အောစာအုပ်

ပင်လယ်ရေ

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

ပငလြယရြေ
ရေးသားသူ – ဆူးရဈနှယ် (Sue Lay)

အပိုင်း ( ၁ )

အညာကြေးလကဒြသေ ထန်းတောတဈနရော တဲလေးများ ပြန့ကြွဲတညရြှိနသည်ေ။ ထန်းပေါခြွိန် ထန်းတဲလေးများဖြင့ြ နထေိုငပြှီး ထန်းတုံးမှ ရှာထဲပြနပြှောင်းနကသွေညမြှာ ထန်းသမားတို့ ဘဝပင် ဖြစ်ပါတယ်။ အစွနကြကြထွန်းတဲ တဈလုံးစီမှ စကားသံများ ထွကပြေါန်ပေါတယ်။

“အမေ ဝါဆိုလပြည့ကြွ တောငပြေါလြိုကသ်ှားချင်တ်ယ်”

“ညီး အဖကေိုပြော”

“အမပြေောပါ”

“ဟဲ့ လမပြည့ခြငကြ ငါက ရှာထဲ ပြနန်ရမှော ကြောင်းပိတရြကြ ညီးပဲကူရမှာလေ”

“တဈရကထြဲလေ အမကလေဲ”

“အေးလေ ညီးအဖကေိုပြောလို့”

“ဒီသားအမိ ဘာတွေ ပြောနကတွောလဲ”

“ရှင့သ်မီးလေ တောငပြေါပြန်းကပလြိုကခြငွလြို့တဲ့”

“အင်း လိုကသ်ှားလသမေီး တနကေုနတ်ော့မနနေဲ့ သမီး အမေ မရှိဘူး ”

“ဟုတ် ဖဖေေ ပန်းကပပြှီး တန်းပြနခြဲ့မယ်”

“ယေ့”

ခုနပြေါကပြှေးထွကလြာသော မိဆူးကို

“ဟဲ့ မကြီးမငယန်ဲ့ အိန်ဒွကေို မရဘူး”

အမကေ လှမ်းဆူလိုကသ်ည်။ မိဆူးက အခုမှ အပျိုစဖြစ်ခါစဆိုတော့ ကလေးတဈယောကလြို ပြေးလှှား ပြောပြါး ဆော့ကစားတတတ်ုန်း…။ ဒါပမေဲ့ မွိုးရိုးလို့ ပြောရမလား အမနေဲ့တူလို့ တငတ်ှကေ ကားတဲ့အပြင် နောကကြို ကောကထြှကန်တော…။ မကြန်ှာကတော့ တကယ့ြ ကလေးမလေး မကြန်ှာ။ ခန်ဓာကိုယ် ကောကကြှောင်းတွေ မမှငရြရင် ကလေးလို့ပြော လူတိုင်းယုံလောကတ်ယ်။

ဆံပငကြ ဂုတဝြဲလောကပြဲရှိပြီး တောသူဆိုပမေဲ့ အသားအရညကြ ဝါဝါညကည်ကလြေးပါ..။ မိဆူးက သှားတကလြေးပါသေး။ နှုတခြမ်းအောကန်ားလေးမှာ မှည့လြေးကပါသေးဆိုတော့ မိဆူး ရယမြော ပြုံးရှှငတ်ာကို မှငမြိသူတွေ မိဆူးအလှမှာ ငေးမော ကုနရြော….။ မိဆူးက အဲ့လိုလှပပြီး ခစွစြရာ ကောင်းတာ…။

အခုလည်း သူမလိုချင်တ်ာ ရလို့ပြောပြှီး ပြေးထွကသ်ှားတာလေ…။ အဖဖြစ်ေသူတောင် ပြေးသှားတဲ့ သမီးရဲ့ တဈခုဆင်း တဈခုတကြ တငအြလှကို မကြလြုံးက အလိုလိုရောကသ်ှားတော့ စိတထြဲဘာလိုလို… တံတွေးကိုမွို သကပြှင်း မသိမသာခရွင်း….

“ကလေးပဲကြာ နပေါစေ”

“ရှငတ်ို့သားအဖပဲလိုကတ်ယ်”

“ဒီအရှယလြေးတွေ ရည်းစားထား ခွိန်းတွေ့ မတောတ်ာဖြစ်နဲ့ကြာ ငါ့သမီးလေး ကလေးလိုနတော မကောင်းဘူးလား။”

လပြည့န်ေ့

အမကဖြေဈသူက ရှာထဲက အိမမြှာ ပြနန်ပေါတယ်။ လပြည့ကြွောတ်ဈရကန်ေ့ ဘုန်းကြီးများ ဝါဆိုပြီးမှ ထန်းတောသို့ ပြနလြာတော့မှာပါ။

အခွင့ကြောင်းချောင်းနသေော အမေ့မောင် အရကပြုလင်းစွဲ၍ တဲသို့ ရောကရြှိလာတယ်။ အမရှေိတုန်း မသောကရြဲကြ၍ အမမရှေိခွိန် ခိုးသောကကြတွာ ထုံးစံဖြစ်နပြေီ။ အဖမှော ထန်းသမားဖြစ်သောလြည်း ထန်းရညမြကြိုကပြဲ တခါတရံ အရကပြှင်း သောကတ်တပြါတယ်။ အဖမေူးလာလွှင် တခွိုးတည်း အိပတ်တပြှီး ဘယသ်ူ့ကိုမှ ရနမြရှာတတပြါ။

“ဟဲ့ကောငမြလေး မသှားသေးဘူးလား”

“သှားမှာပေါ့ ဦးလေးရဲ့။ တခေါသ်ာသာဆို လမ်းပေါရြောကပြှီပဲ။ သူငယခြငွြးတွကေို လမ်းမှာစောင့မြယ် ပြောပြီးသား”

“အေးအေး ရော့ မုန့ဖြိုး မုန့ဝြယစြားခဲ့”

“အဖရေေ သှားပြီဗြို့”

တဲထဲမှ အဖကေ

“အေးအေး သမီး”

ဟု လှမ်းအောသ်ံ ကြားလိုကပြှီး မိဆူးလည်း ပြေးထွကခြဲ့ပါတယ်။ သူငယခြငွြးများနှင့ြ တောငပြေါအြနှံ့ပန်းခူး ဆုတောင်းပြည့စြတေီတွင် ပန်းကပကြနွှင့ြ ပြောရြှှငန်ပေါတယ်။ ထမင်းထုပမြွား ဖြညစြားပြီး သူငယခြငွြးများနားနခွေိန်

“ဟဲ့ကောငမြတွေ ငါပြနတ်ော့မယ်”

“ကောငမ် ညနမှေ အတူတူ ပြနဆြင်းတာ မဟုတဘြူး”

“မဖြစ်ဘူးအေ့ အမကေ လှှတခြငွတ်ာ မဟုတဘြူး”

“အေးအေး ပြနပြှန်”

လူသှားလူလာမရှိပဲ ပငွြးရိစရာကောင်းသော လမ်းမှ ထန်းတဲလေးကို ပြနခြဲ့ပါတယ်။ တဲကိုရောကတ်ော့ ဦးလေးက ထိုငသ်ောကန်တေုန်း။ အဖကတေော့ ထုံးစံအတိုင်း အိပမြောကနွလပြေေီ။ တမာပငရြိပအြောကတ်ှင် အိပန်သေော အဖကေို သှားကြည့်ပြှီး မိဆူး အဝတစြားလဲဖို့ တဲထဲ ငုံ့ဝငခြဲ့တယ်။ အင်ျကြီနှင့အြောကခြံ အဝတအြစားများခွှတပြှီး ထမီကို ရငလြွားလိုကသ်ညန်ှင့ြ

“မိဆူး”

ပခုံးပုတပြှီး ခေါလြိုကသ်ဖြင့ြ လှည့ကြှည့ရြင်း

“ဦးလေး ဘာလိုချင်လြို့လဲ”

“ငါ့တူမလေးကို”

ခါးမှ မခွီပြီး ကြပပြစွပြေါမြတငခြှင်း ခံလိုကရြတယ်။

“ဦးလေး”

စကားသံ ဆကမြထွကန်ိုငအြောင် နှုတခြမ်းအစုံအား နမ်းရှိုကခြှင်းခံလိုကပြှီး

“အု”

ထမီးအား ဖြညလြွော့ပြီး ရငသ်ားအစုံအား မညှာမတာ ကိုငတ်ှယခြှင်း ခံရပြနတ်ယ်။ နာကငွြ၍ ရုန်းကနခြငွသ်ောလြည်း ရုန်း၍မရ။ နရောအနှံ့ ပြတသ်ပခြံနရပြေီး ခပကြှမ်းကြမ်း နို့စို့နပေါတယ်။ ထမီအား လှနတ်င်၍ အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ပြတသ်ပခြှင်းခံနရပြေီး လကဖြှင့ြ နှိုကလြာပြနတ်ယ်။

“ဦးလေး မလုပပြါနဲ့ နာတယ်။ အဖရေေ ကယပြါဦး”

“ဖြန်း ဖြန်း”

ပါးအား နှစ်ခကြဆြင့အြရိုကခြံရပြီး အသိစိတရြှိလကြြ ရုန်းကနလြှုပရြှားနိုငစြှမ်း ကြယပြွောကသ်ှားတယ်။ ခါးမှထမီကို ကြင်းလုံးခွှတခြံလိုကရြတယ်။ ကြပပြစွပြေါြ တကလြာပြီး မိဆူးခါးအောကကြို ခေါင်းအုံးခုလိုကပြါတယ်။ ခွထေောကန်ှဈဖကအြားခွဲလိုကပြှီး ပေါငကြှားထဲသို့ ဦးလေးခေါင်း ထိုးစိုကလြာတယ်။ မိဆူး ပိပိကို ဦးလေး တပြတပြှတလြွှကန်တေော့ မိဆူး မခံစားတတ် တကိုယလြုံး အပန်ဲ့ထိုးနသလေို တဆဈဆဈဖြစ်လာပြီး မိဆူးပိပိဆီမှ အရညမြွား စိုရှှဲနပေါတော့တယ်။

“ကောငမ် အလိုးခံချင်လြို့ ယှနပြေီ”

ဦးလေးမှ ထိုငလြိုကပြှီး အဝတအြစားများ ခွှတလြိုကတ်ော့ မိဆူး ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနလြာပါတယ်။ ဦးလေးမှ မိဆူးပေါငကြှားတွင် ထိုငလြိုကရြင်း သူ့ညီလေးကိုကိုငကြာ ပြတဆြှဲနတယ်ေ။

“အင်း ဟင်း မိဆူးမနတတေဘြူး။ ကြောကတ်ယ်”

“ခနလေးငှိမန်ေ နငလြိမျမာရင် ကိုယ့တ်ူမလေးကို မကြမ်းပါဘူး”

“ဦးလေး မိဆူးကို မရိုကပြါနဲ့”

“ငှိမင်ှိမန်ေ ငါခစွလြို့ လုပတ်ာ မရိုကခြငွပြါဘူး”

ပါးစပကြ ပြောနပမေယေ့ြ ဦးလေးရဲ့လီးကက မိဆူးပိပိကို ရနရြှာမပကြြ။ အဝအတွင်း ထိုးခွဲဝငရြောကလြာသည့ြ အရသာထူးတဈခု ခံစားရနရတေယ်။ အထုတအြသှင်းလုပ်၍ ခံစားမှုတဈမွိုးပေးနပေါတယ်။ အခွိနမြကြာမှီ အရမ်းယားတတလြာပြီး မှနမြှနစြောင့စြချင်ေလြာတော့ မိဆူး အလိုလို ကော့ပေးနမေိပါတယ်။ အရှိနရြလာတော့ ဦးလေးက အဆောင့မြိဆူးက အကော့ တထပတ်ည်းကပြှီး

“ဇွတ် ဖောကျ”

“အား”

စူးစူးဝါးဝါး နာကငွမြှုနဲ့ အရငခြံစားကောင်းနသမွှေ ပြောကသ်ှားပြနပြါတယ်။

“ဦးလေး မိဆူးဟာလေး ကြဲကုနပြှီထငတ်ယ် နာတယ်”

“မဟုတပြါဘူး မိဆူးက အပျိုလေးမို့ ကာထားတာလေးပေါကသ်ှားတာ”

“ဦးလေး ငှိမင်ှိမကြှီးမနနေဲ့ တင်းကြပကြှပကြှီး”

“ဟားဟား ခစွတ်ူမလေးကတော့ အရသာတန်းခံစားတတတ်ာပပဲ”

နှုတခြမ်း အစုံကို ပြနန်မ်းတော့ မိဆူးလည်း ဦးလေးလုပသ်လို ပြနလြုပပြေးမိတယ်။ လကတ်ှကေ မိဆူးနို့တွကေို ခွမှနေပြေီး ဝမ်းဗိုကသ်ားကို ပြတန်တေော့ မိဆူး အရမ်းတောင့ပြေးတာခံချင်လြာတယ်။ဦးလေးကလုပမြပေးနော့ မိဆူး အောကကြနေ ကော့ကော့ပြီး ဦးလေးညီလေးကို ညှဈပေးနမေိတယ်။

“ဟား ဆူး ကောင်းလိုကတ်ာကြာ။ သငစြရာမလိုပဲ အပေးကောင်းနတော”

“ဦးလေးမှ လုပမြပေးတာ မိဆူးအဆောင့ခြံချင်န်တော”

“ငထနမြလေး ခစွတ်ာကြာ”

ပြောပြောဆိုဆို ဦးလေးက ဆောင့လြိုကြ မိဆူးက ကော့ပေးလိုကြ။

“အား ဦးလေး တမွိုးကြီး မိဆူး ရှူးပေါကခြငွတ်ယ်”

ဦးလေးက တရစပဆြောင့န်တယ်ေ။ ဆီးခုံချင်ြး ရိုကသ်ံတွညေံနပေါတယ်။

“အားမရတော့ဘူး မရတော့ဘူး ဦးလေးရေ”

ဦးလေးလကမြောင်းကို အတင်းကုတထြားပြီး ကော့ပြနလြာပါတယ်။ အခကြန်ည်းနည်းလောကြ ဆောင့အြပြီးမှာတော့ ဦးလေးညီလေးမှ ပိပိထဲ ပန်းထည့်လိုကသ်ော အရသာကို သိလိုကပြှီး ကိုယခြန်ဓာထဲက ရှိသမွှ အရညတ်ှေ ထွကသ်ှားသလို အသည်းတုန် အူတုနန်ှင့ြ အားအငကြုနခြမ်းသှားပါတယ်။ ဦးလေးလည်း အသကပြှင်းပြင်းရှူပြီး မိတူး အပေါမြှိန်းနတယ်ေ။

“ဦးလေး ဖယပြေးဦး မိဆူးလေးတယ်။”

“အင်း ကောငမြလေး အရမ်းကောင်းတယကြှာ”

“ဟီး မိဆူးလည်းကောင်းတယ်”

“အေးပါကြာ နောကန်ေ့ကြ ဆေးဝယတ်ိုကမြယ်။ အခုတော့ ရချိုး ခနအိပလြိုကြ။ ဦးလေး ညနကြေ မှို့က ခေါကဆြှဲကြောြ ဝယခြဲ့မယ်။”

“ဟုတ် ည ဒီမှာပဲ အိပန်ောြ”

“အေးပါကြာ”

“ဦးလေး ရှာထဲပြန်ဦးမယ်”

အဝတအြစားများပြနဝြတပြှီး ဦးလေးဖြစ်သူ ပြနသ်ှားပါတယ်။ မိဆူးလည်း ပိပိဆီက စပတ်ဲ့ဝဒနောနဲ့ ကြတတ ဖြစ်နပေါတယ်။ ရချိုး ယောငန်သေောပါးကို ကြယအြောင် သနပခြါးလိမ်းပြီး တခွိုးတည်း အိပလြိုကပြါတော့တယ်။

……………………………………………………

အပိုင်း ( ၂ )

မိဆူးအိပရြာမှနိုးလာတော့ မှောငစြပြုနပြေီ။ တဲအတွင်းမှ ထွကလြိုကတ်ော့ အဖနှငေ့ြဦးလေးတို့ ဝိုင်းဖြဲ့နတော မိဆူးတွေ့လိုကတ်ယ်။

“လာသမီး ခေါကဆြှဲစားရအောင်”

“ဟုတ် ဖဖေေ”

ခေါကဆြှဲစားရင်း မိဆူးနဲ့ ဦးလေးတို့ အကြည့်ခြငွြးဆုံမိကတွယ်။ အဖေ့အလဈ ဦးလေးကို ကြာမူပါပါလေး ကြည့်မြိတယ်။ ခစ်ခစ် မိဆူးကို မမဆေေူတတတ်ဲ့ ဖိတခြေါကြှည့ဆြိုတဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ဦးလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ာပေါ့။ ဦးလေးရယလြေ တံတွေးမှိုခလွိုကြ မကြလြုံးပြူးပြလိုကန်ဲ့ ဖြစ်နတေော့ မိဆူးအသံထွကြ ရယလြိုကမြိတယ်။

“ခိ”

“ဟဲ့ သမီး ဘာဖြစ်နတောလဲ စားရင်းသောကရြင်း”

“တောငပြေါမြှာ ချောလြဲတာ သတိရသှားလို့ပါ ဖဖေေ”

“အေးအေး အဖဖြငေ့ြ ဘာဖြစ်တာလဲလို့”

ဦးလေးက ကောင်းတယဆြိုတဲ့ ပုံနဲ့ ခေါင်းတညိတည်ိတ်

“သားငယရြေ သားငယ် မင်းက ဒီမှာလာနှပန်တောကို”

ရှာထဲက ကိုညိုကြီးတဈယောကြ သုတသ်ီးသုတပြှာနှင့ြ လှမ်းလာနပေါတယ်။

“အေး ညိုကြီး အမမရှိတုန်းလေး သောကရြတာလေ အဈမက ယောကဖြကို တိုကရြငမြကြိုကဘြူးကြ”

“အဲ့ဒါတွေ ပြောမနနေဲ့ မနကဖြှန် ဆှမ်းကပဖြို့ ခကြပြှုတရြမှာ လူမလောကဘြူး မင်းကို ခေါခြိုင်းလိုကတ်ယ် လာသှားမယ်”

“အေးပါ ငါနောကကြ လိုကခြဲ့မယ် သှားနှင့ြ”

“မရဘူးဗွာ တခါတည်းအပါခေါဖြို့ ပြောပြီးသား”

“အေးပါကြာ။ ယောကဖြရေ ပြနပြှီ။ မိဆူးရေ ပြနပြှီ။ နောကန်ေ့တွမှပေေါ့ဟာ”

“အေး အေး”

ဖဖကေေ နှုတဆြကန်ိုငပြမယေ့ြ မိဆူး နှုတမြဆကန်ိုင်။ ရငထြဲမှာ ငိုချင်သ်လိုလို ကစားစရာ အသဈလေးသှားဝယမြယဆြို ထွကလြာပြီးမှ လမ်းမှာ ပိုကဆြံကပြောကတ်ဲ့ ခံစားမှုမွိုး ရငထြဲလှဈဟာသှားပါတယ်။

ဖဖလေည်ေး ဦးလေးမရှိတော့ ဆကမြသောကတ်ော့ပဲ အိပယ်ာဝငသ်ှားခဲ့တယ်။ မိဆူးတဈယောကထြဲ လရောငအြောကမြှာထိုငရြင်း မကြရြညဝြိုင်းနတယ်ေ။ သူငယခြငွြးတွေ ပြောတဲ့ ရည်းစားလှမ်းတယဆြိုတာမွိုးထငတ်ာပဲ။ မိဆူး ရည်းစားမှမထားဖူးတော့ မပြောတတပြါဘူး။ နေ့လညကြလိုလေး အားရပါးရ ခံစားပါမယဆြိုမှ ကိုညိုကြီးကိုပဲ စိတတ်ိုမိတယ်။

“တောကျ”

ထိုငလြိုကြ ထလိုကြ လမ်းလွှောကလြိုကန်ဲ့ လူက ဂနာမငှိမ် ကြကတ်ှနသ်ံကြားလိုကမြှ အခွိနလြင့ပြှီမှန်း အသိဝငလြာတယ်။ တဲထဲဝငလြာတော့ ဖဖအေေိပန်ပြေီ။ မူးပြီးအိပန်တေော့ ခွငထြောငတ်ောငမြခွ။ ဖယောင်းတိုငလြေးထွန်း သတ်ေတာပေါတ်ငလြိုကပြါတယ်။ မိဆူး ဖေ့ဖေ့ ခွငထြောငကြိုခွ သသသေပေသ်ပဖြိပေးပြီး ကြပပြစွအြစွန်းက မိဆူး အိပယ်ာပြင် ခွငထြောငထြောငန်တေုန်း

“အင်း.…ဟင်း…”

ဖေ့ဖေ့ဆီက အသံကြားတော့ ဖဖဘေောဖြစ်တာလဲလို့ ပြေးသှားကြည့်မြိတယ်။ ခွငထြောငထြဲ ဝငကြှည့လြိုကတ်ော့ ဖဖရေယေလြေ သူ့ဟာကြီးကို လကန်ဲ့ကိုငထြားပြီး ပါးစပကြ ယောငအြောန်တော။ မိဆူးကတော့ စိတပြူလိုကတ်ာ။ ပြနထြှကမြလို့လုပပြမယေ့ြ ဖဖေေ့ဟာကြီးကို ကိုငကြှည့ခြငွမြိပြနရြော။ မိဆူး အာခေါငတ်ှေ ချောကသ်ှေ့လာတယ်။ ဖဖနေေိုးသှားမှာလည်း မိဆူးကြောကတ်ယ်။ ယောကြာြးပစ်စည်းတွကေို မိဆူးသချောမမှငဖြူးဘူး။

ဦးလေးနဲ့လည်း အဆုံးထိဖြစ်ပမယေ့ြ သချောမမှငလြိုကရြ။ ခွငထြောငထြဲထိုငန်ရင်ေး မိဆူးဘာလုပရြမှန်းမသိ။ ဖဖေေ အိပန်ရင်ေး ယားလို့လားမသိ ဟိုကုတဒြီကုတန်ဲ့ ပုဆိုးက ပြကသွှေားတယ်။

“ဖဖေေ ဖဖေေ”

လှုပန်ှိုးပမယေ့ြ ဖဖကေေ မနိုး။ မိဆူး ဖဖေေ့ပုဆိုးလေးကို သာသာလေး ဆှဲခပြှီး ဖဖေေ့ဟာကြီးကိုထိုငကြှည့န်မေိတယ်။ အမှှေးတွေ ရှုပပြှပြီး အမှှေးကြားက ထောငထြနတေဲ့ ဖဖေေ့ဟာကြီးက ဘယလြိုကြီးလည်းမသိဘူး။ ထိပပျိုင်းက မှှခေေါင်းနဲ့ တူသလိုလိုပဲ။ မဟုတဘြူး ငရံ့ခေါင်းတိုနဲ့ ပိုတူတယ်။

“အဟိ”

မိဆူး အရမ်းကိုငကြှည့ခြငွတ်ယ်။ မူးနရင်ေ ဖဖကေေ အအိပကြှီးပါတယ်။ လှုပန်ှိုးတာတောင် မနိုးတာ ကိုငလြို့လည်း ဘာမှ မဖြစ်လောကပြါဘူး။ ဖဖေေ့ဟာကြီးကို ကိုငမြိတော့ ပူနှေးတဲ့ အထိအတွေ့နဲ့ လကကြမလှှတခြငွတ်ော့ဘူး။ ညှဈကြည့်မြိတယ်။ တဆတဆြတ် တုနလြာသလိုပဲ။ လကဖြဝါးလေးနဲ့ ပြတကြှည့မြိတယ်။ လကကြကိုငပြှီးရင်းပဲ ကိုငခြငွန်တယ်ေ။ ဖဖေေ့ဟာကြီးထိပကြ အရညကြှညကြှညလြေးတွေ စိမ့ထြှကလြာတယ်။

ထိပကြလေးကို ထိမိတော့ ခွှဲကြိကြိနဲ့ အမွှငတ်န်းနတယ်ေ။ အရမ်းသဘောကပြှီး ထိလိုကြ ဆှဲလိုကန်ဲ့ အမွှငတ်န်းအောင် လုပန်မေိတယ်။ ဖဖေေ့ဟာကြီးက အသကရြှိသလိုပဲ တလှုပလြှုပန်ဲ့။ ရုတတ်ရကြ အမှောငကြသွှားတယ်။ ကြည့်ကြောင်းနပေါတယဆြို ဖယောင်းတိုငကြငှိမ်းပြီး။ အပြငကြ လရောငကြှောင့ြ ဝိုးတဝါးမှငန်လေို့ တောသ်ေး။ အိပမြှဖြစ်မှာပါလေ။ ဖဖေေ့ဟာကြီး အာဘှားပေးပျိုကမြယ် ခိ။ မိဆူး ဖဖေေ့ဟာကြီးကို ကုန်းနမ်းလိုကတ်ော့

“အား မိန်းမ”

ဖဖေေ အောပြှီး မိဆူးကို ပကလြကဆြှဲလှနလြိုကတ်ယ်။ ကမူးရှူးထိုးနဲ့ ထမီကိုလှနပြှီး မိစူးပိပိလေး အဝကိုတေ့တယ်။ တရှိနထြိုးဆောင့ထြည့လြိုကတ်ော့

“အား ဖဖေေ နာတယ်။ ဖြေးဖြေး”

“ဟင် သမီး ဟာ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ။ ဖဖေေ ဖဖေေ”

ဖဖေေ အံသှပြီး ငှိမသ်ှားတယ်။ ဆှဲထုတဖြို့လုပတ်ော့ မိဆူးရယလြေ ဖဖေေ့ခါးကို တအားခွထားလိုကတ်ယ်။

“ဖဖမေသေိဘူး မိဆူးကြိုကတ်ယ်။ မထုတပြါနဲ့”

“သမီး ဘယသ်ူနဲ့ ဒီလိုနဖေူးလို့လဲ”

“နေ့လညကြ ဦးလေးနဲ့ဖဖေေ”

“ဒီကောငကြှာ တောကြ”

မိဆူး ဖဖေေ့ကို ခွထားရင်း ဖဖကေငှေိမန်တေော့ အောကကြ ဖငလြေးကို ပင့လြိုကကြှှလိုကြ လုပန်မေိတယ်။

“အား ရှီး သမီး”

“ဖဖေေ ဦးလေးလုပပြေးတာ ကောင်းတယ်၊ ဖဖရေေော မိဆူးကို အ့လိုလုပပြေးမှာလား။”

“သမီးရယ်”

မိဆူးပါးလေးကို ဖဖေေ ဖြဖြနမ်းတယ်။

“သူ့ထကသ်ာအောင် လုပပြေးမှာပေါ့ ဖဖေေ့သမီးလေးကို”

“ဖေ လုပတ်ော့လေ သမီး ရငထြဲ တမွိုးကြီး”

“အင်း”

ဖဖကေေ သူ့ဟာကြီးကို ဖြေးဖြေးပြနထြုတတ်ယ်။ ဖဖေေ့ဟာနဲ့ပြတတ်ဲ့ လမ်းတလွှောကြ စိမ့တ်ကလြာတယ်။ အဆုံးထိထုတပြှီး ပြနမြထည့သ်ေးပဲ သူ့ဟာကြီးနဲ့ ပြတတ်ိုကန်တယ်ေ။ ဖဖေေ့လကတ်ှကမေိဆူး ပိပိပေါကြ အဖုလေးကို ခွပေေးနတယ်ေ။ မိဆူးသိတယ် အစေ့ဆိုတဲ့နရော ကငွတ်တန်အေောငကြောင်းတယ်။ အထဲထည့မြှ ကောင်းတယထြငထြားတဲ့ မိဆူး

“အမလေးလေး”

“ဖေ”

ဖိပြတရြင်း ခွပေေးနတေော့

“ဖဖရေေေ”

“ဟင့ျ”

ဖဖေေ သူ့ဟာကြီးဖယပြှီး လကခြွောင်းတွေ မိဆူးထဲ ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။

“အှင့ျ”

ယားကြိယားကြိနဲ့ ဘာလြိုကြီးမှန်းမသိဘူး။ အထဲထဲ လကတ်ှဆေော့နတေော့

“ဖဖရေေေ ဖဖေေ”

“မိဆူး နေ့လညကြလို ဖြစ်သှားပြနပြှီ”

“အင်းသမီး မောနလေား”

“ဟုတ် နည်းနည်းမောတယ် ကလီစာတွေ ပါသှားသလိုပဲ”

“ခနနားမလား ဖဖကေတေော့ လုပခြငွန်ပြေီ”

“ဖဖေေ့ သဘော မိဆူးကြိုကတ်ယ်”

“ဖဖေေ လိုးမယန်ောြ”

“အာဖဖေေ ဘာတွပြေောနတောလဲ”

“ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောတာ ပိုကောင်းတယ် သမီးလေးရဲ့။ ဖဖနေေဲ့လိုးတော့မှာ မရှကန်ဲ့ မိဆူးလေး”

“ဟုတ်”

ဖဖေေ ပကလြကလြှနအြိပတ်ယ်။

“လာ ဖဖေေ့ပေါခြှ”

“ကနတ်ော့နောြ ဖဖေေ”

“ဒီအခွိနကြ ငရဲမကြီးဘူး လာခွ”

“ဟုတ်”

” ဖေ့ဖေ့လီးကိုကိုင် သမီးအဝမှာတေ့ပြီး ထိုငခြလွိုကြ”

ဖဖပြေေောသလိုလေး ထိုငခြမွိတယ်။ အထဲဝငတ်ာတူတာတောင် အရသာကမတူဘူး။ ဟူး…။

“သမီး ထိုငထြလုပသ်လိုလုပ် လူကိုရှေ့ကိုင်းထား လကကြိုအားပြုပြီး ဖငကြိုကြှပြီးဆောင့ြ”

ဖဖပြေေောသလို ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်။ ဖဖကေေ လကတ်ဖကကြ ဖငကြိုထိန်း လကတ်ဖကကြ ပေါငအြောကကြနေ ကိုငထြားပြီး အထိုငအြကြှကို ကူညီပေးနတယ်ေ။

“ကောင်းလိုကတ်ာ ဖဖေေ”

တဖန်းဖန်း အသံထွကအြောင် ဆောင့န်မေိတယ်။ အခကြမြွားများဆောင့ပြှီးတော့ မိဆူး မောလာတယ်။

“ဖဖေေ မိဆူးမောတယ်။”

“အင်း”

ဖဖကေေ မိဆူး နို့အုံတွကေို အဝတပြေါကြ ညှဈပေးတယ်။ မိဆူးဖငကြို ဖြန်းကနဲ ရိုကလြိုကတ်ော့ မိဆူးစိတထြဲ နှားကို ကြိမန်ဲ့တို့သလို ဒုန်းစိုင်းပြေးချင်လြာတယ်။ မောနလေို့ မဆောင့န်ိုငတ်ော့ မိဆူး ဖဖေေ့ဟာကြီးကို နှဲ့ပြီးဝိုကန်တယ်ေ။

“အင်း သမီး ဖိဖိပြတ်”

“ဟုတ်”

မိဆူးဆိုတာ ဖဖေေ့ စကားနားထောငတ်ဲ့ သမီးပဲကို ဟုတပြဲပေါ့။

“ဖငကြို ဝိုကပြှီးလှည့လြိုကြ”

“ဟုတကြဲ့ ဖဖေေ”

” အား အား”

ပြတန်ရင်ေး မိဆူး မနနေိုငတ်ော့

“ဖဖေေ ဖဖေေ”

ဖိပြတရြင်း မိဆူး အရသာတွေ တိုးပြီး မောဟိုကကြသွှားတယ်။

“သမီးပြီးပြီလား”

“ဘာလဲ ဖဖေေ”

“ကောင်းသှားပြီလား ခံစားမှု အထွဋထြိပရြောကပြှီလားမေးတာ။”

“အရမ်းကောင်းတာပဲ ဖဖေေ တကိုယလြုံးက အားတွကေုနသ်ှားသလိုပဲ”

“အင်း အဲ့ဒါ မိန်းကလေးတွေ ပြီးတာခေါတ်ယ်”

“ဟုတဖြဖေေ”

စကားပြောရင်း ဖဖကေေ အောကကြနေ ကော့ကော့ထိုးပေးနပြနေတ်ယ်။ မိဆူးစိတတ်ှေ ကြှလာတယ်။

” ဖဖေေ မိဆူး အဆောင့ခြံချင်ပြှနပြှီ”

ဖဖကေေ မိဆူး သူ့ကိုယပြေါကြ ဖယခြလွိုကတ်ယ်။ ဖဖေေ့ဟာကြီး ထွကသ်ှားတော့ ဟာကနဲ

“ဖဖရေေေ ဖဖေေ့ဟာမရှိတော့ မနတတေဘြူး”

ဖေ့ဖေ့ဆီက စကားပြနမြရ မိဆူးကို ပကလြကလြှနပြှီး ဖဖေေ တဆုံးထိုးထည့ပြှနတ်ယ်။

“အို့”

အသံထွကြ ညည်းမိတယ်။ မိဆူးခွထေောကတ်ှကေိုဖေ့ဖေ့ ပခုံးပေါတ်ငပြှီး ဖဖကေေ ကုန်းခလွိုကတ်ော့ မိဆူး ခွထေောကန်ှဈဖကကြှား ခေါင်းရောကသ်ှားတယ်။ မိဆူးဘေးဘယည်ာ လကထြောကထြားပြီး မိဆူး နှုတခြမ်းတွကေို နမ်းလိုကြ စည်းခကြည်ီညီလေး ဆောင့လြိုကန်ဲ့ ဖဖလေေုပပြေးနယ်ေ။

“အို့ ဖေ”

“အဟင့ျ”

“အ့ အား”

ညည်းသံလေးတွထွကေလြေ ဖဖအေေားပါလေ။ ဖဖအေေားပါလေ မိဆူး ညည်းမိလေ။ ဖဖေေ့ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာတော့ မိဆူးဖငတ်ှလည်ေး တကြှကြှ

“ဖဖေေ မိဆူး ပြီးတော့မယ် အရမ်းကောင်းတယ်”

“ဖဖလေေိုးတာကောင်းလား သမီး”

“ကောင်းတယ်”

“ယောကဖြနဲ့ ဘယသ်ူပိုကောင်းလဲ”

“ဖဖကေေ ကောင်းတယ်”

“မှနမြှနဆြောင့ပြေး သမီးပြီးတော့မယ်”

“အမရေေ”

လကသ်ီး ကစွကြစွပြါအောငဆြုပပြှီး နောကတ်ဈကြိမ် ပြီးသှားပြနတ်ယ်။

“သမီး”

“သမီး”

“ဟူး”

ဖဖလေည်ေး အသကရြှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ လတွမှေေုတထြုတရြင်း မိဆူး ပိပိထဲ အရညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကပြှီး ငှိမသ်ှားတယ်။

“ဖဖေေ မိဆူးခွထေောကတ်ှေ ညောင်းတယ်။”

“အင်း သမီးလေး”

ဖဖေေ သူ့ဟာကြီးဖြုတပြှီး ဘေးမှာ ပကလြကလြှနလြိုကတ်ယ်။ မိဆူးထမီတွလည်ေး စိုရှှဲလို့ စိုစိစိုစိနဲ့ မိဆူးပိပိလေးကို ထမီနဲ့သုတပြှီး ထမလို့လုပတ်ော့

“ခွှတထြားလိုကြ လာ ဖဖနေေားအိပ်”

ဆိုပြီး စောငလြေးခွုံပေးတယ်။ ဖဖေေ့ကို ဖကအြိပတ်ော့ ဖဖကေေ ခေါင်းလေးကို ပြတပြေးနတယ်ေ။

“သမီးလေးရယ် ခစွလြိုကတ်ာ”

“သမီးလည်းခစွတ်ယ်”

“ဖေ့သမီးလေး အမြဲကောင်းအောင် ဖဖလေေုပပြေးမယ်”

“အင်း”

“အပြငမြှာ ရည်းစားမထားနဲ့”

“အင်း”

“ကောင်းလေးတွကေို မကြည့်န်ဲ့”

“အင်း”

ဖဖေေ့အသံတွေ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြန်ဲ့ ဖဖေေ့ ရငခြှငထြဲ နှေးနှေးထွေးထွေး အိပပြွောသ်ှားပါတော့တယ်။

……………………………………………………

အပိုင်း ( ၃ )

သားငယ် တဈယောကြ ညလုံးပေါကြ ခကြပြှုတရြနပြှငဆြငပြေးရင်း လာခေါတ်ဲ့ ညိုကြီးကို ဒေါသထွကန်မေိတယ်။ ကံက ဆိုးလှန်းတယ်။ ညအတွကြ အားခဲထားကာမှ အင်း ကုသိုလမြရ ငရဲကမွယ့ြ အတွေးတွေ ညအိပတ်ဲ့သူလည်း အိပကြုနပြှီ လုပစြရာလည်း သိပမြကနွတ်ော့ ကာလသားခေါင်းကို နမကေောင်းချင်ဘြူးပြောပြီး ပြနခြဲ့လိုကတ်ယ်။

ဘုန်းကြီးကြောင်းကနေ ရှာထဲပြနလြာရင်း အဈမတို့အိမရြှေ့ ရောကတ်ော့ ရှာထဲက အိမထြိမပြနခြငွတ်ော့ မမလည်း အိမမြှာရှိတော့ ဒီမှာပဲအိပလြိုကတ်ော့မယ်။ ခွံတံခါး ဖြင့ပြှီး အိမဆြီကို လွှောကလြာတယ်။ အဈမအိမကြိုရောကတ်ော့ အိမပြေါအြိပရြမလား အောကတ်ငအြိပရြမလား တွေးရင်း ရပေုံးကို ခလုတတ်ိုကလြိုကမြိတယ်။

“ဝုန်း”

“ဟဲ့ ဘယသ်ူလဲ”

အအိပဆြတသ်ော အဈမ နိုးသှားပြီး မေးလာတော့

“မမ ငါပါဟ”

” သားငယ် နငဘြုန်းကြီးကြောင်း မအိပဘြူးလား”

“အေး အိမပြှနမြလို့ပဲ နင့အြိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ဒီမှာပဲ အိပမြလို့”

“လာ အပေါတ်ကခြဲ့”

လှကေားခွရင်ေးမှာ ဖိနပခြွှတရြင်း အပေါထြပကြို တကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ မီးထွန်း တံခါးဖြင့ပြေးပြီး ဆံပငရြှညကြို တပတလြွှိုထုံးနသေော မမက အကမယလြိုလို

” နင့ဖြို့ အိပယ်ာပြငလြိုကမြယ်”

“နမမေ ခေါင်းအုံးပဲပေး။ အလုပရြှုပတ်ယ်”

“အပြငကြ ခွငကြိုကတ်ယ် သားငယ် လာ ခွငထြောငကြ အကယွကြှီး အထဲဝငအြိပ်”

ခေါင်းအုံးကို တဖကခြှမ်းမှာ နရောခရွင်း မမကပြောတယ်။

“နငအြိပတ်ော့မှာဆို မီးပိတခြဲ့တော့”

“အေး အေး မမ”

မီးပိတ် ခွငထြောငထြဲဝငပြှီး ကနွောြ လှဲအိပလြိုကတ်ယ်။ အိပန်တေဲ့ မမကိုကြည့်ရြင်း ငယင်ယကြ ကနွောတ်ို့ မောငန်ှမအကြောင်း အတွေးရောကသ်ှားပြနတ်ယ်။ အဖသောရှိပြီး အမမရှေိသော ကနွောတ်ို့အပေါြ အဖကေ ဂရုမစိုကန်ိုင်။ ငယကြတည်းက ကနွောကြ အဈမလကပြေါကြှီးခဲ့ရတယ်။

ကနွောတ်ို့ မောငန်ှမက တခွားမောငန်ှမတွထကြေ ပိုပြီး ခစွခြငစြည်းလုံးကပြါတယ်။ အဈမကြီး အမိအရာဆိုသလို အဈမက ကနွော့အြတွကြ အရာရာ ဂရုစိုကပြေးခဲ့တယ်။ မောငန်ှမနှစ်ယောကြ သှားအတူ စားအတူ အိပအြတူ အတူတူနကတွေဲ့ အခွိနတ်ှကေ ပိုများခဲ့တယ်။

၈ တန်းအောငပြှီးတော့ ကနွောကြ မှို့ကြောင်းကို ဆကတ်ကရြပမယေ့ြ အဈမဖြစ်သူကတော့ ယခငန်ှဈကတည်းက ကြောင်းထွကပြှီး လယယ်ာလုပင်န်းကို ဦးစီးရတယ်။ မှို့က ဆရာကြီးအိမမြှာ အဆောငန်ရင်ေး ကြောင်းသားပေါင်းစုံ စရိုကအြစုံနဲ့ အောစာအုပတ်ှေ ဖတတ်တခြဲ့တယ်။

ကြောင်းသားကြီးတွေ သငပြှမှုနဲ့ ဆရာကတောန်ဲ့ ဆရာ့သမီး အပျိုပေါကလြေးတွကေို မှန်းရင်း ဂွင်းထုတတခြဲ့တယ်။ အလညထြှကခြှင့ရြတဲ့နေ့တွဆေို ဘူတာနားက ဘိကိုသှားပြီး လွော့ကပြမယေ့ြ ကနွောကြတော့ လကသ်မားပဲ။

တဈခါလိုကသ်ှားဖူးပမယေ့ြ ရမှေှေးနံ ပေါငဒြါနံကြားက မသတီစရာ အနံတဈခုကြောင့ြ ကနွောြ ဘယလြိုမှမနနေိုငပြဲ ပြနထြှကလြာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီနောကြ ကနွောြ ကြေးစားမိန်းမများနဲ့ အိပဖြို့အတွေးတောင် မတွေးဝံတော့။ လကသ်မားဘဝနဲ့ သာယာစွာဖြတသ်န်းလာခဲ့တယ်။ ဆယတ်န်းဖြပြေီးတော့ ကနွော့အြပေါင်းပါများ အိမကြို အလညအြပတ် ရောကခြဲ့ကတွယ်။

ကနွော့အြဈမရဲ့ လှပတောင့တ်င်းတဲ့ အိုးကြီးကို သရကရွေင်း ညတိုင်း ပစ်မှားနတေဲ့ ကောငတ်ှမေို့ မှနမြှနပြှနစြချင်ေမြိတယ်။ ဆိုးတူကောင်းဖကြ ဘောဒြါတွကေို စိတဆြိုးလို့လည်းမဖြစ်ခဲ့တော့ ကနွောြ ဖငကြွိန်းရတဲ့ နေ့တွပေါပဲ။

တနေ့ သူငယခြငွြးတွအပြေန် အဖကေ လှည်းနဲ့ မှို့အထိလိုကပျို့ပေးတယ်။ မသှားခင် ပေါကကြရကောငတ်ှကေ အဈမကို စာပေးခိုင်းတယ်။ မပေးနိုငဘြူးပြောတော့ ဆေးတဈလုံး အတင်းတိုကကြပြါတယ်။ သူတို့ ပြနသ်ှားပြီးတာနဲ့ ကနွောြ အခန်းထဲဝငပြှီး ဇွတမြှိတအြိပန်မေိတယ်။ ကံတရားဆိုတာ ဆန်းကြယလြှန်းတယဆြိုတာ အမှနပြဲ။ အဲဒီအခွိနထြိ ကနွော့အြဈမကို ကနွောြ စိတန်ဲ့တောင် မပစ်မှားဖူးဘူး။ ကနွောြ အင်းဆကြ ဖီးလရြှိတဲ့ကောငလြည်း မဟုတဘြူးဗွ။

အဖတေို့ထွကသ်ှားကတည်းက အိပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို စိတမြခဖြှဈပြီး အခန်းထဲ ဝငလြာပြီး ဟိုစမဒြီစမ်းလုပတ်ဲ့ အဈမလည်း မမှားဘူးဗွ။ ကံကြောင့လြို့ပဲ ပြောချင်တ်ယ်။ ကနွောြ အိပန်တေုန်း

“မောငလြေး”

“ဗြာ”

.”နမကေောင်းလို့လား”

“ကောင်းပါတယအြဈမ ကနွောအြိပခြငွလြို့ပါ”

ဆေးအရှိနန်ဲ့ နှာသီးဖြားတွေ နားရှကဖြွားတွေ မကြလြုံးတွေ နီနတေဲ့ ကနွော့ကြို အဖြားတကတ်ယထြငပြှီး ပြုစုဖို့လုပရြာက စတာပဲ။ သှေးတွေ တဒိတဒြိတတ်ိုးပြီး ကိုယပြူခွိနတ်ှေ မှင့တ်ကလြာတဲ့ ကနွော့ကြို ရပတေတ်ိုကပြေးရင်း အဝတစြားတွေ လဲပေးဖို့ပြငပြါတယ်။

“မမ ရတယ် ငါမဖြားဘူး နငသ်ှားတော့”

“နငဒြီလောကြ ကိုယတ်ှပေူနတော ငါက သှားစရာလား”

လကန်ုနုလေးနဲ့ တကိုယလြုံး ရဖတေတ်ိုကပြေးနတေဲ့ မမကြောင့ြ ကနွော့သ်ှေးတွေ ပိုမိုဆူပြတလြာတယ်။ ကနွော့ကြိုပြေ့ထူပြီး အင်ျကြီခွှတပြေးနတေဲ့ မမရဲ့နို့အုံတွကေ ကနွော့လြကမြောင်းနဲ့ ရငဘြကတ်ှကေို မထိတထိ ပြတဆြှဲနတယ်ေ။

ဆေးအရှိန် မမဆီက ကိုယသ်င်းနံ့တွကြေောင့ြ ကနွော့စြိတတ်ှေ အမှောငဆြီ ဆှဲခေါခြှင်းခံလိုကရြတယ်။ မမရဲ့ နှုတခြမ်းကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲနမ်းမိတယ်။ ကနွော့အြဈမဆိုတဲ့ အသိစိတတ်ှေ ပြောကပြှီး မမအပေါြ ကြမ်းတမ်းမိတယ်။

“မောငလြေး စိတထြိန်းပါဦး”

မမရဲ့တောင်းပနသ်ံတွကေို မကြားချင်တ်ော့ မမအဝတအြစားတွေ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆှဲဖြဲပြီး မညှာမတာ ဆကဆြံမိတယ်။ ရုန်းကနန်တေဲ့ မမကို အတင်းဖိပြီး မမစောကဖြုတဝြကိုတေ့ပြီး တရှိနထြိုး ဆောင့မြိတယ်။

“အား သပေါပြီ နင် ခွေးစိတပြေါကန်တောလား”

“အင့ျ”

မမက ရုန်းကန် ရိုကပြုတန်တောတွကေိုလည်း ကနွောန်ာတယ် မထငမြိပါဘူး။ အရှိနတ်ကပြှီး ဆောင့န်မေိတယ်။

“ဇွတ် ဖတ်”

“အ့”

“နင် နင်”

“အဟင့ျ”

မမရဲ့ငိုရှိုကသ်ံတွကေ နားဝငခြွိုနတယ်ေ။ အခွိနကြှာလာတာနဲ့အမွှ ငိုသံတွအစေား ညည်းသံတွေ အစားထိုး ဝငလြာတယ်။

“အ့”

“နာတယ်”

“ဖြေးဖြေး”

“မမကောင်းလား”

“မသိဘူး မှနမြှနသ်ာလုပပြါတော့”

“ဖြေးဖြေးဆို”

“နင်”

လူငယ် ခွတကေအြခွိနရြယ် ဆေးအရှိနရြယန်ဲ့. ကနွောြ အမုန်းဆောင့န်ပမေယေ့ြ မမောနိုငခြဲ့ပါ။

“မမကုန်းပေး”

“နင် ငါ့ကို ဖာသညမြှတန်လေား”

“ဟာ ငါ ဖာမခဘွူး မမ ။ နငကြုန်းမပေးရင် ငါ ပြီးမှာ မဟုတဘြူးနောြ”

“နင် အယုတတ်မာကောင်”

“လုပပြါ မမရာ”

ဒူးထောကပြှီး ကြမ်းပေါကြုန်းပေးတဲ့မမ ပုံစံတကနွှင့ြ။

“နင့ဘြဲကိုလည်း ကုန်းပေးတယပြေါ့”.

“စကားမများနဲ့ နငလြုပစြရာရှိတာလုပ်”

မမနောကကြ ဒူးထောကထြိုငခြပြှီး ဆောင့ပြေးမိတယ်။ မမအိုး လှလှတောင့တ်ောင့တ်ှကြညေ့ရြင်း အတင်းအကြပ် ဆောင့န်မေိတယ်။ ခပစြိတစြိတဆြောင့ခြကြတ်ှနေဲ့အတူ မမဖငကြှီးက အနောကကြို ပိုကော့လာတယ်။

” အမေ့”

“ဖြန်း”

“အ့”

“မောငလြေး”

“ကြှတ်”

“ဟင်း”

နောကကြနေ မမရဲ့ နို့နှစ်လုံးကို ကိုငဆြောင့လြိုကြ မမဖငကြှီးကို ရိုကလြိုကန်ဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့ကြုံဆိုပမယေ့ြ အခွိနကြှာကြာ လိုးနိုငခြဲ့တယ်။

“မောငလြေး မရတော့ဘူး”

………

“မရတော့ဘူး”

…….

“အား………”

အသံရှညအြဆုံး မှောကကြသွှားတဲ့ မမနောကကြနေ ထပပြါသှားရင်း နှစ်ခကြသ်ုံးခကြဆြောင့အြပြီး စုပဆြှဲနတေဲ့ မမအထဲ အရညတ်ှကေုနအြောင် ပန်းထည့ပြေးမိတယ်။

“ဟူး”

မမနဲ့အကြောင်းတွေ တွေးမိပြနတ်ော့လည်း ကနွောြ့ငပဲက ထောငထြလာပြနတ်ယ်။

“အောကအြီးအီး အှတ်”

လင်းကြကတ်ှနသ်ံကြားပြီး မမ နိုးလာခဲ့တယ်။ ကနွော့ကြို တဈခကြစြောင်းကြည့်ပြှီး မမ အိပယ်ာထသှားပြီး အိမအြလုပတ်ှေ စတငလြုပန်ပေါတယ်။ ကနွောလြည်း ပငပြန်းထားတဲ့ အရှိနန်ဲ့ ငိုကမြှည်းရင်း နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောသ်ှားခဲ့တယ်။ မအိပခြင် စဉြးစားနမေိတာက မမနဲ့ အရငလြို ပြနန်ဖေို့အတွကြ ပါပဲ။

………………………………………………..

အပိုင်း ( ၄ )

လင်းကြကတ်ှနသ်ံကြားပြီး ကမွ နိုးလာခဲ့တယ်။သားငယအြိပန်တောကို မနိုးစချင်ေလြို့ အသာယာပဲထပြီး လုပစြရာများ ဆကတ်ိုကလြုပန်မေိတယ်။ထမင်းဟင်းများခကြပြှုတပြှီ အဖေ့အိမကြို ထွကခြဲ့တယ်။

“အဖရေေ အဖေ”

“မမကြီး တဈယောကထြဲလား”

“ဟုတအြဖေ သားငယတ်ောင် သမီးအိမမြှာ အိပကြနွန်တယ်ေ။”

“အေးအေး ညီးမောင် ပြောတော့ ညီးတို့ထန်းတဲ သှားသောကမြလို့တဲ့”

“ကြံထားတာဖြစ်မှာပေါ့ ညက ဘုန်းကြီးကြောင်း အခကြပြှုတကြလွို့ထငတ်ယ် သမီးအိမ် အိပတ်ယလြေ”

ပြောပြောဆိုဆို အဖေ့အိမပြေါတ်ကခြဲ့ပြီး ဘုန်းကြီးကြောင်းသှားဖို့ ပြငဆြငပြေးနမေိတယ်။ ဟိုသားအဖတော့ စားဖို့သောကဖြို့ အဆငပြှပေါ့မလားမသိဘူး။ သားငယသ်ာ အရကသ်ှားသောကရြင် အခုခွိနဆြို ယောကြာြးဖြစ်သူ နိုးမှာမဟုတ်။ ဟိုကလေးမ မိဆူးကလည်း မခိုင်းရင် လုပတ်တတ်ာမဟုတ် မဖြစ်သေး။ ထန်းတဲ ပြန်ဦးမှ ဖြစ်မှာပါ။

“အဖေ”

“ဟေ”

“သမီး ထန်းတဲ ပြန်ဦးမယ် ဟိုသားအဖ စားဖို့သောကဖြို့လေး ပြနလြုပပြေးလိုကြဦးမယ်”

“အေးအေး သမီး”

“အဖေ ဝါဆိုသင်ျကန်းကပဖြို့ ကနတ်ော့ပြဲ ပြငခြဲ့ပြီ သမီးကို မစောင့န်ဲ့ သှားနှင့န်ောြ”

“မှီရငလြည်း လာခဲ့ပေါ့ဟာ”

“ဟုတအြဖေ နောကကြလိုကခြဲ့မယ် သမီးထန်းတဲ ပြန်ဦးမယ်”

ထန်းတဲဖကြ သုတသ်ုတပြှနခြဲ့ရင်း ထမင်းတောငခြကြကြလွား မသိဘူးလို့ တွေးမိတယ်။ သမီးဖြစ်သူ မိဆူးက အပငွြးထူချင်သ်ည်။ သူ့ကိုပဲ ဆူပူနရတော။ တဲရောကတ်ော့ ထငတ်ဲ့အတိုင်း ကြတပြစွပြေါြ အရကပြုလင်းနှင့ြ ဟိုကောငမြလေးလည်း နိုးဦးမယမြထငဘြူး။

တဲထဲငုံ့ဝငပြှီး မိဆူးအိပတ်ဲ့နရောကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခွငထြောငထြောငမြထား နိုးနပြေီထငတ်ယ်။ ယောကြာြးဖြစ်သူရဲ့ ခွငထြောငကြို မကြည့်လြိုကတ်ော့

“ဟင်”

သမီးဖြစ်သူက အောကပျိုင်းထမီမပါ သူ့အဖနေဲ့ဖကအြိပလြို့ ကမွ ယောကြာြးဖြစ်သူကလည်း သမီးဖြစ်သူကို ယုယုယယ ဖကပြှီး ရငခြှငထြဲထည့ထြားတယ်။ သားအဖ အိပန်တေဲ့ပုံမဟုတ် ခစွစြခငစြ ခစွသ်ူ လငမြယားတွလေို။ ကမွ ဘာလုပရြမှန်းမသိ လူတဈကိုယလြုံး ပူထူပြီး ခံရခကန်တယ်ေ။ သမီးနရော တခွားတဈယောကဆြိုရင် အောဟြဈပေါကကြှဲလို့ရဦးမယ်။ အခုတော့ ကမွ ခွငထြောငကြို လှှတခြပြှီး ခွာကနဲ လှည့ထြှကမြိတယ်။

တဲအထွကြ ပခုံးပေါကြ တဘကည်ိကနွခြဲ့တာတောင် မယူနိုင်။ ဝမ်းနည်း ခံရခကလြို့ မကြရြညတ်ောငမြကနွိုင်။ တရှေ့ရှေ့လွှောကရြင်း အိမကြိုရောကလြာတာတောငမြသိ။ အိမဝြိုင်းထဲ လှမ်းဝငပြှီး အိမပြေါကြို တန်းတကလြိုကတ်ယ်။

“မမ မမ”

မကြန်ှာသဈနသေော သားငယ် ခေါန်ပမေယေ့ြ ထူးချင်စြိတမြရှိပဲ အိမပြေါပြဲ တကလြာခဲ့တယ်။

“မမ အဖေ့ဆီသှားတာ အဖဘောဖြစ်လို့လဲ”

ကမ် ခေါင်းပဲ ရမ်းမိတယ်။

“မမ”

သားငယကြ ကမွပခုံးကို လှုပလြိုကတ်ော့ ကမွ အောင့အြီးမှိုသိပခြဲ့သမွှ မကြရြညတ်ှေ ကလွာခဲ့တယ်။

“မမ ငါစိတပြူလာပြီ ဘာတွဖြစ်ေလာတာလဲ”

ကမွ တသိမ့သ်ိမ့ြ ရှိုကင်ိုနမေိတယ်။

“နင့ယ်ောကဖြ အဟင့ြ”

စကားသံထွကမြလာနိုငပြဲ မောငလြေးကို ဖကပြှီး ရှိုကင်ိုနမေိတယ်။

“မမရယ် ဘာဖြစ်လာတာလဲ ယောကဖြက နင့်ကိုဘာလုပလြို့လဲ”

“ဟင့ျ မိဆူး”

“အင်း မမပြော”

“အဟင် ဟင့ျ ငါ ငါ”

“မပြောသေးနဲ့ အားရအောငင်ို ပြီးရငတ်ော့ပြော”

ကမွလည်း အားရအောငင်ိုပြီး တဖြည်းဖြည်း မကြရြညတ်ှေ နည်းလာခဲ့တယ်။ ဝမ်းနည်းစိတအြစား ဒေါသတွေ အစားထိုး ဝငရြောကလြာတယ်။ မောငဖြစ်သူက ရခပေတ်ိုကလြို့ ရသေောကပြှီးတော့

“ကဲ မမပြောတော့ ယောကဖြက ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“နင့ယ်ောကဖြနဲ့ မိဆူး အတူတူ အိပန်တယ်ေ။”

“သားအဖခင်ျးပဲဟာ”

“သားငယ် နငမြသိချင်ယ်ောငဆြောငမြနနေဲ့။ ဖကအြိပန်တောဟဲ့”

စူးစူးဝါးဝါး အောလြိုကမြိတယ်။

“မမရယ် ခွံကယွကြယွမြို့ တောတ်ော့တယ် နငကြလဲ”

“နငမြသိဟနဆြောငန်တောကို”

“နငဘြယလြိုတွေ့ခဲ့လို့လဲ”

“နင် အရကသ်ောကသ်ှားမယလြို့ အဖေ့ကို ပြောသှားတယဆြို”

“အေး”

“ငါလည်း သူတို့သားအဖပဲဆိုပြီး တဲကို လိုကသ်ှားမိတယ် ဟင့ြ”

မကြရြညကြ ကလွာပြနပြှီ

“နငကြလည်း ငိုပဲမနနေဲ့ ပြောဦး”

“တဲထဲမှာ သားအဖနှစ်ယောကြ ခွငထြောငတ်ဈခုထဲ မိဆူးက အောကကြ ဘာမှမပါဘူး”

“မမ ဘာလုပန်တောမှငလြို့လဲ”

“မမှငဘြူး အိပန်ကတွေယ်။ ငါအအိုဟဲ့ ငါ့ယောကြာြးပုံကြည့်တ်ာ သိတယဟြဲ့ ။ သူတို့သားအဖ”

“မမ စိတလြွှော့ပါဟာ ငါတို့မောငန်ှမတောင် ဖြစ်သေးတာ”

“ဟဲ့တူမလား သူတို့က သားအဖအရင်းလေ”

“ငါတို့လည်း မောငန်ှမ အရင်းပဲ”

“နငကြ နင့ယ်ောကဖြ မှနတ်ယလြို့ ပြောနတောလား”

“မမ နငသ်ိတယန်ောြ အဲဒီ တဈခါပြီးတော့ ငါ နငန်ဲ့ ထပန်လေား”

“နငအြခွင့ရြေးမရအောင် ငါနတောကို”

“ငါယောကြာြးဟ တဈအိမထြဲနတော အခွင့ရြေးမရဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုငပြါ့မလား”

“ငါမသိဘူး”

“ငါ သှေးသားရင်းချင်ြး လိငဆြကဆြံတာကို အားပေးနတော မဟုတဘြူး။ ငါကြိုကလြို့ အတင်းလုပန်တော မဟုတဘြူး မမ”

“အင်း”

“မနေ့ညကလို အခွိနမြွိုးရော ငါ နင့ကြိုကြိုးစားခဲ့လား”

“ဟင့အြင်”

“အေး အဲဒါပဲ။ အခွနနေေဲ့ အခွိနခြါတွေ ကြုံလာရင် ဘယသ်ူမှ ရှောငလြှဲလို့မရဘူး။ ငါ နင့ကြို မခစွလြို့မဟုတဘြူး။ နင် သူများမိန်းမ ဖြစ်နတောရော ငါ့အဈမရင်း ဖြစ်နတောရောမို့ ငါထိန်းခွုပန်တော”

“အေးပါ”

“ယောကဖြကလည်း နင့အြပေါြ သဈစာရှိတယ်။ နင့ကြိုလည်း သဈစာဖောကရြတယဆြိုတဲ့ ခံစားခကြန်ဲ့ ရှိမနစခေငွေဘြူး”

“အင်း”

“အခုကိဈစကလည်း ငါ့အပြဈကြောင့ြ ဖြစ်မယထြငတ်ယ်။ ငါနင့ကြို အရမ်းခစွတ်ယ် မမ။ ငါနေ့လညကြ နင့ယ်ောကြာြးကို မူးအောငတ်ိုကပြှီး မိဆူးပြနလြာတော့ ငါ သူနဲ့နဖြစ်ေတယ်”

“သားငယ် နငန်င်”

“နေဦး ငါပြောတာ ဆုံးအောငန်ားထောင် ငါလုပတ်ာ မပြောပဲ နရင်ေ နငသ်ိမလား။ နင့ယ်ောကြာြးကိုပဲ လူယုတမြာဖြစ်အောင် လုပလြို့ရတယ်။ ငါကတော့ အမှနပြှောမှာပဲ”

“အေး ဆကပြှော”

“မိဆူးက နငန်ဲ့တူတယ် နင့ကြိုယလြုံးမွိုး နင့အြစား မိဆူးကို ငါမှန်းတယ် သူ့ကို ယူမယလြို့ ဆုံးဖြတထြားတယ်။ ငါတို့တောမှာ တူအရီးခွင်းယူလို့ မကြီးပြားဖူးဆိုတဲ့ အတွေးထကပျိုပြီး ကဲ့ရဲ့တာ မရှိဘူး။ ကဲ့ရဲ့လည်း ငါဂရုမစိုကဘြူး။ ငါ့အတွကြ ငါ့အဈမ အငယစြားလေးကို ရအောငယ်ူဖို့ပဲ စိတဝြငစြားတယ်”

“အင်း”

“နေ့လညကြ မိဆူးနဲ့ငါ နဖြစ်ေတယ်။ ညလည်း အတူနမယေဆြိုပြီး နင့ယ်ောကြာြးကို အရကတ်ိုကထြားတယ်။ ညိုကြီးလာခေါလြို့ ဘုန်းကြီးကြောင်း အခကြပြှုတလြိုကသ်ှားရတော့ ငါမနဖြစ်ေတော့ဘူး။ မိဆူးလည်း အရူးအမဲသား ကြှေးမိသလို ဖြစ်မှာပေါ့။ သူမှ အတွေ့ကြုံမရှိတာ”

“နင် နင်”

“ဖြန်း”

ကမွ သားငယကြို ပါးရိုကမြိတယ်။

“မမ နငဟြာ”

မကြန်ှာပကြသ်ှားတဲ့ သားငယကြို ကြည့်ပြှီး မကြရြည် ကလွာပြနတ်ယ်။ ဒီမကြရြညတ်ှေ မကုနန်ိုင်။ သားငယကြ ကမွကို တင်းတင်းဖကထြားတယ်။ ကမွလည်း သားငယကြို ဖကထြားပြီး ငိုနမေိတယ်။ သားငယကြ ကမွကို သူ့ရငခြှငထြည့ပြှီး ဆံပငလြေးကို ဖြပေးနတယ်ေ။

“မမ နငန်ဲ့ငါနတေုန်းက နငစြိတဆြိုးသှားတာလား”

“အင်း နငလြုပရြကတ်ယလြို့ပဲ ထငတ်ာပါ။ အဲဒီအခွိနကြ ငါလည်း ငါ့ယောကြာြးနဲ့ မယူရသေးတာပဲရှိတယ်။ အပျိုမှ မဟုတတ်ာ”

“နင့ယ်ောကြာြးနဲ့ ငါနဲ့ နငဘြယသ်ူ့ကြိုကလြဲ”

“ငါ့ယောကြာြးက ပိုကောင်းတယ်။ ဒါပမယေ့ြ နငန်ဲ့နတေဲ့ တဈခါဆို ဆိုသလောကြ ငါအရမ်းစိတလြှုပရြှားတယ်”

“ဟား ဟား ခိုးစားရတဲ့အသီး ပိုခြိုတာပေါ့”

“မဟုတပြါဘူး။ ငါ့များ လငင်ယန်တောကလွို့။ ငါ့မောငကြ အဈမကို လုပပြေးနတယေဆြိုတာ တွေးပြီး စိတလြှုပရြှားတာ”

“မမ အရငတ်ဈခါ နငကြ ခွိမ်းချောကပြှီး မုဒိန်းကငွ့ရြတာကလွို့”

“မဟုတဘြူးလား”

“အေးပါဟာ ဒီတဈခါ စိတတ်ူကိုယတ်ူလေး မနချင်ေဘြူးလား”

“နငန်ောြ”

ကမွနှုတခြမ်းလေးတွကေို ငုံ့နမ်းတော့ ကမွ အလိုကသ်င့ြ တုန့ပြှနမြိတယ်။

“သှား အိမတ်ံခါး ပိတထြားလိုကြ”

“နင့အြလှည့ကြွ လူမိမှာ ကြောကန်တယ်ေ”

“နငမြလိုချင်ရြတယ် ပိတမြနနေဲ့”

“ပိတမြှာပါ မဖုရားရယ် စိတတ်ောမြငှိုပါနဲ့”

“ဟှန်း”

မကြစြောင်းတဈခကြြ စောင့ထြိုးပြီး ကမွ အင်ျကြီခွှတပြှီး ရငလြွားထားလိုကတ်ယ်။ ကမွယောကြာြးတောင် သားအဖချင်ြးနတောပဲ ကမွတို့မောငန်ှမက ဘာလို့ မနရေဲရမှာလဲ။ သားငယကြ တံခါးခကြထြိုးပြီး လှည့လြာတော့ အဝတစြားတွေ ခွှတလြိုကတ်ယ်။ သားငယရြဲ့ညီလေးက တရမ်းရမ်းနဲ့

“မမ လာ 69 ရအောင်”

ဘာကိုပြောတယဆြိုတာ ကမွသိတာပေါ့။ ပကလြကအြိပန်တေဲ့ သားငယမြကြန်ှာပေါြ တကခြှပြီး သားငယည်ီလေးကို စုပပြေးနတယ်ေ။

“အိုး”

အောကကြနေ လွှာအစွမ်းပြနတေဲ့ သားငယကြှောင့ြ ကမွကောင်းကောင်း စုပမြပေးနိုင်။

“အဟင်းဟင်း”

ယောကြာြးဖြစ်သူ လုပပြေးရင် ဒီလောကန်ဲ့ စိတမြကြှတတသ်ော ကမွ အရညတ်ှေ ရှှဲနဈနပြေီ။

“သားငယ် နောကတ်ဈခါမှ စုပပြေးတော့မယ်။ အခုလိုးပေးတော့ အရမ်းစိတပြါပြီ”

“အင်းမမ ပကလြကပြဲနေ”

ကမွ ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ယ်။ သားငယ် သူ့ညီလေးနဲ့ အဝကို တဈခကြန်ှဈခကြပြှတပြှီး တရှိနထြိုး ဆောင့လြိုးတော့တယ်။

“အား”

“အမလေးလေး ”

” ရှှီး”

ကမွကို မှောကလြွားထိုးအိပခြိုင်းတယ်။ ကမွသိတာပေါ့။ ကမွအကြိုကဆြုံးပုံစံ။ ဝမ်းလွားမှောကြ ဖငလြေးပဲ ကော့ပေးလိုကတ်ယ်။ မောငလြေးက မှောကပြှီး စည်းခကြကြကြလွေး ဆောင့ပြေးတယ်။

ကမွ ခေါင်းလေးမော့ ဖငလြေးကော့ပြီး ခွထေောကန်ှဈချောင်းစုပြီး ညှဈညှဈပေးနတယ်ေ။ မောငလြေးလီးက ရှညတ်ော့ ဒီပုံစံနဲ့က အရမ်းအဆငပြှတယ်ေ။ မောငလြေးဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာလိုကြ မောရင် မှှပြေီး နားလိုကန်ဲ့ ကမွစိတတ်ှေ အရမ်းထနလြာတယ်။ အရညတ်ှဆေိုတာ ပေါငကြှာတလွှောကြ ရှှဲနဈလို့။

” မောငလြေး ဖငခြပြေးပါလား”

“နင် ခံနကလွေား”

” ဟင့အြင် ငါအရမ်းယှနလေို့”

” အင်း”

လေးငါးခကြဆြောင့ပြှီး ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ ကမွ စအိုထဲ ဝငလြာမယ့ြ လီးကို မွှောလြင့န်ပမေယေ့ြ မောငလြေးက ကမွကို ပကလြကလြှနပြေးတယ်။

” နငကြလည်း ဖငခြပြေးပါဆို”

“မမ ခမွှာ နင် အလေ့ကငွ့မြရှိသေးလို့ ပကလြကလြှနပြေးတာ။ ပကလြကထြောငခြတွာ အနာသကသ်ာဆုံးပဲ”

“အေးပါ”

ကမွ ခွထေောကကြို ခေါင်းဘကတ်ှန်းပြီး စအိုဝကို လကန်ဲ့ ကလိနတယ်ေ။ ကမွ ရှုံ့လိုကပြှလိုကြ ဖြစ်နတယ်ေ။ လကတ်ဈချောင်း စသှင်းတယ် ။

“ဟင်း”

“မမ တကောကကြှေးကနေ ကိုငထြား”

“အင်း”

ကမွ တံကောကကြှေးက ခွထေောကတ်ှကေို ဆှဲထားလိုကတ်ယ်။ မောငလြေးက ကုန်းပြီး ကမွအစိကို စုပပြေးတယ်။ လကတ်ဈဖကကြတော့ စအိုထဲ ကစားနတယ်ေ။

“အလိုလေးလေး”

အရမ်းကို ကောင်းတာပဲ။

“မမ ငါထည့တ်ော့မယ်။ စိတလြွှော့ထား ညှဈမထားနဲ့ အလိုကသ်င့န်ေ မဟုတရြင် နာမှာနောြ”

“အင်း”

မောငလြေးပြောသလို နပေေးပမယေ့ြ စိတတ်ှလှေုပရြှားပြီး အသားတွပေါ တုနလြာတယ်။ အရညရြှှဲရှှဲတွေ စအိုဝကိုသုတပြှီး မောငလြေး သူ့ဟာနဲ့တေ့ပြီး ထည့န်တယ်ေ။ ကမွလည်း စိတလြွှော့ထားလိုကတ်ယ်။

တထဈထဈ ဝငလြာတာကို ခံစားသိနရပေမယေ့ြ အလှနအြကြူးတော့ မနာသေး။ ဝငသ်လောကလြေး မောငလြေးက အထုတအြသှင်း လုပပြေးနတယ်ေ။ တဈခကြထြကတ်ဈခကြြ စူးစူးနဈနဈ ဝငလြာတော့ တဈစို့စို့တော့ ဖြစ်လာတယ်။ အသှင်းအထုတလြုပရြင်း နာလာတယ်။

“မောငလြေး နာတယ် ဘယလြိုကြီးလဲ”

“ခဏပဲ အောင့ခြံ စိတလြွှော့ထား ခဏနေ ကောင်းလာတော့မှာ”

“အင်း”

ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့န်ရင်ေး ကမွ ခံစားတတလြာတယ်။ စအိုထဲ ထည့န်ပမေယေ့ြ ရှေ့က တဆဈဆဈနှင့ြ အရသာကောင်းလာတယ်။

“မောငလြေး ဆောင့ပြေး ငါ အရမ်းထနလြာပြီ”

“အင်း ငါရောပဲ အရမ်းကောင်းတယ် နင့ဖြငကြ ညှဈပေးနတော”

“ပြောလည်းပြော ဆောင့လြည်းဆောင့ြ”

“အင်း”

မောငလြေးဆောင့ခြကြတ်ှေ ခပစြိပစြိပဖြစ်လာတယ်။

“မောငလြေး ငါမရတော့ဘူး”

“အေး ငါ ဖငထြဲပြီးလိုကမြယ်”

“အင်း မှနမြှနဆြောင့ပြေး”

“ဇွတ်”

“ဖတ်”

လသေံတွေ အဝငထြှကသ်ံတွေ ညံနပြေီး အရမ်းကောင်းတယ်။ ကမွလည်း ဖငကြှီးကို မှှောကမြှှောကပြေးနမေိတယ်။

“မောငလြေး မှနမြှနဆြောင့ပြေး”

“အင်း”

အားရှိသလောကြ မှနမြှနဆြောင့ပြေးအပြီး မောငလြေးသုတရြညတ်ှေ ကမွ စအိုထဲ တဖြန်းဖြန်း ဝငလြာတာနဲ့ ကမွပိပိက အရညတ်ှလည်ေး ရှှဲနဈနအေောင် စိမ့ကြလွာပါတယ်။

“ဟူး”

မောငလြေးလည်း ခွှေးတွရှေှဲ ကမွလည်း ခွှေးတွနဈေလို့။

“မမ တဈခါထဲလား”

“အင်း တဈခါဆို ဆိုသလောကြ ခွပစ်ေလကပြဈ အားကုနပြဲ”

“ဖငခြံရတာ ကြိုကလြား”

“စပတ်ာတဈခုပဲ ကနွတ်ာ အကုနကြောင်း”

“နောကတ်ဈခါကရွော”

“အင်း ကြိုကတ်ာပဲ”

တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ပြှီး ရယမြိကြတယ်။

…………………………………………………….

အပိုင်း ( ၅ )

“မိန်းမရေ မမကြီး”

ခေါသ်ံကြားတော့ ကမွ မောငဖြစ်သူ မကြန်ှာကို လှည့ကြှည့မြိတယ်။ မောငန်ှဈမ နှစ်ယောကလြုံး အဝတစြားမပါ။

“မောငလြေး ဘယလြိုလုပကြှမလဲ”

ထမီကိုယူ ရငလြွားရင်း ပြောမိတယ်။

“မိန်းမ တံခါးဖြင့ပြါကြာ ကိုယရြှင်းပြပါရစေ”

မောငဖြစ်သူမကြန်ှာကို မော့ကြည့်မြိတယ်။ မကြလြုံးထဲမှာ စကားပေါင်းများစွာ ပြောနပမေယေ့ြ အသံတွေ မထွကကြွ။ နောကဆြုံး ဖြစ်လိုရာ ဖြစ်ပါစလေို့ မောငဖြစ်သူ ဆုံးဖြတလြိုကပြုံပေါပြါတယ်။ တံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ကမွယောကြာြး အိမထြဲကို လှမ်းဝငလြာတယ်။ ကမွတို့မောငန်ှမ ပုံစံတွမှငေတ်ော့ အရာရာကို နားလညသ်ှားပုံရပါတယ်။

“မိန်းမ မင်းကို ငါ ခွင့လြှှတဖြို့ တောင်းပနရြမလား။မင်းက ငါ့ကိုတောင်းပနသ်င့လြား”

“ထူးခွားတဲ့ ကိဈစတွမှေ မဟုတတ်ာ ယောကဖြရာ”

“ဟေ့ကောင် မင်းက ငါ့သမီးကိုလည်း လိုးတယ်။ ငါ့မိန်းမကိုလည်း လိုးတယ်။ ငါ့မိန်းမကို ခွင့လြှှတန်ိုငတ်ယ်။ မင်းကို ခွင့မြလှှတန်ိုငဘြူး”

“ခငဗြွားကကော ကြုပအြဈမကိုရော ကြုပတ်ူမကိုရော မလိုးပဲနလေို့လား”

ယောကြြားဖြစ်သူနဲ့ မောငဖြစ်သူ ပြောစကားတွနေားထောငပြှီး ကမွ ငိုမိတော့မယ်။

“ခငဗြွား လူသိခံရဲလား။ လာလေ ရှာထဲသှား အဆုံးဖြတခြံမလား”

“မင်း ခွေးစကားမပြောနဲ့ သားငယ်”

“ခငဗြွားရော ကြုပရြော ခွေးအလုပတ်ှေ လုပန်တောလေ”

” ငါ ငါ မရညရြှယပြါဘူးကြာ မရညရြှယပြဲ ဖြစ်တာပါ။”

“ကြုပကြမိဆူးကို လကထြပဖြို့ ရညရြှယပြှီးသား။ ရှာမှာ တူအရီးယူတာ မဆန်းဘူး။ သားအဖချင်ြးတော့ မရှိဘူး”

“မတောတ်ဆ ဖြစ်သှားတာပါ”

ကမွယောကြာြး ကမွရှေ့ ဒူးထောကကြလွာတယ်။

“မိန်းမ ငါ့ကိုခွင့လြှှတပြါ”

“ကမွ မှငခြဲ့တယ် ရှငတ်ို့ချင်ြး အဟင့ြ ဟင့ြ”

“မိန်းမရယ် မင်းနဲ့ဟိုကောငတ်ောင် ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်ပြီးပြီပဲ ငါ့ကို ခွင့လြှတပြါ။”

“ရှင် ကြေးတန်းမညှိနဲ့ မောငန်ှမနဲ့ သားအဖ ဘယဟြာ နားထောငဆြိုးလဲ”

“ငါ”

“မမ နင် ခွင့လြှှတလြိုကပြါဟာ။ ယောကြာြးနဲ့ မိန်းမလို့ သတမြှတလြိုကြ အတူတူပဲ”

“မိန်းမရယ် ငါ မင်းကို မခစွလြို့ဖြစ်တာ မဟုတပြါဘူး။ ငါဘယသ်ူ့အပေါမြှ ပစ်မှားစိတန်ဲ့ မကြည့်ဖြူးပါဘူး”

“အို လာမပြောနဲ့”

“မင်းသိပါတယ်။ ငါလူပျိုဘဝကတည်းက ထိန်းသိမ်းနိုငတ်ာ။ မင်းကလှဲလို့ ဘယမြိန်းမမှ စိတန်ဲ့တောင် မဖောကပြှနပြါဘူးကြာ”

“အခုကြ ဟင့ျ”

“မရညရြှယပြဲ ဖြစ်တာပါ မိန်းမရာ။ မင်းမောငကြဆှပြီး သမီးကို ထားခဲ့တာ”

“ယောကဖြ ငါ တမငလြုပခြဲ့တာ မဟုတဘြူး”

“ငါပြောတာယုံပါ သမီးက ငါ့ကိုလွှောကလြုပန်တေော့ အမှောငထြဲ မင်းပဲထငပြှီး လုပမြိတာ”

“ရှငည်ာတာ တူပ့ါမလား”

“မညာပါဘူး ငါသိလိုကတ်ော့ လှနန်ပြေီ။ မင်းသမီး အပျိုမဟုတတ်ာရော သိတော့ အရမ်းတုနလြှုပမြိပါတယ်။”

“အ့ဆို ဘာလို့ ဆကလြုပလြဲ”

“မင်းလည်းသိပါတယ် ကာမစိတကြ ခွိုးနှိမလြို့မရဘူး”

“အို မသိဘူး”

“မိန်းမရယ် ငါတို့မိသားစုဘဝလေး မပကြခြငွပြါဘူး စိတလြိုကမြာနပြါတွေ မတွေးပါနဲ့။ အခု မင်းဖြစ်နတောတွကေိုလည်း ငါနားလညပြေးပါတယ်။ ငါ့ကိုလည်း နားလညပြေးပါ”

“ရှငမြလုပသ်င့တ်ာ လုပတ်ယ်”

“မိန်းမ ငါခစွလြှန်းလို့ပြောနတော ဘယယ်ောကြာြးမှ ကိုယသ်ာလုပခြငွတ်ာလုပမြယ် ကိုယ့မြယားကို စေ့စေ့တောင် အထိခံချင်တ်ာ မဟုတဘြူး”

“ရှင် ဘာပြောတယ် ကမွက ဖောကပြှနတ်ယ် ပြောတာလား”

“မိန်းမရာ မင်းလည်းသိသားနဲ့ ငါ့ကို မရဈပါနဲ့။ ငါမင်းနဲ့မခွဲနိုငဘြူး။ ငါ့မိသားစုလေး ဒီအတိုင်းရှိချင်တ်ယ်။ မင်း စိတလြွှော့ပြီး စဉြးစားပေး။ ငါမှားလို့ မင်းလိုကမြှားမှား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကြာ မင်းက ငါ့မိန်းမ ငါခစွတ်ဲ့ မိန်းမဆိုပြီး ငါခွင့လြှှတန်ိုငတ်ယ်။”

“အိုး ရှင့အြသံမကြားချင်ဘြူး”

“ယောကဖြ ခဏ အောကဆြင်းနလေိုကပြါ့လား။ ကနွောြ အဈမကိုပြောကြည့်မြယ်။”

“အေးပါကြာ”

ယောကြာြးဖြစ်သူ ခေါင်းငိုကစြိုကန်ဲ့ အိမပြေါကြ ဆင်းသှားတာကြည့်ရြင်း ငိုမိတယ်။

“မမ နင် နင့ယ်ောကြာြးနဲ့ ကြာချင်တ်ာလား”

“မသိဘူး ငါမုန်းတယ်”

“နငင်ါနဲ့နတောကြ မှနလြား”

“ငါ ငါလေ”

“အေး လူဆိုတာ အတ်တကြီးတယဟြ သူ့ဖကလြှည့ကြှည့ပြေးဦး”

“အဟင့ျ”

“နငန်ဲ့ငါမောငန်ှမတောင် အခွနတွေေေ တိုကတ်ှန်းလှန်းလို့ ဖြစ်ကတွာလေ သူတို့သားအဖ ပိုဆိုးမှာပေါ့”

“အင်း”

“နင် သူနဲ့ကြဲနိုငလြား”

“ဟင့အြင်”

“အေး မကြဲနိုငမြှတော့ အဆငပြှအေောင် ညှိတာပေါ့”

“သူလုပခြငွတ်ာ လုပပြှီးပြီ သူက မယားနှစ်ယောကန်ဲ့ ငါ”

“နငလြည်း လငန်ှဈယောကပြဲလေ”

“ငါဘယလြိုလုပသ်င့လြဲ”

“နဂိုအတိုင်းပဲ ဆကန်သငေ့တ်ာပေါ့”

“သူက သမီးနဲ့”

“နငရြော ငါနဲ့”

“အို မနပေါဘူး ဒါက မှားသှားတာ”

“မမ နငမြှားတာ ၂ ခါနောြ။ အခွနဆေေိုတာ ကြုံလာမှာပဲ နငင်ှင်းလည်း အလကားပဲ”

“မဖြစ်နိုငတ်ာ”

“မကြန်ှာတွေ ဘယလြိုကြည့်န်ကမွေလဲ”

“ငါစဉျးစားထားတာရှိတယ်။”

“အင်းပြော မိဆူး ကြောင်းပြီးအောငစြောင့မြယ်”

“အင်း”

“မိဆူးနဲ့ ငါယူမယ်”

“ဖြစ်ပါ့မလား”

“အခုခကြခြငွြး မဟုတဘြူး။ အခွိနတ်ှေ ယူရဦးမယ်”

“အင်းအဲ့ဒါဆို သူ့အဖနေဲ့ သမီးလည်း ကြဲသှားပြီပေါ့”

“နင် စကားဆုံးအောင် နားထောငပြါဦး နငထြငတ်ာ ပြောနတောပဲ”

“မဟုတဘြူးလား”

“အေး ဒီလို ငါနဲ့မိဆူးလငမြယား နငတ်ို့လငမြယား အများအမှငပြေါ့ အတူတူနကမွေယ်။ ဘယသ်ူက ဘယသ်ူနဲ့နနေေ ခွင့လြှှတကြမွယ်”

“လူကြားမကောင်းပါဘူး။ နငဘြယလြို အတွေးတွေ တွေးနတောလဲ”

“လူကြားကောင်းအောင် နငဘြာလုပခြငွလြဲ။ မိဆူးက တခွားလူနဲ့ ယူပြီး ဒီအကြောင်းတွေ သိသှားရင် နငတ်ို့ လငမြယား”

“အို”

“နင့ယ်ောကြာြးကရော တအိမထြဲနနတေော မိဆူးနဲ့ နောကမြလိုးပါဘူး နငအြာမခံလား”

“ငါ မသိဘူး”

“အေး နင့ကြို ငါက အခွင့ရြေးယူရငရြော နငကြ ငှင်းမှာလား”

“ဖြစ်နိုငပြါ့မလား သမီးကရော”

“နငလြကခြံမှာလား အရငပြှော။ ကနွတ်ာ ငါ့ကိဈစ”

“ငါမသိတော့ပါဘူး နငကြောင်းသလိုပဲ လုပပြါတော့”

“အေး ငါပြောသလိုပဲလုပ်”

“ယောကဖြရေ တကလြာခဲ့”

“အေး”

အပေါကြို လှမ်းတတလြာပြီး

“မိန်းမ ငါ့ကို ခွင့လြှှတပြှီလား”

“အင်း တဈခုရှိတယ်”

“ယောကဖြ မိဆူးနဲ့ နောကန်ောင် မဆကဆြံရဘူး”

“ဟာ”

“ငါ သမီးကို”

“ပြောရခကန်တောလား ယောကဖြ မိန်းမကိုရော သမီးကိုရော မစွန့လြှှတန်ိုငဘြူး မှတလြား”

“အင်း”

“ငါပြောတာကို လကခြံလိုကြ”

“အေး ပြော”

“ငါ မိဆူးကြောင်းပြီးရင် လကထြပယ်ူမယ်”

“ဟာ ရှာထဲ”

“အခွိနရြသေးတယ် ငါတို့ တဈနရောရာမှာ အခွကအွေောင် လုပတ်ာပေါ့”

“ငါတို့ကြ ငါနဲ့ သမီး”

“မင်းသမီးနဲ့ မခွဲရပါဘူး။ လူအမှငမြှာတော့ မင်းတို့က သားအဖတွေ။ ငါက သားမကပြေါ့ ဟားဟား”

“အင်း ဆကပြှောကြာ”

“လူကြယရြာမှာတော့ အကုနလြငမြယားပေါ့ကြာ”

“ဖြစ်ပါ့မလားကြာ လူကြားမကောင်း မသင့တ်ောပြါဘူး”

“မင်းသမီးကို မင်းခွဲနိုငလြား သူများလိုးပြီး မင်းမလိုးပဲနနေိုငလြား”

“ဟာ ငါ”

“အေး မင်းတို့က စကားရိုင်းရိုင်းပြောမှ နားလညတ်ဲ့သူတွေ”

“ငါပြောတာ လကခြံလား”

“သမီးက လကခြံပါ့မလား”

“မိဆူးက ဘယလြောကပြှင့လြင်းလဲ ပြောလို့လှယလြဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်”

“အေး”

“မင်းတို့တောင် လကခြံရင် သူလည်းလကခြံမှာပါ။ အဈမ နငသ်ဘောတူလား”

“အင်း”

“ယောကဖြ မင်းရော”

“အေး”

“သဘောတူတဲ့ အထိမ်းအမှတ် အဈမနဲ့ ငါတို့နှစ်ယောကျ”

“ဟာ မင်း”

“မောငလြေး နင် ဘယလြိုတွေးနတောလဲ ငါ့ယောကြာြးရှေ့”

“ပြင့လြင်းရမယလြေ နောကလြည်းကြုံနမှောပဲ အခွင့ရြေးပေးနတောကို”

“ယောကဖြ မင်းစိတမြပါရင် ထိုငကြှည့ပြေါ့ကြာ အတွေ့ကြုံသဈရတာပေါ့”

မောငဖြစ်သူက ပြောပြောဆိုဆို ကမွကို လှမ်းဖကပြှီး ရငလြွားထားတဲ့ ထမီကို ဖြခလွေိုကတ်ယ်။

“အိုး”

ကမွယောကြာြးရော မောငရြော မမှငဖြူးတာ မရှိပမယေ့ြ ရငထြဲ တုနလြှုပလြာတယ်။ ကမွကို ဆှဲလှနပြှီး နရောအနှံ နမ်းနတယ်ေ။ ကမွယောကြွား သချောမှငအြောင် မောငလြေး တစိမ့စြိမ့ြ နမ်းပြနတယ်ေ။ ကမွယောကြွား ကြည့်န်တယေဆြိုတဲ့ အသိက လူကိုပိုပြီး ထနစြတယ်ေ ။ အလိုလို ရှှဲနဈလာတယ်။ ယောကြာြးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အံကြိတပြှီး ကြည့်န်တယ်ေ။ ကမွပေါငတ်ှကေို ဆှဲကားလိုကပြှီး မောငလြေးက လကန်ဲ့ အသာယာဆော့နတယ်ေ။

” အိုး ဟင်းဟင်း”

ကမွ အစိလေးကို လကန်ဲ့ မနာအောင် တောကခြခွံလိုကရြတော့

“အ့”

ကော့တတသ်ှားအောင် ကောင်းလိုကတ်ာ အထဲကို လကထြည့ပြှီး မှှနတေေော့ တွန့တ်ှန့လြူးအောငကြောင်းတယ်။ ကမွယောကြြား ကြည့်န်မှန်ေး သိနတေော့ ပိုပြီး ညည်းမိတယ်။

“အဟင့ျ”

“အ့”

“အား”

ပုံမှနဆြို မောငဖြစ်သူလည်း တကလြုပတ်ော့မှာဆိုပမယေ့ြ သူလုပန်ပေုံက ကမွယောကြြားကို ဆှနသလေိုပဲ။ လကန်ဲ့ အသှင်းထုတ် တရစပလြုပတ်ော့

“အ့ မောငလြေး”

“အလိုလေး အ့ အ့”

ကော့ပြနပြှီး ညည်းညူနမေိတယ်။ ယောကြြားကို ကြည့်မြိတော့ ပုဆိုးအောကကြ ဖောင်းဖောင်းထနပြေီ။ မောငလြေးလည်း သိပုံပေါတ်ယ်။ ယောကြြားစိတကြိုဆှဖို့ အပြတအြသတ် ကမွကို စိတကြှှအောင် လုပပြေးနတယ်ေ။ ကမွရဲ့ ကော့ပြနလြူးလှန့န်တေဲ့ပုံတွေ ညည်းသံတွကြေောင့ြ ယောကြာြးဖြစ်သူ ကမွအနား ရောကလြာတယ်။

ကမွ ခေါင်းနားထိုငခြလွိုကပြှီး ကမွနို့တွကေို လာကိုငတ်ယ်။ အို ယောကြာြးနှစ်ယောကရြဲ့ အယုအယ တွေးတောငမြတွေးဖူး။ တဈယောကကြ မောင်၊ သမီးယောကဖြနှစ်ယောကရြဲ့ အယုယတွေ အိုး ထနသ်ထကထြနလြာပြီး ကမွယောကြာြး ပုဆိုးအောကကြနေ သူ့လီးကို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။

မောငလြေးကလည်း ကမွကို အပီအပြင် စမှုတန်ပြေီလေ။ လွှာနဲ့ထိုးပြီး အစိကို ဖိစုပလြိုကတ်ိုင်း တွန့တ်ှန့လြူးနတယ်ေ။ အိုး မခံစားဖူးတာ မဟုတပြဲကို။ အရငန်ဲ့မတူအောင် ထူးခွားနတယ်ေ။ ကမွယောကြြားရယလြေ သူ့အဝတစြားတွေ ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွလကထြဲက သူ့လီးကြီးက ခါတိုင်းနဲ့မတူအောင် တင်းမာပြောငလြကန်တယ်ေ။ ကမွ လကန်ဲ့အသာအယာဖိညှဈပြီး ဂွင်းထုပေးနမေိတယ်။

“ဟင်း”

သကပြှင်းခလွိုကပြှီး ကမွမကြန်ှာပေါြ တကခြှလာတယ်။ ကမွလည်း အလိုကသ်င့ြ ပါးစပဟြပေးတော့ ကမွပါးစပထြဲ သူ့လီးကြီးကို ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။

“အု”

ယောကြြားလုပတ်ဲ့သူက ခေါင်းကို ဖိကိုငထြားပြီး ပါးစပကြို လိုးနတယ်ေ။ မောငဖြစ်တဲ့သူကလည်း လွှာစွမ်းပြနတယ်ေ။ ယောကြွားဖြစ်သူ အရှိနတ်ကပြှီး ဆောင့န်တေော့ အသကရြှူခွိနပြငမြရ။ မောငလြေးလွှာစွမ်းကြောင့ရြော ယောကြာြးရဲ့ စိတပြါလကပြါ ပါးစပကြို လိုးပေးနတောကြောင့ရြော ကမွအထဲက အရညတ်ှေ ရှှဲနဈအိုငထြှန်းနပေါတယ်။ အနည်းငယကြှာပြီးနောကြ

“ယောကဖြ ဖယလြိုကြဦး”

ကမွယောကြာြးက ကမွ အပေါကြ ဖယလြိုကတ်ယ်။

” ယောကဖြ ပကလြကလြှနလြိုကြ”

ဒီနရောမှာ မောငဖြစ်သူ ဆရာလုပသ်မွှ လိုကလြုပန်ရတောပေါ့။

“မမ အပေါကြ တကဆြောင့ြ”

ယောကြာြးပေါကြ တကဆြောင့ခြိုင်းတယ်။ ကမွအပေါကြ ထိုငခြရွင်း ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ပြေးမိတယ်။ အရှိနလြေးရလာတော့

“မမ ယောကဖြပေါြ မှောကခြလွိုကြ ဖငကြို နောကကြော့ထား”

“အင်း”

“ယောကဖြ ငှိမထြား”

ကမွဖငကြို အစွမ်းကုန် ကော့ထားပေးမိတယ်။ မောငဖြစ်သူက ကမွနောကကြနေ ဖငဝြကိုတေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး သှင်းနတယ်ေ။ တဈခါခံဖူးထားလို့ စိတကြိုလွှော့ပြီး အစွမ်းကုန် ဖြင့ထြားပေးပမယေ့ြ သိပတ်ော့ မသကသ်ာလှဘူး။ နာလို့ ရှေ့ကို ကော့မိတော့ ယောကြာြးဖြစ်သူရဲ့ လီးဒဏခြံရ၊ နောကကြိုဆုတမြိတော့ မှနမြှနဝြငအြောင် လုပပြေးနသလေိုနှင့ြ မောငဖြစ်သူလီးက တရဈရဈနှင့ြ အဆုံးထိဝငလြာပါတယ်။

“ယောကဖြ ငါထည့ရြင် ယောကဖြထုတ် ငါထုတရြငယ်ောကဖြ ဆောင့ြ”

“အင်း”

တဈယောကတ်ဈလှည့ြ အထုတအြသှင်း စည်းခကြည်ီအောင့ြ ဆောင့ပြေးနတေော့ ဘာကိုလိုကပြါ စီးမွောရမှန်းမသိပဲ လူက ထုံနတယ်ေ။ အစဆိုတော့ စည်းခကြည်ီဖို့ ကြိုးစားပမယေ့ြ တပျိုငတ်ည်းဝင် တပျိုငတ်ည်းထွကတ်ှနှငေ့ြ လူကို သပလြွှိုသှင်းနတေဲ့အတိုင်း ဖြစ်နပေါတယ်။

“အမလေးလေး”

“နာတယ်”

ကလေးတဈယောကမြှေးထားတဲ့ ကမွတောင် အရမ်းခံရခကမြိပါတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး စိတပြါလာတော့ တရကြမ်း ဆောင့တ်ော့တယ်။ စည်းခကြည်ီမှာ မညီမှာတွေ ဂရုမစိုကကြတွော့။

“အ့”

“ဟင်း……”

“ဖြေးဖြေးဆောင့ပြါ”

ကမွအသံတွေ ဂရုမစိုကြ သူတို့စိတကြှိုကဆြောင့န်ကတွေယ်။ လငတ်ောမြောငဆြိုတာလည်း အောကကြနေ ပင့ဆြောင့န်တောများ မမောနိုင် မပန်းနိုင်။ မောငဖြစ်သူကလည်း နောကကြနေ တရကြမ်း ဆောင့န်သညေမြှာ အနိုငမြခံ အရှုံးမပေး ပျိုငပြှဲဝငန်သလေို။

ရှေ့ကဆောင့လြို့ နောကကြော့သှားလိုကြ နောကကြဆောင့လြို့ ရှေ့ကော့သှားလိုကန်ှင့ြ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပန်ရသေလို ဖြစ်နတယ်ေ။ ကမွအသိစိတတ်ှေ မစုစည်းနိုငပြဲ ခံစားခကြတ်ှမွေိုးစုံနဲ့ လထေဲလှင့မြွောနတယ်ေ။ တိမတ်ှပေေါရြောကလြိုကြ ရအေေးထဲနဈလိုကြ ရငခြုနလြှိုကမြောလိုကန်ှင့ြ နာကငွမြှုတွရေော သာယာမှုတွရေော အမွိုးစုံ ခံစားနရတေယ်။

“အား…”

“အမေ့”

“အ့ အ့”

ညည်းသံတွလည်ေး မပီတော့ အကြိမကြှိမ် လဟောနယထြဲ ရောကခြဲ့တယ်။ နားခွိနမြရှိ ရုန်းခွိနမြရှိ။ ရုန်းဖို့လည်း အငအြားမရှိတော့။ ရုန်းလည်း မရုန်းချင်ပြါ။

“အူး…”

ယောကြာြးဖြစ်သူ သကပြှင်းတဈခကြြ မှုတထြုတလြိုကပြှီး အထဲကို ပန်းထည့လြိုကတ်ဲ့ သုတရြညတ်ှရေဲ့ အရသာကိုရလိုကပြှီး ငှိမကြသွှားတယ်။ မကြာခငမြှာပဲ မောင် ဖြစ်သူကလည်း

“မမ အထဲမှာ ပြီးလိုကတ်ော့မယ်”

စကားမှ မဆုံးသေး ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ခြကြန်ဲ့အတူ တရကြမ်း ပန်းထည့ခြှင်း ခံလိုကရြပြနတ်ယ်။ ခကြခြငွြး ခွှတလြိုကပြှီး ကမွဘေးမှာ ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွလည်း ယောကြာြးဖြစ်သူအပေါကြ အားအငခြွိနဲ့စွာနဲ့ ဆင်းလိုကတ်ယ်။

“လာမမ အလယမြှာ အိပလြိုကြ”

“အင်း”

ယောကြာြးဖကကြို လှည့ကြှည့ရြင်း ရှကပြှုံးလေး ပြုံးပြမိတော့ ယောကြွားဖြစ်သူကြည့်တ်ဲ့ အကြည့်တ်ဈခကြမြှာ နားလညမြှု နှေးထွေးမှု ကြငန်ာမှုတွကေ စကားလုံး ထောငပြေါင်းများစွာ ပြောစရာမလိုအောင် ပြည့စြုံလှန်းတယ်။

ယောကြွားလကမြောင်းပေါြ ခေါင်းလေးတင် ရငခြှငထြဲမှာ မှေးစကန်တေဲ့အခွိန် နောကကြွောဘကကြ မောငဖြစ်သူရဲ့ ရငခြှငန်ှေးနှေးရယ် ဂုတပျိုးကို ထိနတေဲ့ ဝငသ်ကထြှကသ်ကလြေးတွရယေကြ မသင့တ်ောပြါဘူးဆိုတဲ့ အတွေးထကြ စိတလြုံခွုံမှုနဲ့ ကြနပေပြီတိကို ခံစားရစတယ်ေ။

မိန်းမတဈခွို့ သသညေထြိ ပြီးဆုံးခွင်း မခံစားဖူးကြဘူးတဲ့။ ယောကြာြးဖြစ်သူ ပြောဖူးတဲ့စကား။ ကမွအတွကတ်ော့ ရုပပျိုင်းဆိုငရြာ ပြီးဆုံးမှု ကြနပေမြှုတွေ ရတွကေလြို့မရခဲ့ပါဘူး။

ယောကြာြးဖြစ်သူရှေ့မှာ စိတလြုံလုံခွုံခွုံနဲ့ မောငဖြစ်သူနဲ့ အတူခံစားရတဲ့ အရသာတွကေ မေ့မရအောင် တသသဖြစ်စပေါတယ်။ ယောကြာြးနှစ်ယောကန်ဲ့ ကာမအရသာခံစားဖို့ဆိုတာ တောယ်ုံမိန်းမတွေ တွေးကြည့်မြိဖို့ပင် ခကခြဲနိုငပြါတယ်။ သှေးသားရင်း မောငဖြစ်သူရယ် ယောကြာြးဖြစ်သူရယန်ဲ့ ကာမအာရုံ ခံစားခွင့ရြခဲ့တော့ ကမွစိတထြဲ သိန်းတဈသောင်းထီဆု အခါခါပေါကတ်ာထကြ ပိုပြီး ကြည်းနူးမိနတယ်ေ။

ကမွအတွေးလေးမှ မဆုံးသေး မောငဖြစ်သူက ကမွတငပြါးကို ခပဖြှဖြလေး ပြတသ်ပပြေးနပြေီး၊ ယောကြာြးဖြစ်သူကလည်း နှုတခြမ်းအစုံကို ရှိုကန်မ်းလာတယ်။ မောငဖြစ်သူ လကကြို ပုတထြုတလြိုကပြှီး ယောကြာြးနှုတခြမ်းက ခွာလိုကတ်ယ်။

“ဟှန်း သမီးယောကဖြတွေ အရမ်းတည့န်ကတွေယ်”

မူနှဲ့နှဲ့ စကားသံအဆုံး အိမပြေါမြှာ ရယသ်ံလေးတွေ လှင့ပြွံသှားခဲ့ပါတော့တယ်။

ပြီးပါပြီ။