အောစာအုပ်

ဦးဘတုတ်

ဦးဘတုတ်
ရေးသားသူ – အာဘှား

ဦးဘတုတ် အရမ်းကို သိချင်န်သည်ေ။ အပြငကြိုတော့ ထွကမြကြည့်ရြဲ။ မတောတ်ဆ တဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားလွှင် သူ့ရဲ့ လူကြီး လူကောင်း ဂုဏအြငကြို ထိပါးနိုငသ်ည်။ ထရံပေါမြှာ အပေါကလြေး ရှိလိုရှိညား ရှာကြည့်သ်ောလြည်း ဘာအပေါကမြှ မတွေ့။ ထိုကြောင့ြ အမှငအြာရုံကို မရဘဲ အကြားအာရုံဖြင့သ်ာ မှန်းဆရတော့သည်။

သူ့အိမမြှာ ငှားနသညေ့ြ ကြောင်းဆရာ လငမြယားတို့ အခန်းက ခပအြုပအြုပ် ပြောနသေော အသံတွေ ကြားနရသေည်။ ကြောင်းဆရာက အသကြ ၄၀ နီးပါး ရှိပြီ။ တပည့မြကို ယူထားတာဆိုတော့ သူတို့ လငမြယား အသကခြငွြး တောတ်ောကြှာသည်။ သူ့မိန်းမ ခငခြွိုကြညကြ ၂၀ ဝန်းကငွလြောကဘြဲ ရှိဦး မည်။ အသားဖြူဖြူ ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ အမွိုးအစားထဲက ဖြစ်သည်။ လမ်းလွှောကလြွှင် တငသ်ားတွကေို ဆတကြနဲ တုနသ်ှားအောင် လွှောကတ်တသ်ည်။ သမီးအရှယလြောကမြက မှေးလောကြ အရှယ် ဖြစ်နပမေေဲ့ ဖိုမ သဘာဝ ဆိုတော့ ဦးဘတုတ် ရငခြုနမြိတာကို အပြဈရယလြို့ မဆိုနိုငပြေ။

“” ဟင့အြင်း . . သမီးကြောကတ်ယ် မကိုငရြဲဘူး . . . “”

“” ရှူး .. တိုးတိုး . . . “”

ကြောင်းဆရာရဲ့ သတိပေးသံနဲ့အတူ တဈဖကခြန်းက တိတဆြိတသ်ှားပြနသ်ည်။ ဦးဘတုတ် ရငတ်ှေ ဒိုင်းကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ကြားရတဲ့ အသံက ကြောင်းဆရာရဲ့မိန်းမ အသံ မဟုတ်။ ခငခြွိုကြည့်ြ အသံကို ဦးဘတုတ် ကောင်းကောင်း သိသည်။ အခု ကောငမြလေးက အသကလြည်း အများကြီး ပိုငယမြည့ပြုံ ပေါကသ်ည်။

ကြောင်းဆရာက ခွံခုနဖြူးသည့န်ှား ဖြစ်ကြောင်း ဦးဘတုတ် နားစွနန်ားဖြား ကြားဖူးသည်။ သူ့မှာ ခငခြွိုကြည့်ြ အရင်၊ မိန်းမ အကြီးရှိသည်။ ကလေးတွလည်ေး ရှိသည်။ သားကြီး မယားကြီး ရှိနရကေကြနေ အိမမြှာ ကြူရှငလြာတကသ်ည့ြ ခငခြွိုကြညန်ဲ့ ညှိစွန်းပြီး သုတပြှေးလာခွင်း ဖြစ်သည်။

ခငခြွိုကြညကြလည်း ခငခြွိုကြညဘြဲလေ။ ဦးဘတုတ် ကိုယတ်ိုင် ကြုံဖူးတော့ ခပကြဲကဲ ခပထြထ အမွိုးအစားမှန်း သိသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့ လက နောကထြပ် တဈနှစ်စာ အိမခြန်းငှားခ စာမခွုပခြငလြေး အိမလြခ လွှော့ပေးဖို့ သူ့ကို လာပြောဖူးသည်။ မိန်းမတို့၏ လကန်ကြ အကုနထြုတသ်ုံးပြီး ဖြားယောင်းလာခွင်း ဖြစ်သည်။ အိမကြ အဖြားကြီး မရှိတဲ့ အခွိနကြိုမှ ရှေးလာပြီး ဈေးလာဆဈသည်။

အရငကြ ” အဘ ” လို့ ခေါရြာက ” ဘ” လို့ ခေါသ်ည်။ ခငခြွိုကြည် လာတုန်းက ဦးဘတုတ် ဧည့ခြန်းထဲက လကတ်န်းမပါသော ပကလြကြ ကုလားထိုငပြေါြ ထိုငန်မေိတာ ကံကောင်းသည်။ မတတ်တသ်ာ ဆိုပါက အသကကြှီးလို့ မခိုငတ်ဲ့ သူ့ဒူးမွိုးနဲ့ဆို ခွကနေဲ လဲကသွှားလောကသ်ည်။ သူ့ဘေးနား ကြမ်းပေါမြှာ ပဆဈတုတလြေး ထိုငပြှီး အိမလြခ လွှော့ပေးဖို့ ပြောနပေုံကတော့ အိမကြ အဖြားကြီးသာ မှငလြွှင် ခကြခြငွြး နှငထြုတခြံရမည့ပြုံ။

” လုပပြါ . . ဘ ရဲ့ . . ” ဆိုပြီး ခွှဲခွှဲလေးပြောရင်း သူ့ပေါငကြို ပြတလြိုကတ်ော့ ထောငထြလာတဲ့ ငနဲကို လူသိရှငကြှား မဖြစ်ရအောင် ပေါငန်ှဈခုကြား အတင်းညှပပြှီး ထိန်းထားခဲ့ရဖူးလသည်ေ။

အပျိုနုနု ငယင်ယလြေးကို ရထားပမေဲ့ ကလေးတဈယောကြ ရပြီးပြီဆိုတော့ ကြောင်းဆရာ ငှီးငှေ့စပြုပြီ ထငသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ နောကထြပ် တပည့မြလေး တဈယောကကြို ကြံနတော ဖြစ်နိုငသ်ည်။ ခငခြွိုကြညလြို အပြံအနံ့လေးမို့ ကြောင်းဆရာ သိကျခာလွော့တာကိုတော့ ခွင့လြှှတမြယဆြို ခွင့လြှှတလြို့ရသည်။ ဒါပမေဲ့ အခု ကောငမြလေးလို ဥမမယ် စာမမှောကလြေးကို အနိုငအြထကြ လုပတ်ာမွိုးကိုတော့ ဦးဘတုတ် မနှစ်မွို့ခွေ။ အခုဟာက ကောငမြလေးက ပါတာ မဟုတဘြဲ ကြောင်းဆရာက အတင်း ဖြားယောင်းနပေုံရသည်။

ကြားရတဲ့ စကားအရ ကောငမြလေးကို အတင်း ကိုငခြိုင်းနပေုံရသည်။ ဘာကို ကိုငခြိုင်းတာလဲ ကတော့ သိပတ်ှေးနစရော မလို။ နားစွင့ရြင်း မီးဖိုခန်းဖကကြို ကူးလာလိုကသ်ည်။ အိပခြန်းဖကြ ထရံက သဈသားထရံဆိုတော့ အသံပိုလုံသည်။ မီးဖိုကတော့ ဝါးထရံသာ ကာထားသည်။ ဝါးထရံပမေဲ့ အပေါကမြရှိ။ သူပဲ စတနောတွပေိုပြီး ကြောင်းဆရာတို့လငမြယား အိမင်ှားခါစက ဆေးသုတပြေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ယကထြားတဲ့ ဝါးကပကြှားထဲ ဆေးဝငန်တေော့ အပေါကတ်ှကေ ပိတကြုနသ်ည်။

” အကြီးကြီးဘဲနောျ . . . သမီး တဈခါမှ ……. ”

အသံတဈခကြြ ထွကလြာပြီး ကောငမြလေးက သတိရသှားဟနဖြှင့ြ နောကပျိုင်းကို တိုးလိုကသ်ဖြင့ြ ဆုံးအောင် မကြားလိုကရြ။ အဆုံးထိ မကြားပမေဲ့ ဒီ အရှယရြောကမြှတော့ ဦးဘတုတ် ဖြည့်တွေးတတပြါတယလြေ . . .။

အကဲပါလာသော ကောငမြလေးကို ခဉွလြာသည်။ အခုခတ်ေ ကလေးတွေ အငတ်ာနကတ်ို့ ဗီဒီယိုတို့ ကနေ အတတကြောင်းတွေ တတန်ပေုံရသည်။ ဒန့ကြွှဲပင် ပုခကလြှှဲမဲ့ ခတ်တေော့ ရောကန်ပြေီဟု တွေးမိရင်း…… ပြောနပေုံက အကြီးကြီးကို တဈခါမှ မမှငဖြူးဘူးတဲ့လေ။

“”လီး မှငဖြူးရအောင် . . . ညည်းကိုညည်း ဘယ် အရှယ် ထငန်လေို့လဲ . . ”

ဦးဘတုတ် အောပြှောလိုကခြငွစြိတ် ပေါကသ်ှားသည်။ ခုနက သနားမိတဲ့ စိတလြေးပင် ပြောကသ်ှားသည်။ မီးဖို ပြူတင်းပေါကကြနေ အသာကဲပြီး ခွံထောင့တ်ှင် ရချိုးနသေော အဖြားကြီးကို တဈခကြြ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူ့မိန်းမက ရချိုးလွှင် ကြာတတသ်ည်။ အခုမှ စခွိုးတာဆိုတော့ သူချောင်းနားထောငဖြို့ အခွိနကြောင်းကောင်း ရလသည်ေ။

” ညည်း ရေ သချော ဆေးထားရဲ့လား . . . ”

ကြောင်းဆရာရဲ့ အသံထွကလြာပြီး သတိရဟနဖြှင့ြ ပြနတ်ိုးသှားသည်။

” ဆေးထားပါတယ် ဆရာရဲ့ ကြည့်ကြှည့လြေ . . ”

ကောငမြလေး လသေံ ပြောင်းလာသည်။ အတောကြို တတန်ိုငတ်ဲ့ ကြောင်းဆရာဘဲဟု စိတထြဲတွေးမိသည်။ ကောငမြလေးကလည်း အတင့ရြဲလှန်းသည်။ ” ဆရာ ကြည့်ကြှည့လြေ . . ” တဲ့ . . .။

“နင့ြ အကောငကြ ကြည့်ရြုံကြည့်မြှာ မဟုတ် ဘူး . . . အပေါကြ တကထြောင်းမှာ . . .”

ဦးဘတုတ် စိတထြဲ အတောြ အောင့လြာပြီ။ ကြည့်ြ ရတာ အခစွန်ဲ့စတဲ့ ဇာတလြမ်းတော့ ဟုတပြုံမပေါြ။ ဆရာဆိုတဲ့ အရှိနန်ဲ့ အနိုငအြထကမြွား လုပန်တောလားလို့ တွေးမိသည်။ ဒါပမေဲ့ အခုတော့ ကောငမြလေး စိတပြါလာပုံရသည်။ ဒီအရှယလြေးတွဆေိုတာ စိတကြစားတတတ်ဲ့ အရှယမြွိုးကိုး။ စိတပြှောင်းစိတလြှဲ မှနမြှာပေါ့။

” လှုပန်တယ်ေ . . . ခစ်ခစ် ”

နောကဆြုံး တခစ်ခစ် ရယသ်ံကိုတောင် ကြားဖြစ်အောင် ကြားလိုကသ်ေးသည်။ အသံကြားရတာနဲ့ ဦးဘတုတ် ဂဏာမငှိမ် ဖြစ်လာသည်။ “ထရံမှာ အပေါကလြေး တဈခုလောကြ ဖောကထြားရရင် ကောင်းမယ်” လို့ မကြံကောင်း မစညရြာ တွေးမိလိုကလြသည်ေ။

ဦးဘတုတ် ဝခွေဲမရ။ သူ့အိမမြှာ ဒီလို မလွောမြကန် ဖြစ်နတောကို ခွင့ပြှုသင့သ်လား။ ဒါက ကြောင်းဆရာရဲ့ ကိုယရြေးကိုယတ်ာ ကိဈစဘဲလေ။ ပြူနာ တကလြာရငလြည်း သူ့ဟာသူ ရှင်းပေါ့။ ကောငမြလေးက အသကမြပြည့လြို့ ထောငတ်န်းကတွော့လည်း သူတို့မိသားစု ကိဈစဘဲ။ အဲ့ဒီအခါမယ် အိမလြခ ပေးနိုငသ်ေးရင် ဆကန်ေ၊ မပေးနိုငရြင် ဆင်းကြပေါ့လေ။

ဒါပမေဲ့ လူမမယလြေး ဘဝပကြသ်ှားမှာကိုတော့ ရငထြဲမှာ မကောင်း။ ဒီအသကြ ဒီအရှယလြေးက အိမထြောငပြှုရလောကသ်ော အရှယ် မဟုတသ်ေးတော့ ဒီကောင် တရားဝင် လကထြပယ်ူမှာ မဟုတ်။ ဒါဆိုရင် ဘာသဘောလဲ။ သူငယမြလေးကို မယူဘဲ ခွတေောတ်ငမြဲ့ သဘောဘဲပေါ့ . . .။

” ဆရာ .. . မရဘူး . . .မဝငတ်ော့ဘူး .. . ”

” ရပါတယ် . . ဖိခလြိုကျ .. . ”

အသံကြိုးကြိုးကြှတကြွှတတ်ှေ ကြားနရသေည်။

” ဘာကြောကန်တောလဲ . . ဖိခလွိုကလြဟော. . ”

” အား … နာတယ် . . နာတယ် . . ”

ကြောင်းဆရာရဲ့ စိတမြရှညသ်ံ စကားအဆုံးမှာ ကောငမြလေးရဲ့ အောသ်ံပါ ထွကလြာသည်။

” ဟာ . . သှေးတွေ . . သှေးတွေ . . အီး . . ဟီး . .ဟီး . ဟီး .. ”

“ရှူး . . တိုးတိုး . . တိုးတိုး . . ”

ဦးဘတုတ် ဘယလြိုမှ သီးမခံနိုငတ်ော့။ ဒေါသတွေ ထောင်းကနဲ ထသှားသည်။ ဒီလောကြ လူမဆနတ်ာမွိုးကိုတော့ ဘယလြိုမှ လစွလြွူရှုပြီး ကြည့်မြနနေိုင်။ ပုဆိုးကို တိုတို ပြငဝြတလြိုကပြှီး နောကဖြေးဖကကြို ထွကလြိုကသ်ည်။

ကောငမြလေးအောသ်ံက အတောြ ကယွသ်ှားသည် ထငသ်ည်။ ရချိုးနတေဲ့ အဖြားကြီးတောင် ရဖလေားကြီး လကထြဲကိုငရြင်း ဘိုသီဖတသ်ီ ပြေးလာနသည်ေ။

” ကိုဘတုတ် . . . ဘာဖြစ်တာလဲ . . . ”

” ကြောင်းဆရာကြ . . ကြောင်းဆရာ . . တောတ်ောြ လူမဆနတ်ာ . . တောကြ ”

ကြောင်းဆရာအခန်းရဲ့ မီးဖိုတံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။ ဒေါသအရှိနကြှောင့ြ အားတွေ ဘယကြရလာသည် မသိ။ အထဲက ထိုးထားသော တံခါးဂကြပြါ ပြုတထြှကလြာသည်။

ဦးဘတုတ် တံခါးရိုကခြွိုးပြီး ဝငလြာတာတွေ့တော့ ပုဆိုးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ မပြီး ကုန်းကုန်းကြကြကြီး ဖြစ်နသေော ကြောင်းဆရာ အံ့ဩသှားသည်။

” ဟာ . . ဦးလေး . . .”

” ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ ကြောင်းဆရာ . . ”

မီးဖိုထဲ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ၁ဝ နှစ်ဝန်းကငွအြရှယ် ကောငမြလေးက အခန်းထောင့မြှာ မတတ်ပလြေး ရပပြှီး ငိုနသည်ေ။ သူဝတထြားတဲ့ စကပလြေးမှာ သှေးတွပနေသေည်ေ။ အိပခြန်းထဲက ကြောင်းဆရာရဲ့ ကလေးလေးက စူးစူးဝါးဝါး အောင်ိုနသည်ေ။ တဈအိမလြုံး ငရဲပြကသ်လိုပင်။

” ကိုဘတုတ် . . ကိုဘတုတ် . . . ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ”

” မောငသ်ကန်ိုင် ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ . . . ”

အဖြားကြီးက နားမလညဟြနဖြှင့ြ နှစ်ယောကလြုံးကို တဆကတ်ည်း မေးလိုကသ်ည်။

” ကြောကတ်ယ် . . သမီးကြောကတ်ယ် . . . ဆရာ လုပပြါဦး . . . ”

ဦးဘတုတတ်ို့ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကောငမြလေး ရှေ့မှာ ဂဏန်းတဈကောငကြ လကမ် တထောငထြောင် လုပန်သည်ေ။ အကြီးကြီးမှ တကယ့်ကို အကြီးကြီး . . .။ ဒီလောကကြှီးတဲ့ ဂဏန်းကို ဦးဘတုတ် တဈခါမှ မမှငဖြူး . .။ တခွား ဂဏန်းတွေ ကလည်း ကြမ်းပေါမြှာ ပြေးလှှားနသည်ေ။

ကြောင်းဆရာသည် ကောငမြလေးကို ပြေ့ခွီလိုကပြှီး ထမင်းစား စားပြဲပေါြ တငလြိုကသ်ည်။

” ဒီမှာနေ . . . နင့ျ ဂဏန်းက စားပြဲပေါျ မလာဘူး”

ကြောင်းဆရာ စိတည်ဈနပေုံရသည်။

“ဒီကလေးမလေးက ဘယသ်ူတုန်း . . ”

“သူက ကြညလြေးရဲ့ညီမ ဦးလေး ”

” ဆရာ . . . သမီးလကကြို ကြည့်ပြေးပါဦး . . ဂဏန်းကိုကတ်ာ နာနတယ်ေ . . ”

” ဂဏန်း ညှပတ်ာပါဟာ . . နငကြလဲ . . . ”

” ဘယလြို ဖြစ်ကြတာတုန်း . . . ”

ဦးဘတုတမြိန်းမက အခွအနေကေို ဝငမြေးသည်။

” ဒီနေ့ . . ကြညလြေးမှေးနေ့ အဒေါရြ . .။ သူက ဂဏန်းကြိုကတ်ော့ အလုပကြ ပြနလြာရင် စားရအောင် ခကြမြလို့။ ကလေးအိပန်လေို့ အသံတောင် မထွကရြဲပါဘူး ဦးလေးရာ. .။ အိုးနဲ့ မဆန့တ်ော့ မရရအောင် ထည့န်တေုန်း ဒီကောငမြလေးလကကြို ဂဏန်းညှပလြိုကတ်ာ . . .။ အခုတော့ အစီအစဉတ်ှေ ပကြပြါပြီ ဦးလေးရာ . . . . ”

(စာဖတသ်ူများ ပငွြးနကြမှောစိုးလို့ ဟာသလေး တငပြေးတာပါ)

ပြီးပါပြီ။