အောစာအုပ်

တာဝန်သိတတ်စိတ်

တာဝနသ်ိတတစြိတ်
ရေးသားသူ – Winn (Black Lotus)

မဇငေဟြာ လှတယလြို့ ပြောလို့ရတဲ့ မိန်းမတဈယောကပြါ။ သူမရဲ့ နူညံ့တဲ့ အသားအရညန်ဲ့ မစိုစလောကြ အနည်းငယ် ဝနတယေလြို့ ပြောလို့ရတဲ့ ခန်ဓာကိုယအြလှပိုငရြှင် မိန်းမတဈယောကပြေါ့။ ၁၅ ပေါငခြန့ြ ဝိတခြထွားပြီး ဘောဒြီကို ပြနထြိန်းထားတာ မကြာသေးပါဘူး။ မဇငေတ်ဈယောကြ အတောလြေး ကြိုးစားလိုကရြတာပေါ့။

မိန်းမတဈယောကအြတွကြ ဝိတ် ၁ ပေါငခြဖြို့ဆိုတာ တကယကြို မလှယတ်ဲ့ ကိဈစပဲလေ။ ယောကြာြးလုပသ်ူ ကိုအောငမြင်းကတော့ မဇငေ့ကြို လိုကလြို့ မရှငန်ိုငတ်ော့ဘူး။ အရမ်းဝလာတော့ ဘယလြောကလြုပလြုပ် သိပမြထိရောကသ်လို ဖြစ်နရေော။ ကိုအောငမြင်းဆိုတဲ့လူက အစားအသောကကြလည်း ကြူးတာကိုး။ ပေါင် ၂၀၀ လောကြ ခန်ဓာကိုယ် အလေးခွိနရြှိတဲ့ တကယ့်ဝကကြှီးပါ။

ဒါပမေဲ့ မဇင်ေ ကိုအောငမြင်းကို ခစွန်ဆေဲပါ။ ကိုအောငမြင်းကလည်း မဇငေ့ကြို ခစွန်ဆေဲပါပဲ။ တဈယောကကြို တဈယောကတ်ော့ သဈစာလုံးဝ မပကြဖြူးသေးတဲ့ တကယသ်ာယာတဲ့ အိမထြောငရြေးကို ပိုငဆြိုငတ်ဲ့ လငမြယားနှစ်ယောကပြေါ့။

အားကစားပုံမှနလြုပတ်ဲ့ မမဇငေကြတော့ တဈနေ့တခွား သှေးသားလညပြတမြှုတွေ ကောင်းနလေို့ ထိုငလြို့ကောင်းနဲ့ မိမိကိုယကြို ယုံကြညမြှုတွရှေိပြီး ကိုယ့ကြိုယကြို အပျိုလေးတဈယောကလြို သှကလြကမြှုတွေ ခံစားလာရတဲ့ အခွိနတ်ှမှော ကိုအောငမြင်းတဈယောကြ အတွကတ်ော့ ပိုဝသထကဝြပြီး အလုပတ်ဈဖကန်ဲ့ ငှနေောကပြဲ လိုကန်တေော့ ဖိအားတွေ များလာတယ်။ နောကြ အရေးကြီးဆုံးတဈခုက သူ့ဇနီးချောလေးအပေါြ လိငကြိဈစမှာ ဆန်ဒပြည့ဝြအောင် မလုပပြေးနိုငတ်ဲ့အတွကြ သူ့ကိုသူ နောငတ်လည်း ရနလရေေဲ့။

ဟုတတ်ော့ ဟုတပြါတယလြေး။ ကိုအောငမြင်းခငမြွာ သူ့ကိုယသ်ူတောင် အနိုငန်ိုငပြါ။ စဉြးစားကြည့်ပြါ မိန်းမဆိုတာမွိုးကလည်း လငယ်ောကြာြးလုပတ်ဲ့ လူကို ဘယလြောကခြစွခြစွြ ဒီလို လိငမြှုကိဈစမှာ ဖြည့စြှမ်းပေးနိုငခြှင်းမရှိတဲ့ ယောကြာြးတဈယောကကြို ဘယအြတိုင်းအတာထိ စိတရြှညပြေးနိုငမြလဲ ဆိုတာကိုပါ။ မဇငေခြငမြွာ လိုနတေဲ့ ဆန်ဒမီးကြီးကို မငှိမ်းသတန်ိုငဖြစ်ပြီး အရမ်းကို စိတဒြုကျခတွေ ရောကန်ရှောတော့တယ်။

ဒါကလည်း မဇငေ့လြို မိန်းမတဈယောကထြဲ မဟုတပြါဘူး။ အခုခတ်ေ စီးပြားရေးဆိုတာကလည်း ကိုယမြှအပျိုငမြကြဲနိုငလြငွြ အမှတအြစွန်းဆိုတာ ကိုယ့်အတွကြ ကနွဖြို့ မရှိတာ လူတိုင်း ဒီလိုပဲ ငှနေောကကြို လိုကန်ရတောဘဲ။ မလိုကန်ိုငရြငတ်ော့ ဒီလိုခတ်ကြေီးထဲ အစစအရာရာ ပြည့စြုံတယလြို့ ရှိမှာမဟုတဘြူးလေ။ လူတွကေ ရောင့ရြဲတင့တ်ိမန်ိုငခြှင်းကို မရှိတော့ပါဘူး။ ကိုယအြပါအဝငပြေါ့။ ဒါပမေဲ့ မိသားစုအတွကလြည်း အခွိနတ်ော့ ပေးရမယလြေး။

ဒီလိုနဲ့ အတူတူနလောတာ နှစ်တွလည်ေး ကြာပါပြီ။ ကိုအောငမြင်းဟာ ကုမျမဏီပိုငသ်ူဌေးပါ။ တဈနေ့လုံး ကုမျမဏီရုံးခန်းထဲ ထိုငပြှီး ညနမှေ အိမကြိုပြနပြါတယ်။ မမဇငေကြတော့ သူမသူငယခြငွြးတဈယောကရြဲ့ ၅ နှစ်အရှယ် ကလေးငယတ်ဈဦးကို ထိန်းပြီး အိမမြှာပဲ လုပစြရာရှိသညမြွားကို လုပရြင်း နေ့ရကတ်ှကေို ဖြတတ်န်းနတေဲ့သူပါ။ နောကပြှီး စာရေးဆရာမတဈယောကြ ဖြစ်ဖို့လည်း အိမမြကထြားသူပေါ့။

ကဈကဈကို သူ့သားလေးတဈယောကလြို ပြုစုလို့ ကဈကဈအိပန်တေဲ့ အခွိနတ်ှမှော စာအုပဖြတ် ခွထေိုငကြှည့ြ၊ ကလေးကို သူ့အဖအရေင်းက ယူထားတဲ့ အခွိနတ်ှဆေိုရငတ်ော့ ရှော့ပငထြှကြ အလှပြငဆြိုငသ်ှား။ ဒါတွလေုပရြင်းနဲ့ပဲ ကိုအောငမြင်းက သူ့မိန်းမကို လိုလသေေးမရှိအောင် ထားတာပေါ့။ သူများကလေးကို ထိန်းပေးရတာကလည်း မဇင်ေ့အတွကြ ပြသနာမဟုတပြါဘူး။ ဘာလို့ဆို မဇငေတ်ို့လငမြယား ကလေးမရဘူးလေ။ မဇငေပြဲ လိုတာလား၊ ကိုအောငမြင်းပဲ ခွှတရြှင်းနတောလား မပြောတတ်။ ဒါပမေဲ့ လငမြယားသကတ်န်း ၅ နှစ် ၆ နှစ်အတွင်း မဇင်ေ ကိုယဝြနလြုံးဝ မရခဲ့ဖူးဘူး။

ကဈကဈလေးကလည်း တခွားသူကလေးတော့ မဟုတပြါဘူး။ သူငယင်ယကြနေ တကျကသိုလရြောကတ်ဲ့အထိ ဘောဘြောကြှီးတဈယောကြ ဖြစ်သလို အခစွဆြုံး သူငယခြငွြးလည်းဖြစ်တဲ့ တငထြှေးငယရြဲ့ ကလေးပါ။ တငထြှေးငယဟြာ ဒီကလေးမှေးပြီး ၂ နှစ်လောကပြဲ ရှိဦးမယ် ရငသ်ားကငဆြာနဲ့ ဆုံးပါးသှားရှာတယ်။ ကဈကဈကို သူတို့လငမြယား မှေးစားဖို့ ဖအဖြစ်ေသူ ကိုငှိမ်းဝင်းကို ပြောကြည့်ဖြူးပါတယ်။ ဒါမမေဲ့ ကိုငှိမ်းဝင်း လုံးဝ လကမြခံပါဘူး။ ဒီကလေးမှာ တငထြှေးငယရြဲ့ အငှေ့အသကတ်ှေ အများကြီး ပါနတယေတ်ော့ကာ ကြှနတ်ော့ကလေးကို အမှစေားအမှခေံ အပိုငမြှေးစားခိုင်းဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုငဘြူးဆိုတဲ့ အဖြကေိုပဲ သူတို့ရပါတယ်။ ဒါကလည်း ဟုတတ်ယ်။ ကဈကဈရဲ့ မကြန်ှာပေါကြ အသားအရဟော မတငထြှေးငယန်ဲ့ တထရောထဲ။ ကိုငှိမ်းဝင်းဆိုတဲ့လူက မိန်းမကို အလှနခြစွတ်တတ်ဲ့လူပါ။

ပြောတာပြောတာပါ။ ဒီကလေးက မမဇငေတ်ို့အိမမြှာပဲ ၁၂ လလုံး နေ့တိုင်းအမြဲရှိနတောပဲ။ ကလေးအဖဖြစ်ေတဲ့ ကိုငှိမ်းဝင်းတဈယောကြ တငထြှေးငယ် ဆုံးသှားကတည်းက အရကတ်ှေ အလှနအြကြှံသောကပြှီး အရကသ်မားလုံးလုံး ဖြစ်လို့နလရေေဲ့။ မိန်းမကို အလှနခြစွတ်ဲ့ လူဆိုတော့လည်း တသကလြုံး ဆုံးရှုံးလိုကရြပြီဆိုတဲ့ အသိကြီးကို ကိုငှိမ်းဝငတ်ယောကြ မခံစားနိုငခြဲ့ဘူး။

ဒီလိုတွဖြစ်ေတာ အတောကြှာသှားတော့ ကိုယ့်ကိုယကြို ပြနအြရောငတ်ငဖြို့ လိုတယဆြိုတာကို စဉြးစားမိသှားခဲ့တယ်။ လူကောင်း ပြနဖြစ်ချင်လြာတာကလည်း သူ့သမီးလေး ကဈကဈကြောင့လြို့ ပြောရမှာပဲ။ ဟုတတ်ယလြေး သူ့မှာ သမီးလေးတဈယောကြ ရှိသေးတဲ့ဟာ။ သူမကို ပြုစုပျိုးထောငရြမယ်၊ လူအများကြားမှာ ကိုယ့်သမီး လူရာဝငအြဆင့အြတန်းရှိအောင် ထားဖို့ဆိုရင် ဒီပုံစံနဲ့ သူ့သမီးကို အများကဲ့ရဲ့မှာပေါ့။

သူ့ ဒီလိုစိတဓြာတကြပြုံမွိုးနဲ့ ဘယလြိုလုပ် ဒါတွလေုပန်ိုငမြလဲ။ ကိုငှိမ်းဝင် အရကအြလှနအြကြှံ သောကပြှီး ပတနေလေေို့ သူ့စီးပြားရေးကိုတော့ မထိခိုကခြဲ့ပါဘူး။ ကိုငှိမ်းဝငဟြာ အတောလြေးခမွြးသာတဲ့ မိသားစုမှ ပေါကဖြှားလာတဲ့ သူဌေးသားပေါ့။ သူဒီလို အခွိနတ်ှအမွေားကြီးကို အရကန်ဲ့ အခွိနကြုနန်ခေဲ့ပမေဲ့ သူ့ရဲ့ ကြှယဝြမှုကတော့ အပျိုရညတ်ောင် မပကြဘြူးပေါ့လေ။ နောငတ်ရခွိန် စောတယလြို့ ပြောရမှာပဲ။ ကိုငှိမ်းဝင်း သူ့ကိုယသ်ူ ပြုပြငန်ိငခြဲ့ပါတယ်။ မဇငေတ်ို့လငမြယားကလည်း အမြဲလို ဆုံးမ တိုကတ်ှန်းနတေော့ အကောင်းပြနဖြစ်အောင် လုပရြတော့တာပေါ့။

ဒီလိုနဲ့ မဇငေန်ဲ့ ကိုငှိမ်းဝင်းတို့ ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ တဈယောကအြတွင်းကိဈစ တဈယောကသ်ိဆိုတော့ တဈဦးအပေါြ တဈဦးလည်း နားလညမြှုတွေ အလှနရြှိတဲ့ မိတဆြှအဆေင့ပြါပဲ။ ဒါပမေဲ့ တဈယောကသ်ော သူကတော့…..

ကိုအောငမြင်းတဈယောကြ တဈနေ့ထကြ တဈနေ့ သူ့အိမန်ဲ့ အလှန်းဝေးလို့လာပါတယ်။ ကုမျပဏီကိဈစနဲ့ ခရီးတွေ ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ထွကရြတော့တာပဲ။ တဈည ညလယယ်ံကြီးမှာ မဇငေတ်ဈယောကြ အိမမြကမြကန်ရင်ေးက ရုတတ်ရကြ ငေါကကြနဲ ထထိုငန်ပေါတယ်။ ဘေးကြည့်တ်ော့ လငတ်ောမြောင် ကိုအောငမြင်းတဈယောကြ ဆငအြောမြနိုး ကုလားသေ ကုလားမော အိပန်လရေေဲ့။ သူမ ဘာဖြစ်နတယေဆြိုတာကို လငတ်ောမြောငတ်ဈယောကြ ဘယလြိုမှသိနိုငမြယ် မထငဘြူး။ ဒေါသကလည်းထွကြ ညရမျမကစြိတတ်ှကလေည်း ပူလောငန်ဲ့ တိတဆြိတတ်ဲ့ ညနကကြှီးထဲမှာ အသကရြှူနှုန်းတွေ ကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှနလြာလို့ ဖြစ်ပကြန်တေဲ့ မဇငေ့အြဖြစ်ကို တလောကလုံးက သိဖို့နနသေောသာ ဘေးမှာအိပန်တေဲ့ လငယ်ောကြာြး
ကတောင် မသိရှာဘူး။

ဒါကို မဇင်ေ ဝမ်းလည်းဝမ်းနည်း၊ ကိုယ့အြဖြစ်ကိုလည်း သနား၊ နှာမှတသ်ံက တရှူရှူနဲ့ သနားစရာ သတ်တဝါမလေးကိုဖြစ်လို့။ လငတ်ောမြောငကြို နှိုးလို့ မဇငေ့ကြို လုပပြါဦး ကိုရယလြို့ ပြောရအောငကြလည်း မဟုတသ်ေး။ ဒါနဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုယပြဲ ပြီးအောင် လုပမြယဆြိုပြီး စိတဆြုံးဖြတကြား အိပယ်ာပေါြ ပြနလြဲခလွိုကပြါတယ်။ လကတ်ဈဖကကြို ညဝတအြင်ျကြီအပါးလေးသာ ဖုံးထားတဲ့ ညာဖကန်ို့အုံလေးကို ဖြဖြညဈရင်း ညဝတစြကပပြါးလေးအောကကြ ရမျမကအြရှိနကြှောင့ြ ချောဆြီ အရညကြှညလြေးတွေ ထွကပြှီး စိုစွတလြို့နတေဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးရှိရာကို ကနွလြကတ်ဈဖကကြ နိုကထြည့ပြှီး အပေါအြောကြ ဘယည်ာ ဖြည်းဖြည်းလေး ဆှဲပြတလြိုကြ၊ အရမ်းဖိပြီးပြတလြိုကန်ဲ့ တဈခွိန် ကိုအောငမြင်း စွမ်းခဲ့ခွိနကြ ယုယမှုတွကေို အရုံပြုလို့ ကာမဆန်ဒရဲ့ လမ်းဆုံးပန်းတိုငကြို တဈယောကထြဲ ကြိုးစားလို့ ခွီတကန်ရှောတော့တယ်။

“ အင်း… အင်း ”

ဆိုတဲ့ အသံသဲသဲလေးကိုတော့ သူကိုယတ်ိုငကြလှဲပြီး ဘယသ်ူမှကြားနိုငမြှာ မဟုတဘြူး။ အလှနည်ငသ်ာပြီး ဖြည်းညင်းတဲ့ စီးခကြတ်ှနေဲ့ သူမတဈယောကထြဲ ကြိုးးစာလို့ ဖြသေိပန်ရရှောတာပါ။

“ အင်း….အင်း….ဟင့ျ…အင်းးးးးး……”

ဆိုပြီး အသံဗောလြှန်းလေး တဖြည်းဖြည်း တကလြာပြီး

“အင်းးးးးးးး…”

ဆိုတဲ့ သံဆှဲလေးနဲ့ ရုတတ်ရကြ မဇငေတ်ဈယောကြ ငှိမကြသွှားတော့တယ်။ သူမ ပြီးသှားပါပြီ။ အိမထြောငသ်ည် မိန်းမသားတဈယောကအြဖို့ လငတ်ောမြောင် ဘေးနားမှာရှိလကြန်ဲ့ မှန်းပြီး စိတကြူးနဲ့ ဖြသေိမ့လြိုကရြတဲ့ သူမရဲ့ ဖြသေိမ့မြှုဟာ ဘယလြောကထြိ ပြည့ဆြုံခွင်း ရှိမှာသတဲ့လဲ။

ဒီလိုနဲ့ မနကမြိုးလင်းလို့ တဈခါ အလင်း ရောကခြဲ့ပြနပြါပြီ။ မဇငေ့မြကြလြုံးလေးတွေ မှိတလြကြန်ဲ့ ကိုအောငမြင်းကို လှန်းဖကလြိုကပြါတယ်။ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ကိုအောငမြင်း အိပတ်ဲ့ဖကခြှမ်းက စောငလြေးကိုပဲ သှားကိုငမြိလိုကပြါတယ်။ ကိုအောငမြင်း ထသှားပါပြီ။ ဒါနဲ့ မကြလြုံးလေးဖြင့လြို့ ခေါင်းရင်းက စာကြည့်စြာပြဲက ကိုအောငမြင်း ထားခဲ့တဲ့ စာတိုလေးကို လှန်းယူပြီး ဖတကြှညလြိုကတ်ယ်…။

“ မေ… ကိုဒီနေ့ မန်တလေးကို သှားလိုကပြှီ။ မနကဖြှန် ပြနလြာမယ်။ ခစွတ်ဲ့ ကိုအောင်”

ကိုအောငမြင်းတဈယောကြ အလုပကြိဈစနဲ့ မန်တလေးကို သှားပါပြီ။ ထူးခွားမှုမရှိတဲ့ နေ့တဈနေ့ကို ထပပြှီး ဖြတတ်န်းရဦးမှာပဲ ဆိုတဲ့ အတွေးလေးတွေးရင်း ပြနမြေးဆကဖြို့ မကြလြုံးတွပြနေမြှိတပြှီး ခဏမှာပဲ စာကြညစြာပြဲပေါြ တငထြားတဲ့ သူမဖုန်းလေး တုနခြါလာတော့တယ်။ သီချင်သ်ံတွေ အဆကမြပြတ် ထွကပြေါလြို့ပေါ့။ ဒါနဲ့ ဖုန်းကိုကောကယ်ူပြီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုငှိမ်းဝင်းဆီက ဖုန်းလေးဝငန်တောပါ။ ကဈကဈလေးကို မမဇငေဆြီ လာထားဖို့ ဖုန်းလှန်းဆကတ်ယဆြိုတာ မဇင်ေ သိလိုကပြါပြီ..။

“ မောနင်း ကိုငွိမ်း…။ ကလေး လာထားတော့မလို့လား ”

“ ဟုတတ်ယ် မဇင်ေ။ ကလေးက အခုအိပပြွောန်သေေးတယ် သိလား။ အဲဒါ အဈကိုခွီလာလိုကမြယ်။ မဇငေကြော နိုးသေးရဲ့လာ၊ အနောကအြယှကမြွား ဖြစ်သှားလား မသိဘူး မဇငေရြေ ”

“ အို့…. မဖြစ်ပါဘူး ကိုငှိမ်းရယ်။ မဇင်ေ ထနပေါပြီ။ ခေါလြာခဲ့လိုကပြါ ”

“ ဒါဆို ကိုယလြာပြီနောြ မဇင်ေ”

ကိုငှိမ်းဝင်းကတော့ မဇငေန်ဲ့ စကားပြောရင် အမြဲ ရှှငရြှှငပြပြ မှူးမှူးကြှကြှပဲ ပြနပြှောလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါနဲ့ မဇငေလြည်း အိပရြာပေါကြ အလူးအလဲထ၊ ညဝတအြင်ျကြီနဲ့ စကပတ်ိုကို ကြင်းလုံးပုံခွှတလြို့ ကိုယလြုံးတီနဲ့ ဘာဝတရြမယ် ဆိုတာ စဉြးစားရင်း အဝတဗြီရိုကို မှနပေေါတော့တယ်။ စကပတ်ို အင်ျကြီအပါးနဲ့တော့ ကိုငှိမ်းဝင်းကို ထွကတ်ှေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်။ ဒါကြောင့ြ ညဝတပြဂွားမတဈြ အပေါအြောကဆြငတ်ူ ကောကဝြတလြိုကပြါရော…။

မကြာဘူး အိမရြှေ့ဘဲလတ်ီးသံကြားလို့ အိမအြောကြ အပြေးဆင်းပြီး တံခါးဆှဲဖြင့လြိုကတ်ော့ ကိုငှိမ်းဝင်းနဲ့ သူ့လကပြေါြ အိပပြွောန်တေဲ့ ကဈကဈတို့ ရောကန်ကြပေါပြီ။ ကိုငှိမ်းဝငန်ဲ့ ကဈကဈကို ပြုံးပြလို့ နှုတဆြကကြှိုနရင်ေးက မဇငေတ်ဈယောကြ ရုတတ်ရကဆြိုသလို တွတွကြေေီး ကြည့်ပြှီး မှငသ်ကမြိနပေါတယ်။ ဒါကို ကိုငှိမ်းဝင်းက

“ မဇင်ေ ကိုငှိမ်းတို့ ဘာများဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာများလိုအပန်လေို့လဲ မသိဘူးနောြ”

ကိုငှိမ်းဝငလြည်း မဇငေကြ သူနဲ့ကလေးကို စူးစိုကကြှည့န်တောကို သတိထားမိပြီး သူတို့ဘာများ လိုအပန်သလေဲပေါ့။ မဇငေ့တ်ဈလှည့ြ ကိုယ့်ကိုယကြိုတဈလှည့ြ ပြနကြှည့န်မေိတယ်။ ဒါနဲ့ မဇင်ေ သတိပြနဝြငလြာပြီး

“ အောြ… ဘာမှမဟုတပြါဘူး ကိုငှိမ်း။ လာလာ အိမထြဲဝင်”

ကလေးကို မဇင်ေ လကလြှဲယူလိုကပြှီး အိပခြန်းထဲရှိ ကလေးပုခကမြှာ သှားသိပထြားလိုကတ်ယ်။ မဇင်ေ အခန်းထဲဝငလြာတော့ ကိုငှိမ်းဝင်း ဆိုဖာပေါြ ထိုငန်ရင်ေးကနေ မဇင်ေ့မကြန်ှာကိုကြညပြှီး

“ မဇင်ေ အခုမှထတာလာ…။ ဒါမှမဟုတ် နမကေောင်းဘူးလား ”

“ နမကေောင်းတာတော့ မဟုတပြါဘူး ကိုငှိမ်း။ နည်းနည်း အားပြော့သလို အားမရှိသလို တမွိုးလေးဖြစ်နတော။ အဲလိုကြီး အားမရှိတာလည်း မဟုတဘြူး။ ဘယလြိုပြောရမလဲ… ခစ်ခစ်”

ရယရြင်းပြနဖြှသည်ေ့ သူမ ဘာဖြစ်နသညေကြို သူမမှလှဲ၍ ကိုငှိမ်းဝေ သိနိုငမြယ် မထငဘြူး။ ဒီလိုနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ရယလြိုကကြှပြီး ခတ်ေတတိတဆြိတသ်ှားကြတာပဲ။ ကိုငှိမ်းတဈယောကြ အစောက ရှှငပြနွသေော မကြန်ှာမှာ ရုတတ်ရကြ ညိုးကသွှားပြီး ကြမ်းပြငကြို ငုံ့ကြည့်န်နတေေော့ မဇင်ေ ကိုငှိမ်းဝင်းကို တဈခကြအြကဲခကကြာ ဆုပထြားတဲ့ ကိုငှိမ်းဝင်းလကမြွားကို သူမ လကန်ုနုလေးဖြင့ြ ညငသ်ာစွာ အုပကြိုငလြိုကပြါတယ်။

“ ကိုငှိမ်း မနေ့က ထွေးငယဆြုံးတာ ၅ နှစ်ပြည့တ်ဲ့နေ့နောြ”

“ ဟုတတ်ယ် မဇင်ေ”

“ ကိုငှိမ်း…. ဒီလိုလိမလြိမမြာမာနဲ့ ကဈကဈကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးနတေဲ့အတွကြ ထွေးငယ် ကိုငှိမ်းကို တမလှနကြနေ ကြေးဇူးတငန်မှောပါ။ ကိုငှိမ်းရယ် ဝမ်းမနည်းပါနဲ့နောြ ကိုငှိမ်း ”

ဟု တိုးတိတည်ငသ်ာသည့ြ လသေံဖြင့ြ ကိုငှိမ်း၏ သနားဖြယကြောင်းသော မကြဝြန်းအစုံကို မဇင်ေ စိုကကြှည့ကြာ ကိုငှိမ်း၏လကမြွားကို သူမလကန်ုနုလေးများဖြင့ြ ဆုပကြိုငရြင်း နှစ်သိမ့စြကားပြောလို့ မဇင်ေ ကိုငှိမ်းကို အားပေးနရှောတယ်။ သူမမကြဝြန်းများမှလည်း မကြရြညပြူများ ပါးပြငထြကသ်ို့ စီးလို့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ သနားခွင်း နာလညမြှုတို့နှင့အြတူ နှစ်ယောကသ်ား မမှငရြ မကြားရတဲ့ အပေးအယူတွေ ခွိနင်ှိနသလေို၊ နေ့စဉတ်ှေ့နရသေော မဇငေ့အြဖြစ်လေးကို ကိုငှိမ်းဝင်း ကောင်းကောင်းသိလို့ ကိုငှိမ်း ဘယလြိုတွေ ခံစားနရလေို့ ဘာတွကေို တောင်းတနသလေဲဆိုတာကိုလည်း ကိုငှိမ်း၏ဘဝ အစအဆုံးကိုသိသော မဇငေကြလည်း ကောင်းကောင်းသိနပေါတယ်။ ဒါကြောင့ြ အခုလို စိတကြှယရြာမှာ နားလညမြှုတွေ အပြနအြလှနပြေးနတေဲ့ ဖိုမနှစ်ဦးတို့ရဲ့ နောကဆြုံးဘူတာဟာ ဘယမြှာဆိုကမြလဲလို့ ထငလြဲ။ ဒါကိုလည်း သူတို့နှစ်ဦး သိပြီးသားပဲလေ။ တွေးကြည့်စြရာ မလိုတော့ပါဘူး ဟုတတ်ယမြလား။

ကိုငှိမ်းလည်း မဇငေကြိုငထြားသော သူ့လကဖြဝါးနှစ်ဖကကြို လှှတပြှီး မဇငေ့လြကလြေး အပေါမြှ ဖြည်းဖြည်းအုပကြိုငလြို့ မဇငေမြကြန်ှာနားသို့ သူ့မကြန်ှာကို တိုးကပသ်ှားလိုကပြှီး အနညင်ယ် တုနရြီနသေော လသေံဖြင့ြ…

“ ကိုငှိမ်းရငထြဲက စကားတဈခုလောကြ ပြောပါရစေ မဇင်ေ။ ကိုအောငမြင်းက မဇငေ့ကြို ဂရုစိုကရြဲ့လား ဟင်။ မဇင်ေ ဘာတွေ လိုအပန်တောလဲဆိုတာ ကိုငှိမ်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ် မဇငေရြယ်။ သူမဖြည့ဆြီးနိုငရြင်း ကြှနတ်ောြ အဲ့ဒီတာဝနလြေးကို ယူပါရစေ မဇင်ေ… နောြ…။ ခွင့ပြှုပါဗွာ ”

မဇင်ေ ခေါင်းလေးငုံ့သှားပြီး

“ ဟုတပြါတယ် ကိုငှိမ်းရယ်။ ကိုအောငမြင်းကလေ အခုဆိုရင် မဇငေ့ကြို ရှိသေးတယလြို့တောင် ထငသ်ေးရဲ့လား မသိဘူး။ အခွိနပြှည့ြ ကုမျမဏီကိဈစဆိုပြီး ခရီးခဏခဏ ထွကန်တေော့တာပဲ။ သူ အလုပကြှိုးစားလို့ ငှတွအေမွေားကြီးရတာကို မဇင်ေ မမကမြောဘူး။ ဒါကိုလည်း သူသိတယ်။ ဟင်း.. ဟင့ြ.. ရှှတ်.. ဟင့ြ ”

ခံစားနရသေညမြွားကိုပြောရင်း မကြရြညမြွား စီးကလွာပါတော့တယ်။ မဇငေ့မြကြရြညတ်ှကေို ကိုငှိမ်း လကမြွားဖြင့ြ ပါးပေါမြှ သုတခြပြေးလိုကရြင်း မဇငေကြလည်း အလိုကသ်င့လြေး ကိုငှိမ်းပုခုံးပေါကြို ခေါင်းလေးမှီထားလိုကပြါတော့တယ်။ ကိုငှိမ်းပုခုံးပေါြ မဇငေမြှီလိုကတ်ော့ မဇငေ့ြ ညဝတအြင်ျကြီပါးပါး ရငဟြိုကလြေးမှ မဇငေ့န်ို့လေးများကို ကိုငှိမ်းဝင်း မှငန်ရပေါတော့တယ်။ မဇငေ့ြ အသကရြှူသံနှင့အြတူ နို့လေးများက ဖုတလြှိုကဖြုတလြိုကန်ဲ့ အရမ်းကို ခစွစြရာကောင်းပြီး ကိုငလြို့ အရမ်းကောင်းမှာပဲလို့ ကိုငှိမ်းဝင်း ကြည့်ရြင်း တွေးနမေိတာပေါ့။ ကိုငှိမ်း ကိုယ့်ကိုယကြို ပြနထြိန်းပြီး သူအခု တွေးနေ ဖီလငယ်ူနတေဲ့ အရာတွကေို ခေါင်းထဲက ထုတပြဈလိုကခြငွခြဲ့တယ်။ မိန်းမဆိုတဲ့အရာနဲ့ နှစ်နဲ့ခွီလို့ ကင်းကြာနတေဲ့ ကိုငှိမ်းတဈယောကတ်ော့ ဒီလိုလှပပြီး ကာမပိုငလြငယ်ောကြာြးရှိတဲ့ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အထိအတွေ့ကို လှနဆြနန်ိုငခြှင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။

ပထမ ဘာလုပရြမှန်းမသိခင် သူလုံး၀ သိလိုကတ်ာ တဈခုကတော့ သူစပြီး စီးကြောန်ပြေီ ဆိုတာကိုပေါ့။ ပြည့စြုံခွင်း အထွတအြထိပကြို မရမက၊ အမိအရ လှန်းယူလိုခွင်း ဆန်ဒအလှနပြှင်းပနွတေဲ့ အိမထြောငတ်ညမြိန်းမ မဇင်ေ့အဖို့တော့ ဘာကိုမှ ဆင်‌ခွငထြိန်းကြပန်ိုငစြှမ်း မရှိတော့ပါဘူး။ ဘယလြောကအြားပြင်းတဲ့ အသိတရားပဲ ပြနဝြငလြာပါစေ မဇင်ေ နောကဆြုတတ်ော့မှာ မဟုတပြါ။ သူမ ထိုအရာကို ပြုလုပဖြို့ သချောစဉြးစာပြီးပြီဆိုတော့ ရပတ်န့ပြဈဖို့ဆိုတာ မဇငေ့အြတွကြ ဒီအခွိနမြွိုးမှာ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငတ်ော့တဲ့ အဓိပျပာယမြဲ့ စကားတဈခွန်း ဖြစ်သှားမှာပါ…။

သူမလကလြေးတွကေို ဆုပကြိုငထြားပြီး ခန်ဓာကိုယခြငွြးထိကပလြို့ နှေးထွေးမှုတွေ ပေးနတေဲ့ ကိုငှိမ်းရဲ့ အသကရြှူသံ ရငခြုနသ်ံတွကနေတဆေင့ြ ကိုငှိမ်းစိတတ်ှေ အရမ်းလုပရြှားနတယေဆြိုတာကို မဇငေလြည်း သိနတယ်ေ။ မဇငေ့ြ သှေးခုနန်ှုန်းတွေ ပိုမှနလြာလို့ အသကရြှူသံတွဟောလည်း ပိုကြမ်းတမ်းလာနတောကို ကိုငှိမ်း ထိတွေ့ခံစားနရင်ေးက ခန်ဓာကိုယပြူးကပထြားလို့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဘယလြောကလြိုအပန်ကြတေယဆြိုတာကို ပိုပိုပြီး သိရှိလာသလို ခံစားနရတေဲ့ မဇငေန်ဲ့ ကိုငှိမ်း…၊ သူတို့နှစ်ဦးဖြစ်နပေုံက ဒိုငန်မိုကတ်ှေ အပြည့ထြည့ထြားတဲ့ ဂိုတောငတ်ဈလုံး ဖောကခြှဲဖြစ်ဖို့ တရှူးရှူးနဲ့ လောငကြွှမ်းရင်း ဂိုတောငရြှိရာကို သှားနတေဲ့ စနဈတံတဈချောင်းလိုပေါ့။ သာမနထြကြ ပိုလှနတ်ဲ့ ရင်းနှီးမှုမွိုးကို ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ခံစားထိတွေ့မိနကြတေော့ မဇငေအြတွကြ ရှေ့တဈလမ်း ဆကတ်ိုးဖို့ သတ်တိတွေ ပိုရှိလာအောင် လုံ့ဆောပြေးလိုကသ်လို ဖြစ်သှားတော့တယ်…။

ဒီလိုနဲ့ မဇငေတ်ဈယောကြ ကိုငှိမ်းရဲ့လကတ်ှကေို ကိုငထြားရာက ဖြုတခြလွိုကပြှီး ဖောင်းပြီး အပေါကြို ထောငတ်ကန်သေော ဘောငဘြီဂွကြားရှိ ကိုငှိမ်း၏ လိငတ်ံကြီးကို အလိုလို အပေါမြှ အုပကြိုငပြှီးသား ဖြစ်နတေော့တယ်။ ဘောင်းဘီအပေါမြှ မမှငဖြူးသေးသော ကိုငှိမ်း၏ သတ်တဝါလေးကို ဖြည်းဖြည်းညဈလို့ ဆုပကြိုငကြှည့မြိတယ်။ ကိုငှိမ်းလည်း အသကပြှင်းပြင်းတဈခကြကြို ဆှဲလို့ရှူပြီး မဇငေ့ကြို ဖကထြားလိုကပြါပြီ…။

“ မေ… ကိုအောငမြင်းက တကယကြို မေ့အပေါြ နားမလညခြဲ့ဘူးနောြ”

ကိုငှိမ်းတဈယောကြ ကြဲအကအြကြ အသံတိုးလေးဖြင့ြ မနည်းအားယူရင်း မဇင်ေ့ကိုပြောတော့..

“ ကြေးဇူးပြုပြီး ဘားမှမပြောပါနဲ့တော့ ကိုငှိမ်းရယ်။ ကိုအောငမြင်းက နားမလညပြမေဲ့ ကိုငှိမ်းကတော့ မေ… ဘာတွဖြစ်ေနတောကို အစောကတည်းက သိနတယ်ေ မဟုတလြားဟင်။ ကိုငှိမ်းလည်း မေ့ဆီက ဘာတွလေိုချင်န်တယ်ေ ဆိုတာကို မေ… အရငကြတည်းက သိပြီးသားပါ။ ကိုအောငမြင်းရှေ့မှာ မသင့တ်ောလြို့ မေ မကြလြုံးတွကေို ရှောငဖြယန်ပမေေဲ့ ကိုအောငမြင်း မတေို့အနား မရှိတဲ့အခွိန် မကေ ကလေးပြေ့လို့ ချော့သိပန်တေဲ့အခွိနတ်ှဆေို မေ့တကိုယလြုံးကို ကိုငှိမ်း ခိုးကြည့်န်တော သိပါတယန်ောြ။ အဲ့လိုခိုးကြည့်ပြှီး မပြည့စြုံခဲ့ရတဲ့နေ့တွေ ကုနသ်ှားပါပြီ ကိုငှိမ်းရယ်။ မေ့ရငထြဲကနေ ကိုငှိမ်း လိုသမွှကို ကြိုကသ်လို ယူလိုကပြါတော့နောြ။ အရာအားလုံးကို ယူလိုကပြါတော့နောြ ကိုငှိမ်း…”

ခွှဲပစွခြွိုမှိနသ်ော စကားများကို မဇင်ေ ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောနရင်ေး ကိုငှိမ်း၏ လိငတ်ံကြီးကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အပေါအြောကြ ပြတသ်ပပြေးနမေိတယ်။ မဇင်ေ ယခုလုပန်သေော အပြုအမူများသည် ကိုငှိမ်းအဖို့ လပေေါမြှာ ပြံဝဲနရသေလိုပါပဲ။ မ သတ်တဝါနှင့ြ အတောကြှာ ကင်းကြာနခေဲ့သော ကိုငှိမ်းတဈယောကြ အရမ်းကောင်းလို့ မှိန်းပြီး ယူနတေော့တယ်။ ပါစပမြှလည်း ညည်းညူသံသဲ့သဲ့ ထွကလြို့။

ကိုငှိမ်းအဖို့ ဒီလိုခံစားမှုရသမွိုးကို တငထြှေးငယ် မရှိတော့သည့န်ောကပျိုင်း တဈခါ‌လေးတောငမြွှ မခံစားခဲ့ရတာ ကြာလို့နပေါပြီ။ အခုတော့ကြည့်ပြါဦး သူ့မိန်းမထွေးငယရြဲ့ သူငယခြငွြးအရင်းကြီးက ပြုစုလို့ ယုယပေးနလေိုကတ်ာ ပြောမပြတတအြောင် ကောင်းလှန်းနတောပေါ့။ မဇငေ့ြ နှုတခြမ်းပါးလေးတွကေ ကိုငှိမ်းလညတ်ိုငတ်လွှောကကြို အနမ်းနုနုလေးတွေ ပေးရင်းပေါ့။ ကိုငှိမ်းရဲ့ သှေးခုနန်ှုန်းတွေ ပိုပိုမှနလြာပြီး ကိုယခြန်ဓာအတွင်း သှေးစီးဆင်းမှုများလည်း အလှနအြရှိနပြှင်းလို့လာတယ်။ ကိုငှိမ်းလညတ်ိုငကြို မဇငေ့ြ နှုတခြမ်းလေးများ လွှာဖြားလေးများဖြင့ြ ဖြဖြလေး နမ်းလိုကြ ယကလြိုကြ လုပန်မေိရင်း ကိုငှိမ်းလညပြင်းရှိ သှေးလှှတကြှော ဖောင်းဖောင်းလေး တဈချောင်းအတွင်း အရှိနဖြှင့ြ ဖြတသ်န်းသှားသည့ြ သှေးစီးဆင်းမှုကို မဇငေ့ြ လွှာဖြားလေးမှ ထိတွေ့ခံစာလိုကရြတယ်….။ မုတဆြိတကြငွဆြှယတ်ှေ မကြာသေးမီကမှ ရိတထြားသော မေးရိုးတလွှောကန်ဲ့ မေးစေ့တွမှော မဇငေရြဲ့ တံတွေးတွနေဲ့ ဖြန်းပတထြားသလိုပါပဲ။ မဇငေ့ြ ပေါငကြှားအတွင်းမှာလည်း ပူနှေးလို့လာပြီး စိုစိုစွတစြှတလြေး ဖြစ်လို့လာပါပြီ။

ကိုငှိမ်းတဈယောကြ မဇငေ့အြပြုအမူတွကေို သည်းမခံနိုငတ်ော့ပဲ မဇငေ့န်ှုတခြမ်းပါးလေးတွကေို ဆှဲယူကာ အားရပါးရကို အနမ်းမိုးတွေ ရှာပေးပါတော့တယ်။ အဲ့လို ကိုငှိမ်းကစလို့ မဇငေ့န်ှုတခြမ်းပါးလေးကို တေ့ပြီး kissing ဆှဲလိုကခြှင်းဟာ သူတို့နှစ်ယောကလြုံးကို ဗို့အားအလှနပြှင်းတဲ့ ဓာတအြလိုကခြံလိုကရြသလိုပါပဲ။ နှာသံတွေ အသကရြှူသံတွကလေည်း တိတဆြိတန်တေဲ့ ဧည့ခြန်းအကယွကြှီးထဲမှာ တိုးတိုးညငသ်ာစွာ ထွကလြို့ နပေါရောလား။

ရုတတ်ရကြ ကိုငှိမ်း မဇငေ့ဂြွိုင်းအောကကြနေ မပြီး မတတ်ပထြရပလြိုကတ်ယ်။ မဇငေကြ ဒီအပြုအမူကြောင့ြ ကိုငှိမ်းကို အံ့သှသလို ကြည့်န်မေိတာပေါ့။ အတနကြှာ သဆေုံးခဲ့ရသော ရမျမကမြီးကြီးဟာ အခုတော့ ကိုငှိမ်းစိတအြတွင်းဝယ် တဟုန်းဟုန်းဖြင့ြ တောကလြောငန်တေော့တယ်။ ဒီလို ရမျမကင်ှေ့တွေ ရိုကခြံထိသှားသော ကိုငှိမ်း၏ အပြုအမူများ ပို၍ ရဲတင်းလို့လာပါတယ်။ မပြောမဆိုနဲ့ မဇငေ့ြ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ကိုငှိမ်း ဆုပကြိုငပြှီး အုပန်ံရံဖကကြို တွန်းထုတလြိုကပြါရော။ အုပန်ံရံမှ ကပလြို့ ကြောငပြှီးကြည့်န်တေဲ့ မဇငေ့အြနားကို မကြတ်ောင့န်ီ လူမိုကအြထာဖြင့ြ တဈလမ်းချင်ြး လွှောကသ်ှားပြီး လကန်ှဈဖကကြို အုပန်ံရံမှာမှှောကလြို့ ဆှဲကပထြားလိုကတ်ာပေါ့…။

မဇငေ့န်ှုတခြမ်းပါးလေးကို ကိုငှိမ်းနှုတခြမ်းဖြင့် တေ့ကာ အနမ်းတဈခကြြ ပေးလိုကတ်ယ်။ ဖြဖြလေး နမ်းလိုကသ်ော ကိုငှိမ်းအနမ်းကြောင့ြ မဇင်ေ့ရငထြဲမှာ ကြညန်ူးမိနယေုံရှိသေး ကိုငှိမ်းတဈယောကြ သူ့လွှာကို စေ့နတေဲ့ မဇငေ့ပြါစပပြေါကထြဲ ထိုးထည့ပြှီး တံတွေးနှင့ြ နှုတခြမ်းလွှာတို့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းစွာ ရောနှောလုပရြှား ပြတသ်ပန်ရောမှ အသံများထွကသ်ည့တ်ိုင် kissiny ဆှဲပစ်လိုကပြါရော….။ တဈယောကလြွှာ တဈယောကကြလိလိုကြ နှုတခြမ်းပါးလေးတွကေို သှားလေးတွနေဲ့ ဖြဖြလေး ဆှဲကိုကလြိုကန်ဲ့ နမ်းမိနလေို့ပေါ့။ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ထွကကြလွာတယ်။ ကိုငှိမ်းကို တငကြှပစြှာ မဇင်ေ ဖကထြားရင်း ဘောလြီမပါတဲ့ ညဝတအြင်ျကြီအောကကြ သူမနို့တွအပေေါြ တအားဆှဲဖိထားလိုကမြိတယ်။

တရိတရြိတ် တကလြာတဲ့ ခံစားမှုဖီလငတ်ှကြေောင့ြ မဇငေ့န်ို့သီးခေါင်းလေးများ မာတောငလြာပြီး ကိုငှိမ်းရငဘြတကြို သှားထောကလြို့နပေါရော။ နိ့သီးခေါင်း အရသာကြောင့ြ ကိုငှိမ်း မဇငေ့ကြို အနမ်းမိုး ရှာတာရပပြှီး မဇငေ့အြပေါအြင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို တဈလုံးပြီးတဈလုံး ဖြုတန်လရေေဲ့။ ပြူးထွကလြာတဲ့ မဇငေ့န်ို့အုံကိုကြည့်လြို့ မဇငေ့မြကြန်ှာကိုလည်း တဈခကြပြှနကြှည့လြိုကရြာ ကိုယကြှိုကသ်လို လုပန်ိုငပြါတယန်ောလြို့ အထာပေးတဲ့ အပြုံးကောကလြေး တဈခုကို မဇငေ့မြကြန်ှာကနေ ထွကကြလွာတာပေါ့။ ကိုငှိမ်းရဲ့လကတ်ဈဖကကြ မဇငေ့န်ို့တဈလုံးပေါြ အုပကြိုငလြို့ ခပဖြှဖြညဈပေးရင်း ကနွတ်ဈလုံးကိုတော့ ပါစပန်ဲ့ ကုန်းစုပလြိုကတ်ယ်…။

“ အင်း…အင်…. အားးးးး….. ကို…… အင်း… အ.. အင်”

ဆိုတဲ့ ညည်းသံလေးတွေ ထွကလြို့လာရော မဇငေ့ပြေါငတ်ှေ တဖြည်းဖြည်းကားသှားပြီး ကိုငှိမ်းရဲ့ လှတန်တေဲ့ လကတ်ဈဖကကြို လှမ်းယူကာ သူမပေါငကြှားအတွင်း ဖိကပပြေးထားလိုကပြါရော။ ကိုငှိမ်းလကကြ မဇငေ့ည်ဝတဘြောင်းဘီလေးကို ဆှဲခွှတပြဈပြီး အမှေးအုပအြုပန်ဲ့ အရညတ်ှစေိုလို့နတေဲ့ မဇငေ့အြဖုတလြေးကို အုပကြိုငပြှီး ဖြည်းဖြည်းပြတပြေးနတယ်ေ…။

“ အင်း … အား…. ကို… ကို…. ကောင်းတယ်….. အင်း… အင်”

မဇင်ေ့ ပါစပလြေးအတွင်းမှ ညည်းသံတွေ အဆကမြပြတ် ထွကလြာရင်း ကိုငှိမ်းကလည်း ပြတပြေးနတောကို အရှိနတ်ငလြို့ အမှနပြှတလြိုကြ နို့စို့လိုကန်ဲ့ မဇငေ့ြ ညည်းသံတွေ အသကရြှူသံတွကလေည်း တဈခန်းလုံးကိုပြည့လြို့။ မဇငေကြလည်း ကိုငှိမ်း လကန်ဲ့ပြတပြေးနတေဲ့ စည်းခကြအြတိုင်း သူမအဖုတလြေးကို ကော့ကော့ပေးရင်း အားကြိုးမာနတ်ကပြါပဲ..။

“ အား….အင်…အား…အားးးးးးးးးးးးးးးးးးး……”

ဆိုပြီး အရုပကြှိုးပြတ် မဇင်ေ တဈခွီပြီးသှားတာပေါ့။ ကိုငှိမ်းလကတ်ဈခုလုံး မဇငေ့အြဖုတရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲလို့။ မဇငေပြါစပမြှ အကသ်ံလေးဖြင့ြ

“ ကြေးဇူးပါပဲ ကိုရယ်။ မလေေ လှနခြဲ့တဲ့ ၂ နှစ် ၃ နှစ်အတွင်း ဒီလောကကြောင်းတဲ့ အရသာမွိုး မဇင်ေ မရခဲ့တာကြာပြီ… သိလား… ကိုရယ်…။ ကို့ကို အရမ်းခစွတ်ယကြှာ…။ ဒီနေ့တဈနေ့လုံး မဇငေ့အြနားမှာ ကိုငှိမ်း နပေေးနိုငမြလား…. ဟင်။ ကိုအောငမြင်းက မနကဖြှနမြှ မန်တလေးက ပြနရြောကမြှာ။ ဒီနေ့တဈနေ့လုံးရော တဈညလုံးပါ မဇင်ေ ကိုငှိမ်းကို ခစွပြါရစကြော”

မဇငေ့အြဖုတကြို ကိုငထြားသော လကကြို ကိုငှိမ်း ပြနဆြှဲယူလိုကပြှီး လကတ်ှငပြနသေေော သုတရြညန်ှင့ြ ချောဆြီများ ရောနောနသေော မဇငေ့ြ၏ အဖုတရြညမြွားကို လွှာနှင့ယ်ကရြင်း

“အင်.. ကိုဒီနေ့ မဇငေ့အြိမမြှာ အခွိနကြုနဖြို့တော့ စိတမြကူးထားဘူး…။ ဒါပမေဲ့ ကို မဇငေ့ကြို မငှင်းတော့ပါဘူး…။ ကိုလည်း မေ့ကို ခစွလြို့မဝသေးဘူး… ဟဲဟဲ ”

လကခြွောငမြွားရှိ မဇင်ေ၏ သုတရြညမြွားကို ယကန်ရင်ေး စကားပြောနသေော ကိုငှိမ်းရဲ့ အမူအရာကို မဇင်ေ ကြည့်ရြင်းမှ ရငထြဲတွင် တဏှာမီးများ ပြနလြညလြောငကြွှမ်းလို့ လာပါတယ်။ မဇငေ့အြဖို့ တဈခါပြီးသှားတာတောင် ၁ မိနဈမပြည့သ်ေးဘူး ထပပြှီးတောင်းနတေော့ တောတ်ောန်ှာကြီးတဲ့ မိန်းမလို့ ကိုငှိမ်း ယူဆမိရင် ယူဆမိပါမယ်။ ဒါမမေဲ့ သူမရဲ့ နှစ်နဲ့ခွီလို့ ကြာအောင် ပြည့စြုံမှုမရှိတဲ့ သူတဈယောကအြနနေဲ့ ဘာမှပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါ ဘယသ်ူ့အပြဈလဲ လငတ်ောမြောငရြဲ့အပြဈပဲ မဟုတဘြူးလား။ ဒါနဲ့ ကိုငှိမ်းလကမြွားကို လွှာဖြင့ယ်ကန်ရင်ေး မဇငေ့မြကြန်ှာကို တညကြှညသ်ော မကြလြုံးများဖြင့ြ တည့တ်ည့ကြှည့ရြင်း…

“ ကိုယ် တဈခုပြောချင်တ်ယ် မေ…။ ဒီလိုပဲ ကိုအောငမြင်းက ဆကပြှီး မေ့ကို နားမလည်းနိုငသ်ေးဘူးဆိုရင်… ကို… မေ့နားမှာ အခွိနပြှည့ြ တာဝနယ်ူပေးချင်တ်ယကြှာ… နောြ…။ ဒီလောကခြွောပြီး အရသာရှိတဲ့ မိန်းမကို သူမို့လို့ ဂရုမစိုကတ်ယ်…”

ကိုငှိမ်း မှခွေေးအပြုံး တဈခကြပြှုံးရင်း မဇငေ့အြား ပြောရာ…

“ အို ကိုငှိမ်းရယ်။ အဲဒီလူကြီး မဇင်ေ ဘာဖြစ်နတယေဆြိုတာ ဒီတသကြ သိနိုငတ်ော့မယ် မထငဘြူး.. ခစ်.. ခစ်”

ကိလသေ မာယာဖြင့ြ ဆှဲဆောငမြှုအားကောင်းပြီး လမ်းဘေး အပြတမြယတ်ို့၏ ကြနပေအြားရသော အပြုံးတဈပြင့ကြို ပြုံးရင်း မဇငေတ်ဈယောကြ သူကိုယသ်ူ သဘောကလွို့ တခစ်ခစ်နဲ့ ရယန်တေော့တယ်။ ရယန်ရင်ေးက

“ သူ မဇငေ့ကြို ကိုငှိမ်း အခုလို ဖြည့ဆြည်းပေးပုံမွိုးနဲ့ မဇငေကြွနပေအြောင် လုပပြေးနိုငခြဲ့မယဆြိုရငတ်ောငမြှ မဇငေ့အြခစွတ်ှေ သူ့အတွကြ မရှိနိုငတ်ော့ပါဘူး ကိုရယ်…။ မဇင်ေ ကို့ကို အရမ်းခစွန်မေိပြီ.. သိလား ကို”

မဇင်ေ၏ ခွှဲပစွသ်ော စကားများကို ကိုငှိမ်း နားထောငန်ရငေမြှ မဇငေ့အြဖုတအြတွင်းသို့ ပြနန်ိုကကြာ အုံထနသေော အဖုတမြှေးအုံအုံလေးအား ဆှဲဆောင့လြိုကသ်ည်…။

“ အ…. ကိုဘယလြိုလုပတ်ာလဲ နာလိုကတ်ာကြာ….”

ဟု မဇင်ေ ပြောနရင်ေးက

“ မပေဲပြီးသေးတာ။ ကိုငှိမ်းက ပြီးသေးတာ မဟုတဘြူး …။ ကို..မေ့ကို လုပခြငွတ်ယကြှာ ”

မဇငေတ်ဈယောကြ ကိုငှိမ်းစကားမဆုံးသေး ကိုငှိမ်းအုပမြိုးထားသော ရငခြှငထြဲမှ ပြေးထွကလြိုကရြင်း
ဆိုဖာရှိရာသို့ တဈလှမ်းချင်ြးလွှောကသ်ှားရာ မဇငေ့လြမ်းလွှောကပြုံကို ကိုငှိမ်း ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး မကြလြုံးကြှတထြှကမြတတ် လိုကကြှည့န်လရေေဲ့။ ခွလှမြေးများကို တဈလမ်းချင်ြးလွှောကလြို့ ဆိုဖာရှိရာသို့ သှားနသေော မဇငေ့လြမ်းလွှောကပြုံမှာ ကိုငှိမ်းအဖို့ သှေးပကြမြတတ် ဆှဲဆောငမြှုရှိသောကြောင့ြ ကိုငှိမ်းရငဘြတကြှီးများမှာ တဒုတဒြုတ် တဒုတဒြုတန်ှင့ြ ရမျမကမြီးဖြင့ြ အပူပေးထားသော ကာမသှးများကလည်း ဆူပြတလြို့နတောပေါ့။ ကိုငှိမ်းလည်း မကြတ်ောငမြခတပြဲ မဇငေ့န်ောကကြွောအလှကို ငေးမောမှငသ်ကမြိနရင်ေး မဇငေမြှာ အနည်းငယဝြသယောငရြှိပမေဲ့ သာမနယ်ောကြာြးသား တဈယောကအြဖို့ အလှနဆြှဲဆောငမြှုရှိတဲ့ ကိုယလြုံးအခွိုးအစား ရှိသူလေးပါ။

ဆိုဖာနားကိုရောကသ်ှားတော့ မဇငေတ်ဈယောကြ ခါးပေါရြှိ ညဝတဘြောင်းဘီ မွော့ကြိုးလေးအတွင်းသို့ လကခြွောင်းလေးများ ထိုးခွိတကြာ ဘောင်းဘီလေးကို တဖြည်းဖြည်း အောကသ်ို့ဆှဲခွှတ် လိုကတ်ော့တယ်…။ ဖြူဖြေးနုအိနသေော ဖငလြုံးလုံးလေးသည် ကိုငှိမ်းမကြလြုံးတွကေို ပြာဝသှေားအောင် လုပလြိုကသ်လို ဘောင်းဘီးအား ခွှတပြှီး ဆိုဖာရှိရာကို လကထြောကလြိုကကြာ ဖငကြှီးအား ကိုငှိမ်းဘကသ်ို့ လှည့ပြေးပြီး ကုန်းပေးထားတာကြောင့ြ ဖငန်ှဈလုံးကြားမှ အဖုတမြှေးများနှင့ြ ရောနသေော အဖုတဖြှူဖြူအတွင်းမှ အနီရောင် အတွင်းနှုတခြမ်းသားများ ပြင့အြာ၍လာတော့တယ်။

ကိုငှိမ်းလည်း မဇငေ့ြ ဖငဖြှူဖြူအနောကသ်ို့ ကပသ်ှားပြီး ဘောင်းဘီအတွင်းမှ ထိုးထောငထြှကန်သညေ့ြ သူ၏လီးကြီးဖြင့ြ သှားထောကကြာ စ၍ညောင့ပြေးနေ၏။ လကမြွားကလည်း မဇငေ့အြင်ျကြီအောကသ်ို့ လွှိုလို့ နို့သီးလုံးများအား အစုံလိုကြ ဆှဲညဈကာ အနောကမြှတေ့ရင်း ပုံမှနလြေး ညောင့ည်ောင့လြို့နတေော့ မဇငေကြလည်း သူ့ဖငကြို ကိုငှိမ်းရဲ့ ညောင့ခြကြတ်ှအတေိုင်း ကော့ကော့ပေးနလရေေဲ့…။

အဲလို တဈယောကကြို တဈယောကြ ကော့ရင်း ညောင့ရြင်းဖြင့ြ မဇင်ေ ကိုငှိမ်းဘကသ်ို့ လှည့ကြာ ဒူးထောကြ ထိုငခြလွိုကတ်ော့တယ်…။ မကြန်ှာရှေ့ တည့တ်ည့တ်ှင် ထိုးထွကန်သေော ကိုငှိမ်းလီးကြီးကို လကကြလေးနဲ့ ပြနပြှတပြေးနလရေေဲ့။ ပြတပြေးရင်း ကိုငှိမ်း ဘောင်းဘီဇဈကို ဆှဲဖြင့လြိုကရြာ သှေးကြောအမှှငမြွားဖြင့ြ အဖုဖုအထဈထဈ ညီညာပြန့ပြှူးခွင်း မရှိသော ကိုငှိမ်းလီးကြီးသည် မဇငေ့မြကြန်ှာရှေ့တွင် တရမ်းရမ်းဖြင့ြ မာနဖြီနတေော့တယ်။ မဇငေ့ပြါစပ် အနည်းငယဟြသှားပြီး ကိုငှိမ်းမကြန်ှာလေးကို အံ့သှသော အမူအရာဖြင့ြ မော့ကြည့်ကြာ

“ ကိုရယ်… ကို့ပစ်စည်းကြီးက ကြီးလိုကတ်ာ။ ကိုအောငမြင်း ပစ်စည်းနဲ့များ ရနေဲ့ဆီလိုကို ကြာတာပဲ…”

ကိုငှိမ်း မဇငေ့ကြို အပေါမြှ ပြနပြှုံးပြသည်။ ကိုငှိမ်းကို ပါစပအြဟောင်းသားလေးနဲ့ ကြည့်ပြှီး ပြောနသေော မဇငေ့ပြါးစပလြေးသည် ကိုငှိမ်းရဲ့ လီးထိပကြို အနမ်းလေးတဈခကြြ ပေးလိုကစြဉြ…

“ အို… မရယ်ေ။ အဲလိုလုပဖြို့ မလိုပါဘူးကြာ… ထပါနောြ.. ”

မဇငေကြ ကိုငှိမ်းကို ပြနမြော့ကြည့်ြ၍

“ ကို… မဇငေ့ကြိုခစွရြင်… အဲ့လိုစကားမပြောနဲ့ကြာ…”

ဟု ကိုငှိမ်းကို ပြနပြှောရင်း လီးကြီအား ပါစပပြေါကြ ကဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ အတင်းထိုးထည့ကြာ ကိုငှိမ်းကို စလှပေါတော့တယ်။ ကိုငှိမ်းလည်း မဇငေ့စြုပခြကြတ်ှအေောကမြှာ မကြဖြှူလေးစိုကရြင်း..

“ အား…. အား… မေ… အားး…. ရှီးး… အား.. ရှီး.. ကောင်း… လိုကြ… တာ မရယ်ေ… အား”

ကိုငှိမ်း ကောင်းကငဘြုံရောကန်သလေား မှတတ်ယ်။ မဇငေကြလည်း အောကကြနေ တပလှတ်.. ပလှတ်.. ပလပ်.. ပလပန်ဲ့ ကြေးစား ဖာသညအြလား အောင့မြေ့ရအောင် ပလှအတေောထြူးခွှနတ်ဲ့ သူပဲ…။ မဇငေတ်ဈယောကြ မှုတရြင်းစုပရြင်းကနေ အပေါကြိုမော့ကြည့်တ်ော့ ကိုငှိမ်း အရမ်းကို ဖီလငတ်ှယေူရင်း မဇင်ေ့ကို ကြည့်န်တယ်ေ။ မဇငေလြည်း ကိုငှိမ်းကို ဖာပြုံးလေးတဈခကြြ ပြနပြှုံးပြရင်း နှစ်ယောကသ်ား အရမ်းကိုကောင်းလို့ ကမျဘာကြီးကို မေ့နကြတောပေါ့။ ကိုငှိမ်း အတွေးထဲမှာတော့ မဇငေတ်ဈယောကြ ဒီလောကကြောင်းအောင် ဘယလြိုများ သငယ်ူထားသလဲပေါ့။ ကိုအောငမြင်းနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်။

တကယတ်ော့ မဇင်ေ ယခုလို အပြုစု ကြှမ်းကငွန်ချင်ြေးမှာ အိမမြှာ ကိုအောငမြင်း ပန်းဆိုးတန်းက ဝယဝြယပြှီး ကြည့်န်ကြေ အပြာဇာတလြမ်းများရဲ့ ကြေးဇူးတွလေို့ ပြောရမယ်…။

“ အ.. မေ… အား… မဇင်ေ… ကို.. အရမ်းပြီးချင်န်ပြေီး… အ… အားးးးးးးးးးး ”

အနှစ်နှစ် အလလ စုထားသော ကိုငှိမ်းရဲ့သုတတ်ှေ မဇငေ့ပြါစပထြဲကို ရပေိုကခြေါင်း ဖြင့ခြလွိုကသ်လို တပြှတပြှှတန်ဲ့ ပန်းထွကကြုနပြါရော…။ သုတရြညတ်ှနှငေ့ြ ပြည့န်တေဲ့ မဇငေ့ပြါစပကြှီး ဖောင်းကားလို့နတေော့တယ်။ ကိုငှိမ်းလည်း မဇငေ့ခြေါင်းလေးကို ပြတလြို့…။

“ အှတ်.. အင်းးးး ”

ပါစပထြဲက သုတရြညအြားလုံး မဇငေတ်ဈယောကြ မွိုခလွိုကပြါပြီ…။ ကိုငှိမ်း မဇင်ေ့ကို အံ့သှနတေော့တာပေါ့….။

“မေ.. ဘာလို့မွိုခလွိုကတ်ာလဲ မရှှံမရှာနဲ့ကြာ ”

မဇင်ေ ကိုငှိမ်းကို ဘာမှပြနမြပြောနတေော့ဘူး။ သူ့လုပရြပကြို အကြနပေကြှီး ကြနပေလြို့ ပြုံးနလရေေဲ့။ ကိုငှိမ်း မဇငေ့ခြေါင်းကို အသာအယာလေး ပြတရြင်း.

“ ဒီမနကကြတော့ ဖြတသ်န်းခဲ့ဖူးတဲ့ မနကခြင်းတွထေဲမှာ ကကြသ်ရအရှေိဆုံးနဲ့ အရသာအရှိဆုံး မနကလြေးပဲ မေ.. ”

ဟု နှုတမြှရရှတေရြင် မဇငေ့ြ အပြုအစုပေါြ ကိုငှိမ်းတဈယောကြ အကြနပေကြှီး ကြနပေလြို့နတောပေါ့။ ဒူးထောကထြားသော မဇငေတ်ဈယောကြ ပြနထြရပပြှီး ကိုငှိမ်းကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြပကြာ

“ ဒါပမေဲ့ မေ့အတွကတ်ော့ မဟုတသ်ေးဘူး ”

လို့ပြောရင်း ကိုငှိမ်း အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို တဈလုံးချင်ြး စဖြုတန်လရေေဲ့။ ကြယသ်ီးများ ဖြုတပြှီးသော ရှပအြင်ျကြီကိုခွှတ်၍ စားပြဲပေါသ်ို့ ပစ်တငလြိုကပြှီး ဒူဆဈအထိ ကြှတကြနွသေော စတိုငပြနကြို ခွထေောကဖြှင့ြ ထိုးခွှတကြာ ဘေးတဈနရောသို့ ကနထြုတလြိုကတ်ယ်။ ကိုငှိမလြည်း မဇငေ့ကြို ပြုံးကြည့်ရြင်း

“ ဒီကောငမြလေး တောတ်ောဆြိုး ”

လို့ပြောပြီး မဇငေ့ပြါးလေးကို တဈခကြြ နမ်းလိုကပြါတယ်။ အင်ျကြီဗလာဖြစ်နသေော ကိုငှိမ်း၏ ရငအြုပမြွား ဗိုကသ်ားရှိ အရဈလိုကြ အရဈလိုကဖြှင့် မာတောငကြစွလြဈပြီး ယောကြာြးပြီသသော ဘဲလလြီသားများကို ကြည့်ကြာ မဇငေတ်ဈယောကြ သဘောခွေ့နလရေေဲ။ ကိုငှိမ်းမှာ ထိုကဲ့သို့ ဘဲလလြီသားများ ရငအြုပကြားကားများ အရငကြမရှိ။ ကိုငှိမ်း၏ ခန်ဓာကိုယမြှာ အရငကြဆို ခွေးပစ်တဲ့ တုတသ်ာသာရယ်။ နောကပျိုင်း အရကဖြှတပြှီးတော့ ဂငွမြှာ တဈနှစ်လောကြ ကစားထားသဖြင့ြ အခွိုးအစား အလှနကြနွနသညေ့ြ ဘောဒြီအလှကြီးကို မဇငေသ်ဘောကလွို့ နတောပါ။ မဇငေလြည်း သူမအင်ျကြီများကို စခွှတန်ရင်ေး အတွေးတဈခု ဝငလြာတယ်။

“ အောြ… ငါခွှတလြိုကလြို့ တုံးလုံးကြီး ဖြစ်သှားရင် ကိုငှိမ်းရှေ့ ရှကစြရာကြီး ”

ဟုရမျမကကြှားက အရှကတ်ရားတွေ ရနတယေဆြိုပဲ။ အင်ျကြီလေးကိုခွှတလြို့ စားပြဲပေါသ်ို့ ပစ်တငလြိုကတ်ယ်။ မဇင်ေ အနည်းငယစြဉြးစား၍ စိတထြင့န်သညေကြို ကိုငှိမ်း သတိထားမိလိုကတ်ော့ မဇငေ့ြ အနောကသ်ို့သှားပြီး မဇငေ့ြ၏ ပုခုံးများပေါသ်ို့ လကကြို တငခြွိတထြားလိုကတ်ယ်။

မဇငေလြည်း သူ့လကမြွားဖြင့ြ ကိုငှိမ်း၏ခေါင်းကို လကပြှနလြှမ်းကိုငကြာ အလှနဆြှဲဆောင် အားကောင်းသော position တဈခုကို အတူတူ ပိုစ့ပြေးလကြသ်ား ဖြစ်နကြတောပေါ့။ ကိုငှိမ်းလကမြွား မဇငေ့ပြုခုံးပေါမြှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးသှားပြီး နို့လုံးများ နှားအရောကတ်ှငတ်ော့ လကခြွောင်း လကထြိပလြေးများဖြင့ြ မဇငေ့န်ို့အုံ ဘေးခွမ်းများအား ဖြဖြကုတလြို့ ပြတဆြှဲပနလေရေေဲ့…။ ဆကပြှီး လကမြွားကို ဖြည်းဖြည်းလွှော့ခကြာ မဇငေ့ခြါးရှိ ညဝတဘြောင်းဘီမွှော့ကြိုးများအတွင်း လကန်ိုကကြာ မဇငေ့ည်ဝတလြေးကို အောကသ်ို့ ဆှဲခလွိုကတ်ယ်။ ကိုငှိမ်းလကမြွား မဇငေ့ည်ဝတလြေးကို အပေါမြှ ညငသ်ာစွာ ဆှဲခနွရင်ေး သူ၏နှုတခြမ်းများဖြင့ြ မဇငေ့လြညတ်ိုငလြေးမှစလို့ ကြောပြငတ်ငပြစုံအထိတိုငအြောင် ဖြဖြလေးနမ်းကာ ဆင်းသှားပြီး ဘောင်းဘီလေးကိုလည်း အောကသ်ို့အဆုံး ဆှဲခကြာ ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ ဘောင်းဘီခွှတပြှီး သူနမ်းခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း နမ်းရင်း ပြနတ်ကသ်ှားပြနတ်ယ်။

ကိုငှိမ်း၏ ပူနှေးသော တံတွေးရညမြွား အရသာကို မဇငေခြံစားရင်း အိမန်ံရံအား လကဖြှင့ထြောကကြာ ကိုငှိမ်း၏ နှုတခြမ်းများ ကြောပြငအြတွင်းသို့ ဆူးဝငသ်ှားမတတ် ခပကြှမ်းကြမ်း နမ်းစလေိုသညကြို အခကြပြှသောအနဖြငေ့ြ ကိုငှိမ်း၏ နှုတခြမ်းများကို သူမကြောပြငန်ှင့ြ ပြန်၍ တွန်းတွန်းပေးလို့နတယ်ေ။ တဆကတ်ည်း မဇငေ့လြကမြွားက သူမနို့နှစ်လုံးကို အုပကြိုငထြားသော ကိုငှိမ်းလကပြေါသ်ို့ ထပ်၍ အုပကြိုငလြိုကပြှီး သူမနို့ကို သူမ အားရစွာ ညဈခွနလေရေေဲ့။ မဇငေ့ကြွောပြငကြို ကိုငှိမ်း ပုဇွနတ်ုပကြှေးပုံ အနအထေားမွိုးဖြင့ြ နောကမြှသိုင်းဖကထြားပြီး သူ့လိငတ်ံကြီးကိုလည်း မဇငေ့ဖြငန်ှဈခုကြားသို့ ထိုးထည့ကြာ ညောင့ည်ောင့လြို့ နပေါတော့တယ်။

ကိုငှိမ်းတဈယောကြ မဇငေ့စြအိုနဲ့ အဖုတအြကြဲကြောင်းလေးတလွှောကြ ပြတဆြှဲ ဆှဲရင်းက ကိုငှိမ်း လိငတ်ံကြီးမှာ ပိုပိုပြီး တောင့တ်င်းလာသညကြို မဇင်ေ သတိထားမိနတယ်ေ။ သူမလည်း အလိုကသ်င့ြ ဖငလြုံးလုံးလေးကို ကိုငှိမ်းညောင့န်သေော စီးခကြအြတိုင်း ကော့ကော့ပေးရင်း မကြလြုံးများကလည်း မှေးစင်းလို့ပေါ့။ မဇငေ့တ်ှင်းဝမှ ထွကယ်ိုကလွာသော ချောဆီများဖြင့ြ ကိုငှိမ်းလီးကြီးမှာ စိုရှှဲလို့နတောပေါ့။ ဒါနဲ့ လီးထိပဒြဈလုံးကို အဖုတအြကြဲကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းစ၍ ကိုငှိမ်း ချော့သှင်းနစဉြေ…

“ ကို… အ.. ဖြည်းဖြည်းထည့်နောြ…။ ကို့ပစ်စည်းကြီးက မေ အခုလကရြှိသုံးနတေဲ့… ကိုအောငမြင်း ပစ်စည်းထကြ ၅ ဆ ၆ ဆလောကြ ပိုကြီးတယ်…ခစ်..ခစ်…။ မဇငေလြည်း မလုပရြတာ ကြာပြီဆိုတော့လေ…။ ဖြည်းဖြည်းတွင်းနောြ ကို ”

ဟုဆိုကာ ကိုငှိမ်းအား သမငလြညပြှန် ကြည့်ရြင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုကသ်ည်။ ကိုငှိမ်း အသာအယာ ချော့လို့ တွင်းနရောမှ ဖကကြိုငထြားသော သူ့လကလြေးများကို မဇငေ့န်ို့လုံးလေးများမှ လှှတကြာ နောကအြနည်းငယဆြုတပြှီး မဇငေ့န်ောကပျိုငအြလှကို အကဲခတန်လရေေဲ့…။ အင်… ဟုတပြှီ။ ဝိတလြည်း တောတ်ောကြသွှားပြီ…။ ဖငလြုံးလေးတွကလေည်း လခွမ်းလေးတွေ ကြနတော။ လှလိုကတ်ာ မရယေလြို့ ကိုငှိမ်းစိတထြဲ ပြောနမေိသည်။

ကော့ထားတဲ့ မဇငေ့ဖြငန်ှဈလုံးကြားမှ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားဖြူဖြူလေးများ အတွင်းတွင် နီရဲရဲ အတွင်းသားလေးများ ပြူထွကန်သည်ေ။ ကိုငှိမ်းစိတတ်ှေ လုံးဝထိန်းလို့ မရတော့တဲ့အဆုံး လီးကြီးအား လကဖြှင့ကြိုငကြာ မဇငေ့အြဖုတဝြသို့ တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းထပသ်ှင်းပြနရြာ မဇငေလြည်း အလိုကသ်င့ပြင် သူမဖငကြို နောကသ်ို့ အနည်းငယ် ပြနတ်ှန်းပေးလိုကြ၏။ ယောကြာြးရှိသောလြည်း လိငတ်ံသေးငယတ်ဲ့ ယောကြာြးကြောင့လြား လိငဆြကဆြံမှု သိပမြရှိလို့လားမသိ မဇငေ့အြဖုတဝြသည် ကိုငှိမ်း၏ ဒဈထိပလြေးပငရြှိသေးသည် အနည်းငယ် ကြပန်သဖြေင့ြ ရှေ့ဆကတ်ှင်းရန် နည်းနည်းခကလြို့နသည်ေ။ ကိုငှိမ်းဒဈကို ပြနထြုတပြှီး ထပတ်ခါ ပြနသ်ှင်းကြည့်တ်ယ်။

သှင်းလိုကတ်ိုင်း မဇငေ့ပြါစပမြှ တအင်းအင်းနဲ့ နာကငွလြို့ အသံများ ထွကထြှကလြာတယ်။ နောကဆြုံး ကိုငှိမ်းတဈယောကြ မဇငေ့န်ာကငွမြှုကို မထောကတ်ော့ပဲ တဆုံး ဆောင့သ်ှင်းလိုကရြာ…

“ အား…… ကို”

ဟူသော မဇင်ေ၏ အောသ်ံသည် အိမရြှေ့ လူသှားလမ်းကပင် ကြားနိုငလြောကအြောင် ပေါထြှကလြာတော့တယ်….။ ကိုငှိမ်းလီးကို ရှေ့တိုးနောကင်င် ဖြည်းဖြည်းလုပပြေးနပြေီ။ ကိုငှိမ်းရဲ့ လိငတ်ံကြီးကတော့ မဇငေ့အြဖုတန်ှင့ြ တိုင်းလုပထြားသလား အောင့မြေ့ရအောင် အဖုတန်ဲ့တုတကြ အလှန့ကြို လိုကဖြကည်ီတယ်။ ပြောရရင် ကြနဒြုံးထဲ ဘယလြိငတ်ံစွပစြှပ် ချောငမြနပေဲ ကြပကြှပလြေး ကြကတ်ိ ဖြစ်နသလေိုပေါ့….။

မဇငေတ်ဈယောကြ ဖငကြိုကော့ကော့ပေးရင်း ကိုငှိမ်းလိငတ်ံကြီး အဖုတထြဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ဖြစ်နတေဲ့ အရသာကို မကြလြုံးလေးမှိတ် ပါစပလြေးဟလို့ မိန့မြိန့ကြှီး ခံစားနပေါရော။ ဘယတ်ုနကြမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ လိုးဆောင့ခြကြတ်ှကေ မဇငေ့အြဖို့ ကောင်းကငဘြုံပဲ ရောကန်လေား… ကမျဘာပဲပကြန်လေား မသိ။ ဧည့ခြန်းတဈခုလုံးတွင် မဇငေ့ည်ည်းညူသံ

“အင်း… အင်း… ရှီးးး… အင်း… ကို…… ခစွတ်ယ်…. အင်း… အား… ကိုရယ်.. ကောင်းတယ်…. အင်း….”

အသံများနှင့ျ…

“ ဗလှတ်…ဗလှတ်..ပြှတပြှှတ်…”

ဟူသော အရညမြွားရှှမ်းနသေော မဇငေ့အြဖုတအြပေါကဝြလေးကို ကိုငှိမ်းငပဲကြီး ဝငတ်ိုင်းထွတတ်ိုင်း ထွကထြှကလြာတဲ့ ကာမစကရြကသ်ံများဟာ တဈအိမလြုံး ညံစီလို့နတယ်ေ။

ကိုငှိမ်း ပထမ မဇငေ့ကြို ပုံမှနအြထုတအြသှင်း လုပရြာမှ တဖြည်းဖြည်း အစွမ်းကုနကြို အားရပါးရ ဆောင့လြိုးတော့တယ်။ မဇငေလြည်း လှှတလြပစြှာပဲ အောည်ည်းလိုကြ၊ တိုးတိုးလေး ညည်းလိုကဖြှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ပြည့ဆြုံးခွင်းရှိရာ ကာမပန်းတိုငကြို တကည်ီလကည်ီ ခွီတကလြို့ပေါ့။ ဒီအခွိန် ကိုအောငမြင်းများ ပြနလြာလို့ကတော့ မတွေးရဲစရာ….။

“ အား……… အ… အ… အားးး… ”

ဟူသော သံဆှဲလေးဖြင့ြ မဇငေ့အြခေါင်းထဲတွင် မဇင်ေ ရကနေဖြောကခြလွိုကလြပြေီ။ ကိုငှိမ်းကတော့ မပြီးသေး။ ကိုငှိမ်းလည်း အလှနပြှီးချင်န်ပြေီ…။

“ဗှကျ..ဗှကျ…ဗှကျ..ဗှကျ…ဗှကျ”

အရှိနကြုန် မဇငေ့အြား ခါးမှကိုငကြာ ဆောင့ခြကြပြှင်းပြင်းဖြင့် လိုးရင်း လိုးရင်း……

“ မေ…မေ..မေ…..အား…အ…အ…..”

ဆိုသော အကသ်ံရှရှလေးဖြင့် မဇငေ့အြဖုတထြဲသို့ သုတရြညမြွား ဒလဟော ပန်းထုတလြိုကပြါတော့တယ်။ မဇငေတ်ဈယောကြ မှီထားသော နံရံမှလှတကြာ ကိုငှိမ်း၏ မထုတရြသေးသော လီးတန်းလန်းဖြင့် ဆိုဖာပေါသ်ို့ မှောကရြကလြေး ပစ်လဲလိုကတ်ယ်။ ကိုငှိမ်းလည်း လီးတန်းလှန်းဖြင့် မဇငေ့အြနောကမြှတကြ၍ မှောကန်လေိုကတ်ော့တယ်။

ခစွသ်ူနှစ်ဦး အဆငပြှစွောပဲ တဈခွိနကြ အလှနရြောကလြိုခဲ့သော ကာမပန်းတိုငကြို အတူတူ ပြောရြှှငစြှာနဲ့ ရောကရြှိလို့သှားပါတယ်။ ကိုငှိမ်းကတော့ မှောကလြကြအြနအထေားနဲ့ မဇငေ့ကြွောပြငတ်ှေ လညတ်ိုငလြေးတွေ ဂုတသ်ားလေးတွကေို ဖြဖြလေး လိုကန်မ်းလို့နတယ်ေ။ မဇငေကြလည်း လကန်ောကပြှနပြှီး ကိုငှိမ်းဆံပငတ်ှကြေားထဲ လကခြွောင်းလေးတွေ ထိုးထည့ကြာ ဆံပငတ်ှကေို တယုတယ ပြတပြေးလို့နလရေေဲ့..။

“ ကို… ကို့ကိုတော့ မဇင်ေ အရမ်းခစွသ်ှားပြီကြာ…။ မဇငေ့ကြို တသကလြုံး… ဒီလိုပဲ ခစွပြေးပါလား ကို… နောြ”

“ မရယ်ေ ကိုအောငမြင်း သိသှားရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ…”

“ ဘာဖြစ်လဲ သိတော့။ သူ့ကိုကြဲပြီး ကို့ကို ယူလိုကမြှာပေါ့…”

နတဆြိုးတဈကောင်၏ ကြနပေန်သေော အပြုံးလေးဖြင့ြ ကိုငှိမ်းအားပြောစဉြ တဈဖကြ အိပခြန်းအတွင်းမှ ကဈကဈလေး တဝါးဝါးနဲ့ ငိုခလွိုကသ်ောအသံ ထွကပြေါလြာတော့သည်…။

ပြီးပါပြီ။