ပြနပြေးဆပလြိုကရြသညကြ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
ကြှနမြအဖကေ အမြဲ ပြောဖူးတယ်။ “လောကမှာ လှယလြှယခြွောငခြွောင် ရတယဆြိုတာ မရှိဘူး၊ သမီး။ တဈစုံတဈခုကို ပြနပြေးရတာခညွြးပဲ။ ပြနပြေးဆပလြိုကရြတာက ဘာလဲဆိုတာ သမီး အမြဲ မကြခြှမပြေတဖြို့ လိုတယ်” တဲ့။
ကြှနမ် နာမညလြား၊ နာမည် အပြည့အြစုံကတော့ မပြောပါရစနေဲ့။ လဲ့လဲ့လို့ပဲ ထားလိုကပြါ။ အလုပကြ မူလတန်းပြ ဆရာမပါ။ ဒါကလည်း ပိုကဆြံအတွကလြုပတ်ာ မဟုတပြဲ ဝါသနာပါလို့ လုပန်တောပါ။ ကြှနမြအမွိုးသားက အကောငကြှီးကြီး အမှီးရှညရြှညထြဲကဆိုတော့ ငှမလေိုပါဘူး။ သူ ကမွကို တင့တ်ောင့တ်င့တ်ယ် လိုလသေေး မရှိရအောင် ထားနိုငပြါတယ်။။
ကမွ အခုပြောပြမဲ့ အကြောင်းက ဘယသ်ူမှ မသိကြသေးတဲ့ ကမွရဲ့ လွို့ဝှကခြကြပြါ။ ကမွ အမွိုးသားတောင် မသိပါဘူး။ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောဘူးဆိုတာက ရှကစြရာ ကိဈစမို့ပါ။ ပြီးတော့ သူ သိသှားရင် ကမွတို့အိမထြောင် ပကြစြီးရလိမ့မြယ်။ ဒါပမေဲ့ မပြောပဲတော့လည်း မှိုသိပမြထားနိုငတ်ာမို့ ဒီမှာ လွို့ဝှကြ ရငဖြှင့တ်ာပါနောြ။
ကမွ အကြောင်းကို ပြောမယဆြိုရင် ကမွရဲ့ ပုံစံကို ရှငတ်ို့ မကြစြိထဲ မှငအြောင် အရငပြှောရလိမ့မြယ်။ ကမွက ငယင်ယကြတည်းက သေးသေးသှယသ်ှယ်၊ တောငပြေါသ်ူဆိုတော့ အသားက ဖြူဖြူနုနုနဲ့၊ မေးရိုးထင်းထင်း။ အရပကြ ၅ ပေ ၅ ဆိုတော့ မမှင့ပြမေဲ့ မိန်းကလေးတွထေဲမှာတော့ ပုတဲ့အထဲ မပါဘူးပေါ့။ ရှိသင့တ်ာတွတေော့ ရှိသင့သ်လောကြ ရှိပါတယ်။ အဟင်း … ရှငတ်ို့ သိမှာပါ၊ ဘာကို ပြောတာလဲဆိုတာ။
လိုရင်းပြောရရင် လှနခြဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်၊ ကမွ အသကြ ၂၀ အရှယမြှာ ကမွ မောဒြယလြလြုပဖြို့ စိတကြူးယဉန်ိုငခြဲ့တာပေါ့ရှင်။ ကမွအကြောင်း နောကတ်ဈခုက ကမွ ပငတ်ီ ဝတရြတာ မကြိုကဘြူး။ တောသူလို့ပဲ ပြောချင်ပြှော၊ ရှုပတ်ယလြို့ ခံစားရလို့။ ပြီးတော့ အရငခြတ်တေုန်းက ပငတ်ီတွကေ ခွုပကြှောင်းတွေ အထူကြီးတွေ၊ ထမီဝတရြင် ထင်းနတော၊ ဘာကြောင့မြှန်းမသိဘူး … အဲဒါကို ရှကလြို့။ အတွင်းခံ စကပန်ဲ့ ခညွထြမီ ထူထူတွပေဲ ဝတတ်တတ်ာ။ ကဲ … လိုရင်းကို မရောကတ်ော့ဘူး။
လှနခြဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်၊ ကမွ ဒုတိယနှစ် ကောလိပကြွောင်းသူ ဘဝမှာပေါ့။ ကောလိပမြှာ ကမွ တွဲမိတာ သူငယခြငွြး တဈယောကရြှိတယ်။ မီမီဟန် တဲ့။ သူက ကမွလိုမွိုး သေးသေးသှယသ်ှယ် မဟုတဘြူး။ ပစ်စည်းရှိ လူတန်းစား။ ခတ်စေကားနဲ့ဆို အကိတထြကကြို ပိုတယ်။ တောတ်ောြ ပြည့တ်ယပြေါ့။ သူမိဘက မန်တလေးဘကကြ၊ အညာသူပေါ့။ ရနကြုနမြှာ တိုကခြန်းတွေ ရှိပမေဲ့ ကမွကို ခငလြို့ ကမွနဲ့ အဆောငတ်ူတူ လာနတယ်ေ။ အဆောငဆြိုပမေဲ့ အဆောငစြည်းကမ်းဆိုတာမွိုး ညဘယအြခွိနပြှနရြမယ်၊ ထမင်းစားခွိနကြ ဘယအြခွိန်၊ ဧည့သ်ည် မခေါရြဘူးဆိုတာမွိုးတွနေဲ့ မဟုတဘြူး။ သူက မမေေ သမီးလဲ့နဲ့ အဆောငန်ချင်ေတ်ယဆြိုတော့ သူ့အမကေ အဆောငဖြှင့လြိုကတ်ာ။ ကမွက တဈခန်း၊ သူက တဈခန်း။ စည်းမရှိ၊ ကမ်းမရှိ … သောင်းကနွြးချင်တ်ိုင်း သောင်းကနွြးလို့ရတဲ့ အဆောငပြေါ့။
ကမွတို့ သောင်းကနွြးတာတွထေဲမှာ အပြာကားကြည့်တ်ာ၊ ရည်းစားတွေ ထားတာ၊ အရကသ်ောကတ်ာ၊ အဲ့ခတ်ကေ ပေါခြါစ ဆေးပြားခတွာ ဆိုတာ အသေးအဖြဲပဲ။ တကယ် အကြီးအကယွြ သောင်းကနွြးခဲ့ကြတာက ဖဲ။ ကမွ တကျကသိုလ် ဒုတိယနှစ် တဝကရြောကတ်ော့ ဖဲစွဲနပြေီ။ အရကြ၊ ဆေးပြား မလုပရြရင် နနေိုငတ်ယ်။ ဖဲတော့ မခရွရင် မနနေိုငဘြူး။ မီမီဟနန်ဲ့ တွဲဆော့တော့ ကြေးက ကြီးတယ်။
ကမွ အကြှေး ပုံး ၅၀ ကြောတ်ငန်ပြေီ။ မီမီဟနကြ ပိုဆိုးတယ် … ပုံး ၁၀၀ ကြောြ။ တဈလကို ၃ – ၄ သိန်း ဖဲ့ဆပဖြို့ ပြောလာတယ်။ မီမီဟနကြလည်း သူ့အိမကြ စီးပြားရေးအခွအနေေ မကောင်းလို့ မကူနိုငဘြူး။ အိမကြပို့တဲ့ ပိုကဆြံဆိုတာ ကမွ စားလောကရြုံပဲ ရှိတာ။ ခွှတောလို့လည်း သိပထြူးမှာ မဟုတဘြူး။ အလှနဆြုံး ခွှတောနိုငလြှ တဈလကို ၂ သောင်း ၃ သောင်းထကြ ပိုထွကမြလာနိုငဘြူး။ ကမွ ငှရအေောင် တဈခုခုလုပမြှ ဖြစ်မယ်။
ရကနေအြသင့ြ ကြာအသင့ဆြိုသလိုပဲ တဈနေ့ လှည်းတန်းမှာ မနကစြာ ထမင်းကြောြ ထွကစြားပြီး အပြန် ဓာတတ်ိုငမြှာ ကြောင်ှာစာတဈရှကြ တွေ့တယ်။
“မိန်းကလေး မောဒြယလြြ အလိုရှိသည်။ အသကြ ၁၈ နှစ် ပြည့ပြှီး ဖြစ်ရမည်။ အတွေ့အကြုံ ရှိရန် မလို”
အဲ့ဒီခတ်ကေ မောဒြယလြဆြိုတာ ပေါခြါစ ဂွှနလြှငတ်ို့၊ တငမြိုးလှငတ်ို့ တဈခတ်ထေတဲ့ အခွိန်။ မောဒြယလြြ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လှယတ်ာမှ မဟုတတ်ာ။ ကိုယလြုံးလှဖို့ အားကစား လုပရြတယ်၊ အစားအသောကြ ဆငခြှငရြတယ်၊ အသှားအလာ၊ အပြောအဆို အကုန် စမတကြနွအေောင် နရတေယ်။ အခုထလုပ်၊ အခုခကြခြငွြး ဖြစ်တာမှ မဟုတတ်ာ။ အတွေ့အကြုံ ရှိရန် မလိုဆိုတော့ ရိုးမှရိုးရဲ့လားပဲ။
ဘာရယမြဟုတဘြူး၊ ကမွ အဲ့ဒီစာရှကကြို ဓာတတ်ိုငကြနေ ခွာယူလာခဲ့ပြီး အဆောငပြှနရြောကတ်ော့ စာကြည့်စြားပြဲပေါြ တငထြားလိုကမြိတယ်။
“ဟဲ့ … ဒီဟာက စိတဝြငစြားစရာပဲ။ ရှငန်ဲ့ဆို ဖြစ်မှာ။”
“…”
ကမွ ဘာမှ ပြနမြပြောပဲနတေော့ မီမီဟနကြ အနားရောကလြာတယ်။
“ဟာ … ဘာပဲပြောပြော ဖုန်းဆကကြှည့ပြါလား။ မေးကြည့်ပြှီး မကြိုကရြင် မလုပန်ဲ့ပေါ့။ မောဒြယလြဆြိုတာက ကြောင်ှာ ၁ ခုရိုကရြင် ၅ သိန်း ၁၀ သိန်းပဲ၊ တဈရကကြို ၂ ခု ၃ ခု ရိုကကြှတာ။”
“ငါ့ပုံနဲ့ ဖြစ်ပါ့မလားဟယ်။”
“သှောြ … ဖြစ်တာပေါ့။ ကဲပါ၊ ဖြစ်တာ မဖြစ်တာက သူတို့ ဆုံးဖြတဖြို့။ ဖုန်းဆကဖြို့က ရှင့အြလုပ်။”
ပြောနရင်ေး မီမီက သူ့ ဂွီအကဈြအမဖြုန်းကို ထုတပြှီး နံပါတတ်ှကေို နှိပန်တယ်ေ။ ဖုန်းက ခကြခြငွြး မဝငဘြူး။ ၃ ခါမှောကကြှမှ ဝငသ်ှားတယ်။
“ဟဲ့ … ဝငပြှီ။ ရော့ …”
“ဟာ … ငါ ဘာပြောရမှာလဲ။ မပြောတတဘြူး။ နငမြေးပေး”
“အို … ဘယ့န်ှယ်။ ရှင့ဘြာသာ ပြောလေ။”
ကမွတို့ ဖုန်းကို သူ့ပေး ငါ့ပေး လုပန်တောနဲ့ လိုင်းကသွှားတယ်။
“အင့ြ … ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် ခေါြ”
အေးလေ … မေးကြည့်လြို့ အရှုံးမရှိပါဘူး။ အခုက တခွားလုပစြရာလည်း ရှာလို့မှ မတွေ့တာ။ မနေ့ကတောင် ဇံကြီးတို့က လကုနလြို့ ပြနမြဆပန်ိုငရြင် ရဲစခန်းမှာ ရှင်းတော့လို့ ပြောတာ ခံရသေးတယ်။
ကမွ ပြနခြေါတ်ော့ ဖုန်းက မဝငတ်ော့ဘူး။ ဒုတိယ တဈခါမှ ဝငသ်ှားတယ်။
“ဟဲလို၊ မိုးသောကပြန်း မောဒြယလြြ အဂငွေစြီကပါ။”
“ကမွ … ဟို ဟိုလေ … ကမွ ကြောင်ှာတွေ့လို့ ခေါလြိုကတ်ာပါ ရှင့ြ”
“အသကြ ဘယလြောကရြှိပြီတုန်း။”
“ဆယ့ြ ဆယ့ြ … အဲ့ နှစ်ဆယပြါ။”
“ဟုတပြှီ။ အသံကြားရတာနဲ့တင် ခစွစြရာလေးပဲ။ ဒါဆို အငတ်ာဗွူး လာနိုငမြလား။”
“အဟီး … ခစ်ခစ် … ဟုတ် … ဟုတကြဲ့ရှင့ြ။ … ခဏနောြ။”
မီမီက ဘောပနတ်ဈချောင်းနဲ့ စာရှကြ ကမွလကထြဲ လာထည့ပြေးတယ်။ သူပြောတဲ့ လိပစြာကို ကမွ လိုကရြေးနမေိတယ်။ ကမျဘာအေးဘကြ ကနဘြောငန်ားက ကြနဒြိုတဈခုပဲ။ ကမွတို့ နရောနဲ့ သိပမြဝေးဘူး။ လမ်းလွှောကသ်ှားလို့တောင် ရတယ်။ နောကန်ေ့ နေ့လညကြို ခွိန်းလိုကတ်ယ်။ နောကပြှီး အငတ်ာဗွူးလာတဲ့အခါ သနပခြါး ကြောင်ှာရှငကြို ပြဖို့ အလှဓာတပြုံ ရိုကမြှာမို့ ထမီဝတလြာခဲ့ဖို့ရယ်၊ အဲဒါအတွကြ ၅ သောင်း လကင်င်းပေးမဲ့ အကြောင်းရယ် သူပြောတယ်။ ၅ သောင်းဆိုလည်း ဇံကြီးကို နည်းနည်း မကြန်ှာခွိုသှေးလို့ ရမှာပါလေ။
ကမွအတွကြ ကံကြမျမာက ဘယလြို ဖနလြာမယဆြိုတာ ကမွ ကြိုမသိခဲ့ပါဘူး။ စိတတ်ှလှေုပရြှားနလေို့ ညက သိပအြိပမြပြောခြဲ့ဘူး။ မနကမြှာလည်း ကမွ အစောကြီး နိုးနတယ်ေ။ ဘုရားရှိခိုးပြီး မနကပျိုင်း ကြူရှငကြို အစောကြီးရောကန်တော။ စာထဲလည်း စိတမြဝငစြားပါဘူး။ ကမွ စိတထြဲမှာ ပိုကဆြံ ၂ သောင်းရယ်၊ မောဒြယလြဖြစ်ရင် လှလှပပ ဝတရြစားရမှာရယ်၊ မကြောင့မြကြ နရမှောရယကြိုပဲ စိတထြဲ ရောကန်တယ်ေ။ စိတကြူးထဲမှာ ဖဲတောင် လညရြိုကလြိုကသ်ေးတယ်။
အဆောငပြှန်၊ သီချင်ြး တကြောကြှောန်ဲ့ ရချိုးနတေဲ့ ကမွကို မီမီဟနတ်ောင် မကြစြောင်းထိုးပါတယဆြို။ မလိုပမေဲ့ အခွိနတ်ှေ ပိုနတေော့ ခါးအောကပျိုင်းက အမှှေးအမွှငတ်ှေ အကုနရြိတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကငမြရာထဲ ခွသလေုံးမှှေးတွေ ပါသှားရင် ရုပဆြိုးနမှော။
ကမွ သှားဖို့ ပြငန်တေော့ မီမီဟနကြ လာမေးတယ်။ ပြီးတော့ …
“ရှင် အဆငပြှရင်ေ ကြုပကြိုလည်း မိတဆြကပြေးဦး”
သူ့ကိုယလြုံးကြီးနဲ့လို့ စိတထြဲ တွေးမိပမေဲ့ …
“အင်းပါဟာ”
လို့ပဲ ပြနပြှောဖြစ်တယ်။ ကမွကို မီမီဟနကြ ခွသည်ေးတွတေောင် ကူဆိုးပေးသေးတယ်။ ခွသည်ေး လကသ်ည်း ချောကသ်ှားတော့ ကမွ မှနထြဲ ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ လှပါတယ်၊ ဆံပငရြှညန်ဲ့ ရငစြေ့အင်ျကြီရိုးရိုး၊ အောကကြ တကထြရှန် ထမီဗှောငန်ဲ့။ ထမီတိုတို ဝတတ်ာ သိပခြတ်မေစားတော့ဘူးဆိုတော့ ကမွ သိပတ်ိုအောင် မဝတပြါဘူး၊ ခွမကြေစြိ မှငရြရုံပဲ။
ပေးထားတဲ့ လိပစြာရောကတ်ော့ ကြနဒြိုအဝမှာ လုံခွုံရေးကောငတ်ာ ရှိနတယ်ေ။ ကမွ သှားရမဲ့ အခန်းနံပါတကြို ပြောပြလိုကတ်ော့ ဦးလေးကြီးက ကမွကို ကြည့်တ်ယ်။ အကြည့်ကြ တမွိုးပဲ။ ဘာမှမပြောပမေဲ့ ကမွစိတထြဲ သိပမြကြနပေဘြူး။ လူကို အထငသ်ေးသလိုလိုနဲ့။ သကပြှင်းတဈခကြလြည်း ခတွယ်။ မသိရင် ထောငကြတွော့မဲ့ ရာဇဝတသ်ားကို ကြည့်တ်ာမွိုးလိုလိုနဲ့။ လှည့ပြှနရြင် ကောင်းမလား။ အို … မဟုတတ်ာ။ သူ့ဘာသာသူ ကြည့်တ်ာနဲ့ပဲ ကမွက ကမွအလုပ် ကမွ မလုပပြဲ နရမေလား။
ကမွကို ဓာတလြှခေါးကို လိုကပျို့ပေးပြီး အပေါသ်ှားဖို့ ခလုတပြါ နှိပပြေးလိုကတ်ယ်။ မနှိပခြငမြှာ သကပြှင်းတဈခါ ထပခြသွေးတယ်။ ဘယလြိုလူကြီးလည်း မသိဘူး။
ဓာတလြှခေါးက ဒငကြနဲ မှညပြှီး ရပသ်ှားတယ်။ ကမွ သှားရမဲ့ အထပကြို ရောကပြှီ။ ကမွ လကဖြွား၊ ခွဖြေားတွေ အေးစကလြာပြနတ်ယ်။ ပေးထားတဲ့ အခန်းနံပါတကြို ကမွ သချော ပြနကြှည့တ်ယ်။ ဘယဘြကလြား။ ညာဘကလြား။ အခန်းတွကေ အစဉအြတိုင်းပဲဆိုတော့ သိပကြှာကြာ မရှာလိုကရြဘူး။
“တင်း တောင်”
ကမွ လူခေါဘြဲလကြို နှိပလြိုကတ်ယ်။ အကြာကြီးပဲ။ နောကတ်ဈခါ ထပန်ှိပရြတယ်။
“တင်း တောင်” “တင်း တောင်”
အထဲက လှုပရြှားသံ ကြားရတယ်။ ခဏကြာတော့ တံခါးဟလာတယ်။
“ဘယသ်ူလဲ”
ကမွ နာမညကြို ပြောလိုကတ်ယ်။ တံခါးက ပြင့သ်ှားပြီး အထဲကနေ သကလြတပျိုင်းအရှယ် လူကြီးတဈယောကြ ထွကလြာတယ်။ သိပအြဝကြီး မဟုတပြမေဲ့ ဗိုကတ်ော့ ရှှဲနပြေီ။
“သှောြ … လဲ့လဲ့လို့ ခေါမြယန်ောြ။ ဦးက တိုနီပါ။”
ကမွတို့ လကဆြှဲနှုတဆြကကြှတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လကထြဲမှာ ကိုငထြားတဲ့ ဗီဒီယို ကငမြရာနဲ့ ကမွကို စရိုကတ်ယ်။
“အို … မရိုကပြါနဲ့။”
သူက ကမွပြောတာ အမှုမထားပဲ ဆကရြိုကတ်ယ်။
“မဟုတဘြူး၊ ရှေးတဲ့အခါကြ ရုပသ်ခညွြေး ကြည့်လြို့မရဘူး လဲ့လဲ့ရဲ့။ တီဗှီရိုကတ်ာမွိုးကြ ရုပသ်မှော လှပမေဲ့ တီဗှီမှာ လှချင်မြှလှတာ။”
ကမွကို ခွဆေုံး ခေါင်းဆုံး ကြည့်တ်ာ မဟုတပြဲ ကငမြရာနဲ့ အပေါအြောကြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ရိုကန်တယ်ေ။ ကမွအခန်းကို အကဲခတကြှည့လြိုကတ်ော့ အခန်းဖြဲ့မထားဘူး။ ပစ်စည်းတွကေ ပြန့ကြွဲနတယ်ေ။ ထောင့တ်ဈခုမှာ ဆိုဖာ၊ ဆကတ်ီတွရှေိပြီး တခွားထောင့မြှာက ၂ ယောကအြိပ် အိပယ်ာကြီးတဈခု။ ဒီဘကပျိုင်းမှာ မှနတ်ှေ၊ အလှပြငခြုံတွေ။ မီးဆလိုကတ်ှလည်ေး ရှိတယ်။ စတူဒီယို သဘောမွိုးပဲ။
ကငမြရာနဲ့ မှနပြှောင်းတွေ ထည့ထြားတဲ့ အိတကြှီးနားမှာ လူတဈယောကြ ထိုငန်တယ်ေ။ ပြီးတော့ ကမွကို လှည့ကြှည့တ်ယ်။ အသားနီစပစြပန်ဲ့ မှနမြာတော့ မဟုတဘြူး၊ နှာခေါင်းကောကပြမေဲ့ ကုလားလည်း မဟုတ်၊ မကြန်ှာဖြူလည်း မဟုတပြှနဘြူး။ ဘာလူမွိုးမှန်း ကမွ မပြောတတဘြူး။
“အဲဒါ ဂွိမ်းဈလှငလြေ။ ဂွိမ်းဈ … ဒါ လဲ့လဲ့”
“ဟုတ်၊ … နိုကဈြတူ မိယူ (တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။)”
“…”
ကမွ ဘာမှ ပြနမြပြောဖြစ်ဘူး။ ကမွတို့ လကဆြှဲနှုတဆြကကြှတယ်။ ဂွိမ်းဈက ကမွကို သူ့ဘေးမှာ ထိုငခြိုင်းတယ်။ သူ့ကိုကြည့်ရြတာ ဦးတိုနီထကတ်ော့ ငယပြုံရပါတယ်။ ကမွ မှန်းတော့ မမှန်းတတဘြူး။ ၃၀ တော့ မကြောသ်ေးတာ သချောတယ်။ ကမွထကြ ခေါင်းတဈလုံးလောကြ ပိုမှင့တ်ော့ ၅ ပေ ၁၁ လောကြ ရှိမယပြဲ ထငရြတယ်။ လကဆြှဲနှုတဆြကပြှီးတာနဲ့ ပြနထြိုငလြိုကတ်ော့ သချောပြောဖို့တော့ ခကလြိမ့မြယ်။
ပါးခွိုင့ြ တဘကပြဲရှိတဲ့ ဂွိမ်းဈက ဆှဲဆောငမြှု တမွိုး ရှိပါတယ်။ အာနိုးလို ကာယဗလမောငကြှီးပုံ ပေါကမြနပမေေဲ့ အားကစားလုပပြုံ ရပါတယ်။ ကြှကသ်ား ဖုဖုလေးတွေ ရှိတယ်။ ကမွ သူ့ကို ခိုးကြည့်န်မေိတာ အတောကြှာမယ် ထငပြါတယ်။ သူ စကားစပြောမှ ကမွလည်း ကမွကိုယကြမွ သတိထားမိတယ်။ ရှကတ်ော့ အရှကသ်ား။ သူ့ဘေးမှာ ထိုငရြတာ သိပမြလုံတာနဲ့ ကမွ ထမီအောကထြဲမှာပဲ ပေါငကြို ခွိတထြိုငလြိုကတ်ယ်။
“ကနွောတ်ို့ … အာ … မောဒြယလြြ အဂငွေစြီ အသဈပါ။ မိန်း (အဓိက) မားကတလြုပဖြို့ မောဒြယလြြ ရှားနတယ်ေ …။ အဲ ကနွောတ်ို့ ရှာနတယေပြေါ့။ အဲဒါ … မိန်းကလေး … အဲ လဲ့လဲ့က လုပန်ိုငမြလား။”
ဦးတိုနီက ဝငရြှင်းပြတယ်။ သူတို့ အဂငွေစြီအသဈမှာ အဓိကမောဒြယလြြ (ရုပရြှငလြိုဆိုရငတ်ော့ ခေါင်းဆောငမြင်းသမီးပေါ့လေ) မရှိသေးလို့ ရှာနတေဲ့ အကြောင်း၊ မှနမြာပြညမြှာထကကြို အာရှနိုငင်ံတွကေို ထိုးဖောကမြှာဆိုတဲ့ အကြောင်း၊ ပြီးတော့ အခု လကင်င်း သနပခြါး အပါအဝင် အလှကုန် ပစ်စည်း ၂ ခု ၃ ခု ကြောင်ှာ လကခြံထားတာမို့ ဒီနေ့ ကမွကို ရိုကတ်ဲ့ ဓာတပြုံ/ဗီဒီယိုတွကေို အလုပရြှငကြို အမှနပြှပြီး သူကြိုကတ်ယဆြိုရင် နောကတ်ဈပတ် ခကြခြငွြး အလုပစြရမှာဖြစ်တဲ့ အကြောင်းတွပေေါ့။
“အဲ့ … ဒါ မိန်းကလေး၊ ရိုကဖြို့ အဆငပြှလေား။ ပြတယေဆြိုရင် … လကင်င်းကို ၂ သောင်း … အဲ အဲ ၅ သောင်းပေးမယ်။ ပြီးတော့ … ဟိုဒင်းမှာ ဆိုင်းရမယ်။ အိုင် ပြောတာ … စာခွုပမြှာ ဆိုင်း … လကမြှတထြိုးပေးရမယလြို့။”
မှနမြာမဟုတမြှန်း သိသာနပမေေဲ့ ဂွိမ်းဈက ဗမာလို တောတ်ောြ လညလြညဝြယဝြယ် ပြောတတတ်ာပဲ။ ပြီးတာနဲ့ ဂွိမ်းဈက ကငမြရာကို ထုတပြှီး ဓာတပြုံ စရိုကတ်ော့တာပဲ။
“လှတယ် လဲ့ … လှတယ် … အရမ်းမိုကြ … ကောငမြလေး … လှတယ်”
ဓာတပြုံရိုကရြင်း ဂွိမ်းဈက ကမွကို ဆကတ်ိုကြ ခွီးမှန်းနတယ်ေ။ ကမွ ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြစ်လေ သူက ပိုသဘောကပြှီး ခွီးမှန်းလပေဲ။ တခါတလမှော ဂွိမ်းဈက ကမွကို ကိုယဟြနကြိုယထြား ဘယလြိုဆိုတာ ပြပေးတယ်။ လကတ်ှေ၊ ပခုံးတွေ အကိုငခြံရတော့ ကမွမှာ ရှကအြားပိုရသလို တမွိုးတိုးတိုးလည်း ဖြစ်လာပါတယ်။
ကုတငပြေါမြှာ ခွဆင်ေးထိုငရြင်း လကကြို နောကပြဈထားတဲ့ပို့ဈ၊ ပြီးတော့ … ဒူးကို ကြေးလိုကပြှီး ခေါင်းလေး တစောင်းတငတ်ဲ့ ပို့ဈ၊ နောကြ … မမှတမြိတော့လောကအြောင် စုံလငတ်ဲ့ ပို့ဈတွေ ကမွ လုပပြှရတယ်။ တခါမှာ အရမ်းနန်းဆနဆြန် ခပတ်ောင့တ်ောင့လြေး ဒူးကြေးထိုငပြှီး ကငမြရာကို စူးစိုကကြှည့ပြေးရသေးတယ်။ နောကတ်ဈခါကြတော့ ကြာမူပိုပိုလေး နှုတခြမ်းကိုကထြားတဲ့ ပို့ဈ။
ဂွိမ်းဈက ကမွကို တောကလြွှောကြ ခွီးမှန်းနတော မရပမြနားပဲ။ ပါးစပကြ အမှုပထြှကမြတတဆြိုတာ ဒါမွိုးနမှော။ ကမွ ဆံပငကြစ ခွဆေုံး ခေါင်းဆုံး … လကသ်ည်းလေးတွကေ ဘယလြိုလှတာ၊ ဒူးလေးတွကေ ဘယလြိုလုံးနတော။ သူမို့ ပြောတတတ်ယ်။ ဗမာလိုသာ ပြောတတရြင် … ကမွ သူ့တောကြီနဲ့တင် ဘောလြီကြှတလြောကပြါတယ်။
သူ့ကိုကြည့်ရြတာ အလုပကြို အလုပန်ဲ့တူအောင် လုပတ်တတ်ဲ့ လူစားမွိုးရှင့ြ။ အဲဒီတော့ ကမွ စိုးရိမစြိတတ်ှေ လွော့လာပြီး ပို့ဈပေးရတာ ပိုပြီး သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ ဖြစ်လာတယ်။ ဒီအလုပန်ဲ့ ကမွနဲ့ အဆငပြှဖေို့ပဲ ကမွစိတထြဲ ရှိတော့တယ်။ ပို့ဈပေးရတာ ပြောဖြို့ ကောင်းလာပါတယ်။ ထမီကိုမပြီး ခွဖြေားထောကြ လမ်းလွှောကန်တေဲ့ပုံမွိုး ရိုကဖြို့ ကမွကတောင် အကြံပေးလိုကသ်ေးတယ်။ ဂွိမ်းဈက ၂ ပုံ ၃ ပုံ ရိုကပြှီး ပြောတယ်။
“လဲ့ … ခွထေောကလြှတယ်။”
အင်ျကြီကို ကြယသ်ီးတဈလုံး ဖြုတလြိုကဖြို့ ဂွိမ်းဈက အကြံပေးတယ်။ လညပြင်းပေါကတ်ော့ ဟိုကန်တေော့မှာပဲ။ ဒါပမေဲ့ ကမွ စွာနဝြငန်တယေလြေ။ သူ့စကားမဆုံးခငပြဲ ကမွ ကြယသ်ီးတဈလုံး ဖောလြိုကတ်ယ်။ ခပြကြနဲ ခပြကြနဲ ဓာတပြုံဆကရြိုကတ်ယ်။ ပို့ဈတဈခုနဲ့ တဈခုကြားမှာ နည်းနည်းမှ မနားဘူး။ ဖလငလြဲတဲ့ အခွိနပြဲ နားတယ်။ ကမွ ပြောန်မေိတယ်၊ ဂွိမ်းဈနဲ့ အလုပလြုပရြတာ ကောင်းတယ်။ သူက ဖောရြှတယ်ေ။
ဂွိမ်းဈက ဖလငတ်ဈလိပကြုနတ်ော့ နောကတ်ဈလိပမြထည့ပြဲ ရပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကမွ ထိုငန်တေဲ့ ကုတငပြေါမြှာ သူလည်း လာထိုငတ်ယ်။
“ဒီနေ့ တောလြောကပြှီ၊ ရပန်ိုငပြှီ။”
အခွိနတ်ှေ ကုနတ်ာတောင် ကမွ သတိမထားမိဘူး။ အခွိန် ၂ နာရီ နီးပါးရှိသှားပြီပဲ။ အပြငမြှာ ဝုန်းကနဲ မိုးတွေ ရှာခတွယ်။ ဦးတိုနီကတော့ ဗီဒီယို ရိုကလြို့ ကောင်းနတေုန်း။ ဂွိမ်းဈက ကမွကို မှတပြုံတငပြှဖို့ တောင်းတယ်။ ကမွ အိတထြဲက မှတပြုံတင် ထုတပြေးလိုကတ်ော့ သူယူကြည့်တ်ယ်။
“၁၉ … နဲ့ … … ၈ လ … အဲ့ ၁၆/၁၇ ပဲ ထငရြတယ်၊ နုတယ် လဲ့။”
“အပိုတွေ၊ မှှောကန်ပြနေပြါပြီရှင်”
ကမွ သူ့ပခုံးကို ရိုကလြိုကတ်ယ်။ ဂွိမ်းဈက ပြနရြိုကမြလို လုပတ်ော့ ကမွ ရှောငလြိုကတ်ုန်း ဟနခြကြပြကြန်တေဲ့ ကမွကို ပြေ့လိုကတ်ယ်။ ကမွ တကိုယလြုံး စွေ့ကနဲ သူ့ရငခြှငထြဲ ပါသှားတယ်။ သူ့မကြန်ှာနဲ့ ကမွမကြန်ှာ နီးနီးလေး၊ နှာခေါင်းထိပခြငွြး ထိတော့မယ်။
“ကောငမြလေး … မဆိုးနဲ့။”
ဂွိမ်းဈက ကမွကို ကုတငပြေါြ ပြနခြလွိုကတ်ယ်။ သူ့လကထြဲက ကလဈဘုဒထြဲမှာ ကမွ နာမည်၊ မှေးနေ့နဲ့ မှတပြုံတင် နံပါတတ်ှကေို ကူးရေးနတယ်ေ။ သူက ဗမာလိုလည်း ရေးတတတ်ယ်။ ကလဈဘုဒကြို ကမွကို ကမ်းပေးတော့ ဦးတိုနီက …
“လဲ့လဲ့ … ဒါက ဓာတပြုံတွကေို အသုံးပြုခွင့ပြေးတဲ့ သဘောပဲ။ အဲဒါ လကမြှတထြိုးမှ လဲ့လဲ့ကို ဦးတို့ ပိုကဆြံခွလေို့ ရမှာ။ ဒီ ဓာတပြုံတွကေိုလည်း ဦးတို့ အဂငွေစြီအပြင် ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပေးဘူး၊ အလုပရြှငကြိုတောင် မပေးဘူး။ စိတခြနွောြ။”
သူပေးတဲ့ ကလဈဘုဒပြေါကြ စာရှကတ်ှကေို ကမွ ဖတတ်ောငမြဖတပြဲ ခပသ်ုတသ်ုတပြဲ လကမြှတထြိုးပေးလိုကမြိတယ်။ ဒါထိုးမှ ပိုကဆြံရမှာ ဖြစ်တဲ့အပြင် ဖတလြို့လည်း နားလညမြှာမှ မဟုတပြဲ။ ထိပမြှာတော့ အခွနတ်ံဆိပခြေါင်းတွေ ပါတယ်။
“၅ ဖရိမလြောကြ ကနွတ်ယ်။ ကုတငခြေါင်းရင်း မှီလိုကြ”
ဂွိမ်းဈက မပြောမဆို ကမွနား ကပလြာပြီး ထမီကို ခါးကနေ ဖြခလွေိုကတ်ယ်။ ကမွ ဆတကြနဲ ရုန်းတော့ ထမီစကို ကမွလကထြဲ ပြနထြည့ပြှီး ပါးစပန်ဲ့ ကိုကထြားဖို့ ပြောတယ်။
“ဆကဆြီပို့ဈလေး နည်းနည်း ထည့ရြိုကစြချင်ေလြို့ပါ။ မင်းသမီးတွတေောင် ထမီရငရြှားတို့၊ ရစေိုဝတတ်ို့နဲ့ ရိုကကြှသေးတာပဲ။”
ဦးတိုနီက ဝငပြှောတယ်။
“လဲ့ … သိပကြှည့မြလှဘူး။”
ဘာလိုနလေို့လဲဆိုတဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ ကမွ သူ့ကို မေးဆတပြှလိုကတ်ယ်။ ဂွိမ်းဈက မပြောချင်ြ ပြောချင်ပြုံနဲ့ …
“အင်ျကြီခွှတလြိုကြ”
သှောြ … ဒါများ။ မှနမြှနပြှီး၊ မှနမြှနပြှနရြအောင် ကမွ ကုတငအြောကဆြင်း၊ ထမီကိုရငလြွား၊ တီရှပကြို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ဂွိမ်းဈက ကမွနောကန်ားကနေ လာပြီး ထမီကို ကမွလကန်ဲ့ ကိုငထြားခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ လကဟြန် ခွဟနေန်ဲ့ ခွှတခြိုင်းတယ်။ သိပြီ၊ ကြှတန်တေဲ့ ထမီကို ရငဘြကမြှာ အုပပြှီး လကန်ဲ့ ကိုငထြားတာမွိုး လိုချင်တ်ာ။ သူလိုချင်န်တေဲ့ ပို့ဈရတော့ ကငမြရာက အသံထွကလြာတယ်။
“ခပြျ”
“မိုကတ်ယ်၊ ကောငမြလေး၊ ဂေါ့ဒြ”
ကမွ သူ့ကို ကြာကြည့်ကြှည့ပြှီး ဖလိုင်းကဈပေးလိုကတ်ယ်။
“ခပြျ”
ထမီရငလြွားပြနဝြတပြှီး ကုတငပြေါြ ဒူးတုပထြိုငန်တောကို နောကကြ တဈပုံ၊ ပြီးတော့ အပေါစြီးက ရိုကမြဲ့ဟနန်ဲ့ သူ ကုတငပြေါြ မတတ်ပတ်ကရြပတ်ယ်။
“ခပြျ”
ဂွိမ်းဈက ဖလငလြိပကြို ကငမြရာထဲကနေ ထုတတ်ယ်။ နောကတ်ဈလိပထြပထြည့တ်ယ်။ ဦးတိုနီက ကမွ လကထြဲကို ၅၀၀ တနတ်ဈအုပ် ထည့ပြေးတယ်။ ကမွ ပိုကဆြံအိတထြဲကို ဟနပြါပါပဲ ထည့လြိုကတ်ယ်။ ရကြညေ့မြနတေော့ပါဘူး၊ ပြည့မြှာပါ။ ပြီးတော့ တဈထောငတ်န် တဈအုပကြို ကမွကို ပြပြီး
“လဲ့လဲ့”
“ရှင်”
“… ဒီနေ့ ရိုကကြှင်းက ပြီးပြီ။ လဲ့လဲ့ ပြနခြငွရြင် ပြနလြို့ရပြီ။ ဒါပမေဲ့ မိုးတွကလေည်း ရှာနေ၊ ပြနလြည်း မပြနခြငွသ်ေးဘူးဆိုရငတ်ော့ ဂွိမ်းဈကို မောဒြယလြလြုပပြေးနိုငမြလား။ ဒီတဈအုပကြ လဲ့လဲ့အတွကပြဲ။”
ကမွ ပြုံးပြီး သူ့ပိုကဆြံကို လှမ်းယူလိုကတ်ယ်။ ဦးတိုနီက နောကဆြုတလြိုကတ်ော့ ကမွ ကုတငပြေါမြှာ ကုန်းကြကြ ဖြစ်သှားတယ်။ သူလှမ်းပေးတော့ ကမွယူပြီး အိတထြဲထည့မြလို့ လုပန်တေုန်း …
“အပေါပျိုင်း နုဒရြိုကရြမှာ”
ကမွ ခွီတုံခတွုံ ဖြစ်သှားတယ်။ လကထြဲရောကန်တေဲ့ တဈထောငတ်နအြုပကြို ကမွ သံယောဇဉြ မဖြတန်ိုငသ်လိုပဲ။ နုဒတ်ော့လည်း မရိုကရြဲဘူး။
“ဂွိမ်းဈက လေ့ကငွ့ဖြို့ လိုနလေို့ပါ။ ဦးတို့ ပုံတွကေို ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြပါဘူး။”
ကမွ တဈထောငတ်နအြုပကြို အိတထြဲ ထည့လြိုကတ်ယ်။ ကမွ ပြောန်တယ်ေ၊ ငှနေံ့ရလို့ ဘာမှ မမှငတ်ော့ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ကိုလည်း ကမွ ယုံမိတယလြေ။ ဘယသ်ူမှမှ သိမှာမှ မဟုတတ်ာ။ ကမွ ထမီကို ခါးမှာ ခညွလြိုကတ်ော့ ဦးတိုနီက ဗီဒီယိုခွကေို လဲတယ်။
“လှလိုကတ်ာ”
ဒီတဈခါ ခွီးကြူးတာက ဦးတိုနီပါ။ ဂွိမ်းဈကတော့ အံ့သှလှန်းဟနန်ဲ့ အိုးဟိုးဟိုးလို့ပဲ အောန်တေော့တယ်။ ဒီအတိုင်း အောတ်ာတော့ မဟုတဘြူး၊ တဈပုံရိုကြ၊ တဈခါအောြ။
ရှာနတေဲ့ မိုးက သည်းလှန်းတော့ အခန်းထဲက လအေေးပေးစကကြ အေးသထကြ ပိုအေးလာတယ်။ ကမွ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ တောပြီဒို ထိပဖြူးလေးတွလေို ထောငထြလာတာပေါ့။ ဂွိမ်းဈပါးစပကြ အာလုပသ်ံ ခပကြယွကြယွြ ထွကလြာပြနတ်ယ်။
“ခပြျ”
“အာပါးပါး”
ရှကသ်လိုလိုတော့ ရှိသား၊ ကမွ လကန်ဲ့ ကာလိုကခြငွပြမေဲ့ ၁၀၀၀ တနအြုပရြဲ့မကြန်ှာကြောင့ြ ဒီအတိုင်း ထားထားရတယ်။ ခဏလေး သည်းခံလိုကရြင် ၁ သိန်းဆိုလည်း ဟုတ်၊ ၂ သိန်းတောင် ဖြစ်ချင်ြ ဖြစ်သှားမှာ။
ဂွိမ်းဈက ကမွကို အနအထေားပြငပြေးမဲ့ဟနန်ဲ့ ရှေ့တိုးလာတယ်။ သူ့ဘကဘြကလြကကြ ကမွ ညာဘကြ နို့သီးခေါင်းလေးကို လာပြတတ်ယ်။ ပြတတ်ယဆြိုတာထကြ စကဝြိုင်းလေး လာရေးပြီး တဈခကြြ လကန်ှဈချောင်းကြား ညှပလြိုကတ်ယဆြိုရင် ပိုမှနမြယ်။ အပြငမြှာ လကန်တေဲ့ လွှပစြီးနဲ့အပျိုင် ကမွ ကိုယထြဲမှာ လွှပတ်ပြကြ ပြကသ်ှားတယ်။ ကမွ ညီမလေးကပါ စဈကနဲ၊ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားတာ။
ဘာကြောင့ရြယတ်ော့ ကမွ မသိဘူး။ ဖြစ်နိုငတ်ာက ကမွ ရည်းစားသနာ မရှိတာ နည်းနည်း ကြာနတောကြောင့ြ ဖြစ်နိုငသ်လို ဂွိမ်းဈက ကမွကို တောကလြွှောကြ ခွီးမှန်းခန်းဖြင့ထြားတာကို ကြညန်ူးသာယာနမေိတာကြောင့လြည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်။ ဘယမြိန်းကလေးက သူ့ကိုလှတယပြှောရင် မကြနပေပြဲ ရှိလို့လဲလို့။ ဒါမှမဟုတ် ကမွ ကိုယအြပေါပျိုင်းဗလာနဲ့ ဓာတပြုံ အရိုကခြံနရတေယဆြိုတဲ့ အသိက စိတလြှုပရြှားစလေို့လည်း ဖြစ်နိုငတ်ယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လွှပစြဈဆိုတာ တဈခါစီးဖူးသှားရင် နောကတ်ဈခါ ထပစြီးဖို့ လှယသ်ှားပြီလေ။ ကမွ ငှင်းဆန် ရုန်းကနတ်ာ မလုပမြိခဲ့ဘူး။
“36-24-38 လား”
ပထမ ကမွ သူပြောတဲ့ နံပါတတ်ှကေို နားမလညဘြူး။ နောကမြှ ကမွ ကိုယအြတိုင်းအထွာကို မေးနတောမှန်း သဘောပေါကတ်ယ်။ သူပြောသလောကြ ကမွက မဖြံ့ပါဘူး။ ကမွ ပြနဖြှလေိုကတ်ယ်။
“၃၄ – ၂၅ – ၃၆ ရှင့ျ”
ဗမာလိုပြောတာ သူခကြခြငွြး နားလညပြုံမရဘူး။ နောကမြှ ခေါင်းတဆတဆြတန်ဲ့ …
“ဂွတဒြြ ဂွတဒြြ”
လို့ ပြနပြှောတယ်။ ကမွကို နို့တွကေို ကိုင်၊ ညှဈပြီး ကိုယဟြနပြှဖို့ ပြောတယ်။ သူပြောသလို ကိုင်၊ ဆော့ပြီး ကိုယဟြနပြှလိုကတ်ဲ့အခါမှာတော့ ကမွ ကိုယခြန်ဒာက ကမွစိတရြဲ့ သဘောမပါပဲ အနတ်တသဘောဆောငလြို့ သူဖြစ်ချင်တ်ာတွေ ဖြစ်နတေော့တယ်။ ကမွ နှုတခြမ်းကို သပလြိုကမြိတယ်။ ရှကစြိတန်ဲ့အတူ ရမျမကစြိတတ်ှလည်ေး ဟုန်းကနဲ ကြှလာတယ်။ ကငမြရာတွကေို ကမွ မေ့သလိုလိုတောင် ဖြစ်တယ်။
ဂွိမ်းဈက ကမွကို ကုတငပြေါြ လှဲဖို့ ပြောတယ်။ ကမွ ကုတငစြှန်းမှာ ထိုငခြလွိုကပြှီး နောကပြှနလြှဲလိုကတ်ယ်။ ကမွ နို့လေးတွကေ လှိုင်းတွလေို လှုပခြါပြီး နို့သီးခေါင်းတွကေ မကြန်ှာကြကကြို ဦးတညန်ကြတေယ်။ ဂွိမ်းဈက ကမွကို အပေါစြီးကနေ ရိုကတ်ယ်။ ကမွက နို့တွအေောကကြနေ လကန်ဲ့ ပြေ့တငပြှီး ကိုယဟြနပြှတယ်။
“အရမ်း … လှတယ် လဲ့”
ဂွိမ်းဈက ကငမြရာ အရိုကမြပကြတ်မ်း သူ့ဘယလြကန်ဲ့ ကမွ ပေါငကြို လာထိတယ်။ ကမွ ဘာမှ ပြနမြပြောမိဘူး၊ အာစေးထည့ခြံထားရသလို နှုတကြ ဆှံ့အနတယ်ေ။ ကမွ ဘယဘြကပြေါငကြို ထမီပေါကြနေ ပြတတ်ယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ ပိုအတင့ရြဲလာတယ်။ ဒူးဆဈနားကနေ တဖြည်းဖြည်း အစုံအဆန် ပြတသ်ပရြင်းနဲ့ ပေါငရြင်းဘကကြို ရောကလြာတယ်။
ကမွ ဘာဖြစ်လို့ရယမြသိ၊ ပေါငတ်ှကေို ကားပေးလိုကမြိတယ်။ ကငမြရာနောကကြ ဂွိမ်းဈရဲ့ အပြုံး … သူ ကမွရဲ့ ညီမလေးကို အုပကြိုငမြိသှားပြီ။ ရသာဖူးလေးကို သူ့လကခြွောင်းလေးက မိမိရရ ဖိခလွိုကတ်ယ်။ ကမွ မကြတ်ောငလြေးတွေ စဉြးကသွှားတာ မှတမြိတယ်။ ကမွ အသကရြှူတွေ မှနလြာတယ်။
“အိုး ဘဘေီ… နိုး ပငတ်ီ??? ဘာလဲ၊ ကကြနွန ပြငဆြငလြာတာလား”
“မဟုတဘြူး … အဟင်းးးး ကမွ မဝတတ်တ် အာ့ … အဟား”
ကမွ ပြနရြှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပမေဲ့ မရတော့ဘူး။ ပငတ်ီမပါတာကိုက ထငယ်ောငထြငမြှား ဖြစ်စရာ ဖြစ်နပြေီ။ ကမွကိုက ဆတစြလူးထလို့ ဝတမြလာတာလို့ပဲ ထငကြှတဲ့ ယောကြွား ၂ ယောကရြဲ့ မကြလြုံးတွကေ ခါးအထိ လိပတ်ငခြံလိုကရြတဲ့ ထမီလေးရဲ့ အကာအကြယမြဲ့သှားတဲ့ အမှှေးအမွှငမြဲ့ ညီမလေးဆီမှာ။ စားနကြေ ကြောငဖြားကြီး ဂွိမ်းဈရဲ့ ကြှမ်းကငွတ်ဲ့ လကအြောကမြှာ ကမွ စကားလုံးတွေ ကပြောကခြဲ့ရပြီ။
ဂွိမ်းဈက ရသာဖူးလေးကို ဖိပြတလြိုကပြှနတ်ယ်။ ကမွ ပင့သ်ကရြှိုကလြိုကတ်ာကို တဆကတ်ည်း ကငမြရာနဲ့ ရိုကယ်ူလိုကတ်ယ်။
“ဟာ့ … ”
“ခပြျ”
“ဂွတဒြလြား … ဘဘေီ”
ကမွ ခေါင်းငှိမ့ပြှမိတယ်။
“ကိုယ့ဟြာကိုယ် လုပ်”
သူ့စကားအဆုံးမှာ ကမွလကကြ ညီမလေးပေါကြို ရောကန်ပြေီ။ ကောင်းခန်းရောကမြှ သူက ရပလြိုကသ်လိုမွိုး။ သူမှှေးတဲ့မီး ကမွ ငှိမ်းအောင် သတရြတော့မယလြေ။ မငှိမ်းပဲ မနနေိုငတ်ော့ဘူးရှင်။
လကန်ဲ့ ဖိခလွိုကပြှီး စကဝြိုင်းလေးတွေ ရဈလိုကတ်ယ်။ ရသာဖူးလေးကို တိုကရြိုကထြိတာ ကမွ မကြိုကဘြူး။ ဒါကြောင့ြ စကဝြိုင်းရဈလေးတွေ ရဈတယ်။ ကမွ ညီမလေးငိုတာ တမံကြိုးသလိုပဲ။ အရညတ်ှေ စိမ့စြိမ့ပြှီး စီးကလွာတာ။ လကတ်ဈချောင်းတည်းကနေ လကြ ၃ ချောင်းနဲ့ ဖိပြီး စကဝြိုင်းပုံ ပြတတ်ယ်။ ပြတလြေ ယားလပေဲ။ ယားလေ မှနမြှန် ပြတလြပေဲ။ ကမွ ခါးကိုကော့ပြီး မကြလြုံးတွေ မှိတလြိုကမြိတယ်။ နို့တွေ အပေါကြို ပြူးတကလြာတာကို ဂွိမ်းဈက တဈကြကထြပရြိုကတ်ယ်။
“ခပြျ”
ကမွ ကုတငခြေါင်းရင်းဘကကြို ရှှေ့ပြီး ခေါင်းအုံးပုံကို မှီလိုကတ်ယ်။ ကမွ ပေါငကြိုကားပြီး ခွထေောကကြို ထောငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ပြနတေေဲ့ ထမီကိုပါ ကြကေုနမြှာစိုးလို့ ဖယလြိုကတ်ယ်။ ကြတောကတော့ ကြနပေေါပြီ။ အရမ်းမကြအေောင် ဖယလြိုကတ်ာပါ။ ကငမြရာ ၂ လုံးက ကမွ ညီမလေးကို ခွိနထြားကြတယ်။ ကမွ ခေါင်းထဲမှာ ဒါတွေ မရှိတော့ဘူး။ ကမွ တဈယောကတ်ည်းရှိသလိုပဲ လှတလြပန်တယ်ေ။ စိတကြှိုကြ ပြတတ်ော့မယ်။
“လုပ် ဘဘေီ၊ မိုကတ်ယ် … ကဲရီးအှန် (ဆကလြုပ်)”
ဂွိမ်းဈရဲ့ အသံနဲ့အတူ ကမွ ပြတခြကြတ်ှေ ပိုသှကလြာခဲ့တယ်။ ဖိခလွလေေ ရသာဖူးလေးက ထောငထြလာလလပေေဲ။ ဘယလြကကြ ကမွနို့အုံကို ပင့ကြိုငပြှီး ကစားနမေိတယ်။ ညာလကန်ဲ့ စကဝြိုင်းလေးတွေ ကမွ ဆကဝြိုင်းတယ်။ မသိစိတကြှောင့ပြဲလား ကမွဖငကြှီး မှောကတ်ကလြာတယ်။ ပြီးတော့မယ်၊ ကမွ သိတယ်။ ကမွ မကြလြုံးကို စုံမှိတထြားပြီး ဘယန်ို့သီးခေါင်းကို လကည်ိုးနဲ့ လကမြကြားမှာ ညှပပြှီး လှိမ့လြိုကတ်ယ်။ လွှပစြီးတွေ၊ အပြငမြှာနဲ့ ကမွ ကိုယထြဲမှာ အပျိုငလြကသ်ှားတယ်။ ကမွ အောမြိလိမ့မြယ်၊ ဟုတတ်ယ်။ ကမွက အသံတောတ်ောကြယွတ်ဲ့ ဟာမလေ။
“အာ … ဟငင်င်ြ …. အင့ြ အင်းးး”
ကမွ ပြတခြကြတ်ှေ အရှိနတ်ငတ်ာနဲ့အတူ ကငမြရာ သမား နှစ်ယောကဟြာ မကြတ်ောင် မခတတ်မ်း။ နာနာ ဖိပြတလြေ ကောင်းလလပေေဲ။ ပြီးတော့မယ်၊ ပြီးတော့မယ်။ ကမွ ညည်းသံတွကေ ခပပြှတပြှတ် အောသ်ံတွေ ဖြစ်လာပြီ။
“အာ အာ … အာ့ အင့ျ … ဟင့ျ … အင့ျ အင်းးး … အင်းး အင့ျ”
ကမွ လကတ်ဈခုလုံး ညီမလေးရဲ့ မကြရြညတ်ှေ ရှှဲနတယ်ေ။ ကမွ နို့သီးခေါင်းကို တင်းတင်းဆုပရြင်း ညာလကကြို ရှှဂေူဝထဲကို ထည့လြိုကတ်ယ်။ ပေါကကြှဲတော့မယ်၊ ကမွ ဘာမှ သတိမထားမိတော့ဘူး။
ပြီးချင်ပြှီ၊ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်။ ကမွ ဘယကြိုရောကန်တယ်ေ၊ ဘယသ်ူနဲ့ ရှိနတယ်ေ၊ ကငမြရာတွေ ရိုကန်ကြတောတွေ၊ ကမွ ခွခွေောင်းလေးတွေ ကြေးကောကန်ကြတေယ် …။ ဒါတွအကေုန် ဘာမှ ကမွ မသိတော့ဘူး၊ မသိချင်တ်ော့ဘူး။ ယားတယ်၊ ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့မယ်၊ ပြီးတော့မယ်။ ခွာခွာလည် …
“အု အု … အီးးးး”
မပီမသ ညည်းတွားသံနဲ့အတူ ကမွ ပြီးသှားတယ်။ အီးကနဲ အောသ်ံက တောတ်ောကြယွတ်ာ။ လှိုင်းလုံးတွလေို အရသာတွေ တသုတပြှီး တသုတ် တလိမ့လြိမ့န်ဲ့ တကလြာခွိနမြှာ ကမွ တွန့လြိမကြောကကြှေးသှားတယ်။ ၅ မိနဈလောကတ်ောင် ကြာလိမ့မြလားပဲ။ ကောင်းလိုကတ်ာရှင်။
ရှူးရှဲ ရှူးရှဲနဲ့ မှနန်တေဲ့ ကမွ အသကရြှူသံတွေ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး နှေးလာပါတယ်။ မိုငပြေါင်းများစွာ ပြေးလာရသလို ကမွ မောနတယ်ေ။ တကိုယလြုံး အငအြားတွေ ပြောကသ်ှားသလိုပဲ ခွဆင်ေးသှားတယ်။ မကြလြုံးဖြင့လြိုကတ်ော့ ကြကသ်သနေတေေဲ့ ဦးတိုနီနဲ့ ဂွိမ်းဈလှင်။ ကမွနှုတခြမ်းကို ကိုကလြိုကမြိတယ်။
“ခပြျ”
“မိုကတ်ယ် … ဘဘေီ”
ဂွိမ်းဈနှုတကြ အသံထွကလြာတယ်။ သူ ကငမြရာကို ကုတငစြောင်းမှာ ခထွားပြီး ကမွဘေးမှာ လာဝငထြိုငတ်ယ်။ ကမွတကိုယလြုံး ရှစိရှစိနဲ့ ကောင်းနတေုန်းပဲ။
“ပြောပါဦး ဂဲလ် … ခုနက ဘာလုပတ်ာလဲ”
“ဒီဂွပြတေတ်ာ”
ဒီဂွတွကေေ ခတ်စေားခါစ၊ ဘန်းစကားတွအဖြေဈ ကမွတို့ လူငယတ်ှရေဲ့ နှုတဖြွားမှာ။ ကမွ ရှကရြှကန်ဲ့ ရယမြိပါတယ်။ ကမွ ကုတငပြေါမြှာ လှဲလကြန်ဲ့ပဲ ထမီကိုယူပြီး ကိုယပြေါလြွားလိုကတ်ယ်။ ယောကြာြးနှစ်ယောကြ မကြစြိအစာကြှေးခံနရတောလည်း ကုနန်ပေါပြီ၊ တကယတ်ော့။
ခဏကြာတော့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထမီကို ပြနရြငလြွား၊ ဘရာကို ပြနဝြတတ်ယ်။ ပြနတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေိုလည်း လကခြွောင်းတွနေဲ့ပဲ ရှင်းပြီး ဖြီးလိုကရြတယ်။ မှနထြဲမှာ မှငန်ရတေဲ့ ကောငမြလေးက မေးရိုးထင်းထင်းနဲ့ အရမ်း ဆကဆြီဖြစ်နတေဲ့ မကြန်ှာပေးက တခါပြီးထားလို့ဆိုတာ မှငတ်ဲ့လူတိုင်း သိမှာပါပဲ။ ဒါပမေဲ့ တတန်ိုငသ်လောကတ်ော့ ရုပပြကြဆြင်းပကြြ ဖြစ်မနအေောင် ကမွ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြငဆြငန်လေိုကတ်ယ်။
“ဆိုတော့ကာ ဒီဂွလေဲ့လဲ့ကို ဦးတို့က အငတ်ာဗွူးရမယ်။”
ဂွိမ်းဈက ဦးတိုနီလကထြဲက ကငမြရာကို လကပြှောင်းယူလိုကတ်ယ်။ ဦးတိုနီက မေးတယ်။ ကမွ အဟီးလို့ တဈခကြရြယမြိတယ်။
“ဒီဂွကေ ဒီလောကြ တီးကြကစြိတတ်ာ၊ ခဏခဏ လေ့ကငွ့လြို့လား။”
“ဟီး … ဟုတ်”
“စိတမြဆိုးနဲ့နောြ လဲ့လဲ့။ ဟို … ရည်းစားတွေ ဘာတွနေဲ့များ … ”
“အဟီး … ဟုတ်”
“ဘာဟုတတ်ာလဲ၊ ကောငမြလေးနောြ။ ကောင်းကောင်းဖြေ”
“ဟို … ခစွဖြူး … ခစွဖြူးတယရြှင့ြ”
“သှောြ … သူ့ကိုရော စုပပြေးဖူးလား။”
ကမွ ခေါင်းငှိမ့ပြှမိတယ်။
“ကြိုကလြား”
“အဟီး”
ကမွ ခေါင်းပဲ ငှိမ့ပြှမိတယ်။ ဗီဒီယိုကငမြရာက ဦးတိုနီဆီ ပြနရြောကသ်ှားတယ်။ ဂွိမ်းဈက ကမွအနားကပလြာတယ်။ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ မထောင့တ်ထောင် သူ့ဘှားဘကတ်ောကြ ကမွပခုံးကို လာထိနတော။
“ဟိုမှာ… လှတခြြ”
ဂွိမ်းဈပြတာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဦးတိုနီလကထြဲမှာ ၁ ထောငတ်န် ၂ အုပ်။
“ယူစပခြြ … အဲဒါ ဘဘေီ့အတွကြ။”
သူ ကမွလကကြိုဆှဲပြီး သူ့ဟာကို ကိုငခြိုင်းတယ်။ လိငစြိတတ်ှေ မကုနသ်ေးတာလား၊ ငှမကြေန်ှာကြောင့ပြဲလား၊ … တဈတကစြားလည်း ကြကသ်ှနပြါလေ … မထူးပါဘူးဆိုပြီး ကမွ ခေါင်းငှိမ့ပြှမိတယ်။ ကမွ မကြည့်ရြဲတာမို့ မကြစြိကို မှိတပြှီး ပါးစပကြိုဟ၊ သူ့ဟာကို ငုံလိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြးကို ထောငထြလာတာမို့ ကမွ ပါးစပထြဲ ပြည့န်တယ်ေ။ အာခေါငကြို ထိလုထိခငမြို့ ပါးစပထြဲက ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြုတလြိုကရြတယ်။
ကမွ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ကရဝိတကြ ရခေဲမုန့ကြို လကြသ်လို လကြပြှီးမှ ပြနင်ုံလိုကတ်ယ်။ ကမွ ထမီနောကမြှာ ကြကန်အေောငကြို အိုငထြှန်းနတောလည်း ကမွ သတိထားမိတယ်။ ကမွ အပြာကားရိုကခြံနရတော ကြနတောပဲ။ အပြာကားမင်းသမီးလိုပဲ ဖြစ်နမှော။ ကမွ ပါးစပထြဲက ပြနထြုတပြှီး သူ့ဟာကြီးကို စိုကကြှည့န်မေိတယ်။ ကမွ လကန်ဲ့ အရင်းပိုင်းကို ကိုငထြားတာမို့ အဖြားပိုင်း တဝကကြွောကြွောပြဲ မှငရြတယ်။ ထောငန်တော အကြောပျိုင်းပျိုင်း၊ နီနီရဲရဲနဲ့ ဒေါသတကြိးနဲ့ ပေါကတ်ော့မဲ့ မှှတဈေကောငလြိုပဲ။
“ကြိုကျ … လား လဲ့”
နှုတခြမ်းဝမှာ လီးတန်းလန်းနဲ့ ကမွ သူ့မကြန်ှာကို မော့ကြည့်မြိတယ်။ ယောငပြှီး ခေါင်းငှိမ့လြိုကတ်ော့ သူကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးတယ်။ နောကပြှီး သူ့လကန်ှဈဘကကြ ကမွ နောကစြိကို ရောကလြာတယ်။ လကန်ှဈဘကကြို ယှကပြှီး ကမွခေါင်းကို ကိုင်၊ သူ့ဘကကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲကပတ်ယ်။
ကမွ တဈချောင်းလုံး ပါးစပထြဲ အထည့မြခံချင်ဘြူး။ ကမွ တတန်ိုငသ်လောကြ ပြနတ်ောင့ထြားတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူက ကမွထကြ ပိုအားကြီးတယ်၊ ဇကတ်ှေ တောင့လြာတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကမွ သူ့ခွနအြားကို အရှုံးပေးလိုကရြတယ်။ ကမွ နှုတခြမ်းတွေ ပြဲတော့မလား အောကမြေ့ရတယ်။ တုတလြိုကတ်ာ။ တရဈချင်ြးဝငလြာလိုကတ်ာ တဝကရြောကတ်ော့ ကမွ ပါးစပထြဲမှာ သူ့လီးက ပြည့န်ပြေီ။
“ဂွတဒြြ ဂဲလ် … တိတခြအြောလ်”
“၈ လကမြတိတိ ရှိတယ် လဲ့လဲ့။”
ဦးတိုနီက ဗီဒီယို ရိုကမြပကြြ ဝငပြှောတယ်။ ကမွ လန့ပြှီး ခေါင်းက ပုတလြောကြ ကြီးသှားတယ်။ သူ့လကကြ ကမွဆံပငကြို ဆုပပြှီး ဆှဲနတော။ ကမွ သူ့ပေါငကြို တွန်းပြီး ရသလောကြ ရုန်းကြည့်သ်ေးတယ်။ မရပါဘူးရှင်၊ လညခြွောင်းကို လာထိနပြေီ။
“ဝေါ့ …”
ပျို့တကလြာတယ်။ အသကရြှူကြပတ်ယ်။ ဂွိမ်းဈက လှှတပြေးလိုကတ်ော့ ကမွမှာ လကေို အငမ်းမရ ရှူရတယ်။ နောကတ်ဈခါ ထပဆြှဲပြနပြှီ။ ဒီတဈခါ လညခြွောင်းထဲကို ပိုဝငသ်ှားသလိုပဲ။
“ဝေါ့ … အဟှတ် … အဟှတ် ”
မကြရြညတ်ှပေါ ကလွာတယ်။ ဂွိမ်းဈက လှှတပြေးလိုကတ်ော့ ကမွ လကေို အငမ်းမရ ရှူရပြနတ်ယ်။ နောကန်ှဈခါ သုံးခါကြတော့ ကမွ ကငွ့သ်ားရလာတယ်။ ဒိတရုတလြို့ခေါတ်ဲ့ လညခြွောင်းထဲထိ ငုံစုပတ်ာ ကမွဘဝမှာ ဒါ ပထမဆုံးနဲ့ နောကဆြုံးပါ။ ကြောခမွှ ဓားပြမှန်းသိဆိုတာလို တကယကြို မထွေးနိုင်၊ မအနန်ိုင် အဖြစ်ကိုရောကမြှ ကမွ သူတို့ သရုပမြှနကြို သိရတာပါ။
ဂွိမ်းဈ ဒီတခါ လှှတပြေးလိုကတ်ော့ သူ့လီးထိပန်ဲ့ ကမွနှုတခြမ်းနဲ့ ကြားမှာ သှားရညတ်ှနေဲ့ သူ့အရညတ်ှနေဲ့ အမွှငတ်ှေ တန်းနတယ်ေ။ အပြီး လှှတပြေးလိုကတ်ာတော့ မဟုတဘြူး။ ကမွ ခေါင်းပေါမြှာ သူ့လကြ ရှိသေးတယ်။ နည်းနည်း ထပဖြိအားပေးလိုကတ်ော့ ကမွ တောင့မြထားတော့ပဲ ညာလကန်ဲ့ သူ့တုတအြရင်းကိုဆုပပြှီး ကုန်းစုပလြိုကတ်ယ်။ တတန်ိုငသ်လောကြ ဝငအြောငသ်ှင်းပြီး လညခြွောင်းထဲ ဝငတ်ာတောင် ကမွ နှုတခြမ်းနဲ့ ကမွလကန်ဲ့ မထိနိုငသ်ေးဘူး။
ကမွ ခပသ်ှကသ်ှကြ လုပပြေးလိုကတ်ော့ ဂွိမ်းဈလကတ်ှေ ကမွကို အတင်းခွုပမြထားတော့ဘူး။ သူကောင်းနပြေီလေ။ မယုံနိုငစြရာ၊ ကမွ ဖငအြောကကြ အရညတ်ှေ ပိုပိုရှှဲလာတယ်။ ရုတတ်ရကြ ဂွိမ်းဈက ကမွ ဘရာခွိတကြို လှမ်းဖြုတတ်ယ်။ ကမွ သတိမထားမိခငမြှာပဲ ခွိတကြ ပြုတသ်ှားတယ်။ လှတသ်ှားတဲ့ စနနှစ်ေခိုငကြို ဂွိမ်းဈက ခပကြှမ်းကြမ်း လှမ်းကိုငတ်ော့ လီးတန်းလန်းနဲ့ ကမွ ပါးစပကြ ညည်းသံ ထွကလြာတယ်။
ကမွ သူကိုငန်တောကို မေ့ထားပြီး ခပသ်ှကသ်ှကြ သူပြီးသှားအောင် ကြိုးစားပြုစုနလေိုကတ်ယ်။ သူ့ဟာကြီးက ကြီးလိုကတ်ာ။ ကမွ လကန်ဲ့ ဆုပလြို့တောင် မဆန့ဘြူး။ သူ့ကို ပြီးစချင်ေပြှီ။ ကမွ ပြနခြငွပြှီ။ တဈခကြြ သူနို့သီးခေါင်းကို ခွလေိုကတ်ာ ကမွ တကိုယလြုံး ခွကသွှေားသလိုပဲ။ သူ့လီးက ကမွ ပါးစပထြဲက ထွကကြသွှားတယ်။
ကမွ မော့ကြည့်လြိုကမြိတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာပဲ သူ့လီးက အရှိနန်ဲ့ ကမွပါးကို လာရိုကတ်ယ်။ တံတွေးတွနေဲ့ သူ့အရညတ်ှေ ကမွပါးပေါမြှာ ပသှေားတယ်။ ဘယဘြကပြါး ပြီးတော့ ညာဘကပြါး။ ဘယပြှန် ညာပြန်။
ဂွိမ်းဈက ခဏရပပြှီး ဘောင်းဘီကို အပြီးခွှတတ်ယ်။ ကမွက ကယောငကြတမ်းနဲ့ ထရပပြမေဲ့ ခွထေောကတ်ှကေ စောစောက အရှိနန်ဲ့ သချော မရပန်ိုငတ်ော့ ယိုငကြသွှားတာကို ဂွိမ်းဈက ဖမ်းထိန်းပေးထားတယ်။ ဂွိမ်းဈက ကြှတန်တေဲ့ ဘရာကို အဆှဲမှာ ကမွက သူ့ဆီက ရုန်းအထွကမြို့ အပေါပျိုင်း ဗလာကငွြးသှားတယ်။ လကန်ှဈဘကကြ လုပမြိလုပရြာ လကပျိုကလြိုကခြွိနမြှာ ဂွိမ်းဈက ကမွကို ဆှဲလှည့ပြှီး ထမီကို ဖြခလွေိုကတ်ာ ကြင်းလုံးပုံကသွှားတယ်။
ဂွိမ်းဈကို ကမွ ကြောပေးလကြသ်ား အနအထေားမှာ ကမွနောကကြ သူ သိုင်းဖကပြှီး သူ့လကတ်ှေ ကမွ တကိုယလြုံးကို သိမ်းပိုကလြိုကတ်ယ်။ စုံဆန် ပြတသ်ပန်တေဲ့ လကတ်ှအေောကမြှာ ကမွ နမူးနမိုင်း ဖြစ်နတယ်ေ။ သူ့နှုတခြမ်းက ကမွလညတ်ိုငကြို နမ်းတယ်။ နောကဆြုံး ညီမလေးကို နှိုကတ်ယ်။
“ကောင်းလား လဲ့”
ဂွိမ်းဈရဲ့ အမေးကို ကမွ မဖြနေိုငဘြူး။ ပါးစပကြတော့ အသံတွေ ထွကလြာတယ်။ ရမျမကဇြောကပန်တေဲ့ ညည်းသံတွေ။ မကြလြုံးက မကြဖြှူလနတ်ော့မယ်။
“ဟာ … အင့ျ … အဟင့ျ”
“စပပြတ် အဈဈ ရယဒြီပဲ။ လေးဘကကြုန်း၊ ဘဈခြွ”
စကားအဆုံးမှာ သူတွန်းလိုကတ်ာကြောင့ြ ကုတငပြေါြ ကမွ လေးဘကကြုန်းကသွှားတယ်။ ဂွိမ်းဈက ပါးစပကြပြောရင်း လကကြလည်း ကမွကို ပုံစံပြငပြေးတယ်။ ကမွ ခါးကို ကော့လကြသ်ား ဖငဘြူးတောင်းထောငန်ရတေယ်။ ဦးတိုနီက ကမွ မကြန်ှာကို အမိအရ ဗီဒီယို ရိုကန်တယ်ေ။ ခေါင်းငုံ့ခလွိုကတ်ော့ ဆံပငတ်ှကေ မကြန်ှာကို ဖုံးသှားသလို နို့သီးခေါင်းတွကေ အိပယ်ာခင်းနဲ့ မထိတထိ ဖြစ်နတယ်ေ။ ဖြန်းကနဲ ရိုကသ်ံနဲ့အတူ ကမွ ဖငတ်ုံးလေး တုနတ်ကသ်ှားတယ်။
“တောင့တ်ယ်၊ ဘရဈခဟြောကဈြပဲ။”
ဂွိမ်းဈရဲ့ အသံ။ သူ့လကကြ ကမွ ဘယဘြကဖြငတ်ုံးကြီးကို လာကိုငပြှီး ဖြဲလိုကတ်ယ်။ သူ့လီးက ကမွ ညီမလေးကို လာတေ့တယ်။
“မလှတအြောငရြိုကြ တိုနီ”
စကားအဆုံးမှာ သူ့လကန်ှဈဘကလြုံးက ကမွ ခါးပေါြ ရောကလြာတယ်။ သူ့ညီလေးက နှုတခြမ်းသားဝတွကေို ဖြဲပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဝငလြာတယ်။ ထိပပျိုင်းလေး ဝငအြပြီးမှာ ခဏရပသ်ှားတယ်။
“လုပရြတော့မလား လဲ့”
ဒီအခွိနမြှ ကမွ ငှင်းလို့ ရပါဦးမတဲ့လား။ ဆံပငတ်ှဖေုံးနတေဲ့ မကြန်ှာကို ကငမြရာ မမှငအြောင် ငုံ့ထားရင်း ခေါင်းကို ငှိမ့ပြှလိုကတ်ယ်။
“တိုနီ … ငါ လုပပြှီ။ ဝမ်း … တူး … ”
သရီးဆိုတဲ့ အသံမကြားလိုကရြပါဘူး။ တူးဆိုတာနဲ့ ကမွခါးကို ကိုငပြှီး သူ့ဘကြ ဆှဲထည့လြိုကတ်ာ ကမွ ပူစီလေးထဲ သူ့ဟာကြီး တရှိနထြိုး ဝငလြာတယ်။ နှစ်ခွမ်းကြဲထွကပြှီပဲ ထငပြါတယ်။ ကမွနှုတကြ ဝကပြေါသ်လိုပဲ နာနာကငွကြငွြ အောသ်ံ အီးးးးကနဲ ထွကလြာတယ်။ တကိုယလြုံးက သှေးတွေ ကမွ ညီမလေးဆီ ရောကသ်ှားသလိုပဲ။ အိပယ်ာခင်းကို ကစွကြစွပြါအောငဆြုပပြှီး ကမွ အံကိုကြိတထြားလိုကတ်ယ်။
ဘာကြောင့မြှန်းမသိ၊ ကမွ အသကရြှူတွေ မှနန်တယ်ေ၊ အမောဖောကန်တယေဆြိုရင် ပိုမှနမြယ်။ ခဏနားပေးမယန်ောဆြိုတဲ့ ဂွိမ်းဈကို … သကပြှင်းမောတွကြေားက ကြေးတဈလုံး … ဇူးတဈလုံး ပြနပြှောမိတယ်။ ခဏကြာမှာ ကမွ သကပြှင်းရှညကြှီးခရွင်း အိပယ်ာခင်းကို လှှတလြိုကခြွိနမြှာ ဂွိမ်းဈက သူ့ခေါင်းလေးပဲ ကနွရြုံလောကြ ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်၊ ဟာကနဲပဲ ကြဲကုနပြှီပဲ ထငပြါတယ်။ အတွေးမဆုံးခငမြှာပဲ သူ ခကြခြငွြး ပြနဆြောင့ထြည့ပြှနတ်ယ်။
“… … ”
ကမွ နှုတခြမ်းလေးဝိုင်းပြီး ပါးစပကြ လှုပန်ပမေေဲ့ ဘာအသံမှ ထွကမြလာနိုငဘြူး။ ဆောင့တ်ယ်၊ ဆောင့တ်ယ်၊ ဆောင့တ်ယ်။ သူဆောင့လြိုးတာ ခံနရတေဲ့ ကမွ အိပယ်ာခင်းကို တင်းတင်း ကိုကထြားမိတယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းဟာ သူ့ဆီးစပန်ဲ့ ကမွ တငပြါး ဖြောင်းကနဲ ရိုကသ်ံနဲ့ အဆုံးသပတ်ယ်။ လဲ့လဲ့ကို ဂွိမ်းဈ လိုးနတယ်ေ။ အခုမှ သတိရတယ်၊ ကြိုငစြှတတ်ာ မတွေ့ဘူး။ ကြိုငမြပါပဲ ပလိန်းကဈနတော။
ခဏကြာတော့ ကမွ ကိုကထြားတာကို လွော့ပြီး ခံနိုငလြာတယ်။ သူ့ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း အီကနဲ အောသ်ံက လူသံနဲ့တောင် မတူတော့သလိုပဲ။ အရညတ်ှေ ရှှဲသထကြ ရှှဲလာပမေဲ့ ခံရတာ မသကသ်ာပါဘူး။ တံကငွလြွိုခံရသလိုပဲ။
“ဖြောင်း” “အိ” “ဖောင်း” “အင့ျ” “ဖြောင်း” “အင့ျ” “ဖြောင်း” “အား” “ဖောင်း” “အှန့ျ” “ဖောင်း” “အီးးး”
ကမွ အောသ်ံတွကေ ပိုတိုပြီး သကပြှင်းရှိုကသ်ံတွနေဲ့ ရောယှကလြာတယ်။
“အိ … ဟာ့ … အု … အဟင်းးး အာ့ အာ … အီးးး အာ … ဟင့ျ အိ … ဟင့ျ အာာာ ဟင်းး”
ကမွ နို့တွကေ သူဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ခါရမ်းနတယ်ေ။ တခါတလမှော ကမွ မကြန်ှာနားထိ ရောကလြာတယ်။ ဂွိမ်းဈက ကုန်းလိုကပြှီး ကမွနို့တွကေို လှမ်းကိုငတ်ယ်။ နို့တွေ တင်းနတယ်ေ။ သူဖိခွလေိုကတ်ော့ နာပမေဲ့ ခံလို့ကောင်းတယ်။
“အာ့ … အဟင့ျ … အိ အိ … အား … အှန့ျ အာ့ အာ့ …. အားးးးးးး”
ဂွိမ်းဈက နို့တွကေို နယရြင်း ကမွကိုယပြေါြ ပိကလွာတယ်။ လိုးတာကလည်း အလိုးမပကြဘြူး။ သူ့ကိုယလြုံးဝိတကြို ကမွ မခံနိုငတ်ာမို့ အားကနဲ အောရြင်း အိပယ်ာပေါြ မှောကလြကြကြသွှားတယ်။ ၁၀ ခကြလြောကြ ဆကည်ှောင့န်ပြေီး ဂွိမ်းဈက ကမွကိုယပြေါကြနေ ထသှားတယ်။ ပြီးတော့ ကမွကို ဆှဲလှနတ်ယ်။ ကမွ ခွထေောကတ်ှကေ ကုတငစြောင်းမှာ ပြော့ခွပြေီး တွဲလှဲကနွတယ်ေ။ ဆံပငမြှာ ခွှေးတွနေဲ့ ရှှဲနသလေို မကြန်ှာမှာလည်း စောစောက သူ့အရညတ်ှေ ချောကပြှိး ကပစြေးကပစြေး ဖြစ်နတယ်ေ။
ဂွိမ်းဈက ကုတငအြောကမြှာ ကနွတေဲ့ ကမွထမီကို ကြိုးလိုလုပပြှီး ကမွခွကငွြေးဝတ် နှစ်ဘကကြို စု ခညွလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ထမီကိုကိုငပြှီး ခွထေောကန်ှဈဘကကြို တဈတီတူးလို ဆှဲမှှောကလြိုကတ်ယ်။ ကမွကို သူ့လကခြုပထြဲကရလေို သူလုပခြငွသ်လို လုပန်တောကို ကမွ ဘာမှ မတားနိုငဘြူး၊ ရငခြုနသ်ံတွေ မှနပြှီး မောနတယ်ေ။
ကမွ ပါးမှာကပန်တေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ဖယလြိုကတ်ော့ သူ့ကို ကမွအပေါမြှာ မိုးလကြသ်ား မှငရြတယ်။ ခွနှစ်ေချောင်းက ခပစြုစုဖြစ်နတေော့ ညီမလေးက သိပပြှီး အဝငသ်ကသ်ာမှာ မဟုတဘြူး။ ကမွ ပေါငကြားဖို့ ကြိုးစားပမေဲ့ ခွကငွြေးဝတကြ စုခညွခြံထားရတော့ သိပကြားလို့ မရဘူး။ ဒီတခါတော့ အသကပြါပြီလို့ပဲ ကမွ အောကမြေ့လိုကတ်ယ်။
ဂွိမ်းဈက ထမီကိုဆှဲပြီး ကမွခွထေောကတ်ှကေို ကမွဘကတ်ှန်းလိုကတ်ော့ ပူစီလေးက ပြူးပြူးလေး ဖြစ်လာတယ်။ သူ လီးကို လကတ်ဘကန်ဲ့ ကိုငပြှီး ကမွအဝကို လာတေ့တာ ဒူးနှစ်ချောင်းကြားက ကမွ မှငရြတယ်။ သချောခွိနပြှီး တဈခကြတ်ည်းနဲ့ တဆုံး ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်။
“ဟာ့ … … … ”
ကမွ အသံမထွကပြဲ … နှုတခြမ်းတွေ လှုပသ်ှားရတယ်။ အသကရြှူမှားတယဆြိုတာ ဒါမွိုးပဲနမှော။ ခေါင်းကို သှေးမရောကတ်ော့ပဲ တကိုယလြုံးမှာ ပူစီလေးတဈခုပဲ အသကဝြငန်တယ်ေ ထငရြတယ်။ စောစောကထကြ ပိုနကန်ကြ ဝငသ်ှားသလိုပဲ၊ သူ့တကိုယလြုံး ဝိတန်ဲ့ ဆောင့ခြလွိုကတ်ာ။
“လဲ့”
“ရှင်”
ကမွ နာမညကြို သူခေါတ်ယ်။
“အ သေ လိုး တော့ မယ် နောျ”
ကမွ မကြလြုံးကို သူစိုကကြှည့ပြှီး ဗမာလို တဈလုံးချင်ြး ပြောတယ်။ ကမွ ရငတ်ှေ ဘာလို့ ခုနန်ရတောလဲ။ ရငခြုနရြလှန်းလို့ နှလုံးက ငယထြိပကြ ဖောကထြှကတ်ော့မယ်။
သူ ဒီတခါ ပြနထြုတတ်ာ ဖြည်းဖြည်းလေး၊ တကိုယလြုံးက အကြောတွေ ဆှဲနှုတသ်ှားသလိုပဲ … ကမွ ခွခွေောင်းလေးတွေ ကြေးသှားတယ်။ ပြီးတော့ … တဟုနထြိုး ပြနဝြငလြာပြနတ်ယ်။
“ဟာာာာ … အှန့်”
သူ ကမွ ထမီကို ကိုငပြှီး တွန်းထားတာ ကမွဒူးက မကြန်ှာနား ရောကန်ပြေီ။ ဟိုလေ … ကမွကို အဝတခြေါကသ်လို ခေါကထြားတာမွိုး။ ကမွ နှုတခြမ်းကို ကိုကြ၊ အိပယ်ာခင်းကို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ လကပြှနဆြုပရြင်း သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။
“ဆကဆြီ ဖေ့ဈ”
သူ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထုတ်၊ တဟုနထြိုး ဆောင့ထြည့တ်ဲ့ လိုးနည်းနဲ့ ကမွကို စလိုးတယ်။ ကမွနို့တွေ သူဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ကမွ မကြန်ှာနားကို လှင့လြှင့လြာကြတယ်။ ဘယလြောကတ်ောင် ပြင်းပြင်းဆောင့သ်လဲဆို တဆုံးဝငသ်ှားတိုင်း သူ့လီးက လညခြွောင်းထဲအထိ ရောကလြာသလိုပဲဆို။
“ဟာာာာာ …. အိ …. ဟင် … အှန့ျ … ဟာဟ …. အာ့”
စိမပြှနပြေေ ဒီလို တဈခကြခြငွြးလိုးတာ ခပသ်ှကသ်ှကလြိုးတာထကြ ခံရခကတ်ယရြှင်။ သှကတ်ာကမှ ဖီလငကြ မှနမြှနတ်ကသ်ေးတယ်။ အခုက ဖီလငကြ ဖြေးဖြေးလေး တကပြှီး အရသာက လိမ့လြိမ့တ်ကလြာတာက ဘယလြိုမှ မပြောပြတတဘြူး။ ပြီးချင်လြို့လည်း မရဘူး၊ စိတမြရှညဘြူး။ ယားလှန်းလို့ ခေါင်းတွကေို ခါရမ်းနရတေယ်။
ဂွိမ်းဈဆီက ခပအြုပအြုပ် မာနသ်ှင်းသံတွေ ထွကလြာတယ်၊ သူပြီးခါနီးပြီ။ စောစောကလောကြ ဇိမဆြှဲမနပေဲ အသှင်းအထုတ် နည်းနည်း မှနလြာတယ်။ တခါမှာ အထဲထည့ပြှီး ပြနမြထုတတ်ော့ဘူး။ သူ့ဟာကို ကမွ တအားညှဈထားလိုကခြွိနမြှာပဲ သူ အကြောတဈခကြဆြှဲသလို ဖြစ်သှားတယ်။ သုတရြညတ်ှေ သားအိမထြဲ ဒါရိုကဟြဈပြီလေ။
ဂွိမ်းဈက သူ့ဟာကို ဆှဲထုတသ်ှားတယ်။ ပြီးတော့ ဂွင်းတိုကတ်ယ်။ လရညတ်ှေ … နောကတ်ခွီ ခကြခြငွြးပါပဲလား၊ … ကမွ ပူစီလေးပေါြ ကလွာပြနတ်ယ်။ နောကန်ှဈခကြြ သုံးခကြြ ထပထြှကတ်ဲ့ ဟာတွကတေော့ ကမွ ပေါငကြှားထဲကနေ ဗိုကပြေါြ ကလွာတယ်၊ နို့တွပေေါတ်ောင် နည်းနည်း စငသ်ှားသေးတယ်။
အရညတ်ှေ ပြနစြီးထွကလြာပြီ၊ ဖငဝြထိပဲ။ ကမွ ပကလြကလြနန်တယ်ေ။ မလှုပန်ိုငတ်ော့ဘူး၊ ထပြီး ဆေးကြောဖို့တောင် အားမရှိပဲ ဖြစ်နတယ်ေ။ ဦးတိုနီ မကြန်ှာကို သချော လာရိုကန်တောကိုလည်း မတားနိုငတ်ော့ဘူး။ မောတယ်၊ … ဒါပမေဲ့ မပြီးသေးဘူး။ လူက တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။ ထပတ်ော့လည်း မခံရဲဘူး။ ကြောကပြှီ။
ကမွ ခွထေောကတ်ှကေို ဂွိမ်းဈက ကြိုးဖြညပြေးနတယ်ေ။ ပြီးတော့ ကမွ လကကြိုငအြိတရြယ်၊ အင်ျကြီရယ်၊ ထမီရယ် အလုံးလိုကလြေး ကမွ ရငခြှငထြဲ ရောကလြာတယ်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။
“သှားတော့”
ကမွ ကြောငပြှီး ရပကြှည့န်မေိတယ်။ ဘာပြောတာလဲ၊ ဒီမှာ သူလုပထြားလို့ လူရုပတ်ောင် မပေါကတ်ဲ့ဟာကို။ ဂွိမ်းဈက ကမွလကကြို ဆှဲပြီး တံခါးဝဘကြ ခေါသ်ှားတယ်။ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြစ်နတေဲ့ ကမွ အဝတတ်ှနေဲ့ လကဆြှဲအိတန်ဲ့ကို ပိုကလြကြသ်ား သူဆှဲတဲ့ဘကကြို ပါသှားတယ်။ ဒူးတွကေ ခဏခဏ ညှတကြတွယ်။
“ကမ် ဆေး ဆေးပါရစေဦး”
သူတို့ ကမွပြောတာ မကြားသလိုပဲ။ ဦးတိုနီက တံခါးမကြီးကို ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ယ်။ ဂွိမ်းဈက စည်းခကြည်ီညီပဲ ကမွကို တွန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ ကမွ အပြငရြောကတ်ာနဲ့ တံခါးက ခကြခြငွြး ပြနပြိတသ်ှားတယ်။
ငါ့ကို တုံးလုံးကြီး ကနထြုတလြိုကကြှတာပါလား … ဆိုတဲ့ အတွေးက တံခါးပိတသ်ံနဲ့အတူ ပေါလြာတယ်။ တောသ်ေးတာက ကောရြဈဒါမှာ လူမရှိဘူး။ လူက အခွိနမြရှေး ရောကလြာနိုငတ်ယဆြိုတဲ့ အသိကြောင့ြ တံခါးဝမှာပဲ ကြုံ့ကြုံ့လေးထိုငပြှီး ထမီကို အရင် ဝတရြတယ်။ လိမကြစွထြားတဲ့ ထမီကို မနည်း ပြနဖြှရတေယ်။ လုံးပြီး ကြိုးလိုသုံးခံထားရတာမို့ ထမီတဈထညလြုံး ကြမှနေတယ်ေ။
ဘရာကို အိတထြဲထိုးထည့ြ၊ ထမီကို ရငလြွားပြီး အင်ျကြီကို အမှနဝြတရြတယ်။ ဗိုကပြေါန်ဲ့ နို့ပေါကြ မချောကသ်ေးတဲ့ သုတရြညတ်ှကေ ထမီမှာ ပကေုနတ်ယ်။ မကြန်ှာမှာလည်း ကပစြေးနသလေို ဆံပငတ်ှလည်ေး ပြနတော မှငမြကောင်းဘူး။ အဆိုးဆုံးက ကမွ သူလုပလြို့ မပြီးသေးတာပဲ။ လူက ငိုချင်သ်လိုလို ရယခြငွသ်လိုလိုနဲ့ ကန့လြန့ကြှီး ဖြစ်နတယ်ေ။
လူလာသံကြားတယ်၊ ၁၂ နှစ် ၁၃ နှစ်အရှယ် ကောငလြေးနှစ်ယောကြ … ဘောလုံးတဈလုံးနဲ့ အခန်းတဈခုခုထဲက ထွကလြာပုံရတယ်။ သူတို့ အမလည်ေး ပါတယ်။ ကမွကို မှငတ်ော့ …
“လာ … သှားကြည့်မြနနေဲ့”
ဆိုပြီး ကလေးတွကေို ဟိုဘကြ ပြနခြေါသ်ှားတယ်။ ကောင်းကောင်း မှင်းလိုး အလိုးခံထားရတာမို့ ဗိုကတ်ှကလေည်း အောင့လြာတယ်။ ဓာတလြှခေါးကို ရောကအြောင် မနည်းအားတင်းပြီး သှားရတယ်။ ဓာတလြှခေါးက ခကြခြငွြးလာလို့ တောသ်ေးတယ်။
အောကမြှာ လုံခွုံရေးက ဦးလေးကြီး ရှိနတေုန်းပဲ။ သူ ကမွကို မကြစြိဒေါကထြောကကြှည့န်တယ်ေ။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သလဲ ပုံဖောပြှီး မှန်းကြည့်န်တော နမှောပေါ့။ မှန်းကြည့်ရြဖို့က မခကပြါဘူး။ နိုငင်ံခွားသားတဈယောကရြဲ့ အခန်းထဲက ကောငမြလေးတဈယောကြ လှလှပပနဲ့ ဝငသ်ှားတယ်၊ ပြနထြှကလြာတော့ ဒယိမ်းဒယိုငန်ဲ့၊ ဆံပငတ်ှပြေ မိတကြပတ်ှပကြေပြှီး အဝတအြစားတွေ အကုန် ကြမှနေတောဆိုတော့ အဖြမှေားဖို့ အတောခြကမြှာပါ။
ကမွ သူ့ကို ရှကပြါတယ်။ သူ့ရှေ့က မှနန်ိုငသ်မွှ မှနအြောင် ကမွ ထွကလြာခဲ့တယ်။ အဖပြေောတဲ့ စကားကို ကမွ အမှတရြမိပါတယ်။
“လောကမှာ လှယလြှယခြွောငခြွောင် ရတယဆြိုတာ မရှိဘူး၊ သမီး။ တဈစုံတဈခုကို ပြနပြေးရတာခညွြးပဲ။ ပြနပြေးဆပလြိုကရြတာက ဘာလဲဆိုတာ သမီး အမြဲ မကြခြှမပြေတဖြို့ လိုတယ်”
အကြောင်းစုံ သိရတဲ့အခါ မီမီဟနကြ အရမ်း စိတဆြိုးတယ်။ တိုငမြယ်၊ တောမယ် လုပန်တောနဲ့ တဈရှကကြ နှစ်ရှကြ မဖြစ်ရအောင် ကမွ သူ့ကို မနည်း ဖြောင့ဖြရွတယ်။ နောကဆြုံး …
“ထားလိုကပြါတော့ဟာ … ငါ … ပိုကဆြံ ၄ – ၅ သိန်းလောကြ ရလာခဲ့တာပဲ။”
အဲဒီတော့မှ ကမွ လကကြိုငအြိတကြို နှစ်ယောကသ်ား ဖြင့ကြှည့ကြှတယ်။ ၁၀၀၀ တန်၊ ၅၀၀ တနတ်ှေ ကြားမှာ စကျကူဖြူတွခညွြေး။ သချော ရကြညေ့မြှ ပါလာတဲ့ ပိုကဆြံက ၆ သောင်းတောင် မပြည့ဘြူး။ မီမီဟနကြ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုနတေဲ့ ကမွကို တင်းတင်း ဖကထြားခဲ့တယ်။
ပိုကဆြံကို လှယလြှယခြွောငခြွောင် ရှာမရနိုငပြါဘူး။ ကမွ ဒီ ၆ သောင်းအတွကြ ဘာတွေ ပြနပြေးဆပလြိုကရြသလဲ …။
ကမွရဲ့ သိကျခာ၊ ခန်ဒာနဲ့ တသကလြုံး ၆ သောင်းတန် ဖာသညမြလို အလိုးခံနရတေဲ့ ဗီဒီယို ဘယအြခွိနမြှာ ပြံ့သှားပါ့မလဲလို့ စိုးရိမန်ရတေဲ့ အကြောကစြိတတ်ို့နဲ့ ပေးဆပခြဲ့ရတာပါရှင်။
ပြီးပါပြီ။