ကြှနတ်ော့ြ ပီယာနိုဆရာမလေး
ရေးသားသူ – Chan Ko (ခမြျးကို)
🏵️အပိုင်း (၂)🏵️
လမ်းမှာ နကေ တောတ်ောပြူတာဗွ။ မနကခြင်း ၁ဝ နာရီလောကရြှိပြီဆိုတော့ ကနွော့မြှာ စကဘြီးနင်းရင်း ခွှေးတွတေောတ်ောပြွံလာတာဗွ။ ယူကလဈဝင်းထဲရောကတ်ော့မှ အမောပြတေော့တယ်။ လကတေဖြူးဖြူး၊ သဈပငတ်ှကေ နပြေောကမြထိုးတော့ အေးစိမ့န်တေဲ့အပြင် ယူကလဈရှကအြနံ့ယဉယ်ဉလြေးတွရတေော့ စိတကြိုကြညလြငပြှီး နလေို့ကောင်းသှားတယ်။ အနတ်ီဝငန်ီတို့ခွံဝင်းထဲ ဝငသ်ှားတော့ ထုံးစံအတိုင်း တိတဆြိတပြှီး သဈရှကလြတေိုးသံ တရှှီးရှှီးကလှဲလို့ ဘာအသံမှမကြားရဘူး။
တိုကပြုလေးရဲ့ ဆငဝြငအြောကမြှာ ကနွော့ပြှိုငဘြီးလေးကို ထောငထြားခဲ့ပြီး အိမထြဲဝငသ်ှားတော့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ အနတ်ီလေးကို မတွေ့ဘူး။ ကနွော့ဂြဈတာအိပကြို အသံမမှညအြောင် အသာလေး ဧည့ခြန်းထောင့မြှာထောငလြိုကပြှီး ဘယမြွားရောကန်လေဲ ငါ့ခစွခြစွဆြရာမလေးဆိုပြီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်လြုပရြင်း ရငခြုနလြာတယ်။ မနေ့က မှငကြှင်းတွကေ အခုထိ မကြစြိထဲက မထွကဘြူး။ ဟိုဆကတ်ီစားပြဲလေးပေါမြှာ ကနွော့အြနတ်ီလေးကို ကနွောတ်ှယခြဲ့တာ။ ဒီပီယာနိုကြီးရှေ့မှာ သူ့ကို ကနွောဖြကန်မ်းလိုကတ်ာ..။ အဲ့လိုတွတွေေးရင်း အောကကြညီတောမြောငကြ ငေါကတ်ောကတ်ောကလြေးဖြစ်ပြီး ထလာပြနတ်ယ်။ ဟီးဟီး.. သိတယမြလား ခွာတိတလြေးဆိုတော့ မရဘူး။ သနတ်ယ် မှနတ်ယလြေ။
အသံလုံးဝမပေးပဲ တိတတ်ိတလြေးနပြေီး အနတ်ီလေးအခန်းဝကို သှားချောင်းလိုကတ်ယ်။ မတွေ့ဘူးဗွ။ သန့်ပြန့်နတေဲ့ အိပယ်ာဖြူဖြူလေးပေါမြှာ ဘယသ်ူမှမရှိဘူး။ မနေ့က ကုတငဇြောင်းပေါမြှာ ကနွောြ ကောင်းဘှိုငတ်ဈယောကလြို မှင်းစီးခဲ့တာ တွေးမိသှားလို့ အာခေါငတ်ှတေောင် ချောကသ်လိုလိုဖြစ်ပြီး ရငတေလြာတယ်။ ဒါနဲ့ မီးဖိုခန်းဖကြ အသာလေး ဆကလြွှောကလြာတော့ ရချိုးခန်းထဲက တဗှမ်းဗှမ်း ရကသွေံတွကြေားလိုကရြတော့ ပြုံးမိတယ်။ ဟိဟိ… ဆရာမလေးနမှော.. အသာလေးကပသ်ှားတော့ ရချိုးခန်းတံခါးက စေ့ရုံစေ့ထားတာဗွ။ ကနွော့သ်ှေးတွေ ပြကပြှကဆြူလာပြနတ်ယ်။ ဖူးးးးးးးးးး … ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာလုပလြိုကမြှန်းမသိခင် ရချိုးခန်းတံခါးကို ဆှဲဖြင့ပြှီး အောပြဈလိုကတ်ယ်။
“ဝုန်း !! အနတ်ီလေးးးးးးးးးး !! အိုးးးးးးးး”
မှငကြှင်းကိုကြည့်ပြှီး ကနွောြ မှငတ်ကန်မေိတယ်။ သှားရောဗွာ.. အနတ်ီလေးမဟုတဘြူး။ မနေ့ကတွေ့တဲ့ အနတ်ီလေးသူငယခြငွြးဆိုတဲ့ အမွိုးသမီး။ ရချိုးခန်းတံခါးဝဖကြ မကြန်ှာမူပြီး ဒူးထောကပြှီး ဆပပြှာတိုကန်တော။ ထမီကို ရငမြလွားထားဘူး၊ ခါးလောကအြထိပဲ ပတထြားတော့ အပေါပျိုင်းက ဟင်းလင်းကြီး…။ နို့ကြီးနှစ်လုံး ညိုစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ဆပပြှာတွတေိုကထြားတော့ ဖြူဖြူအမှုပတ်ှကြေားထဲ ထင်းထင်းကြီး မှငန်ရတေယ်။ တောတ်ော့ကြိုထွားတဲ့ နို့ကြီးတွဗွော။ မကြန်ှာလှဲလို့မရအောငကြို ဆှဲဆောငမြှုရှိလှန်းတယ်။ ခေါင်းလွှောထြားတော့ ဆံပငတ်ှစေိုကပပြှီး ပုခုံးပေါမြှာ အထွေးလိုကကြလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ အောကကြ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးတွကေ ရစေိုထမီအောကမြှာ ထင်းပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဖြစ်နတယ်ေ။
အသားက နဂိုက ညိုတိုတိုလေးဆိုတော့ ရစေိုအလှနဲ့ အငမြတနကြှည့ကြောင်းလှန်းလို့ ကနွောြ ၁ဝ စကျကန့်လောကြ ငေးကြည့်န်ရင်ေး သတိဝငလြာလို့
“ကနတ်ော့အဈမ.. ကနတ်ော့”
လို့အောပြှီး တံခါးပြနပြိတပြေးလိုကပြှီး ဧည့ခြန်းကို ထွကပြှေးလာခဲ့တယ်။ တကယ့သ်ောကဂြှဗွာ..။ ကနွော့ည်ီလေးက တွယရြတော့မလားဆိုပြီး မာတောင့န်တေော့ ဂငွြးပနအြောကမြှာ ဖောင်းကားနတော မှငသ်ှားပြီလား မသိဘူး။ ဒီလိုသာဆို ကနွောန်ဲ့ အနတ်ီလေးတို့ ဘာတွဖြစ်ေတယဆြိုတာ အဲ့ဒီအမွိုးသမီး သိသှားလောကပြှီ။ ဒုကျခပါပဲဆိုပြီး ခုနကဖြစ်နတေဲ့ တကကြှှမှုတွေ ပြောကသ်ှားပြီး ရှကစြိတတ်ှေ ဖုံးလာတယ်။ အနတ်ီလေးကလည်း ဘယသ်ှားနမှန်ေး မသိပါဘူးဗွာ။ ဧည့ခြန်းထဲ မနရေဲတော့လို့ အိမရြှေ့ဆငဝြငအြောကြ ထွကလြာပြီး စီးကရကတ်ဈလိပ် ဖြာနမေိတယ်။ မိနဈ ၂ဝ လောကကြှာတော့..
“ဟေး မောငလြေး!! အိမထြဲဝငပြါဟ..၊ မဝငန်ီ မှို့ထဲသှားတယလြေ..၊ လာပါ.. ခဏနရင်ေ ပြနလြာတော့မှာ..”
ဆိုပြီး အောသ်ံကြားတော့ လှည့ကြှည့မြိတော့… စွပကြယွအြဖြူပြော့ပြော့ ဝတထြားပြီး ဆံပငဖြားလွားခထွားတဲ့ ခုနက အမွိုးသမီးဗွ။ အိမအြဝမှာ ရပန်တော…။ ဝတထြားတာက ပါးလလွှန်းတော့ အောကကြ ဘရာအနီရဲရဲကို မှငန်ရတေယ်။ ရငသ်ားတွကေ ကြီးလှန်းတာကြောင့လြား မသိဘူး တအားစူထွကန်သလေိုပဲ။
“ဟုတ် အဈမ”
ဆိုပြီး သူ့ပြုံးစိစိမကြန်ှာကို သချောမကြည့်ပြဲ အိမထြဲလိုကဝြငမြိတယ်။ ကနွော့ကြို ကြောပေးလိုကတ်ော့မှ သူ့နောကပျိုင်းကို သချောမှငရြတယ်။ ခါးက ၂၁ လောကပြဲရှိမယထြငတ်ယ်။ ကငွကြငွလြေးသိမန်ပြေီး အောကပျိုင်းကို ကားထွကသ်ှားတဲ့ အိုးကြီးက အယထြှကန်တော။ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း တုနတ်ုနတ်ကသ်ှားတယ်။ အင်း… မဖြစ်သေးပါဘူးဆိုပြီး အကြည့်ကြို လှှဲပစ်လိုကရြတယ်။
အိမထြဲရောကတ်ော့ မတညမြငှိမဖြစ်နတေဲ့ စိတကြိုထိန်းရင်း ဂဈတာအိတအြပြငဖြကကြ ဇဈကို ဆှဲဖြင့ပြှီး နုတဈြစာရှကတ်ှထေုတပြှီး ဟိုလှနဒြီလှန် လုပန်လေိုကတ်ယ်။ ဟိုအဈမကြီးကတော့ သူ့အိပခြန်းထဲဝငသ်ှားတာ ပြနထြှကမြလာတော့ဘူး။ ခဏလောကကြှာတော့ အနတ်ီဝငန်ီလေး အပြငကြနေ စကဘြီးလေးနဲ့ ခွံထဲဝငလြာတာ မှငလြိုကရြတယ်။ ဆငဝြငအြောကမြှာ စကဘြီးလေးကိုထောငပြှီး အိမထြဲဝငလြာပြီး ပြုံးစိစိနဲ့
“ဖိုးသကြ!! ဒီနေ့ သငတ်န်းမရှိဘူးလေ..။ ဘာလာလုပတ်ာလဲ”
လို့ မခွိုမခဉွမြကြန်ှာပေးနဲ့ မေးတယ်။ အနတ်ီလေးကို အုပခြငွလြို့ လာတာလလေို့ ဖြချင်ေန်တော ပါးစပကြို ယားနတောပဲ အဟီး ..။ ဒါပမယေ့ြ ဟိုအဈမကြီးကြားမှာစိုးလို့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့
“အာ.. ဆရာမကို ဂဈတာတီးပြမလို့ လာတာဗြ”
လို့ ပြောလိုကရြတယ်။ အနတ်ီဝငန်ီက..
“မှို့ထဲမှာ စာအုပသ်ှားဝယတ်ာဟ..”
လို့ပြောရင်း စာအုပထြည့လြာတဲ့ စကျကူအိတကြို ဆကတ်ီစားပြဲပေါြ ပစ်တငလြိုကရြင်း ကနွောန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ ဝငထြိုငရြင်း
“ကဲ.. လုပစြမ်းပါဦး၊ အမောပြေ တဈပုဒလြောကြ တီးပြပါ”
လို့ ပြောလာတော့ ကနွောလြည်း အိတထြဲက ဂဈတာကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ နီညိုရောင် ကနွော့စြပိနဂြဈတာလေးကို ကြည့်ပြှီး..
“ဟ!! ဂဈတာလေးက လှလိုကတ်ာ”
လို့ အံ့သှတကြီး ရရှတေတ်ယ်။ Rosewood: နဲ့ လုပထြားပြီး နိုငလြှနကြှိုးတပထြားတဲ့ ကနွော့ဂြဈတာလေးကို ဘယဖြကပြေါငပြေါတ်ငပြှီး ခါးကိုမတမြတထြားပြီး ကိုငလြိုကတ်ယ်။
“ဆရာမ.. နားထောငန်ောြ”
ဆိုပြီး.. ကနွော့လြကခြွောင်းတွကေို အသာအယာလေး ပြေးလှှားရင်း တီးခတလြိုကတ်ော့… ကြညလြငတ်ဲ့ သံစဉလြေးတွေ ထွကကြလွာတယ်။ မှငတ်ကန်တေဲ့ မကြလြုံးလေးနဲ့ ကနွော့လြကခြွောင်းတွေ ပြေးလှှားနတောကို ငေးနတယ်ေ။ ဆရာမလေး ကနွော့ကြို ဒေါသထွကပြှီး ပေါကကြှဲခဲ့တဲ့ သီချင်ြးကို ကနွောတ်ီးလိုကတ်ာကိုးဗွ။ မှတမြိတယမြလား Cannon in D: ဆိုတဲ့သီချင်ြး။
ဆရာမလေးတို့ ပီယာနိုနဲ့ လကဆြယခြွောင်းလုံး ပြေးလှှားပြီး တီးခတရြတဲ့ အဲ့ဒီသီချင်ြးကို အခုကနွောကြ စပိနဂြဈတာနဲ့ ညာလကခြွောင်း ၄ ချောင်းထဲနဲ့ picking: လုပပြှီး တီးပြနတေော့ သူအံ့သှပြီး နားထောငန်တောပေါ့။ သီချင်ြးဆုံးသှားတော့ လကခြုပလြေးတီးပြီး..
“မိုကတ်ယ် မိုကတ်ယ်”
လို့ ရယမြောရင်း အားပေးတယ်။
“ဖိုးသကြ… ဒီသီချင်ြးကို ပီယာနိုကနေ ဂဈတာနဲ့ တီးလို့ရအောင် ကိုယ့ဖြာသာ ပြန် arrange: လုပထြားတာလား”
“အဟိ!! ဆရာမက အထငကြှီးနသေေးတယ်.. ဟုတဝြူးဗွ..။ မနှစ်က ကနွောတ်ို့မှို့လေးရဲ့ တဈခုတည်းသော ဟိုတယမြှာ အလညလြာတဲ့ နိုငင်ံခွားသားတဈယောကန်ဲ့ တွေ့တယ်..။ သူ့နာမညကြ မှနတ်ီတဲ့ အီတလီက..။ ကနွောြ classical: ဂဈတာလည်း တီးတယဆြိုလို့ ဒီသီချင်ြးကို နုတဈြခရွေးပေးသှားတာ..။ နုတဈြကိုကြည့်လြေ.. သူ့လကရြေးနဲ့ သူ့လကမြှတတ်ောငပြါသေး..”
“ဪ.. ဒီလိုလား..။ မသိပါဘူး.. ကြုပကြ ရှင့ကြို အထငကြှီးသှားတာ.. ဟာဟ..”
ဆိုပြီး ဆရာမလေး ပြုံးနတယ်ေ။ အဲ့လို နှစ်ယောကသ်ား သာမနလြူတွေ စိတမြဝငစြားလောကတ်ဲ့ မှူးဇဈအကြောင်းတွေ ရောကတ်တရြာရာ ပြောနကြရေင်း လောကကြီးကို မေ့နကြတောပေါ့လေ။ သိတယမြလား လောကမှာ ဝါသနာတူ ဘာသာစကားတူတဲ့ ခစွသ်ူရတယဆြိုတာ ဘယလြောကကြံကောင်းသလဲ။ တောတ်ောလြေးကြာတော့မှ အနတ်ီလေးရဲ့ သူငယခြငွြးက အနောကခြန်းထဲကနေ အောလြိုကတ်ာ ကြားရတယ်။
“ဟေး!! ဟိုဆရာမနဲ့ တပည့လြေး.. ထမင်းစားကြရအောင် ကြှတောမြူပါ”
တဲ့။ အဲ့တော့မှ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကလြည်း ဗိုကဆြာရမှန်း သတိရလို့ ရပတ်ော့တယဗြွ။ ထမင်းစားဖို့ မီးဖိုချောငကြို တူတူထသှားရင်းနဲ့ ဧည့ခြန်းနဲ့ မီးဖိုချောင် အကူး လမ်းကြားလေးထဲလည်းရောကရြော အရှေ့ကလွှောကန်တေဲ့ ဆရာမလေးရဲ့ တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းလေးကိုကြည့်ပြှီး စိတယ်ားလှန်းလို့ လှမ်းကိုငပြှီး ဖစွည်ှဈလိုကမြိတော့.. ကနွော့ဖြကကြို ဖတကြနဲ လှည့လြာပြီး… ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို ပြှတကြနဲ စုပလြာတယ်။ ခကြခြငွြးပြနခြှာသှားပြီး ..
“ကလေးလေး.. သူများကို မရိုးမရှဖြစ်အောင် မလုပပြေးနဲ့။ သူငယခြငွြး ရှိနတောနောြ… ဟှန်း”
ဆိုပြီး အပျိုပေါကမြလေးလို မီးဖိုခန်းထဲ ပြေးထွကသ်ှားရောဗွ။ ထမင်းဝိုင်းမှာ ၃ ယောကသ်ား အတူထိုငပြှီး စားသောကကြှရင်း ကနွော့ကြို အနတ်ီလေးက မိတဆြကပြေးတယ်။
“ဒါ ဆရာမရဲ့သူငယခြငွြး မညိုညိုအောငတ်ဲ့ ဖိုးသကြ..”
“ဟုတကြဲ့ဗွ..” (စိတထြဲကနတေော့ မခွိုခွိုအောင် မဟုတဘြူးလားလို့ပြောရင်း ရယခြငွလြာလို့ ထမင်းသီးမလိုတောင် ဖြစ်သှားတယ်)
မညိုညိုက ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးစိစိနဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ ခုနက စွပကြယွလြေးပဲ ဝတထြားရာက အခု ရှပဖြားဖားကြီးအပေါကြ ထပဝြတထြားတာ သတိထားမိတယ်။ စားသောကရြင်းနဲ့ ရုတတ်ရကြ ကနွောြ ထမင်းနှငသ်လိုတောင် ဖြစ်သှားတယ်။ ဘာဖြစ်ရမတုန်း .. ကနွော့ဆြရာမလေးပေါ့..။ ထမင်းစားပြဲမှာ တူတူထိုငန်ရင်ေး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြားတာ၊ စားပြဲအောကကြနေ သူ့ခွဖဝေါးနဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို လာပြတန်တောဗွ။ ကနွော့မြှာ ခကြခြငွြး မကြန်ှာတွေ နီရဲတကလြာတယ်။ ဟို မညိုညိုရှိနတောကို သကသ်ကမြဲ့ ကနွော့ကြို စနတောလေ။ ကနွောသ်ိတယ် ကနွော့ဆြရာမလေး ထမင်းမဆာဘူး စားသာစားနတော.. သူဘာဆာနလေဲဆိုတာ ကနွောရြိပမြိတယ်။ နရခေကလြိုကတ်ာဗွာ။
လှမ်းပြီး ဆရာမလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အကြည့်န်ဲ့တင် ပြာကသွှားမယ်။ တောတ်ောလြေး စိတထြနပေုံရတယ်။ သူ့မကြန်ှာလေးလည်း ပန်းရောငသ်မ်းနတယ်ေ။
“ကဲ.. ငါတော့ပြီးပြီ..။ နငတ်ိုနှစ်ယောကကြလည်း မဆာကြဘူးလား မသိဘူး..။ ဘာမှ ဟုတတ်ိပတတ်ိ မစားကြဘူး…”
မညိုညိုက အဲ့လိုပြောပြီး သူ့ထမင်းပန်းကနကြို ဆေးကြောနတယ်ေ။ ဆေးကြောပြီးမှ ခေါကပြကလြကကြုလားထိုငလြေးကို မ၊ စာအုပထြူထူတဈအုပကြို ဂွိုင်းကြားညှပပြှီး မီးဖိုချောငကြနေ ခွံအနောကဖြကကြို ဆင်းသှားတယ်။
ထမင်းစားပြဲအောကကြနေ ခွဖဝေါးလေးနဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို ကလိနရောကနရပေပြှီး ရယကြွဲကြဲ မကြန်ှာလေးလုပရြင်း ဆရာမလေး ထလိုကပြှီး ဘစငေမြှာ ပန်းကနတ်ှေ ဆေးနတယ်ေ။ ဘစငေန်ဲ့ ကပလြကြကြ ခွံအနောကဖြကကြို မှငန်ရတေဲ့ ပြူတင်းပေါကဗြွ။ ပြူတင်းပေါကဖြကြ မကြန်ှာမူ၊ ကနွော့ကြို ကြောပေးထားရင်း ဆပပြှာအမှုပတ်ှနေဲ့ ပြည့န်တေဲ့ ဘစငေထြဲ လကန်ှိုကပြှီး ဆေးကြောနတေဲ့ သူမအနားကို ကပပြှီး ရပလြိုကတ်ော့ ကနွောကြပလြာတာ သိတယဗြွ။
“ရှူး.. ကလေးလေး.. မဆိုးနဲ့ကြာ..။ ဟိုးမှာ ညိုညိုရှိနတော.. မှငတ်ယန်ောြ..”
ဆိုပြီး စိတလြှုပရြှားနတေဲ့ အသံလေးနဲ့ လှည့မြကြည့်ပြဲ တိုးတိုးလေးပြောတယ်..။ ကနွောလြည်း အနောကကြနေ သူ့ပုခုံးပေါကြကြောပြှီး ခွံထဲကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မညိုညိုကို အရိပကြောင်းတဲ့ နောကဖြေးခွံဝိုင်းထဲမှာ ပကလြကကြုလားထိုငလြေးခင်းပြီး စာဖတန်တောကို မှငန်ရတေယ်။ ကနွောတ်ို့ရှိနတေဲ့ မီးဖိုချောငဖြကကြို လုံးဝမကြည့်ပြဲ စာအုပထြဲ စိတဝြငစြားနတောတွေ့တော့ ဘာမှအသံမပေးပဲ အနတ်ီလေးဂွိုင်းနှစ်ဖကအြောကကြနေ လွှိုပြီး နို့နှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငလြိုကပြှီး တီရှပအြပေါကြနေ ခပရြှရှလေး ခွပေေးလိုကတ်ော့ အသာလေး ငှိမခြံနတယ်ေ။
အနောကကြနေ ရပထြားတာဆိုတော့ ကနွော့ဒြူးကို နည်းနည်းလောကြ ကြေးလိုကတ်ာနဲ့ သူ့အိုးနဲ့ ကနွော့ည်ီလေးနဲ့ ကြကတ်ိထောကထြားမိတော့ မသိမသာလေး ဆောင့ပြေးလိုကတ်ယ်။ အသကရြှူသံလေး နည်းနည်းပြင်းလာတယ်။ သူမလကန်ှဈဖကလြုံးက ပန်းကနတ်ှကေို ဆကမြဆေးတော့ပဲ ဆပပြှာမှုပတ်ှကေို ဆော့နပြေီ။ ကနွောလြည်း အခွိနသ်ိပမြဆှဲတော့ပဲ ခပသ်ှကသ်ှကြ လှုပရြှားလိုကတ်ယ်။ အင်ျကြီအောကြ လကန်ှိုကလြိုကပြှီး အနတ်ီလေးရဲ့ ဘရာလေးကို အောကကြို နည်းနည်းလွှောခလွိုကတ်ယ်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးရဲ့ အိစကစြကြ အထိအတွေ့ကို သချောခံစားရင်း ကိုငပြှီးဆော့ကစားပေးနလေိုကရြင်း နို့သီးခေါင်းစူစူလေးတွကေိုလည်း စိတရြှိလကရြှိ ခွပေေးလိုကတ်ော့ အဟင်းး ဟင်းးးး ဆိုပြီး ညည်းသံထွကစြပြုလာတယ်။
ထမီကို အသာလေးဆှဲဖြပြေီး ဂွင်းလုံးခွှတခြလွိုကတ်ော့ ထမီအနီရောငလြေးခငမြွာ ကြမ်းပြငပြေါပြုံကသွှားပြီး ပငတ်ီအနကကြလေးပေါလြာတယ်။ ဆကတ်ိုကဆြိုသလိုပဲ အဲ့ဒီပငတ်ီလေးကို ကနွောြ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ လွှောခပြှီး ခွှတလြိုကတ်ော့ တင်းပြောငန်တေဲ့ ဖငသ်ားဖြေးဖြေးကြီး။ ကနွော့ဂြငွြးပနကြို ကြယသ်ီးဖြုတပြှီး အတွင်းခံရော ဂငွြးပနပြါ ဒူးခေါင်းလောကအြထိ လွှောခလွိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ဘာလုပတ်ော့မယဆြိုတာ သိနလေို့လားမသိဘူး။ အနတ်ီဝငန်ီက လှည့မြကြည့်ပြဲ အနောကကြို နည်းနည်းဆုတပြှီး ဘစငေပြေါြ လကထြောကလြိုကရြင်း တငပြါးကို ကော့ထားပေးလာတယ်။
တငပြါးကြီးနှစ်လုံး ကော့တကလြာတာကို ကနွောြ ဒူးထောကပြှီး ထိုငခြလွိုကရြင်း လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲဖြဲလိုကတ်ော့ စောကဖြုတထြူအန်းအန်းကြီး နှစ်ခွမ်းကို မှငလြိုကရြတယ်။ အရညတ်ှတေောင် တောတ်ောစြိုစပြုနပြေီ။ လကခြလယန်ဲ့ စိုစိစိစောကဖြုတကြှီးထဲ ထိုးထည့ရြင်း မှှပေေးလိုကတ်ော့ … ဖငကြှီးတဈခုလုံး ခါထွကသ်ှားတယ်။ ဆရာမအပျိုကြီးခငမြွာ တောတ်ောလြေး ခံချင်န်ရှောတယဆြိုတာ စားပြဲအောကကြနေ ကနွော့ကြို ခွဖဝေါးနဲ့ လာပြတကြတည်းက သိသာနတယေလြေ။ ၃-၄ မိနဈလောကြ မှှပေေးနတော သူစောကဖြုတထြဲကအရညတ်ှကေ ပေါငဖြှူဖြူလေးတလွှောကြ စီးကစွပြုလာတယ်။ ဆရာမလေးကိုယတ်ိုငခြငမြွာလည်း တရှီးးးရှီးးးးနဲ့ တိုးတိုးလေး ညည်းတာစိပလြာပြီ။
“ဟင်းးးးး !! ဟင်းးးး!! လုပတ်ော့.. လုပတ်ော့… မှနမြှန်”
ဆိုပြီး အံကြိတပြှီး ကနွော့ကြို လှည့မြကြည့်ပြဲ ပြောလာတယ်။ ကနွောလြည်း ဒူးထောကန်ရောကနေ မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး ညာလကကြ ကနွော့မြာတင်းနဆေဲ ညီလေးကို အရင်းကနကေိုင်၊ ဘယလြကန်ဲ့ ဆရာမဖငဖြှေးဖြေးကြီးကိုဖြဲပြီး စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲ တေ့ပြီး အရှေ့ကို ဆောင့တ်ှန်းလိုကတ်ော့.. စီးပိုငပျိုငန်ဲ့ ဝငသ်ှားတယ်။ ဟားးးးးးးးးးးးး….. ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာဗွာ။
ဆရာမလေးရဲ့ခါးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး ခပဆြဆ စမ်းပြီး ဆောင့ကြှည့တ်ယ်။ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း သူမတငပြါးအိစကစြကကြှီးကို ကနွော့ဆြီးခုံနဲ့ သှားသှားရိုကမြိတာကိုက အရသာဗွ။ အရှိနရြလာတာနဲ့အမွှ ကနွော့ဆြောင့ခြကြတ်ှကေ တောတ်ောလြေး ပြင်းထနလြာတယ်။ မီးဖိုချောငလြေးထဲမှာ တငပြါးနဲ့ဆီးခုံ ဆောင့မြိလို့ တဖတဖြတ် မှညသ်ံရယ်၊ ကနွော့မြာနသ်ှင်းတဲ့အသံ တအင်းအင်းရယ်၊ ဆရာမလေးရဲ့ အံကြိတပြါးစပပြိတထြားတဲ့ကြားက တခကြတ်ခကြြ ထွကလြာတဲ့ မပီမသ ညည်းသံလေးရယ် ရောထွေးနတောပေါ့ဗွာ။’
ပန်းကနဆြေးတဲ့ ဘစငေပြေါလြကထြောကြ၊ ဖငကြို အနောကကြို ကော့ထားပေးတဲ့ အနတ်ီလေးကို မတတ်ပရြပပြှီး အနောကကြနေ လိုးနရတော လုံးဝစိတကြို ကြှလာစတယေဗြွာ။ ခွံဝင်းထဲ ပကလြကကြုလားထိုငပြေါမြှာ စာဖတန်တေဲ့ မညိုညိုကို တခကြတ်ခကြြ ပြူတင်းပေါကကြနေ လှမ်းလှမ်းကြည့်ရြသေးတယ်။ တောကြှာ ရုတတ်ရကကြှီး မီးဖိုချောငထြဲဝငလြာမှ အခုလိုပုံစံကြီးနဲ့ ပကပြင်းကြီးတိုးလို့ကတော့ သောကဂြှကြီးလေ။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒီလိုမွိုး ခိုးကြောငခြိုးဝှကြ ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ လိုးနရတောကိုက ရငတ်လှပလြှပန်ဲ့ ပိုဖီးလလြာစသလေိုပဲဗွ။ ခိုးစားရတဲ့ သဈသီးဟာ ပိုခွိုတယလြို့ ဆိုရိုးရှိသလိုပေါ့။ အခုပဲကြည့်လြေ.. ကနွော့ဆြရာမလေးကို မလုပခြငကြ သူကိုယတ်ိုင် စိတကြှှနရကေန်ဲ့ လူမိမှာကြောကန်တေော့ တုနတ်ုနယ်ငယ်င် ဖြစ်နတော..။ အခုတော့ အသံထွကြ ညည်းလာရုံတငမြကဘူး သူ့ခါးကငွကြငွလြေးကို စုံကိုငပြှီး ဆောင့န်တေဲ့ ကနွော့လြကကြိုပါ နောကပြှနလြှမ်းကိုငပြှီး အားပေးသလို ဖြစ်ညှဈလာတယ်။ အောသ်ံတွေ ပိုပိုကယွလြာတယ်။ တောသ်ေးတာက မညိုညိုထိုငန်တေဲ့နရောက မီးဖိုချောငန်ဲ့ တောတ်ောလြေး လှမ်းနလေို့။
“ရှီးးးး !! ရှီးးးး!! ကလေးလေးးးး!! မရပန်ဲ့တော့နောြ မရပန်ဲ့တော့!! အဟင်းးးးးး ဟင်းးးးးးး!!”
အဲ့လိုအောသ်ံတွေ ထွကလြာပြီး တွန့်လိမလြာတဲ့အပြင် ဘစငေကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကစွကြစွပြါအောငဆြုပလြို့ အားယူရင်း သူမဖငကြှီးကို ပိုကော့ပေးပြီး အနောကကြို အားနဲ့ ပြနဆြောင့လြာတာ ကနွောကြလည်း မာနသ်ှင်းပြီး အရှိနန်ဲ့ အဆောင့ဆြုံမိတော့ မီးပြင့မြတတ် တဖောင်းဖောင်း မှညကြုနတ်ယ်။ ကနွောလြည်း အသကကြို ခပပြှင်းပြင်းရှူသှင်းလိုကပြှီး အသားကုနဆြောင့န်ပြေီ။
“အားးးးးးး!! အနတ်ီလေးးးး!! ထွကကြုနပြီ!!”
“ဟားးးးးးး!! ကောင်းလိုကတ်ာ ကောင်းလိုကတ်ာ!!”
အဲ့လို စိတထြဲရှိတာတွေ အောရြင်း ကနွောလြည်း သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးသှားတာနဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို ဆှဲမထုတသ်ေးပဲ အပျိုကြီးဆရာမရဲ့ စောကဖြုတကြှီးထဲ စွပလြကြထြားပြီး သူမကြောလေးပေါြ မှီတွယပြှီး အမောဖြနမေေိတယ်။ ကနွော့လြကအြစုံကတော့ ဆရာမရဲ့ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆုပကြိုငပြှီး အရသာခံနလေိုကတ်ယ်။ အနတ်ီလေးရဲ့ ကိုယပြေါမြှီနရင်ေး နည်းနည်းလေးကြာတော့ သတိဝငလြာတယန်ဲ့တူတယ်။
“အာ.. ဖယလြိုကတ်ော့လေ.. ကလေးလေး..၊ ဒီမှာကြည့်ြဦး အကုနပြကေုနပြှီ”
ဆိုပြီး ပြောသံကြားမှ ကနွောလြည်း မှိန်းနရောကနချောပြီး အနောကကြို ဆုတလြိုကတ်ော့.. ပလှတ်!! ဆို အသံမှညပြှီး ကနွော့ည်ီလေးလည်း သူ့စောကဖြုတထြဲကနေ ထွကကြလွာတယ်။ တန်းလန်းလေးပေါ့..။ အရညတ်ှရှေှဲလို့ ပြောငပြှောငလြေး အောကကြိုစိုကကြနွတယ်ေ။ အနတ်ီလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့ပြီး ကနွော့ကြို လှည့ကြှည့ရြင်း..
“တွေ့လား ရေချိုးရတော့မယ်”
လို့ပြောတယ်။ ဟုတပြါ့.. မာနတ်ှတကေပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ဇွတတ်ှယကြှတာ အနတ်ီလေးဆံပငရြှညတ်ှကေ အရှေ့ကို တွဲလဲကနွတေော့ ဘစငေထြဲက ဆပပြှာမှုပတ်ှနေဲ့ စိုကုနပြီ။ အားနာလိုကတ်ာဗွ။
“ကနတ်ော့နောြ.. အနတ်ီလေး”
လို့ ပြောတော့ ဘာမှမပြောပဲ ကြင်းလုံးခွှတခြထွားတဲ့ သူ့ထမီနီနီလေးကို ကောကကြိုငပြှီး ကနွော့ည်ီလေးကို ဖြဖြလေး သုတပြေးနတယ်ေ။ ပြောငစြငအြောင် သုတပြေးပြီးမှ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ပြော့အိအိဖြစ်စပြုနတေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ ၃-၄ ခကြလြောကြ ကောကစြုပလြိုကသ်ေးတယ်။ ပြီးမှ
“ကဲ.. ကိုယတ်ောလြေး.. ကမွ ရချိုးခေါင်းလွှောတ်ော့မယ်”
ဆိုပြီး ကနွော့ပြါးလေးကို သာသာဆှဲလိမပြှီး ရချိုးခန်းဖကကြို ထွကသ်ှားရော။ ကနွောလြည်း ဘောင်းဘီတွဘောတွေ ပြနဝြတပြှီး ဘစငေမြှာပဲ လကဆြေးပလုတကြငွြး၊ မကြန်ှာသဈ ကိုယလြကသ်န့်စငန်လေိုကတ်ယ်။ လူက နည်းနည်းနှုန်းသလို ဖြစ်နပမေယေ့ြ စိတကြတောတ်ောလြေး ကြနပေန်တယ်ေ။ လူအလဈမှာ ခိုးပြီးခစွရြတာလည်း အရသာတမွိုးပါလားလို့ တွေးရင်း ပြူတင်းပေါကကြနေ ခွံထဲလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့.. ဟိုကြ!! မညိုညို မရှိတော့ပါလား.. ပကလြကကြုလားထိုငပြေါမြှာ ဘယသ်ူမှ ရှိမနပေါလား။ ဒုကျခဗွာ.. ဘယရြောကသ်ှားတာလဲ မသိဘူး။ လာများချောင်းနသလေားလို့ တွေးပြီး လိပပြှာမလုံတော့သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။
ဒါနဲ့ အသာလေး ခွံထဲဆင်းလိုကပြှီး ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်သ်လိုလုပရြင်း အသာလေး လွှောကရြှာနမေိတယ်။ ခွံဝင်းက တောတ်ောကြှီး ကယွလြှန်းတာကိုးဗွ။ ယူကလဈပငတ်ှေ၊ ကုကျကိုပငအြုပအြုပကြှီးတွေ၊ ဝါးရုံ ၃-၄ ရုံတွနေဲ့ဆိုတော့ တောရြုံမှငကြှင်းက မရှင်းဘူး။ တွေ့ပါဘူးဗွာ။ ဒါနဲ့ အိမကြို ဘေးဖကကြနေ တဈပတ် ပတလြွှောကရြင်း အိမရြှေ့ဖကရြောကလြာတော့ ဆငဝြငအြောကကြ ဆေးအဖြူရောငသ်ုတထြားတဲ့ ဒန်းလေးပေါမြှာ မညိုညိုထိုငန်တောကို သှားတွေ့တယ်။ ကနွော့ကြိုမှငတ်ော့ လကယ်ပခြေါပြှီး အနားမှာထိုငခြိုင်းတယ်။
“ဖိုးသကြ.. ညို့သူငယခြငွြးအပေါြ သဈစာရှိရမယန်ောြ”
တဲ့..။ မညိုညို အဲ့လိုပြောလာတော့ ကနွောလြည်း လန့်သှားပြီး..
“ဗြာ!!”
လို့ အသံတောင် ထွကသ်ှားတယ်။
“အမလေး.. ကမွတို့နှစ်ယောကကြ ငယင်ယကြတည်းက အရမ်းခစွတ်ဲ့ သူငယခြငွြးတွပေါရှင်..။ မနေ့ညက ဝငန်ီ ကမွကို အားလုံးပြောပြထားပါပြီ..”
လို့ ပြောရင်း ပြုံးစိစိလုပန်တေော့ ကနွော့မြှာ ရှကလြို့ ခေါင်းငုံ့ပြီး တဟဲဟဲ ရယန်လေိုကတ်ာပေါ့။ ပြီးမှ ခပရြှကရြှကန်ဲ့ စကားစဖြစ်တယ်။
“အနတ်ီလေးက.. ကနွော့အြခစွြဦးပါဗွာ..။ ကနွောကြ ခွာတိတင်ခွှတလြေးမို့ မညိုညိုရဲ့သူငယခြငွြးက စိတပြကြမြှာတောင် ကနွောကြ ကြောကန်တောပါ..”
“အမယမြယ်.. ကြုပသ်ူငယခြငွြးကလည်း… ရှုပရြှုပရြှကရြှကြ လုံးဝမရှိပါဘူးနောြ..။ ဒီခွာတိတလြေးကိုတွေ့မှ တသကလြုံး ထိန်းလာတဲ့ စိတတ်ှေ အရညပြွောသ်ှားရှာတာပါနောြ..”
“အဟီး!!”
စကားကောင်းနတေုန်း အနတ်ီဝငန်ီလေး ထွကလြာတယဗြွ။ ခေါင်းလွှောပြှီးစ ဆံပငရြှညရြှညလြေးတွကေို ဘီးကြဲလေးတဈခုနဲ့ ဖီးသငပြှီးရှင်းနရင်ေး ကနွောတ်ို့အနားမှာ လာရပတ်ယ်။ ရှငမြတောငသ်နပခြါးနံ့လေး သင်းသင်းမှှေးသှားတာပဲ။ ရမေိုးခွိုးပြီးစ မကြန်ှာလေးကို သနပခြါးရကြေဲလေး ပြတထြားတာ ဝင်းလကလြကကြလေးဖြစ်ပြီး ကြည့်လြို့အရမ်းကောင်းနတယ်ေ။ အိမန်ရင်ေး အဝတအြစား တပတန်ှမ်းလေးတွေ ဝတထြားတယ်။ သူ့ကိုငေးကြည့်ရြင်း စိတတ်ောင် လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်သှားတယ်။
“ကဲ!! ရှငတ်ိုနှစ်ယောကကြ ကြုပအြကြောင်း ဘာတွေ အတင်းအုပန်ကြတောလဲ..၊ ပြောစမ်းပါဦး..”
“ဟီဟိ.. မဝငန်ီရေ.. ရှင့ကြောငလြေးက ရှငတ်ို့အကြောင်း ကမွသိသှားလို့ ရှကတ်ောမြူသတဲ့လေ..”
“ဟုတလြား!! ဘယသ်ူလဲ ရှကတ်ယဆြိုတာ၊ ပြစမ်း ပြစမ်း..”
ဆိုပြီး ခေါင်းငုံ့ရင်း ရှကန်တေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို ဆှဲမော့တော့.. …
“အာဗြာ..”
ဆိုပြီး ကနွော့မြှာ ပိုရှကသ်ှားတယဗြွာ။ အနတ်ီဝငန်ီလေးလည်း ကနွောတ်ို့နဲ့တူတူ ဒန်းလေးပေါြ စွေ့ကနဲ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ကနွော့ဘြေးကို ပူးကပလြိုကတ်ော့ ကနွော့မြှာ အပျိုကြီးနှစ်ယောကရြဲ့ အလယတ်ည့တ်ည့မြှာ ညှပန်ရေော။ ဒန်းလေးက ခပသ်ေးသေးရယလြေ။ လကတ်ဈဖကကြ ကနွော့ဂြုတပျိုးကိုဖကြ၊ နောကလြကတ်ဈဖကကြ ကနွော့ဆြံပငတ်ှကေိုဖြရင်း စသလိုလို နောကသ်လိုလိုနဲ့ မညိုညိုကို ပြောပြနတယ်ေ။
“ညို သိလား …။ သူ့မမကေေ ကြုပဆြီကို ပီယာနိုသငဖြို့ လှှတလြိုကတ်ာလေ…။ ဒင်းလေးက လေးလလုံးလုံး.. ကြုပဘြေးမှာထိုငပြှီး စိတဖြောကပြှနန်တော.. ဟားဟား”
မညိုညိုပါ တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ့ ရယန်တေော့ ကနွော့မြှာ စပဖြှဲဖြဲလေးပဲ လုပန်ရတေော့တာပေါ့။ အဲ့လို ရယမြောတွန်းတိုးရင်းနဲ့ တိုးတိုးတိုကတ်ိုကတ်ှေ လုပန်ကြတေော့ ကနွော့ည်ာဖကြ တံထောငဆြဈက အိက နဲအိကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားတာ သတိထားမိတယ်။ မကြန်ှာကို အနတ်ီလေးဖကြ လှည့ထြားတော့ မှငတ်ော့မမှငရြဘူးဗွ။ ဒါပမယေ့ြ အထိအတွေ့အရတော့ ဒါ မညိုညိုရဲ့ နို့ကြီးတွဆေိုတာ သိလိုကပြီ။ ပြူနာပဲဗွာ။ သာယာသလိုလို စိတဖြစ်လာလို့ စိတကြို မနည်းအာရုံလှဲနရတေယ်။
မနကကြပဲ အဲ့ဒီညိုစိမ့စြိမ့ြ နို့အကြီးကြီးတွကေို မှငထြားတာဆိုတော့ စိတကြ အဲ့ဒီအိအိကြီး ဖြစ်ဖြစ်သှားတဲ့ အရသာကို သာယာစပြုလာတယ်။ မသင်ျကာလည်း နည်းနည်းဖြစ်လာတယ်။ တမငမြွား လုပန်တောလားလို့၊ ငါ့ကို စိတစြမ်းနတောလား၊ သူ့ရငဘြတကြို အနောကကြိုဆုတလြိုကရြင် ရနတေဲ့ဟာကို အခုက တမငကြို လာပြီး ပြတန်သလေား ထငရြတယ်။ ဖူးးးးးးးးးး!! သကပြှင်း တိတတ်ိတခြိုးခလွိုကရြပြီး အနတ်ီလေး စကားပြောနတောကို ငေးရင်း လကကြိုမရုတပြဲ မသိချင်ယ်ောငဆြောင် နလေိုကတ်ယဗြွာ။
ဒီလိုနဲ့ ရကတ်ှကြောလာတော့ ကနွော့အြတွကြ ယူကလဈဝင်းထဲက တဈထပတ်ိုကပြု ဖြူဖြူလေးဟာ တံခါးမရှိ ဓါးမရှိ ဝငထြှကရြာ နရောတဈခု ဖြစ်လာတာပေါ့။ မညိုညိုကိုတောင် အညို.. ကနွောကြလေ ဘာညာတွေ ပြောတဲ့အဆင့ထြိ ရင်းနှီးလာခဲ့ပီ။ အနတ်ီလေးနဲ့လား…။ အင်း.. မေးမှမေးတတပြါပတယ်ေ။ ခွာတိတလြေးက မမှငဖြူးတော့ မူးမှဈထင်…၊ အပျိုကြီးက အခစွရြကောတာတွေ ကြိုးပေါကြ..၊ ဘာပြောကောင်းမလဲလေ.. ခစွလြိုကကြှတာ။
လူဆိုတာမွိုးကလည်း အခကသ်ားလေ။ လူမှနရြင် အရှကအြကြောကကြှီးကြတာ ဓမျမတာဆိုတာ မှနပြမယေ့ြ တအားရင်းနှီးလာရင် သိပကြိုအရေးမစိုကတ်ော့တာနော့ြ။ ကနွောပြှောဖူးသလိုပဲ သူတို့အိမကြ ဆိတင်ှိမရြပကြှကထြဲက ခွံကယွကြှီး၊ တောရြုံလူမလာဘူးဆိုတာ သိတဲ့အပြင်.. ရှိနတေဲ့ မညိုညိုဆိုတာကလည်း အနတ်ီလေးရဲ့ငယသ်ူငယခြငွြး ဖြစ်ပြနပြှီးတော့ ကနွောန်ဲ့က တခါတလေ မောငလြေး လာစမ်းဆိုပြီး.. ခါးတွဘောတွေ လာဖကတ်ဲ့အထိ ရင်းနှီးလာတော့ သိပကြိုမရှကတ်တတ်ော့တာလေ။
အကြိုးဆကကြ ဘာတွဖြစ်ေလာသလဲဆိုတော့.. ကနွောတ်ို့ အခစွန်လံထတဲ့အခါတွဆေို.. မညိုညိုအိမမြှာ ရှိရှိမရှိရှိ့ အရေးကို မစိုကတ်ော့တာဗွို့။ တခါတလေ ဟိုဖကအြိပခြန်းထဲ မညိုညိုရှိနတောကို ဒီဖကမြှာ နှစ်ယောကသ်ား မီးကုနယ်မ်းကုနလြိုးရင်း အသံတွေ ဆူညံလာတဲ့အခါ.. အဟမ်း အဟမ်းဆိုပြီး ချောင်းဆိုးသလို သတိပေးတာတောင် ဂရုမစိုကမြိတော့ဘူးလေ။ တခါကလည်း မညိုညို အပြငမြှာဆိုပြီး နှစ်ယောကသ်ား ဖငတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး မီးဖိုချောငထြဲက ထမင်းစားပြဲပေါြ တကထြိုငပြှီး အသားကုန် လိုးနကြတော အသံတွဘောတွေ ဆူညံနတောပေါ့..။ သိတယမြလား ခစွသ်ူဖြစ်တာ ကြာလာပြီဆိုတော့ စကားတပြောပြောနဲ့ လိုးတတလြာပြီလေ။
စားပြဲပေါြ ကနွောကြထိုင်.. အနတ်ီဝငန်ီက သူ့ဆံပငရြှညကြှီးတွကေို ဆံထုံးကြီးကြီးဖြစ်အောင် ထုံးထားပြီး ဖငတ်ုံးလုံးကြီးနဲ့ ကနွော့အြပေါတ်ကခြှပြီး ကလေးတွေ ကြကဖြခွပသ်လို တကပြှီးလိုးနတော။ ကနွောကြ သူ့နို့ဝင်းဝင်းကြီးနှစ်လုံးကို စုံကိုငပြှီး ဆောင့စြမ်းပါ.. အနတ်ီလေးရာ.. အားနဲ့ ဖိဆောင့ြ.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. အဲ့လိုတွအေောြ..၊ အနတ်ီလေးကလည်း ကနွော့လြညပြင်းကိုခိုပြီး ဟားးးး ဟားးးးးး!! ဆို အောပြှီး ဆောင့ဆြောင့ခြွ..၊ အဲ့လိုတွေ ဖီးလတ်ကန်တေုန်း… ဟော့တော့!! နငတ်ို့ကလည်းဟယ် ဆိုပြီး မညိုညို မီးဖိုချောငအြနောကပြေါကကြနေ ဝငလြာတာ ပကပြင်းကြီး မိသှားရောဗွ။ ရှကတ်ော့ရှကတ်ာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ခုနက ပြောသလိုပဲ ကနွောတ်ို့ ဘာလုပန်တယေဆြိုတာ သူကသိနပြေီးသားပဲဟာ။ ဟိုလိုကြီးတော့ မဖြစ်ပါဘူး။
ခပရြှကရြှကန်ဲ့ လဈပြေးသှားပြီး နောကန်ေ့ ပြနလြာတော့လည်း မညိုညိုက.. မောငလြေး.. ရော့ဒိနခြဉွြ.. မနေ့က မှို့ထဲက ဝယလြာတာ.. အားရှိတယ် သိလား ဆိုပြီး လာတိုကရြင်း စတော့လည်း ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ယူသောကလြိုကတ်ာပဲလေ။ နောကပျိုင်း ပကပြင်းမဟုတတ်ောင် ရိုးတိုးရိပတ်ိပ် မိမလိုလို ဖြစ်တာတွလည်ေး အကြိမကြှိမပြေါ့။ တခါကဆို.. အနတ်ီလေး အခန်းထဲဝငပြှီး ညဖကကြှီး မီးချောင်းဖြင့ပြှီး ထုံးစံအတိုင်း လိုးနကြတော.. အနတ်ီလေး သုံးခါလောကြ ပြီးတာတောင် ကနွောကြ မပြီးသေးလို့ ကုတငပြေါြ ကနွော့ကြို ဒူးထောကခြိုင်းပြီး မာတင်းနတေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို အိပန်တေဲ့ အနတ်ီလေးက ခေါင်းလေးထောငပြှီး ပါးစပန်ဲ့ ပြီးအောငလြုပပြေးနတော။ အိပခြန်းပြူတင်းပေါကကြနေ အမှောငထြဲမှာ လူတဈယောကြ ကြည့်န်မှန်ေး ကနွောြ ရိပကြနဲ မှငလြိုကရြတယ်။ ဒါ မညိုညိုပဲဆိုတာ အလိုလို သိလိုကတ်ယ်။ အသာလေး မမှငခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး နနလေေိုကတ်ာ ကနွောပြှီးသှားလို့ ကနွော့ည်ီလေး သုတရြညတ်ှေ အနတ်ီလေးနို့တွပေေါြ တပစွပြစွြ ပန်းထုတတ်ဲ့အခါမှ အဲ့ဒီချောင်းနတေဲ့ လူရိပပြွောကသ်ှားတာ သတိထားမိတယ်။
မှနရြာပြောရရင် အဲ့ဒီအခွိနတ်ှဟော ဘဝမှာ အပြောရြဆုံး အခွိနတ်ှပေေါ့ဗွာ။ ဒီလောကလြှတဲ့ အနတ်ီလေး… ကနွော့ပြီယာနိုဆရာမလေးကို ခစွသ်ူတောရြတာ ဘယလြောကြ ဂုဏယ်ူစရာကောင်းသလဲ။ တဈမှို့လုံးက ဘယကြောငကြမှ ခစွရြေးဆိုလို့ မရဘူးလို့ နာမညကြှီးခဲ့တဲ့ ဆရာမလေးဝငန်ီနဲ့ ခစွကြှိုးတွယန်ရတောကိုးဗွ။ ပြီးတော့ ရှိသေးတယဗြွာ နှစ်ယောကလြုံးဟာ ရှားရှားပါးပါး ဝါသနာတူတွေ။ စာအုပတ်ှေ အရူးအမူးဖတကြှတာ၊ ဂီတဆိုရင် ထမင်းမေ့ဟင်းမေ့ တီးမယ်၊ ဆှေးနှေးမယ်.. အဲ့လိုဘဝလေးဆိုတော့ ဘယလြောကပြွောစြရာကောင်းမလဲ တွေးကြည့်ပြေါ့ဗွာ။
တခါတလေ ခွံထဲတူတူဆင်းထိုငပြှီး ဖတဖြူးတဲ့ စာအုပတ်ှအကြေောင်း ငှင်းခုနကြှ၊ ကနွောကြ ဆရာအောငခြှိမ့ရြဲ့ မမဆိုတဲ့ ကဗွာလေးကို ရှတပြှတာကို အနတ်ီလေးက ကနွော့ရြငခြှငထြဲ မှီတွယရြင်း နားထောင်၊ မှတမြှတရြရ ရကတ်ှအကြောကြီး Gone with the Wind: ဝတ်ထုထူထူကြီးကို နှစ်ယောကတ်ူတူ ဖတကြှတာ(ဖတလြိုကြ နည်းနည်းညောင်းလာရင် ပြှတပြှှတဆြိုပြီး နမ်းကြရင်း စိတပြါလာရင် ထတွယလြိုကရြင်းပေါ့လေ)။
ကနွောတ်ိုနှစ်ယောကဟြာ နှစ်ဦးနှစ်ယောကြ မဟုတတ်ော့သလို ခံစားလာရတယ်။ ဥပမာ.. လိငဆြကဆြံကြတယ်.. ပြီးသှားတယ်.. လိငစြိတကြ တဖြေးဖြေး ကဆွင်းလာမယ်.. ပြီးရင် စိတကြကုနသ်လိုလို ဖြစ်သှားမယ်။ မဟုတဘြူးဗွ.. အခုဟာက ကနွောတ်ို့ ခစွကြှတယ်။ ပြီးသှားတော့ ပြီးပြီလို့မမှတန်ဲ့ သူ့အဖုတထြဲ ကနွော့ည်ီလေးစိမထြားရင်း တပမြကစြှာ နမ်းနတေုန်းပဲ။ ရငထြဲမှာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ ခံစားခကြကြှီးနဲ့ သူ့ဆံပငတ်ှကေိုဖြလိုကြ နားရှကကြလေးကိုကိုကြ.. တီတီတာတာလေးတွေ ပြောလိုကြ စလိုကန်ောကလြိုကြ.. ပြောကကြှယသ်ှားမှာကြောကတ်ဲ့အလား တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ တင်းတင်းဖကြ အဲ့လိုတွဗွော။ (နောငကြို တခွားမိန်းမတွနေဲ့အိပတ်ိုင်း ကနွောကြိဈစ ပြီးသှားတာနဲ့ ကိုယ့ပြါတနာရဲ့ ဆံပငအြနံ့တွေ၊ ကိုယန်ံ့တွေ ရှူမိတိုင်း မသတီသလို ဆိုကကြိုဝငလြာတယ်)။
မိုးတွင်းပိုင်းရောကလြာတော့.. အနတ်ီလေး ခရီးထွကစြရာ ပေါလြာရောဗွ။ ၃ လလောကြ ကြာချင်ကြှာလိမ့မြယလြို့ ပြောတော့ ကနွော့မြှာ ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ပေါ့။ ဆရာမလေးကလည်း ပြောရင်း မကြရြညကြ ခပဝြဲဝဲရယ်။ ပြောန်တေဲ့ဘဝလေး ရုတတ်ရကြ မုနတ်ိုင်းဝငလြာတာကိုးဗွ။ တနယတ်ကြေးမှာ အခွခနွေတေဲ့ ဆရာမဖဖတေဈေယောကြ နမကေောင်းဖြစ်လို့ မဖြစ်မနေ လိုကသ်ှားရတော့မယတ်ဲ့။ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောတဲ့နေ့က ထမင်းစားပြဲမှာ ကနွောတ်ို့ သုံးယောကသ်ား အသံကို တိတန်တောပေါ့ဗွာ။ မညိုညိုလည်း စိတမြကောင်းဖြစ်ရှာတယန်မှော။ မကြန်ှာမကောင်းဘူး။ အိပတ်ော့မယဟြာဆိုပြီး ညနမေိုးခွုပစြပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့အခန်းထဲ ဝငသ်ှားရော။ နှစ်ယောကသ်ား စားသောကထြားတာတွေ ဆေးကြောပြီး အိမရြှေ့က ဒန်းကလေးပေါြ တူတူထိုငပြှီး ဖကထြားကြတယ်။
“ဒို့နှစ်ယောကျ မတွေ့ခဲ့ရင် ကောင်းမှာလို့တောင် တွေးနမေိတယ် သိလား”
တဲ့..။ ငိုသံပါနတေဲ့ အသံနဲ့ အနတ်ီလေးက ကနွော့ရြငခြှငထြဲ မကြန်ှာအပပြှီး တုနတ်ုနရြီရီ ပြောရှာတယ်။ ကနွောြ သူ့မကြန်ှာလေးကို ဆှဲမော့ပြီး တသကလြုံး ပြနမြတွေ့ရတော့ရင် ဆိုပြီး သူ့မကြန်ာလှလှလေးအနှံ့ တပြှတပြှှတမြှညအြောင် မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းနမေိတယ်။
နောကန်ေ့ ဆရာမလေး ခရီးထွကဖြို့ လယောဉကြှင်းကိုဆင်းတော့ ကနွောြ လိုကမြပို့ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ မညိုညိုတဈယောကြ လိုကပျို့တယ်။ ခွဲခါနီး အခွအနေတဈေခုကို ရငဆြိုငဖြို့ အဆငသ်င့မြဖြစ်သေးဘူးလို့ သူကပြောပြီး လယောဉကြှင်းကို လိုကမြလာခိုင်းတာလေ။ ကနွောကြ လဆေိပပြှေးလမ်းအဆုံးမှာရှိတဲ့ ဂေါကကြှင်းထဲက မှကခြင်းစိမ်းစိမ်းပေါြ သှားထိုငရြင်း လယောဉတ်ကသ်ှားတာကို ဆှေးရီရီ ငေးကြည့်န်ခေဲ့တာပေါ့လေ။ ဂွှနဒြဲဗားရဲ့ Leaving on a jet plane: သီချင်ြးထဲက ဘယအြခွိနတ်ဈခါ ပြနလြာနိုငမြယဆြိုတာ ငါမသိ.. ဆိုတဲ့ စာသားလေးကို တိုးတိုးရှတဆြိုရင်း မကြရြညကြခွဲ့ရတာပေါ့။
ပြဲခင်းထဲ အမပြေောကတ်ဲ့ ကလေးငယလြို ကူကယရြာမဲ့တဲ့ ဘဝ… ကနွော့ည်ာလကခြုံပေါြ… မိုးတွအကြေိမကြှိမရြှာကြ.. ပြနလြာခဲ့ပါ.. မမဝငန်ီ
(channko ၏ မိုးတွရှောတဲ့အခါ ကဗြာမှ)
ကနွော့ဘြဝကြီး ဇောကထြိုးမိုးမွှောြ ဖြစ်သှားသလိုပဲ။ အနတ်ီလေး မရှိတော့တဲ့ နေ့တွကေို အံကြိတရြင်း ဖြတသ်န်းနခေဲ့ရတယ်။ ဘယတ်ော့မဆို ပြုံးနပြေီး တကတ်ကကြှှကြှရှိတဲ့ ကောငလြေးဘဝကနေ ညှိုးငယတ်ဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ လောကကြီးကို မှုံတတကြေညေ့န်တတေတ်ဲ့ လူတဈယောကြ ဖြစ်လာတယ်။ လှမ်းတယ်… လှမ်းတယ်.. ကနွော့ဆြရာမလေးကို ပြနခြေါပြေးကြပါဗွာ။
ညညတွဆေို အိပလြို့မပြောဘြူး.. ဖဲကြိုးလေးတွေ ကြဲခထွားတဲ့ လမ်းကလေးတွရှေိတဲ့မှို့လို့ စာရေးဆရာကြီးတဈယောကကြ တငစြားဖူးတဲ့ ကနွောတ်ို့မှို့လေးက လမ်းတကာကို စကဘြီးလေးနဲ့ လွှောကန်င်းပြီး အနတ်ီလေးကို လိုကရြှာနမေိတယ်။ ဂဈတာကိုငပြှီး လကခြွောင်းတွကေို စိတရြှိလကရြှိ လှတပြေးလိုကတ်ော့လည်း ကြကြေဲနတေဲ့ သံစဉတ်ှပေဲ ထွကထြှကကြလွာတယ်။ စိတဖြှရောဖြစ်အောင် တဈနေ့တဈနေ့ ဖဖတေေို့အလုပတ်ှကေို ကူလုပပြေးနရင်ေး တတန်ိုငသ်လောကြ မေ့ပြောကန်ိုငအြောင် ကြိုးစားနရတေယ်။
ဒီလိုနဲ့ ဆရာမလေး ထွကသ်ှားတာ နှစ်လလောကြ ကြာလာခဲ့ပြီ။ ဖုန်းအဆကအြသှယဆြိုရအောငလြည်း အဲ့ဒီခတ်ကေ အဝေးကောလတ်ှကေ ဝငဖြို့မလှယ်၊ ရပြနတ်ော့လည်း ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြမြို့ ဘယလြိုမှ အလှမ်းမပြပေါဘူးဗွာ။
ဒီလိုနဲ့ တဈနေ့ကြတော့ ဖဖခေေိုင်းလိုကတ်ဲ့ အလုပကြိဈစတဈခုနဲ့ မှို့ပြငကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတလောက မိုးတွင်းကြီးကို တောတ်ောလြေး ပူနတော ၂-၃ ရကရြှိပြီ။ ကနွောလြည်း မှင်းခေါင်းတံဆိပ် စွပကြယွလြေးနဲ. ဘောင်းဘီတိုလေးဝတပြှီး စကဘြီးနင်းလာခဲ့တယ်။ ခိုင်းလိုကတ်ဲ့ကိဈစပြီးတော့ အိမအြပြန် ကနပြတလြမ်းနားရောကတ်ော့ ညနေ ၄ နာရီလောကြ ရှိပြီ။ မိုးက ခပအြုံ့အုံ့ ဖြစ်လာလို့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ကနွော့ပြှိုငဘြီးလေးကို နင်းနမေိတယ်။ ရုတတ်ရကြ ကနပြတလြမ်းနဲ့ ကြောင်းလမ်းထောင့ကြ လူပြတတ်ဲ့နရောမှာ လူသုံးယောကန်ဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကြ ရုန်းရင်းဆနခြတ် ဖြစ်နတော တွေ့ရတယ်။ အနားရောကလြာမှ ဖတကြနဲ ကြည့်လြိုကတ်ော့.. ဟာ.. အမွိုးသမီးက မညိုညိုပါလား။ စကဘြီးကို ဘရိတဆြှဲလိုကပြှီး ခုနဆြင်းရင်း မေးလိုကတ်ယ်။
“အညို!! ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဖိုးသကြ!! အညို့ကို ဒီကောငတ်ှေ..”
တဈခကြလြောကြ ဟိုကောငတ်ှကေို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ရုပတ်ှကေိုကြည့်တ်ာနဲ့ မင်းမနိုငကြှကသ်ဈက ကောငတ်ှမှန်ေး ကနွောသ်ိလိုကတ်ယ်။ ကနွောတ်ို့ နယခြံတွနေဲ့ ရုပမြတူဘူးလေ။ အသားအရည် ရုပသ်ှငပြှငတ်ှကကေို ကြာတာ။ ကလကခွေတွနေတေေဲ့ ရပကြှကကြပေါ့။ ကနွောြ အခွအနေကေို ရိပမြိတယ်။ မညိုညိုကလည်း ဒီဖကကြို ဘာလာလုပတ်ာမှန်း မသိပါဘူးဗွာ။ ခကြခြငွြး ခပပြှုံးပြုံးလုပပြှီး ဟိုကောင် ၃ ကောငကြို စကားစလိုကတ်ယ်။
“ဘောဒြါတို့ ကနွော့အြဈမကို စောင့ရြှောကပြေးတာ ကြေးဇူးဗွ..။ အခု ကနွောြ သူ့ကိုလာကြိုတာ..။ အိုကနေောြ..”
“ခွာတိတလြေး.. မင်းဒိုးတော့ကြာ.. လာမရှုပန်ဲ့..”
ဖူးးးး!! ကနွောြ သကပြှင်းခိုးခလွိုကတ်ယ်။ မလှယတ်ော့မှန်းလည်း သိလိုကပြှီ။ ပြောနရင်ေးနဲ့ တဈယောကကြ မညိုညိုရဲ့ပုခုံးကို လှမ်းကိုငလြိုကလြို့ မညိုညိုက လကန်ဲ့ပုတခြလွိုကပြှီး ရနတ်ှေ့နသေံကို ကြားနရပြေီ။ ကနွော့ပြှိုငဘြီးလေးကို အသာလေးတွန်းပြီး ပျိုငဘြီးဘောငတ်န်းကို အပေါကြို အသာလေး ဆှဲမလိုကတ်ော့ ကြှတကလြာတယ်။ ဆှဲဖြုတလြိုကရြင် နှစ်ပလေောကရြှိတဲ့ သံပိုကလြုံး ဖြစ်သှားအောင် တမငထြည့ထြားတာဗွ။ အသကကြို ခပပြှင်းပြင်းရှူပြီး ခွထေောကတ်ှကေို ကြေးထားလိုကတ်ယ်။
“အညို!! နောကဆြုတ်!!!”
အဲ့လို အောပြဈလိုကတ်ာရယ်၊ သံပိုကလြုံးကို ပျိုငဘြီးက ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး အနားမှာရှိတဲ့ အနီးဆုံးကောငရြဲ့ မကြခြှကကြို ဖြတရြိုကပြဈလိုကတ်ာ ဆကတ်ိုကပြဲ။ ခကြကြောင်းမိသှားတော့ ခွကနေဲပဲ။
“လာလေ!! ဟေ့ကောင်..”
ကနွောြ အသံကုနဟြဈပြီး နောကတ်ဈကောငကြို ဆကရြိုကတ်ယ်..။ အလဈမဟုတတ်ော့ ကနွော့ရြိုကခြကြတ်ှကေို ဒီကောငကြ လကန်ဲ့ကာလို့ မှီသှားတယ်။ ကာမိတဲ့အပြင် သံပိုကလြုံးကို ဖမ်းကိုငလြိုကန်ိုငတ်ော့ ကနွောြ ဆကရြိုကလြို့ မရတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း ဒိုငပြငပြဈပြီး အဲ့ဒီကောငကြို ဝငလြုံးတယ်။ လုံးထွေးသတပြုတန်ရင်ေး ကနွောြ ဒီကောင့အြပေါစြီးကနေ ဖိမိတာနဲ့ မကြခြှကကြို ဘယပြှနည်ာပြန် လကသ်ီးစာ ကြှေးနမေိတယ်။
ရုတတ်ရကြ ကနွော့ကြွောပြင် ပူကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ နောကတ်ဈခကြြ ပူကနဲဖြစ်မှ လှိမ့ခြလွိုကမြိတယ်။ ကနွန်တေဲ့ တဈကောငကြ အနောကကြနေ ခွိန်းကြိုးနဲ့ ရိုကတ်ာဗွ။ ကနွောြ ထလို့မရသေးခငမြှာပဲ ရိုကခြကြတ်ှေ ဆကတ်ိုကဝြငလြာတယ်။ လကန်ဲ့ကာမိတော့ လကဖြွံတွပေဲ ရိုကမြိနတယ်ေ။ ကြာလာရင် ကနွောြ မလှယတ်ော့ဘူးဗွာ။
“ဟေး..ဟေး..”
ဆိုပြီး လူတွအေောသ်ံတွနေဲ့ ပြေးလာတဲ့ အသံတွကြေားမှ ရိုကန်တောတွရပေပြှီး ဟိုသုံးကောင် ပြေးသှားတာ မှငလြိုကရြတယ်။ လူတွေ အနားရောကလြာပြီး ဟိုမေးဒီမေး လုပန်တောကို မညိုညို ပြနဖြှနသေေံ ကြားရတယ်။ ကနွော့ပြှိုငဘြီး ဘောငတ်န်းလေးကို မှကြေီးပေါကြ လိုကရြှာပြီး စကဘြီးမှာ ပြနတ်ပလြိုကပြှီး..
“အညို!! ပြနမြယ်”
လို့ ခပတ်င်းတင်း ခေါလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ကြွောက စွပကြယွတ်ှေ အလှှားလိုကြ ကြာကနွတောရယ်၊ စပဖြငွြးဖငွြး ဖြစ်နတောရယ်၊ လကဖြွံပေါထြငန်တေဲ့ ခွိန်းကြိုးအရာတွနေဲ့ လူပုံစံကလည်း တောတ်ောလြေး စုတပြှတသ်တန်ပြေီ။ ဒေါသလည်း တောတ်ောထြှကန်တယ်ေ။ ကနွောသ်ာ ဒီဖကလြမ်းကို မလာဘူးဆိုပါတော့။ ဘာတွဘယေလြို ဆကဖြစ်မလဲဆိုတာ တွေးပြီး မညိုညိုကို ဒေါသဖြစ်နမေိတယ်။
တုနတ်ုနယ်ငယ်ငဖြစ်နတေဲ့ မညိုညိုကို လူတွကြေားထဲက ဆှဲထုတပြှီး ကနွော့ပြှိုငဘြီးဘောငတ်န်းပေါြ တကထြိုငခြိုင်းပြီး နင်းထွကလြာခဲ့တယ်။ မညိုညိုကတော့ တိတတ်ိတလြေး ဘောငတ်န်းပေါထြိုငပြှီး လိုကလြာတယ်။ ယူကလဈဝင်းဖကြ ရောကခြါနီးမှာပဲ အုံ့နတေဲ့မိုးက တဝေါဝေါ ရှာခလွာတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး စိုရှှဲသှားပမယေ့ြ အိမရြောကခြါနီးလာလို့ ခပသ်ုတသ်ုတလြေး ဆကန်င်းလာခဲ့တယ်။ အေးစကစြကြ မိုးရတွကြေေောင့ြ ခုနက ဒေါသတွေ တောတ်ောလြေး ငှိမ်းသှားပြီး စိတကြနည်းနည်း ကြညလြငလြာတယ်။
ပထမ တွေးထားတာက မညိုညိုကို အိမပြှနပျို့ပေးပြီးတာနဲ့ ခကြခြငွြးပြန်၊ ဘောဒြါတွခေေါပြှီး မင်းမနိုငကြှကသ်ဈထဲသှား၊ ခုနက ၃ ကောငကြို လိုကရြှာမလို့ပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ မညိုညိုတို့အိမရြောကသ်ှားတော့ စိတကြ ပြစပြေုလာပြီ။ လူက ခမွြးလည်းခမွြး၊ ဗိုကကြလည်းဆာ၊ ကြောပြငကြလည်း စပဖြငွြးဖငွြး ဖြစ်စပြုလာပြီ။ မိုးတွကလေည်း တဝုန်းဝုန်းနဲ့ ပတဝြန်းကငွတ်ောင် ဘာမှမမှငရြတော့တဲ့အထိ ရှာခနွတောလေ။
အိမထြဲရောကတ်ာနဲ့ စိုရှှဲနတေဲ့ အဝတတ်ှလေဲဖို့နမှော မညိုညို သူ့အခန်းထဲ တန်းဝငသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း စိုရှှဲနတေဲ့ စွပကြယွအြပြဲနဲ့ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ပဲ မီးဖိုချောငထြဲဝငပြှီး အိုးတွခွကေတ်ှေ လှနလြောပြီး ထမင်းနဲ့ဟင်းတွေ ခူးခပပြှီး ဆာဆာနဲ့ လှေးနမေိတယ်။
စားသောကပြှီးတော့မှ ဖုနတ်ှေ သဲတွနေဲ့ စုတပြှတန်တေဲ့ ကနွော့ကြိုယကြို သတိရလို့ ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး ရလေောင်းပြီးခွိုး၊ ဆပပြှာတိုကြ ဆေးကြောနမေိတယ်။ စွပကြယွကြတော့ ဝတလြို့မရတော့မယ့ြ အတူတူ ခွှတပြှီး ရချိုးခန်းကြမ်းပြငပြေါြ ပစ်ခထွားခဲ့တယ်။ ကိုယတ်ုံးလုံး၊ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတော့ အပြငမြှာ တောတ်ောလြေး မှောငန်ပြေီ။ မိုးက သည်းသည်းမဲမဲ ရှာလို့ကောင်းတုန်း။
“အညို… ကနွောပြှနပြှီ..။ တံခါးလာပိတခြွေ”
လို့ အောပြှီး အိမရြှေ့ကို ထွကလြာခဲ့တယ်။ အနောကကြနေ ပြေးလိုကလြာတဲ့ခွသေံ ကြားရတယ်။
“ဖိုးသကျ.. နေဦး”
ဆိုပြီး မညိုညို ပြောလိုကသ်ံကြားလို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့..
“ဒီလောကြ မိုးတွသည်ေးနတော ဘာကိဈစနဲ့ ပြနခြငွရြတာလဲ..။ ရနင်ှိုးတွေ၊ ဒေါသတွနေဲ့ စိတန်ောကကြိုယပြါ မလုပရြဘူး ငါ့မောငရြဲ့..”
မညိုညိုက ကနွော့ကြို စကားလှမ်းပြောရင်း အနားကို ကပလြာတယ်။ ဆံပငတ်ှကေို ဆံထုံးဖြခလွေိုကပြှီး တဘကန်ဲ့ သုတထြားတော့ ခပပြှပြ မချောကတ်ချောကန်ဲ့ ပုခုံးကိုကြောပြှီး ရငဘြတပြေါြ ဝဲကနွတယ်ေ။ အစိမ်းရောငထြမီကို ရငခြေါင်းလွားထားပြီး အမှှေးပြတဘကအြပြာကို ခွုံထားတယ်။
“လာ.. ခမြျးနပြေီမလား”
ဆိုပြီး ခွုံထားတဲ့ မှှေးပြတဘကကြို ဆှဲခွာလိုကပြှီး ကနွော့ကြိုယပြေါကြ ရစကေတ်ှကေို သုတပြေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ၅ ပေ ၁ဝ လကမြလောကရြှိတဲ့ ကနွော့အြရပကြှောင့ြ ကနွော့ရြှေ့မှာ လာရပတ်ဲ့ မညိုညိုက ကနွော့မြေးစေ့လောကကြလေးပဲ ရှိတော့တယ်။ အောကကြိုငုံ့ကြည့်တ်ော့ ထမီရငခြေါင်းလွားထားတဲ့အောကကြ အခုအခံမပါတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက စူတူတူဖြစ်နတေဲ့အပြင် တတုနတ်ုန် ဖြစ်နတော တွေ့ရတယ်။ စိတကြိုတင်းလိုကပြှီး မကြန်ှာကို လှဲထားလိုကပြှီး ပြူတင်းပေါကကြနေ မိုးမှောငကြနွတေဲ့ အပြငလြောကကို ငေးနမေိတယ်။
မိုးတွကေ ပိုသည်းလာတယ်။ အိမထြဲကို မိုးစကတ်ှေ လအဝှေေ့မှာ ပကဝြငလြာတော့ မညိုညိုက ပြူတင်းပေါကတ်ှေ လိုကပြိတန်ရင်ေး…
“မောငလြေးရေ.. တံခါးမကြီးပိတပြေး။ မိုးတွေ တအားပကလြာပြီ..။ ပြီးရင် စိုနတေဲ့ ဘောင်းဘီတိုကို အညို့အခန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာ တဘကအြဖြူတဈထညရြှိတယ်..။ အဲ့ဒါနဲ့ ခွှတလြဲပြီး ခဏပတထြား..။ အညို ရနှေေးပူပူလေး လာတိုကမြယ် စောင့န်ေ”
လို့ ပြောရင်း မီးဖိုချောငထြဲဝငသ်ှားတယ်။
🏵️ ကြှနတ်ော့ြ ပီယာနိုဆရာမလေး (အပိုင်း ၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️