ဘဝ ဘဝ
ရေးသားသူ – ကိုတိုးကြီး
(အတွေးပငလြယပြှာ ဖိုရမတ်ှင် ရေးသားသည်)
ဒရယဖြို ရဲတပဖြှဲ့စခန်း ။
အိုဟောင်းတဲ့ အဆောကအြဦးလေးသည် ချောကသ်ှေ့တဲ့ မှနေီနီလမ်းကလေး နံဘေးမှာ ရှိနသည်ေ။
နှရောသီရဲ့ တဈခုသော နေ့လညခြင်း …။
အညာနှကေ ပူလှန်းသည် ..။ ဖုံထူထူလမ်းမပေါမြှာ လှည်းတဈစီး ဖြတမြောင်းသှားလို့ ဖုံလုံးကြီး လှိမ့ဝြငလြာသည် ။ တကြှီကြှီ အသံနဲ့ တဟဲ့ဟဲ့ နှားမောင်းသံကို ကြားနရသေည် ။
စခန်းမှူး ဆန်းဦး အလုပစြားပြဲမှာ အိပင်ိုကန်သည်ေ။ ပူလှန်းလို့ စွပကြှယလြကပြှတန်ဲ့ အောကကြ ယူနီဖောင်း ကာကီဘောင်းဘီနဲ့ ..။ ညှပဖြိနပန်ဲ့ ..။ သူ့နံဘေးက ဟောင်းနှမ်းနတေဲ့ ပနကြာကြီးက ကလဈကလဈ မှညပြှီး လညန်သည်ေ ..။ ညက အသုဘအိမမြှာ သူ ဖဲရိုကလြို့ အိပရြေးက မဝ။
သတေဲ့ ဦးသိန်းထူးက သူနဲ့ ခငမြငတ်ဲ့ မိတဆြှတွမေေို့ သှားတာ ဝိုင်းကောင်းတာနဲ့ ခဏဆိုပြီး ဝငထြိုငလြိုကတ်ာ ထလို့မရဘူး ဖြစ်သှားသည် ။ လုပစြရာရယလြို့ သိပ် မရှိလှဘူး ..။ ညပိုင်းကြမှ ကြေးရှာအုပခြွုပရြေးရုံးတဈရုံးက လုပတ်ဲ့ လုံခွုံရေး အစည်းအဝေး တဈခုကို သူ သှားတကရြမည် ။
သူ့နယမြှမှောက တခါတခါ နှားခိုးမှုတွေ ဖြစ်တတသ်လို ဓါးပြမှုလည်း ဖြစ်တတသ်ည်။ တောရြုံတနရြုံ စကားများ ဆဲဆို ပါးရိုကတ်ာလောကြ ကိဈစတွကေ ကြီးတဲ့အမှု ငယစြေ.. ငယတ်ဲ့အမှု ပပြောကစြဆေိုတဲ့ ဆောငပြုဒအြတိုင်း ပြလညေအြောင် ညှိပေးလိုကကြှတာ ခညွြးပါဘဲ ။
သူ့စားပြဲနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက တာဝနမြှူး စားပြဲမှာ ဒီနေ့ ဂွူတီကတွဲ့ ဒုရဲအုပ် မှင့မြောငမြောငသ်ည် စားပြဲပေါြ လကထြောကပြှီး ခဲတံတဈချောင်းနဲ့ စားပြဲကို တဒေါကဒြေါကြ ခေါကန်သည်ေ ။ သူလည်း လုပစြရာ မရှိလို့ ပငွြးရိငှီးငှေ့နပေုံရသည် ။ အခွုပခြန်းလေးထဲမှာတော့ မနေ့ညက မူးပြီး ရမ်းကားလို့ ထည့ထြားတဲ့ လူတဈယောကြ ရှိနသည်ေ ။ နံရံကို မှီပြီး အိပန်သည်ေ ။ စခန်းမှူးဆန်းဦး မကြမြှောငကြှီးကြုံ့ပြီး မှင့မြောငမြောငကြို လှမ်းကြည့်သ်ည် ။
“ ကိုမှင့မြောငမြောင် .. ခေါကမြနနေဲ့ဗွာ ..။ အဲလို စားပြဲခေါကရြင် အမှုကြီး ဝငတ်တတ်ယ်… တဲ့ …”
ဆန်းဦး မကြလြုံးမဖြင့ဘြဲ ပြောလိုကတ်ာ မှင့မြောငမြောငကြ ပြုံးသည် ။ စခန်းမှူးဆန်းဦးကို ကြည့်ပြှီး ..
“ စခန်းမှူးကလည်း ရှေးခတ်ကေ အယူအဆတွပေါဗွာ …။ ကနွောတ်ော့ လကမြခံပါဘူး …။ ခဲတံနဲ့ စားပြဲခေါကတ်ာနဲ့ဘဲ ဘာအမှုက ဖြစ်လာမှာလဲ…”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ..။ ခဲတံနဲ့ ဆကခြေါကန်ဆေဲ …။ စခန်းမှူးလည်း ဘဝငမြကပြမေဲ့ ဘာမှ ဆကမြပြောတော့ ..။ ဆကင်ိုကန်သည်ေ ။ စိတထြဲမှာတော့ မှင့မြောငမြောငဆြိုတဲ့ လူက တောတ်ောြ ခေါင်းမာတယလြို့ စဉြးစားမိသည် ။ သူ့စကားကို နားမထောငတ်ဲ့ မှင့မြောငမြောငကြို သူ စိတထြဲမှာတော့ သိပမြကြနပေဘြူး ။ အသေးဖြဲ့ကိဈစမို့ ဘာမှ ဆကြ အငှင်းမပြားချင်ဘြူး ။
သိပမြကြာလိုကြ ..။ ရဲစခန်းအပြငမြှာ ရိုငဖြယသ်နတေထြမ်းပြီး ကင်းကနွတေဲ့ ရဲသားဖိုးထောင် စခန်းမှူးဆန်းဦး စားပြဲရှေ့ ရောကလြာသည် ။
“ စခန်းမှူး …”
“ ဘာလဲ..ဖိုးထောင် … ဘာပြောမလို့လဲ…။ မင်း အလိုကကြန်းဆိုးကို မသိဘူးကြာ …”
သူ ငိုကမြှည်းနတေဲ့အခွိန် ရောကလြာလို့ ဖိုးထောငကြို သူ မကြနပြေ ။
“ ကြှဲလူးအိုငရြှာက ရှာလူကြီးတွေ စခန်းမှူးနဲ့ တွေ့ချင်လြို့တဲ့.. အပြငမြှာ ရောကန်တယ်ေ စခန်းမှူး ..”
“ အာ….ဘာကိစ်စတဲ့လဲ …”
“ သူတို့ရှာမှာ လူသအလေောင်း တွေ့လို့တဲ့ …”
“ ဟေ … ”
လာပြီ …။ အမှုကြီး …။ လူသမှေု …။ ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောငလြည်း ဝုန်းကနဲ ထရပသ်ည် ။ စခန်းမှူးဆန်းဦးလည်း ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောငကြို ဘယ့န်ှယ့ရြှိစ.. ငါမပြောဘူးလား ဆိုတဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။
“ အေး..လှှတလြိုကကြှာ …”
အမှုကတော့ တကယဘြဲ တကလြာပြီ ..။ ဘယသ်ူက ဘယသ်ူ့ကို ခုတသ်တပြှနပြှီလည်း မသိဘူး ..။ ကြှဲလူးအိုငရြှာလူကြီး ဦးဒေါင်းညို ရုံးခန်းထဲ ဝငလြာသည် ..။ အသားညိုညို ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ။ ကတုံးပြောငပြှောငန်ဲ့ ..။ ကောလြာကတုံး ရှပအြဖြူ .. အကြကကြှဲကြဲ ပလကပေလြုံခညွြ ခိုပြာရောငန်ဲ့ ..။ စခန်းမှူးဆန်းဦးက…
“ အုပခြွုပရြေးမှူးကြီး … ထိုငဗြွာ…။ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ ပြောပြပါဦး…။ ဖိုးထောငရြေ.. လဘကရြည် မှာလိုကကြှာ…”
လို့ ပြောရင်း ဦးဒေါင်းညိုကို ဖိတခြေါသ်ည် ..။ ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောငလြည်း စခန်းမှူးစားပြဲဘေးကို ရောကလြာသည် ။ ဦးဒေါင်းညိုက ..
“ ဒီလိုပါ စခန်းမှူးကြီး ..။ ကနွောတ်ို့ရှာမှာ ကလေးတဈယောကကြို ရှာထဲက လူဝငစြားလို့ ပြောဆိုနကြတော။ မနေ့ကတော့ ဒီကလေးက ‘သူဟာ ဒီဘ၀ မရောကခြငတ်ုန်းက ဆငကြွုံးရှာက ခငခြငရြီ…’ လို့ ပြောလာတယ် …”
လို့ စပြောပါသည် ။
“ သူ့ကို ဆငကြွုံးရှာက လူတဈယောကကြ သတလြို့သခေဲ့ရတယ် ..။ ကနွောတ်ို့ ကြှဲလူးအိုငရြှာအပြငကြ ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲ ပစ်ထားခဲ့တယ်…။ အရိုးကနွပြေီ….။ နရော လိုကပြှပေးမယ်… လို့ ပြောပါတယ် ..။ ကနွောြ အပါအဝင် ရှာကလူတွကေ မယုံကြဘူး ..။ ကလေးက အထပထြပ် ပြောနတေော့ ကနွောတ်ို့လည်း သူ့ကို နရောလိုကပြှခိုင်းပါတယ်။ ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲ ဆင်းကြည့်ခြိုင်းတော့ ကလေး ပြောသလို မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ အရိုးစုကို တွေ့ရတဲ့အပြင် အခုမှ သခေါစ လတလြတဆြတဆြတ် မိန်းမအလောင်းတဈလောင်းကိုပါ တွေ့ရလို့ ကနွောတ်ို့ စခန်းမှူးကြီးတို့ကို လာအကြောင်းကြားကြတာပါ …”
လို့ ဆကပြှောသည် ။
“ လူဝငစြားကလေးက ဘယအြရှယလြဲ.. သူကြီး ..”
“ ငါးနှစ်သားလေးပါ ..စခန်းမှူး ..”
“ ဟာ ..တောတ်ောင်ယတ်ာဘဲ …။ အင်း.. ကနွောကြ ဒါတွေ မယုံဘူးဗွ …။ တဈခုခုတော့ တဈခုခုဘဲ..။ ကဲ.. ဆိုပါဦး… ဒီကလေးက ခငခြငရြီ ဘဝတုန်းက အသကြ ဘယလြောကမြှာ သတောတဲ့လဲ …”
“ ခငခြငရြီ ဆယ့ရြှဈနှစ်အရှယမြှာ လူတဈယောကကြ မတရားကငွ့ကြှံပြီး သတတ်ယလြို့ ကလေးက ပြောပါတယ် .. စခန်းမှူး …”
“ဟင်.. မတရားကငွ့ပြှီး သတတ်ယ် ဟုတလြား…။ အိုး … သတတ်ဲ့လူ .. ဘယသ်ူလဲဆိုတာ ပြောလား”
“ သူကြောကတ်ယတ်ဲ့.. မပြောရဲဘူးတဲ့ …”
မှင့မြောငမြောငကြ
“ လူဝငစြားက ပြောတယဆြိုတာ တောတ်ောြ အံ့သှစရာဘဲ …။ ဒါတွေ တကယရြှိလို့လား.. ဖြစ်နိုငလြို့လား …”
လို့ ပြောရင်း ဦးဒေါင်းညို ပြောတာကို စူးစိုကပြှီး နားထောငသ်ည် ။
“ အင်း.. ဘာဘဲပြောပြော.. သူပြလို့ဘဲ အလောင်းတွေ တွေ့နတေော့လည်း ခကသ်ားပဲ ..။ ကိုမှင့မြောငမြောင် ကနွောလြည်း ဒါတွေ ယုံတဲ့လူ မဟုတပြါဘူး …”
ဆန်းဦးက သူထိုငန်တေဲ့ ကုလားထိုငမြှာ ခွိတထြားတဲ့ သူ့ယူနီဖောင်း ရှပကြို ယူဝတလြိုကသ်ည် ။
“အခု လတလြတဆြတဆြတ် သနတေောတွေ့တဲ့ မိန်းမက ဘယသ်ူဆိုတာရော အုပခြွုပရြေးမှူးကြီး တို့ သိပြီလား …”
“ သိပါပြီ .. ဆငကြွုံးရှာက ခငမြှုံ .. တဲ့ ..။ အသကကြ ၁၉ နှစ် ….”
“ အလောင်းက ပုပပြှီလား…အနံ့ထွကလြား ..”
“ မပုပသ်ေးဘူးဗွ …. မနံသေးဘူး..”
“ အင်း.. လောလောလတလြတ် သတတ်ာ ဖြစ်မယ် …. ”
အံဆှဲဖြင့ပြှီး သူ့ချောကလြုံးပြူးသနတေကြို ထုတယ်ူသည် ။ နံရံမှာ ခွိတထြားတဲ့ ဦးထုပကြို လှမ်းယူသည် ။
“ ….ကဲ… ကနွောတ်ို့ လိုကကြှည့ကြှမယ် …။ ကိုမှင့မြောငမြောငရြေ… အမှုကတော့ ကြီးပြီဗွို့ ..။ ကနွောြ လိုကသ်ှားမယ်…”
စခန်းမှူးဆန်းဦးသည် ရဲသားတခွို့ကို သူနဲ့အတူ ကြှဲလူးအိုငရြှာကို ခေါသ်ှားသည် ။ ထုံးစံအတိုင်း မှင်းလှည်းနဲ့ ..။ ညိုတငရြဲ့ မှင်းလှည်း ။ ဦးဒေါင်းညိုတို့ လှည်းက အရှေ့က၊ ဆန်းဦးတို့ မှင်းလှည်းက အနောကကြ ..။
ပူလှန်းတဲ့နကြေောင့ြ သူတို့အားလုံး ခွှေးတလုံးလုံးနဲ့ ။ စိတထြဲမှာ လှည်းတွကေ နှေးတယလြို့ သူထငန်သည်ေ ။ Crime scene မှုခင်းဖြစ်ပြားတဲ့ နရောကို ရဲကားနဲ့ အမှနသ်ှားနိုငတ်ဲ့ တဈနေ့ ရောကရြော ရောကပြါ့မလားလို့ တွေးနမေိသည် ။ သှကလြကခြကြခြှာပြီး သူအမြဲ အားကိုးရတဲ့ ရဲကြပကြှီးဗလလည်း ပါသည် ။ ကြှဲလူးအိုငရြှာကို လှနခြဲ့တဲ့ ဆယရြကလြောကတ်ုန်းကဘဲ သူ ရောကခြဲ့သေးသည် ။ နှားခိုးမှုတွေ ဖြစ်ဖြစ်နလေို့ ..။
လမ်းကြမ်းကြမ်းကို တဈနာရီကြောကြွောလြောကြ လှည်းစီးလိုကပြှီးနောကြ အခင်းဖြစ်ပြားတဲ့ ရတွင်ေးပကြကြှီးရှိတဲ့ ကြှဲလူးအိုငရြှာပြငကြ ဇရပဟြောင်းကြီး နံဘေးကို ရောကရြှိသှားသည် ..။ ဆန်းဦးက အပြာရောင် ရာဘာလကအြိပတ်ဈစုံကို ထုတယ်ူကာ သူ့လကတ်ှမှော စွပလြိုကပြှီး နောကထြပ် လကအြိပတ်ဈစုံကို ရဲကြပကြှီးဗလကို လှမ်းပေးလိုကသ်ည် ။
“ အုပကြှီး .. တဈခုခုတွေ့ရင် လကန်ဲ့ တန်းမကိုငလြိုကပြါနဲ့…။ ကနွောတ်ို့ လကအြိပန်ဲ့ ကိုငမြယ် ..”
“ ဟုတကြဲ့ပါ.. စခန်းမှူး ”
လူသူ အရောကအြပေါကန်ည်းပါးလို့ ခွုံနှယတ်ှထေူထပန်သညေ့ြ နရောတဈခုပါဘဲ ..။ မှကရြိုင်းတောကြီးနဲ့ နဘူးခွုံ.. ဇီးခွုံတွေ ဆူးပငတ်ှေ ထူထပန်လေို့ ဒီရတွင်ေးပကြကြှီးနားကို အနီးဆုံး စားကကြထြဲ နှားကြောင်းတဲ့ နှားကြောင်းသားတွေ တခါတရံ ရောကတ်တတ်ာက လှဲလို့ ဘယသ်ူမှ မရောကကြှဘူးလို့ ဦးဒေါင်းညိုက ဆန်းဦးကို ပြောသည် ။
ရဲကြပကြှီးဗလက အနီးအနားကို လိုကြ ကြည့်သ်ည် ။ သဲလှနစြ တဈခုခု ရလိုရငှား ..။ မှကတ်ောထဲမှာ မိန်းမစီး ဖိနပလြေးတဈရံကို တွေ့လို့ ရဲကြပကြှီးဗလက ဆန်းဦးကို ပြသည် ။
“ ဒါ သတေဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ဖိနပ် ဖြစ်နိုငတ်ယ်…။ သသခွေောခွာ သိမ်းလိုကပြါ ကိုဗလ ..”
ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲကို ဆန်းဦး ငုံ့ကြည့်တ်ော့ မဲမှောငန်သည်ေ ။ အပေါကြ ကြည့်လြို့ ဘာမှမတွေ့ရဘူး ..။ လကန်ှိပမြီးနဲ့လည်း ထိုးကြည့်သ်ည် ။
“ ကနွောြ ဆင်းကြည့်ခြငွတ်ယ် ..”
“ ဟုတကြဲ့..စခန်းမှူးကြီး….”
“ မဆိုငတ်ဲ့လူတွေ အနား မလာစနေဲ့ဗွာ ….”
“ ဟုတကြဲ့..စခန်းမှူးကြီး …”
ရတွင်ေးပကြကြှီးက နကပြမေဲ့ ရှာလူကြီးတွကေ ဝါးလှခေါး စီစဉပြေးတာကြောင့ြ စခန်းမှူးဆန်းဦးနဲ့ ရဲကြပကြှီးဗလ အောကကြို ဆင်းကြည့်သ်ည် ..။ အားကောင်းတဲ့ ငါးတောင့ထြိုး လကန်ှိပဓြါတမြီးနဲ့ ဆင်းသှားတာ ..။ ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲကို ရောကတ်ော့ အောကသ်ိုးသိုး အနံ့ကြီး ရလိုကသ်ည် ။ အလုပတ်ာဝနအြရ မလှှဲသာလို့ ဒီလိုနရောကို ဆင်းကြည့်ရြတာ ..။ ဆန်းဦး တောတ်ောြ စိတည်ဈသည် ။
ဟော.. တွေ့ပြီ …။ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ အလောင်း ..။ မခငမြှုံအလောင်းက မပုတသ်ေး ..။ သခေါစဘဲ ရှိဦးမည် ..။ နှရောသီ နေ့လည် ဖြစ်ပမေဲ့ ရတွင်ေးပကြြ အောကထြဲမှာမို့ အေးစိမ့န်လေို့ မပုတသ်ေးတာ ဖြစ်မညလြို့ သူ ထငသ်ည် ။ ဒီနေ့ မနကစြောစော… ဒါမှမဟုတ် ညကမှ အသတခြံရတာမို့လည်း မပုတသ်ေးတာ ဖြစ်မညလြို့လည်း သူထငသ်ည် ။
မခငမြှုံအလောင်းသည် ထမိနတ်ခွား လူတခွား ဖြစ်နသည်ေ..။ ဖြူဝင်းချောမောသော မိန်းကလေးသည် ပကပြကစြကစြကြ မှငမြကောင်းဘဲ ဖြစ်နသည်ေ ..။ သူ မိန်းကလေးအလောင်းကို ဓါတပြုံရိုကြ မှတတ်မ်းတငပြှီး သဲလှနစြ တတအြားသရှေ့ ရှာဖြပြေီး အလောင်းကို ဆေးရုံကိုပို့ဖို့ စီစဉသ်ည် ..။ အတူ တွေ့ရတဲ့ လူရိုးစုကိုလည်း သူ စဈဆေးသည် ..။ လူဝငစြားကလေးက ခငခြငရြီလို့ ပြောတဲ့ အရိုးစု …။
အရိုးစု ကိုလည်း ဓါတပြုံရိုကြ မှတတ်မ်းတငပြှီး .. အရိုးစုကိုလည်း ဆေးရုံကို တပါတည်း ပို့ဖို့ စီစဉသ်ည် ..။ မခငမြှုံရဲ့ အလောင်းကို ရဲကြပကြှီးဗလက ငုံ့ကြည့်ပြှီး တတွတတ်ှတန်ဲ့ စကားပြောနတောကို အဝေးက တွေ့လိုကလြို့ သူ ဗလ ဘာလုပပြါလိမ့လြို့ သိချင်သ်ှားသည် ။
“ ကိုဗလ ..ဘာလုပတ်ာတုန်း …”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။
“ သသေူကို အကူအညီ တောင်းတာလေ.. စခန်းမှူး ..။ သူ့ကိုသတတ်ဲ့ လူသတသ်မားကို အမှနဆြုံး ဖမ်းဆီးရမိဖို့အတွကြ အကူအညီပေးဖို့ မတ်ေတာရပခြံ တာလေ …။ အရိုးတွနတ်ယဆြိုတာ စခန်းမှူး ကြားဖူးတယ် မဟုတလြား …”
“ အင်း…. ကြားဖူးပါတယ် …”
သူက အဲလိုမွိုး အယုံအကြည် မရှိဘူး ..။ ဒါပမယေ့ြ ဗလ လုပတ်ာကိုလည်း သူ မတားလိုကဘြူး ..။ ဘာမှလည်း မကန့ကြှကဘြူး ။
“ အုပကြှီး …”
“ ဗွာ… ဘာလိုပါလဲခငဗြွ…..”
“ ခငခြငရြီရော ခငမြှုံရောက ဆငကြွုံးရှာက ဖြစ်နပေါလား ..။ အင်း….. ဆငကြွုံးရှာက ရှာလူကြီးနဲ့ တွေ့ချင်တ်ယ်.. ဖြစ်နိုငမြလား …”
“ ဟုတ်…. ဖြစ်နိုငပြါတယ်.. စခန်းမှူးကြီး…..။ ကြုပ် လှမ်းခေါလြိုကပြါမယ်…”
ရှာအုပခြွုပရြေးရုံး ( ယခင် ကြေးရှာကောငစြီရုံး ) ကို သူ ဦးဒေါင်းညိုနဲ့ အတူတူ ရောကသ်ှားသည် ။
“ကဲ…. အုပခြွုပရြေးမှူးကြီး … လူဝငစြားကလေးကို ကနွောြ တွေ့ချင်တ်ယ် . . .”
“ ဟုတကြဲ့.. ကနွောြ အသင့ခြေါထြားပါတယ် …”
ငါးနှစ်အရှယ် လူမမယ် ကလေးငယ် သူ့ရှေ့ ရောကလြာသည် ..။ ညဈပနတေေဲ့ အဝတအြစားတွနေဲ့ ကလေးက သူ့ကို မကြလြုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်န်သည်ေ ။ ဖိနပမြပါတဲ့ သူ့ခွထေောကလြေးတွကေ ဖုံအလိန်းလိန်း.. ရှှံ့တွသေဲတွေ ပကြေံနသည်ေ ။ မဲညဈနတေဲ့ စွပကြှယန်ဲ့ အရောငမြပေါတ်ော့တဲ့ ဘောင်းဘီတိုလေး ဝတထြားသည် ။
“ ကလေး…မင်း နာမည် ဘာလဲ …”
“ ကြှကန်ီ…”
“ မင်းအသကျ မင်းသိလား ..”
“ သိတယ်..ငါးနှစ် ”
“ မင်းက အရငဘြဝက ဘယသ်ူလဲ …”
“ အရငဘြဝက ခငခြငရြီ ပါ …”
“ ခငခြငရြီ ဘဝနဲ့ ဘဝနိဂုံးခွုပတ်ာ ဘယအြသကမြှာလဲ …”
“ ၁၈ နှစ်ပါ …”
“ ဘယလြို သရတောလဲ … ပြောပြနိုငမြလား …”
“ အသတခြံရတာပါ ….။ မုဒိန်းအကြိမကြှိမ် ကငွ့ြ.. ဗိုကကြှီးတော့.. ရတွင်ေးပကြထြဲ တွန်းခပြှီး သတတ်ာ …”
“ ဘယသ်ူက သတတ်ာလဲ …”
“ ကမွ မပြောရဲဘူး….။ ကမွ သူ့ကို ကြောကတ်ယ် ..။ သူ… ကမွကို လာသတလြိမ့မြယ် …”
“ အေးလေ.. မင်း အခုလို လူကြားထဲ မပြောချင်ဘြူးဆိုလည်း ရပါတယ်…။ မင်း ပြောချင်လြာတဲ့ အခွိနကြှတော့ ငါ့ကို ပြောပြပေါ့ …။ ငါက ရဲအရာရှိ တဈယောကပြါ .. မင်းကို သတခြဲ့တဲ့လူကို ဖောထြုတမြယ့လြူ ..”
ကြှကန်ီက သူ့ကို မကြလြုံးပြူးပြူးလေးတွနေဲ့ စိုကကြှည့န်သည်ေ ။ စဉြးစားတွဝနေပေေုံရသည် ။ ပြောသင့ြ မပြောသင့ြ …။
ဦးဒေါင်းညိုက အနားမှာ လာစပစြုနကြတေဲ့ ရှာသားတွကေို ပြနခြိုင်းသည် ။ ဘယသ်ူမှ မရှိတော့တဲ့အခွိန် ဆန်းဦးဆီကို ကပလြာပြီး
“ ကြုပ် သိရတဲ့ သတင်းတဈခု စခန်းမှူးကြီးကို ပြောပြမလို့…”
လို့ ခပတ်ိုးတိုး လာပြောသည် ။
“ ဆိုပါဦး..အုပကြှီး…”
“ သတေဲ့ ကလေးမလေး နှစ်ယောကလြုံးက ဆငကြွုံးရှာက ကုနစြုံဆိုငမြှာ အလုပလြုပကြှတယ် ..”
“ ဟင်…. ဟုတလြား …။ ကုနစြုံဆိုငပျိုငရြှငကြ ဘယသ်ူလဲ……”
“ ဦးနီတိုးနဲ့ ဒေါခြှေးမ…..တဲ့….”
“ သူတို့ကို အုပကြှီး သိလား ….. ”
“ ကြုပသ်ိတယ်…. ရောကလြည်း ရောကဖြူးတယ်…။ သူတို့ဆိုငကြ ဆိုငကြှီးဗွ….။ တောတ်ောြ ပစ်စည်းစုံတဲ့ ဆိုင် … အစုံရတယ် …။ ကြုပထြကြ အဲဒီက အုပခြွုပရြေးမှူးက ပိုသိမှာပေါ့…။ မကြာခင် ရောကလြာပါလိမ့မြယ် …. ”
ကုနစြုံဆိုငပျိုငရြှငတ်ှသည်ေ အဓိက မေးမှန်းစုံစမ်းရမယ့ြ လူတွေ ဖြစ်လာပြီ ။ တကယတ်ော့ လူဝငစြားလေး ပြောလိုကတ်ဲ့အတွကြ လောလောဆယ် သတထြားတဲ့ မိန်းကလေးအလောင်းကိုပါ ရလိုကတ်ာ။ အရငသ်တထြားတာ ဘယသ်ူမှမသိ မပေါလြို့ နောကထြပတ်ဈယောကကြို ထပသ်တပြှီး တဈနရောထဲမှာဘဲ ဖြောကဖြကြတ်ာ ဖြစ်မယ်။ သတတ်ဲ့လူဟာ တဈယောကထြဲ ဖြစ်ဖို့ များနတယ်ေ …။
သူစဉြးစားနဆေဲ ခပလြှမ်းလှမ်းကနေ သူနဲ့ ဦးဒေါင်းညို စကားပြောနကြတောကို စိုကကြှည့န်တေဲ့ ကြှကန်ီက သူ့ဆီကို တန်းတန်းမတမြတ် လွှောကလြာသည် ။
“ ဘာလဲ… ကြှကန်ီ….။ မင်း ငါ့ကို ဖြင့ပြှောတော့မလား …. ဘယသ်ူသတတ်ယ် ဆိုတာ…”
ကြှကန်ီက ခေါင်းညှိမ့ပြှသည် ။
“ စခန်းမှူးကြီးနဲ့ နှစ်ယောကခြငွြး ပြောလို့ ရမလား …”
“ ရတယ်…ရတယ်…”
“ သူ…သူ…သူသိရင်…လာသတမြှာ …..”
“ မသိစရဘေူး ….စိတခြွ ….”
ဦးဒေါင်းးညို အပါအဝင် လူအားလုံးကို ဝေးဝေးကို ရှောငခြိုင်းလိုကသ်ည် ။
“ ကဲ..ကြှကန်ီ….ပြောတော့…ရပြီ…..”
“ ကမွ ခငခြငရြီ ပါ…။ ကြှကန်ီ မဟုတဘြူး…..”
“ အဲ… ကောင်းပြီ…. ခငခြငရြီ…..။ ပြော… မင်းကို ဘယသ်ူ သတလြိုကတ်ာလဲ……”
ကြှကန်ီ မကြရြညတ်ှနေဲ့ ငိုရှိုကန်သည်ေ ။
“ မကြောကန်ဲ့ …ငါ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး …”
ကြှကန်ီက သူ့ဘေးပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်ပြှီး ခပတ်ိုးတိုး ပြောသည် ။
“ ဦးနီတိုး … ဦးနီတိုး …..။ ကမွကို ဦးနီတိုး သတတ်ာ……..”
“ ကုနစြုံဆိုငပျိုငရြှင် ဆိုတဲ့ ဦးနီတိုးလား…..”
“ ဟုတတ်ယ် ….။ သူ…. သူ…. သတတ်ာ…. လူယုတမြာကြီး…။ ကမွကို မတရားလည်း ကငွ့တ်ယ်…..။ အကြိမကြှိမ် ကငွ့တ်ယ်……”
“ မုဒိန်းက ဘယန်ရောမှာ ကငွ့တ်ာလဲ ..။ ဘယန်ှဈကြိမ် ကငွ့ခြဲ့တာလဲ …”
“ အကြိမကြှိမ် ကငွ့တ်ာပါ…။ လူလဈရင် အတင်းဘဲ လုပတ်ော့တာဘဲ ..”
“ သူ့မိန်းမ မရှိတဲ့အခွိန် ကငွ့တ်ာလား ”
“ သူ့မိန်းမ တခွားရှာဘဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အလှူ.. အသုဘ သှားရင်.. အမွိုးတွဆေီသှားရင် သူ့စိတကြှိုကြ ကငွ့တ်ော့တာဘဲ..။ နောကပျိုင်းကြတော့ သူ့မိန်းမ ရှိနတေုန်းပါ လဈရငလြဈသလို ကမွကို ပါးစပန်ဲ့ လုပခြိုင်းတယ် ..။ တခါတလလည်ေး အတင်း တကလြုပတ်ယ်..”
“ ပါးစပန်ဲ့ လုပခြိုင်းတယဆြိုတာ ဘာကို လုပခြိုင်းတာလဲ…..”
ကြှကန်ီသည် ခကြခြငွြးမဖြေ ။ မကြန်ှာလှှဲ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး
“ သူ့ငယပြါကြီးကို စုပခြိုင်းတာ …. ”
လို့ ခပတ်ိုးတိုး ဖြသည်ေ ။
“ ဘာကြောင့ြ သူသတတ်ယ် ထငလြဲ …”
“ ဗိုကရြှိသှားလို့ပါ …။ ကမွ ဗိုကကြှီးလို့….”
“ အို … သူ့ကို မင်းက ပြောပြလိုကတ်ာလား ..”
“ ဟုတတ်ယ်..။ ကမွက ပြောလိုကတ်ော့ သူ တအား တုနလြှုပ် ချောကခြှားသှားတယ် ..။ ကမွကို တခွားရှာက လကသ်ညတ်ဈယောကန်ဲ့ ဖကြခြဖြို့ ပြောတယ် ..။ ကမွကလည်း မဖြစ်နိုငဘြူးလို့ ပြောတယ် ..။ ကမွ အဖနေဲ့ အမကေို ပြောပြဖို့ လုပတ်ယ်..။ ဒါကြောင့ြ သူ ကမွကို သတပြဈတာပါ …. ”
စခန်းမှူးဆန်းဦး ကြှကန်ီကို သသခွေောခွာ စဈဆေး မေးမှန်းကြည့်သ်ည် ..။ ငါးနှစ်အရှယ် ကလေးငယတ်ဈယောကကြ ဘယလြိုနည်းနဲ့မှ ဒါတွကေို ပြောနိုငမြည် မဟုတကြှောင်း သူသိသည် ..။ ထူးဆန်းတာတော့ အမှနဘြဲ ။ လူဝငစြား ဆိုတာကို မယုံကြညပြမယေ့ြ သူ့တာဝနကြ အမှုမှနကြို ဖောထြုတရြမှာဆိုတော့ မေးစရာတွေ မေးရတော့မည် ။
ငါးနှစ်အရှယကြလေးက မုဒိန်းကငွ့သ်ည် ဆိုတာကို ဘယသ်ိနားလညမြလဲ ..။ တဈယောကယ်ောကကြ သငပြေးတာလား ဆိုတာ သူ သိချင်န်သည်ေ ။
“ကဲ.. ကြှကန်ီ.. တဈခုမေးမယ် ..။ ခငခြငရြီဘဝနဲ့ သသှေားပြီး ဘယလြို အခု ကြှကန်ီဘဝကို ဝငစြားသလဲ ဆိုတာကော ပြောပြနိုငမြလား …”
“ ခငခြငရြီဘဝနဲ့ ဦးနီတိုးကြီး သတတ်ာကို ခံလိုကရြပြီး ဝိညာဉကြ ရှာစွနကြ ဘုန်းကြီးကြောင်းဝင်းထဲက ညောငပြငကြှီးပေါမြှာ နခေဲ့ရတယ် ..။ နောကတ်ော့ အခု ကြှကန်ီရဲ့အမေ မလှစိန် ကိုယဝြနရြှိလာတော့ သူ့ဝမ်းထဲ ကိန်းအောင်းပြီး ဝငစြားခဲ့တာဘဲ …။ မတရားသတခြဲ့တဲ့ လူသတကြောငကြှီး အကြောင်းကို ပြောချင်န်ခေဲ့တာ ဝိညာဉဘြဝထဲကဘဲ …”
“ မုဒိန်းကငွ့တ်ဲ့ နရောတွကေော ပြောပြနိုငမြလား ..”
“ မုဒိန်းကငွ့တ်ာကတော့ သူ့အိမမြှာ နတေဲ့လူဆိုတော့ နရောမရှေး ကငွ့တ်ာပါဘဲ ..။ ကုနစြုံဆိုငထြဲမှာရော.. သူ့အိပခြန်း.. ကမွအိပခြန်း.. နရောစုံဘဲ..။ သူ့မယား မခွေးမ တခွားရှာတွကေို အကြှေးတောင်း သှားပြီဆိုရင် အတင်းကငွ့တ်ော့တာပါဘဲ …”
“ တိတိကကြ အထောကအြထားပြဖို့ တဈခုခု လူတွေ မသိတာ မင်းသိရင် ပြောပြပါလား ..”
“ အင်း.. အတွင်းကကြဆွိုရင် ဦးနီတိုးရဲ့ လိငတ်နထြိပမြှာ မှဲ့နကကြှီးတဈလုံး ထငထြငရြှားရှား ရှိတာ ပြောပြနိုငတ်ယ် …”
စခန်းမှူးဆန်းဦး အခုအခွိနအြထိ ကြှကန်ီဟာ လူဝငစြားတဈယောကြ ဆိုတာ မယုံနိုငအြောငဘြဲ ဖြစ်နဆေဲ ..။
“နောကကြော ဘာမှတမြိသေးလဲ.. ကြှကန်ီ….။ မင်းနဲ့သူနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ ရှိနတေဲ့အခွိန် ဘယသ်ူမှ မသိတဲ့ ကိဈစတဈခုခု ပြောပြနိုငမြလား ..”
“ သူက ကမွကို နှစ်ယောကထြဲ ရှိတဲ့အခွိန် ရှှရေီလို့ ခေါတ်ယ် ..။ လူတွရှေေ့မှာတော့ ခငခြငရြီ လို့ဘဲ ခေါတ်ယ် …”
“ နောကထြပ် ဘာမှတမြိသေးလဲ …။ မင်းနဲ့ ဒီလူကြီး ဖြစ်တာတွကေို သိတဲ့လူ ရိပမြိတဲ့လူ ရှိသလား …”
“ မမှတမြိဘူး ….မသိတော့ဘူး …”
“ တကယလြို့ မှတမြိလာတာတွေ ရှိရင် ရှာလူကြီး ဦးဆိတဖြှူ ဒါမှမဟုတ် ဦးဒေါင်းညိုကတဆင့ြ ငါ့ဆီကို အကြောင်းကြားခိုင်း..။ ငါ မင်းဆီ လာတွေ့မယ် …”
“ ဟုတကြဲ့ …”
“ ဒါနဲ့ .. ကြှကန်ီ ..။ မင်း ဆငကြွုံးရှာကို ရောကဖြူးလား …”
“ ဟင့အြင်း.. အခု ဒီဘ၀ ကြှကန်ီအနနေဲ့ တဈခါမှ မရောကဖြူးဘူး ..။ အရငဘြဝတုန်းကတော့ ကမွက ဆငကြွုံးရှာသူဘဲ….”
သူစဉြးစားနတော အကယလြို့သာ လူဝငစြားလေး ပြောတဲ့အတိုင်း ဦးနီတိုးသာ ခငခြငရြီကို သတတ်ာ မှနရြင် လောလောလတလြတ် အသတခြံရတဲ့ ခငမြှုံကို သတတ်ာလည်း ဦးနီတိုးဘဲ ဖြစ်နိုငခြွမွေားသည် ။ တိုကဆြိုငစြှာနဲ့ တခွားလူသတသ်မား တဈယောကယ်ောကကြ ခငမြှုံကို သတပြှီး ရတွင်ေးပကြြ တွေ့တာနဲ့ ပစ်ခတွာလည်း ဖြစ်နိုငသ်ည် ..။ အင်း .. သူ သသခွေောခွာ စုံစမ်းရမည် ။
အသတခြံရတဲ့ နှစ်ယောကစြလုံးက ဦးနီတိုး ကုနစြုံဆိုငမြှာ လုပတ်ဲ့ မိန်းကလေးတွဘေဲ ဖြစ်နတောကိုက ဦးနီတိုးကို မသင်ျကာဖြယရြာ ဖြစ်စသည်ေ ။ အထောကအြထား မခိုငလြုံဘဲနဲ့လည်း စွပစြှဲလို့ မရ..။ ဖမ်းတာလည်း လုပလြို့ မရဘူး …။ လူဝငစြား က ပြောလို့ဆိုပြီး သှားဖမ်းလို့ မရ ။ လူဝငစြားတို့ စုန်းသူရဲ တို့ဝိညာဉလြောကတို့ကို တရားရုံးတွကေ ဘယလြကခြံမလဲ ..။
အရငတ်ုန်းကဆို ခကြခြငွြး ဦးနီတိုးကို စခန်းကို ဖမ်းခေါခြဲ့ပြီး ရိုကန်ှကြ ညှင်းဆဲပြီး စဈမေး ဖြောင့ခြကြရြယူမှာ ..။ အခုက ဒီလို ရမ်းလို့ မရတော့ ..။ ခတ်ပြေောင်းနပြေီ ..။ ဆန်ဒထုတဖြောန်ိုငတ်ဲ့ခတ်ေ ဖြစ်နပြေီ ။ ပိုငမြှ သချောမှ ခိုငလြုံမှ ဖမ်းတာက ပိုသင့တ်ောမြည် ။ ကောင်းမည် ။
“ ဆငကြွုံးရှာက အုပကြှီး ဦးဆိတဖြှူ ရောကလြာပြီ… စခန်းမှူးကြီး….”
ဦးဒေါင်းညိုက ဆန်းဦးဆီကို ဦးဆိတဖြှူကို ခေါလြာသည် ။ မိတဆြကပြေးသည် ။ ကြှကန်ီသည် ဦးဆိတဖြှူကို တွေ့တော့ ပြေးလာပြီး နှုတဆြကသ်ည် ။
“ ဘဘ….. အမှနကြော… အမှန် နကေောင်းလား……”
“ ကောင်းတယ်…. ကောင်းတယ်….။ အခု မပါလာခဲ့ဘူး ….. ”
ဦးဆိတဖြှူမှာ ကြှကန်ီသည် ခငခြငရြီ ဝငစြားတဲ့ လူဝငစြားဆိုတာ သိပြီး ဖြစ်သည် ။ သူ့သမီး အမှနန်ဲ့ ခငခြငရြီတို့က သူငယခြငွြးတွေ….။ ခငခြငရြီသည် အမှန့အြိမကြို အမြဲဝငထြှကခြဲ့ပြီး အမှန့မြိဘတွနေဲ့လည်း ခငမြငရြင်းနှီးခဲ့သည် ။
“ ဦးဆိတဖြှူ …”
“ ဟုတ်..စခန်းမှူးကြီး……အမိန့ရြှိပါခငဗြွ…..”
“ အုပကြှီး.. ကနွောြ ခငခြငရြီရဲ့ မိဘတွနေဲ့ တွေ့ချင်တ်ယ် ..။ စီစဉပြေးမလား”
“ဟုတကြဲ့ ရပါတယ် စခန်းမှူးကြီး ..။ ကနွောြ အခေါလြှှတလြိုကပြါမယ် ..”
ဆန်းဦး ကြှကန်ီနဲ့အတူ ကြေးရှာအုပခြွုပရြေး ရုံးခန်းလေးထဲ ထိုငရြင်း ရှာလူကြီးတွေ ခကြှေးတဲ့ အစားအစာတွကေို မှည်းစမ်းကြည့်န်သည်ေ ။ အစားတွကေ စုံသည် ။ မန်တလေးက ထိုးမုန့ြ.. မလိုငကြရကရော…. မုံရှာတဖကကြမ်း တွင်းတောငကြ တွင်းပိုး.. ဒေါမြှရင် မုံရှာ ဝကအြူချောင်းကြောြ. ။
“ ကြှကန်ီ … စား….”
ကြှကန်ီက ခေါင်းခါပြသည် ။ လူဝငစြားဆိုတာ သူ့အတွကြ အရငကြ ကြားဘဲကြားဖူးခဲ့တာ ..။ အခု တွေ့ကြုံနရတောတွကေ ပထမဆုံးပါ ။ ကြှကန်ီကို မုဒိန်းကငွ့တ်ာနဲ့ ပတသ်ကပြှီး သူပြောပြတာတွထကြေ ပိုပြီး အသေးစိတတ်ာတွေ ထပမြေးကြည့်တ်ော့လည်း ကြှကန်ီက မိန်းကလေးတဈယောကဘြဲ သိနိုငတ်ဲ့ ခံစားခကြြ အတွေ့အကြုံတွကေို ပြောပြတာကြောင့ြ သူ တကယ့ကြို အံ့သှမိရသည် ။ ကြှကန်ီသည် ကလေးငယတ်ဈယောကလြည်း ဖြစ်သလို ယောကြြားလေး တဈယောကဘြဲမို့ ဒီလောကြ လိမည်ာဟနဆြောငပြှီး မိန်းမတွရေဲ့ အတွင်းရေးကို နှိုကန်ှိုကခြွှတခြွှတ် ပြောနိုငလြိမ့မြယလြို့ သူ မထငဘြူး ။ လူဝငစြားဆိုတာ ဖြစ်နိုငခြွေ ရှိနသည်ေ ။
ကြှကန်ီက သူ့ကို စူးစိုကကြှည့ပြှီး ..
“ ဦးလေးရဲကြီး… ကူညီပါ .. ကူညီပါရှင် ..။ ကမွကို သတတ်ဲ့ ဦးနီတိုးကို ဖမ်းပြီး အပြဈပေးပါ…။ ဒီလူကြီးက လူဆိုးကြီး..။ သူ မိန်းကလေးတွကေို နောကလြည်း ထပပြှီး မုဒိန်းကငွ့ြ.. ထပသ်တလြိမ့မြယ် …”
လို့ ပြောတော့ သူ ကြကသ်ီးတွေ ဖနွြးကနဲ ထသှားရသည် ။ ငါးနှစ်အရှယ် ကလေးတဈယောကြ ပြောတာမွိုး မဟုတဘြူး ..။ ဆယ့ရြှဈနှစ်လောကြ မိန်းကလေးတဈယောကြ ပြောနတေဲ့ လသေံဆိုတာ သူသိနသည်ေ ။
ခငခြငရြီရဲ့ မိဘတွေ ရောကလြာတော့ ကြှကန်ီက
“ အဘ…. အမေ … သမီး.. အငယမြလေ”
လို့ အောရြင်း ပြေးဖကသ်လို အဖိုးကြီး အဖြားကြီးကလည်း
“ သမီး… အငယမ် …. ခငခြငရြီ….။ အမလေး.. သမီးရဲ့ ..”
ဆိုပြီး ဖကကြှငိုကြတာကို တွေ့လိုကရြသည် ။ ခငခြငရြီရဲ့ မိဘတွကေ ကြှကန်ီကို သူတို့သမီး ခငခြငရြီ ပြနဝြငစြားသည် ဆိုတာကို အကြှင်းမဲ့ သံသယမရှိ ယုံကြညန်ကြသေည် ။
ဆန်းဦး ခငခြငရြီ့ အဖနေဲ့ အမကေို စကားပြောကြည့်သ်ည် ။ သူတို့က ကြှကန်ီကို ပထမဆုံး စစချင်ြးတွေ့တဲ့ အခွိနမြှာထဲက သူတို့သမီး ခငခြငရြီ ပြနဝြငစြားတယဆြိုတာ ယုံသည် သိသညလြို့ ပြောကြသည် ။
“ အခုဘဲ ကြည့်လြေ…။ ကမွတို့ သူ့ကိုခေါတ်ဲ့ အငယမြလို့ သူ့ဖာသာ သုံးပြီး ပြောလိုကတ်ာ…။ အီးဟီး….. ကမွတို့သမီး အစဈပါ….။ အမလေး… အဖြစ်ဆိုးလှခညွလြား သမီးလေးရဲ့….”
ခငခြငရြီရဲ့ အမသည်ေ အောဟြဈငိုကာ လဲကသွှားလို့ လူတွေ ဝိုင်းဖေးမ တွဲကြရသည် ။
“ ကဲ.. ခငဗြွားတို့ ဘာကြောင့ြ ကြှကန်ီဟာ ခငဗြွားတို့သမီး ခငခြငရြီလို့ တပအြပပြှောနိုငသ်လဲ ..”
“ ဒီလိုပါ.. ဆရာ…။ ကြှကန်ီက တခွားရှာကပါ ..။ ကနွောတ်ို့နဲ့လည်း အရငကြ မသိကြတဲ့ သူစိမ်းပြငပြှငတ်ှပေါ ..။ ကနွောတ်ို့ လငမြယား အကြောင်းတွကေို ဒီကလေး ကြှကန်ီက အကုနသ်ိနတော.. အတွင်းကကြ ကိဈစတွကေိုပါ ပြနပြှောနိုငတ်ာ.. နောကပြှီး ခငခြငရြီငယင်ယကြ ဖြစ်ခဲ့တာတွရေော ပြနပြှောပြနိုငတ်ယ် ..။ ကနွောတ်ို့အိမကြ ခိုင်းနှားကြီးဘိုပြာ ဘာကြောင့သ်လေဲ.. စာရင်းငှားပန်းဖြူ ဘာလုပခြဲ့သလဲ သူ အကုနပြှောနိုငခြဲ့တယ် ..”
“ အင်း.. ထူးဆန်းတယဗြွာ …။ ကနွောတ်ို့အနနေဲ့ လူဝငစြားပြောလို့ လူတဈယောကကြို ဖမ်းဆီး အရေးယူလို့တော့ မရဘူးဗွ…။ ကနွောလြည်း စောစောကဘဲ ကြှကန်ီနဲ့ စကားပြောကြည့်တ်ော့ သူပြောတာတွေ ဖြစ်နိုငတ်ယ် ဆိုတာကို သိပါတယ် ..။ ကနွောြ စုံစမ်း ဖောထြုတမြယ် ..”
ခငခြငရြီရဲ့ မိဘတွကေ သူတို့ သမီးလေးကို မတရားကငွ့ပြှီး ရကရြကစြကစြကြ သတခြဲ့တဲ့ လူသတတ်ရားခံကို ဖောထြုတ် ဖမ်းဆီး အပြဈပေးစချင်ေကြှောင်း ငိုယိုပြီး ပြောကြသည် ။ ဆန်းဦးလည်း ရဲလုပစြားလာတာ နည်းနည်းနှစ်ကြာလာလို့ ဒီလိုဘဲ နဈနဈရသူတွဖကေကြ ခံစားခကြြ နာကညွြးမှုတွနေဲ့ ပြောဆိုကြတာတွကေို ကြားဖူး တွေ့ဖူးခဲ့လို့ အဆန်းတော့ မဟုတတ်ော့ပါ ။ ကြှကန်ီကလည်း
“ ဦးလေးကြီးရယ်… ကမွကို မုဒိန်းကငွ့ပြှီး သတပြဈခဲ့တဲ့ ဒီလူယုတမြာကြီးကို ဖမ်းပေးပါ… ဖမ်းပေးပါ…”
လို့ တအီးအီးနဲ့ အောင်ိုပြီး ထပပြှောပြနသ်ည် ။ ခငခြငရြီရဲ့ အဖကြေီးက ငိုယိုပြီး
“ သမီးလေး …. သမီးလေးကို သတခြဲ့တဲ့ လူယုတမြာက ဘယသ်ူဆိုတာ အဖေ့ကို ပြောပြစမ်းပါ….။ ဒင်းကို အဖေ့လကန်ဲ့ အပြတရြှင်းပစ်လိုကမြယ် ….။ သမီးသတေဲ့ အခွိနကြတည်းက အဖေ ဓါးသှေးနခေဲ့တာ …”
လို့ ပြောနသည်ေ ။ ဆန်းဦးလည်း သူ အတတန်ိုငဆြုံး စုံစမ်းဖောထြုတပြေးမညလြို့ ကြှကန်ီမိဘတွကေို နှစ်သိမ့ပြှောဆိုလိုကလြသည်ေ ။ ကြှကန်ီရဲ့အမေ မလှစိန် ရောကလြာလို့ သူ့ကို ဆန်းဦးက
“ ခငဗြွားက ကြှကန်ီရဲ့ အမလေား ..။ ခငဗြွားကိုလည်း မေးစရာရှိတယ် ..။ လာ.. ဒီမှာ ထိုငဗြွာ ..”
လို့ ပြောလိုကရြင်း သူ့ရှေ့က ခေါကကြုလားထိုငမြှာ ထိုငခြိုင်းသည် ။ ကြှကန်ီရဲ့အမမှော ရဲယူနီဖောင်းနဲ့ ဆန်းဦးကို ကြောကရြှံ့နတေဲ့ပုံရှိသည် ။
“ ခငဗြွားသားလေးက လူဝငစြားလို့ ပြောနကြတေယ် ..။ ခငဗြွားရော ဘယလြိုထငလြဲ ..”
“ ဟုတပြါတယ်.. ဆရာ…။ ကမွသားလေးက လူဝငစြားဆိုတ သချောပါတယ် ..။ ဟိုဘဝက အကြောင်းတွကေို ပြောပြတာ အများကြီးပါဘဲ..။ တကယတ်ော့ သူက ဘယကြိုမှလည်း မရောကဖြူးသေးတဲ့ ကြောင်းတောငမြနဘေူးသေးတဲ့ ကလေးလေးပါ …”
“ ဒါဆို ဟိုဖကြ ဆငကြွုံးရှာကို ကြှကန်ီ မရောကဖြူးဘူးပေါ့ ..”
“ ဟုတကြဲ့ပါ.. မရောကဖြူးပါဘူး… ဆရာ ”
“ ခငဗြွားတို့ သူ့ကို ဆငကြွုံးရှာကို မခေါသ်ှားဖူးဘူးပေါ့ ဟုတလြား ..”
“ ဟုတပြါတယ်.. ဆရာ… မခေါသ်ှားဖူးပါဘူး…”
“ ဆငကြွုံးရှာမှာ ကုနစြုံဆိုငဖြှင့တ်ဲ့ ဦးနီတိုးကိုရော သိလား …”
“ မသိပါဘူးဆရာ ..။ အခု ဆရာပြောမှဘဲ ကြားဖူးပါတယ် ..”
အင်း…. ဆငကြွုံးရှာကို သှားမှဘဲ ။
ဆငကြွုံးရှာ ..။
ကြှဲလူးအိုငရြှာနဲ့ ကပရြကကြ ရှာကြီး ဖြစ်သည် ..။ ကပရြကြ ဆိုပမယေ့ြ တဈရှာနဲ့ တဈရှာ တဈမိုငကြွောကြွောတ်ော့ ဝေးကြာသည် ။ ဆငကြွုံးရှာက ဦးနီတိုးရဲ့ ကုနစြုံဆိုငကြှီးသည် ပစ်စည်းစုံ ဈေးမှနလြို့ ဝယသ်ူမပြတ် ရောင်းကောင်းတဲ့ ဆိုငကြှီးလို့ ဆငကြွုံးရှာကိုအသှား လှည်းပေါမြှာ ရှာလူကြီး ဦးဆိတဖြှူက ပြောပြလာသည် ။ ဦးနီတိုးသည် လယမြှတွအေမွေားကြီး ပိုငဆြိုငသ်ူ လယပျိုငရြှင် တဈယောကလြည်း ဖြစ်သလို သူ့မိန်းမ ဒေါခြှေးမ က ရှာထဲမှာ ငှတေိုးခွေးစားနသညေလြို့လည်း ထပ် ပြောပြသည် ။
သူတို့ရဲ့ ကုနစြုံဆိုငကြှီးက ဆနဆြီဆား ငရုတကြှကသ်ှန် ပဲနှမ်းတင် ရောင်းတာ မဟုတဘြဲ.. အင်ျဂလိပ် မှနမြာဆေးအမွိုးမွိုး .. ရာဘာဖိနပ်.. မိုးကာအင်ျကြီ .. ထီး.. ဖိနပ်.. အပ်.. အပခြညွကြအစ တိုလီမိုလီ အစုံရောင်းလို့ ရှာသူရှာသားတွကေ ဘာလိုလို လာဝယလြို့ ရကြသည် ။ မုန့ပြဲသရစော.. ဆေးလိပအြမွိုးမွိုးပါ ရောင်းလို့ ကလေးလူကြီး လာဝယလြာစားကြသည် ။ ဒီလို ရောင်းကောင်းလို့လည်း မိန်းကလေးငယင်ယတ်ှကေို ဆိုငအြကူအဖြစ် ခေါခြိုင်းထားရတာ ဖြစ်သည် ။
ဦးနီတိုးတွင် လယစြာရင်းငှားတွေ အလုပသ်မားတွေ အများကြီးရှိသည် .. ။ လှနခြဲ့တဲ့ ချောကန်ှဈကြောကြ ခငခြငရြီဆိုတဲ့ သူတို့အိမကြ ခိုင်းတဲ့ကောငမြလေး ရုတတ်ရကြ ပြောကသ်ှားခဲ့တာလည်း လူတောတ်ောြ များများ သိခဲ့ကြပြီး လငန်ောကြ လိုကသ်ှားသလိုလို ပြောသံလည်း ကြားလိုကရြကြောင်း ဦးဆိတဖြှူနဲ့ အတူတူပါလာတဲ့ ရှာကာလသားခေါင်း ကိုတောကထြိနကြ ပြောပြသည် ။
ဆငကြွုံးရှာထိပကြနေ ဆငကြွုံးရှာလူကြီးတခွို့ စောင့ကြှိုနသည်ေ ။ စခန်းမှူးဆန်းဦးသည် သသေူ ခငမြှုံ အကြောင်းကို ဦးဆိတဖြှူနဲ့ ရှာလူကြီးတွကေို မေးမှန်းသည် ..။
“ ခငမြှုံရဲ့ မိဘတွကေ ဘယသ်ူတွလေဲ …”
“ ငတောကြ..။ အဲ…. ဦးတောကန်ဲ့ မိသိန်းကြညတ်ို့ရဲ့ သမီးပါ ..”
“ သူတို့က ဘာလုပလြဲ..”
“ လယ်.. အလုပဘြဲပေါ့ ..”
“ ခငမြှုံကကော.. အလုပလြုပလြား .. ဘယမြှာလုပလြဲ”
“ လုပခြဲ့ပါတယ်..။ ဦးနီတိုး ကုနစြုံဆိုငမြှာပါ …”
“ ဦးနီတိုး အိမမြှာကော နသလေား …”
“ မနပေါဘူး …။ မနကသ်ှားလုပ်.. ညနပြနေပြါတယ် …”
“ ခငမြှုံ ဘယအြခွိနကြ ပြောကသ်ှားလဲ ..။ အဲ.. ဆိုလိုတာ.. ခငမြှုံကို နောကဆြုံး ဘယသ်ူက.. ဘယအြခွိနမြှာ နောကဆြုံး တွေ့လိုကကြှလဲ …”
“ ဦးနီတိုး ဆိုငကြကို ပြနမြလာတော့တာလို့ ခငမြှုံမိဘတွကေ ပြောတယ် ..။ ဦးနီတိုးဆိုငကြို သှားမေးတော့လည်း ပြနသ်ှားပြီလို့ ပြောပါတယတ်ဲ့ …”
“ ကဲ… ဦးနီတိုးဆိုငကြို ကနွော့ကြို လိုကပျို့ကြပါ …”
“ ဟုတကြဲ့ စခန်းမှူး ….”
——————————————
ဦးနီတိုးရဲ့ စိတတ်ှေ ချောကခြှား တုနလြှုပန်သည်ေ ။ သူ ထမင်းစားနတေုန်း ခေါင်းရင်းခွံက သာ၀ ဆိုတဲ့ကောငရြဲ့ အသံဝါကြီးနဲ့ အောပြှောလိုကတ်ဲ့ အသံကို သူ ကြားကတည်းက ရငတ်ှတေုန် ကယောငခြှောကခြှားတွေ ဖြစ်နသည်ေ။ သာဝ အောပြှောနကတေည်းက သူကြားလိုကတ်ာကို သူ မကြားဘူးထငလြို့ သူ့မိန်းမခွေးမက သူ့ကို လာပြောသည် ။
“ ကိုနီတိုး .. ခငမြှုံက ရှငထြငသ်လို လငန်ောကလြိုကသ်ှားတာ မဟုတဘြူးတဲ့..။ သနတေော… အသတခြံရတာတဲ့..။ ဟိုမှာ .. သာ၀ အောကြယွအြောကြယွန်ဲ့ ပြောနတယ်ေ ..”
“ အေး.. ငါကြားတယ် ခွေးမ .. ငါကြားတယ် …။ ခငမြှုံသတော ငါလည်း စိတမြကောင်းပါဘူး..။ ခဏဟာ.. ထမင်းလေး ဖြောင့အြောင် စားပါရစေဦး …”
တကယတ်ော့ သူ ဘယလြို ထမင်းဆကစြားနိုငမြလဲ ..။ ဘယလြို မှိုလို့ ကမွလဲ ..။ လကတ်ှတေုန် ခွတွတေေုနန်ဲ့ ..။ ခွေးမက တောတ်ောြ အလိုကကြန်းဆိုး မသိဘူး ။
“ အင်း.. ခငမြှုံက ကြုုပတ်ို့ဆိုငမြှာ အလုပလြုပန်တေဲ့သူ ..။ ဒီက အလုပပြှီးလို့ ပြနသ်ှားတာ သူတို့အိမကြို ပြနမြရောကဘြူးလို့ ငတောကန်ဲ့ သိန်းကြညမြတို့က ပြောနတေော့ ကြုပတ်ို့ဆီလာပြီး အမှုများပတန်မလေားတောြ …”
“ ဖြစ်လာတာ ဘယလြို တတန်ိုငမြလဲ ခွေးမ ..။ အမှု ပတရြအောင် ငါတို့က ဘာလုပလြို့လဲ ..။ မသိရင် မသိဘူး… ပြောလိုကရြုံပေါ့ …”
“ ကိုနီတိုး ..”
“ဟေ..ဘာတုန်း …”
“ ခငမြှုံသတော ရှငန်ဲ့ ဘာမှမဆိုငတ်ာ သချောရဲ့လားဟင် …”
“ ဘာ…… ဘာပြောတယ်.. ခွေးမ ..။ ဒါ.. ဘာစကားလဲ …”
“ ကိုနီတိုး .. လှနခြဲ့တဲ့ ၆ နှစ်တုန်းက ကြုပတ်ို့အိမမြှာနတေဲ့ ခငခြငရြီ ပြောကသ်ှားတုန်းက လငန်ောကလြိုကတ်ာ ဖြစ်မယလြို့ ရှင် သူ့ရည်းစားစာတွပြပြေီး သတင်းလှှင့ခြဲ့တာ..။ သူ့ရည်းစား ပိုကထြှေးဆီလည်း ခငခြငရြီ ရောကမြသှားဘူး.. ပြောကခြငွြးမလှ ပြောကသ်ှားခဲ့တယ် ..။ အခု သာဝတို့ ပြောနတော ခငမြှုံရဲ့ အလောင်းကိုတွေ့တဲ့ ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲမှာ လူရိုးစုတဈခုလည်း တွေ့တယတ်ဲ့ ..။ လူကတော့ အရိုးကနွပမေေဲ့ အဝတအြစားတခွိုု့ အပိုင်းအစတွနေဲ့ ဆံပငတ်ော့ ရှိနသေေးလို့ မိန်းမ ဆိုတာတော့ သိရတယ် တဲ့..။ ခငခြငရြီများ ဖြစ်နမလေား .. ပြောဆိုနကြတေယတ်ဲ့ …”
“ ဟေ ”
ဦးနီတိုး အရမ်းတုနလြှုပသ်ှားသည် …။ ဘယလြိုများ.. ဘယသ်ူများ တွေ့သှားကြပါလိမ့ြ ..။ ဒီ ရတွင်ေးပကြကြှီးက အနကကြှီးဘဲ ..။ အဲဒီနရောကလည်း လူသူမသှားကြတဲ့ မှဆေိုးခရာတော ..။ ၆ နှစ်လုံးလုံး ခငခြငရြီရဲ့အလောင်း ရှိနတော ဘယသ်ူ သိလို့တုန်း ..။ ခငမြှုံရဲ့ အလောင်းကို ဘယလြိုတွေ့ကြလဲ သူ သိပသ်ိချင်န်သည်ေ..။
“ ကိုနီတိုး ..”
“ ဘာလဲ..ခွေးမ ..”
“ ခငခြငရြီ သတော ဘာကြောင့လြဲ…။ ရှင် တကယ် မသိဘူးလား …”
“ ခွေးမ.. ဘာသဘောနဲ့ ဒီမေးခွန်းကို ငါ့လာမေးနတောလဲ ..။ နငကြ ငါသတပြဈတယ် ထငန်လေို့လား ..။ ကောငမ်.. နင်.. ငါ့ကို စကတ်ိုင် တကစြချင်ေန်လေား…”
“ ဒါကတော့ ရှင် လူသတခြဲ့ရငတ်ော့ ရှငတ်ကခြငွတ်ကရြမှာပေါ့ ..။ ကြုပ် မေးတာက ခငခြငရြီသတော ဘာကြောင့လြဲ ရှငမြသိဘူးလား.. လို့ဘဲ မေးတာ …”
“တောကြ.. ခွေးမနောြ.. စကားပြောတာ ကြည့်ပြှော…”
“ ရှင့ဖြာသာ အိုးမလုံ အုံပြင့န်တော… ကိုနီတိုး….။ ဟင်း … ရှင်…. ရှင်.. တဈခုခုတော့ တဈခုခုပါဘဲ …”
လူပါးဝနသေော ခွေးမကို ပါးပိတတ်ီးပစ်ချင်န်ပမေေဲ့ စိတကြို ခွုုပတ်ီးထားနရသေည် ..။ ခွေးမ လွှောကပြှောနမှေ အမှုကြီးနမည်ေ မဟုတလြား ။ ဒီအခွိနမြှာ အိမရြှေ့က
“ ဦးနီတိုး..ဦးနီတိုး …”
လို့ အောခြေါလြိုကတ်ဲ့အသံ ကြားလိုကရြသည် ။
“ ကိုနီတိုး.. အိမရြှေ့မှာ ခေါန်တယ်ေ …”
ခွေးမ အိမရြှေ့ကို ထွကကြှည့သ်ည် ။
“ ဘယသ်ူတွလေဲဟာ..။ ငါ ထမင်းကို ဖြောင့အြောင် မစားရဘူး …”
“ အို.. ကိုနီတိုး… ကိုနီတိုး.. မှနမြှနလြာ.. မှနမြှနလြာစမ်း …..။ ရှာလူကြီး ဦးဆိတဖြှူတို့တော့ …။ ရဲ….. ရဲတွေ……. ရဲတွလည်ေး ပါတယ် ……”
“ ဘာ ….ရဲတွေ….ဟာ……..”
ဦးနီတိုး တုနတ်ုနရြငရြငန်ဲ့ ထမင်းစားတာ ရပလြိုကပြှီး အိမရြှေ့ကို ထွကလြာသည် ။ ရှာအုပခြွုပရြေးမှူး ဦးဆိတဖြှူ၊ ကာလသားခေါင်း ကိုတောကထြိန်၊ ရှာလူကြီး ဦးဝင်းတင်၊ ဦးထွန်းဖနေဲ့ ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲသုံးယောကြ သူ့အိမရြှေ့မှာ ရောကန်ကြသေည် ။
“ ကိုဆိတဖြှူ.. အဲ.. အုပကြှီး …. ဘာကိဈစ …”
ရှာလူကြီးဦးဆိတဖြှူက ..
“ ကိုနီတိုး .. ဒီက စခန်းမှူးကြီးက ခငဗြွားကို တွေ့ချင်လြို့တဲ့ …”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဦးနီတိုး စခန်းမှူးဆန်းဦးကို မကြလြုံးချင်ြး မဆိုငရြဲ ..။ မကြန်ှာကို တဈဖကကြို လှှဲထားသည် ။ မကြန်ှာလည်း တအားပကြန်သည်ေ ။
“ ဘာ…ဘာကိစ်စလဲဗြ …”
“ မေးစရာ နည်းနည်းရှိလို့ ဦးနီတိုး ….”
“ ဟုတကြဲ့..မေးပါ ….”
“ ခငမြှုံက ဦးနီတိုးတို့ ဆိုငမြှာ အလုပလြုပတ်ယန်ောြ …”
“ ဟုတပြါတယ် …”
“ ခငမြှုံ အလုပပြှီးလို့ ဦးနီတိုးတို့ အိမကြနေ သူတို့အိမကြိုပြနတ်ာ သူတို့အိမကြို မရောကဘြဲ ပြောကခြှင်းမလှ ပြောကသ်ှားတယလြို့ သိရတယ် …။ ခငမြှုံ ပြနသ်ှားတာ ဦးနီတိုး သိလိုကလြား”
“ သိပါတယ် …”
“ ဘယအြခွိနလြောကလြဲ … ဘယန်ှဈနာရီလဲ …”
“ နာရီတော့ အတိအကြ မသိဘူး …။ နစေောင်းနတေဲ့အခွိန် … မှောငခြါစပေါ့…”
“ လှနခြဲ့တဲ့ ချောကန်ှဈလောကကြ ဦးနီတိုးတို့ အိမမြှာနပြေီး အလုပလြုပတ်ဲ့ ခငခြငရြီဆိုတဲ့ မိန်းကလေး လည်း ခငမြှုံလိုဘဲ ပြောကသ်ှားခဲ့တယန်ောြ …”
“ ဟုတပြါတယ် …။ ပြောကတ်ယလြို့ ပြောကြတာပေါ့..။ လငန်ောကြ လိုကသ်ှားတယလြို့လည်း ပြောကြတယ် ”
ဦးနီတိုးရဲ့အသံ မသိမသာ တုနခြါနတယေဆြိုတာ စခန်းမှူးဆန်းဦး သတိထားမိသည် ။
“ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အရိုးစုနဲ့ ခငမြှုံရဲ့ အလောင်း ကို ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲမှာ တွေ့တာ… ဦးနီတိုး သိ လား….”
“ ဟုတကြဲ့..သိပြီးပြီ …”
“ ခငဗြွားဆိုငန်ဲ့ အိမမြှာ လုပခြဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကြ သနတေေဲ့နရောမှာ နောကထြပ် မိန်းမ အရိုးစု တွေ့တယဆြိုတော့ အဲဒီမိန်းမ အရိုးစုက ခငဗြွားအိမကြနေ လငန်ောကလြိုကသ်ှားတယဆြိုတဲ့ ကလေးမများ ဖြစ်နမလေားဘဲ …..”
ဦးနီတိုး စခန်းမှူးဆန်းဦးကို မကြလြုံးကြီး အပြူးသားနဲ့ ကြည့်န်သည်ေ ..။
“ ဒါတော့ ကြုပလြည်း မသိဘူး …။ အဲလို လာစွပစြှဲလို့တော့ ဘယရြမလဲ …။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ကြုပ် ဘာမှမလုပဘြူး .. ဘာမှလည်း မသိဘူး ”
“ ကနွောကြတော့ ဒီအမှုတွကေို မရရအောင် ဖောထြုတမြှာဘဲ ….။ ရကရြကစြကစြကြ သတခြဲ့တဲ့ လူသတတ်ရားခံကို ကနွောြ ထောငထြဲကို မရောကရြောကအြောင် ပို့မယ်…”
စခန်းမှူးဆန်းဦးက ဦးနီတိုးမကြန်ှာကို စိုကကြှည့ရြင်း ပြောသည် ။ ဦးနီတိုးက ဘာမှ ပြနမြပြောဘဲ တိတဆြိတန်သည်ေ ။ မကြန်ှာကြီး ပုတန်သည်ေ ။ နှာတနထြိပန်ဲ့ နားရှကဖြွားတွေ နီရဲနသည်ေ ။
“ ဦးနီတိုး …အလောင်းတွေ တွေ့တဲ့ ရတွင်ေးပကြကြှီးကို သိလား …”
“ မသိဘူး ….”
“ သချောလား .. ဦးနီတိုး ….”
“ ဘာတွေ လာမေးနတောလဲဗွာ…။ ကြုပ် မသိဘူး …။ ကြုပ် ဘာမှမလုပဘြူး …။ မသိဘူး… မသိဘူး …။ ရတွင်ေးပကြလြည်း မသိဘူး ….။ ဘာမှမသိဘူး…”
ဦးနီတိုး ဒေါသတွေ ပေါကကြှဲလာသည် ။ စခန်းမှူးဆန်းဦးက ..
“ ဦးနီတိုးကသာ ရတွင်ေးပကြကြှီး ဘယမြှာရှိတယ် ဆိုတာ မသိဘူး ပြောနတယ်ေ ..။ ဟောဒီ ခငဗြွားရဲ့ ဓါးက အဲဒီက ကနွောြ တွေ့လာတယ် …။ ဒါ ခငဗြွားရဲ့ ဓါး မဟုတလြား.. ဦးနီတိုး ….”
လို့ မေးရင်းပြောရင်း ပလပစြတဈအိတကြှီး တဈအိတန်ဲ့ ထည့လြာတဲ့ ဓါးကို ပြသည် ..။ ဦးနီတိုး ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ ဓါးကို ငေးကြည့်န်သည်ေ ..။
“ ခငဗြွားရဲ့ ဓါးဆိုတာ လူတွေ တောတ်ောမြွားများ က သိနကြတေယ် ..။ ဒီဓါးကို ဦးနီတိုး တောတ်ောကြှာကြာ သုံးခဲ့တယ် ထငတ်ယ်..။ ရှာထဲက လူတွကေ ဓါးကိုမှငတ်ာနဲ့ သိနကြတေယ်”
“ ဟုတတ်ယ် … ကြုပဓြါးဘဲ…။ ဒါပမယေ့ြ ပြောကန်တော ကြာပြီ ….”
“ ဘယတ်ုန်းက ပြောကတ်ာလဲ ..”
“ မသိဘူး .. မမှတမြိဘူး …။ ပြောကပြါတယဆြိုမှ ဘယတ်ုန်းက ပြောကလြဲ ဘယသ်ိပါ့မလဲ….။ ဘယလြိုလဲဗွာ … ကြုပကြို အမှုလာပတန်တောလား … မတရား ဂွငဆြငတ်ာလား …”
ဦးနီတိုးရဲ့ ခပမြာမာ ခပထြနထြန် အမူအရာနဲ့ လသေံကို ဆန်းဦး မကြိုကြ ..။ အမှနကြ သူ့ကို ဆှဲစိပြီး စဈဆေးလို့ရသည် ။ သူ့ကို မလေးမစား မခွမငေံ လုပန်ရင်ေ စခန်းခေါပြှီး စဈဆေးလို့ရသည် ဆိုတာကို ဦးနီတိုးကို ပြောပြဖို့ လိုနပြေီ ..။
“ ဦးနီတိုး … ကနွောကြ တာဝနအြရ မေးနတော…။ ခငဗြွား ကောင်းကောင်း မဖြဘေူးဆိုရင် စခန်းကို ခေါသ်ှားရလိမ့မြယ် …”
“ ကြုပကြ ဘာလုပလြို့ ခေါသ်ှားမှာလဲ..။ မတရားလုပရြငတ်ော့ ဘယကြောင်းမလဲ…”
ရှာလူကြီးဦးဆိတဖြှူက
“ ဟေ့လူ ကိုနီတိုး ..။ ခငဗြွား ပြပြလေညေလြည် လုပဗြွာ…။ စခန်းမှူးကြီး သိချင်တ်ာတွကေို ဖြလေိုကပြါ ..။ မဟုတရြင် အကယွအြကယွြ မငှိမ်းဖြယတ်ှဖြစ်ေရင် မကောင်းဘူး”
လို့ ကြားက ဝငပြှောလိုကသ်ည် ။ ဒေါခြှေးမလည်း အိမရြှေ့ကို ထွကလြာပြီး..
“ ကိုနီတိုး.. ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ ..”
လို့ ဝငအြောပြှောလိုကသ်ည် ။
“ လုပပြါတယ်… အုပကြှီးရယ် …။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပ် မသိတာကိုတော့ ဘယလြိုလုပ် ပြောပြနိုငမြလဲ …”
ဒေါခြှေးမက ရဲကြပကြှီးဗလ လကထြဲမှ ပလပစြတဈအိတကြှီးနဲ့ ထည့ထြားတဲ့ ဓါးကို တွေ့သှားသည် ။
“ ဟင်…. ဒါ…… ဒါ.. ကိုနီတိုးရဲ့ ဓါး ….။ ကိုနီတိုး … ဒီဓါးက ဘယလြိုဖြစ်ရတာလဲရှင် ….။ ဒီဓါးနဲ့ ဘာလုပသ်လဲ…။ ဒီဓါးကို ဘယကြရတာလဲဟင်.. ဆရာတို့ ..”
“ အလောင်းနဲ့ အရိုးစုတွေ့တဲ့ နရောက….”
“ အို ….”
ဒေါခြှေးမ အရမ်း ထိတလြန့တ်ုနလြှုပသ်ှားသည် ။ တကယတ်မ်း သူ့လင် အမှုပတန်ပြေီဆိုတာ သိတော့ ဒေါခြှေးမ အာမချောငရြဲတော့ ..။ လင် ဒုကျခရောကမြှာကိုတော့ မလိုလားဘူး ။
ဆန်းဦးလည်း ဒေါခြှေးမကို ခငမြှုံနဲ့ ပတသ်ကတ်ာတွေ မေးမှန်းလသည်ေ ။ ဒေါခြှေးမလည်း သူသိသမွှ ဖြသည်ေ ။ ဦးနီတိုးသည် ဒေါခြှေးမ တဈခုခု မှားဖြလေိုကမြှာကို စိုးရိမန်တေဲ့ပုံနဲ့ အံကြိတပြှီး ကြည့်န်သည်ေ ။ ဒေါခြှေးမက သူ့လငဖြကကြ ကာဆီးကာဆီး လုပပြှီး ဒီကလေးမတွနေဲ့ ကိုနီတိုး သိပရြင်းရင်းနှီးနှီး မရှိလှဘူးလို့ ဖြသည်ေ ။
ဆန်းဦး စဉြးစားနသည်ေ ။ ဦးနီတိုးကို အခုဘဲ ဆှဲစိလိုကရြမလား ဆိုတာ ..။ ဒီကအပြန် ဆတသ်ကေုန်းရှာကို ဝငခြငွန်တေော့ ဒီဦးနီတိုးကြီးကို ဆှဲခဲ့ရင် သူ့ကို စခန်းပို့ရမှာကြောင့ြ အခွိနလြင့န်မည်ေ ။ သူ့လို အဖိုးကြီးက ကုနစြုံဆိုငကြှီးကလည်း ရှိနတေော့ ဘယမြှ ထွကပြှေးမှာ မဟုတပြါဘူး ..။ ဘယတ်ော့ ခေါစြဈစဈ ရနတောဘဲလဆေိုပြီး အခု လတတ်လောတော့ မခေါတ်ော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည် ။ ဆတသ်ကေုန်းသှားဖို့ စိတလြောကြီးနလေို့ ဦးနီတိုးကို သူ မဖမ်းခဲ့လိုကဘြူး ..။
“ ကဲ.. ဦးနီတိုး … ဒေါခြှေးမ ..။ ကနွောတ်ို့ ခငဗြွား ကို နောကထြပလြည်း သိချင်တ်ာတွေ ထပမြေးပါဦးမယ် ..။ ဒီနေ့တော့ ဒီလောကပြါဘဲ ..။ စုံစမ်းနဆေဲကာလမှာ ဦးနီတိုး ဒီရှာကနေ ဘယကြိုမှ မသှားပါနဲ့..။ သှားမယဆြိုရင် အုပကြှီးတို့နဲ့ ရဲစခန်းကို ပြောပြီးမှသှားပါ …။ ကဲ … ကနွောတ်ို့ သှားလိုကြဦးမယ် …”
ဆန်းဦး ထိုငရြာက ထရပလြိုကသ်ည် ။
“ ကဲ ဦးဆိတဖြှူ.. ကနွောြ သှားဦးမယ် …။ ခငမြှုံနဲ့ ပတသ်ကလြို့ သိတဲ့လူ သတင်းပေးမယ့ြ လူတွဘောတွေ ရှိလာခဲ့ရင် စခန်းကို အကြောင်းကြားပါဗွာ…”
“ ဟုတကြဲ့ စခန်းမှူးကြီး ..”
အမှောငထြု မစိုးမိုးခင် မမှောငခြင် သူ ဆတသ်ကေုန်းရှာကို အရောကသ်ှားလိုသည် ။ ညိုတငရြဲ့မှင်းလှည်းနဲ့ ဆတသ်ကေုန်းရှာကို သူ ရောကသ်ှားသည် ။ သူနဲ့ ရဲတပကြှပကြှီးဗလ ပါလာခဲ့သည် ။ ခစွကြမျဘာစားသောကဆြိုငကြို တန်းပြီး သှားလိုကသ်ည် ။ ခစွကြမျဘာ စားသောကဆြိုငသ်ည် ဆတသ်ကေုန်းရှာထိပမြှာ ရှိသည် ။
လမ်းမကြီးပေါမြှာ ရှိပြီး အဝေးပြေးဘတဈြကားတွေ ရပတ်ဲ့ နရောမို့ နေ့လညန်ေ့ခင်းမှာ တောတ်ောြ ရောင်းကောင်းသည် ။ ညနပေိုင်းမှာတော့ ပုလင်းလာထောငတ်ဲ့ ရှာနီးခွုပစြပကြ ကဇောသ်မားတွနေဲ့စညကြားသည် ။သူတို့လှည်း ဆိုငရြှေ့မှာ ရပလြိုကတ်ာနဲ့ ဆိုငထြဲက ပုန်းညကြ ပြေးထွကလြာသည်။
ပုန်းညကျ …။
ဆန်းဦး ဆတသ်ကေုန်းကို လာရခွင်း အကြောင်းက ပုန်းညကန်ဲ့ တွေ့ဖို့ …။ တောတ်ောလြှတဲ့ မှငကြှင်း ..။ ရုပရြှငဆြနသ်ည် ။ ရုပရြှငထြဲကလိုဘဲ ။ ကောငမြလေးလှလှလေး ပြေးထွကလြာတာ …။
ပုန်းညကသ်ည် ဆန်းဦးမကြလြုံးထဲမှာ တောတ်ော့ကြို လှနသည်ေ ။ ပုန်းညကသ်ည် မှနမြာဗီဒီယို ဇာတကြားတွထေဲက နာမညကြှီးလာတဲ့ တကသ်ဈစ မင်းသမီးလေးတဈယောကန်ဲ့ တောတ်ောဆြငသ်ည် ။ ပုန်းညကကြ ဒီမင်းသမီးလေးထကြ ရငသ်ားတွေ တငပြါးတွေ ပိုကြီးသည် ။ ပုန်းညကြ ပြေးလာခွိန် ရငန်ှဈမှှာက တုနခြုနန်သည်ေ ။ လှုပန်သည်ေ ။ တငပြါးတွကတေော့ ပြောစရာမရှိ ..။ တဆတဆြတ် ခါနသည်ေ ။
ခါးလေးက သေးလို့ အဲဒီအောကကြ တငပြါးတွကေ သိသိသာသာကြီး ဖြစ်နသည်ေ ။ ဒီတငပြါးတွကြေောင့ြ ဒီဆိုငလြေး လူစညန်သညေလြို့ တခွို့က ပြောကြသည် ။ ဒီကောငမြလေးရဲ့ တငတ်ှကေို စွဲမကပြှီး လာလာကြည့်တ်ဲ့ လူတွကေ အများကြီးတဲ့ ။ ဟူး …။ ဒါတွကေို စွဲမကန်တေဲ့လူတွထေဲ ဆန်းဦးလည်း ပါသည် ။ ရှေ့ဆုံးက …။
ဆန်းဦး လှည်းပေါကြ ခုနဆြင်းသည် ။ ရဲကြပကြှီးဗလက သူ့ကြောပိုးအိတကြို သယခြပြေးသည် ။ ပုန်းညကကြ ဆန်းဦးလကမြောင်းကို တွဲခွိတလြိုကသ်ည် ။
“ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ.. အဈကိုရယ် …။ အဈကို့ကို ပုန်းညကမြွှောန်တော..”
ပုန်းညကသ်ည် ခစွကြမျဘာစားသောကဆြိုငပျိုငရြှင် ဒေါအြမာနီရဲ့ သမီး ဖြစ်သည် ။ ဆန်းဦးက ဆတသ်ကေုန်းရှာကို အမှုကိဈစရှိလို့ သှားခဲ့ရင် ပုန်းညကတ်ို့ ခစွကြမျဘာဆိုငမြှာ တထောကြ နားတတသ်ည် ။ စတည်းခတွတသ်ည် ။ မနကစြာ.. ညစာ ဝငစြားတတသ်ည် ။
ဆိုငရြှင် ဒေါအြမာနီက ထမင်းဆိုင် စားသောကဆြိုင် အလုပ် လုပသ်ူမို့ ပေါင်းတတသ်င်းတတသ်ည် ။ ရဲနဲ့ အုပခြွုပရြေးပိုင်းက လူတွကေို ပေါင်းသင်းထားရမညကြို နားလညသ်ည် ။ ဒေါအြမာနီက ဆန်းဦး ထမင်းလာစားရင် ဘယတ်ော့မှ ပိုကဆြံမယူဘူး ။ ထမင်းတငမြက တောအရကပြုလင်းလေးပါ ထပဆြောင်းခပြေးတတသ်ည် ။ အမှည်းလည်း လုပပြေးသည် ။
သမီးပျို ချောချောလှလှလေးနဲ့ အရကရြောင်း.. အမှည်းရောင်းနတေဲ့ ဒေါအြမာနီကို ဆန်းဦး အံ့သှနသည်ေ ။ အမူးသမားတွကေ ပြီတီတီ ရိသဲ့သဲ့နဲ့ လုပတ်ဲ့ကြားထဲ ပုန်းညကလြေး ဈေးရောင်းနတောကို ဆန်းဦး သနားနသည်ေ ။ သမီးအရင်းမှ ဟုတရြဲ့လားလို့တောင် ထငခြဲ့မိသည် ။ သမီးကို ဆိုငလြုပခြိုင်းပမယေ့ြ ဒေါအြမာနီက သူ့သမီးကို ကလကဝေကောငတ်ှေ လာကပလြို့ကတော့ ကကကြကလြနအြောင် စွာပစ်တတသ်ည် ။ သာမနအြခွိနဆြိုရင် သနပခြါး အဖြေးသားနဲ့ ပြုံးပြုံးရှှငရြှှငန်ဲ့ နတတေပြမယေ့ြ သူ့သမီးကို လာထိရငတ်ော့ ဘီလူးမကြီးတဈယောကလြို အစွယတ်ငေါငေါနဲ့လို့ အကြောင်းသိတဲ့ ရဲကြပကြှီးဗလက ဆန်းဦးကို ပြောပြဖူးသည် ။
ဆန်းဦးက ဒေါအြမာနီကို သူ တတန်ိုငတ်ဲ့ဖကကြ ပြနကြူညီ မစသည် ။ သမီးတဈယောကန်ဲ့ မုဆိုးမမို့ စောကြားမောကြား လုပခြငွတ်ဲ့လူ ထိကပါး ရိကပါး လုပခြငွတ်ဲ့လူ ရှိလာရင် ဆန်းဦးနဲ့ အဖြဲ့နဲ့ ထိပတ်ိုကတ်ှေ့မညဆြိုတဲ့ သတင်းက ဒီနယတ်ဝိုကမြှာ ပြံ့နှံ့နသည်ေ ။ ဒေါအြမာနီနဲ့ ပုန်းညကကြို ဘယသ်ူမှ ပြီတီတီ မလေးမစား မလုပရြဲကြ ။ ဆန်းဦးသည် သူ့ကို ဒေါအြမာနီက အထာပေး လမ်းခင်းနတောကို သိသည် ။ သူသည် ဒေါအြမာနီထကြ သူ့သမီး ပုန်းညကကြို သဘောကနွသည်ေ ။ ပုန်းညကကြလည်း ဆန်းဦးကို သဘောကနွတော သချောသည် ။ ဒေါအြမာနီကိုလည်း သူ့သမီးကို ကြိုကန်တောကြောင့ြ ပစ်ပစ်ခါခါ မလုပရြဲ ..။ အလိုကအြထိုကြ ပြပြလေညေလြည် ဆကဆြံနရသေည် ။
ဒေါအြမာနီကလည်း လငသ်သှေားတာကြာလို့ အထီးကနွန်တေဲ့ မိန်းမကြီးတဈယောကလြေ ..။ ဆန်းဦးကို ရလောဖို့ မှောင်းကြီးပေးနသည်ေ ။ ဆန်းဦးကလည်း အမကေို မကြိုကြ .. သမီးလေးကို ခွိနန်တော ..။
ပုန်းညကသ်ည် မကြလြုံးဝိုင်းစကစြကြ မကြန်ှာလုံးလုံးဝိုင်းဝိုင်း အသားဖြေးဖြေးနဲ့ လုံးကြီးပေါကလြှ ကောငမြလေး ။ ခါးသေးရငခြွီ အိုးက ကောင်းကောင်းနဲ့ ပုန်းညကကြို မှငမြှငခြငွြးကတည်းက ဆန်းဦး အရမ်းသဘောကသွှားတာ ။ ပုန်းညကကြလည်း အသားလတလြတ် ပိနပြိနပြါးပါးနဲ့ ကြည့်ကြောင်းတဲ့ တရုတသ်ိုင်းကားထဲက ဇာတလြိုကလြေးတဈယောကန်ဲ့ တူတဲ့ ဆန်းဦးက တပည့တ်ပန်းတွနေဲ့ လူတွေ လေးစားရတဲ့ ရဲစခန်းမှူးလည်း ဖြစ်တော့ ဆန်းဦးကို အရမ်း အရေးပေး ဆကဆြံတော့တာပေါ့ ..။
ဆန်းဦးနဲ့ ပုန်းညကကြ အရမ်း ပတသ်ကန်တေော့ ဆိုငန်ီးနားချင်ြးတွနေဲ့ ပုန်းညကရြဲ့ ငယသ်ူငယခြငွြးတွကေ ပုန်းညကကြို ကြယရြာမှာ “ စခန်းမှူးကတောလြေး ” လို့ နောကပြှောငခြေါန်ကြသေည် ။ ဒါကို ပုန်းညကကြလည်း ကြနပေသ်ာယာနတောပါ ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆန်းဦးနဲ့ ပုန်းညကြ ပိုပိုပြီး ရင်းနှီးသထကြ ရင်းနှီးလာကြသည် ။ ဆန်းဦး ထမင်းလာစားရင် ပုန်းညကကြ တခွိနလြုံး ဆန်းဦးကို ဟင်းထည့ပြေးရတာနဲ့ ရခပေပြေးရတာနဲ့..။ ဒေါအြမာနီကလည်း ဆန်းဦးကို စတနောက ပိုသည် ။ တခွိနလြုံး ဆန်းဦးအနားမှာ ပြာယာခပန်တတေလြို့ ပုန်းညကကြ “ အမကေ တကယ့ကြို အနားပြာဘဲ..။ အဈကို့အနားမှာ အမြဲပြာယာခပန်တယ်ေ..” လို့ သူ့အမကေို ပြောသည် ။
တဈရကြ ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောငကြ ဆန်းဦးနဲ့ ဆတသ်ကေုန်းရှာဖကကြို ဓါးပြမှု စုံစမ်းဖို့ ပါသှားတော့ ခစွကြမျဘာစားသောကဆြိုငမြှာ တထောကန်ား ထမင်းဝငစြားကြတဲ့အခါ ဒေါအြမာနီက ဆန်းဦးကို တအား စတနောပိုပြ .. ပုန်းညကန်ဲ့လည်း ပုတလြားခတလြား တအားရင်းနှီးနတောကို တွေ့တော့
“ စခန်းမှူး .. အမလေား.. သမီးလား ..”
လို့ စပဖြှဲဖြဲနဲ့ မေးသည် ။ ဆန်းဦးက
“ ခငမြငကြှတာပါဗွာ…”
လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ပြနဖြှသည်ေ ။ အခုလည်း ဆန်းဦး ဆိုငကြို ရောကတ်ာနဲ့ ပုန်းညကကြ
“ အဈကို ဘာစားမလဲ… လာမယဆြို ကြိုပြောရောပေါ့။ ပုန်းညကြ ဟင်းကောင်းကောင်းတွေ ခကြထြားမှာပေါ့..”
လို့ ပြောရင်း ဆန်းဦးလကကြို ဆှဲပြီး ဆိုငထြဲကို ဝငသ်ည် ။
“ ဒေါန်ီ..မရှိဘူးလား …”
လို့ ဆန်းဦးကမေးရင်း ပုန်းညကြ နရောခထွားပေးတဲ့ စားပြဲမှာ သူ့ပစ်စည်းတွကေိုခသွည် ။ ကုလားထိုငမြှာ ဝငထြိုငသ်ည် ။
“ အမေ မရှိဘူး .. အဈကို ..။ အသုဘအိမသ်ှားတယ်…။ အဈကို သိတယ် မဟုတလြား..။ ခငမြှုံဆိုလား အသတခြံရတာလေ ..။ ဆငကြွုံးရှာက …”
“ အဈကိုလည်း အဲဒီအမှုနဲ့ ဒီဖကကြို ရောကလြာတာဘဲလေ ..”
“ ထငတ်ော့ ထငသ်ားဘဲ..။ အဈကိုတော့ အလုပမြွားတော့မှာဘဲလို့ …”
ပုန်းညကသ်ည် ဆန်းဦးအတွကြ ဟင်းတွေ ပြေးယူလိုကြ.. ဖနခြှကပြှေးယူလိုကန်ဲ့ လုပန်သည်ေ ။ ခါးသေးသေးအောကကြ တငလြှလှတွကေ တုနခြုနန်တောတွကေို ဆန်းဦး ကြည့်ကြောင်းကောင်းနဲ့ ကြည့်န်သည်ေ ။
“ အဈကို ဆိတသ်ားစားမယ် မဟုတလြား …။ ကြကသ်ားဆီပြနလြည်း ရှိတယ် ..။ နောကြ ဘာစားချင်သ်ေးလဲ”
“ ဘာဖြစ်ဖြစ်ပါ ပုန်းညကရြယ်.. ပုန်းညကကြွှေးတာဆို အကုနစြားမှာ…”
“ ဟုတလြို့လား ..”
ပြုံးပြုံးလေး မကြလြုံးလေး ထောင့ကြပကြာ ပြောလိုကတ်ဲ့ ပုန်းညကရြဲ့ ဟနပြနအြမူအရာလေးက ဆန်းဦးကို ရငခြုနသ်ှားစသည်ေ ။ ပုန်းညကရြဲ့ နှုတခြမ်းထူထူလေးတွကေ စုပန်မ်းပစ်ချင်စြရာဘဲလို့ ဆန်းဦး တွေးနသည်ေ ။ ပုန်းညကတ်ို့ဆိုငမြှာ ဒေါအြမာနီ မရှိလို့ ပုန်းညကရြယ်.. ဆိုငအြလုပသ်မား သုံးယောကရြယဘြဲ ရှိနသည်ေ ။ ဆန်းဦးလည်း ပုန်းညကန်ဲ့ ပလူးပလဲ နနရေတောမို့ လူသတမြှုကိဈစ ကို သတိမရတော့ ။ ပုန်းညကရြဲ့ အလှအပတွကေိုဘဲ ငေးမော နမေိတော့သည် ။
—————————————–
ဦးနီတိုးသည် တဟောဟော တခူးခူး ဟောကကြာ အိပန်တေဲ့ ဒေါခြှေးမကို ကြည့်ပြှီး စိတပြကြစြှာနဲ့ ခွငထြောငထြဲက ထွကလြိုကသ်ည် ။ ခွေးမကို စိတပြကြလြို့လည်း ဆိုငမြှာ ခိုင်းတဲ့ ကောငမြလေးတွကေို သူ အတင်းအဓမျမကြံစညမြိခဲ့တာ ။ အိပလြို့ မပြောဘြူး ..။ အိပမြကဆြိုးတွေ မကသ်ည် .။ အိပမြကထြဲမှာ ခငမြှုံနဲ့ ခငခြငရြီတို့ သူ့ဆီကိုလာကြလို့ သူ ကြောကလြန့တ်ကြား အောဟြဈကာ ထွကပြှေးသည် ။ ခွှေးတွပြနေပြှီး လန့န်ိုးသည်။ ရငတေလြာသည် ။ သောကရြအေိုးစငဆြီကို သူအသှား အိမရြှေ့ဆီက ဆှဲဆှဲငငင်င် အူလိုကတ်ဲ့ ခွေးအူသံကြောင့ြ သူ့စိတတ်ှေ ဒုန်းကနဲ တုနလြှုပသ်ှားသည် ။ ဖနွြးကနဲ.. ဖနွြးကနဲ ကြကသ်ီးတွေ ထသှားသည် ။
ညနကေ စခန်းမှူးနဲ့အဖြဲ့ ရှာလူကြီးတွနေဲ့ ရောကလြာပြီး မေးခွန်းတွေ ဟိုမေးဒီမေး လုပသ်ှားခဲ့သည် ။ သူ့အိမမြှာ အလုပလြုပတ်ဲ့ မိန်းကလေးမို့ ပြောကသ်ှားပြီး အလောင်းပြနတ်ှေ့တော့ ဒီလောကတ်ော့ လာမေးမှာပေါ့..။ ထူးဆန်းတာက ခငခြငရြီတုန်းက နှစ်နဲ့ခွီအောင် မပေါခြဲ့ဘဲ ခငမြှုံကြတော့ ခကြခြငွြး အလောင်းဖြောကဖြကြတ်ဲ့နရောကို လူသိသှားတာ ဆန်းတယ် ။ ဘေးအိမကြ သာ၀ ပြောနတောကို ကြားတာတော့ လူဝငစြား ကလေးလေးတဈယောကကြ အလောင်းတွရှေိတဲ့ နရောကို ဖောတ်ယ် ဆိုဘဲ ..။ ဘယသ်ူ ဝငစြားတာလဲ …။ ငါ့နာမညကြို ပြောလိုကရြငတ်ော့ သောကဂြှဘဲ …။
ခငခြငရြီကို ဖြောကဖြကြပြဈခဲ့တာ ဘယသ်ူမှ မသိကြတာနဲ့ ဒီရတွင်ေးပကြကြှီးထဲကိုဘဲ ခငမြှုံကို ခပြဈလိုကတ်ာ ..။ ခငမြှုံကိုရော ခငခြငရြီကိုရော သူ သဘောကတွယ် ။ ကြိုကတ်ယ် ။ ခွေးမသာ မရှိရင် ဒီလို ငယင်ယခြွောချောလေးတွကေို သူ မယား အဖြစ် လကထြပပြေါင်းသင်းမှာပါဘဲ ။ တကယတ်ော့ ခွေးမသိမှာ ကြောကပြှီး ငါ သတလြိုကမြိတာလား …။ ဒါမှမဟုတ် ကောငမြလေးတွရေဲ့ အဖတွေေ အဈကိုတွရေဲ့ ဓါးကိုကြောကပြှီး နှုတပြိတလြိုကမြိတာလား …။ ကိုယ့ကြိုယကြို ဝခွေဲလို့ မရတော့ ..။ အင်း.. သတတ်ာတော့ သတလြိုကမြိပြီ …။ အင်း.. သူ မှားသှားတာ ..။ တကယတ်ော့ ခွေးမကို သူ သတပြဈလိုကရြမှာ ..။အခုတော့ ရုပဆြိုးအကညွြးတနပြှီး စွာကယွလြှန်းတဲ့ မိန်းမကြီးကို ဆကပြေါင်းနရပြေီး နုနုရှရှလေးတွကေို ရကရြကစြကစြကြ သတပြဈမိလိုကတ်ယ် ..။ ငါမှားတယ်…. ငါမှားတယ် …. ။
အခုလည်း ရဲက မသင်ျကာ ဖြစ်နပြေီ ..။ အရေးထဲ ဆောငန်ကြေ ဓါးကလည်း ရတွင်ေးပကြကြှီးနားမှာမှ ကကြနွခြဲ့ရသေးတယ် ။ အင်းလေ .. အလောင်း ဖြောကဖြကြတ်ဲ့အခွိန် လူက အရမ်း စိတတ်ှေ လှုပရြှားနခေဲ့တာ ..။ ဓါးကနွခြဲ့တာတောင် မသိဘူး ။ ခငမြှုံကို ရတွင်ေးပကြထြဲ တွန်းခတွုန်းက ခငမြှုံက ပြနရြနမြူလို့ တောတ်ော့ကြို ကသောင်းကနင်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ် ..။ ဒါကြောင့ြ ဓါးကို သတိမရတော့တာ ..။
ဟော …။ ခွေး တဈကောင် မကဘဲ တဈအုပကြှီး ဝိုင်း အူနပြေီ ။ သူ ဘတဂြှ (လောကလြေးဂွ ) နဲ့ လောကစြာလုံးတွေ ယူသည် ။ ပြတင်းပေါကကြို ဖြင့ပြှီး ခွေးတွကေို ပစ်သည် ။ အသံဘလံတွကြေောင့ြ ခွေးမ နိုးလာသည် ။
“ ကိုနီတိုး… ဘာတွေ ဖြစ်နတောလဲ..။ ဟင်.. ခွေးတွေ အူလှခညွလြား…. တဈခုခုဘဲ.. နာနာဘာဝတွမွေားလား ..”
“ ခွေးမ ပါးစပပြိတထြားဟာ…။ နငပြှောတာတွကေ အပေါကမြတည့ဘြူး ..”
“ကိုနီတိုး .. ရှင် ခငမြှုံ ပြောကတ်ဲ့ ညနကတေည်းက ဂဏာမငှိမဘြူး ..။ ရှင် တဈခုခု ဖြစ်နလေား …။ ခငမြှုံကို ရှင် သတလြိုကလြား …. ”
“ ခွေးမရယ် … ကြမ်းကြားလကြေား.. နင် ငါ့လညပြင်းကို ကြိုးကြင်း မစွပခြငွပြါနဲ့ ..။ နင့ကြှောင့ြ ငါ စကတ်ိုင် တကန်ရပေါမယဟြာ …”
“ ဟင်း..ခကတ်ယ်..ခကတ်ယ် …”
ဒေါခြှေးမပါးစပကြ တဗစွတ်ောကတ်ောကြ ညည်းရင်း တဘောဘောနဲ့ လလညေလြိုကပြှီး ပြနအြိပပြွောသ်ှားသည် ။ ဦးနီတိုးကတော့ စိတတ်ှေ ကရောကကြရကန်ဲ့ အိပလြို့မရဘူး ..။
ဟာ… ခွေးတွေ ပြနအြူပြနပြှီ …။ တဈကောငပြှီး တဈကောင် အူတာ ..။ တိတဆြိတန်တေဲ့အခွိန် ခွေးအူသံတွကေ စိတကြို ချောကခြှားစသည်ေ ။ ဦးနီတိုး ပြတင်းပေါကကြ ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ခွေးတွေ သူ့ခွံဝက စိနပြန်းပငကြှီးကို ဝိုင်းအူနကြတော …။ လောကလြေးခွနဲ့ သူ ပစ်သည် ။ အင်း … သူ သရဲတဈဆေ မယုံဘူး ..။ ငယင်ယကြ သရဲချောကတ်ယဆြိုတဲ့ သူတို့မှို့က ကြောင်းတဈကြောင်းထဲ လောင်းကြေးစားကြေးနဲ့ သူ တဈညလုံး ဝငအြိပခြဲ့ဖူးသည် ။ ဘာသရဲမှ မတွေ့ ..။ သင်းခွိုင်းကုန်းထဲလည်း ညဖကြ အရကထြိုငသ်ောကခြဲ့ဖူးသည် ။ အခုဟာက သာမနထြကြ ထူးခွားနသည်ေ ။
ခငခြငရြီကို သတပြဈခဲ့တုန်းက ဘာမှ မထူးခွားခဲ့ ..။ ချောကန်ှဈတိုငခြဲ့သည် ။ အခု ခငမြှုံကြတော့မှ ထူးခွားလာတာ…။ ခငမြှုံ မကြှတဘြူးလား ..။ ခငမြှုံများ လာချောကန်တောလား ..။
ဦးနီတိုးသည် ခငမြှုံနဲ့ ခငခြငရြီတို့နဲ့ ဖြစ်ပကြခြဲ့တဲ့ ဇာတလြမ်းတွကေို ပြနလြည် မှငယ်ောငလြာသည် ။
သူသည် သူ့ကုနစြုံဆိုငမြှာ လာအလုပလြုပတ်ဲ့ ကောငမြလေးတွကေို ကြံစည် ကငွ့ကြှံခဲ့တာ ခငမြှုံနဲ့ ခငခြငရြီတို့ မတိုငမြီကတည်းကပါ ။ အရင် ကောငမြလေးတွေ ကိဈစတွကေ အေးအေးဆေးဆေး ဖြရှင်ေးခဲ့နိုငလြို့ ခငမြှုံနဲ့ ခငခြငရြီတို့လို သတပြဈဖို့ မလိုခဲ့ဘူး ..။
နီထွေးဆိုတဲ့ ကောငမြလေးဆိုရင် သူ့ကို နှစ်တောတ်ောကြှာကြာ လိုတာတွေ ပေးနခေဲ့သည် ။ ဒေါခြှေးမ လဈပြီဆိုတာနဲ့ သူ နီထွေးနဲ့ စိတကြှိုကြ ပြောပြါးခဲ့ကြသည် ။ နီထွေးက သူတို့ရှာနဲ့ တောတ်ောလြှမ်းတဲ့ နရောကဖြစ်လို့ သူ့မိဘဆီ ပြနရြင်း ပိုးထိ (မှှကေိုကြ) ခံရပြီး သဆေုံးသှားခဲ့သည် ။
ခငခြငရြီနဲ့ ခငမြှုံတို့က သူတို့ ကိုယဝြနရြှိတယလြို့ ပြောတော့ သူ ငှပေေးပြီး ဖကြခြခွိုင်းတာဘဲ ။ သူတို့ ကိုယဝြနတ်ှကေို သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူတို့ရှာတွမှော ကလေးဖကြခြပြေးနတေဲ့ ဝမ်းဆှဲဆရာမနဲ့သာ ဖကြခြကြှမယဆြိုရင် သူတို့ကို သတပြဈစရာလိုမှာ မဟုတဘြူး ။
——————————————
ပုန်းညကန်ဲ့ ဆန်းဦး မတွေ့ကြတာ ကြာပြီမို့ စကားတွေ ပြောမကုနဘြူး ။
“ ညနကန်ပြေီ .. အမကလေည်း ပြနမြလာဘူး ..။ ကြည့်ရြတာ အသုဘအိမမြှာပဲ ညများ အိပမြလား မသိဘူး”
“ ပုန်းညကြ ဆိုငသ်ိမ်းပြီး အိမပြှနရြင် ကိုယ် လိုကပျို့ပေးမယလြေ ..”
“ အင်း.. ပို့ပေး…. အခုပြနမြယလြေ..။ ဆိုငကြို ဒေါကြှီးစောတို့ကို ပိတခြိုင်းလိုကရြင် ရတယ် …”
ပုန်းညကကြ ဆန်းဦးနဲ့ မခွဲချင်သ်ေးဘူး ..။ ပုန်းညကတ်ို့အိမကြ ဆတသ်ကေုန်းရှာရဲ့ အလညခြေါငလြောကမြှာ …။
“ ဒေါကြှီးစောနဲ့ သန်းခင် …ပုန်းညကြ အိမပြှနန်ှင့မြယ်..။ အေးဆေး ဆိုငပြိတပြှီး ပြနခြဲ့ကြ..”
“ ကောင်းပြီ..ပုန်းညကျ …”
ဒေါကြှီးစောနဲ့ သန်းခငတ်ို့က ပုန်းညကတ်ို့ အိမမြှာဘဲနေ.. ဆိုငမြှာ ဝိုင်းလုပတ်ဲ့ ဆှမွေိုးနီးစပတ်ှေ ။ ပုန်းညကကြ တဈနေ့တာ ရောင်းရငှတွေေ ထည့ထြားတဲ့ အိတကြို စလှယသ်ိုင်းလှယပြှီး ဆန်းဦးနဲ့အတူ ဆိုငကြ ထွကသ်ည် ။ ခါးမှာ ဗွောကခြွိတထြားတဲ့ ရဲစခန်းမှူး ဘောဒြီဂတန်ဲ့ အိမပြှနရြတာကို ပုန်းညကြ တအားကြနပေန်သည်ေ ။ ဟင်း .. အဲ့လို တသကလြုံး လိုကပျို့လိုကကြှိုပေးမယဆြိုရင် ဘယလြောကကြောင်းမလဲ… လို့ စိတထြဲမှာ တွေးနသည်ေ ။
လမ်းမီးတိုင် မရှိတဲ့ နရောတွမှော ဆန်းဦးက တုတမြီး ( လကန်ှိပမြီး ) နဲ့ လမ်းပြပေးသည် ။ ဒါတောင် ပုန်းညကြ ခလုပတ်ိုကလြဲမလို တခါတခါ ဖြစ်လို့ ဆန်းဦးက ပုန်းညကကြိုယလြုံးလေးကို သိမ်းဖကပြှီး ထိန်းပေးလိုကရြတာ ခဏ ခဏဘဲ ။ အမှောငထြဲမှာ ထိမိဖကမြိတာတွကြေောင့ြ ပုန်းညကြ စိတတ်ှေ လှုပရြှားနသည်ေ ။ ဆန်းဦးကတော့ ပြောမနနေဲ့တော့ ..။ စိတတ်ှေ ဖောကပြှနတ်ာမှ ဘောင်းဘီထဲက ဖြားဖကတ်ောကြ ကုန်းရုန်းထနတော ငေါငေါကြီး ဖြစ်နရသေည် ။ တောပြါသေးရဲ့ ။ မှောငန်လေို့ ။ ပုန်းညကရြဲ့ တငပြါးအိအိကြီးတွကေိုလည်း ကိုငမြိရသလို ရငထြှားထွား တင်းတင်းတွနေဲ့လည်း ထိမိရသညဆြိုတော့ ဆန်းဦး ကာမစိတတ်ှကေ အုံကြှ ပြင်းထနန်သည်ေ ။ ပုန်းညကတ်ို့ ခွံဝိုင်းထဲ ရောကတ်ော့ ပုန်းညကကြ
“ အဈကို.. အိမပြေါတ်ကြဦးလေ ..။ အမပြနေလြာတဲ့အထိ ပုန်းညကန်ဲ့ နပေေးမယ် မဟုတလြား ..”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ အိမတ်ံခါးသော့ကို ဖြင့န်တေဲ့ ပုန်းညကရြဲ့ လကတ်ှေ တုနန်သည်ေ ။
“ စောင့ပြေးမှာပေါ့ ပုန်းညကရြယ် ..”
ဆန်းဦးရဲ့ အသံတွလည်ေး မသိမသာ တုနန်သည်ေ ။ အရှေ့အိမကြ ခွေးက လှမ်းဟောငသ်ည် ။ အိမကြှီးတဈခုလုံး မှောငမြဲနသည်ေ ။ ကြှန်းလှခေါးကြီးအတိုင်း အပေါထြပကြို ပုန်းညကကြ ဦးဆောငပြှီး တကသ်ည် ။ ဆန်းဦး စိတတ်ှေ ဖောကပြှနလြှန်းနသည်ေ ။ ပုန်းညကြ မီးခလုပဆြီကို အမှောငထြဲ လွှောကသ်ှားရင်း လကန်ဲ့စမ်းပြီး ခလုပကြို နှိပလြိုကသ်ည် ။ ချောကကြနဲ အသံနဲ့အတူ မကြန်ှာကကြကြ မီးလုံးဝါဝါလေး လင်းလာသည် ။
“ အဈကို .. တဈခုခု သောကပြါလား..။ ကောဖြီ ဖြောပြေးမယန်ောြ ..။ အိုဗာတင်း သောကမြလား ..”
“ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်ပါ..။ အဈကိုက ပုန်းညကန်ဲ့ဘဲ အတူတူနနခေငွေတ်ာပါ ..”
“ ဟင့ြ.. ဟုတလြို့လား..။ အဈကို တကယပြှောတာလား …”
“ လာ ဒီမှာ လာထိုင် …”
ဆန်းဦးက သူထိုငန်တေဲ့ ကြိမခြင်း နှစ်ယောကထြိုင် သဈသားထိုငခြုံကို လကန်ဲ့ ပုတပြှရင်း ခေါသ်ည် ။ ပုန်းညကကြ
“ ကောဖြီ ဖြောလြိုကမြယလြေ ..”
လို့ ပြောတော့ ဆန်းဦးက
“ နောကမြှဖြောြ .. ဒီကိုအရငလြာခဲ့ ..”
လို့ ခေါသ်ည် ။ ပုန်းညကလြည်း အနားရောကရြော ဆန်းဦးက ပုန်းညကရြဲ့ လကတ်ှကေိုဆှဲပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည် ။
“ အဈကို ..လှှတပြါ …ဟင်း..သူ…တအားဘဲ….”
ပုန်းညကကြ မကြစြောင်းလှလှလေး ထိုးပစ်လိုကတ်ော့ ဆန်းဦးက ပုန်းညကခြါးလေးကို ဆှဲကာ ဖကလြိုကရြင်း …
“ ပုန်းညကရြယ် … လှလိုကတ်ာ..။ အဈကိုတော့ ပုန်းညကကြို အရမ်းခစွမြိနရတေယ် …”
လို့ ပြောဆိုရင်း ပုန်းညကကြို နမ်းလသည်ေ ။ ပုန်းညကမြှာ ဆန်းဦးကို မဆှတခြငထြဲက ညှှတခြငွန်သေူ ဖြစ်ပမယေ့ြ တကယတ်မ်း တအားဖကြ တအားနမ်းတော့ ရှကလြန့တ်ကြား ရုန်းကနမြိလသည်ေ ။
“ အဈကို…လှှတ်..လှှတပြါ….”
ဆန်းဦးလည်း ပုန်းညကကြ ဟနဆြောင် အရှကပြှေ ရုန်းကနန်တောကို သိတာကြောင့ြ ပုန်းညကကြို မလှှတတ်ဲ့အပြင် တိုးလို့တောင် ဖကပြှေ့ရင်း နီတွာတွာ နှုတခြမ်းလေးကို စုပန်မ်းလသည်ေ ။ ရနေံဝနအေောင် သုတထြားတဲ့ နှစ်ထပ် ပဉွထြောငအြိမကြှီးပေါမြှာ ဆန်းဦးနဲ့ ပုန်းညကတ်ို့ နှစ်ယောကထြဲ ရှိနကြတေော့ တိတဆြိတခြှင်းနဲ့ လှတလြပခြှင်းက သူတို့ကို ရှေ့ဆကဖြို့ တွန်းအားပေးနသည်ေ ။ ရုန်းကနန်တောတွေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လွော့ကသွှားပြီး ပုန်းညကသ်ည် ဆန်းဦးကို တင်းတင်းကြပကြှပ် ပြနလြည် ဖကသ်ိုင်းလာတာကို ဆန်းဦး သတိထားမိလာသည် ။ ဆန်းဦး သူ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို နမ်းစုပန်တေုန်း ပုန်းညကရြဲ့ မကြလြုံးတွေ ပိတမြှိတကြုနသ်ည် ။ ဆန်းဦးက နှုတခြမ်းချင်ြး အကြာ
“ ပုန်းညကြ.. အဈကို့ကို ခစွတ်ယ် မဟုတလြား …”
လို့ မေးသည် ။ ပုန်းညကကြ မကြစြောင်းလေး ပစ်ထိုးလိုကပြှီး..
“ ဟှန်း.. လူကို နမ်းလိုကြ ပြေ့လိုကြ လုပပြှီးခါမှ လာမေးနတယ်ေ.. သူ သိဘူးလား …”
လို့ ညုတုတုလေး ပြောလိုကသ်ည် ။ ဆန်းဦးက
“ ကိုယ့ခြစွသ်ူလေးရဲ့ နှုတဖြွားက ခစွတ်ယလြို့ ပြောတာလေးကို ကြားချင်လြို့ပေါ့ ပုန်းညကရြယ် ..။ ကဲ… ပြောပြော.. ခစွတ်ယလြို့..”
ပုန်းညကကြို တအားဖကရြင်း တောင်းဆိုလိုကပြါသည် ။ ပုန်းညကလြည်း ရှကသ်လို ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး…
“ အဈကို့ကို ပုန်းညကြ ခစွပြါတယ် ..”
လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကလြသည်ေ ။ ဆန်းဦးလည်း ပုန်းညကရြဲ့ လညတ်ိုငဖြှေးဖြေးလေးတွကေို နမ်းလိုကြ.. လကမြောင်းရင်းသားလေးတွကေို နမ်းလိုကန်ဲ့ လကတ်ှကလေည်း ပုန်းညကရြဲ့ ပေါငတ်နတ်ှကေို ပြတသ်ပန်သည်ေ ။ ပုန်းညကလြည်း ရငတ်ှခေုနလြှန်းနသည်ေ ။ သူ့အကိုငအြပြတတ်ှကြေောင့ြ ကြကသ်ီးတွေ တဖနွြးဖနွြး ထနရပြေီး သူ့လုပရြပတ်ှကေို တားဆီးဖို့ ခွနအြား မရှိဘူး ။
ဆန်းဦးလည်း ပုန်းညကရြဲ့ ပေါငတ်နသ်ှယတ်ှကေို ပြတသ်ပန်ရောက တဆင့ြ ထပတ်ကခြငွလြာသည် ။ သူ့လကဖြဝါးကြီးက ပုန်းညကရြဲ့ တငပြါးအိအိကြီးတွကေိုလည်း ကိုငတ်ှယလြာသည် ။ ပုန်းညကလြည်း ပိုပိုကဲလာတဲ့ ဆန်းဦးရဲ့ လကကြို တွန်းဖယပြဈနမေိသည် ။
“ အဈကို.. တောတ်ော့ကြာ…။ အခုဘဲ ခစွသ်ူဖြစ်တယ်..။ အခုဘဲ အဈကို့ဟာက တောတ်ောြ နယကြွူးနတယ်ေ ..”
“ ခစွတ်ာကိုး.. ပုန်းညကရြယ်…။ ခစွတ်ော့ ဒါတွေ ဒါတွကေ ပါလာတာပေါ့..”
“ ဟှန်း… အဈကိုက ပုန်းညကကြို အထငသ်ေးတာလား ..”
“ ဟာ… မဟုတပြါဘူး.. အထငမြသေးပါဘူး … ပုန်းညကရြယ် ..”
ဖကထြားတာကိုတော့ မလှှတဘြူး ..။ သူ့စိတတ်ှကေ ပြင်းပြင်းထနထြန် ဖောကပြှနန်ိုးကြှနသည်ေ ။ ဒီအခွိနမြှာ ခွံပေါကဝြဆီက ခွေးဟောငသ်ံ ကြားလိုကရြသည် ။ အိမရြှခွေံက အရီးကြော့တို့ကို ခွေးဟောငတ်ာ ..။
“ဟော.. အမေ ပြနလြာပြီ ထငတ်ယ် …”
ပုန်းညကကြ ဆန်းဦးလကထြဲက အတင်း ရုန်းထွကပြှီး ပြတင်းပေါကကြနေ အပြငကြို ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ သူ့အမေ ဒေါအြမာနီ ပြနလြာတာည်း တွေ့ရော ပုန်းညကလြည်း အိမအြောကကြို ပြေးဆင်းသှားလသည်ေ ။ ဆန်းဦးလည်း ဆန့တ်ငံ့ငံ့နဲ့ ကနွခြဲ့ပမယေ့ြ ပုန်းညကလြေးနဲ့ ခစွသ်ူဖြစ်သှားရတာကိုတော့ ပြောန်သည်ေ ။ ကြနပေန်သည်ေ ။
——————————————-
ဦးနီတိုး ခါတိုင်းလို စောစော အိပရြာ မထနိုငဘြူး ..။ ညက ခွေးတွေ နှောကရြှကလြို့ ။ ခွေးတွကေ တဈကောငအြူရင် နောကကြောငတ်ှကေ လိုကအြူသည် ။ တဈညလုံး ခွေးတွေ သောင်းကနွြးသည် ။ ခွေးတွကေ သရဲတွေ မှငစြာတွေ နာနာဘာဝတွကေို မှငသ်ည် ..။ တဈခုခုကို မှငလြို့ အူကြတာလို့ လူကြီးသူမတွေ ပြောကြတာ ကြားဖူးခဲ့တာ ကလေးဘဝထဲကဘဲလေ ..။ သူ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကရြင်း ကုနစြုံဆိုငမြှာ ပြငဆြင် ဆိုငခြင်းနတေဲ့ ရှှဝေါကို တွေ့လို့..
“ ဟဲ့ကောငမြလေး ..ခွေးမကော…”
လို့ လှမ်းမေးလိုကသ်ည် ။ ရှှဝေါသည် ခငမြှုံ မရှိတော့တဲ့ နောကပျိုင်း ဒေါခြှေးမက ဟိုဖကြ ဆတသ်ကေုန်းရှာက လှမ်းခေါထြားတဲ့ ကောငမြလေး ဖြစ်သည် ။ ခငမြှုံတို့ ခငခြငရြီတို့လိုတော့ ပြပြပေစွေပြစွြ အချောလေးတွေ မဟုတဘြူး ..။ ရှကကြှမ်းရကြေိုခေါမြလား .. အဲဒါမွိုး ..။ သူလိုကိုယလြို ကြေးရှာသူလေး တဈယောကဘြဲ ။ အသားညိုစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ဝကဈကဈလေး ..။
“ ဒေါကြှီးခွေးမ .. ကမွတို့ရှာဖကြ ခဏသှားတယ် .. ဘဘ …။ ဘဘနိုးလာရင် နောကဖြေးမှာ ထမင်းကြမ်းကြောန်ဲ့ ငါးချောကဖြုတ် ရှိတယလြို့ မှာသှားတယ် ..”
ရှှဝေါသည် ဝပမယေ့ြ ရငသ်ားထွားထွား.. တငပြါးကားကားနဲ့မို့ ဦးနီတိုး စတွေ့ကတည်းက ပြဈမှား ပြီးပြီ…။ အခု ခငမြှုံအလောင်းတွေ့.. ခငခြငရြီရဲ့ အရိုးစုတွေ့ပြီး ရဲအမှုဖြစ်နတေဲ့ အခွိနမြို့ ဦးနီတိုး စိတတ်ှေ ချောကခြှားနတေဲ့ အခွိနမြို့ ရှှဝေါကို စိတဝြငစြားပမယေ့ြ ခဏ ဘေးခွိတထြားနရသေည် ..။ ညက ခွေးတွအေူတာ အရမ်းဘဲ ..။ တကယဘြဲ ဝိညာဉတ်ှဘောတွေ လာလသလေား သူ စဉြးစားပြီး လန့န်သည်ေ ။
ဈေးဝယတ်ဲ့လူတွေ လာလို့ ရှှဝေါ အလုပမြွားနသည်ေ ။ မဖြစ်သေးပါဘူး..။ ကူလိုကြဦးမှပါဘဲ…ဆိုပြီး ဆိုငဖြကကြို သှားပြီး ရှှဝေါကို ဈေးကူရောင်းလိုကသ်ည် ။ မိန်းကလေးတွနေဲ့ ပြတသ်ီးပြတသ်ပ် နနရေရေင် သူ စိတလြာသည် ။ မိန်းမဆိုတာ ယောကြြားတွအတွေကြ ဓါတစြာတမွိုးဘဲ မဟုတလြား။ အပျိုနုနုထွတထြှတလြေးတွနေဲ့ ပြောပြါးစပရြှကရြင် အသကပျိုရှညတ်ယလြို့ သူ့ဘကြီးတဈယောကကြ ပြောဖူးသည် ။ သူ့ဘကြီးသည် အသကြ ၉၀ ကြောအြထိ နသှေားသည် ။
ထကြှလာတဲ့စိတကြှောင့ြ ဆှဲကြမ်းလိုကခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှေ ရှိရှိလာသည် ။ ရှှဝေါကို စိတကြူးနဲ့ အဝတတ်ှေ ခွှတကြှည့န်သည်ေ ။ ရှှဝေါသည် ကာတဈက ကောင်းသည် ။ မမှငရြတဲ့ ဖုံးကြယထြားတဲ့ ဝါဟဈသညလြည်း ဖောင်းဖောင်း ကောင်းကောင်းဘဲ နမှောဘဲလို့ စိတကြူးနဲ့ မှငယ်ောငကြှည့န်သည်ေ ။ ဟင်း….. ရှှဝေါကို တကဆြောခြငွစြိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပေါန်ပြေီ ။ ထိုအခိုကြ သူ့ခွံဝိုင်းထဲကို လှည်းတဈစီး ဝငလြာသည် ..။ သူနဲ့ ခငမြငန်တေဲ့ ပြဲစား ဉာဏမြောင် ..။
ပြဲစားဉာဏမြောငကြ သူတို့နယမြှာ အပေါင်းအသင်းဆန့ြ လူသိများတဲ့ ပြဲစားတဈယောကပြါ ..။ စပါးပြဲစား တဈယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ ကြုံရငကြှုံသလို မှတမြယထြငတ်ာတွကေို လုပတ်တတ်ဲ့ လူလညတ်ဈယောကြ ..။ လုပတ်တကြိုငတ်တလြို့ ပြပေါကတ်ှဘောတွေ တိုးပြီး ဂစွကြားတွေ ဘာတွေ ထောငထြားနိုငလြာတဲ့ လူပေါ့ ..။ အသားမဲမဲ ဗိုကရြှှဲရှှဲနဲ့ နှခေေါငခြေါငကြှီး စဈဂွာကငအြစိမ်းကြီး ဝတထြားတဲ့ ပြဲစားဉာဏမြောငကြို သူ ခငမြငရြတဲ့အကြောင်း ရှိသည် ။
ဉာဏမြောငသ်ည် သူနဲ့ ဝါသနာတူ မို့ ..။ ဉာဏမြောငသ်ည် သူ့လိုဘဲ မိန်းမ ကြိုကသ်ည် ။ မိန်းမ လိုကစြားသည် ။ အရကကြလေး တမှမှနဲ့ စီးကရကလြေး လကကြှားညှပလြို့ ဖာအိမမြှာ ပြောန်တတေသ်ူ ပေါ့ ။
“ ဦးနီတိုး …အလုပမြွားနလေား ..စောစောစီးစီး …”
“ ဒီလိုပါဘဲ …များတယလြို့ မဟုတပြါဘူး …။ လာ.. လာ.. ကိုဉာဏမြောင် .. ဘယကြ လှည့လြာတုန်း ..”
“ ဦးနီတိုးဆီကို သကသ်ကြ လာခဲ့တာဘဲ ..။ အရေးတကြီး ပြောစရာရှိလို့ ….”
အင်း ..။ ဘာများလဲ ..။ ခငမြှုံရဲ့ အလောင်းတွေ့တာနဲ့ ပတသ်ကတ်ာဘဲ နမှော …။ ဈေးရောင်းနတေဲ့ ရှှဝေါကို ဒါတွေ မကြားစချင်ေဘြူး ..။
“ လာဗွာ.. ကြုပတ်ို့ နောကဖြေးဖကကြို သှားကြရအောင် …. ”
ဦးနီတိုးသည် ပြဲစားဉာဏမြောငကြို သူ့အိမ် အနောကဖြကကြ စားပငသ်ီးပငတ်ှေ စိုကပြွိုးထားတဲ့ ခွံဆီကို ခေါသ်ှားသည် ။
“ ဆိုပါဦး ..ဘာများလဲ …”
“ မနေ့က ကနွောြ ကြှဲလူးအိုငရြှာဖကကြို ရောကခြဲ့တယ် ..။ အဲဒီမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ တွေ့ခဲ့ ကြားခဲ့လို့…။ ဦးနီတိုးနဲ့ ပတသ်ကန်လေို့ ကနွောလြာြး ဦးနီတိုး သိသင့တ်ယထြငလြို့ လာပြောတာပါ”
“ ဟုတလြား .. ကောင်းတဲ့ သတင်းတော့ မဟုတလြောကဘြူး …”
“ ဟုတတ်ယ်.. ဦးနီတိုး ..။ ကြှဲလူးအိုငရြှာမှာ ဦးနီတိုး ကုနစြုံဆိုငမြှာ အလုပလြုပတ်ဲ့ ခငမြှုံရဲ့ အလောင်းကို တွေ့တာနဲ့ ဦးနီတိုးကဘဲ လုပသ်လိုလိုတွေ အတင်းအဖငွြးတွေ ပြောဆိုနကြတေယ် ..”
“ အင်း.. ကြုပလြည်း မနေ့က ကြားတယ်…။ ဒါကတော့.. ကြုပဆြိုငမြှာ လုပသ်ှားတဲ့ ကလေးမမို့ ယုနထြငကြှောငထြင် ဖြစ်ကြတာပေါ့ဗွာ….”
“ နောကပြှီးတော့ လူဝငစြားဆိုတဲ့ ကလေးလည်း နာမညကြှီးနတယ်ေ ”
“ သိပြီးပြီ….သိပြီးပြီ…..။ ကြုပ် မကြားချင်တ်ော့ဘူးဗွာ….”
“ ဟုတ်….ဟုတ်….ဟုတကြဲ့…။ ကနွောလြည်း ကြားတဲ့ သတင်း လာပြောပြတာပါ….”
ဦးနီတိုး မကြိုကတ်ဲ့ပုံစံ ပြနလေို့ ဆကမြပြောတော့ ..။
“ အခုလို လာပြောပြတာ ကြေးဇူးဘဲ ကိုဉာဏမြောငရြေ…”
“ ရပါတယဗြွာ.. ဦးနီတိုး.. ကဲ ကနွောြ ပြနလြိုကြဦးမယ် …”
ပြဲစားဉာဏမြောင် ပြနသ်ှားပြီးတဲ့နောကြ ဦးနီတိုးလည်း ခငခြငရြီကို လှနခြဲ့တဲ့ ၆ နှစ်ကြောကြ သူ ကြံစညခြဲ့တာတွေ ပြနလြည် မှငယ်ောငန်မေိသည် ။
ခငခြငရြီကို သူ အကြိမကြှိမ် ကငွ့ကြှံခဲ့အပြီး လူလဈတာနဲ့ သူ့လိငတ်နကြှီးကို စုပခြိုင်းခဲ့သည် ။ ခငခြငရြီကို ကြမ်းပြငမြှာ ဒူးထောကခြိုင်းပြီး သူ့လိငတ်နကြို ခငခြငရြီ ပါးစပထြဲ ထိုးထည့တ်တသ်ည် ။ ခငခြငရြီသည် သူ့လိငတ်နကြို လှယလြှယန်ဲ့ စုပပြေးတာတော့ မဟုတဘြူး ..။ အတင်းအဓမျမ ခိုင်းစခေဲ့ရတာ..။ ခငခြငရြီကို တကယတ်ော့ သူ မသတခြငွပြါဘူး ..။ ဗိုကကြှီးသှားတော့ ဖကြခြဖြို့ ပြောတာဘဲ ။ ကုနကြတွဲ့ စားရိတတ်ှလည်ေး ပေးမယ်.. နောကကြိုလည်း ထောကပြံ့မယလြို့ ပြောတာ.. စကားနားမထောငဘြဲ သူ့မိဘတွကေို ဖြင့ပြှောမယ် လုပတ်ာကိုး ။ တရားဝငယ်ူဖို့ ပြောလို့ ကြံရာမရဘဲ အပြောကရြှင်းမိသှားတာ။
သူ ခငခြငရြီကို သတအြပြီး တောတ်ောကြှာကြာ ခွငှေိမန်ခေဲ့သည် ။ နောကထြပ် ဆိုငမြှာ အလုပလြာလုပတ်ဲ့ ခငမြှုံကို အနနေီးစပန်တေော့ သူ ကြည့်ကြှည့ပြှီး စိတတ်ှလောသည် ။ စားဖူးလကစြရှိတဲ့ လူမို့ ခငမြှုံကို သူ လကပျိုကကြှည့မြနနေိုငဘြဲ တဈနေ့ ခွေးမ တခွားကို အကြှေးတောင်း သှားတဲ့အခွိန် ဖမ်းဆှဲကာ ကငွ့ကြှံခဲ့သည် ။
ခငမြှုံသည် အဲဒီနေ့က သူ့ကို ညုတုတု ခွှဲတဲတဲတွေ လုပသ်ညလြို့ သူထငသ်ည် ။ သူက ဆိုငမြှာ လာကူလုပတ်ဲ့ မိန်းကလေးတွဆေို စတနောပိုလေ့ရှိတဲ့အတိုင်း သူတို့ အိမပြှနရြင် သူတို့အိမအြတွကြ စားစရာ ခကြစြရာတွေ လကဆြောငပြေးလေ့ရှိသည် ။ ကောငမြလေးတွကေို အနည်းဆုံး ဖငပြုတခြေါင်းပုတ် လုပရြတာ သူ သဘောကသွည် ။ ခငမြှုံကိုလည်း စားစရာလေးတွေ ပေးပေးပြီး
“ဟဲ့ ကောငမြလေး… ထွားလာတယ် …။ အံမယ်.. ကြည့်စြမ်း.. နင် မငယတ်ော့ဘူး …”
ဘာညာနဲ့ ညာညာကိုငသ်ည် ။ ခငမြှုံတို့က ဆင်းရဲတွင်းနကတ်ော့ သူပေးတာ ကြှေးတာကို အရမ်း သဘောကသွည် ။ မခွေးမ မရှိတဲ့ ရကဆြိုရင် သူ ပို ပေးရဲတာ ကောငမြလေး သဘောပေါကပြုံရသည် ။ အဲ့လိုနေ့မွိုးဆိုရင် သူ့ကို ခငမြှုံကိုယတ်ိုငကြ ပုတလြားခတလြားနဲ့ ..။
ခွေးမ အိမကြထွကသ်ှားတာနဲ့ သူ တအား လှတလြပသ်ှားသလို ခံစားရသည် ။ ငယလြင် ငယမြယားမို့ ပေါင်းသင်းနရပေမယေ့ြ ပုတလြောကကြှီး ဝဖြိုးပြီး ပုံပကြပြန်းပကြြ ဖြစ်လာတဲ့ ခွေးမကို သူ စိတမြလာချင်တ်ော့ ..။ ခွေးမကလည်း အသကကြှီးလာတော့ သူလိုတာကို မပေးချင်တ်ော့ဘူး ။ မပေးချင်လြေ.. သူက ထနလြေ လုပခြငွလြေ ..။ ဒီအခွိနမြှာ အိမကြ ကုနစြုံဆိုငမြှာက ဖြူဖြူသှယသ်ှယ် ငယင်ယ် မိန်းကလေးက အမြဲရှိနတေော့ သူ ဒီမိန်းကလေးတွကေိုဘဲ ကြံစညတ်ော့တာဘဲ ။
အဲဒီနေ့က ခငမြှုံကို အိမအြပြနကြှရင် ဆီနဲ့ဆန် ပေးလိုကမြယလြို့ ပြောလို့ ခငမြှုံ တအားဝမ်းသာနပမေယေ့ြ
“ ဒေါလြေးခွေးမ သိရင် ဆဲနပေါဦးမယ်.. ဦးလေးနီတိုးရယ် …”
လို့ ခငမြှုံက ပြောတော့..
“ဟဲ့.. ဘာမှ ပူမနနေဲ့..။ ခွေးမက အိမပြှန် မိုးခွုပမြှာ..။ နင် အိမပြှနမြယ့အြခွိန် သူ ပြနမြရောကန်ိုငသ်ေးဘူး ..”
လို့ သူ ပြောရင်း ခငမြှုံကို ကုနစြုံဆိုင် အနောကခြန်းထဲက ကုလားပဲအိတတ်ှေ သှားကြည့်ခြိုင်းလိုကသ်ည်။
“ ဘယန်ှဈအိတ် ရှိသေးလဲ သသခွေောခွာ ရခေဲ့…”
“ ဟုတ်..ဦးလေးနီတိုး …”
ဆိုငကြ ဒီအခွိနဆြို လူပါးတာ သူသိလို့ အကြကဆြငလြိုကတ်ာ ..။ ခဏအကြာ ခငမြှုံရှိတဲ့ အတွင်းခန်းကို သူ ဝငလြိုကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ခငမြှုံသည် ကုလားပဲအိတတ်ှကေို ရတွကေန်သည်ေ ။
“ဟဲ့..ကောငမြလေး.. ကြာလိုကတ်ာ.. လာစမ်း.. ဒီကို ခဏ…”
ခငမြှုံကို ပဲအိတတ်ှပေေါြ ထိုငခြိုင်းလိုကပြှီး သူ ဖကသ်ည် ။
“ အို..ဦးလေး …ဘာလုပတ်ာလဲ…”
“ နင့ကြို ငါ ခစွတ်ယဟြာ….။ ငါ ခစွတ်ယ် …. ခငမြှုံ . . .”
“ ဟာ.. ဦးလေးကလည်း.. မဟုတတ်ာကြီး….။ ဦးလေးက မိန်းမလည်း ရှိတယ် … ကမွထကြ အသကကြလည်း တအားကြီးတယ်… မသင့တ်ောပြါဘူး.. လှှတပြါ …. လှှတ်….. လှှတ်….”
ခငမြှုံက ရုန်းကနသ်ည် ။ ခါးခါးသီးသီး ငှင်းဆနသ်ည် ။ ဦးနီတိုးက တအားဖကြ တအားနမ်းသည် ။ ခငမြှုံ့နှုတခြမ်းထူထူလေးတွကေို သူ့နှုတခြမ်းကြီးနဲ့ ငုံစုပသ်ည် ။ ခငမြှုံ ခေါင်းလေးကို ဘယည်ာ ရမ်းခါပြီးရှောငသ်ည် ။
“ ဦးလေးရယ်… မလုပပြါနဲ့.. ခငမြှုံ့ကို အဲလို အနိုငမြကငွ့ပြါနဲ့ ……. အီးဟီးဟီး .. ”
ငိုယိုကနကြွောကြ ရုန်းကနပြမယေ့ြ သနမြာလှတဲ့ ဦးနီတိုးရဲ့ လကတ်ှထေဲက မလှတန်ိုငဘြူး ။ ပဲအိတတ်ှပေေါကြို ပကလြကလြဲကသွှားတဲ့ ခငမြှုံရဲ့ ကိုယပြေါကြို ဦးနီတိုး အပေါစြီး တကခြှထားနရင်ေး ခငမြှုံရဲ့ နှိပကြှယသ်ီးတပ် ရငစြေ့ဘလောကဈြ အင်ျကြီလေးကို ကြယသ်ီးတွေ တဗှုတဗြှုတန်ဲ့ ဖြင့ခြွှတန်သည်ေ။
“ ဦးလေးနီတိုးရယ်… ကမွကို မလုပပြါနဲ့ …”
ရုန်းကနလြှန်းတဲ့ ခငမြှုံကို ဦးနီတိုး စိတမြရှညတ်ော့ ..။ သူ့ကြီးမားတဲ့ လကဝြါးကြီးနဲ့ ရှယလြိုကပြှီး..
“ တိတစြမ်း ..ခငမြှုံ..။ နင် ငါလုပတ်ာ အေးအေးဆေးဆေး ခံစမ်း ..။ ငါ နင့ကြို ရိုကထြည့လြိုကလြို့ နင် အသကပြါ ထွကသ်ှားမယ်…”
လို့ ကြိမ်းမောင်းလိုကသ်ည် ။ ခငမြှုံလည်း ဦးနီတိုး တကယရြိုကမြယဆြိုတာ သိသည် ။ တခါက သူ့နှားပြောကလြို့ နှားကြောင်းပေးတဲ့ ကောငလြေးတဈယောကကြို ရကရြကစြကစြကြ ရိုကတ်ာတွေ တွေ့ဖူးခဲ့သည် ။ ငိုပြီး မလုပဖြို့ တောင်းပနပြမယေ့ြ ကြမ်းတမ်းသနမြာတဲ့ ဦးနီတိုးကို မလှနဆြနန်ိုငဘြူး ..။ သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှေ တဈခုပြီးတဈခု ကြာကကြုနသ်ည် ။
ဦးနီတိုးသည် ခငမြှုံရဲ့ ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားတွကေို အားရပါးရ ကိုငတ်ှယသ်ည် ။ မှုပဝြငန်တေဲ့ ရငသ်ီးလေးတွကေို လွှာထိပန်ဲ့ ကောထြိုးသည် ..။ တောတ်ောကြှာ လွှာနဲ့ ကလိပေးတော့ ထောငထြလာတဲ့ ရငသ်ီးလေးတွကေို ကြနပေအြားရစွာ ကြည့်ပြှီး သူ့ပါးစပကြှီးနဲ့ စို့သည် ။ ထမိနလြေးကို လှနတ်ငလြိုကတ်ော့ အမှှေးမဲမဲ ခပပြါးပါး လှှမ်းနတေဲ့ ခငမြှုံရဲ့ မို့ဖောင်းတဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးကို ပေါငတ်နဖြှူဖြူသှယသ်ှယတ်ှေ ခလယမြှာ ဘှားကနဲ တွေ့လိုကရြသည် ။ အကြဲကြောင်း နီညိုညိုကြီးကို တွေ့လိုကရြတော့ ဦးနီတိုး ရမကမြီးတွေ ဟုန်းကနဲ ထတောကလြောငပြှီး သူ့ပုဆိုးကို ကြင်းလုံး ခွှတပြဈလိုကသ်ည် ..။ အကြောကြီးတွေ ထင်းနအေောင် ထောငထြနတေဲ့ သူ့လိငတ်နဆြာကြီးက တုတတ်ုတခြဲခဲကြီး အမှှေးမဲမဲတွကြေားက ထင်းထင်းကြီး တွေ့လိုကရြသည် ။
ခငမြှုံလည်း ညိုညိုရှညရြှည် အတနခြွောင်းကြီးကို တွေ့လိုကရြတော့ အရမ်းကြောကလြန့ပြှီး ပေါငတ်ှကေို စိလိုကပြှီး အနောကကြို ဆုတပြှေးဖို့ ကြံသည် ။ ဦးနီတိုးက ဘယလြကလြှတခြံမလဲ ..။ အဆီနဲ့ တဝင်းဝင်း ဖြစ်နတေဲ့ စားသောကစြရာက သူ့ပါးစပန်ားကို ရောကန်ပြေီဆိုတော့ ခငမြှုံကို ဖမ်းဆှဲပြီး ပေါငတ်နတ်ှကေို သူ့ဒူးတွနေဲ့ ဘေးကို တွန်းခွဲလိုကရြင်း သူ့တနဆြာချောင်းကြီးကို အင်ျဂါစပထြဲကို သှတသ်ှင်းတော့သည် ။
“ အမလေး… ဦးလေးရယ် …။ ကမွဟာလေး ကြဲပြဲသှားပါ့မယ် ..။ ကမွ ကြောကတ်ယ် …”
ခငမြှုံ ဘာပြောပြော ဦးနီတိုးက ဂရုစိုကတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး ..။ တဏှာဇောကပန်တေဲ့ ဦးနီတိုးက ခငမြှုံ့အထဲကို အတင်းသှင်းပြီ ။ ဦးနီတိုး စောစောက ရငသ်ားတွကေို ထငတ်ိုင်းကြဲနကတေည်းက ခငမြှုံ ရဲ့ အင်ျဂါစပသ်ည် အထိအတွေ့တွကြေောင့ြ အရညတ်ှေ စိုစိုရှှဲနရတောတောင် ကြီးမားတဲ့ တနဆြာထိပကြှီး တိုးဝငလြာသောအခါ တင်းကြပလြှန်းနသည်ေ ။ အထဲကို လှယလြှယကြူကူနဲ့ မဝငန်ိုငဘြဲ သပလြွိုထားသလို တဈဆို့ကြီး ဖြစ်နသည်ေ ။
ခငမြှုံရဲ့ ကြောကလြန့ပြှီး အောလြိုကသ်ံက တောတ်ောကြယွလြို့ ဦးနီတိုးက ခငမြှုံ့ပါးစပကြို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ပိတလြိုကသ်ည် ။
“ ဟိတကြောငမြလေး ..မအောန်ဲ့ …”
လို့ ပြောရင်း သူ့တနဆြာကြီးကို နောကပြှနဆြုတပြှီး ဖိသှင်းပြနသ်ည် ။
“ အို… အား.. အား……. အင်း…. ကြှတကြွှတ်….. နာတယ်…..”
ခငမြှုံက သူ့ရငဘြတကြို တွန်းထားရင်း ညည်းငှူသည်..။ တင်းကြပကြှပ် အပေါကထြဲကို အတင်းကြီး ဖိဖိသှင်းနရင်ေး လှုပတ်ုတတ်ုတ် ရငသ်ားတွကေိုလည်း လကတ်ှကေ ခွနယေန်သည်ေ ။
ဒါတွကေို ပြနမြှငယ်ောင် စဉြးစားနမေိရင်း ဦးနီတိုး စိတတ်ှေ တကကြှှပြင်းထနလြာပြနသ်ည် ။ သူ့အမြဲထောငတ်ဲ့ ပေါငကြှားက ငတုတကြှီးက ဝုန်းကနဲ ထကြှလာပြနသ်ည် ။
“ ဦးနီတိုး …”
“ အင်..ဟင်….ဟင် …”
အတွေးလှနန်ရောက သူ့နာမညကြို ခေါလြိုကတ်ာကြောင့ြ လန့ဖြနွ့သ်ှားသည် ။ ဟင် …သာ၀ …။ သူ့ခေါင်းရင်းခွံက သာ၀ ….။
“ သာ၀ ..ဘာလဲ…ဘာကိစ်စရှိလဲ …”
သာဝက သူ့အကြောင်းကို အာဘောငအြာရင်းသနသ်နန်ဲ့ လူတွကေို သတင်းဖြန့တ်တတ်ဲ့ကောငမြို့ သူသိပ် အမှငမြကြညလြငဘြူး ။ သုနမြှုနတ်ဲ့ မကြန်ှာကြီးနဲ့ မေးလိုကတ်ဲ့ ဦးနီတိုးကို သာဝက
“ ရှာထဲမှာ ပြံ့နှံ့နတေဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတင်းတဈပုဒျ သိပြီးပြီလားလို့ လာမေးတာ …”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဦးနီတိုးက
“ ဘာလဲ .. ကြှကန်ီဆိုတဲ့ ကလေးအကြောင်းလား ..။ မင်း မနေ့ကတည်းက မောင်းတီးနတောနဲ့ ငါ သိပြီးပြီ.. သာ၀ ..။ ဒါဘဲလား .. ဒါဘဲဆိုရင် ပြနတ်ော့ကြာ …”
လို့ ခပမြာမာ လသေံနဲ့ ပြောသည် ။
“ ကြှကန်ီအကြောင်း မဟုတဘြူး … တဈဆခွေောကတ်ဲ့အကြောင်း …”
“ ဟင်….ဘာချောကတ်ာလဲ ..ဘယမြှာလဲ …”
“ ဟောဟိုက ဦးနီတိုး ခွံဝက စိနပြန်းပငကြှီးပေါကြ ဆံပငဖြားလွားနဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ခုနခြုနခြလွာပြီး ချောကတ်ာ….”
“ ဟင်.. ဘယသ်ူ အချောကခြံရလို့လဲ … သာဝရယ် …။ ဟုတလြို့လား … ငါ့ကို လာမထည့န်ဲ့နောြ…”
“ မထည့ပြါဘူး ဦးနီတိုးရယ် … တကယပြါ..။ ရှာထဲမှာ အချောကခြံရတဲ့လူတွေ အများကြီးဘဲ…”
“ ဟေ …..”
“ဟုတတ်ယ် … ရှာထဲက လူတွကေ ခငမြှုံသရဲလို့ ပြောနကြတောဘဲ … ဦးနီတိုး ..”
“ အာ…. မဖြစ်နိုငပြါဘူး … ငါ မယုံဘူး … သရဲတဈဆဆေိုတာ တကယမြရှိဘူး …”
“ ယုံတာ မယုံတာက အဓိက မဟုတဘြူး..။ ကနွောြ လာပြောတာက ဒီလိုတွေ သတင်းဖြစ်နတယ်ေ ဆိုတာကို ..။ ကဲ.. ကနွောြ သှားလိုကြဦးမယ် …”
“ သှား.. သှား…. မင်းဘဲ မဟုတမြမှန် သတင်းတွေ လိုကဖြှန့န်တော… ဟှန်း ..”
ဆိုငထြဲက ရှှဝေါသည် သူတို့ ပြောတာတွကေို နားထောငန်နေိုငသ်ည် ။ ဦးနီတိုး ဆိုငဖြကကြို လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။ ရှှဝေါ့ကို မတွေ့ဘူး ။ ခွံဝက စိနပြန်းပငကြှီးကို မကြလြုံးရောကသ်ှားသည် ။ နေ့ခင်းနေ့လည် လင်းလင်းထင်းထင်း အခွိနမြှာတော့ စိနပြန်းပငကြှီးကို ဘယခြှေးဝဲစားကမှ လာမအူဘူး ..။ ညရောကမြှ အူလိုကကြှတာ ကမ်းကုနရြော ..။ တကယဘြဲ နာနာဘာ၀ ဆိုတာ ညဖကမြှဘဲ မှူးပြောကြှသလား မသိပါဘူး ။
—————————————–
မှို့နယဆြေးရုံက ဆရာဝနကြ ခငမြှုံကို ရငခြှဲစဈဆေးပြီးလို့ စခန်းမှူးဆန်းဦးကို ဖုန်းနဲ့ သူတွေ့ရှိတာတွကေို ရှင်းပြောပြနတေုန်း ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောင် သူ့စားပြဲရှေ့ကို ရောကလြာသည် ။ ဆရာဝနကြ ခငခြငရြီလို့ ယူဆရတဲ့ အရိုးစုကိုလည်း စဈဆေးနတေဲ့အကြောင်း.. မကြာခင် ဒီအရိုးစုနဲ့ ပတသ်ကပြှီး သူထပဖြုန်းဆကြဦးမညလြို့ ပြောသည် ။
“ စခန်းမှူး ..”
ဖုန်းခလွိုကအြပြီး မှင့မြောငမြောင် ခေါလြိုကလြို့ ဆန်းဦး လှည့ကြှည့သ်ည် ။
“ ထူးခွားတဲ့ သတင်းတဈခု ကြားလာလို့ …”
“ ဘာသတင်းလဲ..”
“ တဈဆခွေောကတ်ဲ့အကြောင်း …”
“ ဟာ… လာပြနပြှီလား…။ လူဝငစြား ပြီးတော့ တဈဆေ …”
“ အင်း … ဦးနီတိုးရဲ့ ခွံအဝက သဈပငမြှာ တဈဆခွေောကတ်ယလြို့ သူတို့တဈရှာလုံးက ပြောနကြတေယ် ..။ ခငမြှုံသရဲလို့ ပြောတာဘဲ …”
“ ကနွောကြ တဈဆေ သရဲ မယုံဘူးဗွ …။ ဒါနဲ့… ကြှကန်ီကော ဘာထူးလဲ ..”
“ ကြှကန်ီကတော့ ခငခြငရြီဘဝမှာ သူနဲ့ ခငခြဲ့တဲ့ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ နှစ်ယောကထြဲသိတဲ့ ကိဈစတွကေိုတောင် ပြနပြှောပြနိုငတ်ယတ်ဲ့ …။ လူဝငစြားဆိုတာ လကခြံရမယ့သ်ဘော ဖြစ်နပြေီ.. စခန်းမှူး ..”
“ အင်း ထူးဆန်းတာတော့ အမှနဘြဲ ..။ ကနွောတ်ို့ကလည်း လူဝငစြား ပြောလို့ဆိုပြီး တရားစွဲတငလြို့မှ မရတာ ..။ ခိုငလြုံတဲ့ အထောကအြထား ရဖို့ဘဲ အရေးကြီးတယ် ..”
“ အင်း … ကနွောကြတော့ ဦးနီတိုးဘဲ သတပြဈတယလြို့ ထငတ်ာဘဲ …”
“ ဖြစ်နိုငပြါတယ် ..။ ကနွောလြည်း ဒီလိုဘဲ ထငတ်ာဘဲ …။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောတ်ို့ ထငကြှေးနဲ့ အပြဈပေးလို့ မရဘူး ဆိုတဲ့ အခကြကြိုလည်း မမေ့သင့ဘြူး …”
“ မှနပြါတယ်..စခန်းမှူး …”
ဆန်းဦး ထိုငရြာက ထလိုကပြှီး..
“ ကနွောြ ဆတသ်ကေုန်းရှာဖကြ သှားလိုကြဦးမယဗြွာ…”
လို့ ပြောလိုကလြို့ မှင့မြောငမြောငကြ ပြုံးသည် ။ ပုန်းညကလြေးဆီကို ဆန်းဦး သှားတော့မည် ဆိုတာကို သိနလေို့ ..။
“ စခန်းမှူး … အဖောလြေးဘာလေး ခေါသ်ှားပါလား ..။ သနတေကြော ယူသှားရဲ့လား ..”
“ ဘာလို့ ..”
“ ဟိုတလောက တိုကသ်ှားတဲ့ နဒွန်ေးတို့ ဓါးပြအဖြဲ့ အဲဒီ ဆတသ်ကေုန်းတဝိုကြ သှားလာနတယ်ေ သတင်းရထားလို့ ..။ ဗလဖြစ်ဖြစ် ခေါသ်ှားပါလား …”
“ ရပါတယ်… အဖောတ်ော့ မလိုပါဘူး ..။ သနတေတ်ော့ အမြဲပါပါတယ် ..”
ဆန်းဦး စိတထြဲက ဆောန်ဲ့ခွိန်းပါတယ် ဆိုမှ အဖောခြေါသ်ှားချင်ပြါ့မလား.. မှင့မြောငမြောငရြယ် .. လို့ ညည်းလိုကပြှီး ရုံးခန်းထဲက ထွကသ်ည် ။ ဆတသ်ကေုန်းရှာကို လိုကပျို့မယ့ြ ညိုတငရြဲ့မှင်းလှည်းက စခန်းရှေ့မှာ သူ့ကို စောင့န်သည်ေ ။ ဒီနေ့ည ဒေါအြမာနီ ခရီးသှားမယဆြိုတာ ပုန်းညကြ သူ့ကို ဖုန်းဆကြ ပြောပြလို့ သူနဲ့ပုန်းညကြ လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ဆုံခွင့ြ ရမှာမို့ သူ ဆတသ်ကေုန်းကို သှားတာ ..။
“ ခစွကြမျဘာစားသောကဆြိုင်” ကို ရောကတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း ပုန်းညကြ အပြေးကလေး ထွကလြာပြီး ကြိုသည် ။ ညိုတငရြဲ့မှင်းလှည်းကို သူ ပြနလြှှတလြိုကသ်ည် ။ ပုန်းညကကြ သူ့အတွကြ စပယရြှယဟြင်းတွနေဲ့ ထမင်းပြဲ ပြငပြေးသည် ။ သူကြိုကတ်ဲ့ ဝကသ်ားနီခကြြ.. ပဲကြီးဟင်း .. ခရမ်းခဉွသ်ီး ငပိခကြြ ။
ထမင်းစားသောကပြှီး မန်တလေးထိုးမုန့န်ဲ့ မလိုငကြရကရောကို အခွိုပြဲတည်းပြီး ဆိုငကြို ထုံးစံအတိုင်းပုန်းညကကြ ဒေါကြှီးစောနဲ့ သန်းခငကြို ဆိုငမြှာ ခနွခြဲ့ပြီး ဆိုငပြိတခြွိန် ရောကရြင် ဆိုငပြိတပြှီး ပြနလြာဖို့ မှာပြီး ဆန်းဦးကို
“ သှားကြစို့ အဈကို ..”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ အရငလြိုဘဲ တဈနေ့တာ ရောင်းရငှတွကေေို ထည့ထြားတဲ့ အိတကြို စလှယသ်ိုင်း လှယထြားသည် ။
ဒီနေ့ ဆတသ်ကေုန်း ရှာလညလြမ်းက မီးတိုငတ်ှေ မီးမလင်းဘူး ။ ထူးထူးခွားခွား တိတဆြိတန်ပြေီး တဈခကြတ်ဈခကြြ စူးစူးဝါးဝါးအောပြှီး ပြံသှားတဲ့ ညငှကတ်ဈကောငရြဲ့ အသံက ကယွလြှန်းသညလြို့ ဆန်းဦး ထငသ်ည် ။ ဆန်းဦးရဲ့လကကြို တွဲခွိတလြို့ ပုန်းညကြ အမှောငထြဲမှာ လွှောကရြတာ ပြောန်သည်ေ ။ သူတို့အတွကြ တမငတ်ကာ မီးတွမှေောငထြားပေးသလို ဖြစ်နသည်ေ ။ ပုန်းညကရြဲ့ ခါးလေးကို ဖကထြားသည် ။ ပုန်းညကဆြီက သနပခြါးနံ့လေး ရနသည်ေ ။
“ ခစွတ်ယ် .. ပုန်းညကရြယ် … တွေ့ချင်န်တော ကြာပြီ …”
“ ပုန်းညကလြည်း ဒီလိုပါဘဲ အဈကိုရယ်..။ အဈကို့ကို အရမ်း တအား တွေ့ချင်န်တောပါ..။ အမကေ သူ့အမွိုးတွနတေေဲ့ နှားထိုးကြီးဖကကြို သှားမယလြည်းဆိုရော အဈကို့ကို ဝမ်းသာအားရ ဖုန်းဆကြ ပြောပြတာ… ခိခိ…။ ဒါတောင် အမကေ သူနဲ့ လိုကခြဲ့ဖို့ ခေါန်တောကို ဆိုငကြို အကြောင်းပြပြီး ငှင်းရတာ … ခိခိ….”
ဆန်းဦးလည်း အိမရြောကတ်ဲ့အထိ မစောင့န်ိုငဘြဲ ပုန်းညကရြဲ့ စွင့ကြားတဲ့ တငပြါးအိအိကြီးတွကေို ကိုငဆြုပသ်ည် ။ ပုန်းညကကြလည်း ဆန်းဦးကို
“ အဈကိုရယ်.. အိမရြောကရြင် လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ရတော့မယ့ဟြာကို .. ကဲလိုကထြာ..”
လို့ ပြောပမယေ့ြ ဆန်းဦး တငပြါးတွကေို ကိုငတ်ှယ် ဖစွည်ှဈနတောတွကေို မတွန်းဖယဘြူး ။ ဆန်းဦးက ကိုငဆြုပရြင်း စိတတ်ှေ တအား ထကြှလာပြီး တငပြါးကြီးတွေ ကြားထဲကို လကခြွောင်းတွနေဲ့ နှိုကပြှတသ်ည် ။
“ အို.. အဈကို့ …”
ပုန်းညကတ်ို့ ခွံဝိုင်းအနားကို ရောကလြာတော့ ရှေ့အိမကြ ခွေးက ထိုးဟောငသ်ည် ။ ပုန်းညကကြ
“ ဗိုလကြွား..ငါပါဟ…ဟောငမြနနေဲ့ …”
လို့ လှမ်းမာနလြိုကပြှီး ဆန်းဦးရဲ့လကကြို ဆှဲပြီး အိမကြှီးပေါကြို တကသ်ည် ။ အိမကြှီးတဈခုလုံး မဲမှောငန်သည်ေ ။ တဈရှာလုံး မီးမရဘူး ..။ ပုန်းညကကြ ဆန်းဦ တုတမြီးနဲ့ပြလို့ တွေ့တဲ့ ဖယောင်းတိုငကြို မီးထွန်းလိုကသ်ည် ။ မီးအိမကြို ရှာတော့ ဆန်းဦးက
“ ဒီဖယောင်းတိုင် အလင်းရောငလြောကဆြို တောပြှီ ..”
လို့ တားလိုကလြို့ ဆန်းဦးနဲ့အတူ ဧည့ခြန်းက နှစ်ယောကထြိုင် ကုလားထိုငမြှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည် ။ ဆန်းဦးလည်း ပုန်းညကကြိုယလြုံးလေးကို တအားဆှဲကာဖကပြှီး နှုတခြမ်းထူထူလေးတွကေို စုပယ်ူသည် ။ ပုန်းညကကြလည်း ဆန်းဦးကို ပြနစြုပသ်ည် ။ ဆန်းဦးစိတတ်ှေ အရမ်းကို နိုးကြှလာသည် ။
“ ခစွတ်ယ်.. ပုန်းညကရြယ်…။ အဈကို့ကို ပုန်းညကရြော ခစွလြားဟင် ..”
“ ခစွတ်ယ်… ပုန်းညကလြည်း အဈကို့ကို ခစွတ်ယ် … သိပခြစွတ်ယ် …”
ပုန်းညကတ်ို့အိမကြ ဒေါကြှီးစောနဲ့ သန်းခငတ်ို့ ဆိုငကြို အေးအေးဆေးဆေး အခွိနဆြှဲ ပိတကြှမယ် ဆိုတာကို ဆန်းဦး သိနသည်ေ ။ ပုန်းညကြ လှတလြှတလြပလြပ် သူနဲ့ ခွိန်းတွေ့နိုငအြောင် အလိုကတ်သိ ရှောငပြေးကြမယဆြိုတာ သိနသည်ေ ။ ပုန်းညကန်ဲ့ ဒီညတော့ ပြဲကြီးပြဲကောင်း.. စိတလြှတကြိုယလြှတဘြဲ .. လို့ တွေးလိုကမြိပြီး ပုန်းညကရြဲ့ အဝတအြစားတွကေို ခွှတဖြို့ လုပလြသည်ေ ။
ပုန်းညကမြှာလည်း ဆန်းဦးရဲ့ အကိုငအြတွယ်.. အနမ်းအစုပတ်ှမှော မိန်းမောသာယာပြီး ဆန်းဦးသဘောကြ အဝတအြစားတွကေို ခွှတန်တောကို မတားဆီးဘူး ။ အပေါပျိုင်း ဗလာကငွြးသှားသောအခါ ဆန်းဦးက ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားတွကေို အငမ်းမရ စို့တော့တာဘဲ ။ ပုန်းညကမြှာ ဆန်းဦး ဒီလို နို့တွကေို စို့ပေးတိုင်း တကိုယလြုံး တုနခြါနရအေောင် ကြကသ်ီးတွထပြေီး မိန်းမကိုယကြလည်း အရညတ်ှေ ထိန်းမရအောငဘြဲ ယိုစီးကဆွင်းရသည် ။
ဆန်းဦးက ထမိနလြေးကိုပါ ဆှဲခွှတသ်ော အခွိနမြှာ ပုန်းညကကြ အိပခြန်းထဲကို သှားကြဖို့ ပြောသည် ။ ဆန်းဦးလည်း ပုန်းညကကြို စွေ့ကနဲ ပြေ့ခွီပြီး အိပခြန်းထဲကို ခွလှမြေးကြဲကြီးတွနေဲ့ လွှောကလြှမ်းသှားလသည်ေ ။
“ အဈကို… ပုန်းညကြ ကြောကတ်ယ်…”
———————————————–
ဦးနီတိုး မနေ့ညက ခွေးတွေ အရမ်းအူတာ ကြုံခဲ့လို့ ဒီည ခွေးတွအေူခဲ့ရင် ပစ်ဖို့ လောကလြေးဂွ (ဘတဂြှ) နဲ့ လောကစြာလုံးတွေ အသင့ပြှငထြားခဲ့သည် ။ မခွေးမ ညနစေောင်းမှာ အိမပြှနရြောကပြှီး လတတ်လော ဆိုငကြို ကူနတေဲ့ ရှှဝေါကို ပြနခြိုင်းလိုကသ်ည် ။ ရှှဝေါ ခွံပေါကဝြတောင် မရောကသ်ေး..။ မခွေးမက ဦးနီတိုးကို
“ ကိုနီတိုး.. ဒီရှှဝေါကိုရော ရှင် တဈနေ့ အတင်းကြံ အတင်း သားမယားပြုကငွ့ပြှီး သတပြဈဦးမှာလား ..။ ကမွရောကတ်ဲ့ ရှာမှာတောင် ရှငသ်တတ်ယလြို့ ပြောဆိုနတေဲ့သတင်း ကြားခဲ့ရတယ်… လို့ လာပြောနလေို့”
“ ဟာ.. ဒီမိန်းမ… ငါ့ကို ထောငထြဲရောကစြချင်ေန်တောလား..။ သနောမ နင့ပြါးစပကြို ပိတထြားစမ်းဟာ …”
လို့ အောင်ေါကမြိသည် ။ မိုးစုံးစုံးခွုပတ်ော့ နေ့လညကြ သာ၀ လာပြောသှားတဲ့ ခွံဝက စိနပြန်းပငကြှီး မှာ တဈဆခွေောကတ်ယ် ဆိုတာကို သတိရပြီး ကြကသ်ီးတွေ ထလာသည် ။ ပြတင်းပေါကကြနေ ခဏခဏဘဲ ကြည့်မြိနသည်ေ ။ စိနပြန်းပငကြှီးဖကကြိုလည်း မကြာခဏ ကြည့်မြိနသည်ေ ။ မခွေးမက ခရီးပန်းလာလို့ စောစော အိပရြာဝငတ်ော့ သူလည်း မခွေးမနဲ့ရောပြီး စောစောဘဲ အိပရြာဝငလြိုကသ်ည် ။
မခွေးမရဲ့ ဟောကသ်ံကြောင့ြ တောတ်ောန်ဲ့ အိပလြို့မရတဲ့အခွိန် ခွေးတဈကောင် ဆှဲဆှဲငငင်င် အူလိုကသ်ံကို ကြားလိုကရြသည် ။ သူ့ခွံနဲ့ တောတ်ောဝြေးဝေးနရောက အူတာ ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခွေးအူသံတွကေ နီးနီးလာသလို ခွေးကလည်း အူတာ တဈကောငမြက များလာသည် ။
ချောကခြှားစရာ ခွေးအူသံတွကြေောင့ြ သူ အိပလြို့ လုံးဝမရတော့ ။ ဘတဂြှနဲ့ပစ်ဖို့ အိပန်ရောက ထထိုငလြိုကတ်ဲ့အခွိန် သူတို့အိပခြန်းထောင့မြှာ အဖြူရောင် အရိပကြှီးလိုလို တွေ့လိုကရြလို့ ကုတငဘြေးမှာ တငထြားတဲ့ ဒုတမြီးကို လှမ်းဆှဲပြီး ထိုးကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ဘာမှ မတွေ့ဘူး ။ စိတထြငလြို့ ဖြစ်မှာပါ ဆိုပြီး ကုတငပြေါကြဆင်း.. ဘတဂြှနဲ့ လောကစြာလုံးတွကေို ယူလိုကသ်ည် ။ ခွေးအူသံတွကေ ပိုများလာသည် ။
ဟင်း ..။ သူ့ခွံပေါကဝြနားမှာ ခွေးတွေ စုပြီး အူနသည်ေ ။ ပြတင်းပေါကကြ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။ အို …။ စိနပြန်းပငကြှီးဆီကို ဝိုင်းအုံနကြတောပါလား ..။ သာ၀ ပြောတာများ မှနန်ပြေီလား …။ ပြတင်းပေါကကြို ဖြင့ပြှီး ဘတဂြှနဲ့ လှမ်းပစ်လိုကသ်ည် ။ လိုရာကို မရောကလြို့ နောကတ်ဈခကြြ ထပပြဈသည် ။ ဟော….စိနပြန်းပငကြှီးပေါကြ တဈခုခု ပြုတကြလွာတာ တွေ့လိုကရြသည် ..။ အဖြူရောင် အထုပကြှီး လိုလို …။ ဟင် … လူ…. လူ…. လူတဈယောကြ တွေ့လိုကရြသလိုဘဲ …။ မီးခိုးငှေ့လိုလို .. အရိပလြိုလို အဖြူရောင် ဝိုးတိုးဝါးတား.. ပုံရိပတ်ဈခု …။
ခွေးတွကေ ပိုသောင်းကနွြးလာသည် ။ သူ ဘတဂြှနဲ့ ထပပြဈသည် ။ ဆကတ်ိုကြ ပစ်သည် ။ ခွေးတဈကောငကြို တည့တ်ည့ထြိမှနတ်ာကြောင့ြ တကိနကြိနအြောပြှီး ထွကပြှေးသှားသည် ။ ကနွတ်ဲ့ ခွေးတွကေ အူနပြနေသ်ည် ။ မခွေးမ နိုးလာသည် ။
“ ဘာတွဖြစ်ေနလေဲ ကိုနီတိုး …”
“ ခွေးတွေ အူလှန်းလို့.. ဘတဂြှနဲ့ ပစ်နတော …”
“ အင်း … ခွေးတွကေ နာနာဘာဝတွကေို မှငတ်ယ် လို့ ပြောကြတာဘဲ …”
“ ခွေးမ ..ဒါတွေ ပြောမနနေဲ့..ပြနအြိပ် ..”
“ အိပန်တောဘဲ.. ရှငဘြဲ အသံတွေ လုပန်လေို့ နိုးလာတာ…။ တကထဲ… သိသာနလေိုကတ်ာ..။ ရှင် တဈခုခု လုပထြားတယလြို့ ကမွ သိနတယ်ေ..“
ဦးနီတိုး အိပလြို့မရဘူး ..။ ချောကခြှားတဲ့ စိတတ်ှနေဲ့ မကြာခဏ စိနပြန်းပငကြှီးဖကကြို ကြည့်မြိနသည်ေ။
———————————————-
အိပမြကကြှောင့ြ ဆန်းဦး လန့န်ိုးလာသည် ။ အိပမြကကြ အိပမြကဆြိုး …။ အိပမြကထြဲမှာ သူ ရဲယူနီဖောင်းနဲ့ စမ်းချောင်းလေး တဈခုဘေးမှာ ရပန်တေဲ့အခွိန် ဆံပငဖြားလွားနဲ့ အဖြူရောင် အထကအြောကြ ဆငတ်ူဝတထြားတဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကြ ဗှုံးဆို သူ့အရှေ့ကို ရောကလြာသည် ။ သူက
“ မင်း ဘယသ်ူလဲ..”
လို့ မေးတော့..
“ ကမွ ခငမြှုံပါ …။ အဈကို့ကို အကူအညီ တောင်းချင်လြို့ ”
လို့ ပြောသည် ။ သူက
“ ဘာအကူအညီ ပေးရမလဲ ပြောပါ…”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ “ ကူညီပါရစေ…” ဆိုတာ သူတို့ ရဲတပဖြှဲ့ဝငတ်ှရေဲ့ ဆောငပြုဒဘြဲလေ ..။ အဖြူရောင် မိန်းကလေးက
“ ကမွကို သတသ်ှားတဲ့ လူသတသ်မားကို ဖောထြုတ် ဖမ်းဆီးပေးပါ”
လို့ သူ့ကို ပြောသည် ။ သူက
“ စိတခြွ.. ကြုပ် စုံစမ်းဖောထြုတပြှီး ထောငထြဲကို ပို့မယ် …”
လို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။ မိန်းကလေးက တဖြေးဖြေး မှုံဝါးလာပြီး ပြောကကြှယသ်ှားသည် ။ ဟာ… ဟာ… အို … ဒါ တဈဆလေား.. နာနာဘာဝလား …။
“ ဟင်….. ငါ… ငါ…… ငါ….. အိပမြကြ မကန်တောပါလား …… ။
ဆန်းဦးသည် သူ့ဘေးမှာ မှောကရြကကြလေး အိပပြွောန်တေဲ့ ပုန်းညကကြို တဈခကြကြှည့လြိုကရြင်း ကုတငပြေါကြ ထလိုကသ်ည် ။ ကြမ်းပြငကြ သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ကောကယ်ူကာ ဝတသ်ည် ။ ပုန်းညကရြဲ့ တငပြါးဖြေးဖြေး တခွမ်းကို သူတွေ့နရသေည် ။ ပုန်းညကရြဲ့ ထမိနန်ှမ်းကလေးက ခါးအထိ လနတ်ကန်သည်ေ ။
ပုန်းညကန်ဲ့သူ အခစွလြှနလြိုကကြှတာ အကြိမကြှိမပြါဘဲ ..။ ပုန်းညကကြ တဈခါပြီးတဲ့အခွိန် သူ့ကို ထပမြပေးချင်တ်ော့ပမယေ့ြ သူက ပုန်းညကြ စိတမြပါပါလာအောင် နှူးခွင်းနှပခြှင်းတွလေုပပြေး ကလိပေးတာကြောင့ြ ပုန်းညကလြည်း စိတပြါလာရပြနပြှီး အခစွလြှနပြှဲတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာ ..။ အခုတော့ ပုန်းညကြ ခွပစ်ေလကပြဈ အိပပြွောန်သည်ေ ။ သူကတော့ ပြနရြဦးမည် ..။ ဒေါအြမာနီလည်း မကြာခင် ပြနရြောကလြာနိုငသ်ည် ။ မိုးလင်းတော့မည် ။
ခွေးခွလေေးပေါြ တငထြားတဲ့ သူ့ကာကီဘောင်းဘီကို ကောကဝြတလြိုကသ်ည် ။ သနတေကြို ခါးကြားမှာ ထိုးလိုကပြှီး ပုန်းညကရြဲ့ အိပခြန်းထဲက ထွကြ.. အပေါထြပကြနေ ဆင်းခဲ့သည် ။ ဒေါအြမာနီ ပြနမြရောကခြင် သူ ပြနရြမည် ။ အောကထြပ် မီးဖိုချောငမြှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ ဆေးပေါ့လိပသ်ောကန်တေဲ့ ဒေါကြှီးစော ထလာသည် ။
“ ဆရာ.. ပြနတ်ော့မလား ..”
“ အင်း .. ပြနလြိုကြဦးမယ် …. ”
သူ့ကို ဖြင့ပြေးတဲ့ တံခါးကနေ အပြငကြို ထွကလြိုကသ်ည် ။ သူ အိမထြဲက ထွကခြဲ့တော့ ခွံပေါကဝြမှာ စောင့န်တေဲ့ ညိုတငရြဲ့မှင်းလှည်းကို တွေ့လိုကသ်ည် ။ ညိုတငကြို မနေ့ကတည်းက မှာထားတာ ..။ သူ့ကို ပုန်းညကတ်ို့အိမမြှာ မနကအြစောကြီး လာခေါဖြို့ ။
ဒရယဖြိုရဲစခန်းကို အပြနလြမ်း ဆန်းဦးသည် တဈညလုံး ခစွစြခန်းဖြင့ခြဲ့တဲ့ ပုန်းညကကြို သတိရ မှငယ်ောငန်သည်ေ ။ ပုန်းညကကြို ခစွပြှီးရင်း ခစွရြင်း.. ခစွလြို့ကို မဝနိုငခြဲ့ဘူးလေ ..။ ပုန်းညကကြ သူ့မှာ ရှိတာတွကေို ဆန်းဦးကို ရကရြကရြောရော အကုနပြေးသည် ။ သူကလည်း ပုန်းညကကြို အစွမ်းကုနဘြဲ ခစွပြဈလိုကသ်ည် ။ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆိုတာမွိုး …။ လှလိုကတ်ာ အရမ်းဘဲ ..။ အထီးဆိုလို့ ယငဖြို မသန်းဖူးတဲ့ ပုန်းညကလြေးရဲ့ တသကလြုံး ထိန်းသိမ်းလာခဲ့တဲ့ ရတနာရှှကြေုတလြေးကို သူ ဖြင့ခြှင့ရြခဲ့သည် ။ နမထေိလမထေိ တသကလြုံး အကာအကြယထြဲ နခေဲ့တဲ့ ဒီရှှကြေုတလြေးကို သူ အမှတတ်နိုး နမ်းခဲ့သည် ။ ယခုတိုင် ရှှကြေုတလြေးရဲ့ အငှေ့အသကတ်ှေ သူ့ပါးစပမြှာ စွဲငှိနဆေဲလို့ သူထငသ်ည် ။
ညိုတငရြဲ့မှင်းလှည်းကို သူအမြဲသုံးသည် ။ ညိုတငသ်ည် နှုတလြုံတဲ့ စိတခြရွတဲ့ကောင် ..။ သူ့ရဲလုပင်န်းတွကေို ရှာတွတခွေင် လိုကလြုပဆြောငရြာမှာလည်း ညိုတငရြဲ့ မှင်းလှည်းကိုဘဲ သူသုံးသည် ။ ညိုတင့ကြို သူ့မှင်းလှည်းကို သုံးတဲ့အတွကြ ငှကြေေးအားဖြင့ြ မပေးနိုငပြမယေ့ြ ညိုတငတ်ို့ မီးစကရြစကေတ်ှအတွေကြ သုံးဖို့ ဓါတဆြီ သူပေးသည် ။ အပြနအြလှနပြေါ့ ..။ ရှေးခတ်ကေ သုံးခဲ့တဲ့ ဘာတာစဈစတန် .. တဈဦးလိုအပတ်ာနဲ့ တဈဦးမှာရှိတာ ပိုတာ လဲလှယတ်ဲ့ စနဈ .. ဖလှယတ်ဲ့ စနဈ။
စခန်းကို ပြနရြောကတ်ော့ သူ့ရဲဘောလြေးတွကေ လဖကရြညန်ဲ့ ပေါငမြုန့ထြောပတသ်ုပ် လာကြှေးလို့ စားနတေုန်း ရဲကြပကြှီးဗလ ရောကလြာသည် ။
“ စောလှခညွလြား ..ဘာထူးလဲ…”
“ ထူးတယ်.. စခန်းမှူးရေ..။ ထူးလို့ စောစောစီးစီး ပြေးလာတာ …”
“ လင်းစမ်းပါဦး ကိုဗလ ရယ် ..”
“ လူဝငစြားလေး ကြှကန်ီကိဈစ ထူးတယ် … စခန်းမှူး ..”
“ ဟင်…ဘာဖြစ်လဲ….ကြှကန်ီ..ဘာဖြစ်လဲ”
“ ကြှကန်ီက အပြင်းဖြားပြီး ကယောငကြတန်းနဲ့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနတေဲ့အထဲ သူ့ကို မုဒိန်းကငွ့တ်ာ လူတဈယောကထြကြ မကဘူးလို့ သူ့စကားထဲ ပါလာတယလြို့ သိရလို့ စခန်းမှူး.. ကြှကန်ီဆီကို ထပသ်ှားရငကြောင်းမယ် ထငမြိလို့…”
“ ဟာ… သှားမှာပေါ့ဗွာ…. သှားမယ်..။ ဒီလူသတတ်ရားခံကိုလည်း ကနွောြ လကရြ ဖမ်းချင်န်တော…”
တဈညလုံး ပုန်းညကကြို အခစွကြှမ်းလာတာမို့ ဆန်းဦး နုံးနသည်ေ ။ ကြှကန်ီဆီက ဘာထပမြွား သတင်းထူးဦးမလဲ သူသှားမေးချင်သ်ည် ။ သို့ပမယေ့ြ သူ ကြှကန်ီဆီကို ခကြခြငွြး မသှားနိုငဘြူး ။ နားလည်း မနားလိုကရြ ..။ သူတို့ နယမြှထေဲ ရှာတွကေို လိုကတ်ိုကန်တေဲ့ နဒွန်ေးဆိုတဲ့ ဓါးပြကောငရြဲ့ သတင်းတဈခု ရလိုကလြို့ ခကြခြငွြး ထလိုကရြသည် ။ တောရဲဆိုတော့ မှင်းလှည်းနဲ့ဘဲ ..။ ကား မရှိဘူး ..။
ညိုတင့ကြိုဘဲ အကူအညီတောင်းရသည် ။ ညိုတငကြ ဖငပြေါ့သည် ။ ခိုင်းကောင်းသည် ။ နှုတလြုံသည် ။ အမြဲ ပြုံးနတတေသ်ည် ။ ဆန်းဦးတို့ လကန်ကြ အပြည့အြစုံနဲ့ လူအငအြားနဲ့ သတင်းရတဲ့ ဆငမြှီးဆှဲရှာဖကကြို လိုကသ်ှားကြသည် ။ ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောငကြို ဦးနီတိုးရဲ့ အခွအနေကေို သှားအကဲခတခြိုင်းလိုကသ်ည် ။ သူက ဆငမြှီးဆှဲရှာဖကမြှာ ရှိမည်..။ အရေးကြီးရင် ဆကသ်ှယဖြို့ မှာထားသည် ။ ဓါးပြမှုလိုကတ်ဲ့ ကိဈစပြတရြင် သူ လိုကခြဲ့မညလြို့ မှာလိုကသ်ည် ။
လမ်းကြမ်းလှန်းလို့ မှင်းလှည်းက ခုနပြေါကရြမ်းခါနသည်ေ ။ သူနဲ့ပါတဲ့ ရဲကြပကြှီးဗလက သူ့ရဲဘောတ်ှကေို သနတေတ်ှကေို မောင်းတင် ကညွထြိုးထားဖို့ မှာနသည်ေ ။ နဒွန်ေးတို့က လကမြှနလြကယ်ဉကြှသည် ။ ရဲကို ကြောကလြို့ ထွကပြှေးကြမယ့လြူတွေ မဟုတဘြူး ..။ ပြနပြဈခတရြဲတဲ့ လူတွေ ..။
“ စခန်းမှူး ..”
“ဟင် ..”
ပုန်းညကအြကြောင်း အတွေးလှနန်တေဲ့ ဆန်းဦးကို ဗလက ခေါလြိုကသ်ည် ။
“ ဒီဖကကြ ကိဈစပြတရြင် လူဝငစြားလေး ကြှကန်ီဆီ သှားလိုကမြလား …”
“ အင်း.. ကောင်းသားဘဲ.. ဟင်းဟင်း..။ ဒါပမယေ့ြ ဓါးပြနဒွန်ေးတို့ကို လိုကတ်ာက ဘယလြောကကြှာမလဲ ခငဗြွား သိလို့လား…”
“ သတင်းအရ ဆိုရငတ်ော့ နဒွန်ေး အဲဒီမှာ ရှိနမှောပါ ..။ ကနွောတ်ို့ အခုလောကြ လူအငအြား.. လကန်ကအြငအြားနဲ့ ဆိုရင် ဒီငတိတွကေို ကောင်းကောင်းကြီး ဝိုင်းထောင်းပစ်လိုကန်ိုငပြါလိမ့မြယ်… စခန်းမှူး …”
“ ကနွောြ ကိုမှင့မြောငမြောငကြို အရပဝြတန်ဲ့ ဆငကြွုံးရှာ လှှတထြားတယ် ..။ ဦးနီတိုးကို တစေ့တစောင်း ကြည့်ခြိုင်းထားတယ် …”
“ ကောင်းပါတယ် စခန်းမှူး…။ ကနွောတ်ော့ ဦးနီတိုးကို ဆှဲလိုကပြှီး စိတဓြါတကြအွောင် ပညာပေးလိုကရြင် ပေါလြာမှာဘဲလို့ ထငတ်ယ် …”
“ အင်း .. ပေါမြှာပါ …။ သိတဲ့အတိုင်းဘဲ.. ပြဈမှု ကြူးလှနတ်ဲ့ သူတွဟော သူတို့ဖာသာလည်း လိပပြှာမလုံတတဘြူး …။ တခါတလေ အမှားတဈခုခုကို ထပကြွူးလှနမြိတတကြှတယ် ..။ ဒါကြောင့ြ ကိုမှင့မြောငမြောငကြို စနဲနာခိုင်းထားတာ…..။ မိမှာပါ….. မကြာခင်….”
ဆငမြှီးဆှဲရှာသည် တောတ်ောြ ခေါငသ်ည် ။ အိမခြှနည်ေးနည်းနဲ့ ရှာလေး ..။ ရှာနားကို မရောကခြင် လမ်းဆင်းလွှောကလြိုကကြှသည် ။ ဗလက အရပဝြတန်ဲ့မို့ သူ့ကို ရှာထဲကို အရငဝြငခြိုင်းသည် ။ ဓါးပြတွရေဲ့ အခွအနေကေို ကြိုတင် ထောကလြှမ်းခိုင်းတာ ..။ သူတို့ ရှိနမနေကေို စကန်ဲ့ သတင်းပို့ဖို့ ပြောလိုကသ်ည် ။
ဆန်းဦးနဲ့အဖြဲ့ ရှာပြငမြှာ ကင်းပုန်းဝပပြှီး စောင့န်ခေဲ့ကြသည် ။ ဗလ ရှာထဲကို တောသားတဈယောကလြိုဘဲ စုတစြုတပြှတပြှတ် ဖိနပမြပါဘဲ လွှောကဝြငသ်ှားသည် ။ ဆန်းဦး ဝေါကြီတောကြီစကလြေး ဖြင့ပြှီး စောင့န်သည်ေ ။ ဒီ နဒွန်ေးဆိုတဲ့ကောင် ဦးဆောငတ်ဲ့ ဓါးပြအဖြဲ့ကို သူ အပြတရြှင်း နှိမန်င်းနိုငခြဲ့မယ် ဆိုရင် အထကလြူကြီးတွဆေီ သူ့လုပရြညကြိုငရြည် ကောင်းတဲ့သတင်း ရောကသ်ှားမှာ အသအချောဘဲ ..။ ရာထူးတိုးခဲ့ရင် ပုန်းညကလြေးနဲ့ မင်ျဂလာဆောငဖြို့ ပိုအိုကသှေားမှာပေါ့ ..။
——————————————-
“ လာ…လာအိပတ်ော့ ကိုနီတိုး…”
ဒေါခြှေးမက ခွငထြောငထြဲက လှမ်းခေါသ်ည် ။ တခွိနလြုံးလိုလို ပြတင်းပေါကကြနေ ခွံထောင့ကြ စိနပြန်းပငကြှီးဆီကို ကြည့်န်တေဲ့ ဦးနီတိုးကို တရေးနိုးလာတဲ့ ဒေါခြှေးမက ပါးစပကြ
“ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ရှငတ်ော့ ကနွြးမာရေး ထိခိုကလြာလိမ့မြယ် ကိုနီတိုး..”
လို့ပြောရင်း ထပခြါထပခြါ ခေါလြို့ ဦးနီတိုးလည်း ဘတဂြှကို အိမထြရံမှာ ခွိတပြှီး ကုတငဖြကကြို ပြနလြွှောကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဦးနီတိုးက အိပရြာထဲ ပြနရြောကတ်ော့ ဒေါခြှေးမရဲ့ တတွတတ်ှတ် ပြောဆို ဆုံးမနတောတွမွေား ခံရဦးမှာလား ဆိုပြီး စိတည်ဈနပမေယေ့ြ သူထငသ်လို ဒေါခြှေးမက ပါးစပကြ ဘာမှ ပြောမလာဘူး ..။ ဦးနီတိုး ထငမြထားတာ တဈခု ဖြစ်လာသည် ။ အိပမြကမြကန်သလေားတောင် ထငမြိသှားရသည် ။ ဒေါခြှေးမရဲ့ လကတ်ဈဖကကြ သူ့ကိုယအြောကပျိုင်းကို တဖြဖြ ပြတသ်ပပြေးလာလို့ ..။
သူ့ပေါငတ်ှကေို ပြတန်ရောက ပုဆိုးစကို ဆှဲဖြုတလြိုကတ်ော့ ဟား.. ခွေးမတော့ ငယမြူပြနန်ပြေီ…. လို့ စိတထြဲက ရရှတေလြိုကဆြဲ သူ့ဖြားဖကတ်ောြ ညိုတုတကြို ဒေါခြှေးမ ကိုငဆြုပည်ှဈ ပြတဆြှနပြေီ ။
“ အိုးး…အင်းးးး…….”
ဒေါခြှေးမ ဘာစိတကြူးပေါကသ်လဲ မသိဘူး…။ ဒေါခြှေးမ ဦးနီတိုးကို လိငကြိဈစ ငှင်းဆနခြဲ့တာ ဆယန်ှဈ မကတော့…။ ကြည့်ရြတာ တဈဆခွေောကတ်ယလြို့ ထငပြှီး ကြောကလြန့န်တေဲ့ လငဖြစ်သူကို စိတပြှောင်းပေးချင်တ်ာကြောင့ြ ဖြစ်မည် ။ ဒေါခြှေးမ ပြတတ်ိုကန်ှိုးဆှတာတွကြေောင့ြ ဦးနီတိုးရဲ့ တနဆြာကြီး ကြီးထွား မာကြောလာသည် ။ ထောင်းကနဲ ထကြှလာတဲ့ သူ့တဏှာရာဂစိတတ်ှကြေောင့ြ ဒေါခြှေးမ ကိုယလြုံးတွကေို လကန်ဲ့ စမ်းကိုငလြိုကတ်ော့ ဒေါခြှေးမရဲ့ ကိုယအြပေါပျိုင်းမှာ အဝတမြဲ့နတော စမ်းမိလိုကသ်ည် ။ ဒေါခြှေးမ ဘယအြခွိနကြ ခွှတပြဈထားသလဲ မသိ ..။ ရငစြိုငထြှားထွားကြီးတွကေို စမ်းမိသည် ။
ဒီရငသ်ားစိုငကြှီးတွကေို ဦးနီတိုး စိတရြှိလကရြှိ ကိုငတ်ှယဖြစွည်ှဈတော့သည် ။ ဒေါခြှေးမကလည်း သူ့တနဆြာထိပပျိုင်းကို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဖြဖြလေး ကုတခြှဈပေးနသည်ေ ။ ခံလို့ကောင်းလှန်းလို့ ဦးနီတိုး တဟင်းဟင်း တအင်းအင်းနဲ့ ဖီလငတ်ှေ ဇွတတ်ကလြာသည် ။ ဒေါခြှေးမက တနဆြာချောင်းကြီးကို သူ့ပါးဖောင်းဖောင်းကြီးနဲ့ ပြတသ်ပပြေးလာနသည်ေ ..။
အင်း…နီးတော့ နီးစပလြာပြီ …. ။ ဟိုးငယင်ယကြလိုများ စုပပြေးတော့လမလေားလို့ ဦးနီတိုး ထငမြိသည် ။ သတေော့ မသချောသေး …။ ခွေးမသည် စိတသ်ဘောကောင်းတဲ့ ကောငမ် မဟုတဘြူး ..။ အမြဲတမ်း ဆူဆဲ ဒေါသကြီးနတေဲ့ ကောငမ် ..။
ဘာမှ အလုပမြခံတာ.. လုပမြပေးတာ ဆယန်ှဈမကတော့ဘူး ..။ ဒါကြောင့ြ ဦးနီတိုး ရာနှုန်းပြည့ြ မမွှောလြင့ရြဲ ..။
ဒါပမယေ့ြ ခဏလည်းကြာရော ဒေါခြှေးမက သူ့တနဆြာကြီးရဲ့ ထိပပျိုင်းကို ပါးစပထြဲ ငုံလိုကတ်ာကို ခံလိုကရြသည် ။ ဒေါခြှေးမ လွှာထိပကြ သူ့တနဆြာ ကြမ်းသီးခေါင်းကြားကို ပြတထြိုးသှားတာကြောင့ြ ဦးနီတိုး တုနသ်ှားသည် ။ အင်းးး…. လို့ ညည်းမိသှားသည် ။ ဟား.. အိုး…. စုပပြှီ ။ခွေးမ စုပပြှီ ။ တနဆြာအရင်းကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုင်.. ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကန်ဲ့ သူ့ ဂွေးစိနှစ်လုံးကို ပြတသ်ပပြေးပြီး စုပပြေးသည် ။
“ အား…ဟင်းဟင်း…….အား…”
အမလေး . . ခွေးမ ပညာတွေ ပြနပြေီ ။ မရတာ နှစ်နဲ့ခွီပြီး ကြာသှားတဲ့ ဒေါခြှေးမရဲ့ စုပပြေးတာတွကေ ဦးနီတိုးကို အရမ်းကောင်းသှားစလေို့ သုတလြှှတခြါနီး ဖြစ်လာရသည် ။
“ အို… အား… အား…….. အား……. တောြ… တောပြှီ… ငါ… ငါ…… ပြီးသှားလိမ့မြယ် ……..”
ဒေါခြှေးမ အစုပရြပလြိုကသ်ည် ။
“ ဘယလြိုလဲ ကိုနီတိုး.. ကြိုကလြား ..”
“ဟာ… ဘယန်ှယ့်မေးလိုကတ်ာလဲ .. ခွေးမရယ် …။ ကြိုကတ်ာပေါ့… ဟူး… ကောင်းလိုကတ်ာ”
ဒေါခြှေးမက ကုတငဘြေးက ခုံပေါတ်ငထြားတဲ့ မီးအိမလြေးကို ထွန်းညှိလိုကသ်ည် ။ မီးရောငမြှိနမြှိနအြောကမြှာ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး ဖြစ်နတေဲ့ ဒေါခြှေးမကို ဦးနီတိုး တွေ့လိုကရြသည် ။ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတ် ညိုညိုကြီးတွကြေားက အမှှေးမဲမဲနဲ့ ဟပြဲကြီးကို တွေ့လိုကရြတော့ ထုန်းကနဲ တဏှာစိတတ်ှကေ မိုးထိအောင် မှင့များသှားရပြီး သူ့တနဆြာကြီးလည်း အစွမ်းကုန် မာထောငသ်ှားရသည် ။
“ လိုးမလား..ကိုနီုတိုး..”
ဘယလြိုမေးလိုကတ်ာပါလိမ့ြ ခွေးမရယ် …။ နီတိုးမှာ ဒါ ပြတလြပန်လေို့ မုဒိန်းသမားလည်းဖြစ် လူသတသ်မားလည်းဖြစ် …။ ဒေါခြှေးမ ပေါငတ်နကြှီးတွကေို ဖြဲကားပြီး ဒေါခြှေးမ ကိုယပြေါြ တကခြှမှောကပြှီး သူ့တနဆြာမဲမဲတုတတ်ုတကြှီးကို ဖောင်းခုံးနတေဲ့ ဒေါခြှေးမရဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးထဲကို သှတသ်ှင်းဖို့ ကြိုးစားလသည်ေ ။
ဒေါခြှေးမလည်း လိုချင်န်သလေား မသိဘူး ..။ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ပေါငတ်နတ်ှကေို အသားကုန် ဖြဲကားပေးသည် ။ အရညတ်ှေ ရှှဲနတေဲ့ ဒေါခြှေးမရဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးထဲကို တနဆြာကြီး ဖိသှင်းလိုကတ်ော့ ဒေါခြှေးမ ကြနပေစြှာနဲ့ ဦးနီတိုးကြောပြငကြို လှမ်းဖကလြိုကသ်ည် ။ ရငသ်ားစိုငထြှားထွားကြီး နှစ်လုံးကို အားရှိပါးရှိ ဖစွည်ှဈကိုငဆြုပရြင်း တရှူးရှူး အသံတွနေဲ့ အားယူရင်း ဖငကြို ကော့ကာကော့ကာနဲ့ အသှင်းအထုတ် သံဝါသအမှုကို ပြုကငွ့န်တေော့ ကုတငဟြောင်းကြီးက တကြှိကြှိနဲ့ လှုပလြာသည် ။
ခွေးမဟာက မလုပတ်ာ အရမ်းကို ကြာသှားလို့လားမသိဘူး ။ ကောင်းနတယ်ေ ။ ကောင်းကောင်းနဲ့ သူ တအား ဆောင့ထြည့တ်ော့တာဘဲ ။
“အိုး… အိုး.. အိုး….. ဆောင့ျ… ဆောင့ျ… ဆောင့ျ……… အား…… အား… ကောင်းတယ်….. ကောင်းတယ်…….”
သူ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး ဆောင့ထြည့န်ရင်ေး ခွေးမဆီက ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာတာ ထူးခွားတဲ့ အသံမို့ မကြလြုံးကို ဖြင့ကြှည့လြိုကမြိသည် ။ သူမှငလြိုကရြတာက ပေါငဖြှဲကားပြီး အောကကြနေ တငပြါးတွကေို မှှေ့ကာမှှေ့ကာနဲ့ လုပရြင်း သူဆောင့ထြည့သ်မွှ အရသာခံနတေဲ့ ခငမြှုံ….။ ဒေါခြှေးမ မဟုတတ်ော့ဘဲ ခငမြှုံ ဖြစ်နသည်ေ ။ မကြလြုံးနီနီကြီးတွေ ပြူးပြီး ကြည့်န်တေဲ့ ခငမြှုံ ….. …… ။
“ အားးးးးးးးး”
ကြောကလြှန်းလို့ အသံကုန် အောလြိုကတ်ဲ့ သူ့အသံက ကယွလြှန်းလှသည် ။
“ ကိုနီုတိုး.. ကိုနီတိုး …. ဘာဖြစ်တာလဲ.. ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ … ………….”
သူ ဒေါခြှေးမကိုယပြေါမြှာ ခွရကကြှီးနဲ့ ကလေးငယတ်ဈယောကလြို အောဟြဈ ငိုကြှေးနမေိသည် ။ သူ့တနဆြာကြီးက ဒေါခြှေးမ အင်ျဂါစပထြဲမှာ တပရြကကြှီးရှိဆဲ …။
ဦးနီတိုး မနကလြင်းတာနဲ့ ရှာထဲက သူ ခေါခြိုင်းနကြေ မောငသ်ီးတို့ ငပြဲတို့ကို သှားခေါပြှီး သူ့ခွံက စိနပြန်းပငကြှီးကို ခုတတ်ော့တာဘဲ ..။ စိတထြဲက.. အပငမြရှိရင် တဈဆေ ဘယလြိုအောင်းမလဲ ခိုမလဲလို့ ကြုံးဝါးနသည်ေ ။ အူလှန်းတဲ့ ခွေးတွကေိုလည်း အမဲရိုးမှာ ပိုးသတဆြေးတွေ သုတလြိမ်းပြီး ကြှေးမည်။ ကြည့်ကြှသေးတာပေါ့…. အူနိုင်ဦးမလား …။ အူလှန်းတဲ့ခွေးတွေ…. ငရဲကို ပို့ပစ်မည် …။
သဈပငခြုတန်တောကို ဦးနီတိုး ကြီးကြပန်သည်ေ . .။ မောငသ်ီးတို့ ငပြဲတို့ မတောတ်ဆ ပြုတကြတွာတို့ သဈကိုင်းပိတာတို့ ဖြစ်လို့ မဖြစ်ဘူး ..။ တောကြှာ သရဲလုပလြို့ ထိတယ် ဖြစ်နမည်ေ ။ ဒီလောကြ သတိထားနတေဲ့ကြားက အပငပြေါြ မွောကတ်ဈကောငလြို တကပြှီး သဈကိုင်းတွေ ဖြတခြုတခြနွတေဲ့ ငပြဲ အသံပြဲကြီးနဲ့ အောလြိုကတ်ဲ့အသံက ဦးနီတိုးကို တုနလြှုပခြှောကခြှားသှားစသည်ေ ..။
“ ငပြဲ…..ဘာ..ဘာဖြစ်တာလဲ…..”
“ သှေးတွေ.. သှေးတွေ….. သှေးတွေ… သဈပငထြဲက စိမ့ထြှကလြာတယ်…။ တောပြှီဗွာ.. ကနွောြ ဆကမြခုတရြဲတော့ဘူး…”
“ ဘယမြှာလဲ….ဘယမြှာလဲ….”
ဦးနီတိုး ပြခိုင်းတော့လည်း ငပြဲ မပြနိုင် ..။ ဘာသှေးမှ မရှိဘူး …။
“ ချောကပြှီထငတ်ယ်… ဦးနီတိုးရေ…”
“ ဟာကြာ.. မင်းစိတထြငလြို့ပါ..။ ကဲကဲ… ဆကခြုတလြိုကကြှရအောင် ..”
“ ဦးနီတိုး ”
သာ၀ ဆိုတဲ့ ပါးစပပြှတဲ့ အာချောငတ်ဲ့ကောင် ရောကလြာသည် ။
“ အဟဲ.. သဈပငခြုတန်လေား.. ဦးနီတိုး …”
ပြုံးစိစိနဲ့ လာမေးသည် ။
“ မင်း မှငတ်ယမြဟုတလြား ..။ ကဲ.. ဘာတွမွေား သတင်းဖြန့ခြငွသ်ေးလဲ .. ဘာထူးလဲ.. မင်း လူဝငစြားတို့.. တဈဆတေို့ …”
“ သတင်းထူးတယ်.. ဦးနီတိုး …။ လူဝငစြားလေး ကြှကန်ီသတင်း…”
“ ဟင်…..ဘာ…ဘာသတင်းလဲ ….. ”
“ ကြှကန်ီ အပြင်းဖြားတယ်…တဲ့….။ ဖြားတော့ ပါးစပကြ ညည်းငှူယောငရြမ်းတာ.. သူ့ကို မုဒိန်းကငွ့တ်ဲ့လူတွေ နာမညတ်ှကေို ကယောငကြတန်း ပြောတယတ်ဲ့..။ သူ့ကို မုဒိန်းကငွ့တ်ာ တဈယောကထြဲ မဟုတဘြူး တဲ့ ”
“ ဟင် ….ဘယ်…ဘယန်ှဈယောကတ်ဲ့လဲ…”
“ အဲဒါမသိဘူး …။ ရှာလူကြီးတွကေ ရဲစခန်းကို အကြောင်းကြားထားတယတ်ဲ့…..။ ကြှကန်ီက သူ့ကို ဘယသ်ူတွကေ မုဒိန်းကငွ့ပြှီး ဘယသ်ူတွကေ သတတ်ယဆြိုတာ ရဲကိုပြောတော့မယ် ထငတ်ာဘဲ… တဲ့ ”
“ ဟေ..ဟုတလြား …”
ဦးနီတိုး တုနလြှုပသ်ှားသည် ..။ အင်း…. မှဟနကြှီး အကြောင်းများလား ….. လို့ တွေးလိုကမြိသည် ။ ခငမြှုံကို သတလြိုကတ်ုန်းက ဘယသ်ူမှ မသိ မတွေ့ခဲ့ပမယေ့ြ ခငခြငရြီကို သူ ရတွင်ေးပကြန်ား ညာခေါပြှီး လညပြင်းကို ညှဈသတခြဲ့တော့ ခငခြငရြီ သပြေီအမှတန်ဲ့ ခွထေောကတ်ှကနေေ ဆှဲပြီး ရတွင်ေးပကြန်ားကို ဆှဲလာတဲ့အခွိန် နှားကြောင်းနရင်ေး ခွီးယိုချင်လြို့ ခွုံလာတိုးတဲ့ မှဟနကြှီး တွေ့သှားခဲ့သည်။
ဒီအခွိနမြှာ မသဘေဲ သတိလဈသှားတာဘဲ ဖြစ်တဲ့ ခငခြငရြီ မကြလြုံး ပြင့လြာသည်။ မှဟနကြှီး ထွကပြှေးမယ် လုပတ်ော့ သူ ဓါးကိုထုတပြှီး လိုကသ်ည် ။ မှဟနကြှီးကို ဖမ်းမိတော့ သူ ဓါးနဲ့ လညပြင်းကို ဖိထောကပြှီး.. ဒီကိဈစ နှုတလြုံဖို့.. အာချောငတ်ာနဲ့ လာသတမြည် … နှုတလြုံရင် မင်းကို ငါ ထောကပြံ့မညလြို့ ခွိမ်းချောကသ်ည် ။ မှဟနကြှီးက သူ့ကို မသတဖြို့.. သူ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြော မဟပါဘူးလို့ ကတိပေးသည် ။ သူနဲ့ မှဟနကြှီး ပြောဆိုနကြတေဲ့အခွိန် ခငခြငရြီ ဒူးထောကရြကြ ပါးစပကြ
“ ကယကြှပါရှင်… ကယကြှပါ…”
လို့ အောည်ည်းနတောကို တွေ့လိုကရြလို့ သူပြေးပြီး မကြန်ှာကို လကဝြါးနဲ့ ရိုကထြည့လြိုကသ်ည် ။ မှဟနကြှီးက ပကလြကလြဲကသွှားတဲ့ ခငခြငရြီကို ငေးကြည့်န်သည်ေ ။ ခငခြငရြီရဲ့ ထမိနလြေးက လနတ်ကန်တောကြောင့ြ ပေါငတ်နဖြှူဖြူဖြေးဖြေးနှစ်ချောင်းကို မှဟနကြှီး တွေ့နရလေို့ မကြစြိတွေ ကြှတထြှကမြတတ် ပြူးပြဲကြည့်န်သည်ေ ။ သူ့ရိုကခြကြပြှင်းတာကြောင့ြ ခငခြငရြီ တအင်းအင်း ညည်းရင်း ပြနမြထနိုင် ။ သူ အကြံရသှားသည် ။ မှဟနကြှီးကို သူနဲ့အတူတူ အမှုတွဲ လုပလြိုကဖြို့၊ သဖေောည်ှိဖို့..။
“ ဟေ့ကောင်.. မင်း .. ဒီကောငမြလေးကို ကြည့်စြမ်း…. မလှဘူးလား …”
မှဟနကြှီးက သှားဝါဝါတွေ ပေါအြောင် ဟီးကနဲ ရယလြိုကသ်ည် ။
“ ဟာ.. လှတာပေါ့ဗွ…. ဟီး… ကြည့်ပြါဦး လှလိုကတ်ဲ့ ပေါငတ်ုံးတွေ”
“ မင်း မခခွငွဘြူးလား … ဒီမှာကြည့်ြ…”
သူ ခငခြငရြီ့ထမိနကြို လှနတ်ငလြိုကတ်ော့ ပေါငတ်နတ်ှကြေား ခလယဂြှဆုံက ခငခြငရြီ့အင်ျဂါစပကြှီး ဘှားကနဲ ပေါလြာသည် ။
“ ဟာ…စောကပြတကြှီး…..လှလိုကထြာ …….”
မှဟနကြှီး အရမ်းသဘောကသွှားသည် ။ ခငခြငရြီရဲ့အဖုတမြှှေး ရိပထြားလို့ အဖုတကြှီးက ပြောငဝြင်းခုံးမို့နသည်ေ ။ ဒါကို တွေ့လိုကရြလို့ မှဟနကြှီး သှားရညတ်မှားမှား ဖြစ်နရသေည် ။
“ အေး.. စောကပြတ် လိုးချင်လြား.. လိုးလေ.. တကလြိုး….”
“ တကယကြှီးလား…. ဦးနီတိုးရယ်….။ မုဒိန်းမှုနဲ့ ထောငကြနွပေါ့မယ်..”
“ မင်းနဲ့ငါ နှုတလြုံရင် ဘယသ်ူမှ မသိဘူး…။ မင်းတကလြိုးပြီးရင် ငါသူ့ကို ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲ ပစ်ခလွိုကမြှာ..။ ကဲ.. လိုး… လိုး…. တကလြိုးကြာ…”
အမှနကြ သူ သဘေောည်ှိလိုကခြှင်းသာ ဖြစ်သည် ။ ဒီလို လုပလြိုကခြှင်းအားဖြင့ြ မှဟနကြှီးသည် သူပါ အပြဈရှိသှားလို့ ဘယတ်ော့မှ ဖောတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး …။
မှဟနကြှီး သူ ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးစုတကြို ခွှတခြပြှီး ခငခြငရြီ့ပေါငတ်နတ်ှကေို ဖြဲကားကာ ပေါငတ်နတ်ှကြေားထဲ နရောယူကာ သူ့လိငတ်နမြဲမဲတုတတ်ုတကြှီးကို ခငခြငရြီ့ အင်ျဂါစပထြဲ သှင်းထည့တ်ော့သည် ။ ခငခြငရြီ မကြစြိတွေ ပြင့လြာသည် ။
“ အင်း… အင်… ဟင် …. ဘယသ်ူ … ဘယသ်ူလဲ…။ အို…. မှဟနကြှီး … ဟင်.. နင်.. နင်…. ငါ့ကို တကလြုပန်တယ်ေ… ဟယ်… ခွေးကောင်…”
ရုန်းကနထြိုးကြိတလြာတဲ့ ခငခြငရြီကို ရမကပြှင်းနတေဲ့ မှဟနကြှီး အတင်းခွုပကြိုငကြာ တရှီးရှီးနဲ့ ထိုးဆောင့ကြာ လုပန်ခွေိန် သူက မှဟနကြှီး ခွှတထြားတဲ့ ပုဆိုးစုတကြို မှဟနကြှီးကို လှမ်းပေးရင်း..
“ သူမအောန်ိုငအြောင် ပါးစပကြိုပိတ်..”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ မှဟနကြှီးလည်း ပုဆိုးစုတန်ဲ့ ခငခြငရြီ့မကြန်ှာကို တအားဖိထားပြီး သူ လိုရာဆန်ဒ ပြည့ရြေးကို အားသှနတ်ော့သည် ။ တောတ်ောကြှာကြာ ဖိထားတော့ ခငခြငရြီလည်း ဝူးဝူးဝါးဝါး.. ပလုံးပထွေး အသံတွေ ထွကရြင်း ငှိမကြသွှားသည် ။ မှဟနကြှီးလည်း မကြန်ှာမော့ ခါးကော့ပြီး ပြီးဆုံးခွင်း ကို တကလြှမ်း ရောကရြှိသှားသောအခါ တောရိုင်း တိရဈဆာနတ်ဈကောငလြိုဘဲ အသံကုန် အောဟြဈလိုကသ်ည် ။
“ ကဲ မှဟနကြှီး…. သူ့ကို ရတွင်ေးပကြထြဲ ပစ်ခရွအောင်.. ငါ့ကို ကူမပေးစမ်း…”
သူနဲ့ မှဟနကြှီး ခငခြငရြီကို အတူတူမပြီး ရတွင်ေးပကြကြှီးထဲကို ပစ်ခလွိုကကြှသည် ။ ဘုန်းကနဲ ခငခြငရြီရဲ့ ကိုယခြန်ဓာနဲ့ ရတွင်ေးပကြအြောကခြှနေဲ့ ထိတွေ့လိုကတ်ဲ့ အသံကြီးကြောင့ြ မှဟနကြှီး မကြလြုံးတွေ ပြူးထွကပြှီး တုနလြှုပသ်ှားတာကို တွေ့လိုကရြသည် ။
“ ကဲ မှဟနကြှီး…။ မင်း ဒီကိဈစကို မေ့လိုကတ်ော့.. ခေါင်းထဲက ထုတလြိုကတ်ော့..။ မင်း ဆနဆြီဆား လိုချင်ရြင် ငါ့ဆိုငလြာယူ.. ကြားလား…”
“ ဟုတကြဲ့…”
“ ကဲ လဈတော့…”
မှဟနကြှီး နှားစားကကြဖြကကြို ပြနထြှကသ်ှားသည် ။ သူလည်း အဲဒီနရောက အမှနဆြုံး ထွကပြှေးခဲ့သည် ။ သူ လူမသုံးတဲ့ တောလမ်းကလေးကနေ ရှာကို ပြနရြောကအြောင် သုတခြှတငေသ်ည် ။ တကိုယလြုံး ခွှေးတွရှေှဲ
နသည်ေ ။
နောကပျိုင်းမှာ သူသည် မှဟနကြှီးကို သတပြဈဖို့ အကြိမကြှိမ် စဉြးစားခဲ့သေးသည် ။ မှဟနကြှီးက ဉာဏပြညာ နည်းပါးပြီး ဆင်းရဲလှန်းသည် ။ စကားလည်း နည်းသည် ။ ဦးနှောကသ်ိပမြကောင်းဘူး ကပြမြပြည့ဘြူးလို့ ရှာထဲမှာ ကဲ့ရဲ့အပြဈတင် ခံနရတေဲ့ကောင် ..။ သူကြှေးတာကို စား… သူခိုင်းတာကို လုပပြှီး အမြဲနှုတလြုံလို့ မသတရြကဘြူး ..။
ခငခြငရြီကို ရှင်းပစ်လိုကပြှီးတဲ့ ၆ နှစ်အတွင်း မှဟနကြှီးသည် ဒီကိဈစနဲ့ ပတသ်ကပြှီး ဘယသ်ူ့ကိုမှ အာမချောင်.. တိတတ်ိတဆြိတဆြိတ် နခေဲ့သည် ။ သူက သနားပြီး ဆနဆြီဆား…. ပေးခဲ့တာ ထောကပြံ့ခဲ့သည် .။ အခု ကြှကန်ီက သူ့ကို သတတ်ဲ့အခွိန် မှဟနကြှီးလည်း ပါတယလြို့ ရဲစခန်းမှူးကို ပြောမလား … ။ မှဟနကြှီးကို ရဲတွေ သသခွေောခွာ စဈမေးရင် ..( ရိုကန်ှကြ စဈရင် ) မှဟနကြှီးက ဖောလြိုကန်ိုငသ်ည် ။
အင်း.. ကြှကန်ီ… ကြှကန်ီ .. ဒင်းကလေးကို လကစြတုံးလိုကမြှ အေးမှာ ..။ ဒါဆိုရငတ်ော့ ဘယကြမှ ပေါစြရာ မရှိတော့ဘူး …။ ကြှကန်ီရဲ့ အိမကြိုလည်း တစေ့တစောင်း ကြည့်ထြားပြီးပြီ ..။ ဒီကလေး မိသားစုက ဆင်းရဲတာမှ ကုန်းကောကစြရာတောင် မရှိတဲ့ နုံခွာလှန်းတဲ့ဟာတွေ ..။ ကြှကန်ီ အဖရေော အမရေော လယထြဲ ဆင်းကြရသည် .။ ဒီကလေး အိမမြှာဘဲ ကစားနမှော သချောသည် ။ လူလဈတဲ့အခွိန် မသာလေးကို အစဖြောကပြဈလိုကမြည် ။ မှဟနကြှီးကိုလည်း ရှင်းသင့ရြင် ရှင်းပစ်ရမည် ။
စိနပြန်းပငကြှီးတော့ အပြတရြှင်းပစ်လိုကပြှီ ..။ ခုတပြဈလိုကပြှီ ။ ဘာလာဦးမလဲ …။ အနာရှိရင် ဆေးရှိရမည် ။ ငါ့ကို အနှောကအြယှကလြာပေးရင် အကုနရြှင်းပစ်မယ် ..။
သာဝကို အေးစကြ တောကပြှောငတ်ဲ့ မကြလြုံးကြီးတွနေဲ့ စိုကကြှည့ပြှီး…
“ သာဝ.. မင်းလည်း ထမင်းဝအောင် စားထား …”
လို့ ပြောလိုကရြင်း အိမထြဲကို လှမ်းလွှောကသ်ှားတဲ့ ဦးနီတိုးသည် ကြှကန်ီလေးကိုလည်း ဒီလောက ကမျဘာထဲကနေ အပြီးအပိုင် မောင်းထုတဖြို့
ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကသ်ည် ။
—————————————-
သဈပငတ်ဈပငရြဲ့ ပငစြညကြို မှီပြီး ရဲကြပကြှီးဗလ ခေါတ်ာကို စောင့န်ရင်ေး ဆန်းဦး ညက ပုန်းညကန်ဲ့ နှစ်ပါးသှားခဲ့တာလေးတွကေို စမှုံ့ပြနန်သည်ေ ။ ပုန်းညကန်ဲ့ ထပတ်ှေ့ချင်န်သည်ေ ။ မနေ့ညက ပုန်းညကရြဲ့အမေ ဒေါအြမာနီ အိမမြှာ မရှိလို့ သှားတွေ့နိုငတ်ာ ..။ ပုန်းညကကြ သူ့အိမမြှာနတေဲ့ဒေါကြှီးစောတို့ကိုလည်း အသပေိုငလြို့ ..။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်.. ဒီညနေ သူတို့ဆိုငကြို သှားဦးမည် ။ သူ့မကြန်ှာလေးကို အနည်းဆုံး တွေ့ချင်သ်ည် ။ ဟူး …ပုန်းညကရြဲ့ ခစွတ်င်းနှီးနှောခဲ့တာလေးတွေ မှငယ်ောငတ်မ်းတနသည်ေ ။
ဘေးမှာခထွားတဲ့ စကားပြောစကလြေးက ဗလ ခေါတ်ဲ့ အသံကို ကြားလိုကလြို့ စကကြို ကောကကြိုငသ်ည် ။ ဗလက ဓါးပြတွေ ရှာထဲမှာ ရှိနတေဲ့အကြောင်း သတင်းပို့သည် ။ သူတို့ ထမင်းစားဖို့ ခကြပြှုတန်ကြပြေီး မကြာခင် သူတို့ ထမင်းစားကြလိမ့မြည် လို့ပြောပြသည်။ ထမင်းစားသောကန်ကြတေဲ့အခွိန် ဝငဖြမ်းရင် ပိုကောင်းသညလြို့ ဗလ အကြံပေးတဲ့အတိုင်း လုပဖြို့ သူ သဘောတူသည် ။
ပေါငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတ် တငထြားတဲ့ ကာဘိုငသ်နတေကြို မောင်းဆှဲတင် မောင်းထိန်းခလုပခြပြှီး ထရပလြိုကသ်ည် ။ သူ့ရဲဘောတ်ှကေို ဓါးပြတွရေဲ့ အခွအနေနေဲ့ သူတို့ ဘယလြို ဝိုင်းမည်.. ဘယလြို ဖမ်းမည် ဆိုတာတွေ အသေးစိတ် သူ ပြောသည် ။
“ တတန်ိုငသ်မွှ .. အရှငဖြမ်းမယ် ..။ ခုခံရင် ပစ်မယ် …။ ကညွလြမ်းကြောင်း ရှင်းမှ ပစ် ..။ မဆိုငတ်ဲ့ ရှာသားတွကေို မထိစနေဲ့ …။ ကြားတယန်ောြ.. မရှင်းတာရှိ.. မေး ..”
“ မရှိပါဘူး …”
ရဲသားတွကေ သံပျိုင် ဖြလေိုကကြှသည် ။
“ ကဲ….. ဒို့ ရှာထဲ ဝငမြယဟြေ့ …”
———————————————–
ဝါးခမောကကြို ခပင်ိုကင်ိုကဆြောင်းပြီး ကြှကန်ီတို့ အိမအြနောကဖြကမြှာ ဦးနီတိုး ရောကန်သည်ေ ။ ကြှကန်ီလို ငါးနှစ်အရှယကြလေးကို အပြောကရြှင်းဖို့ သူ ဘာလကန်ကမြှ မယူလာဘူး ။ သူ ခငခြငရြီကိုရော ခငမြှုံကိုရော သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဘဲ သတခြဲ့တာ ..။ ခငခြငရြီ ဝငစြားတယဆြိုတဲ့ ကြှကန်ီကိုလည်း သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဘဲ လညပြင်း ညှဈသတဖြို့ သူ စဉြးစားထားသည် ။
ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး တိတဆြိတန်သည်ေ ။ တိတဆြိတလြှန်းလို့ မသင်ျကာစရာတောင် ကောင်းနသည်ေ ။ လူသူ အရိပအြရောငလြည်း မတွေ့ရဘူး ..။ ကြှကန်ီတို့ တဲအနား တိုးကပသ်ှားသည် ။ ကြှကန်ီရဲ့ မိဘတွေ လယထြဲ ဆင်းနကြပေုံရသည် ။
တဲထဲကို ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။
ဟား…. အရငတ်ုန်းကလို ကြှကန်ီ လူဝငစြားဆိုပြီး သတင်းလာမေးတဲ့လူတွေ အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ ရှာထဲက မိန်းမကြီးနှစ်ယောကဘြဲ ကြှကန်ီနဲ့အတူ ရှိနသည်ေ ။ ကြှကန်ီနဲ့ စကားပြောနကြသေည် ။ ဒီမိန်းမတွေ ပြနတ်ာနဲ့ ကြှကန်ီကို လညပြင်းညှဈပြီး အသသတေပြဈလိုကမြညလြို့ မှန်းဆနသည်ေ ။
မိန်းမကြီးနှစ်ယောကကြလည်း ဘာတွေ မေးနမှန်ေး မသိဘူး ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူ ဒီမှာ ပုန်းစောင့န်ေ
တာ လူတွေ့သှားနိုငသ်ည် ။
———————————————
ဆန်းဦးတို့ ဓါးပြတွရေဲ့ တဲကို သှားဝိုင်းလိုကကြှသည် ။ ဓါးပြတွကေ ထမင်းဝိုင်းစားနကြတေဲ့ အခွိနမြှာ သူတို့ ဝိုင်းဖမ်းကြတော့ ပြေးခွိန် ခုခံခွိန် မရလိုကကြှဘူး ။ နဒွန်ေးက တဲထဲဝငပြှေးပြီး သနတေကြို ဆှဲချင်သ်ေးသည် ။ ဆန်းဦးက သနတေကြို မိုးပေါထြောငဖြောကပြှီး ချောကလြှန့လြိုကပြှီး နဒွန်ေး နောကကြ ပြေးဝငလြိုကသ်ှားသည် ။ တဲထဲရောကတ်ော့ ကုတငဘြေးမှာ ထောငထြားတဲ့ ရိုငဖြယသ်နတေကြို ပြေးဆှဲဖို့ ကြိုးစားတဲ့ နဒွန်ေးကို သနတေန်ဲ့ ခွိနသ်ည် ။
“ လုပလြေ..ကိုငလြိုကြ …ကိုငလြိုကစြမ်းပါ ..”
နဒွန်ေး မကိုင် ..။ နဒွန်ေး သိသည် ။ သူသနတေကြို ကိုငလြိုကရြင် ဒီရဲက သူ့ကို ပစ်မည် ဆိုတာ ..။ သနတေကြိုင် ဓါးပြကို ခုခံလို့ ပစ်လိုကရြပါသညလြို့ သူတို့ ဆငခြွပေေးမည် မဟုတလြား ။ ကုတငပြေါမြှာ ထမိနရြငလြွားနဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ရှိနသည်ေ ။ အသားညိုစိမ့စြိမ့ြ.. ပိနပြိနပြါးပါး ..။
“ နငကြ ဘယသ်ူလဲ..”
“ ကမွ.. ကမွ … ဝကလြကရြှာကပါ..။ သူ.. သူ.. ကမွတို့အိမကြို ဓါးပြလာတိုကရြင်း ကမွကို အတင်းအဓမျမ ဖမ်းခေါလြာတာ….။ ကမွကို.. ကမွကို… မတရား ကငွ့တ်ယ်… အကြိမကြှိမဘြဲ….”
နဒွန်ေးရဲ့ မကြန်ှာတည့တ်ည့ကြို သူ့အင်ျဂလိပလြုပ် ဝကဘြလီ ချောကလြုံးပြူးသနတေန်ဲ့ ခွိနထြားသည်။
“ ဟေ့ကောင်… မင်း တောတ်ောြ ယုတမြာတဲ့ကောငပြါလား….။ မင်း ဓါးပြတိုကရြုံ လူသတရြုံတငမြက.. မုဒိန်းပါ ကငွ့တ်ယပြေါ့…။ ခွေးမသား… ဒူးထောကစြမ်း…”
နဒွန်ေး ဒူးထောကလြိုကတ်ော့ သူ နဒွန်ေးမကြန်ှာကို ဒူးနဲ့တိုကသ်ည် ။ နဒွန်ေး လဲကသွှားသောအခါ သူ နဒွန်ေးနံကြားကို ပိတကြနသ်ည် ။
“ ခွေးမသား..မုဒိန်းကောင် …. ”
နဒွန်ေး သူ့ဗိုကကြိုသူဖိရင်း နာကငွစြှာ ညည်းငှူသည် ။
“ ထ…..ထစမ်း …ပြနထြ …”
နဒွန်ေး ပြနထြသောအခါ သူထပပြှီး ကနသ်ည် ။
“ မိန်းကလေး.. အဝတအြစားတွေ ပြနဝြတ် …”
နဒွန်ေးကို သူ လကထြိပခြတသ်ည် ။
ဒိန်း.. ထောင်းထောင်း …..
ရဲကြပကြှီးဗလကလည်း ၃၀၃ ရိုငဖြယကြှီးကို အနားက သဈပငကြှီးရဲ့ ပငစြညကြို ထိန်းကနဲ ပစ်ထည့လြိုကသ်ည် ။
“မလှုပန်ဲ့.. ခုခံမယ် မကြံနဲ့ ..။ ရိုငဖြယန်ောြ.. တိုငမြကြယရြင် မိုင်၂၀ ပြေးတယ် ..။ ထုတခြငွြးပေါကသ်ှားလို့ အလောင်းချင်ြး ထပသ်ှားမယ် ….”
ဓါးပြဗိုလန်ဒွန်ေးနဲ့ တပည့တ်ှကေို ဆန်းဦးနဲ့ ရဲသားတွကေ သနတေတ်ှနေဲ့ ဝိုင်းခွိနထြားသည် ။
“ အားလုံးကို လကထြိပခြတ် .. ခုခံတဲ့ကောငကြို ပစ်သတ် …”
ဒီဓါးပြအဖြဲ့က လကရြဲဇကရြဲ လုပခြဲ့တာတွေ ရှိခဲ့လို့ သူတို့ မပေါ့ရဲဘူး ။ နဒွန်ေးနဲ့ အဖြဲ့ကို လကန်ကတ်ှရေော တိုကရြာပါ ရှှထညေင်ှထည်ေ ပစ်စည်းတွရေော လကရြဖမ်းဆီးရမိလိုကပြှီ ။ ဓါးပြတွကေို လကထြိပတ်ှခတေပြှီး တန်းစီပြီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြိုင်းထားသည် ။ နဒွန်ေးက သူ့ကို မုန်းတီးစကဆြုပတ်ဲ့ မကြန်ှာထားနဲ့ ကြည့်န်လေို့..
“ဟိတ်.. ဘာကြည့်တ်ာလဲ.. မင်းမကြန်ှာပေးကို ပြငစြမ်း။ မင်းအမလငေမြွား မှတန်သလေား .. ခွေးမသား ..”
လို့ သူ လှမ်းဟောကလြိုကသ်ည် ။ ရဲကြပကြှီးဗလက နဒွန်ေးဆီကို ရောကသ်ှားပြီး
“ ဟော့ကောင်.. မင်း ပြေးချင်လြား..။ ငါ လကထြိပဖြှုတပြေးလိုကမြယ် ..။ ခေါင်းထဲကိုလည်း ကညွဆြံထည့ပြေးလိုကမြယ် …”
လို့ပြောရင်း နဒွန်ေးရဲ့ ကြောကုန်းကို ရိုငဖြယဒြငန်ဲ့ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည် ။ ပငပြန်းနပမေယေ့ြ ကြှကန်ီကိဈစကို သတိရသည် ။ ဗလနဲ့အဖြဲ့ကို တရားခံတွကေို ရဲစခန်းကို ခေါသ်ှားခိုင်းလိုကပြှီး သူက ညိုတင့မြှင်းလှည်းနဲ့ ကြှကန်ီဆီကို ဆကသ်ှားလိုကသ်ည် ။
ကြှကန်ီက သကသ်အထေောကအြထား ကောင်းကောင်း ပေးမညလြို့ သိရတာကြောင့ြ ဒီအခကြအြလကတ်ှနေဲ့ လူသတသ်မားကို ဖမ်းဆီး ရုံးတငခြငွြ တငန်ိုငမြယ် ထငတ်ာဘဲ ..။ ကြှကန်ီ ပြောပြတဲ့ သကသ်ကေို သသခွေောခွာ စဈမေးလိုကမြယဆြိုရင် လူသတသ်မားကို ရုံးတငန်ိုငမြယ့ြ အထောကအြထားတွေ ရလာမညလြို့ ထငတ်ာဘဲ ။
ဦးနီတိုးကိုတော့ ဖမ်းလိုကဖြို့ သူဆုံးဖြတလြိုကသ်ည် ။ နောကဆြုံး ရိုကန်ှကတ်ာတွေ မလုပတ်ာတောင် စိတဓြါတကြလွာအောင် တနည်းနည်းနဲ့ လုပပြှီး ဖြောင့ခြကြရြယူမညလြို့ တွေးထားလို့ ..။ ညိုတငကြ ဓါးပြအဖြဲ့ကို သနတေတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်းဖောကပြှီး လကရြဖမ်းလိုကတ်ာတွကေို တွေ့ခဲ့ရတာကြောင့ြ တအားကို သဘောကနွသည်ေ ။
“ဗိုလကြှီးတို့ တကယမြိုကတ်ယဗြွာ..။ ကြုပဖြှင့ြ အသကရြှူမှားတယ် ..။ ဓါးပြတွကေို ကိုငပြဈတာ ဖုန်းကနဲ ဖောင်းကနဲဘဲ ..။ တကယ့ြ အကရြှငကြားတဈကား ကြည့်န်ရသေလိုဘဲ …”
လို့ မှင်းလှည်းမောင်းရင်း ဟောငပြှာဟောငပြှာ ပြောလာသည် ။
“ ညိုတင် ..”
“ ဗွာ..ဗိုလကြှီး…”
“ ကြှကန်ီဆီကို ရောကရြင် ငါနခေဲ့မယ်..။ မင်း ရှာပြငကြို ပြနထြှကပြှီး စောင့ြ ..။ နောကမြှ ငါ လူလှှတပြှီး ပြနခြေါလြိုကမြယ် ..”
“ ဟုတကြဲ့..ဗိုလကြှီး …”
———————————————
ဦးနီတိုးသည် ကြှကန်ီတို့ တဲလေးထဲက မိန်းမကြီးနှစ်ယောကြ ထွကသ်ှားတာနဲ့ တဖြေးဖြေး ရှေ့ကို တိုးသှားပြီး တဲထဲကို ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။
ဟား… ကြှကန်ီ တဈယောကထြဲဘဲ ရှိနတေော့သည် ။ အခွိနဆြိုင်းမနတေော့ဘူး …။ ဦးနီတိုး တဲထဲကို လှှားကနဲ ဝငလြိုကသ်ည် ။
“ ကြှကန်ီ …”
“ ဟင်… ဦးလေးနီတိုး …”
ကြှကန်ီသည် သူ့ကို မှငတ်ာနဲ့ တန်းခေါသ်ည် ။ ကြှကန်ီသည် ဟိုတုန်းက ခငခြငရြီ သူ့ကို ခေါခြဲ့သလို ဦးလေးနီတိုးလို့ ခေါလြိုကတ်ာဘဲ ။
“ မင်း..ခငခြငရြီလား …. ”
“ ဟုတတ်ယ်…။ ဦးလေးနီတိုး သတပြဈခဲ့တဲ့ ခငခြငရြီ …။ ဦးလေး .. သိပရြကစြကတ်ာဘဲ …။ ဦးလေး လိုချင်တ်ာအားလုံး ကမွဆီက ယူခဲ့တာဘဲ ..။ ကမွကို ဦးလေးနီတိုး စိတတ်ိုင်းကြ ပြုကငွ့ခြဲ့တာဘဲ…။ ကမွကို ဦးလေးနီတိုးရဲ့ ဟာကြီးကို စုပဆြိုလည်း အကြိမကြှိမ် စုပပြေးခဲ့တာဘဲ …။ ကမွရဲ့ ဖငပြေါကကြိုလည်း ဦးလေးနီတိုး စိတကြှိုကြ လုပခြဲ့တာဘဲ..။ ဘာလို့.. ဘာလို့… ဦးလေးက ဦးလေးအပေါြ ဒီလောကြ လုပကြိုငပြေးတဲ့ ကမွကို သတပြဈတာလဲ …”
“ အို..မင်း… မင်းက ကိုယဝြနမြှ ဖကြမြခဘွဲ ..။ မင်း ငါ့ကို တိုငတ်ောဖို့ လုပတ်ာကိုး …”
“ ကမွ.. ကမွ… စခန်းမှူးကို ဦးလေးနီတိုး ကမွကို သတန်တော နှားကြောင်းတဲ့ ကိုမှဟနကြှီး တွေ့တယဆြိုတာ အကုနပြှောပြမယ် ..။ ကိုမှဟနကြှီးကို စခန်းမှူးတို့ သသခွေောခွာ စဈဆေး မေးမှန်းရင် ဦးလေးနီတိုး ကမွကို သတတ်ယဆြိုတာ သူဖောမြှာဘဲ …. ”
“ ဒီမှာ ခငခြငရြီ..။ နင့ကြိုလည်း ငါအခု ထပသ်တ်ဦးမယ် ..။ နောကပြှီး မှဟနကြှီးကိုလည်း သှားရှင်းပစ်လိုကမြယ်..။ ကဲ… ဘာတတန်ိုငသ်ေးလဲ …”
ဦးနီတိုးရဲ့ မကြန်ှာကြီး ညိုပုတခြကထြန် ကြမ်းကြုတန်သည်ေ ။ ဦးနီတိုး ကြှကန်ီဆီကို တိုးကပသ်ှားသည် ။ ကြှကန်ီက တဖြည်းဖြည်း နောကကြို ဆုတသ်ှားသည် ။ ကြမ်းပြငကြ တကြှိကြှိနဲ့ မှညန်သည်ေ ။ ဆန့တ်န်းထားတဲ့ ဦးနီတိုးရဲ့ လကကြှီးတွကေ ကြှကန်ီရဲ့ လညပြင်းလေးကို ဖစွည်ှဈဖို့ အဆငသ်င့ြ ဖြစ်နပြေီ …။
“ ခငခြငရြီ.. လူတွဟော တဈသကမြှာ တဈခါ သရစေမှဲပမယေ့ြ မင်းက လူ့ရပရြှာကို နောကထြပတ်ဈခါ ပြနလြာခဲ့တော့ နှစ်ခါသရမှောပေါ့ကြာ… ဟား ဟား ဟား ဟား…….”
ကြှကန်ီက
“ လူသတသ်မားကြီး… ခငမြှုံကိုလည်း သတတ်ယ် ..။ ရကစြကတ်ဲ့ လူယုတမြာကြီး…”
လို့ အောရြင်း အနောကကြို ဆုတသ်ည် ။ မကြာခင် ကြှကန်ီရဲ့ကြောနဲ့ အိမထြရံ ထိကပသ်ှားသည် ။ ဆုတစြရာ မရှိတော့။ ကြှကန်ီ မကြလြုံးထဲက မကြရြညပြေါကတ်ှေ လိမ့ဆြင်းကလွာသည် ။ ကြောကလြှန်းလို့ ကြှကန်ီ သေးတွေ တဖနွြးဖနွြး ထွကကြသွည် ။
“ ခငမြှုံကို သတတ်ာလည်း နင့လြိုဘဲ။ ဗိုကကြှီးတာကို ငါက ဖကြခြခွိုင်းတာ မဖကြခြလွို့ဘဲ ခငခြငရြီ ..”
“ ဗိုကကြှီးတာကို ဖကြမြခတွာနဲ့ သတပြဈရသလား .. ဦးနီတိုးရယ် ..။ ရှင် အားရအောင် လုပခြငွတ်ိုင်း လုပခြဲ့တဲ့ မိန်းမတွဘေဲ မဟုတလြား …။ လူမဆနတ်ဲ့ လူကြီး .. အီးဟီးဟီး…..”
ဦးနီတိုးရဲ့ သနမြာတဲ့ လကကြှီးတွကေ ကြှကန်ီလေးရဲ့ လညပြင်းကို ဆုတကြိုငလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ဦးနီတိုးရဲ့ နောကစြိကို အေးစကမြာကြောတဲ့ အရာတဈခုက လာထောကလြိုကလြို့ ဦးနီတိုး ဆတကြနဲ တုနသ်ှားသည် ။
“ ကလေးရဲ့ လညပြင်းကို လှှတလြိုကြ …။ နားမထောငရြင် ခငဗြွားခေါင်းထဲက ဦးနှောကတ်ှေ တဈစစီ ပြန့ကြှဲသှားမယ်….”
သနတေပြှောင်းတဈခုမှန်း သိလိုကရြသလို သူ့အနောကကြ အသံကို ကကြမြိသှားသည် .။ ရဲစခန်းမှူး ဆန်းဦး …။
“ ခငဗြွားရဲ့ လကတ်ှကေို ဖြေးဖြေးချင်ြး ခေါင်းပေါကြို တငလြိုကြ …။ ဖြေးဖြေးနောြ .. ဉာဏမြများနဲ့..။ တကယမြောင်းဖြုတလြိုကမြှာ…”
ဦးနီတိုး စခန်းမှူးဆန်းဦး ပြောတဲ့အတိုင်း သူ့လကန်ှဈဖကကြို သူ့ခေါင်းပေါကြို တငလြိုကခြွိန် သံမဏိ လကထြိပကြှင်းတွေ ချောကကြနဲ ချောကကြနဲ သူ့လကကြောကဝြတတ်ှကေို ခတလြိုကတ်ာ ခံလိုကရြသည် ။
“ ခငဗြွား.. ခုန ကြှကန်ီကို ပြောတာတွေ ကနွောြ ဖုန်းကငမြရာနဲ့ ရိုကထြားတယ်…။ အခုဘဲ မှဟနကြှီးကို ကနွော့လြူတွေ သှားဖမ်းနပြေီ…။ ခငဗြွားကို တရားစွဲ ထောငခြဖြို့ အခကြအြလကတ်ှေ ရပြီ ဦးနီတိုး ..။ ခငခြငရြီနဲ့ ခငမြှုံကို သတတ်ဲ့ အမှုတွေ နဲ့ ခငဗြွားကို ဖမ်းလိုကပြှီ …. ”
စခန်းမှူးဆန်းဦးက သူ့ဖုန်းကို ထောငပြှရင်း ပြောလိုကသ်ည် ။ ဦးနီတိုး ခေါင်းငိုကဆြိုကကြသွှားသည် ။ ဆန်းဦးသည် ဓါးပြ နဒွန်ေးတို့ကို ဖမ်းတဲ့နရောကနေ ကြှကန်ီဆီကို လာခဲ့သလို ဦးနီတိုး ဆီကိုလည်း သူ ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောငကြို လှှတပြှီး ကြည့်ခြိုင်းသည် ။ ဦးနီတိုး အိမမြှာ မရှိတော့ ဒုရဲအုပမြှင့မြောငမြောငကြ ဆန်းဦးဆီကို ဟန်းဖုန်းနဲ့ အကြောင်းကြားသည် ။ ဆန်းဦးလည်း ကြှကန်ီဆီကို ဦနီတိုး ရောကလြာနိုငသ်ညလြို့ ထငတ်ာကြောင့ြ ကြှကန်ီရဲ့ အိမဘြေးမှာ ပုန်းပြီး စောင့န်တေုန်း ဦးနီတိုး ရောကလြာပြီး ကြှကန်ီကိုသတဖြို့ ကြံစညန်တောကို တွေ့ရတာ ..။
ဦးနီတိုးကို လကထြိပခြတရြကန်ဲ့ ကြှကန်ီတို့ အိမရြှေ့မှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြိုင်းထားသည် ။ ကြှကန်ီ အိမထြဲက ထွကလြာပြီး
“ လူယုတမြာကြီး… ကြိုးစငကြို သှားပတေော့…”
လို့ ရရှတေပြှီး ဦးနီတိုး မကြန်ှာကို တံတွေးနဲ့ ထွေးသည် ။ မကြာခင် သူ့လူတွေ ရောကလြာသည် ။ မှင့မြောငမြောငန်ဲ့ အဖြဲ့ …။ ညိုတငရြဲ့ မှင်းလှည်းနဲ့ ဦးနီတိုးကို ရဲစခန်းကို ဖမ်း ခေါလြာခဲ့သည် ။
တဈညလုံး အိပခြှင့မြပေးဘဲ မကြန်ှာကို မီးနဲ့ထိုးထားပြီး မေးခွန်းတွေ မေးသည် ။ ဆန်းဦး.. မှင့မြောငမြောငန်ဲ့ ရဲကြပကြှီးဗလတို့ လူလဲနဲ့ စဈမေးကြတော့ မနကလြင်းအားကြီး အခွိနမြှာ ဦးနီတိုး ပြင့အြနလြာသည် ။ သူ သတတ်ဲ့အကြောင်း ဝနခြံသည် ။ ဖြောင့ခြကြပြေးလာသည် ။ မှဟနကြှီးကိုတော့ စဈရတာ မေးရတာ မခကြ ..။ ခကြခြငွြးဘဲ ဝနခြံသည် ။ ဖြောင့ခြကြပြေးသည် ။
တဈညလုံး မအိပဖြစ်ခဲ့တာကြောင့ြ ဆန်းဦး သူ့အလုပစြားပြဲမှာ တဈခကြြ ငိုကသ်ှားသည် ။ မှေးကနဲ အိပပြွောသ်ှားသည် ။
“ စခန်းမှူး..စခန်းမှူး…..”
ခေါသ်ံကြောင့ြ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အရငတ်ခါ အိပမြကမြကခြဲ့ဖူးတဲ့ အဝတအြဖြူရောငန်ဲ့ ဆံပငဖြားလွားနဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကြ သူ့ဘေးမှာ ရပန်တော တွေ့လိုကရြသည် ။ ဒီတဈခါတော့ ဝမ်းနည်းကြကြေဲနတေဲ့ ပုံမဟုတဘြူး ။ ပြုံးနသည်ေ။
ခငမြှုံ…..ခငမြှုံ လား ….။ ဟာ…တဈဆေ လား ….။
“ ကြေးဇူးတငတ်ယရြှင့ြ …”
ဒီစကားပြောပြီးတာနဲ့ ဖတွကြနဲ ပြောကကြှယသ်ှားသည် ။ ဆန်းဦး လန့န်ိုးလာသည် ။ သူ့ဘေးမှာ ဘယသ်ူမှ မရှိနဘေူး ။ အိပမြကလြိုလို တကယလြိုလို ..။
လူသတတ်ရားခံကို ဖမ်းဆီးရမိတာရယ်.. နာမညကြှီး ဓါးပြဂိုဏြးကို ဖမ်းဆီးရမိတာရယ် ကြောင့ြ စခန်းမှူးဆန်းဦး နာမညကြောင်းရသည် ။ အထကလြူကြီးတွရေဲ့ ခွီးကြူးဂုဏပြှုတာတွကေို ခံရသည် ။ တကယတ်ော့ သူသည် လူသတမြှု တရားခံကို ဖမ်းတဲ့နရောမှာ သူ့ကိုယပျိုင် အစွမ်းအစကို ဘာမှ မသုံးရဘဲ မိလိုကတ်ယဆြိုတာ သူ့စိတထြဲက သိနသည်ေ ။
ဆန်းဦးသည် လူဝငစြားပြောလို့ အလောင်းတွေ တွေ့ခဲ့ရသလို လူဝငစြားကြောင့ဘြဲ လူသတတ်ရားခံကို ဖမ်းဆီး အရေးယူနိုငခြဲ့တာကြောင့ြ ခငခြငရြီ ဝငစြားတယဆြိုတဲ့ လူဝငစြားလေး ကြှကန်ီကို ကြေးဇူးတငစြကား ပြောချင်တ်ာနဲ့ ကြှကန်ီဆီကို ပြနရြောကလြာခဲ့သည် ။
ရှာလူကြီးတွနေဲ့ ခငခြငရြီရဲ့ မိဘဆှမွေိုးတွေ.. ခငမြှုံရဲ့မိဘ မိသားစုတွကေ သူ့ကို လူသတတ်ရားခံကို ဖမ်းဆီးပေးလို့ ကြေးဇူးတငကြှသည် ။ ရှာလူကြီးတွကေ ကြှကန်ီက စခန်းမှူးကြီးကို တွေ့ချင်သ်ညဆြိုလို့ ခေါလြာပေးပါသည် ဆိုပြီး ကြှကန်ီကို သူ့ဆီကို ခေါလြာသည် ။ ကြှကန်ီရဲ့ မိဘတွလည်ေး ပါသည်။
ကြှကန်ီက သူ့ဆီကို လွှောကလြာပြီး စာရှကလြေးတဈရှကြ ပေးသည် ။ ကြှကန်ီရဲ့ မိဘတွကေ
“ မနေ့ညက စခန်းမှူးကြီးကို စာရေးမယ် ဆိုပြီး သူရေးနတော ..”
လို့ ပြောပြသည် ။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဝိုင်းစကည်ီညာတဲ့ လကရြေးနဲ့ “ကြေးဇူးတငပြါတယ် စခန်းမှူးကြီး” လို့ ရေးထားသည် ။ ဆန်းဦး ကြကသ်ီးမှေးညင်းတွေ ထသှားသည် ။
ကြှကန်ီသည် ကြောင်းတောင် မနဖေူးသေးတဲ့ ငါးနှစ်အရှယ် ကလေးလေး ..။ လကရြေးက ကလေးတဈယောကရြေးတဲ့ လကရြေး မဟုတဘြူး။ လူဝငစြားဆိုတာ သူ အရငကြ မယုံကြညခြဲ့ပမယေ့ြ အခု သူ့လကတ်ှေ့မို့ အံ့သှစွာနဲ့ လကခြံရမလို ဖြစ်နပြေီ ..။
ကြှကန်ီသည် စုတပြှတသ်တန်တောမို့ ဆန်းဦး သနားမိသည် ။ ကြှကန်ီအတွကြ ကြောင်းဝတစြုံ ဖိနပ် ထီး လှယအြိပတ်ှေ သူ ဝယပြေးသည် ။
ထိုအခွိန် နောကပျိုင်းမှာ ဆန်းဦးသည် လူဝငစြား ဆိုတာကို အထူးစိတဝြငစြားသှားပြီး လူဝငစြားနဲ့ ပတသ်ကတ်ဲ့ စာအုပမြွားကို ဖတရြှုပါတော့သည် ။
တခွို့သော လူတွသည်ေ အကြောင်းတဈခုခုကြောင့ြ သဆေုံးသှားသောအခါ သူတို့သဆေုံးတဲ့ ပတဝြန်းကငွြ သူတို့ စွဲလန်းရ အိမ် မိသားစုဆီမှာ လူဝငစြားအဖြစ် ပြနလြညရြောကရြှိ ဝငစြားကြတာတွကေို အခွင့သ်င့တ်ိုင်း လေ့လာမှတသ်ားလတေော့သည် ။
———————————————
ဆတသ်ကေုန်းရှာထိပကြ ခစွကြမျဘာစားသောကဆြိုင် မှာ ပုန်းညကြ မွှောရြလှန်းလို့ မောလှပြီ ။ စခန်းမှူးဆန်းဦး ပေါမြလာလို့ ပုန်းညကြ ရတကမြအေး စိတသ်ောကတွေ ကြီးမားနရသေည် ။
အဈကိုဆန်းဦး .. ပုန်းညကကြို သတိမရတော့ဘူးလား …။ ဘာတွမွေား အလုပမြွားနလေဲ … ။ ပုန်းညကကြို စိတတ်ိုင်းကြ လုပခြဲ့တာ အကြိမကြှိမ် ..။ ခစွလြှန်းတဲ့စိတကြှောင့ြ အဈကိုဆန်းဦးကို အလိုလိုကခြဲ့တာ..။ တကိုယလြုံးကို ပုံပေးခဲ့တာ ယုံလို့ပေါ့ ။ အဈကို့ကို ပုန်းညကြ ယုံကြညလြို့ ။ အခုတော့.. အခုတော့ .. အဈကို ပေါမြလာတော့ဘူး ။ အဈကို ဘယသ်ှားနလေဲ ။ တခွားရှာတဈရှာက အချောစားလေး တဈယောကယ်ောကန်ဲ့များ ညိနပြေီလား .. ဆိုတဲ့ အတွေးတွေ ဝငလြာတော့ မကြရြညလြညခြငွလြာသည် ။ ဟှန်း .. အဈကို သူများကို ရကစြကသ်ှားပြီလား …။
အဈကိုနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တော့တဲ့အခွိန် အဈကို့ရဲ့ အကိုငအြတွယ် အထိအတွေ့ အနမ်းအစုပတ်ှကေို တမ်းတ လှမ်းရ လိုလားရတာ အရမ်း အနရခေကတ်ယ် ။ အဈကိုကတော့ ဒါတွေ သိရဲ့လား ..။ ဆိုငကြ အလုပမြှာလည်း စိတမြပါ စိတမြဝငစြားလို့ အမကေ ဆူကြိမ်းတာလည်း ခဏခဏ ခံနရသေည် ။
ဆိုငမြှာ လူနည်းနည်း ပါးသှားသည် ။ အမကေ လမ်းတဈဖကကြ သဈသီးဆိုငလြေးမှာ ရောကန်သည်ေ ။ အမကေ စကားပြောမိပြီဆိုရင် ဖြတလြို့မရဘူး ။ အဝေးပြေးကားဂိတမြှာ ရဲကြပကြှီးဗလ ရပန်တောကို ပုန်းညကြ တွေ့လိုကလြို့ ဆိုငထြဲကနေ ပြေးထွကပြှီး..
“ ဦးလေး..ဦးလေး…”
လို့ ခေါသ်ည် ။ ရဲကြပကြှီးဗလက ..
“ ဟာ.. မပုန်းညကြ… မတွေ့တာကြာပြီ .. နကေောင်းလား.. ဒေါအြမာနီရော…”
လို့ ပြုံးရှှငလြကြြ နှုတဆြကသ်ည် ။
“ နကေောင်းပါတယ်.. ဦးလေး ..။ တဈခုမေးချင်လြို့.. ဟိုလေ.. ဟို… ဟို…. အဈကို ဘယမြှာလဲဟင် .. အဈကိုဆန်းဦး”
လို့ ပုန်းညကြ သူ့ကို မေးလိုကသ်ည် ။ ရဲကြပကြှီးဗလက
“ ဟာ… ဆရာဆန်းဦး.. ဒရယဖြိုရဲစခန်းမှာ မရှိတော့ဘူး ..။ ရာထူးတိုးသှားပြီ .. မပုန်းညကြ…။ သူ မှင်းခွံကို ပြောင်းသှားရတယ် …”
လို့ ပြောသည် ။ သူစီးရမယ့ကြားကြီး ရှူးကနဲ ထိုးဆိုကလြာတာနဲ့ ရဲကြပကြှီးဗလလည်း ပုန်းညကကြို နှုတဆြကပြှီး ကားပေါကြို တကသ်ှားသည် ။
ပုန်းညကြ မကြရြညတ်ှေ ဝဲလာသည် ။ အဈကို.. ငါ့ကို ထားသှားပြီ ထငပြါရဲ့ …။ ပြောင်းသှားတာလည်း မသိရဘူး..။ တပည့တ်ဈယောကြ လှှတပြှောခိုင်းရငတ်ောင် ရတဲ့ဥဈစာ..။ အဈကို မကောင်းဘူး ..။ အဈကို ရကစြကတ်ယ် ..။ ပုန်းညကကြို သူ မခစွပြါဘူး ။ ပုန်းညကကြို သူ အပြောကြှံသှားတာ …။ ညာခစွသ်ှားတာ ..။ ကြောရရုံ ကြံသှားတာ ။ ညာအိပသ်ှားတာ .. ဟှန်း …။
ပုန်းညကရြဲ့ ပါးပြငဖြှေးဖြေး ဖောင်းဖောင်းလေးမှာ မကြရြညပြေါကတ်ှေ စီးဆင်းလာသည် ။ ခေါင်းငိုကဆြိုကန်ဲ့ ဆိုငဆြီကို လွှောကလြာခိုကြ တိ.. တိ.. နဲ့ အနားကပ် ဟှန်းတီးလိုကတ်ဲ့ ကားတဈစီးကြောင့ြ လန့ဖြှန့သ်ှားမိသည် ။
မကြစြောင်းထိုးဖို့ နှုတခြမ်းစူပြီး မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အပြာရောင် ဂစွကြားတဈစီးကို တွေ့ရသည် ။ ကားတံခါးမှာ ပူးလိ(ဈ ) လို့ အင်ျဂလိပလြို ဆေးဖြူနဲ့ ရေးထားတာ တွေ့ရသည် ။ ရဲကားတဈစီးဘဲ ..။
“ ဟေ့ဟေ့.. ကောငမြလေးတဈယောကြ ပုလဲတွခေ နပေါလား …။ ရည်းစားပူမိလို့ ထငတ်ယ် …”
ကားမောင်းတဲ့လူက ပြောလိုကလြို့.. ပုန်းညကြ ရနတ်ှေ့ဖို့ ဒီလူကို ရငဆြိုငလြိုကသ်ည် ။
ဟင်.. အဈကို…. အဈကိုဆန်းဦး …။
နကောမကြမြှနအြနကကြှီး တပထြားတဲ့ အဈကိုဆန်းဦး ကားပေါကြ ဆင်းလာသည် ။ ရဲယူနီဖောင်း အသဈကို သသသေပေသ်ပ် ဝတထြားသည် ။ ပုခုံးမှာ ကြယပြှင့ြ ထပတ်ိုးနတော သတိထားမိလိုကသ်ည် ။
“ ပုန်းညကျ ..”
“ အဈကို …. ”
မကြရြညတ်ှနေဲ့ ပြုံးနတေဲ့ ပုန်းညကြ ။
“ ဘာလို့ မကြရြညတ်ှေ ကနွတောလဲ …”
ပုန်းညကမြဖြေ ..။ ခေါင်းကြီးငုံ့ပြီး ရှိုကန်သည်ေ ။
“ လာ.. အဈကို့ဆီကို …”
ပုန်းညကြ ရငဘြတထြဲ နှေးကနဲ ခံစားလိုကရြသည် ။ အဈကိုက ပုန်းညကကြို ခစွတ်ယဆြိုတာ သိရလို့ ..။ လကဆြန့တ်န်းထားတဲ့ သူ့ဆီကို ပုန်းညကြ အမှနလြှမ်းသှားလိုကသ်ည် ။ အဈကိုဆန်းဦးက ပုန်းညကကြို ဖကထြားလိုကပြါသည် ။ ပုန်းညကကြလည်း ပြနဖြကသ်ည် ။
လူစညကြားတဲ့ ကားဂိတမြို့ လူတွေ သူတို့ကို ဝိုင်းကြည့်န်ကြသေည် ။ ဆန်းဦးနဲ့ ပုန်းညကြ ဂရုမစိုကကြှ ..။ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားနကြသေည် ။
“ ခစွတ်ယ်..ပုန်းညကရြယ်…”
“ ပုန်းညကကြလဲ အဈကို့ကို အရမ်းခစွတ်ယ် …. ”
…………………………………
ညသန်းကောငကြွောြ အခွိန် …။
တိတဆြိတန်တေဲ့ အင်းစိနထြောငကြှီးထဲက အိပဆြောငကြှီးထဲ အကဉွြးသားတွေ တန်းစီပြီး အိပန်ကြတေဲ့ အခွိန် …။
“နင့ကြို ဘ၀ ဆကတ်ိုင်း ဆကတ်ိုင်း မကြဘေူး …။ နင့ကြို ခွင့မြလှှတဘြူး….။ လူသတသ်မားကြီး..။ နင် ငရဲကို သှားရမယ်…..”
ဆံပငဖြားလွားနဲ့ မိန်းမက သူ့ကိုယပြေါကြို ခုနအြုပလြာလို့ ဦးနီတိုး စူးစူးဝါးဝါး အောဟြဈရင်း ရုန်းကနတ်ှန်းပစ်သည် ။
“အားးးးးးးးးးး……….”
ကြောကလြန့တ်ုနလြှုပစြှာနဲ့ အိပမြကကြ လန့န်ိုးလာတဲ့ ဦးနီတိုးသည် ကလေးငယတ်ဈယောကလြိုဘဲ ငိုကြှေးနသည်ေ ။ သူ့နံဘေးမှာ တန်းစီပြီး အိပန်ကြတေဲ့ အကဉွြးသားတွလည်ေး သူ့အောဟြဈသံတွကြေောင့ြ လန့န်ိုးလာကြပြီး ညတိုင်း အောဟြဈငို
ယိုတဲ့ သူ့ကို ဝိုင်းပြီး ဆဲဆို အပြဈတငကြှသည် ။ ထိုးကြိတ် ရိုကန်ှကသ်ည် ။ ညစဉြ အိပလြိုကတ်ိုင်း အိပမြကဆြိုးတွကြေောင့ြ ချောကခြှားစွာနဲ့ သူလန့လြန့န်ိုးရသည် ။
သူသည် ခငမြှုံနဲ့ ခငခြငရြီကို မတရားကငွ့တ်ာတွနေဲ့ ရကရြကစြကစြကြ သတခြဲ့တဲ့ အပြဈဒဏန်ဲ့ သူ့တဈသကြ ထောငထြဲက ထွကရြတော့မှာ မဟုတတ်ဲ့အပြင် ညတိုင်း မကမြကန်တေဲ့ အိပမြကဆြိုးတွကြေောင့ြ စိတသ်ောက ဝဒနော ဖိစီးနပြေီ ။ ကိုယ့ကြိုယကြို အဆုံးစီရငပြဈလိုကဖြို့ သူဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကသ်ည် ။
ပြီးပါပြီ။