အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁) ၊ အပိုင်း (၂) ၊ အပိုင်း (၃) ၊ အပိုင်း (၄) ၊ အပိုင်း (၅) ၊ အပိုင်း (၆) ၊ အပိုင်း (၇) ဇာတသ်ိမ်း
ဧကရီရဲ့ ငရဲခန်း 🏵️ ( အပိုင်း ၄)🏵️
ရေးသားသူ – မောငအြောငမြွိုး
ဧပရယ်၏ တဈကိုယလြုံးမှာလည်း ခွှေးများဖြင့ြ ရှှဲစိုဝင်းပြောငန်သည်ေ။ မာလက ရှိုကင်ိုနသေော ဧပရယ်၏ ပေါငလြုံးတုတတ်ုတမြွားနောကတ်ှင် နရောယူလိုကသ်ည်။ လေးဖကကြုန်းနရသေဖြင့ြ ဧပရယ်၏ အဖုတလြေးမှာ ပြူးထွကန်ပြေီး လုံးဝန်းတင်းယင်းသည့ြ ဖငကြှားမှ စအိုပေါကလြေးမှာ မာလ၏ လီးကြီးကို ခကြခြငွြးပြနထြောငလြာစသည်ေ။ အလှနတသ်မီးလေး ဧပရယမြှာ မုဒိမ်းသမားများ၏ လုပခြငွတ်ိုင်းလုပမြှုကို ကယသ်ူမရှိ ခံနရတေော့သည်။
မာလ၏ လီးတံကြီးမှာ ဧပရယ်၏ အပျိုရညမြွား သှေးစများ ပကြေံနသည်ေ။ ဧပရယ်၏ ပန်းလေးမှာလည်း မုဒိမ်းသမား၏ မညှာမတာ ခွှဖကြေခြှင်း ခံခဲ့ရသဖြင့ြ ပပြနေသည်ေ။ မာလက ဧပရယ်၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ နှိုကြ၍ အရညမြွားကို လီးတွင် လိမ်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ်၏ ဖငပြေါကလြေးတွင် လီးကို တေ့လိုကသ်ည်။
”ဟို ဟို အဲဒီမှာတော့ မလုပပြါနဲ့ရှင် ဟင့ြ”
”ဖြောင်း ဖြန်း စကားမရှညန်ဲ့ကောငမ်။ ငါလိုးချင်တ်ဲ့နရော လိုးမယ်”
ဧပရယ်၏ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးမှာ ဆံထုံးထုံးထားသဖြင့ြ ကြော့ရှင်းစွာ ပေါန်သေောလြည်း မာလနှင့ြ ကာမစပယ်ှကခြဲ့ရမှုကြောင့ြ ဆံစလေးများ အနည်းငယဖြှာကာ ကပိုကရို လှနသည်ေ။ မာလက ဧပရယ်၏ ခါးနှဲ့လေးကိုဆှဲ၍ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထည့လြိုကသ်ည်။ ဧပရယမြှာ ကနွြးမာသနစြှမ်းပြီး ဖငဆြုံတောင့ကြာ စအိုကြှကသ်ားတောင့သ်ဖြင့ြ မာလက ဖငထြဲလီးထည့စြဉြ မေ့မှောမသှားခွင်း ဖြစ်သည်။ မာလ၏ ဂေါလြီများမှာ ဧပရယ်၏ အတွင်းသားများကို ထိုးခွဲသှားသဖြင့ြ ဧပရယ် မခံနိုငအြောင် နာသည်။
”ဟင့ြ အ အ မလုပပြါနဲ့ရှင် နာလှန်းလို့ပါ ဟင့ြ”
မာလကတော့ ဧပရယ်၏ အတွင်းသားများက ဆှဲညှဈနသဖြေင့ြ အလှနကြောင်းနသည်ေ။ လီးကို တဈဝကခြန့ြ သှင်းပြီးနောကြ မာလက အနည်းငယ် ပြနထြုတ်၍ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။
”ဗှဈ ဖြတ် ဇဈ အမေ့ အ အ အားး ဟင့ဟြင့ြ”
မာလ၏ လီးကြီးမှာ ဆရာဝနမြလေး ဧပရယ်၏ ဖငထြဲသို့ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီး မာလ၏ ပေါငခြှံနှင့ြ ဧပရယ်၏ ဖငန်ှဈလုံးတို့ ဖိကပမြိနသည်ေ။ မာလက လီးကို ပြနမြထုတသ်ေးပဲ ဧပရယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို နယပြေးနသည်ေ။ ဆရာဝနမြချောလေး ဧပရယမြှာ ကူလီကြီးတဈယောကြ၏ လေးဖကထြောကြ ဖငလြိုးခွင်းကို ခံနရသေည်။ ခဏအကြာတွင် မာလ လီးကိုထုတ်၍ ဆောင့တ်ော့သည်။ ဧပရယမြှာ နာလှန်းသဖြင့ြ မာလကို တောင်းပန်၍ ရုန်းကနရြှာသည်။
”ဟင့ြ ဟင့ြ ကြှနမြတောင်းပနပြါတယ် အဈကိုရယ်။ အ ဖြတ် ဇွတ် နာလှန်းလို့ပါ။ ဟင့ြ ဟင့ြ”
မာလကတော့ ဧပရယ့န်ို့နှစ်လုံးကို ကိုင်၍ ဆကလြိုးနသည်ေ။ ဧပရယမြှာ နာလှန်းလှသောလြည်း တဆကတ်ည်းပင် ကူလီကြီးတဈယောကြ၏ ဖငလြိုးခွင်းကို အလိုမတူပဲ ခံနရသေဖြင့ြ ကာမဆိပမြွား အလှနထြကြှလာသည်။ မာလက ဧပရယအြား သှင်းလကြပြင် ဆငစြီးတမ်း ကစားမညဟြုဆိုကာ လမ်းပတလြွှောကန်သည်ေ။ ကောင်းကြောမြှာ သူ၏ဇနီးချောလေးအား လုပခြငွတ်ိုင်း လုပန်ကြသေဖြင့ြ ယူကြုံးမရ ဖြစ်နသည်ေ။ မာလမှာ ဧပရယ်၏ နာကငွစြှာ အောည်ည်းသံအား နှစ်သကစြှာ နားထောငရြင်း ကောင်းကြောရြှေ့သို့ ပြနခြေါလြာကာ အားရပါးရ လိုးပြပြနသ်ည်။
ဧပရယမြှာ ဖငပြေါကကြဉွြးသူဖြစ်၍ ဘယအြခွိနကြ ကြဲသှားမှန်းမသိသော ဖငထြဲမှ သှေးများ ထွကလြာသည်။ မာလ၏ လီးတံကြီးမှာလည်း နီရဲရဲအရောင် ဖြစ်နပြေီ။ ဧပရယမြှာ ဖငထြဲ လီးဝငန်သဖြေင့ြ တဈဆို့ဆို့ကြီးနှင့ြ နာကငွလြှသောလြည်း မာလအတွကကြတော့ ဒီလိုမိန်းမချောလေးကို မုဒိမ်းကငွ့ဖြငလြိုးရသညမြှာ နတစြည်းစိမထြကပြင် ကောင်းနသည်ေ။
”ဗှဈ ဖြတ် ဖြတ် ဇဈ ဗှဈ ဖောကြ ဖြတ် ရှိးးး။ အိုးလေးက တင်းနတောပဲကြာ လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ ရှိးးးး”
ဧပရယ်၏ လကန်ှဈဖကကြို နောကတ်ှင် စုကိုငထြားပြီး ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဧပရယ်၏ ရငသ်ားတဈဖကကြို ကိုငလြိုးသည်။ ဧပရယမြှာလည်း မာလ၏ လီးမှှေးများက ဖိပြတန်သဖြေင့ြ စိတမြွားအလှနထြကာ မကြာခဏ ပြီးနရသေည်။ နာလည်းနာလှန်းလှသလို ထိုကဲ့သို့ နာကငွမြှုကြောင့လြည်း ဧပရယ် စိတထြဲတွင် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရသည်။ မာလက ကောင်းကြောရြှေ့တွငပြင် ကြှဲကောသီးတခွမ်းခန့ရြှိသည့ြ ဧပရယ့န်ို့နှစ်အုံကို ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငပြှီး ဖငလြိုးပြသည်။
ဧပရယမြှာ နာကငွမြှုနှင့အြတူ မာလက ပန်းလေးကိုပါ တခါတခါ ပြတပြှတဆြှဲနသဖြေင့ြ ကာမစိတမြွား အလှနပြှင်းထနန်သည်ေ။ ခစွသ်ူရှေ့တွင် အခွားယောကြွားကြီးနှင့ြ ကာမဆကဆြံရာတွင် တတန်ိုငသ်လောကြ ရုန်းကနန်ဖေို့ လုပသ်ောလြည်း ကာမစိတမြွားတကကြာ မာလ၏ လကကြှမ်းကြီးအား ပန်းလေးဖြင့ြ လိုကကြပန်မေိသဖြင့ြ ဧပရယ့ကြိုယလြုံး ဖြူဖြူဝင်းဝင်းလေးမှာ တွန့လြိမန်သည်ေ။
”ဗွှတ် ဗွှတ် ဗွဈ ဖောကျ အားးးးး ဟားးးး ဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ ဟီးးးးးး”
လီးသှင်းခကြြ တဈခကြကြ ပြင်းလှန်းသဖြင့ြ ဧပရယ် ငယသ်ံပါအောင် အောင်ိုမိသည်။ မာလကတော့ ဂရုမစိုကြ။ ဧပရယ့လြညကြုပ် ဝင်းဝင်းလေးကို ခဲထားပြီး နို့အုံများကိုကိုငကြာ ဆကလြိုးသှင်းသည်။ အရေးထဲ ပယပြယန်ယန်ယ် အလိုးခံနရသေော ဧပရယအြား အနီးကပ် ဗီဒီယိုရိုကန်သေေးသည်။ ဧပရယမြှာ မကြန်ှာကိုကြယရြန် ကြိုးစားသောလြည်း မာလက ဧပရယ့လြကန်ှဈဖကကြို နောကပြှနခြွုပ်၍ နို့အုံတင်းတင်းနှစ်အုံကို စိတကြှိုကြ ကိုငပြှသည်။ ဖြူဝင်းနသေော ဧပရယ်၏ ကိုယလြုံးလေးအား ညိုမည်းသည့ြ မာလက ဖကြ၍ အားရပါးရ ဖငလြိုးနသညေမြှာ အသည်းယားဖြယ် ကောင်းလှသည်။
”ရှိးးးး အင့ျ အ ဟင့ျ”
ဧပရယ်၏ နှုတမြှ ညည်းသံလေး အမှတတ်မဲ့ ထွကသ်ှားသည်။ မာလမှာ ဧပရယကြဲ့သို့ လှပချောမောပြီး တောင့ဖြှောင့လြှန်းသော မိန်းမတဈယောကကြို ဖငလြိုးနရပေါလားဟူသော အသိကြောင့ြ သုတကြို ကြာကြာမထိန်းနိုင်။ မိနဈ ၂၀ ခန့ြ အားရပါးရ လိုးပြီးသောအခါ ဧပရယ်၏ ဖငထြဲသို့ သုကရြညမြွားကို အားရပါးရ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။
”ဟာ ဟွောင့တ်ှေ ဒါဆရာဝနမြလေးပဲကြ ငါသိတယ်”
ကူလီတဈဦးက ထအောသ်ဖြင့ြ မာလ မကြမြှောငကြှုတသ်ှားသည်။
”ငါဆေးရုံမှာ တွေ့ဖူးတယ်။ ငါ တဈလမ်းလုံး ရုပကြို သချောမကြည့်မြိဘူး။ တဈနရောရာမှာ မှငဖြူးသလို ရှိတယလြို့ ထငန်တော ဟားဟား။ စားရကံတော့ ကြုံပြီပေါ့ကြာ။ ငါတောင် ရနဖြစ်လို့ ဆေးရုံတကရြတုန်းက သူ့ကိုမှန်းပြီး ဂွင်းထုတာ ဘယန်ှခါမှန်း မသိဘူး ဟားဟား”
ထိုသူမှာ သူမှန်းခဲ့သော ဆရာဝနမြလေးအား အပြငတ်ှင် အမှနတ်ကယ် မုဒိမ်းကငွ့ရြမညဖြစ်၍ အလှနစြိတကြှှနသည်ေ။
”အေး ငါပြီးပြီ။ မင်းနဲ့ခကြကြှီး နှစ်ယောကပြေါင်းပြီး အရငလြုပကြှ။ ဒါပမယေ့ြ ဆောလြေးကို ခဏအနားပေးရမယ်”
မာလက ဧပရယ်၏ ဖငပြေါကထြဲမှ လီးကို ခွှတလြိုကပြှီး ဧပရယတ်ဈကိုယလြုံးရှိ ခွှေးများနှင့ြ အရညမြွားကို ဧပရယ့အြင်ျကြီဖြင့ြ သုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယအြား အဝတအြစားများ ပြနဝြတပြေးသည်။ ဧပရယ်၏ အဝတအြိတကြို စိတကြှိုကမြှှနှေောကြ၍ အသားရောင် ခွိတန်ှဈခုတပ် ဘရာစီယာအား ကိုယတ်ိုင် တင်းယင်းစွာ ဝတပြေးသည်။ ထို့နောကြ လိမျမောရြောငန်ုနု ပြောငရြငဖြုံးအင်ျကြီ အပါးလေးကို ဝတပြေးသည်။ ပငတ်ီတော့ မဝတပြေးပဲ အဝါရောငခြွိတထြဘီပါးလေးကို ဝတပြေးလိုကသ်ည်။
ခွိတထြဘီပါးလေးမှာ ဒေါကမြွားနှင့ြ အံကိုကြ ခွုပထြားသဖြင့ြ အတွင်းခံမပါသော ဧပရယ်၏ တငသ်ားနှစ်လုံးကို အလုံးလိုကြ ပေါန်စသေည်ေ။ ဧပရယမြှာ ဂုဏသ်ရရှေိ အမွိုးသမီးချောလေး တဈဦးအဖြစ် အလှနလြှနသည်ေ။
”ကဲ နောကြ ၁ နာရီစောင့ပြှီးရင် လိုးလို့ရပြီ”
ခကြကြှီးနှင့ြ ကနွြ ၆ ယောကမြှာ ၁ နာရီ စောင့ရြမညဆြို၍ မကြနပေကြှ။
”ဟွောင် မင်းက ဆှဲပြီးပြီလေ။ ငါတို့က ဘယလြိုနမှောလဲ လီးပဲ”
”အေးကြာ မစောင့န်ိုငလြည်း တကခြကြှကြာ”
ခကြကြှီးက ရှိုကင်ိုနသေော ဧပရယအြား လေးဖကကြုန်း အနအထေားသို့ ပြောင်းရာ ဧပရယမြှာ အသိစိတ် ဝငလြာသဖြင့ြ ရုန်းသည်။
”မ မလုပကြှပါနဲ့ရှင် အီးးး ဟီးးး မလုပကြှပါနဲ့ အ အ ဟင့ြ မလုပပြါနဲ့ရှင် ကယကြှပါဦး ကယကြှပါဦးရှင် အီးးး ဟီးးးးး ဟီးးးး”
”ဟွောငတ်ှေ နှစ်ယောကကြလာစမ်း ကောငမြကို ဆံပငဆြှဲထား အေးအေး အဲ့လို”
”ဟြောင် ရှိးးးး နို့တွကေ တင်းအိနတောပဲ”
”လီးး အင်ျကြီပေါကြပဲ ကိုငမြနနေဲ့ အထဲနှိုကကြှည့ြ”
”ငါလိုးမ ဖယ်ဦး ငါမကိုငရြသေးဘူး။ ကိုငကြှည့ြဦးမယ်”
”လီး ဖယ်ဦး ငါအရငကြိုငမြယ် မင်းဖငတ်ှကေိုငလြိုကြ”
မုဒိမ်းသမားများ၏ အောဟြဈသံများနှင့ြ ဧပရယ့င်ိုသံများကို တောထဲတွင် ဘယသ်ူမှ မကြားကြ။ ဧပရယမြှာ လူကောငသ်ေးသော ခကြကြှီးထကြ အရပမြှင့သ်ဖြင့ြ ခကြကြှီး မထိန်းနိုင်။ နောကသ်ို့ လှနကြသွှားသည်။ ခကြကြှီးမှာ မိန်းမတဈယောကကြို မထိန်းနိုငသ်ဖြင့ြ ရှကလြည်းရှကြ ဒေါသလည်းဖြစ်ကာ ဧပရယအြား အကြမ်းပတမ်း လုပတ်ော့သည်။
ခကြကြှီးက ဧပရယအြား နို့နှစ်လုံးကို အားဖြင့ကြိုငည်ှဈထားပြီး ထဘီလှနလြိုကသ်ည်။ ဧပရယအြား မာလကဲ့သို့ ကြာရှညထြိန်းနိုငမြည် မဟုတသ်ဖြင့ြ ခကြကြှီး အဓိကအခကြကြို တဈခါတည်း ဦးတညလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ်၏ ခါးနှဲ့လေးအား အတင်းဖကထြားပြီး လီးကို အဖုတထြဲသို့ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
ဧပရယမြှာ လီးသှင်းခံလိုကရြသဖြင့ြ မရုန်းတော့။ အခွားကူလီတဈယောကကြ ဧပရယ်၏ ပါးစပထြဲသို့ လီးကို အတင်းထည့သ်ည်။
”ရှိးးး အားး စုပပြါကောငမြရာ။ မင်းကို ဆေးရုံမှာ မှငကြတည်းက လိုးချင်န်တော”
ဧပရယမြှာ မည်းနကရြှညလြွားပြီး နံစောန်သေော ကူလီလီးကို မစုပခြငွသ်ဖြင့ြ အတင်းရုန်းသောလြည်း ထိုသူက ဧပရယအြား ဆံပငဆြှဲ၍ လီးကို ဧပရယ့ပြါးစပထြဲ ထည့လြို့ရသလောကြ ထည့ထြားရာ ဧပရယမြှာ အသကရြှူမဝသဖြင့ြ မှနမြှနပြှီးအောင် လီးစုပပြေးရတော့သည်။
ဧပရယ့ပြါးလေးမှာ ဖြူဖြေးနူးညံ့လှန်းသဖြင့ြ လီးစုပခြိုင်းသော ကူလီမှာ သူ့လကကြှမ်းကြီးဖြင့ြ ဧပရယ့ပြါးလေးကို ကိုင်၍ စုပခြိုင်းသည်။ ဧပရယ်၏ လွှာလေးမှာ ကူလီကြီး၏ လီးကို ရဈပတဆြှဲစုပန်သဖြေင့ြ ထိုသူမှာ အလှနအြရသာတွေ့နသည်ေ။ အခွားသူများမှာလည်း မနနေိုငတ်ော့ပဲ ဧပရယ်၏ အဝတအြစားများကို ဝိုင်းဆှဲခွှတကြှသည်။ ထို့နောကြ ဖြူဖြေးလှပလှန်းလှသော ဧပရယအြား ဝတလြဈစားလဈဖြင့ြ ကောင်းကြောရြှေ့တွင် အကြိမကြှိမ် မုဒိမ်းကငွ့ကြှသည်။
မိန်းမချောလေး ဧပရယအြား လှတလြှတလြပလြပပြင် စိတတ်ိုင်းကြ ပြုကငွ့ကြှသည်။ ဧပရယအြား ၃ ယောကတ်ဈတွဲ အပေါကစြုံအောင် လိုးကြသည်။ ဧပရယအြား ဘေးစောင်းလှဲခိုင်းပြီး ရှေ့တဈယောကြ နောကတ်ဈယောကြ ညှပလြိုးသည့အြပြင် ပါးစပထြဲသို့ပါ တဈယောကထြည့ခြှင်း ဖြစ်သည်။
ထိုညက တဈညလုံး မုဒိမ်းကငွ့ခြံရသဖြင့ြ ဧပရယမြှာ ယောကြွားများစွာ၏ သုတရြညမြွားကို လကခြံလိုကရြသည်။ ထိုသူများက ဧပရယန်ှင့ြ ကောင်းကြောတ်ို့ကို ဗီဒီယိုဖိုငဖြှင့ြ ခွိမ်းချောကထြားကြသည်။
”ဟင်းဟင်း ရဲတိုငမြယ် စိတမြကူးနဲ့။ ဒီဗီဒီယိုက ငါတို့လကထြဲမှာ ပြားထားမှာ ဟင်းဟင်း။ မင်းတို့ ဆှမွေိုးတွဆေီ ပို့လိုကမြယ် ”
ထိုသူများမှာ ချောမောလှပသော အရှယကြောင်း အပျိုအမွိုးသမီးလေးအား အုပစြုဖြဲ့ မုဒိမ်းကငွ့ရြသဖြင့ြ အလှနကြွနပေန်ကြသေည်။ ထိုသူတို့က ဧပရယ်၏ အဖိုးတနပြဈစည်း အားလုံးကို ယူသှားကြသည်။ ဧပရယအြား အဝတမြွား ကကြနွန ပြနဝြတပြေးပြီး ကောင်းကြောကြိုလည်း ဘောင်းဘီပြနဝြတပြေးကာ ဖုန်းနံပါတယ်ူ၍ ထွကသ်ှားကြသည်။
ဧပရယမြှာ ကောင်းကြောအြား မနည်းကြိုးစား၍ ကြိုးဖြပေေးရသည်။
”ကိုရယ် ခစွကြိုခွင့လြှှတန်ောြ ဟင့ြ ဟင့ြ”
”မငိုပါနဲ့ခစွရြယ်။ ကို ခစွကြိုပဲ တဈသကလြုံး ခစွသ်ှားမှာပါ”
”ခစွြ ဒီကိဈစကို ဘယတ်ုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုကကြှမယန်ောြ”
ကောင်းကြောန်ှင့ြ ဧပရယတ်ို့ တဈဦးကိုတဈဦး တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကလြိုကကြှသည်။
———————————————
ဧပရယတ်ို့ မှို့ထဲပြနရြောကပြှီး နောကတ်ဈလတွငပြင် မင်ျဂလာဆောငလြိုကကြှသည်။ မင်ျဂလာဆောငမြှာလည်း မညသ်ည့အြနှောကအြယှကမြှ မရှိ။ ကြားရကမြွားတွငလြည်း အနှောကအြယှကြ မကြုံခဲ့။ ဟယ်.. သတို့သမီးလေးက ချောလိုကတ်ာ၊ တကယလြိုကတ်ဲ့ အတွဲလေးပဲ စသည့အြသံတို့တွင် ဧပရယ် စိတည်ဈစရာများကို မေ့သှားသည်။ မာလတို့ လူစုမှာလည်း ဘာမှမဆကသ်ှယ်။ သူတို့ဟာသူတို့ မလုံသဖြင့ြ ထွကပြှေးနခွင်ေးလည်း ဖြစ်နိုငသ်ည်။
ထို့နောကတ်ှငတ်ော့……….
ဧပရယ် မင်ျဂလာဦးညအတွကြ ကို မလာသေးခင် စိတကြူးတည့ရြာ ပြငဆြငန်မေိသည်။ ကိုကတော့ သူငယခြငွြးတွေ ခဏခေါသ်ှားသည်။ အိမဝြင်းကြီးထဲတွငလြုပသ်ော ဒငန်ာတွင် ဧပရယမြှာ အဖြူရောင် သတို့သမီးဝတစြုံလေးဖြင့ြ အလှနလြှပနခေဲ့သည်။
သို့သောြ သတို့သမီးလေး၏ ရငည်ှှန့ဖြှေးဖြေးအိအိလေးများကို စားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်န်သေူများ ရှိနသညေကြိုတော့ မညသ်ူမွှ သတိမထားမိ။ ဧပရယမြှာ နဂိုကမှ ခန်ဓာကိုယလြှရသည့အြထဲတွင် ရငသ်ားများကို ဝတစြုံက ပင့တ်ငပြေးထားသဖြင့ြ ရင်းနှီးသော ကောင်းကြောြ၏ မိတဆြှမွေားပင် ဧပရယအြား မကြလြုံးကြှတထြှကမြတတ် ကြည့်ကြှသည်။ အစားအသောကမြွားပို့ရင်း ဧပရယအြား ခိုးကြည့်န်ခေဲ့သော ယောကြွား ၃ ယောကမြှာ ဧည့ခြံပြဲမပြီးမှီ နာရီဝကခြန့အြလိုတွငပြင် ပြောကသ်ှားကြသည်။
”ဟွောင် ငါမအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူးကြ”
”လီး စောင့စြမ်းပါကြ။ မင်းလုပတ်ာနဲ့ အစီအစဉြ ပကြလြိမ့မြယ်”
”တောကြ ဒီလောကဖြှူချောတဲ့ဟာလေးကို လိုးရရင် သပြေောပြါပြီကြာ”
”အေး နှစ်ကောငလြုံး လိုးရမှာ လီးပဲ တိတတ်ိတန်ေ”
မကြာမီပင် ကာမဘီလူးများက ယောကြွားတကာ သှားရညကြရွသော သတို့သမီးလေး၏ ဖငတ်ှနေို့တွကေို စိတကြှိုကြ ကိုငကြှတော့မည်။
ည ၁၀ နာရီခွဲနပြေီဖြစ်၍ လုံးချင်ြးအိမသ်ဈလေးထဲတွင် ဧပရယတ်ဈဦးတည်းသာ ကို့ကို စောင့မြွှောန်မေိသည်။ နှစ်ဖကမြိဘများကို ဒငန်ာအပြီး ကနတ်ော့စဉကြ ဝတစြုံလေးကို မလဲပဲ မှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် စိတကြူးတည့ရြာ သနပခြါးလိမ်းနလေိုကသ်ည်။ ညဝတဂြါဝန် အပါးလေးများ ရှိသောလြည်း ဧပရယ် မဝတခြငွြ။ တဈခါဖကြဆြီးခံရပြီးသည့တ်ိုင် ကို့ရှေ့တွငတ်ော့ ရှကသ်ည်။
ဧပရယ် အနီရောငတ်ှင် ပြင့ရြိုကမြွားပါသော အင်ျကြီခါးတိုအပါးလေးကို ဝတထြားသည်။ အောကကြလည်း ထဘီအနီ။ ဘောလြီကတော့ ခွိတ် ၅ ခုပါသော အမွိုးအစားကို ဝတထြားသည်။ ထဘီမှာလည်း တင်းနရော ပငတ်ီအရာလေး ပေါန်သည်ေ။ ပလကတ်ီနမ် ဆှဲကြိုးလေးပါ ဝတထြားသဖြင့ြ ဧပရယမြှာ အလှဘုရငမြလေးတဈဦး ဖြစ်နသည်ေ။
ထိုစဉျ……….
”ဟေ့ ခစွလြေး။ ဒီမှာ ခစွလြေးတို့ဆေးရုံမှာ သန့ရြှင်းရေးလုပတ်ဲ့ ကောငလြေ။ မဲကြီးတဲ့ သိလား။ သူက မင်းကို မှန်းပြီးဆောန်ကြေ”
”ဟွောင် ဟုတမြှလည်းလုပန်ောြ”
”ဟာ အေးဆေး ငါပိုငပြါတယကြှ”
ဘယအြခွိနကြတည်းက အိမထြဲဝငန်ကြမှေန်း မသိသော မာလနှင့ြ အခွားယောကြွားနှစ်ယောကကြို တွေ့လိုကရြသည်။
”ဟင်းဟင်း ခစွလြေးက မင်ျဂလာဆောငလြည်း မဖိတပြါလား။ ဟင်းဟင်း ဟိုတယပြှဲတွေ ကိုယလြည်း တကခြငွတ်ာပေါ့ ဟဲဟဲ”
”ဒါပမယေ့ြ ဟိုတယမြတကရြတာ ကိဈစမရှိပါဘူး။ သတို့သမီးလေးကိုယတ်ိုင် ခန်ဓာကိုယန်ဲ့ ပေးဆပမြှာပဲနော့ြ ဟားဟား”
”ရှင် ရှငတ်ို့ ယုတမြာလိုကတ်ာ”
”ဟွောင် သန့လြှခညွလြား ဆောကြ။ အိမကြှီးကလည်း ဟီးနတောပဲ။ ဟုတမြှလည်းလုပန်ောြ ဟွောင့ြ။ ငါထောငထြဲ မသှားချင်ဘြူး”
”လီးး စကားမများနဲ့ နို့သှားကိုငကြှည့ြ။ ငါတာဝနယ်ူတယ်”
”ရှင် ရှငန်ောြ ကြှနမ် ဒီလိုမိန်းမစား မဟုတဘြူး။ ရှငတ်ို့ မယုတမြာနဲ့”
အမှနကြ ဧပရယ် မာလအား မလှနရြဲ။ ယခငကြ မိမိကိုခွုပ်၍ အဖုတရြော ဖငယ်ော လှိမ့န်အေောင် လိုးခဲ့တာကို သတိရ၍ ကြကသ်ီးထမိသည်။
”ဟဲဟဲ ကိုယတ်ို့က မယုတမြာပါဘူး။ ခစွကြ ထိုငထြ အခါ ၁၀၀၀ ပြည့အြောင် လုပန်ိုငရြင် ခစွကြို ဒီည မလိုးဘူး ဟဲဟဲ”
”ဟို မ မလုပပြါနဲ့ ဟင့ြ ဟင့ြ”
”ဒါဆိုလည်း တဈခါတည်း လိုးရတော့မှာပေါ့”
”ဟို လုပ် လုပပြါမယရြှင်”
ယောကြွား ၃ ယောကကြ ပုဆိုးများခွှတခြလွိုကရြာ မည်းနကရြှညလြွားသော အတံသုံးချောင်းမှာ တရမ်းရမ်း ဖြစ်နသည်ေ။
”ကဲ စမယ် နားရှကဆြှဲထား ၁ ၂ ၃ ၄ အောကထြိထိုငစြမ်း”
ဆရာဝနမြချောကြီးမှာ ကူလီများရှေ့တွင် နားရှကဆြှဲ၍ ထိုငထြလုပန်ရသေည်။ အင်ျကြီက ခါးတိုဖြစ်၍ ခါးနားလေးကလှတကြာ ခါးသားဖြေးဖြေးဥဥလေးများ ပေါန်သည်ေ။ မာလတို့သုံးယောကကြတော့ ထိုငလြိုကထြလိုကတ်ိုင်း ကော့ထွကလြာသည့ြ ဧပရယ့ြ ဖငသ်ားတင်းတင်းကြီးနှစ်လုံးကို မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း ကြည့်ြ၍ အရသာခံနသည်ေ။ ဧပရယကြတော့ မင်ျဂလာဦးညတွငပြင် မုဒိမ်းသမားများနှင့ြ တွေ့ရပြနပြှီ။
”ဟင် ”
ကောင်းကြောြ မကြလြုံးများ ပြာဝသှေားသည်။ မင်ျဂလာဦးညတွင် မိမိ၏ အသဈစကစြကြ ဇနီးချောလေးမှာ လီးအတောငသ်ားဖြင့ြ ရပန်သေော အသကြ ၄၀ ခန့ြ အသားမည်းမည်း ကူလီကြီး ၃ ယောကရြှေ့တွင် တဟင့ဟြင့ြ ရှိုကင်ိုရင်း ထိုငထြလုပန်ရသေည်။ ပထမ ထိုသုံးယောကကြို ဝငထြိုးကြိတရြန် ပြငလြိုကသ်ောလြည်း မသိစိတကြှောင့ြ တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်န်လေိုကသ်ည်။
”၉၁၊ ၉၂ လီးမို့ထိုငတ်ာလား။ ဖြန်းဖြန်း ထစမ်း”
”ဟင့ဟြင့ြ”
ခကြကြှီးက ဧပရယ့လြညကြုတသ်ား ဝင်းဝင်းလေးကို နှစ်ခကြဆြင့ြ ရိုကခြလွိုကသ်ည်။
”အေးကြာ ခကြကြှီး မင်းပဲ စိတတ်ိုင်းကကြိုငစြမ်း။ ငါ ဘေးကနေ ထိုငကြှည့န်မယ်ေ”
”ဟဲဟဲ ဒါကြောင့ြ ဆရာသမားကို ကြညည်ိုနရတော ဟားဟား”
ခကြကြှီးမကြန်ှာ ဝင်းပသှားသည်။ ဘေးမှ အခွားအသားမည်းမည်း ရုပကြှမ်းကြမ်း ကူလီကြီးမှာလည်း ဧပရယကြဲ့သို့ ချောမောနုနယသ်ော မိန်းကလေးမွိုးကို တဈခါမှ လိုးရလိမ့မြည် မထငဖြူးသဖြင့ြ ၉ လကမြခန့ရြှညန်သေော ပုံမှနမြဟုတသ်ည့ြ လီးကြီးမှာ မှင်းလီးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နသည်ေ။ ထိုသူ၏ အမညမြှာ မဲကြီး ဖြစ်သည်။ နာမညန်ှင့လြိုကအြောငပြင် တဈကိုယလြုံး မဲနကန်ပြေီး မုဒိမ်းမှု ၂ မှု ကြူးလှနဖြူးသော ဝရမ်းပြေး ဖြစ်သည်။
”ကောငမ် မင်းကို အခွင့အြရေးတဈခုပေးမယ်။ မင်း အင်ျကြီခွှတပြှီး ထိုငထြလုပရြင် နောကထြပ် ၆၀၀ ပဲ လုပရြမယ်”
”ဟင့ြ ဟင့ြ မလုပပြါနဲ့ရှင်”
”စောကစြကားရှညတ်ယ်။ ဒါဆို ငါတကလြိုးတော့မှာနောြ”
”ဟို ဟို ခွှတ် ခွှတပြါမယ်”
ဧပရယမြှာ ရှကရြှကဖြှင့ြ အင်ျကြီနှိပသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတသ်ည်။ ထို့နောကြ အင်ျကြီခွှတ်၍ ကုတငပြေါြ တငထြားလိုကသ်ည်။ ဧပရယ်၏ ပြည့ဖြှိုးသော ပုခုံးသားဝင်းဝင်းပေါတ်ှင် ဘောလြီကြိုးနှစ်ချောင်းက တင်းယင်းစွာဖြင့ြ အနည်းငယ် နဈဝငန်သည်ေ။ ဝင်းအိတင်းယင်းသော ဧပရယ့န်ို့နှစ်လုံးမှာလည်း ဘောလြီထဲမှ သုံးပုံတဈပုံခန့ြ ပေါန်သည်ေ။ ဘောလြီမှာ ခါးတိုဖြစ်သဖြင့ြ ဝင်းအိချောမှတသ်ော ခါးသားလေးက လကတ်ဈဝါးစာခန့ြ ပေါန်ရော ခကြကြှီးမှာ စိတအြလှနကြှှနသည်ေ။
ဧပရယ့ဘြောလြီရငပြုံခွကမြှာ အပါးစား ပိတခြွောစဖြစ်ရာ ရှငမြီးအတိုလေးကို တင်းကြပစြှာ ဝတထြားသလို ဖြစ်နသည်ေ။ ဧပရယ့န်ို့အုံများမှာ အလုံးလိုကြ ပေါန်သညေ့အြပြင် ထောငထြနသေော နို့သီးခေါင်းလေးများကိုပါ ထငထြငရြှားရှား မှငန်ရသေည်။ ထို့ပြင် ဘောလြီအသားမှာလည်း ချောမှတန်ူးညံ့၍ တင်းယင်းစွာ ကပန်ရော ဘောလြီခွိတ် ၅ ခုပါ ခွင်းသာရှငမြှီးအင်ျကြီနှင့ြ ကြာခွားပြီး ရှငမြှီးအင်ျကြီထကပြင် ခန်ဓာကိုယကြို ပိုပေါလြှငစြသည်ေ။
ကောင်းကြောမြှာလည်း မိမိဇနီးလေး၏ ဖြူဝင်းနသေော ခန်ဓာကိုယလြေးကို ငေးကြည့်ရြင်း ဂွင်းတိုကန်မေိသည်။ ဧပရယမြှာ ကောင်းကြောဖြကသ်ို့ ကြောပေးထားသဖြင့ြ နူးညံ့ချောမှတသ်ော ကြောပြငလြေးနှင့ြ တင်းယင်းနသေော ဘောလြီလေးကို တွေ့နရသေည်။
”ကဲ ဆကလြုပမြယ်”
”၁ ၂ ၃ ၄”
မှင့သ်ှယန်ှဲ့နှောင်းသော ဧပရယ်၏ ကိုယဟြနလြေးမှာ တင်းယင်းစွာ လှပနသည်ေ။ ခွိတထြဘီအပြော့လေးမှာ သေးကငွသ်ော ခါးနှဲ့လေးပေါတ်ှင် တင်းယင်းနသည်ေ။ ဧပရယ် ဘယလြိုမှ မရတော့။ ထိုငလြိုကလြွှင် ပစ်ပစ်ထိုငန်ရသေလို ထလွှငလြည်း ဖငကြှီးက နောကသ်ို့ ကော့ထွကလြာသည်။ ပေါငသ်ားများလည်း တဆတဆြတ် တုနန်ပြေီ။
”ဖြန်း ဖြောင်း ကောငမ် အခုမှ ၆၂ ပဲ ရှိသေးတယ်။ ထစမ်း”
”ဟ မရတော့ဘူးလား။ ဒါဆို ငါတို့လိုးရတော့မှာပေါ့”
”ဟင့ဟြင့ြ အီးဟီးးးး မလုပပြါနဲ့ရှင်”
ဧပရယမြှာ ကလေးလေးတဈယောကလြို ငိုတော့
သည်။
”ကဲ ဒါဆိုလည်း နောကအြခွင့အြရေးတဈခု ပေးရတော့မှာပေါ့။ မင်းရဲ့ထဘီကို ခွှတပြှီး လုပရြင် နောကြ ၄၀၀ ပဲ လုပရြမယ်”
ဧပရယ် မတတန်ိုငတ်ော့။ တောင်းပနလြည်းရမည် မဟုတသ်ဖြင့ြ ထဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းချောမှတသ်ော ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်း ပေါလြာသည်။ ဧပရယဝြတထြားသော ပငတ်ီမှာ အတောကြှီးသဖြင့ြ ဖငသ်ား ၃ ပုံ ၂ ပုံခန့ကြို ဖုံးအုပထြားသောလြည်း အသားကပဇြာ ဖြစ်နသဖြေင့ြ လုံးတင်းနသေော ဖငန်ှဈလုံးမှာ အရှိအတိုင်း ပေါန်သည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ အဖုတန်ရောက ဖောင်းထနသည်ေ။
”ကဲ ဆကလြုပမြယ် ၄၀၀ ကနွသ်ေးတယ်”
ဧပရယ် တဟင့ဟြင့ြ ရှိုကင်ိုရင်း ထိုငထြပြနလြုပရြတော့သည်။
”တောကြ စောကဖြုတကြှီးက တင်းနတောပဲ။ လိုးရရငတ်ော့ကြာ တောကြ”
”ဟင့ျ ဟင့ျ အဲ့လိုတွေ မပြောပါနဲ့”
”ငါလိုးမ ပြောတော့ လီးဖြစ်လား”
မည်းကြီးက ဧပရယ့အြဖုတကြို လကန်ှင့အြုပကြိုင်၍ ညှဈလိုကသ်ည်။ မည်းကြီးမှာ ယခငကြ ဧပရယန်ှင့ြ မကြမြှန်းတန်းမိသောလြည်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြောဖူးသောလြည်း အပိုငကြှကထြဲ ရောကန်သဖြေင့ြ ကြိတကြှှခေဲ့ရသော ဆရာဝနမြလေးအား တမငအြရသာခံ၍ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောနခွင်ေး ဖြစ်သည်။
”ဆကလြုပစြမ်း ထိုငထြ ၁ ၂ ၃ ၄ အောကထြိထိုငစြမ်း ဖြန်း ဖြန်း ဟင့ဟြင့ြ”
ဧပရယမြှာ ရလိုရငှား အားတင်း၍ လုပန်သေောလြည်း ဒူးများမှာ ဘယလြိုမှ တောင့မြခံနိုငတ်ော့။
ကောင်းကြောမြှာလည်း ချောင်းကြည့်သ်ညသ်ာဆိုသည်။ တံခါးက လုံးဝနီးပါး ပြင့န်ပြေီဖြစ်၍ ပေါတ်ငကြှည့တ်ာနှင့ြ မထူး။ အထဲမှ လူ ၃ ယောကမြှာ ကောင်းကြောကြို မှငသ်ောလြည်း ဂရုမစိုကြ။ ယောကြွားရှေ့တွင် မိန်းမကို အပိုငကြိုငန်ရသေဖြင့ြ ဖီးပိုတကန်ကြသေည်။ ကောင်းကြောမြှာ မိမိဇနီးချောလေးကို တခွားယောကြွား ၃ ယောကကြ လုပခြငွတ်ာ လုပန်သညေကြို ကြည့်ရြင်း ဂွင်းတိုကရြသည့ြ ဘဝ ရောကန်သည်ေ။ ဧပရယကြမူ ကောင်းကြောကြို မတွေ့သေး။ ကောင်းကြောလြည်း မထူးတော့သဖြင့ြ အခန်းထဲဝငကြာ ဂွင်းထုနတေော့သည်။
ကောင်းကြောမြှာ မင်ျဂလာဦးညတွငပြင် ကိုယ့မြိန်းမကို သူများမုဒိမ်းကငွ့တ်ာ ကြည့်ြ၍ ဂွင်းတိုကရြသည့ဘြဝ ရောကန်သည်ေ။
”ဟ အခုမှ ၂၁ ပဲ ရှိသေးတယ်။ မရတော့ဘူးလား ဟားဟား”
”ဟို ဟင့ြ ဟင့ြ ကြှနမြကို မ မလုပပြါနဲ့ရှင်”
”ဟ ဘာမလုပရြမှာတုန်း ရှင်းရှင်းပြောစမ်း”
”ဟို ဟို ဟာလေ”
”ကြှနမြကို မလိုးပါနဲ့ဦးလို့ ပြောစမ်း”
”ဟုတ် ဟုတ် ဟို ကြှနမြကို မ မလိုးပါနဲ့ဦး”
”အေး ဟုတပြှီ။ ဒါဆို မင်းအောကခြံပငတ်ီကို ဖငကြှားထဲ ညှပပြှီးလုပ် ၃၀၀ ပဲကနွမြယ်”
”ဟာ အဲလိုမဟုတဘြူး ဒီမှာ ဒီလို”
မည်းကြီးက ဧပရယ့ပြငတ်ီအား အပေါထြိ အားကုနဆြှဲတငပြှီး ဖငန်ှဈလုံး လုံးဝပေါသ်ှားသညအြထိ လိပြ
လိုကပြှီး ဧပရယ့ဖြငကြှားထဲ ညှပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆောင့ဆြှဲလိုကပြှနရြာ ပငတ်ီမှာ အပါးစလေးဖြစ်၍ ဧပရယ်၏ လုံးဝန်းတင်းယင်းသော ဖငန်ှဈလုံးကြားသို့ လုံး၀၀ငသ်ှားသည်။ ဧပရယ့အြဖုတလြေးမှာလည်း တင်းကြပလြှန်းသဖြင့ြ နရခေကလြှသည့အြပြင် အဖုတန်ှုတခြမ်းသား နီနီရဲရဲလေး တဈဖကကြ ပငတ်ီအပြငသ်ို့ ထွကန်သည်ေ။
”ကဲ ဆကလြုပစြမ်း”
ဧပရယ် ဘယလြိုမှ မရတော့။ ၁၀ ခေါကြ မပြည့ခြငပြင် ဒူးညှှတကြသွှားတော့သည်။ ထိုငထြလုပတ်ိုင်း ပငတ်ီအစက အစိလေးကို ပြတမြိနသဖြေင့ြ စောကရြညလြေး အနည်းငယ် ထွကလြာသည်။
”ဟင့ြ ဟင့ြ ကြှနမြကို မလုပကြှပါနဲ့ရှင် ဟင့ြ ဟီးးးး”
”ကဲ မရတော့ဘူးဆိုတော့ လုပင်န်းစရတော့မှာပေါ့”
မည်းကြီးက ဧပရယအြား နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငပြေါသ်ို့ ကိုယတ်ဈပိုင်းဆှဲတင်၍ ကုန်းခိုင်းထားပြီး ပငတ်ီကို ဆောင့ဆြှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ဧပရယမြှာ အောကပျိုင်း အားလုံးဝ မရှိတော့သဖြင့ြ မရုန်းနိုငတ်ော့။
”အီးးးး ဟီးးးးး ဟီးးးးး မလုပကြှပါနဲ့ရှင် ကြှနမြတောင်းပနပြါတယ် ဟီးးးးး”
တဟင့ဟြင့ြ ရှိုကင်ိုရင်း မည်းကြီးလုပသ်မွှ ငှိမခြံနလေိုကသ်ည်။ ဧပရယ်၏ အဖုတလြေးမှာ နောကသ်ို့ ပြူးထွကန်သည်ေ။
”ဖြန်း ဖြန်း ဖငကြှီးက အိစကပြှီး ကောင်းလိုကတ်ာ အိုး ကောင်းတယ်”
ဧပရယမြှာ ဆေးရုံမှ သန့ရြှင်းရေးသမား၏ လိုးခွင်းကို ခံရတော့မညဟြူသော အသိကြောင့ြ စောကရြညမြွား စိမ့ထြှကလြာသည်။ မည်းကြီးက ဧပရယ့အြဖုတထြဲသို့ ၉ လကမ် ဂေါလြီလီးကြီးကို တဈထဈချင်ြး ထည့သ်ည်။ မည်းနကန်သေောလီးကြီး ဧပရယ့အြဖုတ် နီနီရဲရဲလေးထဲသို့ တဈထဈချင်ြး တိုးဝငန်ပေုံမှာ အသည်းယားစရာ ကောင်းလှသည်။
မည်းကြီးက ဧပရယ့အြဖုတထြဲသို့ လီးကို အဆုံးထိထည့ထြားပြီး မှနတ်ငခြုံရှေ့သို့ ခေါသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့ဘြောလြီခွိတမြွားကို ထောကကြနဲ ထောကကြနဲ တဈခွိတခြငွြး ဖြုတသ်ည်။ ခွိတန်ှဈခု ဖြုတပြှီးသောအခါ ဘောလြီကြိုးတဈချောင်းကို လကမြောင်းဘေးသို့ သပခြလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆူဖြိုးမို့တင်းနသေော ညာဘကန်ို့အုံကို အပြငထြုတ်၍ နို့သီးနီနီလေးကို ပြတဆြှဲပေးသည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ်၏ ခါးနှဲ့လေးကိုကိုင်၍ တဈခကြခြငွြး ဖီးခံ၍ ဆောင့ပြေးသည်။
”ဗှှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဖောကဖြောကြ”
”ဟ ခစွလြေးလည်း စောကရြညတ်ှေ ထွကန်တောပဲ။ ခစွလြေးလည်း ကောင်းနမှန်ေး ကိုယသ်ိပါတယ် ဟဲဟဲ”
”ခစွလြေး စောကစြိလေးက ရဲနတောပဲကြာ”
မည်းကြီးက ဧပရယ့အြစိလေးကို လကန်ှဈချောင်းညှပ်၍ ပြတဆြှဲပေးလိုကရြာ ဧပရယမြှာ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမ်၍ တဈခွီပြီးသှားရသည်။ မည်းကြီးက ဧပရယ့ဘြောလြီခွိတမြွားကို ပြနတ်ပပြေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဘောလြီထဲသို့ လကန်ှိုကြ၍ နို့ကိုငပြေးသည်။ ဧပရယမြှာလည်း မုဒိမ်းကငွ့ခြံနရသေောလြည်း ကာမအရသာများကို တဝကြီး ခံစားနရသေည်။ မည်းကြီးက ဧပရယ့ဘြောလြီကြိုးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲ၍ အားရပါးရ လိုးတော့သည်။
”ဗှှတ် စွပစြှပ် ဖောကဖြောကြ ဟင့ဟြင့ြ”
ဧပရယ့ြ ဘောလြီခွိတမြွားကို ပါးစပဖြှင့ြ ကိုကဖြှုတသ်ည်။ ထို့နောကြ ဘောလြီခွှတ်၍ ဧပရယ်၏ ဖြူဝင်းနသေော နို့တင်းတင်းအိအိလေးနှစ်အုံကို ကိုင်၍ဆောင့သ်ည်။ ဧပရယမြှာ အကြိမကြှိမ် ပြီးနရသေည်။ ၁၅ မိနဈခန့ြ ကြာသောအခါ မည်းကြီး မထိန်းနိုငတ်ော့။ ဧပရယ့ြ သားအိမထြဲသို့ သုတရြညပြူပူများကို ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ ဧပရယ့ြ အတွင်းသားများကလည်း မည်းကြီး၏ လီးချောင်းကြီးကို သုတရြညတ်ဈစကမြှ မကနွအြောင် ရဈပတစြုပယ်ူရင်း နောကတ်ဈခွီ ပြီးသှားရပြနသ်ည်။ မည်းကြီးက ဧပရယ့ကြွောပေါတ်ှင် မှောကအြိပန်ရင်ေး လီးကို ဆကစြိမထြားသည်။
”ကဲ အဖုတပြှီးတော့ ဖငလြိုးပေးရမယ်”
နောကထြပ် ၁၀ မိနဈခန့အြကြာတွင် မည်းကြီးက ဧပရယအြား ဖငစြလိုးတော့သည်။ ဧပရယကြို ဖဲမှေ့ယာကြီးပေါတ်ှင် ဖငထြောငကြုန်းခိုင်းထားပြီး နောကမြှ လီးကြီးကို ဧပရယ့ဖြငပြေါကလြေးထဲသို့ တဈထဈချင်ြး ထည့သ်ည်။ ဧပရယ့စြောကစြိလေးကိုလည်း ကလိပေးသည်။ အလှဘုရငမြလေး ဧပရယကြတော့ သန့ရြှင်းရေးသမား၏ ဖငလြိုးခွင်းကို ခံနရသေော မိမိဘဝကို စိတန်ာနမေိသည်။ မည်းကြီးက ဧပရယအြား ဖငလြိုးရင်း အိပယ်ာပေါတ်ှင် တစောင်းလှဲလိုကသ်ည်။
”ဆရာသမားရေ ကောငမြကို အရသာအကောင်းဆုံး ပေးလိုကရြအောင်။ ရှေ့ပေါကလြေး သှင်းပေးလိုကြဦး”
မာလက ဧပရယ်၏ အောကမြှနေ၍ စောကဖြုတထြဲသို့ လီးသှင်းလိုကပြှီး ဆရာဝနမြချောလေး ဧပရယ်
အား နှစ်ယောကည်ှပ်၍ အားရပါးရ လိုးကြသည်။ မာလ၏လီးက ဧပရယ့အြဖုတထြဲ ဝငန်ခွေိန် နောကကြ မည်းကြီးလီးကလည်း ဖငထြဲသို့ ဆောင့ပြေးနသဖြေင့ြ ဧပရယမြှာ ယောကြွားကြီးနှစ်ယောကထြံမှ ကာမအရသာများကို အစွမ်းကုန် ရရှိခံစားနရသေည်။ ထို့ပြင် ခကြကြှီးကလည်း ဧပရယ့ပြါးစပထြဲသို့ လီးထည့ြ၍ စုပခြိုင်းသည်။
ကောင်းကြောမြှာလည်း ကုတငပြေါတ်ှင် ဝတလြဈစားလဈဖြင့ြ ယောကြွားကြီးသုံးယောကြ၏ ညှပလြိုးခွင်းခံနရသေော မိမိဇနီးချောလေးကို နှမှောတသစွာ ကြည့်ရြင်း လီးလည်း အလှနတ်ောငန်မေိသည်။ ဧပရယမြှာ မိနဈ ၂၀ ခန့ြ အလိုးခံရသည်။
”ဟြောင် မည်းကြီး ငါပြီးတော့မှာ”
”အေး ငါလည်းပြီးတော့မှာ လုပထြား”
”အ အ ထွကပြှီ ထွကပြှီ”
မရှေးမနှောင်း ပြီးသှားကြသော မာလနှင့ြ မည်းကြီးတို့၏ သုတရြညမြွားမှာ ဧပရယ့ကြိုယထြဲသို့ အပြုံလိုကြ စီးဝငသ်ှားတော့သည်။ ခကြကြှီး၏ သုတရြညမြွားမှာလည်း ဧပရယ့လြညခြွောင်းအပြည့ြ စီးဝငသ်ှားသည်။ ကောင်းကြောြ၏ လီးထိပမြှ လရညမြွားမှာလည်း အရှိနန်ှင့ြ ပန်းထွကသ်ှားတော့သည်။
”ဟဲဟဲ ခငဗြွားမိန်းမက တအားလိုးလို့ကောင်းတယဗြွ။ ရုပကြလေးလည်းချော ဘောဒြီကလည်းတောင့ဆြိုတော့ ဟားဟား”
မာလမှာ သူများမယားကို လငရြှေ့တွင် လိုးရသညကြိုပင် ဖီးတွေ့နပေုံရသည်။ ကောင်းကြောြ ဘာမှမပြောတော့။ ဧပရယန်ှင့ြ ကောင်းကြောမြှာ တောထဲတွင် ဝိုင်းမုဒိမ်းကငွ့ခြံရစဉကြပင် ဦးကြိုးသှားပြီဖြစ်၍ မာလတို့ကို မတားဆီးရဲ။
”ဘယလြိုလဲ မင်းမိန်းမကို လိုးချင်န်ပြေီလား”
”ဟားဟား စိတမြညဈပါနဲ့ကြ။ မင်းမိန်းမကို ငါတို့လိုးတာ သူလည်းကောင်း ငါတို့လည်းကောင်းတယကြှ။ သဝနမြတိုပါနဲ့ကြာ ဟားဟား ဝစေားမွှစားပေါ့ ဟင်းဟင်း”
မာလနှင့ြ ခကြကြှီးတို့မှာ ကောင်းကြောရြှေ့တွငပြင် ဧပရယအြား ပုံစံအမွိုးမွိုးနှင့ြ အကြိမကြှိမ် သားမယား ပြုကငွ့ကြှသည်။ ဧပရယမြှာလည်း ကောင်းကြောြ၏လီးကို တွေ့ပငမြတွေ့ဖူးသေးခွိနတ်ှင် ယောကြွားကြီးများ၏ အနိုငအြထကြ သားမယားပြုကငွ့ခြှင်းကို အကြိမကြှိမခြံရသဖြင့ြ ကာမအရသာများကို ခံစားတတလြာသည်။
တဈခွီပြီးသောလြည်း မာလတို့က အားမရသေး။ ဧပရယအြား ဖငရြော နို့ကြားထဲရော ပါးစပ် အဖုတ် စုံအောင် လိုးကြပြနသ်ည်။
”ဟဲဟဲ လငမြယားနှစ်ယောကပြေါင်းပြီး ငါတို့ကို ထောငထြဲထည့ဖြို့တော့ မကြံနဲ့။ ဖာတန်း ပို့ပစ်လိုကမြယ် ဟင်းဟင်း”
နောကပျိုင်းတွင် ညတိုင်း ဧပရယ့အြိပခြန်းထဲတွင် ယောကြွားနှစ်ယောကြ အမြဲရှိသည်။ ကောင်းကြောမြှာ ကိုယ့မြိန်းမကိုပင် လိုးခွင့မြရှိပဲ ညတိုင်း သူများလိုးတာကြည့်ြ၍ ဂွင်းတိုကရြသည့ဘြဝ ဖြစ်နသည်ေ။
”ဟဲဟဲ ဟွောင့်တွေ သူ့မိန်းမကို သူလည်း နို့ကိုငဖြူးချင်မြှာပေါ့။ နို့တော့ ကိုငခြိုင်းလိုကပြါကြာ ဟားဟား”
ခကြကြှီးက ဧပရယအြား နောကမြှ အားရပါးရ ဆောင့လြိုးနရင်ေး ပြောသည်။
”ဟဲဟဲ မှနတ်ာပေါ့။ ကိုငခြငွကြိုငလြေ ဟင်းဟင်း။ လိုးခွင့တ်ော့ လောလောဆယ် မပေးနိုငသ်ေးဘူး”
ဧပရယ်၏ ရငသ်ားနှစ်အုံမှာ နူးညံ့တင်းအိနပြေီး ကိုငလြို့ကောင်းလှသည်။ ယခုတော့ မိမိပိုငဆြိုငရြမည့ြ ဇနီးချောလေးကို မုဒိမ်းသမားများက လိုးချင်သ်လို ညတိုင်း လာလိုးနကြသေည်။
အပိုင်း (၅) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ