားတယ်..။ တွေ့ချင်ရြင် ညနမှပြေနလြာခဲ့”

လို့ လသေံမာမာနဲ့ပြောရင်း အသားလှီးတဲ့ ဓားမကို အသံမှညအြောင် ဆောင့ပြှီးခလွိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း စိတကြ ထောင်းကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး အညို့နားတိုးကပရြင်း သူ့ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ဆှဲလှည့ပြှီး အောပြဈလိုကမြိတယ်..။

“အညို!! ဘာဖြစ်နတောလဲ.. အညိုရူးနလေား..။ ကနွောြ အညို့ကို ဘာလုပလြို့ ဒီလိုဆကဆြံနရတောလဲ..။ ပြောစမ်းပါ…”

ဘာမှပြနမြပြောဘူးဗွ။ တွတွကြေေီး စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ အံကြိတထြားပြီး မော့ကြည့်န်တော။ ပြီးမှ သူ့ပုခုံးတွကေို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကတ်ှကေို ပုတခြလွိုကပြှီး ဆကတ်ိုကပြှနအြောတ်ယ်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ ဟုတလြား!! နငတ်ကယ် မသိဘူးလား မောင်..။ ကမွဘာဖြစ်နမလေဲ တွေးမကြည့်ဖြူးဘူးလား..။ ကမွ ရူးနပြေီလေ..။ သှကသ်ှကမြခါသေးတာတဈခုပဲ ရှိတာ..။ ရူးနပြေီ မောငရြဲ့…။ အညိုကလူလေ မောငရြဲ့…။ မောင့ကြို တိတတ်ိတလြေးပဲ ခစွန်ရတေဲ့ ကောငမြပါ..။ ပြောစမ်းပါဦး .. ဝငန်ီပြနလြာပြီးကတည်းက ကမွကို မောင် စေ့စေ့ကြည့်လြို့လား..။ ဝငန်ီတဈယောကြ မောင့ရြငခြှငထြဲမှာ တခစ်ခစ်ရယန်တေိုင်း .. ကမွ ဘယလြောကန်ာကငွခြဲ့ရလဲ.. မောငမြသိချင်ယ်ောငဆြောငန်တောလား.. ပြောလေ..။ ဟိုးအရငကြလိုတောင် အနားမကပတ်ော့တဲ့ မောင့ကြိုကော ကမွ ဘယလြောကန်ာခဲ့ရလဲ…။ တကထဲ.. ဒီဖကအြခန်းမှာ အညိုရှိနတောသိလွှကန်ဲ့ မောငန်ဲ့ဝငန်ီ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်နကြတောတွကေို ကမွ ဘယလြိုနှလုံးသားမွိုးနဲ့ နားထောငရြမလဲ ပြောပါဦးရှင်..။ အဲ့လို မောငတ်ို့ ခစွစြခန်းဖြင့န်တောတွေ ကြားပြီး မှငပြှီး အညိုဘာဖြစ်နမလေဲကော … မောငတ်ှေးရဲ့လား…။ ဘာလဲ ကမွက ဝငန်ီလောကြ ဆှဲဆောငမြှုမရှိဘူးလား.. ဟင်..။ ကမွကို မောင် ရူးအောင် လုပပြေးနတယ်ေ..။ ကမွ သသှေားရငကြောင်းမယ်… သိလား…”

အဲ့လိုတွေ ပြနအြောရြင်း မကြရြညတ်ှေ ပိုးပိုးပေါကပြေါကြ ကလွာတယ်။ ပြီးတော့မှ ကလေးတဈယောကလြို ရှိုကကြှီးတငင် ငိုနတယ်ေ။

ဖူးးးးးးးးးးး!! ကနွောြ ဘာလုပရြမလဲဗွာ။ ကနွောတ်ော့ ရူးချင်လြာပြီ။ သူ့ဖကကြကြည့်တ်ော့ သနားစရာလေး။ ကနွော့ဖြကကြကြည့်တ်ော့ ကနွောခြစွတ်ဲ့ ဆရာမလေးရှေ့မှာ ဒီလိုမှမနလေို့ ဘယလြိုနရမေလဲဗွာ။ ခကလြိုကတ်ာလေ..။

“တောတ်ော့.. အညို.. တိတတ်ော့..။ အညိုဆိုတာ အနတ်ီလေးကလှဲပြီး ကမျဘာမှာ ကနွောအြတွယတ်ာရဆုံး မိန်းမ.. ဟုတပြှီလား..။ အခုဟာက မဖြစ်သင့တ်ာတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ ကနွောရြှောငတ်ာလဗွော..။ နောြ.. တိတတ်ိတ်..။ အညိုမောနမယ်ေ.. မငိုနဲ.တော့နောြ..”

အဲ့ဒီလိုချော့ရင်း အညို့ပါးဖောင်းဖောင်းလေးပေါကြ မကြရြညတ်ှကေို ကနွောသ်ုတပြေးနမေိတယ်။ အချော့ခံရတဲ့ ကလေးလေးလိုပဲ မကြတ်ောငလြေးစင်းပြီး ကနွောမြကြရြညသ်ုတပြေးနတောကို တဟင့ဟြင့ရြှိုကပြှီး ငှိမင်ှိမလြေးခံနရှောတယ်။ ကနွော့ရြငထြဲ မကောင်းဘူးဗွာ။ အညို့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နတေဲ့ နဖူးပေါကြ ဆံနှယခြှခွလေေေးတွကေိုပါ သပပြေးနမေိတယ်။ သနားစိတန်ဲ့အတူ အညို့ကို ရငခြှငထြဲ ဆှဲပြေ့ယူလိုကပြှီး သူ့နဖူးဝင်းဝင်းလေးကို နှစ်သိမ့အြနမ်းလေး ပေးလိုကမြိတယ်။

အဲ့ဒီမှာ ကနွောြ နောကတ်ဈကြိမ် ချောကကြမ်းပါးအနကကြှီးထဲ ထိုးကသွှားတော့တယဗြွာ။

🏵️ ကြှနတ်ော့ြ ပီယာနိုဆရာမလေး (အပိုင်း ၄) ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️