အောစာအုပ်

ကျွန်တော့် ပီယာနိုဆရာမလေး (အပိုင်း (၄) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

ကြှနတ်ော့ြ ပီယာနိုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – Chan Ko (ခမြျးကို)

🏵️ အပိုင်း (၄) ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း 🏵️

ကနွော့ရြငဘြတကြို ပါးအပထြားတဲ့ အညို့အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာလို့ အလန့်တကြား အညို့ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲခွာလိုကပြှီး မကြန်ှာကို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြန်ှာလေးက နီမှန်းနပြေီး စိတထြလာမှန်းသိလိုကပြှီ။ ကနွော့ကြိုလည်း အတင်းပြတသ်ပစြပြုလာပြီး .. တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ဘာတွမှန်ေးမသိ ပြောလာတယ်။

“မောင်.. ဟင်းးဟင်းးးး .. အညို့ကို တဈခါလောကြ ခစွပြေးနောြ..။ ဝငန်ီ ပြနမြလာသေးပါဘူး..။ လာပါ မောငရြယ်…။ အညိုလေ တအားဖြစ်လာလို့ပါ..။ အညို့ကို သနားတယမြလား…။ မောငခြစွတ်ာမခံရတာ လနဲ့ခွီသှားပြီ.. အရမ်းသတိရတယ်.. သိလားးး ..။ နောြ မောငန်ောြ…။ ဝငန်ီနဲ့ မောငခြစွတ်ာတွေ ဟိုဖကအြခန်းကနကြေားရတိုင်း…. အညို့ဟာလေးကို ပြတပြှတပြှီးး …ဟင်းးးး..ဟင်းးးးး .. မောငလြို့ ..။ အညိုဟာ အခစွင်တန်တောပါကြယ်..။ အားရပါးရ တဈခါလောကြ ခစွပြေးနောြ… ဟားးးး ဟားးးးးး !!”

“ပြှတ်..ပလှတ်..ပြှတ်..”

ပြောချင်ရြာတွပြေောရင်း ကနွော့ကြို အတင်းဖကထြားတယ်။ ကနွော့လြညတ်ိုငကြို ဖကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြးစုပတ်ယ်။ ကနွောြ သူ့ကိုယလြုံးလေးကို တွန်းဖယန်တောဗွာ။ မရဘူး အတင်းကြီးဖကထြားပြီး ကြားနာခဲ ခဲထားပြီ။ သူ့ ရငကြှဲဆှယတ်ာ အပြာလေးကို အတင်းဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ဘရာပန်းရောငလြေးကို လှနတ်ငလြိုကတ်ော့.. အိစကလြှပတဲ့ နို့ညိုစိုစိုကြီးတွေ ပေါလြာတယ်…။

“မောင်!! စို့ပေးကြာ…၊ အညို တအားနရခေကလြာလို့ .. မောငရြေ.. မောင်…”

ကနွောဆြိုတဲ့ ငမိုကသ်ား ခန်ဓာကိုယအြတွင်းမှာရှိနတေဲ့ မာရန်တကြို အောငန်ိုငဖြို့ ဆိုတာကလည်း … …။ အကယ်၍များ ကနွောန်ဲ့ အညိုဟာ အရငကြ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရငတ်ော့ ကနွောြ ရှောငကြောင်းရှောငန်ိုငမြယဗြွာ။ ဒါပမယေ့ြ ဗမာစကားပုံ တဈခုရှိတယဗြွာ..။ မစွန်းရင်းကရှိ ကစွန်းခင်းကငှိ ဆိုတာလေ။ ကနွောြ ခငဗြွားတို့ကို ပြောပြဖူးခဲ့သလိုပဲ ကနွောန်ဲ့ အညိုဆိုတာက အနတ်ီလေးအဝေးမှာ ရောကန်စဉေကြ အကြိမကြှိမ် ပကပြကစြကစြကြ နယလြှနခြဲ့ဖူးတော့ အခုလိုမွိုး သူက ဇွတတ်ိုးလာတဲ့အခါ ဘယလြိုလုပ် ငှင်းဆနရြှောငတ်ိမ်းမလဲ။ ခငဗြွားတို့ဆိုရငကြော ကနွော့န်ရောမှာဆို ဘယလြိုရှောငန်ိုငမြလဲ။ ကနွောဟြာ သူတောစြငတ်ဈယောကမြှ မဟုတတ်ာဗွာ။ ပြီးတော့ ဆငခြှငတ်ုံတရား မရှိသေးတဲ့အရှယ်၊ သှေးသားဆန်ဒကို မလှနဆြနန်ိုငသ်ေးတဲ့ အရှယဗြွာ။ ဒါနဲ့ပဲ ထပမြှားမိပြနရြော ဆိုပါတော့လေ။

ဒီတဈခါ အညို ကနွော့ကြိုခစွတ်ာ နူးနူးညံ့ညံ့ မဟုတဘြူး။ တောတ်ောလြေး ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောငကြို ကြမ်းတမ်းလှန်းတယဗြွ။ အနတ်ီလေးဝငန်ီ ပြနရြောကပြှီဆိုတာနဲ့ အညို ကနွောန်ဲ့ မအိပရြတာ လနဲ့ခွီထားတော့ ပေါကကြှဲကုနတ်ာနမှော။ ပြီးတော့ သူတတွတတ်ှတ် ခုပြောနသလေိုပဲ။ ကနွောန်ဲ့ ဆရာမလေးတို့ ခစွစြခန်းဖြင့န်ကြတောက သူရှေ့မှာ ပေါတ်ငမြလုပရြုံတမယဆြိုတော့ ကြားနသေိနရလေလေေ သူ့မှာ စိတထြလာလလေေ ခွုပတ်ီးရလလေေ ဖြစ်ခဲ့ရှာတာ နမှောပေါ့လေ။ ကနွော့ကြို သူ့နို့တွေ အတင်းထိုးပေးပြီး စို့ခိုင်းတယ်။

စိတပြါစပြုလာတဲ့.. ကနွောကြ တပြှတပြှှတ် စို့ပေးနလွှကေကြို သူက ကနွော့အြဝတတ်ှကေို အတင်းဆှဲခွှတန်တယ်ေ။ သူ့ပါးစပကြလည်း အဖြားတကသ်လိုတွေ တဟင်းဟင်းငှီးနရင်ေးပေါ့။ ကနွောြ အဝတမြဲ့ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားတာနဲ့ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကနွော့ရြှေ့မှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး ကနွော့ည်ီလေးကို အတင်းကောကစြုပတ်ော့တာပဲ။

“ဟားးးးးးးးးးး!!”

ဆိုပြီး ကနွောလြည်း ကော့တကသ်ှားပြီး အညို့ခေါင်းလေးကို ကိုငရြင်း ခွဖြေားထောကပြှီး အညို့ပါးစပထြဲကို လိုးနမေိတာပေါ့။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ အညိုက သူ့အဝတတ်ှေ အကုနခြွှတခြနွတယ်ေ။ ကနွော့ည်ီလေး တအားကြီး တောငမြတလြာပြီဆိုမှ အညိုက မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး ပန်းကနဆြေးတဲ့ ဘစငေကြို လကန်ှဈဖကစြုံကိုငရြင်း မတတ်ပလြိုးဖို့ ခါးလေးကုန်းပြီး တငပြါးကို ကော့ထားပေးတယ်။

“မောင်!! ဟင်းးးး … လာ.. အညို့ကို ဟိုတဈခါ မောင် ဝငန်ီ့ကို ဒီနရောမှာ ခစွသ်လို ခစွပြေး”

ဆိုပြီး လှမ်းပြောတော့ ကနွောတ်ောတ်ောြ အံ့သှ သှားတယ်..။

“မောငန်ဲ့ဝငန်ီ ဒီနရောမှာ ခစွကြှတာလေ…။ အညို ချောင်းကြည့်ဖြူးတယ်..။ အဲ့ဒီကတည်းက မောငခြစွတ်ာ အညိုအရမ်းခံချင်န်တော…။ မှနမြှနလြာ.. အညို့ဟာလေး ရှစိစိဖြစ်နပြေီ.. မောင်!!”

ကနွောြ ဘာမှဆကမြပြောတော့ဘူး။ ဘစငေပြေါြ လကန်ှဈဖကထြောကပြှီး အနောကကြို ကော့ထားပေးတဲ့ အညို့တငပြါးလေးနောကမြှာ ကပလြကြရြပလြိုကတ်ယ်။ အညို့တငပြါးအိစကစြကကြှီး နှစ်ခုကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖြဲလိုကတ်ော့ စောကဖြုတည်ိုညိုကြီး ပေါလြာတယ်။ စိတထြနတေော့ ဖောင်းနတေဲ့အပြင် စောကရြညဖြှူဖြူတွကေ အမှုပကြလေးတွေ တောငထြနသလေိုပဲ။ အညို တောတ်ောလြေး စိတထြနတယေဆြိုတာ သိသာနတယ်ေ။

ကနွော့ဒြူးကို နည်းနည်းကြေးပြီး ကနွော့ရြဲ့ မာတောင့န်တေဲ့ ညီလေးကို အညို့စောကဖြုတကြှီးနဲ့ သချောခွိနပြှီး တေ့လိုကတ်ယ်။ အညိုက ခေါင်းလေးမော့ တငလြေးကော့ထားပေးပြီး ကနွော့လြီးဝငလြာမယ့အြခွိနကြို ငံ့လင့န်တယ်ေ။ ခွိနသ်ားကိုကတ်ာနဲ့ ခါးအားကိုသုံးပြီး ကနွောြ ဖိဆောင့လြိုကတ်ော့….

“ရှီးးးးးးးးးးးးးးးး!! ကောင်းလိုကတ်ာ မောငရြယ်….။ အညို.. အရမ်းကောင်းတယ်…။ အညို့ကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ပြေးပါ…”

၃-၄ ခကြလြောကတ်ော့ တဈခကြခြငွြး ဒုတကြနဲ ဒုတကြနဲ ဆောင့န်လေိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကနွောလြည်း အညို့ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို စုံကိုငပြှီး အသားကုနဆြောင့တ်ော့တာပါပဲ။

“ဖောင်းးး! ဖောင်းးး!! အားးးးး!! ရှီးးးး ရှီးးး!!”

“မောင်.. ဆောင့ဆြောင့ြ.. အညိုအရမ်းကြိုကတ်ယ်…. ပြှတ်..ဖတ်..ဖတ်… အားးးးးးးးး ရှီးးးးးးး”

မီးဖိုချောငတ်ဈခုလုံး ဆူညံသှားအောင် အညိုသံကုနဟြဈပြီး အလိုးခံနရှောတယ်။ သူ့ခငမြွာ ဘယလြောကတ်ောင့တ်နတယ်ေ မသိဘူး။ ကနွောြ ရှိသမွှအား အကုနသ်ုံးပြီး ဆောင့န်တောတောင် ဘစငေကြို လကအြားပြုထားပြီး အနောကကြို တငပြါးကော့ပြီး ဘကပြှနတ်ောငပြှန် ပြနဆြောင့န်သေေးတယ်။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း အရှိနလြွှော့လိုကပြှီး သူဆောင့တ်ာကို မတတ်ပရြပပြှီး သူ့နို့တွဲလဲကြီးတွကေို လှမ်းဆှဲခွရင်ေး တောင့ခြံထားလိုကတ်ယ်။ ကနွောမြဆောင့ပြဲ သူဆောင့တ်ာကို နို့တွကေိုငရြင်း ဇိမယ်ူနလေိုကတ်ယ်။ ကြာကြာလေး ပိုလိုးနိုငအြောငပြေါ့လေ။

သူကတော့ ဘစငေကြိုလကြ ၂ ဖကြ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားရင်း.. တွန်းဆောင့လြေး ပြနဆြောင့ရြင်း ပါးစပကြ ပြောချင်ရြာတွေ အောခြငွရြာတွေ အောတ်ော့တာပဲဗွာ။

“မောင်… ကောင်းတယသ်ိလားး … အညိုအရမ်း အလုပခြံချင်န်တော.. ကြာပြီ.. အင့ြ အင့ြ အင့ြ”

“ကောင်းလိုကတ်ာ မောငရြယ်.. မောငန်ဲ့ခစွရြတာ… အားးး အားးးးး ရှီးးး ရှီးးးး”

နည်းနည်းလေးကြာလာတော့ သူ့ကိုယလြုံးလေးက တုနတ်ုနတ်ကလြာတယ်..။ အညို ပြီးချင်သ်လို ဖြစ်လာမှန်း ကနွောရြိပမြိလာလို့ ရုတတ်ရကြ သူ့ဖငန်ှဈခွမ်းကြားထဲကနေ ကနွော့ည်ီလေးကို ပလှတကြနဲ ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။

“မောင်!! ဘာလုပတ်ာလဲ.. အညို အရမ်းကောင်းနတေဲ့ဟာ….”

ဒေါသမကြန်ှာလေးနဲ့ လှည့ပြှီးမေးလာတယ်။ ကနွောြ ဘာမှမပြောပဲ အညို့ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲလှည့လြိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ အညို့ကိုဆှဲမပြီး ထမင်းစားပြဲပေါြ တငပြေးလိုကပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားနဲ့ ကနွော့လြညပြင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငထြားခိုင်းလိုကတ်ယ်။ စားပြဲပေါထြိုငန်တေဲ့ အညိုနဲ့ ကနွောြ မတတ်ပရြပလြွှကကြနေ အရညတ်ှရှေှဲနတေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ တေ့ပြီး ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ော့ ချောချောရှူရှူပဲ ပြှတကြနဲဝငသ်ှားတယ်။

ကနွောလြည်း နည်းနည်းလေးငုံ့ပြီး အညို့နှုတလြမ်း ထူထူလေးကိုစုပရြင်း လွှာကိုထိုးထည့ပြှီး ကစားပေးလိုကတ်ယ်။ လကန်ှဈဖကကြ သူ့နို့ကြီးတွကေို အားရပါးရ ဆုပခြွေ.. အောကကြလည်း ခါးကိုကစားပြီး လိုးနလေိုကတ်ယ်။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ အားနဲ့ဆောင့လြိုးလာရင်း ခဏနတေော့ အညို့စောကဖြုတထြဲက ကနွော့ည်ီလေးကို ဆှဲဆှဲညှဈစပြုလာပြီ။ အညို အဆုံးသတခြါနီးလာမှန်းသိတော့ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်တောကို ပြနခြှာ၊ နို့တွကေို ဆုပခြွနတေောကိုရပပြှီး အညို့ကြောပြငလြေးကို အတင်းဖကရြင်း ကနွောြ စိတကြို လှှတပြေးလိုကမြိတယ်။

ရှိသမွှအားကို အသားကုနသ်ုံးပြီး ဆောင့ပြဈလိုကတ်ော့ မီးတောင် ပြင့ထြှကကြုနမြလားထငရြတယ်။ အညို့စောကဖြုတထြဲက အရညတ်ှကလေည်း အပြငကြို ပြကပြှကကြနွတေော့ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့သ်ှင်းပစ်လိုကတ်ိုင်း အသံတွတေောင် မှညလြာတယ်။

“အားးးးးးးးးး! ကောင်းလိုကတ်ာ မောင်.. အညို အရမ်းမောလာပြီ”

“ဟားးးးးးးးးးး! အညို ကနွောထြှကကြုနပြှီ… အားးးးးးးးးးးး ရှီးးးးးးးးးးးးး… ကောင်းလိုကတ်ာ .. အညိုရယ်…”

အဲ့ဒီနေ့က ကနွောြ ဆရာမလေးပြနလြာတဲ့ ညနအထေိ မစောင့ဖြစ်တော့ဘူး။ အညိုနဲ့ ၃ ခါလောကြ ဆကတ်ိုကလြိုးမိပါတယ်။ မီးဖိုချောငထြဲ တဈခါလိုးပြီးတော့ ရချိုးခန်းထဲဝင် တူတူသန့်ရှင်းကြရင်း ရချိုးခန်းကြမ်းပြငပြေါမြှာ တဈခါထပလြိုးမိပြနတ်ယဗြွာ။ ရမေိုးခွိုးပြီးတော့မှ နေ့လညစြာကို အညိုခွံ့ကြှေးတာကို စားသောကပြှီး ပြနတ်ော့မယပြှငခြါမှ အညိုက သူ့အခန်းထဲ ခဏလိုကခြဲ့ပါဆိုပြီး ခေါြ၊ တံခါးကလန့်ထိုးပြီး သူက ကုတငဇြောင်းမှာထိုင်၊ သူ့ စောကဖြုတကြို ကနွော့ကြို ပယပြယန်ယန်ယ် လကြခြိုင်းရင်း ဇိမခြံ၊ ဒီတော့လည်း ကနွောကြ စိတပြှနထြလာပြီး ထပလြိုးမိပြနတ်ယ်။

ဘယလြိုပြောရမလဲဗွာ။ ရငကြလည်း တထိတထြိတန်ဲ့ နို့ကြီးကြီး၊ ဖငကြှီးကြီး အညို့ကို ဆရာမလေးအလဈမှာ ခိုးပြီးလိုးရတဲ့ အရသာကို ကနွောြ စွဲသှားတယလြို့ပဲ ပြောရမလား။ ဒါပမယေ့ြ အနတ်ီလေးပြနလြာတဲ့ အထိတော့ မနရေဲဘူး၊ ၂ ယောကလြုံး အမူအရာတွေ ပကြန်တောကို ရိပမြိမယဆြိုတာ ကနွောသ်ိတယ်။ ကနွော့ပြုံစံက ခပကြှမ်းကြမ်း ဆကတ်ိုကလြိုးထားရတော့ ပငပြန်းနတေဲ့ရုပ် ဖြစ်နတောရယ်၊ ခိုးစားထားတယဆြိုတဲ့ မလုံမလဲ မကြန်ှာနဲ့ အနတ်ီလေးကို မကြည့်ရြဲတာရယ်၊ ဒါကြောင့ြ စောစောပြနလြဈသှားတာပေါ့လေ။

နောကန်ေ့တွမှော ကနွောြ ဆရာမလေးတို့အိမကြို ရောကသ်ှားတော့ အရာရာအားလုံး ပုံမှနပြဲဗွ။ ကနွော့ကြို တွေ့တာနဲ့ အနတ်ီလေးက တဈခုခုလုပန်ရောကနေ..

“ဟာ! ငါ့အခစွကြလေး လာပြီ..။ ဟှန်း.. ပစ်ထားပေးတာ.. လာစမ်း”

ဆိုပြီး အညို့ရှေ့မှာ ဖကန်မ်း၊ ကနွော့ကြိုယလြုံးကို သူ့ကိုယလြုံးလေးနဲ့ ပစ်တိုကြ၊ အဲ့လိုတွလေုပပြှီး ခစွပြှနတောပါပဲ။ အညိုကလား… ဟင့အြင်း.. ဘာမှအမူအရာ မပကြသ်လို တဟားဟားရယပြှီး.. ညဈတီးညဈပတတ်ှေ လွှောကတ်ောငန်ောကပြှောငန်သေေးတယဗြွ။

“ဖိုးသကရြေ! နင့အြခစွအြပျိုကြီး နငမြလာလို့ ဘာတွဆောနတယေဆြိုလား.. ခစ်ခစ်..။ ထမင်းလေးတော့ စားပါရစနေောြ.. ကိုကိုနဲ့မမ..။ ပြီးမှ ကမွ ခွံထဲသှားပြီး .. စာဖတသ်လိုလုပရြင်း ရှောငပြေးပါ့မယ်.. ဟားဟား !!”

အဲ့လို ညဈတီးညဈပတတ်ှပြေောရင်း မကြန်ှာက အပြုံးမပကြဘြူးဗွ။ ဆရာမလေးကလည်း ရှကကြိုမရှကတ်ော့ပဲ မကြန်ှာပြောငတ်ိုကတ်တလြာတယ်။

“ခစွတ်ာဟေ့.. ခစွတ်ာ..။ နငလြည်း ငါ့လူလို ငယင်ယလြေး သနတ်ုန်းမှနတ်ုန်းလေး တဈယောကရြှာပါလား”

ဆိုပြီး ပြနစြနသေေးတာလေ။ ဒါပမယေ့ြ အညို့မကြန်ှာကိုကြည့်တ်ာနဲ့ ကနွောြ တဈခုခုကို ခံစားမိသလို ဖြစ်လာတယဗြွ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရမျမကဗြွ။ သူ့မကြန်ှာမှာ ထင်းနတယ်ေ။ သူ့မကြလြုံးတွထေဲမှာ ပေါန်တယ်ေ။ ကနွောန်ဲ့ ဆရာမလေးတို့ ဘာလုပတ်ော့မယ်၊ ဘယလြိုတွလေုပတ်ော့မယဆြိုတာ သိနတေော့… သူ့စိတထြဲကြိုတွေးရင်း စိတကြှှနမှန်ေး ကနွောရြိပမြိတယ်။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ခစွစြခန်းဖြင့ပြှီဆိုလည်း တဈနည်းနည်းနဲ့ သူချောင်းကြည့်န်မယေဆြိုတာ ကနွောသ်ိနတယ်ေ။

တခါတခါ အနတ်ီလေးရဲ့ကုတငပြေါြ ကနွောလြှဲအိပပြှီး အနတ်ီလေးက အပေါကြနေ တကပြှီးလိုးနတေဲ့အခါမွိုးဆို အနတ်ီလေးနဲ့ အညို့အိပခြန်းကို ကာထားတဲ့ နံရံအပေါဖြကကြ ကြကတ်ူရှေးတန်းတွကြေားထဲမှာ အညို့မကြန်ှာကို ပကလြကအြိပန်တေဲ့ ကနွောြ ရိပကြနဲ လှမ်းလှမ်းတွေ့လိုကရြသလိုဖြစ်တာ အကြိမကြှိမရြှိပြီဗွ။ ပြီးတော့ ကနွောတ်ို့ ခစွပြှီးကြလို့ အပြငထြှကလြာပီး ဧည့ခြန်းထဲထိုင် စကားတွပြေောနကြပြေီဆို ရောကလြာပြီး .. တောတ်ောလြေး အားကုနန်ကြပြေီထငတ်ယ်.. ရော့ ဖြောရြညလြေးသောကကြှ ဆိုပြီး အအေးလေးဘာလေး လာလာခပြေးတတတ်ယ်။

အနတ်ီလေးကတော့ ရယန်တောပါပဲ။ သူကမှ မသိရှာတာကိုး။ အဲ့ဒီအခွိနဆြို အညို့မကြလြုံးတွကေို ကြည့်လြိုကရြင် သိသာတယဗြွ။ မီးဝင်းဝင်းတောကန်တော..။ ကနွော့ကြို ခကြခြငွြးပဲ တကပြှီးလိုးတော့မယ့ြ မကြလြုံးကြီးတွနေဲ့ ကြည့်ကြှည့န်တော။ ဖူးးးးးးး!! မလှယဘြူး ဆရာရေ။

ဒီလိုအခွနမွေေိုးကြီးနဲ့ နရတော ဘေးကြပန်ံကြပကြှီးဗွာ။ တခါတလဆေိုရင် ထိတစြရာ အပြုအမူတွေ လုပသ်ေးတာဗွ။ ဆောင်းတွင်း ခမွြးခမွြးစီးစီးဆိုတော့ ကနွောတ်ို့သုံးယောကလြည်း ဧည့ခြန်းထဲက မီးလင်းဖိုမှာ မီးတူတူလှုံကြတာပေါ့။ မီးလင်းဖိုအရှေ့က ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ကောကရြိုးဖြာကလေး ၂ ခပြလြောကခြွ.. စောငအြကြီးကြီး ၂ ထည် ၃ ထညကြို တူတူပေါင်းခွုံပြီး ပူးကပထြားရင်း စာတွဘောတွေ တူတူဖတကြှတာပေါ့။

တခါကဆို အနတ်ီလေးက The history of Piano and its Music: ဆိုတဲ့ စာအုပကြို အားလုံးကြားအောင် ကယွကြယွလြေး ဖတပြှနတေော့ ကနွောကြ အနတ်ီလေးပေါငပြေါြ ခေါင်းလေးအုံးပြီး ဘေးတိုကလြှဲအိပရြင်း နားထောငန်တောကို.. စောငတ်ှခွေုံထားလွှကကြ အညိုက ကနွော့ကြိုယလြုံးပေါြ လာဖိမှီပြီး အနတ်ီဝငန်ီမကြန်ှာနားကပ် ပုခုံးကိုလှမ်းမှီပြီး နားထောငန်တယ်ေ။ ပြီးမှ စောငခြှုံထဲကနေ ကနွော့လြကကြိုလာကိုငပြှီး သူ့စောကဖြုတကြို ကပထြားပေးတယ်။ အောကခြံလည်းမပါတော့ စောငခြှုံထဲမှာ ထမီလေးကို လွှောခလွိုကတ်ာနဲ့ ကြကတ်ိကိုး။

ကနွော့ကြို တဈခကြလြောကကြှည့ပြှီး ပြုံးစိစိနဲ့ မကြလြုံးမှိတပြှတယ်။ လုပပြေးလေးပေါ့။ ကနွောလြည်း မထူးပါဘူး သနားပါတယဆြိုပြီး လကခြွောင်းတွနေဲ့ ပြတဆြှဲပေးလိုကြ၊ စောကဖြုတထြဲ လကန်ှိုကပြေးပြီး လကန်ဲ့လိုးပေးလိုကြ လုပပြေးနရတောပေါ့။ အနတ်ီလေးဖတပြှနတေဲ့ အကြောင်းအရာကို.. သံယောငလြိုကသ်လိုလို၊ ထောကခြံသလိုလိုနဲ့ အင်းး!! အင်းးး!! ဆိုပြီး အညိုက အသံထွကန်တယေဗြွ။ အမှနကြ ကနွောလြုပပြေးနတောကို ဖီးလတ်ကန်တော။ လုပပြေးနရင်ေး တခကြတ်ခကြြ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အရမ်းကောင်းတယဆြိုတဲ့ အဓိပျပါယန်ဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှသေးတယ် မကြလြုံးလေးမှေးပြီးတော့။

ပြီးလည်းပြီးတော့မယဆြိုရော.. ကနွော့လြကကြို သူ့လကန်ဲ့ကုတပြှီး အခကြပြှတယ်..။ မှနမြှနလြေးပေါ့လေ။ ပြီးတော့မှ ကနွော့ကြိုယပြေါြ ဖိကပလြာပြီး “အင်းးးးး!! ကောင်းလိုကတ်ာ” တဲ့..။ အဲ့ဒါကို အနတ်ီလေးဝငန်ီက စာအုပဖြတန်ရင်ေးက ဘာမှမရိပမြိပဲ “ဟုတတ်ယ်.. ညိုရ..။ အရမ်းစိတဝြငစြားစရာကောင်းတယန်ောြ” တဲ့..။ သချောငုံ့မကြည့်ပြဲ စာအုပမြကြန်ှာအပရြင်း ပြနဖြှတေော့.. ကနွော့မြှာ ရယခြငွသ်လို ဖြစ်လာပြီး ကနွော့အြပေါဖြိထားတဲ့ အညို့နို့ကြီးတွကေို ဆုပခြွပေေးရင်း ပြုံးနမေိတာပေါ့လေ…။

အခု ခငဗြွားတို့ဖတန်တော အပြောဖြတ် အပြာဝတ်ထုတဈပုဒသ်ာဆိုရင် ဒီထကပျိုပြီး ကြမ်းလာမှာ၊ ပိုဖတလြို့ကောင်းအောင် ဇတလြမ်းကို သည်းခွကြေိုကဖြစ်အောင် ဆကရြေးတော့မှာပေါ့။ ဥပမာ – နှစ်ယောကစြလုံးကို ပျိုငတ်ူတွယတ်ာတို့၊ နှစ်ယောကလြုံးက နားလညမြှုရသှားပြီး တူတူဝစေားသှားတယတ်ို့ အစရှိသဖြင့ပြေါ့လေ။

ဒါပမယေ့ြ ဒါက အဲ့ဒီလို ခွငထြောငခြန်းတွပေဲပါတဲ့ ဇာတလြမ်းတဈခု မဟုတခြဲ့ဘူးဗွာ။ အခု ခငဗြွားတို့ ဖတပြှီးသလောကဆြိုရင် အိမတ်ဈအိမထြဲမှာ တူတူနတေဲ့ အပျိုကြီးမမ နှစ်ယောကကြို ပျိုငတ်ူတွယန်ရတေော့ ကနွော့ကြို တောတ်ောကြံကောင်းတဲ့ကောငလြေးလို့ ခငဗြွားတို့ယူဆရင် မှားလိမ့မြယ်။

လူဆိုတာ သှေးနဲ့သားနဲ့ ဖြဲ့စည်းထားတာဆိုတော့ ကနွောြ အညို့ကို မရှောငန်ိုငတ်ာမှနပြမယေ့ြ ကနွောြ တကယခြစွတ်ာ ဆရာမလေးကိုပါဗွာ။ မှတန်ိုးတယ်၊ အထငကြှီးတယ်။ အို.. ဘာနဲ့မှနှိုင်းယှဉလြို့ မရဘူးဗွာ။ ကနွော့ရြဲ့ အခစွြဦးလေးကိုး။ ဒီနရောမှာ မိန်းမနဲ့ ယောကြြားဆိုတာ သဘောသဘာဝကကို မတူညီဘူးလေ။ မိန်းမတွအတွေကြ လိငကြိဈစဆိုတာ အငမြတနကြှီးကယွတ်ဲ့ တနဖြိုးထားစရာ စွန့်စားမှုကြီးတဈခုဖြစ်ပြီး၊ ယောကြြားတွအတွေကကြ မိန်းမတဈယောကကြို ခစွသ်ညဖြစ်စေ မခစွသ်ညဖြစ်စေ သှေးသားတောင့တ်လာတဲ့အခါ ခကြခြငွြးအိပလြိုကဖြို့ ဘာမှမဆန်းဘူးလေ။ နောကဆြုံးဗွာ.. ဒီလိုအခွအနေကေို အဆငပြှပြေေ ကိုငတ်ှယန်ိုငတ်ဲ့ လူကြီးတဈယောကြ အရှယလြည်း မဟုတသ်ေးတော့ အညို့အပေါြ ခါးခါးသီးသီးလည်း မငှင်းဆနရြကဘြူးဗွ။ အနတ်ီလေးအလဈမှာမှ ကနွော့ကြို ခစွရြရှာတာဆိုတော့.. သူစလာရင် ကနွော့မြှာ သာယာတာက တဈဖကြ၊ သနားတာက တဈဖကန်ဲ့ လုပမြိပြနရြောလေ။

ဒါပမယေ့ြ ကနွောပြှောခဲ့သလိုပဲ လုပပြှီးသှားတိုင်း ကနွော့မြှာ အပြဈလုပန်မေိပြီဆိုပြီး အလိုလိုနရင်ေး စိတဆြင်းရဲနရတေယဗြွာ။ ကနွော့ခြစွသ်ူ ဆရာမလေးအပေါြ ကနွောထြားတဲ့စိတကြ တမွိုးဗွ။ ကနွော့အြတွကြ အထငကြှီးလေးစားစရာ မိန်းမတဈယောကပြါ။ အရငကြ မိုကတ်ိမိုကကြမ်းပုံစံနဲ့ နထေိုငလြာတဲ့ ကနွော့ဘြဝကို သူပဲ မသိမသာ ပဲ့ပြငပြေးခဲ့တာ။ ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် ဂီတမှာ ဆရာတဈဆူလိုလိုထင်၊ အဘိုးရဲ့ စာအုပဘြီရိုတွကေို ငယင်ယလြေးကတည်းက မှှမှေှဖတေလြာတော့ စာအုပစြာပေ အတွေးအခေါဆြိုတာ ငါတောတ်ောသ်ိတဲ့ကောင်.. အဲ့လိုကြှစောင်းစောင်းဖြစ်နတေဲ့ အခွိုးတွဟော ဆရာမလေးနဲ့တွေ့မှ ပကြပြှယခြဲ့ရတယဆြိုတာတော့ အမှနပြါပဲဗွာ။

ဂီတမှာ ကနွော့ဆြရာမ ဖြစ်သလို ဂီတသမိုင်းကြောင်းဆိုတာ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ငေးမောပြီး သူပြောသမွှ နားထောငခြဲ့ရတာကိုး။ စာပပေိုင်းဆိုငရြာကကော၊ အရှယတ်ူခွာတိတတ်ှေ၊ ကနွော့ထြကကြှီးတဲ့ ကနွော့အြပေါင်းအသင်းတွကြေားထဲမှာ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငပြှီး ဟိုငှင်းဒီခုန် ဟိုစာပေ ဒီသမိုင်းကြောင်းတွေ ပြောကြတိုင်း ကနွောကြ ဘုရငတ်ဈဆူလိုဖြစ်ခဲ့သမွှ အနတ်ီလေးနဲ့ တွေ့တော့မှ နှားခွရောခွကထြဲက ဖားကလေးဖြစ်မှန်း သိတော့တယ်။

အနတ်ီလေးဆိုတာ ဗမာစာပတငေမြကဘူး၊ ကုလားဖြူဘာသာနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဘုတအြုတတ်ှကေို ဂွောင်းဂွောင်းပြေးဖတန်ိုငတ်ဲ့ အမွိုးသမီးဆိုတော့ ကနွော့မြှာ သူနဲ့ စာအကြောင်းဆှေးနှေးတိုင်း မကြစြိသူငယ် နားသူငယ် ဖြစ်နကြပေေါ့။ ဒီတော့ကာ ကနွောြ ဆရာမလေးကို ခစွတ်ယဆြိုတာမှာ အထငကြှီးတာတွေ၊ မှီတွယခြငွတ်ာတွေ၊ မှတန်ိုးတာတွေ၊ အများကြီး ပေါင်းထားတာဗွ။ ဖဖေေ မမတေေို့ တဈခုခု ဆုံးမတယဆြိုတာတောင် ကနွောကြ လကခြံချင်မြှ လကခြံတတတ်ာ၊ ဆရာမလေးက ခွိုအေးအေး အပြုံးလေးနဲ့ အကြိုးသင့အြကြောင်းသင့ြ ရှင်းပြရင် ခကြခြငွြး ခေါင်းငှိမ့တ်တလြာတယ်။

ကလေးလေးက ငယသ်ေးလို့ပါကြယ် ..။ ကမွ ရှင့အြရှယကြဆို ရှင့လြောကြ မသိမတတပြါဘူး..။ ဟုတပြှီလား ဆိုပြီး စသလိုလိုလုပပြှီး ဖေးမှပေးတတတ်ာလေ။

ပထမဆုံး ကနွောတ်ှေ့စက အငမြတန် မကြန်ှာကြောတင်းတယလြို့ ထငရြတဲ့ ဆရာမလေးဟာ အငမြတန် သနားကြငန်ာတတတ်ယ်၊ ခွိုပြုံးပြုံးလေး အမြဲနတတေတ်ယ်၊ ဖြူစငတ်ဲ့ နှလုံးသားရှိတယဆြိုတာ ကြာလလေေ ကနွောြ ပိုသိလာခဲ့တော့ ပိုလို့တောင် တွယတ်ာလာရပါတယလြေ။ အညိုကတော့ ကနွော့အြတွကြ သဘောကောင်းတဲ့ အဈမကြီးတဈယောကပြါ။ ဒီ့ထကတ်ော့ မပိုဘူးဆိုတာ သချောတယ်။ ပြောကြစတမ်းဆိုရင် ဆရာမလေးဆိုတာ ကနွော့ဘြဝမှာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကနွောြ အညို့ကို ခစွမြိမှာ သချောတယဗြွ။

ဒီလိုပဲ နနလေောရင်း အခွိနတ်ှကြောလာတော့ ဆရာမလေးကို ပိုခစွလြာသလို အညိုနဲ့ ဆရာမလေးအလဈမှာ ခိုးခိုးပြီး လုပတ်ာတွကလေည်း များလာတယ်။ ဆရာမလေးတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ ကနွောြ အလုပကြို ကြိုးကြိုးစားစား လုပလြာတာတွေ့တော့ ကနွောသ်ူ့ကို တကယခြစွရြှာတယဆြိုပြီး ဝမ်းတွသောလို့။ အိမထြောငပြှုမယဆြို ကလေးဘယန်ှဈယောကြ ယူမယ်၊ ဘယလြိုပြုစုမယဆြိုတာတွတေောင် ကြညကြှညန်ူးနူးတိုငပြငတ်ဲ့ ညနခင်ေးလေးတွတေောင် ရှိလာခဲ့ပြီ။

အညိုကကော… သူဟာ ကနွော့တ်ိတတ်ိတပြုန်း ရည်းစားတဈယောကြ ဆိုပမယေ့ြ အနတ်ီလေးနဲ့ ကနွော့ကြို အငမြတန် လိုကဖြကည်ီတဲ့စုံတွဲဆိုတာ သဘောတူတယဗြွ။ နငတ်ို့ ကလေးတွရလောရင် ငါက နာနီညိုပေါ့ဟယဆြိုပြီး ကနွောတ်ို့ ခစွသ်ူစုံတွဲကို ပြောပြောရင်း သဘောတွကနွေတတေတ်ယ်။

ဆိုလိုတာကဗွာ.. သူ ကနွော့ကြိုခစွတ်ယ်..။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့ရြဲ့ ပြောရြှှငန်တေဲ့ဘဝကို မဖကြဆြီးဘူးဆိုတာ ပေါလြှငန်တယ်ေ။ အနတ်ီဝငန်ီအလဈမှာ သူ စိတရြှိသလောကြ ကနွောန်ဲ့ခစွတ်ယ်၊ လိုးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဘာတဈခုမှ ထပမြတောင်းဆိုဘူး။ အညိုက မောင့ကြိုခစွန်လေို့ရတဲ့ ဘဝလေးဆိုရပြီ မောငရြ… လို့ ပြုံးပြီး ပြောတတတ်ယ်။ ရည်းစားမယားငယလြေးပေါ့အေ… လို့ နောကတ်ီးနောကတ်ောကပြှောပြီး ရယသ်ေးတယ်။ ကနွောန်ဲ့ ဆရာမလေးတို့ကိုလည်း မှနမြှနလြကထြပစြချင်ေန်ပြေီ.. လို့ အမြဲပြောတတတ်ယ်။

ကဲ.. ဒါဆို သာသာယာယာပဲပေါ့.. ဟုတလြား..။ မထငန်ဲ့ ကိုယ့ဆြရာ.. ခငဗြွားတို့ မထငန်ဲ့။ တခါတခါကြရင် မကောင်းတဲ့ကံကြမျမာဆိုတာက ခွုံခိုတိုကခြိုကဖြို့ စောင့န်ရောက အလဈဝငခြတွတတ်ာကိုးဗွ။

အဲ့ဒီနေ့က နအတေောသ်ာတဲ့နေ့ပေါ့။ ကောင်းကငပြှာပြာနောကခြံမှာ တိမတ်ှအဆေုပလြိုကြ ပြင့န်တေဲ့နေ့။ ဘဝမှာ အမှောငတ်ိကမွဲ့နေ့လို့ ဘယသ်ူကကော ထငထြားမလဲဗွာ။ ဆောင်းအကုန် နှအကေူး မအေးလှန်း မပူလှန်းသေးတဲ့ နထေိုငလြို့ကောင်းရုံ နေ့တဈနေ့ပေါ့။ အဲ့ဒီတလောက အလုပတ်ှပေါးတဲ့အပြင် ပြဲတောတ်ှဆကေန်တေဲ့ ကာလမို့ ကနွောြ ဆရာမလေးတို့နဲ့ နေ့စဉဆြိုသလို ပြောန်ခေဲ့တဲ့ နေ့တွပေေါ့။ ဘယတ်ော့မှ မငှီးငှေ့သှားတဲ့ အခစွတ်ှကေို ရကဆြကခြံစား၊ အဲ့ဒီတဈထပတ်ိုကပြု ဖြူဖြူလေးသာ ကနွော့ကြမျဘာငယလြို့ ထငန်ခေဲ့ရတဲ့ နေ့ရကတ်ှပေါဗွာ။ စာတွတေူတူဖတကြှ၊ စဈတုရငကြစားကြ၊ ခကြပြှုတစြားသောကကြှ၊ ဘယတ်ော့မှ မကုနဆြုံးနိုငတ်ဲ့ အမှတတ်ရ နေ့ရကတ်ှပေေါ့။

အဲ့ဒီမနကမြတိုငခြင် ညက ကနွောြ အနတ်ီလေးတို့အိမကြို သံကြိုးတပ် ဂဈတာတဈလုံး ယူသှားပြီး Slow Rock: သီချင်ြးတွကေို အနတ်ီလေးရဲ့ ပီယာနိုနဲ့ တွဲတီးရင်း ဆိုကြသေးတာ မှတမြိတယ်။ လိမ့န်တေဲ့ ကြောကတ်ုံးများဆိုတဲ့ Rock ဂီတ Band: ရဲ့ နတသ်မီးဆိုတဲ့ သီချင်ြးကို တွဲဖကည်ီညီ တီးခတခြဲ့တာလည်း မှတမြိသေးတယ်။ ကနွောရြယ်၊ ဆရာမလေးရယ်၊ မညိုညိုရယ်.. သုံးယောကသ်ား မညိုညိုဖောကထြားတဲ့ လိုငခြွီးသီးနဲ့စိမထြားတဲ့ ဝိုငတ်ှကေို အတောမြွားများ သောကဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရီဝဝညေမှော နာနာကငွကြငွြ အသံတွနေဲ့ ကနွောြ ရော့ခသ်ီချင်ြးတွေ အောဟြဈနခေဲ့တာ ဆရာမလေးရဲ့ ပီယာနိုအလူးအလှိမ့တ်ှကေ ပြီးပြည့စြုံစသလေိုပဲ။ လကအြံသအေောင် ကနွောတ်ို့ ဆိုကြတီးကြပြီးတော့ အိမရြှေ့ဒန်းဖြူဖြူလေးပေါမြှာ သုံးယောကသ်ား ပူးပူးကပကြပထြိုငရြင်း စကားတွေ ပြောကြသေးတယ်။

သူတို့နှစ်ယောကကြော ကနွောပြါ သောကထြားတဲ့ ဝိုငအြရှိနကြှောင့ြ စိတလြှတကြိုယလြှတ် ဖြစ်နခေဲ့တာတော့ သချောတယ်။ သူတို့နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ ပုခုံးတွကေို အလညမြှာထိုငန်တေဲ့ ကနွောကြ သိုင်းဖကထြားရင်း ကနွောမြူးနရင်ေ လုပန်ကြဖြေဈတဲ့ ကဗွာတွေ တဈပုဒပြှီးတဈပုဒြ ရှတပြှနမေိတယ်။

အခစွဆြိုတာ.. I.R.A သနတေသ်မား ရှောငဒြီလှနရြဲ့ သနတေပြှောင်းက ထွကလြာတဲ့ … ဒုတိယမှောကြ ကညွဆြံ.. …

အစရှိတဲ့ ခတ်ပေေါကြဗွာတွဆေိုတာ Rock: သီချင်ြးလိုတွေ နာကငွပြှင်းရှလှန်းပြီး၊ ဆရာမင်းသုဝဏရြဲ့ ဂန်တဝငကြဗွာ တဈပုဒဖြစ်တဲ့ လယတ်ောကအပြန် ကဗွာဆိုတာ.. … …

ပနခြငွတ်ယ်.. ခရဖေူး… မောငခြူးကာပေး …
သူ့ခေါင်းမှာ နှင်းဆီပြင့န်ဲ့ ဂုဏတ်င့တ်ယလြေး။

ခရဖေူးလေးကို မလိုချင်ပြဲ စွန့်ခွာပြီး… နှင်းဆီပြင့ကြို ပနသ်ှားလည်း.. အို သူပြောပြါစေ…။

ဆိုပြီး အပြုံးမပကြကြှောင်း အသိပေးရင်း တိတတ်ိတလြေး ကြိတဆြှေးရရှာတယလြို့ ဆိုလိုတယဆြိုတော့ ကနွောတ်ီးခတန်တေဲ့ စပိနဂြီတဆိုတာ မပေါကကြှဲပဲ တိတတ်ိတလြေး ကြကြေဲတာမို့ သဘောသဘာဝတူတူဖြစ်ကြောင်း ဆရာမလေးနဲ့ အညို့ကို လူတတကြှီးလုပပြှီး ရှင်းပြလိုကြ၊ ကဗွာတွေ ရှတပြှလိုကန်ဲ့ မမေ့နိုငတ်ဲ့ ညတဈညပေါ့။

ကဗွာတွရှတေပြှရင်း စွာနဝြငသ်ှားတော့ တဖြေးဖြေး ကြီးကယွလြာပြီ။ နောကဆြုံး ဂရိစာဆို ဟိုးမားရဲ့ ဂန်တဝငကြဗွာရှညကြှီးတဈပုဒကြို ကြိုကတ်ဲ့အပိုဒတ်ှေ ရှတပြှရင်း သံနသေံထားနဲ့ ရှင်းပြနမေိတယ်။

နှစ်ပေါင်း ၃ဝ ကြာသှားတယဗြွာ..။ အဲ့ဒီကဗွာထဲက ဇာတလြိုကကြ.. သင်ျဘောပကြပြှီး အဲ့ဒီကြှန်းပေါြ ရောကသ်ှားတာ။ နတမြိမယတ်ှနေဲ့ အတူတူ ကာမသုခကို ခံစားရတယ်…။ အဆုံးမဲ့တဲ့.. ဘယတ်ော့မှ မသတေဲ့ အမတကြှန်းပေါမြှာ ကြိုကသ်လောကြ နေ နရတောကို သူက ပြနမြယလြို့ လုပတ်ယဗြွာ..။ စားစရာနစရော ဘာမှမပူရတဲ့အပြင် နတသ်မီးတွနေဲ့ ပြောန်ရရေကန်ဲ့ လနေီကြမ်းတွေ အမြဲတိုကန်တေဲ့ သူ့ဇာတိကြှန်းကို ပြနဖြို့ပြငတ်ယ်..။ ဘယလြိုအမှှေးနံ့သာတွနေဲ့မှ ဖုံးအုပဖြို့မဖြစ်နိုငတ်ော့တဲ့ သကလြတပျိုင်းရောကန်တေဲ့ သူ့ခစွသ်ူကို.. ပြနတ်ှေ့ဖို့အရေး …။ ပငလြယပြှငကြှီးကို လှငယေလြေးနဲ့ ဖြတပြှီး ပြနဖြို့ပြငတ်ယ်..။ ဘာကြောင့လြဲ.. အခစွပြေါ့ဗွာ..။ နားထောင် ကနွောရြှတပြှမယ်.. …

အို.. အချင်ြးနတမြိမယတ်ို့
ငါသညကြား ဂတိထားခဲ့၏ …
————————-
————————-

ရီဝဝနေေဲ့ ကဗွာရှညကြိုရှတပြှရင်း သတိထားလိုကတ်ော့.. အညိုကော ဆရာမလေးကော မကြရြညကြနွကြတေယဗြွ။ သောကထြားတဲ့ ဝိုငအြရကကြှောင့လြား၊ ကနွော့ကြဗွာ ကောင်းလို့လားတော့ ကနွောြ ဝခွေဲလို့မရဘူး။ မကြရြညတ်ှသေုတန်ကြတော မှငရြတယ်။ ကနွောြ ကဗွာရှတတ်ာ ပြီးသှားတော့ အားလုံးငှိမသ်ကသ်ှားကြတယ်။ တိတဆြိတန်တော နည်းနည်းကြာလာတော့မှ ဆရာမလေးက ကနွော့ကြိုဖကပြှီး အတင်းနမ်းတယ်။ ပြီးမှ အညို့ဖကလြှည့ပြှီး..

“ညို… ငါ့ကလေးလေးကို အိမပြှနမြလှှတတ်ော့ဘူး ..။ ဒီည ငါသူ့ကို အရမ်းခစွခြငွန်လေို့ နငသ်ှားအိပခြွေ”

လို့ ပြောပြီး အညိုပြနဖြှတောကိုတောင် မစောင့တ်ော့ပဲ ကနွော့ကြို အတင်းဖကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ပြီး နမ်းတယ်။ အညိုက ကြညန်ူးနတေဲ့ အသံနဲ့

“အေးပါဟယ်.. ခစွကြှစမ်း.. စိတကြှိုကခြစွကြှ”

ဆိုပြီး ယိုငတ်ိုငတ်ိုငန်ဲ့ အိမထြဲဝငပြှီး အိပသ်ှားရော။ ကနွောန်ဲ့ ခစွသ်ူဆရာမလေးတို့ အိမရြှေ့က ဒန်းလေးပေါမြှာ အရူးအမူး ဆကခြစွကြှတယ်။ အဲ့ဒီညက ဆရာမလေးရဲ့ ညည်းညူသံတွေ.. တသကလြုံးမခွဲပဲ ဒီလိုပဲခစွန်ောြ ဆိုတာတွေ ကနွောြ ဘယတ်ော့မှ မမေ့ဘူး။ မနကမြိုးလင်းတော့မှ ကနွောန်ိုးလာတော့ အနတ်ီလေးရဲ့ အိပယ်ာထဲမှာ ရောကန်မှန်ေး သတိထားမိတယ်။ အနတ်ီလေးက မှို့သဈမှာ ဒီနေ့ ပီယာနိုသငတ်န်းပေးရမှာမို့လို့ ကားဂိတကြိုသှားဖို့ ပြငဆြငန်တော။ ကနွောလြည်း အသာလေးထလာပြီး ရမေိုးခွိုး မနကစြာစားပြီး အညိုနဲ့တူတူ အနတ်ီလေးကို ကားဂိတလြိုကပျို့တယ်။ ပြီးတာနဲ့ အိမပြှနမြယလြို့ တွေးနတေုန်း အညိုက မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ တိုးတိုးကပပြှောလာတယ်။

“မောင်!! အညိုနဲ့ ခဏလိုကခြဲ့ပေးပါ။ စွေးဝယမြလို့”

ဆိုတော့ လိုကကြူပေးရသေးတယ်။ စွေးဝယပြှီး ပြနခြါနီးကြတော့ အညိုက လသေံတိုးတိုးနဲ့ ကပပြှောတယ်။

“မောင်.. အညို တောတ်ောလြေး .. ဖြစ်နတယေသ်ိလား !! အညို့ကိုသနားရင် အိမလြိုကခြဲ့ပေးပါလား”

တဲ့။ ကနွောလြည်း ဘာမှဆကမြပြောပဲ စွေးခွင်းတောင်းလေးနဲ့ အညို့ကိုတငပြှီး ယူကလဈဝင်းထဲ ပြနလြာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ စကဘြီးလကကြိုငကြို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကဖြွံကို ပြတရြင်းနဲ့ကို အညိုစိတထြနမှန်ေး ကနွောသ်ိနတယ်ေ။ သူ့ခငမြွာလည်း ကနွောန်ဲ့ မလိုးရတာ တဈလလောကရြှိတဲ့အပြင် ဒီရကပျိုင်းတွမှော ကနွောန်ဲ့ ဆရာမလေးတို့ နေ့တိုင်းလိုးတာကို ချောင်းပြီး ရှစိစိဖြစ်နရှောမယဆြိုတာ ကနွောသ်ိပါတယလြေ။ ခပမြှနမြှနလြေးနင်းနတေဲ့ ကနွော့ကြို မော့မော့ကြည့်ပြှီး

“မောင်.. မှနမြှနရြောကအြောင် နင်းကြာ”

လို့ ပန်းသှေးရောငထြနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ သတိလှမ်းလှမ်းပေးနတယ်ေ။ အိမထြဲရောကသ်ှားတော့ စွေးခွင်းလေးဆှဲပြီး အညို နောကဖြေးကို ပြေးဝငသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း မောမောနဲ့ ဧည့ခြန်းကဆကတ်ီခုံမှာ ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငခြလွိုကမြိတယ်။ နည်းနည်းကြာတော့ အညို ပြနထြှကလြာတယ်။ လကထြဲမှာ ဖနခြှကတ်ဈလုံးနဲ့ ညက ကနွသ်ေးတဲ့ဝိုငတ်ှေ ထည့ယ်ူလာတယ်။ သူ့ဆံပငကြို ဖြခထွေားပြီး အပေါကြ ခါးတိုအင်ျကြီလေးကို ခွှတထြားပြီး ထမီကို ရငခြေါင်းလွားထားတယ်။ အနကရြောကဘြရာကြိုးလေးက ပုခုံး ၂ ဖကအြပေါမြှာ ထင်းထင်းလေး ဖြစ်နလေို့ပေါ့။

“ရော့ မောင်.. ဒါလေးသောကထြားနောြ..။ အညို မနကကြတည်းက ရမချိုးဖြစ်ဘူး ..။ ခကြန်ပြေုတန်ရတောနဲ့ နောကကြသွှားတယ်..။ ရချိုးခန်းဝငလြိုကြဦးမယ်.. စောင့န်နေောြ သိလား..”

အဲ့လိုပြောပြီး မခွိုမခဉွမြကြန်ှာလေးနဲ့ ရငဖြိုနတေဲ့ ဟနပြနလြေးလုပပြှီး ရချိုးခန်းဖကြ သုတသ်ုတလြေး ထွကသ်ှားရော။ ကနွောလြည်း ဖနခြှကထြဲက ဝိုငတ်ှကေို တရှိနထြိုး သောကခြပြဈလိုကပြှီး ဆကတ်ီခုံပေါမြှာ ခွခွလေေေး လှဲခလွိုကမြိတယ်။ စိတထြဲမှာတော့ မလိုးရတာကြာတဲ့ အညိုနဲ့ နှစ်ပါးသှားရပြနတ်ော့မယဆြိုတဲ့ အသိနဲ့ ကနွောလြည်း စိတလြှုပရြှားနတောတော့ ဝနခြံရလိမ့မြယဗြွာ။

မကြလြုံးမှိတပြှီး လှဲနရောက ဘယလြောကကြှာသှားတယ် မသိဘူး။ မှှေးပြံ့ပြံ့ရနံ့တွရလောလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့မှ နှုတခြမ်းနီ အနီရင့ရြင့ဆြိုးထားတဲ့ နှုတခြမ်းတဈစုံ ကနွော့မြကြန်ှာနားမှာ ဝဲနတော တွေ့ရတယ်။ အညိုပါလား ခေါင်းလျှော်မေိုးခွိုးပြီးစ ဆံပငတ်ှကေ ပုခုံးကြောကြွောြ အရှေ့ကိုခထွားတယ်။ ဝတထြားတဲ့ စွပကြယွကြ ပါးပါးလလွလွေး။ အောကကြ အခုအခံမပါတော့ နို့သီးကြီးတွတေောင် စူထွကန်တော မှငန်ရတေယ်။ ပြီးတော့ နို့အုံကြီးတွကြညေ့ရြတာ ခါတိုင်းထကတ်ောင် ပိုပြီး ထွားအိအိကြီးတွေ ဖြစ်နသလေားလို့။ မကြန်ာပေါဝြဲကနွတေဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို လကန်ဲ့သပရြင်း ဆာလောငန်တေဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ကနွော့ဘြေးမှာ ဒူးထောကထြိုငရြင်း ကြည့်န်ရှောတယ်။

“မောင်.. ထတော့.. အညို့အိပယ်ာပေါသ်ှားစို့.. အညို ဒူးတွတေောငပြွော့လာတယ်.. ရငတ်ုနလြိုကတ်ာ”

တဲ့။ ကနွောခြကြခြငွြး မထသေးဘူး။ နှုတခြမ်းနီရဲရဲနဲ့ စိုလကလြကကြလေးဖြစ်နတေဲ့ အညို့နှုတခြမ်းကို ဆှဲစုပလြိုကတ်ယ်။ အင်းးးးး.. ဆိုပြီး အသံတိတလြေးညည်းပြီး ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို အားပါးတရ ပြနစြုပလြာတယ်။ သူ့လွှာတွကေ ကနွော့ပြါးစပထြဲ တိုးဝငလြာပြီး တိုကစြဈဆငတ်ယ်။ ကနွောကြလည်း သူ့လညတ်ိုငလြေးကို လကန်ဲ့သိုင်းဖကပြှီး တပြှတပြှှတမြှညအြောင် ဆကတ်ိုကစြုပန်မ်းနမေိတယ်။ နည်းနည်းကြာကြာလေး နမ်းပြီးတော့မှ ကနွောထြရပလြိုကတ်ယ်။ ခေါင်းထဲမှာ ရီဝဝနေေဲ့ ဝိုငတ်နခြိုးကလည်း ပြလာပြီ။ အညို့ကိုသိုင်းဖကရြင်း အညို့အိပခြန်းထဲက အိပယ်ာပေါကြို ခွလှမြေးကြဲကြဲနဲ့ လွှောကသ်ှားနမေိတယ်။

အိပယ်ာနားရောကတ်ော့ အိပယ်ာပေါကြို မတကသ်ေးပဲ မတတ်ပရြပရြင်း နှုတခြမ်းချင်ြးစုပရြင်း အဝတတ်ှအကေုန် ခွှတခြနွကြတေယ်။ နှစ်ယောကလြုံး စိတထြလာတော့ တဟင်းဟင်း .. တဟားဟား သံတွေ ထွကစြပြုလာပြီ။ စွပကြယွလြေးကို ခွှတလြိုကတ်ော့ အညို့နို့စိုစိုကြီးတွကေ ဘှားကနဲ ပေါလြာတယ်။ စိတကြှိုကကြိုငကြစားပေးလိုကြ၊ နို့သီးခေါင်းစူစူလေးတွကေို ခွပေေးလိုကြ၊ စို့လိုကြ လုပပြေးနတယ်ေ။ အညို့လကတ်ှကလေည်း အငှိမမြနပေါဘူး။ ကနွောြ့ကြောပြငကြို ပြတပြေးလိုကြ၊ အောကကြမာတောင့န်တေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို ဂွင်းထုသလို ကစားပေးလိုကလြုပန်ရင်ေး နှစ်ယောကသ်ား တကည်ီလကည်ီ ဖီးလတ်ကန်ကြတောပေါ့လေ။

“မောင်.. ကုတငပြေါတ်ကစြို့၊ အညို မောင့ဟြာကြီးကို စုပခြငွလြာပြီ..”

“အင်း.. အညို့အဖုတကြိုလည်း ကနွောြ လကြခြငွတ်ယ်..။ လာ.. အညို မှနမြှနလြေး…”

အဲ့လိုတွပြေောပြီးတာနဲ့ ကနွောြ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ပကလြကလြှနလြှဲလိုကတ်ယ်။ အညိုက တကလြာပြီး ကနွော့ည်ီလေးကို သူ့နှုတခြမ်းထူထူလေးမှာတေ့ပြီး လွှာကလေးကို ထုတကြစားရင်း ကနွော့ည်ီလေးရဲ့ ဒဈဖြားတဝဝြိုကကြို လကြပြေးနတယ်ေ။

“အညို!! ရှီးးးး .. နေဦး .. ကနွော့မြကြန်ှာကိုလာခွ.. လာခဲ့.. ကနွောလြည်း အညို့ကို လကြခြငွန်တော..”

ရုတတ်ရကြ အညိုလည်း နရောအနအထေားပြငလြိုကတ်ော့ ထကအြောကပြှောင်းပြန် 69 ပုံစံဖြစ်သှားပြီ။ ကနွော့မြကြန်ှာကို ဒူးထောကပြှီး ခွထားတယ်။ ကနွောလြည်း ကနွော့ခြေါင်းအောကကြို ခေါင်းအုံးတဈလုံး ထိုးထည့လြိုကပြှီး အညို့ဖငတ်ုံးကြီးနှစ်ခွမ်းကို ဆှဲဖြဲလိုကရြင်း ဖောင်းမို့နပြေီး အရညတ်ှစေို့နတေဲ့ အညို့စောကဖြုတကြှီးကို ပလပပြလပမြှညအြောင် အားပါးတရ လကြပြေးနမေိတယ်။

အောကဖြကကြ အညိုကလည်း တခကြတ်ခကြြ အာခေါငထြိုးမိတော့မတတ် ကနွော့ည်ီလေးကို သူ့ပါးစပထြဲ စုပစြုပသ်ှင်းလိုကြ ဒဈကို လွှာနဲ့ကစားနတေဲ့အခါ လကန်ဲ့ဂွင်းထုသလို ကစားပေးလိုကန်ဲ့ နှစ်ယောကလြုံး အရသာတွေ တွေ့နကြတောပေါ့။ သူလည်း လီးမစုပရြတာကြာလို့ အရသာတွေ့နသလေို.. ကနွောလြည်း စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းညိုညိုကြီးကို မလကြရြတာကြာလို့လားမသိဘူး ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။

တခါတခါ အညို့စောကဖြုတထြဲက စီးပစွပြစွတ်ှဲကလွာတဲ့ အညို့စောကရြည် ဖနတ်နတ်န် ငံ့တံ့တံ့လေးကိုတောင် နှမှောလို့ မွိုမွိုခပြလိုကမြိတယ်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ ကနွော့ည်ီလေးလည်း ၁၂ နာရီထိုးနသလေို… အညိုကလည်း..

“မောင်!! လုပစြို့နောြ.. အညိုပြီးချင်သ်လို ဖြစ်လာတယ်..။ မောင့ဟြာကြီးနဲ့ ထိုးထည့ပြှီး လုပရြင်းပြီးမှ ပိုကောင်းတာ..။ လုပစြို့နောြ”

လို့ ပြောလာတယ်။ ကနွောကြ အညို့သဘောလို့ပြောလိုကတ်ာနဲ့ လီးစုပန်ရောကရပပြှီး ဘေးကိုဖငခြထွိုငလြိုကတ်ယ်။ အညို ကုတငအြောကဆြင်း.. နံရံကိုမှီပြီး မတတ်ပလြုပရြအောငလြို့ ကနွောကြပြောတော့.. အိုကဆေိုပြီး ကုတငပြေါကြ လှှားကနဲ ဆင်းသှားတယ်။ ကနွောလြည်း ဝုန်းကနဲထပြီး ကုတငခြှရင်ေးက နံရံမှာ အညို့ကို တွန်းကပထြားလိုကတ်ယ်။ အညို့ပေါငတ်ံတဈချောင်းကို ဆှဲမပြီး အညို့နှုတခြမ်းကို အားရပါးရ ၃-၄ ခကြြ စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ အညို့လကတ်ဈဖကကြ တရမ်းရမ်းဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို သချောကိုငပြှီး သူ့စောကဖြုတဝြမှာတေ့ပေးရင်း နောကလြကတ်ဈဖကကြ ကနွော့ရြငဘြတကြို ပြတပြေးနတယ်ေ။ သသခွေောခွာလေး တေ့မိလောကပြှီဆိုတာနဲ့ ဒူးကြေးထားတဲ့ ကနွော့ကြိုယလြုံးကိုဆန့် ခါးမတမြတထြားပြီး ကနွောြ လိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။

“အားးးးးးးးးး!!”

ရှောရှောရှူရှူပမယေ့ြ.. နှေးနှေးစီးစီးလေးဗွ။ ၂-၃ ခကြလြောကြ ခါးကိုကညော့ပြီး အဝငအြထွကြ လုပပြေးနလေိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ အညို့မကြန်ာလေးကို တဈခကြကြှည့လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးလေးမှေးပြီး ဖီးလတ်ကန်တောတွေ့တော့ ပေါငတ်ဈချောင်းကိုကိုင်၊ အညို့ခါးကငွကြငွလြေးကို တဈဖကကြကိုငပြှီး အသားကုန် ကော့ကော့ဆောင့ပြှီး လိုးနမေိတာ ကောင်းလှန်းလို့ ကြယတ်ှလတွေတေောင် မှငသ်လို ဖြစ်လာတယ်။ အညိုကတော့ သူ့အကငွ့တ်ိုင်းပဲ အောခြငွရြာတွေ အောန်တေော့တာပါပဲ..။

“မောင်… ဆောင့ဆြောင့ြ… ကောင်းတယ်.. အားးးးးးးးးးးးး ရှီးးးးးးးးးးးးးးး ခစွလြိုကတ်ာ မောငရြယ်..”

နံရံကပပြှီး မိနဈ ၂ဝ လောကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုကြ ကော့ထိုးပေးလိုကြ လုပပြေးနလေိုကတ်ာ အညိုတဈခွီ ပြီးသှားပြီး ပြော့ခွသှေားလို့ ကုတငပြေါကြို ပြေ့ခွီပြီး တငပြေးလိုကရြတယ်။ ကနွောကြတော့ မနေ့ညက ဆရာမလေးနဲ့ ဆကတ်ိုကြ ၃ ခွီလောကြ လုပထြားမိတာရယ်၊ သောကထြားတဲ့ ဝိုငအြရှိနကြှောင့ရြယ် မပြီးနိုငသ်ေးဘူး။ အညိုက ကုတငပြေါမြှာ ဘေးတိုကတ်စောင်းလေးခွပြေီး မှိန်းနရှောတယ်။

ကနွောလြည်း ကြောပေးပြီး ခွခွလေေေးအိပန်တေဲ့ အညို့အနောကမြှာကပလြွှကြ လှဲအိပလြိုကရြင်း အညို့နားရှကကြလေးတွကေို ဖြဖြလေးကိုကပြေး၊ ဂွိုင်းအောကကြနေ လကလြွှိုရင်း နို့အယအြယကြှီးတွကေို လှမ်းကိုငပြှီး ဆုပခြွလေိုကလြုပန်မေိတယ်။ နည်းနည်းလေးကြာမှ အညို့တငပြါးကို သာသာလေးဆှဲဖြဲပြီး မာတောင့န်ဆေဲဖြစ်တဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို ပုဇွနထြုပကြှေးပုံစံအတိုင်း အညို့တငပြါးအနောကကြနေ အရညတ်ှစေိုအိအိဖြစ်နတေဲ့ အညို့စောကဖြုတထြဲကို ဖိသှင်းပြီး တအိအိ လိုးနမေိတယ်။ အညိုကတော့ ဘာမှအသံမထွကပြဲမှိန်းရင်း ငှိမင်ှိမလြေး ကြိတခြံနတယ်ေ။ ကပတ်ှန်းလေး လိုးနတေော့ အသံဗလံတွလည်ေး သိပမြထွကလြှဘူးပေါ့လေ။ တောတ်ောကြှာကြာလေး အဲ့လိုလုပန်ရင်ေး အညို့ဆီက အသံထွကလြာတယ်။

“မောင်!! အညို ဆဈဆဈ ဆဈဆဈဖြစ်လာတယ်..။ အထဲမှာ.. အခု လေးဘကထြောကပြေးမယ်..။ မောင် ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဆောင့ပြေးနောြ..”

အဲ့လိုပြောရင်း ရုတတ်ရကြ တစောင်းအိပန်ရောက လေးဘကထြောကပြေးလိုကတ်ော့ ကနွော့ည်ီလေးခငမြွာ.. ပလှတကြနဲ မှညသ်ံနဲ့အတူ အပြငထြှကကြှလာတယ်။ လေးဘကထြောကထြားတဲ့ အညို့တငပြါးအနောကမြှာ ကနွောြ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ခါးကိုညှှတပြှီး တငကြိုတအားနောကကြိုပစ်ထားတော့ အညို့ဖငကြားကားကြီးတွကေ အနောကကြို ပြူထွကန်တော အားရစရာကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ကြာကြာငေးမနအေားဘူး..။ အညို့ဖငန်ှဈခွမ်းကြားထဲက စောကဖြုတပြှူတဈတဈကို ကနွော့ည်ီလေးနဲ့တေ့ပြီး ဖိသှင်းခပြဈလိုကတ်ယ်။ ဝငသ်ှားတာနဲ့ ကနွောြ အညို့ခါးကငွကြငွလြေးကို လကြ ၂ ဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့တ်ော့တယ်။

“အင့ြ..အင့ြ.. ရှီးးးး ရှီးးးး.. မောငရြေ.. ကောင်းတယ်.. သှကသ်ှကလြေးဆောင့ြ…”

“အားးး အညို… ကနွောတ်အားကောင်းလာပြီ.. အညိုရဲ့… ဟားးးး ကောင်းလိုကတ်ာ…”

ကနွောြ ထိန်းထားလို့ မရတော့ဘူးဗွာ။ ခါးလေးကို စုံကိုငထြားတဲ့ လကြ ၂ ဖကကြို အညို့ဖငတ်ုံးအိအိကြီးတွဆေီ ပြောင်းကိုငပြှီး အားရပါးရ ဆုပခြွရင်ေး သုတရြညပြူပူတွကေို ပန်းထုတပြဈလိုကမြိတယ်။ နောကဆြုံး ကနွသ်မွှသုတရြညတ်ှကေို အညို့ဖငကြှီးထဲ တဇိဇိနဲ့ ညှဈသှင်းလိုကပြှီး မောလာတာနဲ့ အညို့ကြောပေါကြိုထပပြှီး လှဲကသွှားတယ်။

နှစ်ယောကသ်ား ထပလြွှကကြလေး မှိန်းပြီး အိပပြွောသ်ှားကြတာ ၁ နာရီလောကြ ကြာသှားတယ်။ ကနွော့ည်ီလေး အေးကနဲဖြစ်သှားတော့ ကနွောလြန့်နိုးလာတယ်။ အညိုကပြုံးရင်း ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ ဆေးကြောသန့်စငပြှီး ပြနလြာဟနတ်ူတဲ့ အညိုက မကြန်ှာသုတပြုဝါ ရစေိုလေးနဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို သုတပြေးနတောကိုးဗွ။ သန်.စငအြောင် ပြတသ်တဆြေးကြောပေးပြီးတာနဲ့

“မောင်.. တောတ်ောပြငပြန်းသှားလားဟင်”

လို့ ပြုံးပြီးမေးတယ်..။ ကနွောဘြာမှ ပြနမြပြောပဲ သူ့ကိုငေးနလေိုကတ်ယ်။

“အညိုတော့ မဝသေးဘူးနောျ..”

လို့ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ ပြော့အိအိဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို နှုတခြမ်းစိုစိုလေးနဲ့ ပြှတဆြို စုပပြေးပြနတ်ယ်။ ခကြခြငွြးတော့ ကနွောစြိတ် ပြနမြထလာသေးပမယေ့ြ အညို့လွှာရယ် နှုတခြမ်းရယ် ကြှမ်းကြှမ်းကငွကြငွြ လှုပရြှားမှုကြောင့ြ ကနွော့ည်ီလေးကတော့ ပြနထြစပြုလာပြနပြီဗွ။ ၁ဝ မိနဈလောကြ ကနွော့ကြို လီးစုပပြေးလိုကတ်ော့ ကနွောဇြိမတ်ှေ့စပြုလာပြီး ပြနတ်ောငလြာပြနတ်ယ်။ အညိုဘာမှစကားမဆိုပဲ ပကလြကအြိပန်တေဲ့ ကနွော့အြပေါကြို တကလြာပြီး ကနွော့ကြိုခွလိုကတ်ယ်။ တောငမြတန်တေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို သူ့အဖုတမြှာတေ့ပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။

ရှီးးးကနဲ သူ့ပါးစပကြ အသံထွကလြာတယ်။ ပြီးတော့မှ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း ကနွော့ကြို အပေါစြီးကနေ စလိုးတယ်။ ကနွောကြတော့ အောကကြနေ တုနတ်ုနလြေး ဖြစ်ဖြစ်သှားတဲ့ အညို့နိုညိုစိုစိုကြီးနှစ်လုံးကို ပင့ကြိုငထြားပေးရင်း ဇိမခြံနလေိုကတ်ယ်။ အညိုကတော့ ဆံပငခြှခွလေေေးတွကေို ကလဈကြီးကြီးနဲ့ ညှပထြားတော့ ပြောငပြှောငလြေးဖြစ်နတေဲ့ နဖူးလေးပေါမြှာ ခွှေးစကလြေးတွေ သီးလာတဲ့အထိ ကနွော့ရြငဘြတကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ထောကပြှီး ဆောင့ဆြောင့ခြနွတယ်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း သူ့ဖငကြှီးနဲ့ ကနွော့ပြေါငလြုံးတွေ ရိုကမြိတဲ့အသံ တဖောင်းဖောင်းမှညသ်ံ စည်းခကြကြကြ ထွကလြာတယ်။

“အင့ျ အင့ျ… မောင်.. ကောင်းလားဟင်…”

ကနွောြ ဘာမှမပြောပဲ ခေါင်းငှိမ့ပြှမိတယ်။ အညို ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ အံလေးကြိတ် နှုတခြမ်းလေးကိုကပြှီး ကနွော့ကြို ဆကလြိုးနပြနေတ်ယ်။ ဒီတဈခါတော့ အညိုမွှော့သှားအောငလြိုးမှ ကနွောြ ပြီးတော့မယဆြိုတာ အလိုလိုသိနလေို့ သူ့စိတကြှိုကြ လိုးပါစဆေိုပြီး လှှတထြားပေးမိတယ်။

“ဒေါကဒြေါကြ..ဒုံး..ဒုံးးး !!”

အဲ့လိုဖီးလတ်ကန်ခွေိနမြှာ အိမရြှေ့တံခါးမကြီးကို အသားကုနထြုနတေဲ့အသံ ကြားလိုကရြတော့ နှစ်ယောကလြုံး ဝရုန်းသုံးကား ဖြစ်ကုနတ်ယ်။ နှစ်ယောကလြုံး လှုပလြှုပရြှားရှား တုနတ်ုနရြီရီတွဖြစ်ေပြီး ရုတတ်ရကြ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်ကုနတ်ယ်။ သိတယမြလား လူဆိုတဲ့အမွိုးက ဆိတကြှယရြာမှာ အရှကမြရှိ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နရင်ေ ဘယသ်ူမှ မမှငပြါဘူးလဆေိုပြီး စိတကြပေါ့ပါးနသလေောကြ ရုတတ်ရကြ လူမိခံရမလိုဖြစ်ပြီဆို ဆောကတ်ညရြာမရ ဖြစ်တတတ်ာကိုးဗွ။ စောငပြါးလေးကို ဆှဲခွုံပြီး ကုတငပြေါမြှာပုနတေဲ့ အညို့ကို လှမ်းကြည့်ပြှီး ကနွောအြဝတတ်ှကေို မှနမြှနလြေး ကောကဝြတလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ပြှိုငဘြီးက ဆငဝြငအြောကမြှာ ရပထြားတာ ဘယလြိုမှ ရှောငပြုန်းနလေို့မှ မဖြစ်တော့တာ။ လာမယ့ဘြေး ပြေးတွေ့ရုံပေါ့။

“အညို!! အဝတတ်ှေ ပြနဝြတထြားလိုကြ၊ ကနွောြ သှားကြည့်လြိုကမြယ်..၊ လုပလြုပမြှနမြှန်…”

အဲ့လိုပြောပြီး ကနွောအြိပခြန်းထဲကနေ ခွလှမြေးကြဲကြဲနဲ့ အိမရြှေ့ဖကကြို ထွကလြာပြီး တံခါးမကြီးကို ကလန့်ဖြုတပြှီး ဖြင့ခြလွိုကတ်ယ်။

“မသဈသဈဆိုတာ ဒီအိမကြလားဗွ!!”

လူတခွို့ အပြငမြှာရပန်တယ်ေ။ ကနွောခြကြခြငွြး ရငထြိတလြာတယ်။ မသဈသဈဆိုတာ အနတ်ီလေးဝငန်ီရဲ့ နာမညဗြွ။

“ဟုတကြဲ့!! ဘာများဖြစ်လို့လဲခငဗြွ”

“မှို့သဈသှားတဲ့ ဘတဈြကား ၉ မိုငကြှေ့ကချောကထြဲ ကသွှားတယဗြွာ..။ အခု ခရီးသညတ်ှေ ဆေးရုံကြီးမှာ ….”

ကနွောြ့နားတွေ အူလာတယ်။ သူတို့ဘာတွေ ဆကပြှောနလေဲ ကနွောမြကြားတော့ဘူး။ မိုကကြနဲဖြစ်သှားလို့ တံခါးကို လှမ်းကိုငလြိုကရြတယ်။ ကနွော့ဒြူးတွေ ခွကသွှေားလို့ မတတ်ပမြရပန်ိုငတ်ော့ဘူး။ တံခါးပေါကဝြမှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြပြှီး ခေါင်းကိုငုံ့ထားမိတယ်။ ကနွော့အြနောကဖြကကြ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဝုန်းကနဲ လှဲပျိုသံကြားလို့ အသာလှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ အညိုလေ.. ဧည့ခြန်းထဲက ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ခွကသွှေားတယ်။ သူလည်းကြားလိုကပြှီနမှော။

ယူကလဈဝင်းထဲက လူတွအကေုနလြုံး အုံလာတယ်။ တဈယောကတ်ဈပေါကန်ဲ့ ဘာတွပြေောနကြမှေန်း မသိဘူး။ ကနွောြ အသာအယာ ထရပလြိုကတ်ယ်။ ခွလှေဲနတေဲ့ အညို့ကို အိမန်ီးချင်ြးမိန်းမတခွို့ ပြုစုနတောတွေ့တယ်။ ကနွောြ ဘာမှမပြောပဲ ကနွော့ပြှိုငဘြီးလေးကို ဆှဲထုတပြှီး ခွံအပြငဖြကကြို နင်းထွကခြဲ့မိတယ်။

အနတ်ီလေး… မသပေါနဲ့ဗွာ..။ ကနွောလြာနပြေီဗွာ…။ မထားသှားနဲ့နောြ… ကနွောလြာနပြေီ..။ အနတ်ီလေးရဲ့ ကလေးလေး လာနပြေီ။ ကနွော့ကြို ခနွမြသှားကြေးနောြ..။ ကနွောြ အနတ်ီလေးကို ဘယလြောကခြစွတ်ယဆြိုတာ အနတ်ီလေး သိပါတယ်…။ ကနွောြ.. အနတ်ီလေးမရှိပဲ မနရေဲဘူးနောြ…။ ဆရာမလေးရေ.. ကနွောလြာနပြေီဗွာ..။

ကနွော့အြဆုတတ်ှေ ကြဲထွကတ်ော့မလား မှတရြတယ်။ ကနွော့စြကဘြီးလေးဟာ မှားတဈစင်းလို လမ်းပေါတ်ရိပရြိပ် ပြေးနတယ်ေ။ မနကခြင်းဆီက နသောနတေဲ့ ကောင်းကငဟြာ ခကြခြငွြးအုံ့မှိုင်းလာပြီး မိုးတွရှောခလွာတယ်။ ကနွော့တ်ကိုယလြုံး ရှှဲရှှဲစိုကုနပြှီ။ ကနွော့ပြါးပြငပြေါမြှာ မကြရြညတ်ှလေား မိုးစကတ်ှလေား မသဲကြဲတော့ဘူးဗွာ။ ဒီလိုနဲ့ ဆေးရုံပေါကြို ကနွောြ စိုရှှဲတုနရြီပြီး ရောကသ်ှားတယ်။

ခပည်ံ့ညံ့ ဗမာဇာတကြားတွထေဲကလို ကနွော့ခြစွသ်ူ ဆရာမလေးဟာ မှာတမ်းတွေ အရှညကြှီး မခွှခေဲ့ပါဘူး။ ပြုံးမဲ့မဲ့မကြန်ှာနဲ့ နောကဆြုံးစကားတွလည်ေး မဆိုခဲ့ပါဘူး။ ကနွောတ်ှေ့လိုကရြတဲ့အခွိနမြှာ.. ကြိုးပြတန်တေဲ့ မင်းသမီးအရုပကြလေးလို ရငခြှဲရုံထဲက အုတခြုံကြီးပေါမြှာ ပြော့ဖတဖြတကြလေး လှဲလွောင်းနရှောပြီလေ။

စဈမကပြှိုငမြိုး… ကြယကြလေးတွေ စီးချင်ြးမထိုးကြပါနဲ့…

မိုးခွုပအြိမပြှန်…. လမင်းကိုပနတ်ဲ့ မိန်းကလေး..

ငှိမ်းခမွြးရေးနဲ့ အိပစြကန်လေို့ပါကြယ်။

(တာရာမင်းဝေ၏ ကနွောန်ှင့ြ သနပခြါးပြင့ကြလေး ကဗွာမှ)

တန်းစီနတေဲ့ အလောင်းပုံတွကြေားထဲ ကနွော့ဆြရာမလေး အိပန်ရှောပြီ။ ကနွောြ အသံမထွကပြဲ မကြရြညတ်ှေ ပေါကပြေါကကြနွတယ်ေ။ ဆံနှယရြှညရြှညလြေးတွကေို သပသ်ပရြပရြပဖြစ်အောင် ကနွောြ သချောသပပြေးနမေိတယ်။ အေးစကစြကဖြစ်နတေဲ့ သူ့ပါးပြငကြို ကနွောြ အကြိမကြှိမ် နမ်းနမေိတယ်။ ပီယာနိုတီးတဲ့ လကခြွောင်းပြော့ပြော့ရှညရြှညလြေးတွကေို ကနွောြ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြိုငထြားပြီး တိုးတိုးလေး ခေါကြှည့မြိနတယ်ေ။

“အနတ်ီလေး… အနတ်ီလေး… ကလေးလေး ဒီမှာလေ…။ အနတ်ီလေး.. ထပါဗွာ…။ ပြုံးပြီး.. ဘာတုန်း ကမွအခစွကြလေးရာလို့ ပြနဖြှလဗွေော..။ ဘာလို့တိတန်တောလဲ။ ဘာမှလည်း ပြနမြပြောနိုငရြှာတော့ဘူးဗွာ။ ခဏလေးဖြစ်ဖြစ်ထပါဗွာ။ ကနွောြ ဝနခြံစရာလေး ရှိနလေို့ပါ။ ကနွောြ အနတ်ီလေးကို တကယခြစွပြမယေ့ြ အညိုနဲ့ အိပမြိတဲ့အကြောင်းလေး ပြောပြချင်လြို့။ အနတ်ီလေးစိတဆြိုးပြီး ရိုကတ်ာ၊ အောတ်ာလေး ခံချင်လြို့ပါ။ အနတ်ီလေး အခုလိုဖြစ်သှားတဲ့အခွိနမြှာ ကနွောကြ ဖောကပြှနန်တောဗွ။ ကနွော့ကြို ခွင့မြလှှတန်ဲ့နောြ။ ဆရာမလေး ထတော့ဗွာ..။ ကနွော့ကြို အဲ့လိုမနောကန်ဲ့…။ ကနွောြ မခံနိုငဘြူး။ ဆရာမလေးက ကနွောန်ဲ့ အိမထြောငပြှုမယဆြို။ ပီယာနိုကော၊ ဂဈတာကော တီးပြီး စာတွအမွေားကြီးဖတတ်ဲ့ ကလေးလေးတွေ မှေးပေးမယဆြို။ ဘာလဲ အခု ဂတိမတညတ်ော့ဘူးလား။ ထတော့ဗွာ.. ဒီလောကအြေးစကန်တေဲ့ အုတခြုံကြီးပေါမြှာ အိပမြနနေဲ.တော့။ မှန်းစမ်း ခေါင်းမနာဘူးလား။ ကနွော့လြကမြောင်းကို ခေါင်းအုံးထား.. လာ။ မိုးတွေ တအားသည်းလာပြီဗွ။ ခမွြးနလေား။ ကနွောဖြကထြားမယဗြွာ။”

ရငခြှဲရုံထဲမှာရှိတဲ့လူတွေ ကနွော့ကြို ဝိုင်းကြည့်န်ကြတေယ်။ အလောင်းတွတငေတ်ဲ့ အုတခြုံပေါြ ကနွောတ်ကပြှီး ဆရာမလေးကို ဖကထြားတာကိုး။ ကနွောြ မရှကပြါဘူးဗွာ။ ခစွသ်ူကို ဖကထြားတာပဲလေ။ ကနွောစြကားတွေ ဆကပြှောနတယ်ေ။ ကနွောြ ဖောကပြှနမြိတဲ့အကြောင်း… သဈစာမဲ့မိတဲ့အကြောင်းတွေ.. အခုဆို အရမ်းကြောကန်ပေါပြီ ဆရာမလေးရာ။ ကနွောြ နောကမြလုပတ်ော့ပါဘူး။ အခုကနွော့ကြို တမငအြပြဈပေးနတောပါ။ မသပေါဘူး။ သချင်ေယ်ောငဆြောငန်တောနမှော။ ပြီးမှ ဘှားကနဲထလာပြီး အရငကြလို အားပါးတရ ခစွစြဖြယလြေးပြုံးပြီး ကနွော့ကြို နားရှကကြို မနာအောငဆြှဲပြီး ကလေးလေး အရူးဆိုပြီး စနနေောကန်ေဦးမှာ.. ကနွောသ်ိပါတယ်။ ကနွော့ခြစွသ်ူရဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို ကနွော့န်ှုတခြမ်းနဲ့ သာသာဖြဖြလေး နမ်းကြည့်တ်ယ်။

“ညီလေး!! စိတထြိန်းကြာ…”

ဆိုပြီး လူနှစ်ယောကြ ကနွော့လြကမြောင်းကို အတင်းလာဆှဲတယ်။

“ဟေ့လူတွေ.. ကြုပကြိုလာမထိနဲ့”

ဆိုပြီး တွန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့ သူတို့လှန့်သှားတယ်။

“အနတ်ီလေး ထတော့!! ပြနစြို့ဗွာ..”

လူတွဝေိုင်းကြည့်န်တယ်ေ။

“အိမပြှနရြောကမြှ ကနွော့ကြို အပြဈပေးချင်သ်လောကပြေး ဟုတပြှီလား။”

ရုတတ်ရကြ အနတ်ီလေးကို ဖကထြားတဲ့ ကနွော့ကြို လူတွဝေိုင်းဆှဲခွာလိုကတ်ာ ခံလိုကရြတယ်။ ကနွောြ အားရှိသလောကြ ရုန်းတာ မရဘူးဗွာ။ လူ ၄-၅ ယောကြ ဝိုင်းခွုပထြားလို့ ယကကြနယ်ကကြန် ဖြစ်ကုနပြှီ။

“ကနွောြ မရူးဘူးနောြ!! လှှတစြမ်းပါဗွာ!! ဘာသသှေားပြီလဲ!! ခငဗြွားတို့ မမှငဘြူးလား။ တဈကိုယလြုံး ပြော့ပြော့ပြောင်းပြောင်းလေး.. လှတပတလေး..။ ဒါသတော မဟုတဘြူးဗွ။ ကနွော့ကြို အပြဈပေးတဲ့အနနေဲ့ ခဏဟနဆြောငန်တော။ လှှတကြှစမ်းပါ။”

ကနွောြ အာခေါငခြှဈပြီး အောပြဈလိုကတ်ာ ရငခြှဲရုံ အမိုးပေါြ ဆူညံနအေောငကြနွတေဲ့ မိုးစကမြိုးပေါကသ်ံတွကေို ဖုံးသှားတယ်။

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး !!!!!!!”

ယူကလဈဝင်းထဲက တဈထပတ်ိုကပြု ဖြူဖြူလေးရဲ့ ဆငဝြငအြောကမြှာ ဆရာမလေးကို ပြငဆြငထြားပါတယ်။ ခုံအရှညန်ှဈလုံးကို အောကကြခံထားပြီး ကန့်လန့်တငထြားတဲ့ သဈသားအခေါင်းလေးထဲမှာ ကနွော့ခြစွသ်ူလေး လှဲလွောင်းငှိမသ်ကလြို့ပေါ့။ ပတဝြန်းကငွကြ တိတဆြိတလြှန်းနတယ်ေ။ ယူကလဈရှကတ်ှကေို လတေိုးလို့ တရှဲရှဲ မှညသ်ံတွကလှေှဲလို့ ဘာမှမကြားရဘူး။

နှစ်ရကရြှိပြီ..။ ကနွောြ ရငခြှဲရုံကနေ အနတ်ီလေးကို ပြနသ်ယလြာပြီးကတည်းက သူ့ဘေးကနေ မခွာတာ။ ဘလောကဈြအပြာ၊ ထမီအနကရြောငကြလေးကို ရမေိုးခွိုးသန့်စငပြေးပြီး ဝတထြားပေးတော့ သပသ်ပရြပရြပကြလေးနဲ့ ကကြသ်ရရှေိလိုကတ်ာဗွာ။ သူ့ဆံပငအြရှညကြှီးတွကေို မညိုညိုက သချောကစွထြားပေးတော့ ကစွဆြံမှီးတုတတ်ုတလြေးက ရငဘြတပြေါမြှာ ခွလေို့ပေါ့။ မနကဖြှနဆြိုရင် ဆရာမလေးကို မှခတွေော့မယ်။ ဒီညဟာ ဘဝမှာ နောကဆြုံးတူတူ နရတေဲ့ ညပေါ့ကြယ်။

အို.. ကံကြမျမာရေ.. အကယ်၍များ လူတွပြေောသလို နောကဘြဝဆိုတာ တကယရြှိခဲ့ရင် ဘဝဆကတ်ိုင်း ဆရာမလေးနဲ့ ကနွောြ ဆုံပါရစလေို့ စိတထြဲက ဆုတောင်းနရင်ေး ကနွောမြှတန်ိုးရတဲ့ မကြန်ှာလေးကို ငေးကြည့်န်မေိတယဗြွာ။ အခွင့အြရေး နောကတ်ဈကြိမရြဦးမယဆြိုရင် ကနွောြ ဘယတ်ော့မှ မဖောကပြှနတ်ော့ဘူး၊ သဈစာမမဲ့တော့ဘူးလို့ ဂတိပေးပါတယ် ဆရာမလေးရာ။ အနတ်ီလေးတီးနကြေ သီချင်ြးနုတဈြတွကေိုလည်း သချောလေး စီစီရီရီလုပပြှီး အခေါင်းထဲ ထည့ပြေးနမေိတယ်။

ညက တဖြေးဖြေး နကလြာခဲ့ပြီ။ လပြကေလေေး တနော့နော့ တိုကန်တယ်ေ။ အသုဘရှုလာတဲ့ လူတွလည်ေး ပြနကြုနကြှပြီ။ အနတ်ီလေးရဲ့ ရုပကြလပဘြေးမှာ ထိုငရြင်း တွတွငေေေးနတေဲ့ မညိုညိုကို ကနွောြ စကားလှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။

“အညို.. အနတ်ီလေးကုတငဘြေးမှာ ထောငထြားတဲ့ .. ကနွော့ဂြဈတာလေး ယူပေးပါ..။ ကနွောြ အနတ်ီလေးကို ဂဈတာတီးပြချင်လြို့”

အညို ထထွကသ်ှားပြီး ဂဈတာလေးကို ယူလာပြီး ကနွော့လြကထြဲထည့တ်ယ်။ ကနွောြ ဂဈတာကြိုးတွကေို ခပမြှနမြှနလြေး ညှိလိုကရြင်း ကီးမှှင့တ်ဲ့ကာပိုလေးကို ဂဈတာဖရကတ်ံရဲ့ နံပါတ် ၅ မှာ ညှပလြိုကတ်ယ်။ ကော့ဒကြိုငပြှီးတာနဲ့ ညာလကခြွောင်းတွနေဲ့ ဂဈတာကြိုးတွကေို ဆှဲကုပလြိုကတ်ယ်။

(Saimon & Garfunkel ရဲ့ Scarborough Fair: သီခင်ျး..)

တုနခြါနတေဲ့ ကနွော့သ်ီချင်ြးဆိုသံ ကြဲအကအြကြ ခပတ်ိုးတိုး ထွကလြာတယ်။ ဆရာမလေး အရမ်းကြိုကတ်ဲ့ သီချင်ြး.. နားထောငပြါတော့.. ဒီတဈခါပဲ ကနွောဆြိုပြလို့ ရတော့မှာမို့လို့ပါဗွာ။ ခါတိုင်းလို သီချင်ြးဆိုတာ ဆုံးသှားတိုင်း ဆှေးသှားတဲ့ဟာလို့ အနတ်ီလေး ကနွော့ကြိုဖကပြှီး မပြောနိုငတ်ော့ပါလားကြယ်။ အဲ့ဒီအသံအစား မညိုညိုရဲ့ ကြိတရြှိုကသ်ံ တဟင့ဟြင့ပြဲ ကြားနရတေယ်။ သီချင်ြးဆုံးသှားတော့ ညအမှောငထြဲ ကနွောြ ငေးနမေိတယ်…။ ကနွော့ဘြဝဟာ ညအမှောငထြကြ ပိုလို့တောင် မှောငတ်ော့မယ် ဆရာမလေးရာ။

နောကန်ေ့မှာ ဆရာမလေးကို လိုကပျို့တဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှကေို ကနွောြ သချောမမှတမြိတော့ဘူး။ မညိုညိုက ဆရာမလေးအခေါင်းကို အတင်းဖကပြှီး ငါ့ကိုခွင့လြှှတပြါ သူငယခြငွြးရယလြို့ အောပြှီး ခွလှေဲသှားတာရယ်… မှနေီနီတွေ တူးဆှထားတဲ့ ကငွြးအနကကြှီးထဲ ကနွော့ခြစွသ်ူကို မှုပန်ှံလိုကကြှတာတွေ ကနွောြ သချောပြနမြမှတမြိတော့လောကအြောင် ဝဝေါးခဲ့ပြီ။ ဘယတ်ော့မှ ပြနမြတွေးချင်တ်ော့တဲ့ အဖြစ်ပကြတ်ှပေေါ့။

ရာဘာခွံသုူနရြဲ့ ညောငထြောကပြငအြကြီးကြီးအောကမြှာ ဆရာမလေးကို မှုပန်ှံထားတယ်။ နောကပျိုင်းရကတ်ှမှော ကနွောကြိုယတ်ိုင် ပုံကြမ်းခွဈထားတဲ့ ကြောကပြှားလေးကို ခစွသ်ူရဲ့ အုတဂြူလေးမှာ ကပန်ိုငဖြို့ အလုပတ်ှရှေုပန်ခေဲ့တယ်။ အားလုံးပြီးသှားတော့ အေးစိမ့န်အေောင် အရိပကြောင်းတဲ့ အပငကြှီးအောကမြှာ သပရြပတ်ဲ့ အုတဂြူဖြူဖြူလေး ဖြစ်လာတယ်။

မသဈသဈ@ဝငန်ီ ဆိုတဲ့ ကြောကပြှားလေးပေါမြှာ ပီယာနိုခလုတကြလေးတွရယ်ေ၊ ဂီတသင်ျကတေ နုတဈြကြေးကြေးလေးတွရယ်ေ ထွင်းထားတယ်။ ကနွော့ဘြဝတော့ ရှေ့ဆကဘြာလုပရြမလဲ ကနွောြ မတွေးတတသ်ေးဘူးဗွာ။ ဖဖနေေဲ့ မမလေည်ေး မကြန်ှာမကောင်းကြဘူး။ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ မှုနတ်တမေကြေန်ှာနဲ့ နလောတာ ရကတ်ှကြောလာပြီကော။

မွှောလြင့ခြကြမြဲ့သှားရင် လူဆိုတာ အသကရြှငန်ရကေန်ဲ့ ဗလာကြီးဆိုတာ ပိုပိုသိလာတယဗြွာ။ တခါတလဆေို မနကစြောစောထပြီး အနတ်ီလေးကြိုကတ်ဲ့ စံပယပြှင့လြေးတွေ စွေးထဲကဝယ်.. ရာဘာခွံသုူနထြဲက အနတ်ီလေးအုတဂြူဖြူဖြူလေးပေါမြှာ အသာလေး ဖြန့်ခင်းထားပေးပြီး အရူးတဈယောကလြို စကားတွေ တတွတတ်ှတ် ပြောနမေိတယ်။ ညတောတ်ောကြှီး မှောငလြာမှ အိမကြို တိတတ်ဆိတ် ပြနပြှနလြာတတတ်ယ်။ တဈမှို့လုံးကလူတွကေ ကနွောလြာရင် သနားစရာမကြန်ှာတွနေဲ့ ဝိုင်းကြည့်န်ကြတေယ်။ ဒါမှမဟုတ် အရူးတဈယောကကြို စာနာတဲ့ မကြဝြန်းတွပေေါ့ဗွာ။

အညိုတဈယောကကြော… ကနွောကြိုယတ်ိုင် မမှငခြဲ့တာကြာပြီ။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း အထိနာရှာမယ်။ သူတို့နှစ်ယောကဆြိုတာ ၁ဝ နှစ်သမီးလောကကြတည်းက အတူတူနလောကြတဲ့ ညီအဈမထကပျိုတဲ့ သူငယခြငွြးတွလေေ။

တဈရကတ်ော့ ကနွောတ်ဈယောကြ အနတ်ီလေးဆီက ပြနအြလာ ယူကလဈဝင်းထဲ ဝငမြိတယ်။ ဆငဝြငအြောကကြ ဒန်းကလေးပေါမြှာ အညိုတဈယောကထြဲ ထိုငန်တောတွေ့တယ်။ ကနွောဝြငလြာတာမှငတ်ော့ တဈခကြလြှမ်းကြည့်တ်ယ်။ စကားတော့ မပြောဘူး။ သူ့ပုံစံက ဖြော့တော့တော့ ဖြူရောရြောန်ဲ့ ပိနသ်ှားသလိုပဲ။ တောတ်ောစြိတထြိခိုကထြားပြီလေ။ ကနွောဘြာမှ စကားမဆိုဖြစ်ပဲ အညို့ဘေးမှာ ဝငထြိုငပြှီး စီးကရကတ်ဈလိပ် ထုတဖြှာနမေိတယ်။ ရုတတ်ရကြ အညိုက.. ကနွော့လြကထြဲကို အစိမ်းရောင် စာအုပကြလေးတဈအုပ် ထိုးထည့ပြှီး

“မောင်!! ဖတကြှည့ပြါ”

လို့ ပြောလာတယ်။ စာအုပအြဖုံးမှာ ဝငန်ီလို့ ရေးထားတယ်။ ဒါ အနတ်ီလေးရဲ့ ဒိုငယ်ာရီထငတ်ယဗြွ။

“နောကဆြုံး စာမကြန်ှာတွကေို လှနဖြတကြှည့ြ.. မောင်….”

လို့ အညိုက ငိုသံပါနဲ့ပြောတယ်။ ကနွောြ စာရှကတ်ှကေို ခပမြှနမြှနလြှနန်တေုန်း .. အညိုက စကားတွေ ဆကတ်ိုကပြှောရင်း တဟီးဟီး ငိုခလွိုကတ်ယ်။

“ဝငန်ီ အကုနသ်ိတယ် မောငရြဲ့။ တမငမြသိချင်ယ်ောငဆြောငသ်ှားခဲ့တာတဲ့။ အို!! စိတန်ှလုံးဖြူစငတ်ဲ့ ငါ့သူငယခြငွြးလေးရေ.. နင့အြစား ညိုပဲသသှေားရင် ကောင်းမယန်ောြ..။ ညိုကမှ မိန်းမယုတ်..။ သူများခစွသ်ူကို မှုဆှယတ်ဲ့မိန်းမ..။ တသကလြုံး ယူကြုံးမရဖြစ်အောင် လုပခြဲ့တာလား သူငယခြငွြးလေးရယ်..။ ညိုလည်း သချင်ေန်ပေါပြီဟာ.. ဟင့ဟြင့ြ!!”

ငိုနတေဲ့ အညို့ကို ကနွောမြကြည့်အြားဘူး။ တဆတဆြတ် တုနခြါနတေဲ့ လကခြွောင်းတွနေဲ့ စာအုပကြို တင်းတင်းဆုပရြင်း ဆရာမလေးရဲ့ လကရြေးဝိုင်းဝိုင်းစကစြကလြေးတွကေို ဖတန်မေိတယ်။

…. …. ….. ….. …. …… ……

အညိုနဲ့ ငါ့ခစွသ်ူတို့နှစ်ယောကကြို ကြည့်တ်ာ တောတ်ောလြေး အမူအယာပကြန်ပေါလား…။ နငဘြာလုပမြလဲ မိဝငန်ီ….။

ငါ့ကလေးလေးက တကယတ်ော့ ပေါကစြလေးပါ..။ ပြီးတော့ သူလည်း ယောကြြားတဈယောကပြဲ…။ ငါနဲ့ ကင်းကြာခွိနမြှာ မတောတ်ဆတွေ ဖြစ်ကုနတ်ယ် နမှောပါ…။ သနားစရာကောင်းလိုကတ်ာ…။

တခါတခါ သူ့မကြန်ှာက ညှိုးညှိုးသှားရှာတယ်..။ လိပပြှာမလုံ ဖြစ်နရှောတယ်..။

ညိုကလည်း… သိကျခာရှိတဲ့ မိန်းမပါ..။ ငါသိပါတယ်..။ အားလုံးက မတောတ်ဆ ဖြစ်ခဲ့တာတွပေါ..။ ငါမသိချင်ယ်ောငဆြောငန်မယ်ေ..။ ပိပိရိရိပေါ့…။

ကလေးလေးက ငါ့ကိုတောတ်ောခြစွရြှာတယ်..။ ငါ့ကို လကထြပမြှာပါ..။ သူငယခြငွြးအပေါလြည်း ငါ အပြဈမတငလြိုတော့ဘူး..။ ဝမ်းတော့နည်းတယဟြာ..။

… …. …. … .. .. … ….

… …. … … …. …. … …..

ကနွောြ ဆကဖြတလြို့ မရတော့ဘူးဗွာ။ အမှငအြာရုံတွေ ဝဝေါးကုနတ်ယ်။ မကြရြညတ်ှေ သူ့အလိုလို စီးကလွာတယ်။ ဖြစ်မှဖြစ်ရလဗွော။ တခွိနလြုံး နာနာကငွကြငွန်ဲ့ နထေိုငသ်ှားခဲ့တဲ့ ကနွော့ဆြရာမလေးရာ။ အဲ့ဒီမနကကြကော သူထွကသ်ှားခဲ့တာ စိတဖြှောင့ခြဲ့ရဲ့လားဗွာ။ သူ့အလဈမှာ ကနွောန်ဲ့ အညို ဘာလုပမြယဆြိုတာ သူသိနတောပဲ။ ကနွောြ အသကမြရှိတော့တဲ့ လူတဈယောကလြို မှိုငင်ေးနမေိတယ်။ တိတတ်ဆိတ် ထပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ အညိုကတော့ တသိမ့သ်ိမ့ရြှိုကရြင်း ကနွခြဲ့တယ်။

အဲ့ဒီနေ့က ကနွောြ အညို့ကို နောကဆြုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ နေ့ပဲဗွ။ ကနွော့မြှာ ဆရာမလေးရဲ့ အုတဂြူရှေ့မှာတောင် သှားမရပရြဲတော့ဘူး။ ဘဝကို တမှည့မြှည့ြ နာကညွြးသှားစတေဲ့ အကြောင်းအရင်းကို သိလိုကရြပြီလေ။ သတေဲ့အထိ သိမ်းထားရတော့မယ့ြ အနာတရတွေ။ ကနွောန်ဲ့တနတ်ာ ကနွောရြခဲ့ပြီလေ။

နောကတ်ဈနေ့မနကမြှာ ဖဲကြိုးလေးတွေ ကြဲထားတာနဲ့တူတဲ့ လမ်းလိမလြိမလြေးတွရှေိတဲ့ တိတဆြိတလြှပတဲ့ နချင်ေ့စြဖြယ် မှို့ကလေးကနေ ကနွောြ ထွကခြှာခဲ့ပါတယ်။ ကနွော့ကြွောပိုးအိပ် အပြာလေးထဲမှာ ဂငွြးပန် ၃ ထညန်ဲ့ တီရှပတ်ခွို့ ပါတယ်။ ဂကြလြနဒြနရြဲ့ ပငလြယဝြံပုလှဆေိုတဲ့ ဝတ်ထုတဈအုပပြါတယ်။ အနကရြောင် သှဂတစြတင်းဘောငရြီယို တံဆိပန်ိုငလြှနကြှိုးတပထြားတဲ့ စပိနဂြဈတာ နီညိုရောငလြေးကို ကြောမှာလှယထြားတယ်။ ဂဈတာရဲ့ အတွင်းနံရံမှာ ဗလငစြီယာမှို့မှ ဆရာကြီး… ကိုယတ်ိုငစြီရငသ်ော GC-60 လကလြုပဂြဈတာဆိုတဲ့ တံဆိပပြေါမြှာ သင့ပြီယာနိုဆရာမလေး ဝငန်ီလို့ လကမြှတကြလေး ထိုးထားတယ်။ ရငဘြတထြဲမှာတော့ တဈဘဝစာ နောငတ်တွေ၊ ဖြမဆေညန်ိုငမြှုတွေ ပါတယ်။

သင်ျဘောကြီးက ဥသှဆှဲနပြေီ။ လကရြမ်းကို မှီတွယထြားတဲ့ ကနွောြ တောအုပမြှုနပြှပြလေးရှိရာ ဟိုးယူကလဈဝင်းဖကကြို ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ အနတ်ီလေး၊ အညို၊ ပြောရြှှငခြဲ့ရသော ကာလများ။ ဘယဆြီမသိတဲ့ ကနွော့ခြရီး။

ဝိဉာဉန်ှင်းမှုနတ်ဈစကြ
အိပမြကမြှင်းခွါ(၁၃)
တဈယောကထြဲ အတုံးအရုံးလဲသူ
ငါ့ကံကြမ်မာနဲ. … … လူ

(တာရာမင်းဝေ၏ တလမှေတေတ်ိုင် ကဗွာမှ)

အခု ကနွောပြှောပြခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှေ ဖြစ်ခဲ့တာ ၁၃-၁၄ နှစ်လောကတ်ောင် ရှိသှားပြီလား မသိတော့ဘူး။ နောကပျိုင်း ကနွောြ ဘာဆကဖြစ်သလဲဆိုတာ ပြနတ်ောင် တွေးမကြည့်ခြငွလြောကအြောင် ရှုပထြှေးလှန်းခဲ့ပါတယ်။ ကနွော့မြှို့ကလေးကို စွန့်ခွာခဲ့ပြီး တဈခါမှ ပြနမြရောကဖြစ်တော့ပါဘူး။ ကနွောဟြာ လူပလေူလှှင့တ်ဈကောင် ဖြစ်သှားခဲ့ပါတယ်။

အဲ့ဒီခတ်ကေ အထကတ်န်းအောငတ်ဲ့ လူငယတ်ှလေိုပဲ ကြောင်းတဈခုကို ရောကသ်ှားခဲ့တယ်။ မေ့ဖို့ကြိုးစားတယဆြိုတဲ့ အကြောင်းပြခကြန်ဲ့ ဖဲပြင့တ်ှေ၊ သူရာရညတ်ှေ၊ မိန်းမတွေ၊ မူးယဈဆေးတွေ၊ ကြောငတ်ောငတ်ောင် စာအုပတ်ှနေဲ့ နှစ်တွအမွေားကြီး ကုနလြှနစြခေဲ့ပါတယ်။

သချောတာ တဈခုကတော့ ကနွောြ မပြောတ်ော့ပါဘူးဗွာ။ လောကမှာ လူတွအကြေောကဆြုံးအရာက သခွင်ေးတရားလို့ ပြောကြတယ်။ မဟုတဘြူးဗွ..။ အသကလြောကြ မှတန်ိုးရတဲ့သူနဲ့ ကြကြင်ေးတာလောကြ ကြောကစြရာကောင်းတာ ဘာမှမရှိဘူး။ အဲ့ဒါတော့ ခငဗြွားတို့ ယုံဗွာ။ သခွင်ေးတရားလောကတ်ော့ စာဖြဲ့မနတေော့ဘူး။

Albert Camus: ရဲ့ the outsider: ဝတ်ထုထဲက မားဆော့ ဆိုတဲ့ ဇာတကြောငလြိုပဲ ဘဝကို ဘာတဈခုမှ မလေးနကပြဲ ဆကလြကရြှငသ်နခြဲ့ပါတယ်။ မိသားစုဆိုတာ ရှိခဲ့လွှကန်ဲ့ ဂစွပြဆီတဈကောငလြို လမ်းဘေးမှာ နခေဲ့ဖူးတယ်။ ကနွောဟြာ အတ်တဘဝမှန် ဝါဒီဆနမြှန်းမသိ ဆနလြာခဲ့ပါပြီ။ တခါတခါမှာ ခတ်ပေေါြ ကဗွာဆရာတဈယောကန်ဲ့ ပေါင်းပြီး ဆော့ခရတ်တိလို အဆိပမြသောကရြဲလို့ အရကသ်ောကတ်ာကြလို့ ကြူးရင့န်ခေဲ့ဖူးတယ်။ တခါတလကြတေော့ ကနွောန်ဲ့အိပခြငွတ်ဲ့ မိန်းမတခွို့နဲ့ ကနွောအြိပမြိတယ်။

ညသန်းခေါငမြှာ လန့်နိုးလာတိုင်း ကနွော့အြိပယ်ာပေါမြှာ ရောကန်တတေတ်ဲ့ မိန်းမတွဟော ကနွောခြစွတ်ဲ့ ဆရာမလေး မဟုတမြှန်း သတိထားမိပြီး သည်းထနစြှာနဲ့ ငိုကြှေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကနွောဟြာ မိန်းမဘယန်ှဈယောကန်ဲ့ အိပမြိခဲ့သလဲ ကနွောကြိုယတ်ိုငတ်ောင် မမှတမြိတော့လောကအြောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကနွောဟြာ မဖြူစငတ်ော့ပါဘူးဗွာ။ အဝတစြဖြူဖြူလေးကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အညဈအကြေးသုတတ်ဲ့ လကန်ှီးအဖြစ် အသုံးပြုပြီးမှ ဆပပြှာနဲ့ အထပထြပ် လွှောဖြှတခြဲ့ရငတ်ောင် အရငလြို ဆှတဆြှတဖြှူနိုငပြါ့မလား။ အဲ့ဒီလိုပါပဲ ကနွောဟြာ ညဈနှမ်းသှားခဲ့ပါပြီ။

ဖဖနေေဲ့ မမေေ၊ မညိုညို.. သူတို့တွေ ကနွောြ ဘယရြောကလြို့ ဘယပြေါကန်ပြေီလဲ သိရှာမယ် မထငပြါဘူး။ ကနွောဟြာ ကိုယ့ဘြဝကို ကိုယအြမှောငခြထွားခဲ့တယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောဟြာ မှနမြှနလြည်း မိုကဇြာတမြသိမ်းနိုငခြဲ့ဘူး။

ဒီလိုနဲ့ အိမကြထွကလြာတာ တောတ်ောလြေးကြာလာပြီး မိုကစြရာရယလြို့ မကနွတ်ော့လောကအြောင် ကမ်းကုနတ်ဲ့အခါ ကနွောန်ဲ့ တူတူနတေဲ့ ခတ်ပေေါြ ကဗွာဆရာဆိုတဲ့လူက ပငလြယခြှားနတေဲ့ အရပဒြသတေဈခုကိုသှားကြဖို့ အဖောစြပလြာခဲ့တယ်။ ဘာမှရှညရြှညဝြေးဝေး မတွေးတော့ပဲ ကနွောြ သူနဲ့ လိုကခြဲ့မိတယ်။

တဈပတမြှာ ၆ ရကြ အလုပလြုပကြှတယ်။ ကနွတ်ဲ့တဈရကမြှာ မူးအောငသ်ောကပြှီး ထိုးအိပ်။ အားတဲ့အခွိနဆြိုတာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဝဒနောတွေ တောတ်ောလြေး လွော့ပါးစပြုလာတယ်။ ကနွောြ ရုတတ်ရကြ သတိဝငလြာတဲ့အခွိနမြှာ အခွိနတ်ှဟော ခုနကပြောသလိုပဲ ၁၃-၁၄ နှစ်လောကတ်ောင် ကြာသှားသလိုပဲ။

ကနွောြ အခု အရကမြသောကဖြစ်တာ တဈပတလြောကရြှိပြီ။ ကြညလြငန်တေဲ့ခေါင်းနဲ့ တွေးကြည့်တ်ော့ ကနွောဟြာ မတရားခဲ့ဘူးဆိုတာ ပေါလြှငန်ခေဲ့တယ်။ မိဘတွေ၊ ကနွော့ကြိုတွယတ်ာတဲ့ အညို.. သမှန်ေးရှငမြှန်း မသိ။ လှှင့ခြငွတ်ိုင်း လှှင့ခြဲ့တယ်။ ကနွောြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကမြိတယ်။

တူတူနတေဲ့ ခတ်ပေေါကြဗွာဆရာတဈယောကြ ကနွော့ဂြဈတာသံတွကေို မာတီနီနဲ့မှုံ့ရင်း ဇိမခြံနတေုန်း ကနွောြ ပြနတ်ော့မယဆြိုတဲ့အကြောင်း ဖြင့ပြှောလိုကတ်ော့ သူကပြုံးရင်း…

“မှကခြှောကမြွားကို မီးရှို့သောအနံ့ကလေး သင်းသင်းမှှေးသော ဇာတိမှကေို ပြနလြာပြီဆိုတာ မကြလြုံးစိမ်းစိမ်းနဲ့ အိုငယ်ာလနမြလေးအား ပြောပေးပါ လညှင်ေးလေးခငဗြွ ….”

ဆိုပြီး ရှေးမတဈြဟနေီရဲ့ ကဗွာတဈပိုဒကြို ကောကရြှတလြိုကပြှီး ပြုံးနတယ်ေ။ ကနွော့မြှတပြုံတငကြဒကြို အပြီးပိုင် ပယဖြကြဖြို့အတွကြ ရုံးကိုသှားတယ်။ ခတ်ပေေါကြဗွာဆရာဟာ သူနဲ့တူတူလိုကလြာဖို့ ကနွော့ကြို စိုကထြုတကြူညီခဲ့ဖူးတဲ့ ငှကြေေးတခွို့ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ တိတတ်ဆိတ် သူ့ဘဏအြကောင့ထြဲကို နှစ်ဆလောကြ ပမာဏရှိတဲ့ ငှတွကေေို ကနွော့ဘြဏအြကောင့ထြဲကနေ လှှဲပေးခဲ့လိုကတ်ယ်။ အထုတအြပိုးပြငပြှီး လဆေိပကြို ထွကလြာခါနီး ဘယတ်ော့မှ ပြနဖြို့မဖြစ်နိုငဘြူးဆိုတဲ့ ကနွော့မြိတဆြှေ ကဗွာဆရာက အိမပြေါကဝြထိ လိုကပျို့ရင်း…

“သှားတော့ ရဲဘောြ.. အသဈတဈခု ထပရြှာပြီး တညဆြောကပြရေော့..။ မောငရြငန်ဲ့ ငါ့အဖို့မှာတော့ ဆနဆြုံစားလို့ ကံကုနသ်ှားပြီပေါ့ကြာ”

ဆိုပြီး နှုတဆြကရြှာတယ်။ ကနွောြ စိတထြိခိုကလြို့ ဘာမှပြနမြပြောပဲ ခရီးဆောငအြိတကြလေးကို ဆှဲပြီး ထွကလြာတော့ လှမ်းအောသ်ေးတယ်..။

“ဟေ့ကောင် ဂဈတာဆရာ..။ မင်းအညို ယောကြျားရနပေါပြီကြာ..”

တဲ့။ အပေေးကြီးလို့ ကလောဆြဲရင်း ကနွောြ တကျကစီပေါတ်ကရြင်း ပေါ့ပါးစွာ ရယမြောလိုကမြိတယ်။ လယောဉပြှေးလမ်းပေါြ ကနွောစြီးနင်းလာတဲ့ ဖောကြာကြီး ထိုးဆင်းလာတော့ အုတကြှှပမြိုးနီနီနဲ့ အဆောကြဦးပုပုလေးတွရှေိတဲ့ ကနွော့မြှို့လေးဟာ ကုကျကိုပငန်ှဈခွို့တွကြေားထဲ ဟိုးအရငကြလို တိတတ်ိတဆြိတဆြိတကြလေး အိပပြွောန်တေုန်းပဲ။ လယောဉပြှေးလမ်းအဆုံးက မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းလေးတွကလေည်း အရငအြတိုင်းပါပဲလားဗွာ။

လူလတပျိုင်းအရှယ် ရောကသ်ှားပြီဖြစ်တဲ့ ကနွော့ကြို မှို့ကလေးက မှတမြိပုံမပေါဘြူး။ လယောဉပြေါကြနေ မှကြေီးပေါြ ခွခမွေိတာနဲ့ ကနွော့ရြငထြဲမှာ အောန်မေိတယ်။ ဖဖေေ၊ မမေေ၊ အနတ်ီလေး၊ အညို ကနွောပြှနလြာပြီဗွ။ မနကခြင်း ၁ဝ နာရီလောကြ ရှိနပမေယေ့ြ ထုံးစံအတိုင်း အေးမှမှအရသာကို ခံစားနရတေယ်။

လယောဉကြှင်း ကြိုပို့ကားပေါကြ ဆင်းလာတော့ ကနွောတ်ို့ ခွံဝင်းထဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း အလုပသ်မားတွနေဲ့ အလုပရြှုပန်တေဲ့ မမကေေ ဘယသ်ူပါလိမ့ဆြိုတဲ့ အကြည့်န်ဲ့ အကဲခတန်တယ်ေ။ ကနွောထြှကသ်ှားတုန်းက တောတ်ောင်ယသ်ေးတဲ့ ကနွော့ည်ီလေးက

“ကိုကို!!”

လို့ အောပြှီး ပြေးလာမှ မမဟေော ကနွော့ကြို ပြေးဖကပြှီး ငိုရှာတယ်။ အိမထြဲဝငလြာတော့ ထုံးစံအတိုင်း စာအုပထြူထူကြီးထဲ ခေါင်းငိုကစြိုကထြားတဲ့ ဖဖကေေ

“ခွေးသားလူမိုကြ ပြနလြာသေးတယပြေါ့”

လို့ စိုကကြှည့ပြှီးပြောတော့ ကနွောြ သိမင်ယစြှာနဲ့ မကြလြုံးချင်ြးမဆိုငမြိအောင် မကြန်ှာလှှဲလိုကရြင်း

“ကနွော့ကြို ခွင့လြှှတပြါ”

လို့ တောင်းပနမြိတယ်။ ကနွော့အြိပခြန်းလေးထဲကို အထုတအြပိုးတွဆှေဲရင်း ဝငလြာမိတော့ အရာရာ အရငအြတိုင်းပဲ ဖြစ်နတော သတိထားမိတယ်။ ကနွော့ကြုတငဘြေးက နံရံမှာကပထြားတဲ့ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ခဲကောကကြှောင်းခွဈထားတဲ့ ပန်းခွီကားလေးထဲက ဆရာမလေး.. ခွိုခွိုအေးအေးလေး ပြုံးနတေုန်းပဲဗွာ။

ငိုငတ်ှတွနေေဲ့ အိပယ်ာပေါြ တကထြိုငန်ရင်ေး ကနွော့ဗြီရိုလေးကို ကောကဖြှင့လြိုကတ်ော့ ပရုတလြုံးနံ့လေး သင်းသင်းထွကန်တယ်ေ။ တီရှပအြဟောင်းတဈထည် ကောကစြှပပြှီး အရောငလြှှင့န်တေဲ့ ဂငွြးပနအြပြာရောငကြို ဝတကြှည့တ်ော့ ဝတလြို့ရနသေေးတယ်။ ငါဟာ ဘာမှမပြောင်းလဲသေးပါလားလို့ တွေးရင်း တဈယောကထြဲ ပြုံးနမေိတယ်။

ခရီးဆောငအြိတအြောကခြှမှော ဖြကထြည့လြာခဲ့တဲ့ ပိုကဆြံတွထေဲက ဒေါလြာတဈရာတန် အရှကြ ၁ဝဝ လောကကြို ထုတပြှီး စာအိတဖြှူဖြူထဲ ထိုးထည့ပြှီး အိမအြောကထြပကြို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဖဖနေေဲ့ မမကေေို ကနတ်ော့တော့ မမကေေ…

“မင့ပျိုကဆြံတွေ ငါမလိုဘူးနောြ သားကြီးဖိုးသကြ..။ ဒီတဈခါ မင်းဘယမြှ သှားလို့မရတော့ဘူး..”

လို့ မကြရြညကြရွင်း ပြောတယ်။ ဖဖကေတေော့ သကပြှင်းခပြှီး..

“ငါတို့အသကကြှီးပြီ.. အိမအြလုပလြုပဖြို့ တွေးတော့ကြာ”

လို့ပြောတယ်။ ကနွောကြတော့ ခေါင်းကိုတွငတ်ှငင်ှိမ့န်ပြေီး ဂတိတွေ ပေးနရတောပေါ့။ အားလုံး တညတ်ညင်ှိမင်ှိမဖြစ်သှားမှ ကနွောခြှံဝင်းထဲက ကားဂိုထောငဖြကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ ကနွော့ည်ီလေးက လှမ်းပြီး

“ကိုကို အပြငသ်ှားရင် ကားသော့ဒီမှာ”

တဲ့။ ကနွောပြှုံးပြီး ခေါင်းခါမိတယ်။ ဂိုဒေါငထြဲက နံရံမှာ ကနွောခြွိတပြှီး ခနွထြားခဲ့တဲ့ ကနွော့ပြှိုငဘြီးလေးကို ဆှဲဖြုတလြိုကရြင်း စဈဆေးနမေိတယ်။ သံခွေးတော့ နည်းနည်းတကန်ပြေီ။ အပြငကြို တွန်းထုတလြိုကရြင်း ကနွော့ည်ီလေးကို စကဘြီးပစ်စည်းဆိုငမြှာ ကနွောလြိုချင်တ်ာလေးတွေ သှားဝယခြိုင်းလိုကရြင်း ထိုငပြှငန်မေိတယ်။ အားလုံး အဆငပြှသှေားတော့.. ပျိုငဘြီးလေးကို နင်းရင်း ခွံထဲက လှဈကနဲ ထွကလြာခဲ့တယ်။

ကနွောဟြာ အရငအြတိုင်းပဲ ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး။ ဆံပငဂြုတထြောကန်ဲ့ တီရှပအြဖြူ ဂငွြးပန်းအပြာ အရောငလြှှင့ကြို ဝတထြားတုန်းပဲ။ အရငလြိုပဲ ရငတ်ှကေ တုနန်တတေတ်ုနပြဲ။

မှို့ပြငကြ ရာဘာခွံသုူနထြဲ ရောကလြာတော့ ညောငထြောကပြငကြှီးအောကကြ ဆရာမလေးရဲ့ အုတဂြူဖြူဖြူလေးကို လိုကရြှာတယ်။ တွေ့ပါပြီ… အုတဂြူဖြူဖြူလေး.. မသဈသဈ@ဝငန်ီ..။

ခကြခြငွြးသတိထားမိတာက အုတဂြူလေးဟာ ဘာလို့ ဖြူဆှတပြှီး တောကပြှောငန်ရတောလဲ။ ၁ဝ စုနှစ်တဈခု ကြောသ်ှားတာတောင် ဘာလို့ အညှိတွေ တကမြနရတောလဲ။ တဈယောကယ်ောကကြ လာလာပြီး သန့်ရှင်းပေးနလေို့ပေါ့။ ဘယသ်ူလို့ ခငဗြွားတို့ ထငသ်လဲဗွာ။ ဟုတပြါ့.. သူ့အခစွဆြုံး သူငယခြငွြးပဲပေါ့လေ။

အုတဂြူဖြူဖြူလေးအရှေ့မှာ ကနွောြ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ဆရာမလေး.. ကနွောြ ပြနလြာပြီဗွ..။ အခု ကလေးလေးလို့ မခေါသ်င့တ်ော့ဘူးနောြ…။ ကနွောဟြာ ယောကြြားကြီးတဈယောကြ ဖြစ်နပြေီ သိလား..။ ကနွောြ ခွေဦးတည့ရြာ.. ထွကသ်ှားတုန်းက အနတ်ီလေး လှမ်းနသေေးလားဟင်..။ အညိုကော အနတ်ီလေးဆီ လာသေးလား..။ ကနွောြ အနတ်ီလေးကို တဈရကမြှ မမေ့ခဲ့ပါဘူးဗွာ..။ အကယ်၍ ကနွောတ်ို့ လကထြပဖြစ်ခဲ့ရင် အခုခွိနဆြို ပြောစြရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေး ပိုငန်ရေောပေါ့..။ ကံတရားပေါ့ဗွာ..။ အနတ်ီလေးတို့ဘာသာ အလိုအရဆို ဘုရားသခင် ခွင့မြပြုခဲ့ဘူးပေါ့..။ ကနွောြ အခု မငိုတော့ဘူးသိလား…။ ကနွောြ ရင့ကြကြခြဲ့ပြီ..။ အခု ကနွောပြှနလြာတယ်..။ အနတ်ီလေးကို ခွင့တ်ဈခုတောင်းမယန်ောြ..။ အညိုသာ လူလှတဖြစ်နသေေးရင် သူ့ကို ကနွောလြကထြပမြယ်…။ မနကဖြှနကြှရင် ကနွောြ.. အညို့ကိုခေါလြာပြီး.. အနတ်ီလေးရှေ့မှာ ခွင့ပြှုခကြလြာယူမလို့။ အနတ်ီလေး ပြုံးပြီး သဘောတူမယဆြိုတာ ကနွောသ်ိပါတယဗြွ။

အုတဂြူဖြူဖြူလေးကို ကနွောြ ထွေးပြေ.လိုကတ်ယ်။ ရာဘာခွံသုူနထြဲက ထွကလြာတော့ ညနတေောင် အတောစြောင်းနပြေီ။ ကနွော့ပြှိုငဘြီးလေးဟာ ယူကလဈဝင်းဖကကြို ဦးတညန်တယ်ေ..။

တိတဆြိတပြှီး ငှိမသ်ကန်တေဲ့ ခွံဝင်းလေးထဲ ကနွောြ ဝငလြာခဲ့တယ်။ ရငထြဲမှာ တထိတထြိတန်ဲ့ဗွာ။ ဆငဝြငအြောကမြှာ စကဘြီးလေးကို ထောငထြားပြီး တဈထပတ်ိုကပြုလေးထဲ ဝငခြလွာတော့.. ထူးထူးဆန်းဆန်း ပီယာနိုတီးသံကြားရလို့ ကနွောြ အံ့သှနမေိတယ်။ Fur elise: ဆိုတဲ့သီချင်ြးဗွ။ ပီယာနိုတီးနတေဲ့သူကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေားတယ်။

အန်..တီ..လေး…။ ဟုတတ်ယ်.. ကနွော့ဆြရာမလေးပါလား။ ရုတတ်ရကြ အသကရြှူတောင် ရပသ်ှားချင်ပြှီ။ ကနွောခြေါင်းကို ဘယည်ာဆတကြနဲခါပြီး သချောပြနကြှည့မြိတယ်။ အာ.. မဟုတဘြူးဗွ။

ဘီးကုတဝြါဝါလေး ခေါင်းမှာတပထြားတဲ့ အသကြ ၁၂-၁၃ အရှယ် ကောငမြလေးပါ။ ဒါပမယေ့ြ ဖြောင့စြင်းနတေဲ့ ဆံပငရြှညရြှညလြေးတွကေို ကြောမှာခထွားပြီး ဘာလို့ ကနွော့အြနတ်ီလေးနဲ့ ခွှတစြှပတ်ူနရတောလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဆရာမလေးတီးနကြေ ဘထေိုဗငရြဲ့ Bagatelle No. 25 in A minor: ကို တီးကငွ့န်တောလဲ။

ကနွောြ ကြောငင်ေးနမေိတယ်။ ကောငမြလေးရဲ့ လကခြွောင်းတွကတေော့.. ဒီသီချင်ြးကို အတီးကငွ့န်မှန်ေး သိသာနတယ်ေ။ ၁၆ နဲ့ ၃၂ နုတဈြတွကေို တီးတဲ့အခါ လကပြှေးတာ မမှနန်ိုငသ်ေးတာ သတိထားမိတယ်။ မကြန်ှာပေါကကြလေးက ကနွော့အြနတ်ီလေးဝငန်ီနဲ့ တဈပုံစံထဲပါလား။ အသားအရကလေည်း ဝါဝင်းဝင်းလေး..။ ပီယာနိုတီးတဲ့ ဟနပြနလြေး.. နုတဈြစာရှကကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး ကြိုးကြာငှကမြလေး ပြံနသလေို ထငရြတာကအစ ကနွော့ခြစွသ်ူနဲ့ တူလှခွလေားကြယ်။

“ဝငန်ီလေးရေ.. ညစာစားစို့ကြယ်!!”

အညို့အောသ်ံမှန်း ကနွောမြှတမြိတယ်။ ရငထြဲ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဝငန်ီလေးတဲ့လား။ ပီယာနိုတီးနတေဲ့ အသံတိတသ်ှားပြီး ကောငမြလေး ထရပလြိုကရြင်း ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ အသံစူးစူးလေးနဲ့

“မမေေ.. ဒီမှာ ဧည့သ်ညလြာနပေါတယ်”

လို့ မီးဖိုချောငထြဲက အညို့ကို လှမ်းအောခြေါလြိုကတ်ယ်။ သှောြ.. အညိုတောင် အိမထြောငကြခွဲ့ပြီကောဗွာ။ ရငထြဲမှာ ကဉွကြနဲ ဖြစ်သှားပမယေ့ြ အတတန်ိုငဆြုံး ကနွောအြားတင်းပြီး ပြုံးထားလိုကတ်ယ်။ မီးဖိုချောငကြနေ ဧည့ခြန်းကိုလာတဲ့ လမ်းကြားလေးထဲကနေ တဈပတလြွှို ဆံထုံးထုံးထားတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကြ ထွကလြာတယ်။

ကနွော့ြ အညိုရယလြေ..။ အင်း .. အညိုက ဘာမှလည်း မပြောင်းလဲပါလားကြယ်။ ကနွောထြငခြဲ့တာက သတလြတပျိုင်း မိန်းမဝဝတဈယောကကြို မှငရြမလားလို့။ အညိုက အနတ်ီလေးထကြ နည်းနည်းငယတ်ယ် ဆိုပမယေ့ြ လူကောငပျိုထွားခဲ့တာကိုး။ အခု မှငန်ရတောက ဝိုင်းစကစြကမြကြန်ှာ စိုစိုပြပြလေေေး၊ သဈအယစြေ့နဲ့တူတဲ့ မကြလြုံးလှလှ၊ ဘာမှအရာမယှင်းသေးဘူးလို့ ထငရြတဲ့ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့ြ ဖြိုးဖြိုးလေး။ အညိုဟာ နုပျိုနတေုန်းပဲ။ ကနွောကြသာ ဆံပငဖြှူတခွို့နဲ့ မကြမြှနတ်ပထြားရပြီ။ တွတွလေေေး ငေးကြည့်န်တေဲ့ အညို့ကို ပြုံးပြရင်း ကနွော့မြကြမြှနကြို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး

“အညို”

လို့ ခေါလြိုကတ်ယ်။

… …. …. …. …. …. … ….

ထိတလြန့်အံ့သှမှု၊ မယုံနိုငမြှု၊ ဝမ်းနည်းပူဆှေးမှု၊ လှိုကကြနဲပြောရြှှငမြှု.. အရာရာအားလုံး ဖြတပြှေးသှားတဲ့ မကြန်ှာနဲ့ အညို ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်ရြင်း ကြမ်းပြငပြေါကြို ခွလှေဲကသွှားရှာတယ်။

“မမေေ.. ဘာဖြစ်သှားတာလဲ”

ဆိုတဲ့ အောသ်ံနဲ့ ခုနက ကောငမြလေးက အညို့ကို ပြေးပြေ့ဖကထြားတယ်။ ကနွောလြည်း အညို့ဘေးကနေ ထွေးပြေ့ထားရင်း

“အညို.. သတိထားနောြ။ ကနွောြ အညို့ကို ပြနလြာတွေ့တာလေ”

လို့ပြောရင်း တသှငသ်ှင် စီးကနွတေဲ့ အညို့ပါးပြငပြေါကြ မကြရြညတ်ှကေို သုတပြေးနမေိတယ်။ ကနွောြ မှားပြနပြှီလားဗွ။ ဒုကျခတွေ လာပေးမိပြနပြှီ။ အညို့ခငပြှန်းသာမှငရြင် ပြူနာတကတ်ော့မှာပဲ။ အညိုက ဘာစကားမှမဆိုပဲ အရူးတဈယောကလြို တုနရြငန်တေဲ့ လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကနွော့ပြါးပြင်၊ နဖူး၊ နားရှကတ်ှကေို ကိုငတ်ှယပြှတသ်တန်တယ်ေ။ နှုတခြမ်းတွကေ တလှုပလြှုပန်ဲ့ ဖြစ်နပမေယေ့ြ ဘာစကားသံမှ ထွကမြလာနိုငဘြူး။ ဆို့နင့န်ရှောတယ်။

နည်းနည်းလေးကြာလို့ အညို သူ့ကိုယသ်ူ ထိန်းနိုငလြာတော့မှ စကားသံထွကလြာတယ်။ တိုးတိုးလေးနဲ့ တဈလုံးချင်ြး…။

“မောင်..ရကြ..စကြ..ခဲ့..တယ်… အညို့ကို ပစ်သှားပေးရကတ်ယန်ောြ..”

တဲ့။ ဘာမှဆကမြပြောတော့ပဲ မကြရြညတ်ှေ ပလေူးနတေဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို သိုင်းဖကပြှီး နမ်းတယ်။ ကနွောြ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ အညို ဘာတွလေုပကြုနပြှီလဲဗွာ။ ဒုကျခ။ ဘေးက အညို့သမီးလေးက အံ့သှတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ရှကဝြဲဝဲ ကြောငကြှည့န်ပြေီ။

“မောင်… ဒီတဈခါ အညို့ကို ပစ်မပြေးသှားပေးရဘူးနောြ…။ ဒီမှာတွေ့လား..။ ဒါ မောင့သ်မီးလေးလေ.. ဝငန်ီလေးတဲ့..။ မောင် တဈနေ့နေ့ ပြနလြာမယဆြိုတာ.. အညိုသိခဲ့တယ်..။ အညိုတဈယောကထြဲ မောင့သ်မီးလေးကို စောင့ရြှောကခြဲ့ရတာပါ..။ အညိုတို့ သားအမိနဲ့ တူတူနတေော့နောြ..။ ဘယမြှမသှားရဘူး..”

ဒီတဈခါ ဘာလုပရြမှန်းမသိပဲ တုနလြှုပမြိနတော ကနွောရြယပြါ။ ဘုရားဘုရား!! အညိုဟာ ကနွော့ကြိုယဝြနကြို မိုကမြိုကမြဲမဲ ယူခဲ့ပါလား။ ဘယလြိုခံနိုငရြညမြွိုးနဲ့ ဘဝကို ရငဆြိုငခြဲ့ရှာမလဲကြယ်။ ကနွောဟြာ ခွေးထကမြိုကခြဲ့ပါလားဗွာ။

ကနွော့သ်မီးလေးကို ကနွောြ ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ ကနွော့မြှာ သမီးလေးတဈယောကြ ရှိနပေါလား။ ကံကြမျမာဟာ ကနွောထြငသ်လောကြ မဆိုးရှားခဲ့ဘူး။ အညိုဟာ ကနွော့ကြို ဘာလို့ ဒီလောကယ်ုံယုံကြညကြှည် မွှောန်ခေဲ့ရှာတာလဲ။ သနားစရာ ကနွော့အြညို။ ကနွော့ကြို ဘဝနဲ့ရင်းပြီး ခစွရြှာတဲ့ အညို။ လူပုံအလညမြှာ မကြစြိသူငယ် နားသူငယန်ဲ့ ကြီးပငွြးခဲ့ရတဲ့ ကနွော့ရြငသ်ှေးလေး။ ကနွော့ရြငဘြတထြဲမှာ ဘာရယလြို့ ပြောမပြနိုငတ်ဲ့ ခံစားခကြတ်ှေ ရှုပရြှကခြတန်ပြေီဗွာ။ ဘာစကားမှ ပြနမြပြောနိုငတ်ော့ပဲ အညို့တဈကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးဖကရြင်း

“အညို.. ကနွောလြေ.. ကနွောြ..”

ဆိုပြီး ဆို့နင့န်မေိတယ်။ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ တိုးဝငလြာတဲ့ ကနွော့သ်မီးလေးကို တင်းတင်းဖကြ၊ သူတို့နှစ်ယောကလြုံးကို ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ထည့ထြားပြီး ဂတိတွေ အထပထြပ် ပေးနမေိတယ်။

… … …. …. …. … …. …. …..

ညစာကို ၃ ယောကသ်ား တူတူစားကြတော့ ဘယသ်ူမှ ဟကဟြကပြကပြကြ မစားနိုငကြှပါဘူးဗွာ။ အကုနလြုံးရငထြဲမှာ အပြောတ်ှနေဲ့ အင့န်ခေဲ့ပြီ။

မိုးခွုပတ်ော့ ကနွော့အြိမကြို ဖုန်းခေါရြင်း ဒီည ပြနမြလာဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာ လှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။ ဖုန်းလာကိုငတ်ဲ့ မမကေေ..

“ဟဲ့အကောင်.. နင့မြိန်းမနဲ့ ကလေးကို တွေ့ပြီမလား..။ အိမတ်ောင် ပြနမြလာချင်တ်ော့ဘူးမလား”

လို့ ရယရြင်းပြောတာကို..

“မမတေေို့ကလည်း တမငသ်ိရကန်ဲ့ မပြောဘူးဗွာ”

လို့ အရှကပြှပြေောရင်း ဖုန်းခလွိုကတ်ယ်။ ဟိုးအရငတ်ုန်းကလိုပဲ.. အခုဆငဝြငအြောကကြ ဒန်းဖြူဖြူလေးပေါမြှာ ကနွောကြ အလယမြှာ ထိုငန်ပေါတယ်။ ကနွော့ည်ာဖကမြှာ ဝငန်ီလေးဆိုတဲ့ သမီးလေး၊ ဘယဖြကမြှာ ကနွော့ကြို တဈဘဝလုံး ပုံခစွခြဲ့တဲ့ အညို။ ကနွော့ခြစွသ်ူဆရာမလေးမှငရြင် ကနွော့ဘြဝအတွကြ ဝမ်းသာနမယေဆြိုတာ ကနွောြ ယုံကြညပြါတယဗြွာ။ လတေိုးလို့ ယူကလဈရှကတ်ှေ တရှဲရှဲမှညသ်ံကြားမှာ အညို့ခွှဲသံ ခပတ်ိုးတိုးရယ်၊ ကနွော့သ်မီးလေးရဲ့ရယသ်ံ တခစ်ခစ်ရယဟြာ ညအမှောငထြဲမှာ လှှင့ပြွံ့လို့ပေါ့ဗွာ။

ညဉ့န်ကလြာတော့ တူတူအိပယ်ာဝငကြှတယ်။ သမီးလေးကို အလယမြှာထားလို့ အညိုနဲ့ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား ဘာစကားမှမဆိုဖြစ်ပဲ စိုကကြှည့ရြင်း မိုးလင်းသှားခဲ့တယ်။ မနကမြိုးလင်းတော့ သမီးလေးကို ကနွော့စြကဘြီးလေးပေါတ်ငပြှီး ကြောင်းလိုကပျို့တယ်။

“ကြောင်းဆင်းရင် ဖဖလေောကြိုနောြ”

တဲ့။ သမီးလေးကို ဖြဖြလေးနမ်းပြီး..

“အင်းပါ သမီးရယ်”

လို့ ဂတိပေးခဲ့တယ်။ အပြနလြမ်းမှာ ယူကလဈဝင်းဆီ ဦးတညပြှီးနင်းလာတဲ့… ကနွော့စြကဘြီးလေးဟာ တဝီဝီမှညအြောင် ပြေးနတယ်ေ။ အညို ကြောင်းမသှားဘူး.. မောင် မှနမြှနပြှနလြာလို့ ကနွော့ဇြနီးလေးက မှာလိုကတ်ယ်။ တဈထပတ်ိုကပြုလေးရဲ့ ဆငဝြငအြောကကြို ရောကလြာတာနဲ့ စကဘြီးလေးကို ဒေါကမြထောကန်ိုငတ်ော့ပဲ လှှတခြလွိုကပြှီး အိမထြဲပြေးဝငလြာမိတယ်။

“အ..ညို..”

လို့ အကယွကြှီး အောလြိုကမြိတယ်။ အိပခြန်းဝမှာ ဟိုးအရငကြ စွပကြယွအြဖြူလေးဝတထြားပြီး ထမီအနကကြလေးကို ခပကြစွကြစွြ ဝတထြားတဲ့ ခါးသေးသေး တငကြားကားလေးနဲ့ ကနွော့ဇြနီးလေးက တံခါးဘောငကြို လကထြောကပြှီး မခို့တရို့ပြုံးရင်း ရီဝဝေေ ကြည့်န်တယ်ေ။ ကနွောတ်ဈယောကြ ဇောင်းကလှှတလြိုကတ်ဲ့ မှင်းတဈကောငလြို ခုနပြေါကပြှီး ပြေးသှားတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ မေ့လွော့လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အနမ်းတွေ၊ နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့တွေ၊ အညို့ အောည်ည်းသံတွေ၊ ကနွော့ြ မာနသ်ှင်းသံတွေ… တဈထပအြိမပြုလေးထဲမှာ ဆူညံလို့ပေါ့ကြယ်…။

….. ….. …. …. …. ….. ….. …..

ယခုအခါမှာ ကနွော့ဘြဝမှာ ခစွဇြနီးတဈယောကြ၊ ပီယာနိုတီးတဲ့ ဝငန်ီလေးလို့ခေါတ်ဲ့ သမီးလေးတဈယောကြ ရှိပါတယ်။ အပတစြဉြ တနင်ျဂနှနေေ့တိုင်းမှာ ဆရာမလေးရဲ့ အုတဂြူကိုသှားပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ပန်းကလေးတွေ ခတွတကြှပါတယ်။ ညစဉည်တိုင်း အိပယ်ာပေါမြှာ သမီးလေးကို စာဖတပြှတဲ့အခါ ကနွော့ဇြနီးက ကနွော့ပြေါငပြေါြ မှီအိပရြင်း ပြုံးနတတေပြါတယ်။ တခါတလကြတေော့ သမီးလေးက

“ဖဖငေယေင်ယကြ နာမညတ်ဈမွိုးရှိတယ် ကလေး လေးလို့ မမကေပြေောတယ်။ ဟုတလြား”

လို့ မေးတဲ့အခါ.. ကနွောြ တဟားဟားရယရြင်း

“ဟုတဘြူး သမီးလေးရ..။ ဖဖေေ့ငယန်ာမညကြ မောင် တဲ့”

လို့ ပြနပြှောရင်း အညို့မကြစြောင်းလှလှလေးကို ခံယူတတလြာပါတယ်။

ကနွော့ဘြဝ အခုလို ပြောရြှှငန်တောကို ကနွောကြ အနတ်ီလေးလို့ခေါပြှီး ကနွော့ကြို ကလေးလေးလို့ခေါတ်တတ်ဲ့ ကနွော့ပြီယာနိုဆရာမလေးတဈယောကြ သိရင် ကမွအခစွကြလေးအတွကြ ဝမ်းသာတယဟြာလို့ ပြောမယဆြိုတာ ကနွောယ်ုံကြညပြါတယဗြွာ။

ဤတွင် ကနွော့ပြီယာနိုဆရာမလေး ပုံပြငပြှီး၏။

ပြီးပါပြီ။