အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁) ၊ အပိုင်း (၂) ၊ အပိုင်း (၃) ၊ အပိုင်း (၄) ၊ အပိုင်း (၅) ၊ အပိုင်း (၆) ၊ အပိုင်း (၇) ဇာတသ်ိမ်း
ဧကရီရဲ့ ငရဲခန်း 🏵️(အပိုင်း ၅)🏵️
ရေးသားသူ – မောငအြောငမြွိုး
နောကန်ေ့ ဆေးရုံတွင် ခကြကြှီးကို ဧပရယ် မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငရြဲ။ ခကြကြှီးကတော့ စပဖြှီးဖြီးနှင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။ ခကြကြှီးက ဧပရယန်ားကပ်၍
”ခစွလြေး ခဏနေ နောကကြ ဒရဝမဆြောငကြို လာခဲ့ဦး။ ကိုယစြောင့န်မယ်ေ။ ဟဲဟဲ မလာလို့ကတော့ သိတယန်ောြ ဟင်းဟင်း”
ဧပရယ် မတတန်ိုငတ်ော့။ ဒရယဝြမအြခန်းတွင် ဧပရယ့ကြို မီးပြင့မြတတ် ကြည့်တ်တသ်ည့ြ ဒရယဝြမ် သောင်းစိနလြည်း ရှိနမညေမြှာ အသအချောပင် ဖြစ်သည်။ ဧပရယ် အဝတအြစားများကို လုံလုံခွုံခွုံဖြစ်အောင် ဆှဲဆန့လြိုကသ်ည်။ သို့သောြ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘယလြိုထိန်းထိန်း ယောကြွားကြီး နှစ်ယောကြ၏ သားမယားပြုကငွ့ခြံရတော့မညဖြစ်၍ ပန်းလေးထဲမှ အရညကြ အလိုလို ထွကလြာသည်။
”ဟဲဟဲ ခစွလြေးရောကလြာပြီ”
”ကဲ အင်ျကြီခွှတစြမ်း။ မင်းနို့တွကေို ကြည့်ရြအောင်”
သောင်းစိနကြ ခပရြင့ရြင့ပြှောသည်။ ဧပရယ် တုန့ဆြိုင်းစွာဖြင့ြ အင်ျကြီကို ဖြေးဖြေးချင်ြးခွှတသ်ည်။ နို့နှစ်လုံးက အသားရောင် ဘရာစီယာအောကမြှ ရုန်းကြှနသည်ေ။
”လာစမ်း ငါ့လီးကို စုပပြေးစမ်း ဖြန်း ဖြန်း”
ဧပရယမြှာ သောင်းစိန်၏ ကြမ်းတမ်းမှုများကြောင့ြ ပန်းလေးထဲမှ စိုစိစိုစိ ဖြစ်လာသည်။
”ရှိးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အေး မင်းစုပတ်ာ တောတ်ာပဲ ဟားဟား။ ငါက မင်းကို ဒီဘဝတော့ မလိုးရဘူးထငခြဲ့တာ။ အခုတော့ ဟားဟား”
သောင်းစိနကြ လီးစုပခြံရင်း ဧပရယ့ပြုခုံးသား ဝင်းဝင်းမှတမြှတလြေးကို ပြတပြေးနသည်ေ။ ဧပရယ့ပြုခုံးပေါတ်ှင် တင်းနသေော ဘရာစီယာကြိုးနှစ်ချောင်းမှာ သောင်းစိနကြို စိတပျိုကြှစသည်ေ။
”ဟွောင် ခကြကြှီး မင်းရှေ့လာခဲ့။ ငါနောကကြနေ လိုးလိုကြဦးမယ်”
သောင်းစိနကြ ခါးနှဲ့လေးပေါတ်ှင် တင်းနသေော ဧပရယ့ထြဘီ အထကဆြငစြလေးကို ဖြုတခြလွိုကသ်ည်။ ဖြူဖြေးဖြောင့စြင်းနသေော ဧပရယ့ပြေါငတ်ံနှစ်ချောင်းကို သောင်းစိနလြွှာဖြင့ြ အငမ်းမရ ရကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့ပြငတ်ီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။
သောင်းစိနကြ ဧပရယအြား ခကြခြငွြးမလိုးသေးပဲ စောကဖြုတကြို လီးဖြင့ြ ပြတဆြှဲပေးသည်။ ဧပရယ် ထိန်းမနိုငစြှာပင် စောကခြေါင်းထဲမှ အရညမြွား စိမ့ထြှကလြာသည်။ သောင်းစိနမြှာ နူးညံ့ဝင်းအိလှသော ဧပရယ့ကြိုယလြုံးလေးမှ အသားစိုငမြွားကို အားရအောင် ကိုငသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့အြား ဘရာစီယာခွှတလြိုကရြာ ဧပရယမြှာ ဝတလြဈစားလဈ ဖြစ်သှားတော့သည်။ ထိုအခါမှ သောင်းစိနကြ သူအရမ်းလိုးချင်ခြဲ့သော ဆရာဝနမြလေး၏ အဝတမြဲ့ခန်ဓာကိုယလြေးကို စတငခြံစားတော့သည်။
”ဗွဈ ဗွဈ အ”
ဧပရယမြှာ အလှနန်ာကငွခြှင်း မရှိတော့သောလြည်း ရုတတ်ရကြ ဆောင့ထြည့ခြံရသဖြင့ြ အောင့သ်ှားသည်။ သောင်းစိနကြ လီးထည့ထြားရင်း ဧပရယ့ြ နို့အုံတင်းတင်းတွကေို ကိုငည်ှဈသည်။ နို့သီးတွကေို ပြတဆြှဲသည်။ ဧပရယမြှာလည်း စောကရြညမြွား တစိမ့စြိမ့ြ ထွကန်ရသေည်။ ထို့နောကြ သောင်းစိနကြ ဧပရယအြား နောကမြှသှင်းထားပြီး နို့ကိုငကြာ ပြတင်းပေါကပြေါတ်ှင် လကထြောကခြိုင်းထားပြီး လိုးသည်။ ဆေးရုံ၏ထောင့ြ ဆိုသောလြည်း လူမှငန်ိုငခြှေ ရှိသဖြင့ြ ဧပရယ် အတင်းရုန်းသည်။
”ဟင့ြ ဟင့ြ ပြတင်းပေါကန်ားမှာ မလုပပြါနဲ့ရှင်။ တောင်းပနပြါတယ် လူမှငမြှာစိုးလို့ပါ”
”ဟားဟား မှငတ်ော့ လီးဖြစ်လားကြ”
သောင်းစိနကြ ဧပရယ့ကြို လိုးရင်း တံခါးဖြင့ကြာ အဆောငန်ောကသ်ို့ ခေါသ်ှားသည်။ ဧပရယမြှာ လူမှငမြညစြိုး၍ အတင်းငိုယို ရုန်းကနသ်ောလြည်း လီးသှင်းခံထားရသဖြင့ြ ဘာမှမတတန်ိုင်။
”ဟွောင့ြ သောင်းစိန် လီး မူးတာလည်းမူးပေါ့။ လီးလိုပဲ။ မင်းမူးမူးနဲ့ လွှောကလြုပန်ရင်ေ လီးတွဖြစ်ေကုနမြယကြှ”
သောင်းစိနကြတော့ ဂရုမစိုကြ။ အဆောငန်ောကဖြကြ ရကနေန်ားတွင် ဧပရယ့ကြို နို့နှစ်လုံးကိုင်၍ အားရအောငလြိုးသည်။ တဈယောကယ်ောကမြွား မှငသ်ှားလွှင် ဒရယဝြမန်ှင့ြ ကိုယတ်ုံးလုံး ကာမစပရြှပန်သေော ဧပရယ့ကြို ဘယလြိုပြောကြမညမြသိ။
”ဗွဈ ဗွဈ ဖောကျ ဖောကျ ဖောကျ ဗွိ ဗွှတ်”
လိုးဆောသ်ံများမှာ ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါန်သည်ေ။
”အ အ လီးရညထြှကတ်ော့မယ် ရှိးးးး ဗိုကကြှီးစမ်း ကြီးစမ်း ရော့ ရှိးးး အ”
သောင်းစိနမြှာ မိနဈ ၂၀ ခန့လြိုးပြီး ဧပရယ့အြဖုတထြဲသို့ သုတရြညမြွား အဆကမြပြတ် ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ ထို့နောကြ ငိုနသေော ဧပရယအြား ပြေ့ခွီ၍ အခန်းထဲ ပြနခြေါခြဲ့သည်။
”လီးး သောင်းစိန် စောကပြှသနာတကတ်ော့မလို့။ ပေးပေး ငါတဈခွီဆှဲဦးမယ်”
ထိုနေ့က ခကြကြှီးနှင့ြ သောင်းစိန်၏ လိုးဆောမြှုကြောင့ြ ဧပရယမြှာ အကြိမကြှိမပြှီးကာ ဒူးပငမြခိုငခြငွတ်ော့။
—————————————
”ချောကျ”
တံခါးဖြင့သ်ံနှင့အြတူ လူနှစ်ယောကြ အိပခြန်းထဲ ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ ဝငလြာကြသဖြင့ြ ဧပရယ် အလှပြငန်ရောမှ လန့သ်ှားသည်။
”ဟဲဟဲ ခစွလြေးက ကိုယတ်ို့လာမှာ ကြိုသိလို့ အလှပြငန်တောပေါ့ ဟုတလြား ဟင်းဟင်း”
”ဟင် ရှငတ်ို့တွေ ကြှနမြကို ဒီလောကဖြကြဆြီးပြီးတာ အားမရကြသေးဘူးလား ဟင့ြ ဟင့ြ”
ဧပရယမြှာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့ြ တိုးတိုးလလွသွာ ရှိုကင်ိုနမေိသည်။ ထိုယောကြွားကြီး နှစ်ယောကြ၏ လီးချောင်းကြီးများမှာ မည်းမည်းတုံးတုံးဖြင့ြ တရမ်းရမ်း ဖြစ်နသည်ေ။
ဧပရယမြှာ မိမိဘာလုပခြံရတော့မညကြို သိသဖြင့ြ အလိုမတူချင်သ်ောလြည်း ထိုသူတို့၏ အမှေးကြမ်းများ ပေါကန်သညေ့ြ ဆီးစပကြိုတော့ ငိုရှိုကရြင်း ခဏငေးကြည့်န်မေိသည်။ လီးတွကေ ၇ လကမြကြောကြွောြ တဈချောင်းနှင့ြ ၆ လကမြခန့ြ တဈချောင်း။
”ဟင်းဟင်း မင်းလို ချောချောတောင့တ်ောင့လြေးကို ဘယအြားရမှာလဲ ဟားဟား”
”ကောငမြရာ စောကပျိုတွေ မလုပစြမ်းပါနဲ့။ မင်းလည်း ငါတို့လီးအကြောင်း သိနပြေီပဲ။ ခံဖူးနပြေီပဲ။ ခံမှာဖြင့ြ ကောင်းကောင်းခံစမ်းပါ”
”ဟင့ြ ဟင့ြ ကြှနမြက ရှငတ်ို့လို ကလကခွေတွေေ မဟုတဘြူးရှင့ြ။ အင့ြ ဟင့ြ ကြှနမြက မိကောင်းဖခင် သားသမီး။ ယောကြွားလည်း ရှိတယ်။ ဒါကို ရှငတ်ို့ ဘာလို့သကသ်ကြ လာအနိုငကြငွ့န်ရတောလဲ။ ဟင့ြ အီးးးဟီးးး။ ဘာလို့ ကြှနမြကိုပဲ လာလာလုပန်ရတောလဲ ဟီးးးး”
ဧပရယမြှာ ရှိုကကြှီးတငင် ငိုခလွိုကသ်ည်။
”ဟဲဟဲဟဲ ခစွလြေးကလည်း မငိုပါနဲ့။ ငိုစရာမှ မဟုတတ်ာကို။ ကိုယတ်ို့က ခစွလြေးကို ကောင်းအောငလြုပပြေးမှာပါ ဟဲဟဲ”
ကူလီမာလက ပြောပြောဆိုဆို ကြှဲကောသီး တဈခွမ်းခန့ရြှိသည့ြ ဧပရယ့န်ို့တင်းတင်းတွကေို လှမ်းကိုငည်ှဈသည်။
”ဖယ် ဖယ် ရှင် ကြှနမြအသားကိုမထိနဲ့ သှား သှား ဟင့ြ ကြှနမြနားမလာနဲ့”
”ဟဲဟဲ ဟွောင့ြ ကောငမြကို လုံးဝစောကပျိုးကြိုးသှားအောင် လုပပြေးမယ့ြ အစီအစဉြ ငါ့မှာရှိတယ် ဟဲဟဲ။ ဟွောင် ငါဘာလို့ ကြိုးယူခိုင်းခဲ့လဲ သိပြီလား ဟဲဟဲ”
”ဟားဟား ဆရာသမားကတော့ တောတ်ောြ အကြကမြှငတ်တတ်ာပဲ ဟဲဟဲ”
ထိုမုဒိမ်းသမား နှစ်ယောကကြတော့ အမွိုးကောင်းသမီး ချောချောတောင့တ်ောင့လြေးကို အပိုးကြိုးသှားအောင် ပညာပေးတော့မညဖြစ်၍ တဟဲဟဲနှင့ြ စပဖြှီးဖြီး ဖြစ်နကြသေည်။
”အေးကြာ အခွိနတ်ိုင်း မုဒိမ်းကငွ့န်ရရေင် မကောင်းဘူး။ ငါတို့ကို ဘယလြိုပြုစုရမလဲဆိုတာ သငပြေးရမယ်။ ပေးစမ်း ကြိုး”
”ဟင် ရှင် ရှငတ်ို့ ဘာလုပကြှဦးမလို့လဲ။ ရှငတ်ို့ ရှင် ရှငတ်ို့ ဟင့ြ ဟင့ြ မလုပကြှပါနဲ့။ ကြှနမ် တောင်းပနပြါတယ် ဟင့ြ ဟင့ြ”
”ဖြောင်း ဖြန်းးး ငါလိုးမ ငါ့ကို ကိုကြီးလို့ခေါစြမ်း”
”ဟို ဟို လေ”
”ဖြန်းးးး ဖြောင်းးး စောကစြကားမများနဲ့ မင်းစောကပျိုးမကြိုးတာ ကြာပြီ”
ကူလီမာလကတော့ ဆရာဝနမြချောလေး ဧပရယအြား စတငပြညာပေးနပြေီ။ ဧပရယမြှာလည်း ကြောထဲမှ စိမ့တ်ကလြာအောင် ကြောကလြာသည်။
”လီးးး ငါပြောနတောကြားလား ငါ့ကို ကိုကြီးလို့ ခေါစြမ်း”
”ဖြောင်းးး”
မာလ၏ လကကြှမ်းကြီးက ဧပရယ့လြညကြုတ် ဝင်းဝင်းလေးအား နောကတ်ဈခကြြ ရိုကခြလွိုကပြှနသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့ြ နို့တင်းတင်းနှစ်အုံကို နောကမြှ ခပဆြတဆြတ် ညှဈထားပြီး အမိန့ပြေးသည်။
”ခေါလြေ ရိုကခြံချင်သ်ေးတာလား”
”ဟင့ြ ဟင့ြ ဟီးးး ကို ကို ဟင့ြ ဟင့ြ ကိုကြီးရယ် ကြှနမြကို မလုပပြါနဲ့တော့ ဟင့ြ ဟင့ြ”
မာလ ကြနပေစြှာ တဈခကြပြှုံးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယအြား ဖဲမှေ့ယာကြီးပေါြ ပြေ့တင်၍ ကုန်းခိုင်းထားလိုကသ်ည်။
”ဖြန်းးး ဖငကြှီးက အိနတောပဲ။ နောကဆြို ငါတို့ခေါရြင် ယဉယ်ဉကြွေးကြေး ဆကဆြံရမယ် ကြားလား”
”ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ဟင့ြ ဟင့ြ”
မာလက ဧပရယ့ြ လကတ်ဈဖကစြီအား ကုတငတ်ိုင် တဈဖကစြီနှင့ြ ပူးခညွသ်ည်။ ကုတငမြှာ ရှေ့ဘကမြှတိုငကြ ရှေးဆနဆြန် အနည်းငယရြှညသ်ဖြင့ြ ဧပရယကြုန်းထားသညန်ှင့ြ ကြကတ်ိလောကြ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြိုးကို ကောင်းကောင်းခညွပြှီးသောအခါ မာလက ကော့ထောငန်သေော ဧပရယ့တ်ငသ်ား တင်းတင်းလုံးလုံးများကို စတငခြံစားတော့သည်။
”ဟဲဟဲ ခစွလြေးကို ကိုယကြားပေါမြှာ နောကကြနေ အခုလိုပဲ လီးနဲ့ထောကတ်ာ မှတမြိသေးလား ဟဲဟဲ”
ဧပရယ် မဖြေ။ မာလ၏ လီးကြီးရနမြှလှတအြောင် ကိုယကြိုရှေ့သို့ တိုးထွကြ၍ တငသ်ားများကို ရမ်းခါကာ လှတအြောငလြုပသ်ည်။ သို့သောြ မာလက ဧပရယ့ခြါးသိမသ်ိမလြေးကို ဆှဲဖကထြားသဖြင့ြ ဧပရယရြှေ့တိုးသောအခါ မာလပါ ကပပြါလာပြီး ဧပရယ်၏ ဖငရြမ်းခွင်းက မာလ၏ လီးတံကြီးအား မှေ့ပေးသလို ဖြစ်နသည်ေ။
”လီးတယ် မေးနတောကြားလား ငါလိုးမ ဖြန်းးးးး”
”ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ဟင့ြ ဟင့ြ မှတမြိပါတယ် ကိုကြီး”
”ရှိးးး အဲဒီတုန်းက မင်းကို ဒီလိုဖငလြိုးရမယမြှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ဟားဟား အခုတော့ ငါ့စိတတ်ိုင်းကြ လိုးလို့ရနပြေီ။ ဘယလြောကကြောင်းလဲ ဟဲဟဲ။ လောလောဆယ် မင်းကိုယဉကြွေးအောင် ဆုံးမပေးရဦးမယ် ဟင်းဟင်း”
မာလက ဧပရယ့ြ ခွိတထြဘီစကပလြေးထဲသို့ လကန်ှိုကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့အြစိ နီနီရဲရဲလေးအား လကန်ှဈချောင်းဖြင့ည်ှပ်၍ အားထည့ြ ညှဈလိုကသ်ည်။
”အားးး အမေ့ နာလိုကတ်ာ ဟင့ြ ဟင့ြ ရှင် ရှငတ်ို့ ကြှနမြရှိခိုးပါတယ် ဟင့ြ ဟင့ြ မ မလုပပြါနဲ့”
”လီးး ရှငတ်ို့လား စောကပြါးစပကြ အပိုးမကြိုးဘူး”
မာလက လကကြို ပိုအားထည့လြိုကသ်ည်။
”ဟင့ြ အားးးး အားးး ဟင့ြ ဟင့ြ အီးးး ဟီးးး ကိုကြီးခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပပြါ့မယ် ကိုကြီးရယ် မလုပပြါနဲ့တော့ ဟင့ြ ဟင့ြ”
အင်း ဒီကောငမြလေး အပိုးတော့ ကြိုးသှားပြီ။ ဒါပမယေ့ြ မာလတို့က ဒီလောကန်ဲ့မရ။ နောကကြိုလည်း လုံးဝမထောငန်ိုငအြောင် လုပသ်ည်။
”ကဲ ဒီတော့ နောကဆြို ငါနဲ့ ငါ့ဘောဒြါတွကေို ယဉယ်ဉကြွေးကြေး ဆကဆြံ ကြားလား”
”ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ဟင့ြ ဟင့ြ”
”အေး အခုတော့ မင်းအပြဈက မကြသေေးဘူး။ မင်းကို ဆုံးမစရာ ကနွသ်ေးတယ်”
ဧပရယမြှာ ကြောကလြှန်း၍ တဈကိုယလြုံး တုနန်သည်ေ။ မာလကတော့ အပိုပါလာသော နိုငလြှနကြှိုးကို ဇိမပြှနပြေခေေါကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့ြ ထဘီစကပလြေးအား ဖငပြေါသ်ညအြထိ လှနတ်ငလြိုကပြှီး အသားကပဇြာပငတ်ီလေးအား ဒူးအထိ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ဧပရယမြှာ စကားပင် မပြောနိုင်။
”ကိုကြီးရယ် မလုပပြါနဲ့တော့ ဧပရယ့ကြို သနားပါ ဟင့ြ ဟီးးးး”
ဧပရယမြှာ လုံးဝပြော့ကနွပြေီ။ ပန်းလေးထဲမှ အရညတ်ှကလေည်း ဘာကြောင့မြှန်းမသိ စီးကနွသည်ေ။ သို့သောြ မာလကတော့ မရပ်။ ကြိုးကိုခေါကပြှီး ဧပရယ့ဖြင် ဖြူဖြူဝင်းဝင်းတင်းတင်းကြီး နှစ်လုံးကို ကြိုးဖြင့ြ လှှဲရိုကခြလွိုကသ်ည်။
”ရှှမ်းးးး အီးးးး ဟီးးးး”
ဧပရယ့ဖြင် လုံးတင်းတင်းဝင်းဝင်းကြီးမှာ ဆတကြနဲ တုနတ်ကသ်ှားပြီး ခါးလေးကော့သှားသည်။ ဧပရယ့ဖြငပြေါကြ နီရဲရဲလေးမှာလည်း ပြစိပြစိ ဖြစ်နသည်ေ။
”ရှှမ်းးးး အီးးး ဟင့ြ ဟင့ြ မ မရိုကပြါနဲ့တော့ ဟီးးးးးး”
”ကောငမ် ရုပခြွောတဲ့ ဆရာဝနမြလေးဆိုပြီး စောကပျိုးမကြိုး မလုပန်ဲ့။ အခု မင်းစောကဖြုတကြှီးကို ငါတို့ လုပခြငွသ်လို လုပလြို့ရတယ်”
”မင်းဖငပြေါကကြလည်း ဒီမှာတွေ့လား ပြစိပြစိနဲ့ ငါလိုးမ ရှှမ်းးးးး အီးးးး ဟီးးးးးး”
ဧပရယမြှာ မာလတို့၏ မုဒိမ်းကငွ့ခြှင်းကို ၃ ကြိမခြန့ြ ခံဖူးသောလြည်း အိန်ဒွကြေီးသော မိန်းကလေးဖြစ်၍ မာလက ဖငန်ှိုကလြိုကသ်ောအခါ မိမိ၏ အောကပျိုင်းအားလုံး ပေါန်မှန်ေး သတိရ၍ ငိုနသညေ့ကြှားမှ မကြန်ှာနုနုလေးမှာ ရှကသ်ှေးဖြင့ြ ရဲတကသ်ှားသေးသည်။
မာလက ဧပရယ့ြ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေိုသာမက လှပလုံးဝန်းပြီး သှယဆြင်းနသေော ဆငစြှယရြောင် ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်းကိုလည်း ရိုကသ်ည်။
”ရှှမ်းးးး အားးး ဟင့ြ ဟင့ြ ကိုကြီးရယ် ဧပရယ် တောင်းပနပြါတယ် ဟင့ြ ဟင့ြ မရိုကပြါနဲ့တော့”
မာလက ၁၅ ခကြခြန့ြ ရိုကပြှီးမှ ရပလြိုကသ်ည်။ ဧပရယကြတော့ လုံးဝအပိုးကြိုးသှားလပြေီ။
”ဖြှတ် ဖြှတ် ဖလှတ် ဗွှတ် ဗွှတ် ပလပ် ပလပ် ဟင့ျ အားး ရှိးးးးးးး”
မာလက ဧပရယ့စြောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းမို့မို့လေးအား လကန်ှဈချောင်းဖြင့ြ ပယပြယန်ယန်ယ် နှိုကသ်ည်။ စောကဖြုတတ်ဈအုံလုံးကို လကကြှမ်းကြီးဖြင့ြ အုပကြိုငသ်ည်။ ဧပရယကြတော့ လကကြှမ်းကြီးဖြင့ြ အနုဆုံးနရောကို ပြတဆြှဲခံရသဖြင့ြ ကြောပြငလြေး ကော့ကော့တကသ်ှားပြီး ညည်းသံလေးများ အဆကမြပြတ် ထွကန်သည်ေ။ ဧပရယ်၏ ခါးတိုအင်ျကြီမှာလည်း အပေါသ်ို့ အတောတ်ကန်ပြေီး အောကဆြုံး ဘောလြီခွိတ် ၂ ခွိတပြင် ပေါန်ပြေီ။ ထဘီစကပန်ှင့ြ ဘောလြီအင်ျကြီကြားမှ ပေါန်သေော ခါးသားဝင်းဝင်းအိအိလေးများမှာ မာလကို အထူးစိတကြှှစသည်ေ။
မာလက ဧပရယ့ြ လကမြောင်းလေးနှစ်ဖကကြို နောကသ်ို့ ဆှဲယူလိုကသ်ဖြင့ြ ဧပရယ့ြ ရငသ်ားများမှာ တင်းသှားပြီး အင်ျကြီနှိပသ်ီးအခွို့ ပြုတထြှကသ်ှားသည်။ မာလက လီးကိုမသှင်းပဲ ဧပရယ့ဖြငကြှားတွင် အမှောင်းလိုကြ ညှပထြားပြီး ဖီးခံနသည်ေ။
”ကဲ ခစွလြေးကို အရမ်းကောင်းအောင် လုပပြေးမယ်”
မာလက အသင့ယ်ူလာသော extra large ဆိုဒြ လီးတုကြီးကို ဧပရယ့ဖြငပြေါကလြေးထဲ တဈထဈချင်ြး ထည့သ်ည်။ extra large လီးတုမှာ အတောကြှီးသဖြင့ြ တောရြုံ ကြေးစားမယမြွားပင် မခံဖူးရာ ဧပရယ့ခြငမြွာမှာတော့ အရှငလြတလြတ် ငရဲရောကသ်ှားတော့သည်။
”အားးး အ ဟင့ြ ဟင့ြ ကိုကြီးရယ် မလုပပြါနဲ့ရှင် အရမ်းနာလှန်းလို့ပါ ဟင့ြ ဟင့ြ”
မာလကတော့ ဂရုမစိုကြ။ ဧပရယ့အြစိလေးကို ကစားပေးရင်း ဖငပြေါကကြဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ ဆကထြည့သ်ည်။ ဧပရယ်၏ ရုန်းကနအြောဟြဈ အသနားခံသံများက မာလကို စိတကြှှစသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ လီးတုကြီးမှာ ဧပရယ့ဖြငပြေါကထြဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားတော့သည်။ မာလက လီးတုကို ထိုအတိုင်းပင် ထည့ထြားပြီး ဧပရယ့ရြှေ့မှနေ၍ မကြန်ှာလှလှလေးကို လွှာဖြင့ယ်ကသ်ည်။
”ဟဲ ဟဲ ကောငမ် ကြှဲကောသီးတွကေ တင်းအိနတောပဲ ငါ့ကို လီးစုပပြေးစမ်း”
ဧပရယမြလှနဆြနရြဲ။ မာလလီးကြီးကို လွှာဖြင့ရြဈပတ်၍ တပြှတပြှှတစြုပပြေးနမေိသည်။ မာလကဧပရယအြား ဆံပငဆြှဲ၍ ပါးစပထြဲသို့ လိုးပေးသည်။ ၁၀မိနဈခန့အြကြာတွင် မာလကလီးကို ဧပရယ့ပြါးစပထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကရြာ တံတွေးများပြောငလြကန်သေော လီးမည်းကြီးမှာငေါ့တော့ငေါ့တော့ဖြင့ြ ထောငတ်ကန်သည်ေ။
”ကဲ သောင်းစိန် မင်းလည်းဒီကောငမြရဲ့ပုလှကေိုခံစားကြည့်ပြါဦး ဟားဟား”
မာလက ဧပရယ့ဖြငပြေါကထြဲမှ လီးတုကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြုတသ်ည်။ အလှနကြှပန်သဖြေင့ြ ဧပရယ့ဖြငသ်ားနှစ်လုံးပါ ကော့၍ကပပြါလာသည်။ မာလက ဧပရယအြား လကဖြှင့ထြိန်းထားပြီး လီးတုကို အားစိုကြ၍ ဇိကနဲ့ ဆှဲထုတလြိုကမြှ ဧပရယ်၏ အောသ်ံလေးနှင့အြတူ လီးတု ကြှတထြှကလြာသည်။
မာလက လီးတုကို ဧပရယ့စြောကခြေါင်းထဲ ထိုးထည့ြ၍ မှှပေေးနပြနေသ်ည်။ ဧပရယမြှာ စောကရြညကြှညမြွား အဆကမြပြတ် ထွကကြလွာရာ မာလက လီးတုကို ဧပရယ့အြဖုတလြေးထဲ အဆုံးထိ ထည့ထြားလိုကပြှီး သူ၏လီးအစဈကိုတော့ တောင့တ်င်းလုံးဝန်းနသညေ့ြ ဧပရယ့ဖြငသ်ားနှစ်လုံးကြားတွင် အမှောင်းလိုကြ ညှပထြားလိုကသ်ည်။ သောင်းစိနကြ ဧပရယ့ပြါးစပထြဲသို့ လီးထည့ြ၍ စုပခြိုင်းနခွေိနတ်ှင် မာလက သူ၏လီးတံကြီးအား ဧပရယ့ြ ဖငန်ှဈလုံးကြားတွင် ညှပ်၍ ဖီးခံနပြနေသ်ည်။
”ရှိးးးးအားးး ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် အားးး ရှိးးးး ကောငမ် လီးစုပတ်ာ တောတ်ယ် ရှိးးး အားးးးး”
”ဟင် ဘုရား ဘုရား”
ကခေိုင် မကြလြုံးများ ပြာဝသှေားသည်။ မမဧပရယကြ ကုတငပြေါတ်ှင် ကြိုးတုပခြံထားရပြီး ရှိုကင်ိုနသည်ေ။ ဧပရယ့ကြိုယတ်ှင် အောကပျိုင်းတွင် ထဘီမှာ လှနတ်ငခြံထားရသဖြင့ြ အဖုတမြှာ နောကသ်ို့ ပြူးထွကန်သည်ေ။ ကုန်းနရသေဖြင့ြ ရငဖြုံးအင်ျကြီအနီလေးမှာ နှိပသ်ီးအခွို့ပြုတန်ကော ဖြူဖြူဝင်းဝင်းအသားစိုငမြွားပေါန်သည်ေ။ ဟင် မမဘေးမှာ လီးအတောငသ်ားနှင့ြ ယောကြွားနှစ်ယောကြ။
ကခေိုင် ဆကကြှည့န်မေိသည်။ တဈယောကကြ မမစောကဖြုတထြဲသို့ ၈ လကမြခန့ရြှညသ်ော အစိအစိများ ထည့ထြားသည့ြ လီးတုကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးထည့ြ၍ မှှပေေးနသည်ေ။ မမမှာ နှုတခြမ်းဖူးလေး တဆတဆြတတ်ုနကြာ ပေါငကြားပေးထားရရှာသည်။ မမမှာ ငိုနသေောလြည်း တဈခကြတ်ဈခကြြ ဖငကြှီးကော့ကာ လီးတုကြီးကို ဆှဲဆှဲညှပန်သညေကြို အထင်းသား မှငန်ရသေည်။ ထကကြခေိုင် ဘာဖြစ်မှန်းမသိ။ ပန်းလေးထဲမှ အလိုလို ဆှဲဆှဲညှဈနမေိသည်။
တဈယောကကြ မမ၏ မကြန်ှာလှလှလေးကို သူ့လွှာကြီးဖြင့ြ လကြန်သည်ေ။ ထို့နောကြ မမနှုတခြမ်းလေးကို စုပန်ပြနေသ်ည်။ မမပါးစပထြဲသို့ သူ့လွှာကြီးကို အတင်းထည့န်သည်ေ။ အခွားတဈယောကကြလည်း မမနို့တွကေို ဘောလြီထဲသို့နှိုကြ၍ ကိုငန်သည်ေ။ မမခငမြွာ ကြောလေးပင် ကော့ကော့တကလြာသည်။
ထကကြခေိုငမြှာလည်း ဘာကြောင့မြှန်းမသိ။ ကိုယ့ပြန်းလေးကို ကိုယပြှနပြှတန်မေိသည်။ နို့အုံလေးကိုလည်း ပြတခြွမေိသည်။
ထကကြခေိုငမြှာ ယခုမှ ဆေးတကျကသိုလပြထမနှစ် ကြောင်းသူလေး ဖြစ်သည်။ ကြောင်းမှပြနလြာရာမှ တဈဦးတည်းသော ညီမလေးကိုထား၍ ခစွသ်ူနှင့ြ လကထြပသ်ှားသော မမဧပရယအြား လိုချင်တ်ာများ ပူဆာရန် လာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ မမဧပရယ် ဘာဖြစ်နမှန်ေးမသိ။
ဧပရယတ်ို့ ညီအဈမ ၃ ယောကတ်ှင် ၃ ယောကလြုံးမှာ ယောကြွားများ မကြစြိကလွောကအြောင် ချောကြသည်။ ညီအဈမ ၃ ယောကလြုံး ကြောင်းတွင် ကြင်းရှေးခံရသညခြညွြးသာ ဖြစ်သည်။ ၃ ယောကလြုံးကိုလည်း နာမညတ်ှေ ပေးထားသည်။ အငယဆြုံးဖြစ်သော ထကကြခေိုင်၏ နာမညအြရင်းမှာ နှစ်သဈကခေိုင် ဖြစ်သည်။
”ကောငမ် ငါ့လီးကို ကောင်းကောင်းစုပပြေးစမ်း ဖြန်းး”
ထကကြခေိုင် ကြကသ်ီးပငထြသှားသည်။ ထိုသူ၏ လီးကြီးက လီးတုကြီးလောကကြိုရှိသည်။ လီးပေါမြှ အကြောများကလည်း ဖုထဈပြီး မဲနကန်သည်ေ။ မမ၏ နှုတခြမ်းဖူးလေးနှင့ြ ထိုလီးမည်းကြီး ဘယလြိုမှ မလိုကဖြကြ။ သို့သောြ ထိုလီးကြီးသာ မိမိပန်းလေးထဲ ဝငသ်ှားရငဟြူသော အတွေးက ကခေိုင့ကြို ရငဖြိုစသည်ေ။
ထကကြခေိုငမြှာလည်း ဧပရယလြောကြ မတောင့သ်ောလြည်း ကြောင်းသူများထဲတွင် ခန်ဓာကိုယအြလှဆုံး ဖြစ်သည်။ ယောကြွားလေးများက မိမိခန်ဓာကိုယကြို ငေးကြည့်ကြှတိုင်း ရငထြဲတွင် ကြညန်ူးခဲ့ရသည်။ ရည်းစားထားရှိသောလြည်း ဘာမှ လှနလြှနကြှူးကြူး မဖြစ်ဖူးသေး။ ဖကတ်ာ၊ လကကြိုငတ်ာလောကသ်ာ ရှိသည်။ ဟိုနရော ဒီနရောများကို မတောတ်ဆ ထိမိတိုင်း ကခေိုင် ရငဖြိုရသည်။ ကူလီဖြစ်ဟနရြှိသော အခွားလူတဈယောကကြ ကုန်းနရသေော မမ၏ ဖငန်ောကမြှနေ၍ ဖငပြေါကထြဲသို့ လကဖြှင့ြ နှိုကန်သည်ေ။
”ဟွောင် သောင်းစိန် မင်းကလည်း လီးပဲစုပခြိုင်းနတော မလိုးတော့ဘူးလား။ မင်းမလိုးရင် ငါလိုးတော့မှာ”
”အေးပါ မာလရာ ငါလိုးမှာပါ။ ဆရာသမားကလည်း စိတခြညွြးပဲ။ ဆရာသမား ကြှေးတုန်းလေး ကောင်းကောင်းစားထားမလို့ပါ”
မမဧပရယမြှာ အဝတမြွား မခွှတရြသေးသောလြည်း ထဘီမှာ ဖငပြေါသ်ညအြထိ လှနတ်ငခြံထားရသည်။ ဧပရယ်၏ တင်းယင်းဖြံ့ထွားသော တငစြိုငဖြှူဖြူဝင်းဝင်းကြီးများမှာ အားရဖြယ် ထွကပြေါန်သည်ေ။ သောင်းစိနဆြိုသူ၏ လီးကြီးမှာလည်း မမ၏ တံတွေးများဖြင့ြ ပြောငလြကန်သည်ေ။ ဧပရယမြှာ အလိုမတူသောလြည်း သှေးသားဆန်ဒအရ သောင်းစိန်၏လီးကြီးကို အငမ်းမရ စုပပြေးနမေိသည်။
”ရပြီ ရပတ်ော့ မင်းကိုလိုးတော့မယ်”
သောင်းစိနကြ ဧပရယ့ဖြငန်ောကတ်ှင် နရောယူ၍ ဖငဝြလေးကို လီးဖြင့ြ တေ့ထားလိုကသ်ည်။ ဟင် မမကို ဒီလူကြီး ဖငလြိုးတော့မှာလား။ ကခေိုင် ကာမဆိပမြွား အလှနတ်ကလြာသည်။
”အ အ ရှိးးးအ ဟင့ျ ဟင့ျ”
လီးကြီးက မမဖငထြဲသို့ တဈရဈချင်ြး တိုးဝငသ်ှားသည်။ မမ၏ ပန်းလေးထဲတွငလြည်း လီးတုကြီး ထည့ထြားသဖြင့ြ မမမှာ နှစ်ပေါကလြုံး လိုးခံနရသေလို ဖြစ်နသည်ေ။
”ရှိးးး အိုးကကောင်းလိုကတ်ာကြာ ရှိးးးးး ဗှှတ် ဘှတ်”
သောင်းစိန်၏လီးကြီးမှာ ဧပရယ့ြ ဖငပြေါကလြေးထဲသို့ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားသည်။ မာလကလည်း ဘောလြီအပေါန်ားက ပေါန်တေဲ့ ဧပရယ့ရြငည်ှှန့ြ ဝင်းဝင်းအိအိတွကေို ကိုငရြင်း လီးစုပခြိုင်းနသည်ေ။
”ဗှှတ် ဖြတ် ဖြတ် ရှိးးး။ အရငတ်ဈခေါကကြ မူးနတေော့ သိပဖြီးမရှိလိုကဘြူး။ ရှိးးး အားး နတစြည်းစိမပြဲကြာ ရှိးးး အားးး”
”ဟွောင် သောင်းစိန် ကောငမြကို အင်ျကြီမခွှတန်ဲ့တော့။ ခဏနေ ငါတို့ရရှညေမြှာ ပုံပကြသ်ှားမှာစိုးလို့”
“အေး အေး”
သောင်းစိနကြ ဧပရယ့အြဖုတထြဲမှ လီးတုကိုလည်း မှှပေေးရင်း ဖငကြို တဈခကြခြငွြး ဖီးခံလိုးသည်။
”ရှိးးး အိုးတင်းတယကြှာ ရှိးးး နို့တွလည်ေးကြီးတယ် အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ။ ဘောလြီကလည်း တင်းနတောပဲ ရှိးးး အားးး”
သောင်းစိနမြှာ ဧပရယ့ဖြငကြို တဖောကဖြောကန်ှင့ြ လိုးနသည်ေ။ လကကြလည်း ဧပရယ့ရြငည်ှှန့တ်ှကေို ဘောလြီကြိုးအောကမြှ လှမ်းကိုငသ်ည်။ မာလ၏လီးကြီးမှာလည်း ဧပရယ်၏ စုပခြကြမြွားကြောင့ြ ပြီးခါနီး ဖြစ်လာသည်။ ဧပရယ်၏ နှိပသ်ီးအခွို့ပြုတန်သေော ရငဖြုံးအင်ျကြီလေးထဲမှ ရှှရေောငဝြင်းနသေော ရငည်ှှန့သ်ားလေးနှင့ြ အသားရောင် ဘောလြီကြိုးလေးတဈချောင်း ပေါန်သည်ေ။
”ဗှှတ် ဗှဈ ဗှဈ ဗှှတ် ဖောကြ ဖတ် ဖတ် ဖောကဖြောကြ ဖြန်း ဖြန်းးးး ရှိးးးး အိုးက တအားကောင်းတယကြှာ အားးရှိးးးးး”
ရမှှေုပကြုတငကြှီးမှာလည်း ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းတွင် အိကနဲ အိကနဲ ဖြစ်နသည်ေ။ ခစွစြရာကောင်းပြီး ချောမောလှပလှန်းလှသော ဧပရယကြို လိုးနရသေဖြင့ြ သောင်းစိနမြှာ ကြာကြာမထိန်းနိုင်။ ၁၀ မိနဈခန့အြကြာတွငပြင် ဧပရယ့ဖြငထြဲသို့ သုတရြညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။
မာလမှာလည်း ဧပရယ့စြုပခြကြမြွားကြောင့ြ နောကြ ၁ မိနဈခန့အြကြာတွင် ဧပရယ့ြ ဆံနှယစြလေးများကို ဆှဲဆောင့ြ၍ ပေါငခြှံအား ဧပရယ့မြကြန်ှာနှင့ြ ဆှဲကပလြိုကပြှီး လရညမြွားကို အပြှတလြိုကြ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။
ကခေိုငမြှာ မပြီးသေးသောလြည်း အရသာ အလှနရြှိသှားသည်။ ထကကြခေိုငမြှာ ယခုထိ တဈခါမှ မပြီးဖူးသေး။ လကဖြှင့ြ ပန်းလေးကို မကြာခဏ ပြတဖြူးသောလြည်း တဈခါမှ အပြီးထိ မရောကြ။
မာလတို့မှာ ဧပရယအြား လိုးပြီးသောအခါ ကြိုးဖြပေေး၍ အဝတမြွား ပြနဝြတပြေးသည်။ သို့သောြ မပြနကြှသေး။ ဧပရယ့ကြိုယလြုံးလေးကို ပိုငစြိုးပိုငန်င်း ဖကကြိုငထြားသည့အြပြင် ပါးလေးကို နမ်းလိုကသ်ေးသည်။
မာလ ကခေိုငကြို အစတည်းက မှငသ်ောလြည်း တမင် မမှငခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး ကောငမြလေး စိတထြလာစရန်ေ ဧပရယ့ကြို တမငလြိုးပြနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ မာလ မလောပါ။ ရရှညေအြတွကဆြိုလွှင် စိတရြှညရြမည် မဟုတလြား။
”ကဲသောင်းစိန် ငါတို့ပြနကြှမယ်”
”ဟဲဟဲ ခစွလြေး နောကအြပတ် ထပလြာခဲ့ဦးမယ်။ ကြားထဲမှာတော့ ခစွလြေး ပြောသ်လိုနပေါ”
”စည်းကမ်းခကြကြတော့ ကိုယတ်ို့မသိပဲ ခစွလြေးရဲ့ ယောကြွားနဲ့ လိုးဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ နှစ်ယောကလြုံး သတပြဈမယ် ကြားလား”
”ဟုတ် ဟုတကြဲ့”
”အေး မင်းယောကြွား အခွိုးပြလောရင် ငါတို့ကြည့်ကြှပပြှီး ငါတို့ရှေ့မှာ လိုးဖို့ ခွင့ပြှုပေးမယ်”
”နောကပြှီး ငါတို့လာမယလြို့ ဖုန်းဆကထြားရင် အင်ျကြီမဝတထြားနဲ့ ဘောလြီပဲဝတထြား။ ပြီးတော့ စီတီမဝတပြဲ ထဘီစကပကြို တင်းတင်းလေးဝတပြှီး စောင့န်ေ ကြားလား။ မဟုတရြင် နာမယ်”
”ဟုတ် ဟုတကြဲ့ပါ ကိုကြီး”
မာလတို့ ထွကလြာတော့မညဟြု ထငသ်ဖြင့ြ ကခေိုင် အိမပြှငသ်ို့ အမှနပြှေးထွကလြိုကပြှီး ကားထဲဝငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဘာမှမစဉြးစားနိုငတ်ော့ပဲ ကားကို မောင်းထွကလြိုကတ်ော့သည်။
အပိုင်း (၆) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ