မုစလိန်ဒာ တောသာယာ
ရေးသားသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံမောငမြောငန်ှံ
အရှိနဖြှင့ြ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည့အြတွကြ သားအိမခြေါင်း နှင့ြ ဒဈထိပဖြူးတို့ ဒုတကြနဲ ဝငဆြောင့ရြာ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ အီဆိမ့ဖြိန်းရှိန်းသှားသည်။
မကြညရြှိနကြမူ အလှနကြှီးမားတုတရြှညသ်ော လီးတနကြှီး သူ့စောကဖြုတထြဲ ခပကြှမ်းကြမ်း ဝငလြာသော အရသာကို တနှင့တ်ပိုးကြီးခံစားရင်း မကြလြုံးအစုံ မှေးစင်းလွှကရြှိသည်။
“……ဖြိ…ဖြိ….ဖြစ်..ဖြစ်…ဖြိ..ဖြိ…ဖြစ်….ဖြိ….ဖြစ်….”
လီးတနကြှီး အသှင်းအနှုတလြုပတ်ိုင်း စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးမှာ ကြှတကလြာလိုကြ ခွိုင့ဝြငသ်ှားလိုကြ ဖြစ်နပေါတော့သည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ ယားကြှ လိုကတ်ကလြာပြီး မကြညရြှိန် သူ့ဖငဆြုံကြီးကို ကော့ထိုးပေးလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ထွန်းထွန်းက လီးတနကြှီးကို တဆုံးထိ ခပမြှှင်းမှှင်း ဖိသှင်းပေးလိုကသ်ည်။ ပြနမြနှုတတ်ော့ဘဲ အဆုံးထိ ဖိကပကြပထြားလိုကပြှီး မကြညရြှိန်၏ နို့ကြီးနှစ်မှှာပေါသ်ို့ မကြန်ှာအပလြွှကြ လှိမ့လြှိမ့န်မ်းသည်။ စူမောကတ်င်းတောင့န်သေော နို့သီးဖြားနုနုလေးတွကေို လွှာဖြင့ြ ယကပြေးသည်။
“ပြတ်…..ပြတ်… ပလပ်…ပလပ်…ပြတ်….”
“ပလပ်…ပလွပ်….ပြတ်….ပလပ်…ပြတ်…”
“အ…အား…အမလေး….အား… အား… ကြှတ်…. ကြှတ်…”
နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို လွှာဖြင့ြ ပြတဆြှယကပြေးတိုင်း စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီး၏ အတွင်းသားတွမှော တဆတဆြတလြှုပလြွှကြ ကဉွဆြိမ့ယ်ားတကန်သည်ေ။ လီးအချောင်းပေါင်းများစွာ အလိုးခံဖူးသောလြည်း ဤကဲ့သို့ ထူးခွားအီဆိမ့လြှသော ကာမအရသာထူးကြီးကို မခံစားခဲ့ဖူးတာ အမှန်။
ထွန်းထွန်းက နို့သီးခေါင်းနုနုလေးတွကေို ပါးစပဖြှင့စြုပလြို့ အားရသောအခါ လွှာဖြားထိပဖြှင့ြ တို့ကာ ထိကာ ကလိဆှပေးပြနသ်ည်။
“….အီး…အီး…အင်း.. ဟင်း… ဟား.. ကြှတ်…. ကြှတ်…. အမလေး… အမေ့.. အီး..…. အား…. လိုး… လိုး… ပါတော့.. ကြာ… အမေ့…. အား…”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနစြကားကို မသိဟနပြှုကာ ဆကဆြှနသည်ေ။
“….အိုး…ဟိုး…. အမေ့… လိုး…. လိုးတော့လို့…. အမေ့…. မနနေိုငတ်ော့ဘူး….”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိန် စောကဖြုတကြှီးထဲကို လီးတနကြို ကိုငပြှီး ထိုးထည့လြိုကလြတေော့သည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ ထွန်းထွန်းလီးတနကြှီးကို တင်းကနဲ တင်းကနဲ ညှဈညှဈပေးသည်။ ကာမဓာတအြား အလှနကြောင်းပြီး သနမြာနူးညံ့သော အကြောတွဖြငေ့ြ အညှဈခံလိုကရြသဖြင့ြ ထွန်းထွန်းလည်း အီဆိမ့ယ်ားတကသ်ှားသည်။
တဈလအတွင်း အထူးဂရုစိုကြ လေ့ကငွ့ထြားသော စပါယရြှယလြီးကြီးကို အားပါပါဖြင့ြ ဖစွည်ှဈနိုငသ်ော စွမ်းအားမှာ ပေါ့သေးသေး မဟုတကြှောင်း ထွန်းထွန်း ကိုယတ်ှေ့သိလိုကသ်ည်။
သွှတ်တရကမွြးတဈစောငအြလိုအရ စောကဖြုတည်ှဈအား သနမြာခွင်းသည် မိန်းမတို့၏ ထူးခွားမှု ၁၀ ပါးတွင် ၁ ပါး အပါအဝငဖြစ်၏။ ဂရုတစိုကသ်ာ လေ့ကငွ့မြထားပါမူ ဤညှဈအားကြောင့ြ သူ့လရတွေေ ဒလဟော ပန်းထွကကြုနလြောကသ်ည်။
“….ဖြတ်…ဖြတ်….ဖပ် …ဖပ်…”
အရကအြရှိနကြှောင့ြ မကြညရြှိန်၏ ရမျမကစြိတမြှာ အပြင်းအထန် ထကြှလာပါတော့သည်။ ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ သူမဖငဆြုံကြီးကိုလည်း စီးခကြကြကြကြော့၍ ကော့၍ ပစ်ပစ်ခံနပေါတော့သည်။
လူပျိုသိုးထွန်းထွန်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အငဂြငွစြကြ အရှိနမြှင့တ်ကလြာသလို ခပကြှမ်းကြမ်း ခပသ်ှကသ်ှကြ ဒလစပ် ဆောင့ဆြောင့လြိုးပါတော့သည်။ အခကြပြေါင်း ၅၀ လောကြ အရောကတ်ှင် မကြညရြှိနစြောကဖြုတအြုံကြီး တဈခုလုံး ပြင့ထြှကမြတတ် ယားတကလြာပြီး ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနလြှုပကြာ စောကရြပေူတွေ ပန်းထုတလြိုကပြါတော့သည်။
“…..ပြိ…. ပြိ…… ပစြျ… ပစြျ…. ပလှတ်…. ပလပ်…. ပြိ…. ပြိ….”
စောကရြပေူတွေ ပြည့လြွှံအိုငထြှန်းနသေော စောကဖြုတကြှီးမှာ ခပသ်ှကသ်ှကြ အသှင်းအနှုတကြှောင့ြ သံစဉတ်မွိုး ပြောင်းလာပါတော့သည်။ သုတရြတွေေ ဒလဟော ပန်းထွကသ်ှားပြီမို့ မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ အားမာနအြပြည့ဖြှင့ြ မလှုပရြှားနိုငတ်ော့ဘဲ ခပမြှနမြှန် ခပသ်ှကသ်ှကြ လိုးဆောင့လြွှကရြှိသော ထွန်းထွန်းလီးကြီး၏ အရသာကို မှိန်းလကြသ်ာ ခံနရပေါတော့သည်။
ကြာလာတော့ ထွန်းထွန်း ဒူးခေါင်းတွေ ကြိန်းစပပြူထူလာ၏။ ထို့ကြောင့ြ ပုံစံတမွိုးဖြင့ြ ပြောင်းလိုးရန် သူ့လီးကြီးကို ပြနန်ှုတလြိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီး ကြှတထြှကသ်ှားသောအခါ မကြညရြှိနစြောကဖြုတကြှီးမှ စောကရြပစွေပြစွတ်ှေ ယိုစီးကလွာ၏။ ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနကြို မထူလိုကပြှီး အနီးရှိ ကုတငစြောင်းပေါြ ပြေ့တငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကုတငပြေါကြန့လြန့ဖြှတလြှဲသိပလြိုကြ၏။
မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ ဘာစကားမှ မပြောနိုငတ်ော့ဘဲ ထွန်းထွန်းပြုသမွှ အသာငှိမန်ရတေော့သည်။ လူငယသ်လောကြ လီးကြီး အလိုးသန် အဆှကောင်းလှသော ထွန်းထွန်းကို အံ့သှကြနပေလြွှကြ နောကရြကတ်ှအတွေကပြါ ဆကဆြကြ အလိုးခံဖို့ စိတကြူးယဉလြွှကရြှိသည်။
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိန်၏ ဖငဆြုံကြီးကို အနည်းငယမြလွှကြ ကုတငစြောင်းနှင့ြ အံကဖြှဈအောင် ပြငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဒူးနှစ်ချောင်းကို ပင့ထြောင်၍ ရငဘြတဆြီသို့ တွန်းကပလြိုကြ၏။ မကြညရြှိန်၏ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးမှာ ပြူးအာလွှကြ အညိုရောငသ်မ်းနသေော နှုတခြမ်းသားထူထူကြီးနှစ်လှှာက ဘေးသို့ ပြဲလနန်သည်ေ။ စောကဖြုတ် အတွင်းသားတွကေ နီရောငသ်မ်းကာ စိုလကဖြူးရှနသည်ေ။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား ထိပတ်ှင် ငေါကတ်ောကလြေး ပြူးထွကန်သေော စောကစြိကြီးကို လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ ပြတခြွပေေးလိုကသ်ည်။
ပထမတွင် အသာငှိမ်၍ ခံနသေောလြည်း တောတ်ောလြေး ကြာလာသောအခါ မကြညရြှိနတ်ကိုယလြုံး လူးလှန့ကြော့ပြနလြာတော့၏။ မကြန်ှာတဈခုလုံးလည်း ရှုံ့မဲ့လကြြ အံကိုတင်းတင်းကြိတထြားသည်။
“…..အား… အား…. အမေ့…. အား…. အမလေး…. အမေ့…. အီး…. အင့ျ… အား…”
တကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနလြွှကြ စောကဖြုတကြှီး ကော့ကော့ပေးလာသည်။ ထွန်းထွန်းက စောကစြိပြူးပြူးကြီးကို ပြတခြွပေေးနရောမှ ခတ်ေတရပလြိုကပြှီး စားပြဲပေါရြှိ ရှှလေိမျမောပြုလင်းကို ပါးစပန်ှင့တ်ေ့၍ ၃ ခွကလြောကြ မော့ခလွိုကသ်ည်။ ခံကောင်းနစဉြေ ဗှုံးကနဲ ရပလြိုကသ်ောကြောင့ြ မကြညရြှိနကြ မကြစြိကို ဖြင့ကြှည့လြိုကရြာ ရှှလေိမျမောပြုလင်းမော့နသေော ထွန်းထွန်းကို တွေ့လိုကြ၏။
“…..မမကိုလည်း …ပေးဦးလေ…”
မကြညရြှိနကြ ပကလြကအြိပန်ရောမှ လူးလဲထရင်း ပြော၏။ ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနထြံ အရကပြုလင်းပေးလိုကြ၏။ မကြညရြှိနကြလည်း ထွန်းထွန်းနည်းတူ မော့သောကလြိုကသ်ည်။
ပုလင်းထားပြီး ပြနလြာသော ထွန်းထွန်းကို သူ့ဘေးနားသို့ ဆှဲခေါလြိုကပြှီး ယှဉတ်ှဲထိုငစြသည်ေ။ ထို့နောကြ ထွန်းထွန်းပေါငကြှားက လီးတနကြှီးကို တယုတယ ဆုပကြိုငရြင်း……..
“…..မမတော့… မင်းလီးကြီးကို…. စွဲသှားပြီကြယ်…. မကြာ.. မကြာ.. လိုးပေးနောြ.…… မောငလြေး… .နောြ…”
“…..လိုးပေးမှာပေါ့…. မမ.. ရဲ့… ကြှနတ်ော့မြှာ လကဖြှဲ့တွေ လုပစြရာရှိသေးတယ်…”
“…..အလိုးကလည်းသန်…. ကြာလည်းကြာလိုကတ်ာ… တကယ့အြံ့မခန်းပါဘဲ… ဘာလဲ.. ဆေးတွလေိမ်းထားလို့လား….”
မကြညရြှိနကြ မန်တလေးနဖေူးသူဆိုတော့ အကြားအမှင် အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ မေးလိုကြ၏။
“…… ဟုတကြဲ့… လိမ်းထားတယ်… ကနွော့ဖြာသာ ကနွောဖြောတ်ဲ့ လိမ်းဆေးလေ….. ကြီးလည်းကြီးတယ်… ကြာကြာလည်း လိုးနိုငတ်ယ်… လူထွကပြှီးကတည်းက ပီယသိဒျဓိ အတွကြ လေ့ကငွ့ထြားတာ မမရ… ဟဲဟဲ…”
မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်းလီးကြီးကို ဖြဲလိုကလြှနလြိုကြ လုပရြင်း ဆော့ကစားပေး၏။ အချင်ြးပတလြည် နှစ်လကမြနီးနီးရှိသည်။ အရှညကြလည်း တဈထွာ ကြောကြွောြ လောကရြှိ၏။ ဒဈကြီးကလည်း လှနဖြှဲမှသာ ပြဲသည်။ မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ မထငမြှတဘြဲ တနဆြောငမြုန်းလပြည့ည်မှာ ပံ့သကူလီးကြီးနဲ့ အလိုးခံရသဖြင့ြ အံ့သှကြနပေန်သည်ေ။
မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်းလီးတနကြှီးကို ဖြဖြရှရှကလေး ဆှပေးနသလေို ထွန်းထွန်းကလည်း မို့မောကတ်င်းအိနသေော မကြညရြှိန်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈလုံးစီ လှည့ပြှောင်း၍ ဖြဖြမှမှကလေး ဆုပခြွပေေးနသည်ေ။
“….မမအပြင်… ဘယမြိန်းမကို လိုးဖူးသေးလဲဟင်…”
စကားသံက ညငသ်ာပြော့ပြောင်းသောလြည်း မနာလိုဟနလြေးတွေ ခပရြေးရေးပါနေ၏။
“….ဟင့အြင်း…. ဟောဒီ.. မမစောကဖြုတကြှီးက ကနွောြ ပထမဆုံးလိုးဖူးတဲ့ ပံ့သကူ စောကဖြုတကြှီးပါ မမ…. ရာ…”
“…..ဟင့ျ….အင်း…… ယုံပါဘူး…”
“…အောြ….တကယပြါဆို… ကြိမပြှရမှာလား…”
“…အို…မကြိမပြါနဲ့… ကြိမတ်ယဆြိုတာ လိမည်ာတဲ့ အလုပပြါ… ဒါဖြင့ြ ဘာလို့ ကြာကြာလိုးနိုငတ်ာလဲ… ဟင်… မမ… တောင်…. တဈခွီပြီးသှားပြီ…”
“…..လေ့ကငွ့ထြားတာ … မမ..ရ… ကနွော့လြီးက ဆေးမလိမ်းခငကြတည်းက ကြီးနတောပါ… ဆေးလိမ်းတိုင်း ဂွင်းတိုကတ်ယ်… လရထွကေခြါနီးမှာ ရပပြဈတယ်.. တခါထပတ်ိုကတ်ယ်….. ထွကခြါနီးရင် ပြနရြပပြဈတယ်… အဲဒီလိုရကပြေါင်း ၂၀ လောကြ ဆကတ်ိုကလြေ့ကငွ့လြာတာ…. ဒါမို့ ကြာကြာလိုးနိုငတ်ာပေါ့…. ဒါပမေဲ့ စိတလြွှော့လိုကရြင် ပြီးပါတယ်….”
ထွန်းထွန်းက နံရံတွင် ခွိတထြားသော နာရီကို မော့ကြည့်လြိုကရြာ ၁၂ နာရီ တိတိရှိနပြေီကို တွေ့ရ၏။
“….ကဲ…မမ…တခွီလောကြ… သိဒျဓိထပတ်ငကြှဦးစို့နောြ…”
“….သဘော…. သဘော…. ပြောလေ…. ဘယလြိုပုံစံနဲ့…. ခံရမှာလဲ…”
ထွန်းထွန်းကို အထငမြသေးရဲတော့။ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ကြီးသောလီး။ သူ့လို လီးအတွေ့အကြုံ အံခွကန်သေူမွိုးတောင် ဦးကြိုးအောင် လိုးနိုငစြှမ်းရှိသည့ြ အရညအြချင်ြးတို့က ပေါ့သေးသေးမဟုတကြှောင်း သကသ်ပြနေေ၏။ ပြီးတော့ ဂမျဘီရသမား။
ယောကြာြးတကာကို အနိုငယ်ူ လှည့စြားခဲ့သော မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ ထွန်းထွန်းကို အလိုလို ဦးကြိုးပြီးသား ဖြစ်နပေါတော့သည်။ သူမ၏မာယာတသိန်း အပလိန်းအနန်တဖြင့ြ လှည့စြားသောလြည်း ထွန်းထွန်းက ဖြုံလိမ့မြညမြဟုတ်။ မတဈထောင် တဈကောငဘြှား ဆိုသူမှာ ထွန်းထွန်းလိုလူသား ဖြစ်ကြောင်း အကြှင်းမဲ့ လကခြံလိုကတ်ော့သည်။
ကံကောင်းထောကမြသောကြောင့ြ တွေ့ကြုံခဲလှသော ဤလိုအခွင့အြရေးမွိုးကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်။ ဈေးကိုငန်လေို့လည်း ဘာမှ ထူးခွားတော့မည် မဟုတ်။ တဒင်ျဂအတွင်း အတွေးဝင်ျကဘာကြော နဈမွောနစဉြေ……။
“……မမ….. စောစောကလိုပဲ….. ကုတငပြေါကြန့လြန့ဖြှတ် ပုံစံနဲ့ လိုးမယန်ောြ…”
“……အင်းပါ…လို့…ဆိုနေ…”
ဒီတခါတော့ မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်းပြငပြေးစရာ မလိုဘဲ သူ့ဖာသာ ဒူးနှစ်ချောင်း ထောငပြှီး ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီးတွကေို အဆငသ်င့ြ ကားပေးထားသည်။
“….. မမ.. ပါးစပထြဲ လကဖြှဲ့ရှိတယန်ောြ….”
ထွန်းထွန်းက သချောအောင် မေးလိုကရြသေး၏။ လကဖြှဲ့နှစ်လုံး ဖလှယရြမှသာ ဖိုဓာတ်+မဓာတ် အတိုကအြခံ အကြောင်းအကြိုး ဆကစြပပြှီး သိဒျဓိဝငမြညဖြစ်၏။
မကြညရြှိနကြ စိတမြရှညစြှာဖြင့ြ ပါးစောငထြဲမှ လကဖြှဲ့ကို လကည်ှိုးနှင့ြ ကလောထြုတရြင်း
“….ဟောဒီမယ်… လကဖြှဲ့တွေ့လား.. စောကစြကားများလှန်းအားကြီးတယ်… လိုးမဲ့ဟာကို… အရဈက ရှညန်သေေးတယ်…. ဒီက စောကဖြုတကြ ရှလှပြီ သိရဲ့လား..”
“….ဟှန်း…ကြေးဇူးရှငမြကြီးကလဲ…. ဒေါခညွြးဘဲ…”
“…..ဖတ်…ဖတ်….ဖတ်…ဖတဖြတ်….”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိန် စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို လကဝြါးနှင့ြ ခပဖြှဖြပုတရြင်း အထကသ်ို့ကော့ထောငန်သေော သူ့လီးတနကြှီးကို အောကသ်ို့နှိမ့ြ၍ ပြူးအာဖောင်းကားနသေော စောကဖြုတပြှဲပြဲကြီးထဲသို့ သူ့လီးတနကြှီးကို နှစ်သှင်းလိုကလြသည်ေ။
“….ဇွိ…ဇိ….ဗြိ…ဗစြျ…. ဇွဈ…ဇွိ…”
စောကရြကြညေတ်ှကေ စိုရှှဲအိုငထြှန်းနပြေီမို့ လီးတနကြှီးက အဆငပြှခွေောမှေ့စွာ တိုးဝငသ်ှားသည်။ သို့သောြ ရှောရြှောရြှှတရြှှတ် ဝငခြှင်းမွိုးကားမဟုတ်။ ပြည့ပြှည့တ်င်းတင်း စီးစီးပိုငပျိုင် ဝငသ်ှားခွင်းမွိုးဖြစ်၏။ ဒီတဈခွီက မန်တာနရြှတရြတော့မည့ြ အခွီဖြစ်၏။ စောကဖြုတအြရသာနောကသ်ို့ မေ့မွောစွာ လိုကပြါ၍ မဖြစ်တော့။ ရှတရြမည့ြ မန်တာန် ၃ ပုဒြ ဖြစ်သည်။
တဈပုဒကြို ၃၇ ခေါကစြီ ရှတရြမညဖြစ်ရာ တဈပုဒလြွှင် တဈခကြဆြောင့န်ှုန်းဖြင့ြ အခကြပြေါင်း ၁၁၁ ခကြြ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး ရှတရြမည့ြ မန်တာနမြှာ…
“…..ဥုံ မုစလိန်ဒာ တောသာယာက လာသည့မြုဆိုး ငါ့ကိုလိုး…. လိုးသညကြိုလည်း ငါမသိ…… ဝငလြေ တစိစိ…”
ဖြစ်လေ၏။ ဒုတိယရှတရြမည့ြ မန်တာနမြှာ …
“….. ဥုံ ရိရိ ရကျ ရကျ အကျ အကျ အာ အာ .”
ဖြစ်၏။ တတိယ ရှတရြမည့ြ မန်တာနမြှာ …
“…..ဥုံ ဣတ်ထိစိတ်တံ ပီယံ မမ … ဣတ်ထိ စိတ်တံ မှိုင်းမှိုင်း သှားဟကြပ်…”
ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့ြ ထွန်းထွန်းက ပထမမန်တာနကြို စိတထြဲက ရှတဆြိုကာ မန်တာနရြှတအြပြီးတွင် တဈခကြြ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီးကို စောကဖြုတထြဲသှင်းထည့ပြှီး ဘာလုပရြမှန်းမသိ၍ မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ မရိုးမရှဖြစ်လွှကန်စဉြေ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ော ဆောင့ခြကြကြှောင့ြ အင့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။
ထို့နောကြ မှနမြှနကြှီး ဆောင့ဆြောင့လြိုးပေးသော အရသာကို ဇိမန်ှင့ခြံကာ မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ မကြစြိစုံမှိတ် အံကိုကြိတထြားရပါတော့သည်။ မန်တာနအြစီရင် များပါသညဆြို၍ နှုတကြ ဘာတဈခွန်းမွှ မဆိုမိတော့။
ဒုတိယပိုင်းတွင် ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ခပစြိပစြိပဖြစ်လာပြီး အရသာ ပိုတွေ့လာသည်။ ကာမအရသာက တကိုယလြုံး လှှမ်းခွုံစိမ့ထြုံနသည်ေ။ ဖငဆြုံကြီးကိုလည်း ကော့၍ကော့၍ ပေးနသည်ေ။
တတိယပိုင်းတွင် ဆောင့ခြကြတ်ှကေ စောစောကထကြ ပိုသှကြ ပိုထနလြာ၏။ မကြညရြှိနကြလည်း ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ကော့ကော့ခံသည်။
ပုတီးနှင့မြှတ်၍ မန်တာနရြှတခြှင်း။ အသှင်းအနှုတ် ပြုလုပန်ခွင်ေးဖြစ်ရာ တဈရာတဈဆယ့တ်ဈခေါကြ ပြည့သ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအတောအတွင်း မကြညရြှိန် တဈယောကြ ၂ ခွီ တိတိ ပြီးသှားခဲ့ပြီ။ ဤကမျဘာ လောကမှတခွေငတ်ှင် သူ့ကိုယသ်ူ ကံအကောင်းဆုံးဖြစ်သော ကာမဘုရငမြဟု စိတကြူးယဉလြွှကြ ရှိသည်။
“….. မမ … မန်တာနကြိဈစတော့ ပြီးဆုံးအောငမြှငသ်ှားပြီ…. အခု အသားကုန် ကြုံးလုပတ်ော့မယန်ောြ…….”
မကြညရြှိန် တဈယောကြ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခလွှကြ…
“….မောင် …. မောငလြေး သဘော…”
နှမ်းလသွော အသံသဲ့သဲ့ဖြင့ြ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။ မန်တာနကြိဈစ ပြီးဆုံးအောငမြှငသ်ှားပြီမို့ ထွန်းထွန်းစိတတ်ှေ ပေါ့ပါးသှား၏။
ထို့ကြောင့ြ ကိုယကြို ရှေ့သို့ကုန်းလိုကပြှီး မကြညရြှိနလြကမြောင်းနှစ်ဖကြ အကြား လကလြွှိုလွှကြ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို တင်းနအေောင် ဖကကြာ ကိုယကြိုနောကသ်ို့ ဆုတ်၍ လီးတနကြှီးကို တဝကကြွောကြွောြ ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း ချင်ြး ပြနသ်ှင်းသည်။ စောစောကမူ မန်တာနကြိဈစအတွကြ အရေးပါလှှမ်းမိုးနသဖြေင့ြ စောကဖြုတအြရသာကို အပြည့အြဝ မခံစားနိုငခြဲ့။ မကြညရြှိန် စောကဖြုတကြှီး ကောင်းမှန်းတော့ သိ၏။ သို့သောြ ရှတရြ ဖတရြ အခေါကရြမှတေရြနှင့ြ ကာမကိဈစ ကာမအရသာကို ခံစားဖို့က နောကတ်န်းသို့ ရောကန်ခေဲ့သည်။
ယခုတော့ တာဝနတ်ှေ ပြီးဆုံးသှားပြီ။ စိတလြကပြေါ့ပါးခွင်းနှင့အြတူ ရှှလေိမျမောအြရကရြှိနလြေးကလည်း ပါနသဖြေင့ြ ထွန်းထွန်းစိတတ်ှေ အလှနတ်ကကြှှနသည်ေ။ တဈခကြခြှင်း မှနမြှန် အသှင်းအထုတလြုပပြေးနရသေညမြှာ စီးစီးပိုငပျိုင် ရှိလှန်းလှ၏။ မကြညရြှိန် စောကဖြုတကြှီးမှာ အုံထွားသလောကြ အတွင်းသား နုနုတွကလေည်း ပြည့တ်င်းလှသည်။
ထွန်းထွန်း၏ ကာမရာဂ စိတတ်ှကလေည်း စောစောကနှင့ြ မတူတော့။ ပို၍ ပြင်းထန် တကကြှှလာ၏။ နှားသိုးကြိုးပြတဟြု ဆိုရလောကအြောင် ကြမ်းချင်ြ ရမ်းချင်လြာ၏။ ထို့ကြောင့ြ မကြညရြှိန်၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို အပီအပြင် ထိထိမိမိ ဆုပကြိုငထြား၍ အသားကုန် ကြုံးကြုံးပြီး ဆောင့ပြါတော့သည်။
“……ဘှတ်…ဖြတ်…ဘှတ်….ဖြတ်… ဘှတ်… ဖြတ်…. ဖြစ်… ဖြတ်…ဖြပ်… ဖြစ်.. ဖြတ်….. ဖြစ်… ဖြတ်… ဖြပ်….”
“….အင့ြ… အမေ့… အမလေး…. မောင်…. မောငလြေး… ရယ်… အီး… အင့ြ… အမေ့… အားလားလား…. ရှီး… အမေ့… အမယလြေး… အင့ြ… အား… အမေ… အမေ..ရေ … အင့ြ….. အား….. အမလေးနောြ….”
လီးနှင့စြောကဖြုတတ်ို့ တွေ့ထိသံနှင့ြ မကြညရြှိန်၏ရမျမကြ ညီးသံတို့မှာ တဈခန်းလုံး ဆူညံလွှကရြှိပါတော့၏။ မကြညရြှိန် လကန်ှဈဖကကြလည်း ထွန်းထွန်း၏ခါးကို တင်းနအေောငဖြကလြွှကြ ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ ကော့ကော့ခံသည်။ တခါတခါ ဖငကြှောကြီးနှစ်ဖကကြို ရှုံ့ခွကြ၍ စောကဖြုတကြှီးကို ညှဈညှဈ ပေးလိုကစြဉြ ထွန်းထွန်းလချောင်းတဈခုလုံး ကဉွကြနဲ ဆိမ့ကြနဲ ယားယားတကသ်ှား၏။
တနဆြောငမြုန်းလပြည့မြို့သာ တောတ်ော့သည်။ အလှနအြိုမင်းမစွမ်းရှိသော အဖိုးကြီး အဖြားကြီးများမှအပ တဈရှာလုံးလိုလို စာသငကြွောင်းဝင်းထဲမှာ ရောကန်ကြေ၍သာ သူတို့နှစ်ယောကြ ကြမ်းချင်ြးတိုင်းကြမ်း ရမ်းချင်တ်ိုင်းရမ်းနကြသေညကြို မကြားမသိ မရိပမြကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ကုတငပြါ မနရေ တကြှီကြှီ အသံမှညကြာ ရမ်းခါလွှကြ ရှိနပေါတော့သည်။
ထွန်းထွန်း ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အလှနထြိမိ၏။ လီးထိပန်ှင့ြ သားအိမဝြကို ဆောင့မြိတိုင်း မူးမေ့မတတ် ကောင်းလှန်းလှသည်။ ကြှမ်းလိုကသ်ည့ြ အလိုးကလည်း စာဖြဲ့လောကသ်ည်။ ဒီလိုလီးမွိုးနှင့ြ ဒီပုံစံ အလိုးခံရသော မိန်းမတိုင်း တသကစြာ စွဲလောကအြောင် ထိမိလှန်းလှသည်။
ထို့အပြင် ထွန်းထွန်းလီးကြီးသည် သူမစောကဖြုတကြိုလိုးပြီး လူပျိုဘဝ နိဂုံးခွုပရြသညမြို့ မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ ရငတ်သိမ့သ်ိမ့တ်ုနမြွှ ရာဂပီတိတွေ တဖြားဖြား ဖြစ်နသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ကြုံရခဲသော အခွင့အြရေးကို အပီအပြင် အသုံးခသွည်။ စိတရြှိလကရြှိ ပကပြကစြကစြကခြံသည်။ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ဖူးယောငယ်ားကြှလာသည်။ တကိုယလြုံးလည်း ဓာတလြိုကသ်လို တဆတဆြတ် တုနလြှုပလြာသည်။
ထွန်းထွန်းလည်း ထို့အတူပင် လီးတနခြွောင်းကြီး တဈခုလုံး အီဆိမ့ယ်ားတကလြာ၏။
“…….မမ……ကောင်းလား ဟင်….”
“….အင်း… အား… အ…. ကောင်း… ကောင်းတယ်…. အီး..ရှီး… နာ.. နာနာ… လေး.. ဆောင့ြ…. အင့ြ… ဟုတပြီ… ဆောင့ြ… အား… အမလေး… အမလေး….အ… ဟုတပြီ… အမေ့….. အင့ြ…. ကြှတ်….. ကြှတ်….”
တကိုယလြုံး ခွှေးတွစေို့ထွကလြာသညအြထိ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ အားကြိုးမာနတ်ကြ ကုန်းကုန်းဆောင့သ်ည်။ မကြညရြှိနစြောကဖြုတကြှီးမှာ ဖူးယောင် ခုံးကြှနပြေီး စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေ သူ့လီးကြီးကို ဆှဲဆှဲညှဈနသညေဖြစ်ရာ ကြာကြာထိန်းခွုပ် မထားနိုငတ်ော့။ သို့သောြ အားတင်း၍ကား ဆောင့န်ပေါသည်။
“…..ဖြစ်…ဖြတ်… ဘှတ်…. ဗွဈ…. ဒုတ်…. ဖြစ်…ဇွတ်…. ဇွတ်… ဘှပ်… ဘှပ်… ဖြပ်.. ဖြတ်.. ပလှတ်…ဗွဈ.. ဗွဈ… ဒုတ်… ဒုတ်…”
“….အ…. အမေ့… အင့ျ… အ… အင့ျ… အမေ့… အင်…အီး…ဟင်း…အင့ျ… အ…အား… အမလေး…. အား….. မ.. မ…. မမ….. ပြီး… ပြီး…. ပြီး…ဟင်း.. ဟင်း… ဟင်း…”
မကြစြိစုံမှိတ် အံကိုကြိတပြှီး မကြညရြှိနအြားနှင့ကြော့အပေး ထွန်းထွန်း လီးတနကြှီးကလည်း အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့ြ ဆောင့ထြည့်ပစ်လိုကရြာ နှစ်ယောကလြုံး သုတရြပေူတွေ ပန်းထွကကြုန်၍ ပျိုငတ်ူ ပြီးသှားကြတော့သည်။
ထွန်းထွန်းက သုတရြပေူတွေ တပစွပြစွြ ထွကန်လွှကေကြပင် ၁၅ ခကြခြန့ြ ပစ်ပစ်ဆောင့လြိုကရြာ မကြညရြှိနတ်ကိုယလြုံး လထေဲမှောကတ်ကသ်ှားသလား အောင့မြေ့ရအောင် အလှန့အြလှန် ကောင်းလှသည့ြ ကာမအရသာကြီးကို တဝတအီ ကြီး ခံစားလိုကရြပါတော့သည်။
ထွန်းထွန်းကလည်း ပငပြန်းမောဟိုကကြာ မကြညရြှိန်၏ကိုယလြုံးပေါြ မှောကကြသွှားတော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား အတောကြှာကြာ ဇိမန်ှင့ြ မှိန်းနကြသေည်။ မတတ်ပရြပကြှီးဖြစ်၍ ထွန်းထွန်း ခွသလေုံး ကြှကသ်ားတွေ တင်းတောင့လြာသည်။ ဒီတော့မှ မကြညရြှိနကြိုယပြေါမြှ ခွာလိုကပြှီး သူ့အပေါပျိုင်း ခန်ဓာကိုယကြို မတလြိုကသ်ည်။ မကြညရြှိနကြတော့ မညသ်ည့စြကားမှ မပြောနိုငလြောကအြောင် နှမ်းလကြောင်းအီကြီးဖြစ်ကာ မှိန်းနသည်ေ။
အံ့သှစရာကောင်းသညကြ သုတရြတွေေ တောတ်ောမြွားများ ပန်းထွကသ်ှားသည့တ်ိုင် လီးတနကြှီးမှာ ပြော့ခွမသှေားသေးဘဲ မာကြောမှဲ မာကြောလကြြ ဆကရြှိနသေေးသည်။ ကာမဆန်ဒတွေ ပြည့ဝြသှားပြီဖြစ်၍ အားရကြနပေစြှား မှိန်းလကြရြှိသော မကြညရြှိန်၏ မကြန်ှာကို တစိမ့စြိမ့ကြှည့ရြင်း ထွန်းထွန်းစိတတ်ှေ ပြနလြညထြကြှလာပြန်၏။
အရှယန်ှင့မြလိုကအြောင် သှေးသားဆူးဖြိုးပြီး အကြောတွေ သနစြှမ်းလွှကရြှိကာ အပေးကောင်းလှသော မကြညရြှိနကြို သဘောကနွေ၏။ တပမြကန်ှဈသကန်ေ၏။ ဘတ်ထရီမီးရောငအြောကတ်ှင် တင်းရင်းမို့မောကြ စူကော့နသေော နုနုထွတထြှတ် နို့အုံကြီးနှစ်မှှာကလည်း ထွန်းထွန်း၏ ကာမရာဂစိတကြို အရှိနတ်ကအြောင် မှူဆှယန်ပြန်ေ၏။
စောစောက မန်တာနကြိဈစကြောင့ြ ရှေ့သို့မတိုးသာသော ကိလသော ရာဂစိတမြှာ ယခုအခါ တကိုယလြုံးသို့ ပြန့န်ှံ့သှားပြီဖြစ်၍ ရမျမကသ်ှေးတို့ကလည်း အခိုးအလွှံထွကမြတတ် ဆူပြကလြာပါတော့သည်။
ထွန်းထွန်းတဈယောကြ ဟိုဟိုဒီဒီ စိတကြူးရင်း မကြညရြှိန်၏ တင်းရင်းနုရှနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လကဖြဝါးနှင့ြ ခပဖြှဖြလေး ပြတသ်ပဆြုတခြွပေေးလိုကသ်ည်။ ဘေးသို့ကားထွကန်သေော မကြညရြှိန်၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို သူ့ပုခုံးပေါသ်ို့ မတငလြိုကသ်ည်။ ဒီတော့ စောကဖြုတကြှီးက ပိုကြပသ်ှား၏။
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိန်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အခွမှေ ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငလြွှကြ လီးတနကြှီးကို အဆုံးထိသှင်းမဆောင့ဘြဲ တဝကကြွောကြွောလြောကသ်ာ မှှုပသ်ှင်းကာ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ညှောင့လြိုး လိုးပေးသည်။
“……ပြိ…. ပြိ… ပြိ… ပလပ်…. ပလှတ်…. ပြိ… ဇွိ… ဇွိ…. ဇွဈ…. ပြိ.. ပြိ…. ပလှတ်…”
စောကဖြုတန်ှင့လြီးတနကြှီးက ဟာပေါကမြရှိအောင် ပြည့ကြှပန်သည်ေ ဖြစ်ရာ စောစောက ပြီးထားသော နှစ်ယောကလြုံး၏ အရတွကေေ စောကခြေါင်းထဲတွင် ခိုအောင်းနသေေးသည့အြတွကြ သံစဉကြ တမွိုးဖြစ်နသည်ေ။ ကယွကြယွလြောငလြောင် လည်းမဟုတ်။ ညငည်ငသ်ာသာလေး ထွကပြေါန်သည်ေ။
ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ပုခုံးပေးတငထြားသည့အြတွကြ ဖငဆြုံကြီး က ကုတငကြှမ်းနှင့ြ လှတလြှတန်ေ၏။ တခါတခါ လီးတနအြရပြေားတွကေ စောကစြိပြူးပြူးကြီးနှင့ြ ထိထိမိမိကြီး ပြတတ်ိုကမြိသည်။ ထိုအခါ ကဉွစြကန်ှင့ြ အတို့ခံလိုကရြသလို မကြညရြှိန် တကိုယလြုံး လှုပခြါသှားသည်။ စောစောက ငှိမသ်ကစြပြုနသေော ရမျမကသ်ှေးများမှာ ယခုတဖန် ပူနှေးလှုပထြစပြုလာသည်။ ထိုစဉြ…..
“…..ကြညရြှိန်…ရေ…. ဟေ့ … ကြညရြှိန်… အောကတ်ံခါး… လာဖြင့စြမ်း…”
မကြညရြှိနယ်ောကြာြး ကိုပေါစိနအြသံကြောင့ြ ခပမြှနမြှနည်ှောင့ရြင်း ကာမအရသာယူနသေော ထွန်းထွန်းခငမြွာ ကြကသ်ီးတွေ ဖငွြးကနဲထပြီး ခေါင်းနပန်းကြီးသှား၏။ မကြညရြှိနလြည်း မကြလြုံးစုံမှိတလြွှကြ ဇိမန်ှင့မြှိန်းခံနရောမှ မကြလြုံးအစုံ ပြူးကယွကြာ တုနလြှုပခြွောကခြွားသှားသည်။
ဤကဲ့သို့သော အခွအနေမွေိုးတွင် မိန်းမတွကေ ယောကြာြးတွထကြေ တပန်းသာ၏။ မာယာကြှယ်၏။ ညဏန်ီညဏန်ကမြွား၏။ မကြညရြှိနကြ အသာနဆေိုသည့ြ သဘောနှင့ြ ထွန်းထွန်းကို လကကြာပြသည်။
“….ဟေ့…. ကြညရြှိန်…. ကြညရြှိန်… ရေ… မနိုးသေးဘူးလား.. ဟ..”
ကိုပေါစိနအြသံက ထပပြေါလြာပြန်၏။ တံခါးကိုလည်း သုံးလေးခကြြ ပုတလြိုကသ်ည်။
“…..အင်… အင်း…. တောြ… ကို….. ကိုပေါစိနလြား….”
မကြညရြှိနကြ အိပခြငွမြူးတူးသံနှင့ြ လုပကြှံပြီး ထူးသံပြု၏။
“…အင်း… ဟုတတ်ယဟြ…. တံခါးဖြင့စြမ်း… အတောြ စောကအြိပကြှီးတဲ့ မိန်းမ… ငါက ပြနလြာမလားလို့ စောင့န်တော…”
“….အင်း….အင်း…လာပြီ…လာပြီ….”
ကိုပေါစိနအြသံကြားကတည်းက ထွန်းထွန်းက သူ့လီးကြီးကို ဆှဲနှုတထြားပြီး ဖြစ်သည်။ မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်းကို ကုတငအြောကဝြငပြုန်းရန် ဟနအြမူအယာ ပြလိုကြ၏။ ထွန်းထွန်းလည်း ကုတငအြောကြ ဝငပြုန်းလိုကလြသည်ေ။
မကြညရြှိနကြ ထမီတဈထည် ကောကစြှပလြိုကပြှီး အပေါအြင်ျကြီဝတကြာ အောကထြပဆြင်းသှားသည်။ တံခါးဖြင့ပြေးပြီး အပြငဖြကြ သေးထွကပြေါကန်စဉြေ ကိုပေါစိန် အပေါထြပသ်ို့ တကလြာသည်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲ တန်းဝငသ်ှား၏။
ကိုပေါစိန် ဝငလြာသည့အြတွကြ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ နှလုံးခုနမြှနကြာ ဇောခွှေးတွေ ပြနန်ေ
သည်။ ကိုပေါစိနကြ ကုတငစြောင်းတွင် ခွတွေဲလောင်းခထွိုငကြာ ခါးပိုကထြဲက ပိုကဆြံတွကေို ရတွကေန်ေ၏။ အားလုံး စုစုပေါင်း ငါးထောငကြွောန်ိုငခြဲ့၏။ ပိုကဆြံတွကေို စားပြဲပေါလြှမ်းအတင် ရှှလေိမျမောအြရကပြုလင်းကို တွေ့သှား၏။
ဦးပေါစိနကြ အရကပြုလင်းကို ပါးစပန်ှင့တ်ေ့လွှကြ ဘိလပရြသေောကသ်လို သောကခြသွည်။ အခွိုပန်းကန် နှစ်လုံးစာလောကြ ဝငသ်ှားသည်။ ထိုစဉြ မကြညရြှိန် ရောကလြာ၏။ အရကပြုလင်းကို စားပြဲပေါပြှနထြားရင်း ……
“….ဒီ…. အရကပြုလင်းက ဘာလုပထြားတာလဲ….”
“…..တောပြှနလြာရင် သောကဖြို့လေ…. တကထဲ … ဖဲက မိန်းမထကြ ကောင်းနလေိုကတ်ာ….. အခုမှ… ပေါလြာတယ် … ဟှန်း.. မပြောလိုကခြငွဘြူး…”
မကြညရြှိနကြ မကြစြောင်းထိုးကာ မကြနပေသ်ော အမူအယာနှင့ြ ကိုပေါစိနကြိုပင် ပြနဟြောကလြိုကသ်ည်။ မကြညရြှိန် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကိုပေါစိန် သိလိုကသ်ည်။ ခါတိုင်းလည်း လငမြယား မလိုးခင် အရကသ်ောကန်ကဖြှေဈ၏။
“……မသိဘူး….ရော့…….”
မကြညရြှိနကြ ဖြာအောကတ်ှင် ထိုးထားသော ပိုကဆြံအလိပကြို ကိုပေါစိနလြကထြဲ ခပဆြောင့ဆြောင့ြ ထည့်ပေးလိုကသ်ည်။ ကိုပေါစိန် ရတွကေကြှည့ရြာ ၂၅၀၀ိ/ ဖြစ်၏။
“….ဟား …. ၇၅၀၀ိ/ တောငရြှိနပြေီ.. ဟေ့… မင်းအတွကြ ဆှဲကြိုးတဈကုံး ဝယပြေးမယ် … သိလား….”
(မှတခြကြြ။ ထိုခတ်ကေ ရှှဘေိုမနောဆံ အကောင်းစား အသန့တ်ဈပြညမြှ ၈ိ ၅၀ ပြား ခတ်ဖြေဈ၏။)
မကြညရြှိနကြ မကြနပေဟြနဖြှင့ြ မကြန်ှာကို စူပုပထြားလိုကြ၏။ မကြန်ှာက ပုတသ်ိုးနသေောလြည်း ရငထြဲတွငမြူ သူ့ယောကြာြးနိုငလြာသော ငှတွကေေိုကြည့်ြ၍ ဘုရားပြဲလှည့န်သည်ေ။ ကိုပေါစိနမြကြန်ှာက ငှလေောဘတွတကေကြာ ပြုံးရှှငန်ေ၏။ မကြညရြှိန် မကြန်ှာကို ဆှဲမော့လိုကပြှီး……
“….မိန်းမကလည်းကြာ….. တဈညတလလေေး မလုပရြတာများ.. ဖြစ်နလေိုကတ်ာ… မနကဖြှန် ညကမွှ… မင်းကြနပေအြောင်… လုပပြေးမယ်.. သိလား… ကဲ… ကဲ… မင်းစောကဖြုတကြို ယကပြေးမယကြှာ…. ကြနပေပြလား…”
ကိုပေါစိနကြ စောကဖြုတယ်ကပြေးမည် ဆိုသဖြင့ြ ထွန်းထွန်း ပြုံးလိုကမြိသည်။ မကြညရြှိနကြ အလိုမကဟွနဖြှင့ြ မကြန်ှာကို ဆတကြနဲ လှှဲပစ်လိုကသ်ည်။ ငှအပေေါြ စူးစိုကန်သေော တဏှာလောဘက မိန်းမစောကဖြုတအြပေါြ သကရြောကမြှု အားနည်းနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ကိုပေါစိန် အသဲအသန် ချော့နရသေည်။ ဒီနေ့အဖို့ ကိုပေါစိနတ်ဈယောကြ လကတ်ှေ့ လာဘတ်ှေ ပြင့န်သည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ဖဲဝိုင်းကို ပြနသ်ှားရမည်။
“…..ကဲပါ…. မိန်းမရာ…. စိတကြောကမြနပေါနဲ့ကြာ…. နကဖြနည်…. စိတခြွ… နိုငစြရှိရင် …ဆကန်ိုင်ဦးမှာ…. အဲဒီတော့.. ပြေးလိုကြဦးမယန်ောြ…”
ကိုပေါစိနကြ ဘယလြိုချော့ချော့ မကြညရြှိနကြ မကြနပေတ်ဲ့ အမူအယာဖြင့ြ မကြန်ှာကြော တင်းထားသည်။
“………ကဲ..ကဲ…မင်း..ကြနပေအြောင်…”
ကိုပေါစိနကြ ကုတငအြောကဆြင်းလွှကြ ကြမ်းပေါြ ဒူးထောကလြိုကပြှီး မကြညရြှိန်၏ ထမီကို ပင့လြှနလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ပေါငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲလိုကြ၏။ ထို့နောကြ သူ့မကြန်ှာကို စောကဖြုတကြှီးနား တိုးကပလြိုကပြှီး စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို လကန်ှင့ဖြှဲကာ လွှာကြမ်းကြီးဖြင့ြ ယကပြါတော့၏။
“…..ပလပ်…ပြတ်….. ပလပ်… ပြတ်…. ပြတ်…. ပလပ်…”
လွှာကြမ်းကြီးက စောကဖြုတအြတွင်းသား နီနုနုတွကေို ပြတတ်ိုကလြွှကြ အကြဲကြောင်း ထိပရြှိ စောကစြိပြူးပြူးကြီးကို ပြတထြိုးမိသှားရာ မကြညရြှိနခြန်ဓာကိုယမြှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ကော့ကော့တကသ်ှား၏။
ကိုပေါစိန် ကုတငအြောကဆြင်းပြီး ဒူးထောကထြိုငလြိုကကြတည်းက ထွန်းထွန်းတဈယောကြ ကြောကဒြူးတုနလြွှကရြှိ၏။ ဘုရားတနရသေည်။ စောကဖြုတကြို တပြတပြှတ် ယကန်သေော အသံကိုလည်း အနီးကပကြှားနရသေညဖြစ်ရာ သူ့စိတထြဲ တမွိုးကြီး ခံစားနရေ၏။ ကြောကစြိတမြှ မခံချင်စြိတ် အသှင် ပြောင်းသှားသည်။ ကိုပေါစိနကြို ထထိုးပစ်ချင်စြိတတ်ှေ ပေါကန်သည်ေ။ သူ့စိတကြို မနည်းကြီး ခွုပတ်ည်းထားရ၏။ တဈမိနဈကြောကြွောလြောကရြှိသောအခါ ကိုပေါစိန် ထရပလြိုကသ်ည်။
“….ကဲ… မိန်းမ ကြနပေတ်ော့နောြ…. မင်းစောကဖြုတကြ အရတွေေ… တောတ်ောတ်ောင် ထွကန်တောဘဲ… ငါသဘောပေါကတ်ယသ်ိလား… မင်းကိုခစွလြှန်းလို့ စောကရြတွကေေို ငါ အကုနယ်ကပြှီး… မှိုခလွိုကတ်ယ်…. အဟင်းဟင်း.. ကြနပေတ်ယမြဟုတလြား… သှားမယ်…. နောြ…… တံခါးပိတလြှည့ြဦး…”
ကိုပေါစိန် အခန်းထဲမှ ထွကသ်ှား၏။ လှကေားပေါြ ရောကသ်ောအခါ ….
“…..ဟာ…. အခုမှ သတိရတယ်… မိန်းမရေ… မနကစြောစော ထနောြ.. ထွန်းထွန်းက … ပံ့သကူပစ်မှာတဲ့ဟ…..”
“…..ဘယကြ…. ထွန်းထွန်း..လဲ…”
“…ဟောဗွာ…. အ… ပါ့.. ကြာ…. အခု အကြှေးအမှေး… စတုဒီသာလုပတ်ဲ့ အိမကြ… ထွန်းထွန်းလေ…. ကောငလြေးက… လူထူးလေးဟ… ကိုရငဘြဝမှဲပြီ အောကမြေ့နတော…. အဟင်းဟင်း…. မိန်းမလိုချင်လြို့… ထွကလြာပုံရတယ်…”
“….လိုချင်ယ်ုံတငမြကဘူးဗွို့…. အခု… ခငမြွား… မိန်းမကိုတောင် လိုးနပြေီ…”
ဟု ထွန်းထွန်း စိတပြေါကပြေါကန်ဲ့ အောထြည့လြိုကခြငွသ်ည်။ စောစောက ကိုပေါစိန် သူ့မိန်းမစောကဖြုတကြို ယကပြေးနတောကို ထွန်းထွန်း မနာလို မကြနပေဖြစ်နေ၏။ သူနှစ်နှစ်ကာကာကြီး လိုးပေးနသေော မကြညရြှိနအြပေါြ သူ့မသိစိတကြ စွဲလန်းတွယတ်ာနပြေီဖြစ်ရာ သူ့ပိုငမြယားဟု မှတယ်ူထားလိုကပြုံရ၏။
အောကထြပ် တံခါးဆင်းပိတပြှီး မကြညရြှိန် အပေါထြပ် ပြနတ်ကလြာသည်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အခန်းတံခါးကိုပါ ဂကြခြထွားလိုကသ်ည်။
“….မောငလြေး….လာတော့လေ…”
ထွန်းထွန်းက မကြနပေစြိတကြှောင့ြ ကုတငအြောကတ်ှင် ပကပေန်ေ၏။
“…..ဟောတော့…လာပါလို့ဆိုနေ…”
ထွန်းထွန်းက ပကပေမြှဲ ပကပေန်ေ၏။ မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်း ကြောကန်သညေဟြုထငကြာ ကုတငအြောကင်ုံ့ဝငကြာ လကဆြှဲခေါသ်ည်။ ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနလြကကြို ပုတထြုတလြိုကသ်ည်။ မကြညရြှိနကြလည်း ဇွတကြိုဆှဲခေါသ်ည်။ ဒီတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား အပြငရြောကလြာ၏။
ထွန်းထွန်းက ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးဖြင့ပြင် မတတ်ပရြပန်သည်ေ။ ပေါငကြှားက လီးတနကြှီးကမူ တောငမြှဲတောငန်သည်ေ။ မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်းလီးတနကြှီးကို ခပဖြှဖြ ဆုပကြိုငရြင်း…
“……ကြည့်စြမ်း…… ထွားလိုကတ်ာလှနရြော…. အလိုးသန်… အပျိုးမှန်… အဖိုးတနတ်ဲ့ … ခစွစြရာလီးကြီးပါလားနောြ….”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိန် စကားကို လုံးဝဂရုမစိုကဘြဲ ကုတငအြောကရြှိ သူ့ပုဆိုးနှင့ြ အင်ျကြီကို ကောကဝြတမြညပြှုသည်။ မကြန်ှာကလည်း စူပုတန်ေ၏။ ထွန်းထွန်း အပြုအမူအကြောင့ြ မကြညရြှိန် ပြာယာခတသ်ှားသည်။
“….ဒါ..ဒါက… ဘာ… ဘာလုပတ်ာလဲ.. ဟင်… မောငလြေး…”
မကြညရြှိနအြသံက ငိုသံပါနသည်ေ။
“…..ပြနမြလို့…. ခငမြွားယောကြာြးကို ဆကလြိုးခိုင်းတော့…”
ထွန်းထွန်းက မာကြောကြော ခပဆြတဆြတ် ပြောလိုကသ်ည်။ မကြညရြှိန် အခုမှ သဘောပေါကသ်ှားတော့သည်။ ထွန်းထွန်းတဈယောကြ သူ့ယောကြာြးကို မနာလို ဖြစ်နပေုံရသည်။ မကြညရြှိန် ပို၍ ကြညန်ူးသှားသည်။
လူပျိုစဈစဈ၏ လီးကိုလည်း အလိုးခံရသေးသည်။ ထိုလူပျိုလေးကလည်း သူမကို စွဲလမ်းနသည်ေ။ စွဲလမ်းစိတကြှောင့သ်ာ မနာလိုစိတ် ဖြစ်ပေါရြသည် မဟုတပြါလော။ သို့သောြ လွှပတ်ပြကြ ဉာဏအြရာတွင် မိန်းမတွကေို လိုကမြမှီ။ ကြနပေတ်ာကို မကြနပေခြငွြ ယောငဆြောင်၍………
“….အမလေး.. ဟဲ့… ဖြစ်နလေိုကတ်ာနောြ… ကိုယခြငွြးစာစိတလြေးလည်း ထားပါဦးရှငရြဲ့…. ရှငကြမွဆီလာတာ လကဖြှဲ့စီရငဖြို့လာတာ မဟုတလြား… ဖာသညလြို သဘောထားပြီး ပိုကဆြံပေးလိုကတ်ာ… မဟုတလြား… ဟင်…. ဒါနဲ့များ…”
ထွန်းထွန်း နားလညသ်ှားသည်။ သူ့ကို ကာကြယဖြို့ မကြညရြှိန် မာယာပရိယာယ် သုံးရပုံကို သဘောပေါကသ်ှား၏။ မကြညရြှိန်၏ လွှပတ်ပြကြ မာယာဉာဏကြိုလည်း စိတထြဲက လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ခွီးကြူးမိသည်။
“…..တောင်းပနပြါတယ်… မမရာ… သည်းခံပါနောြ… မ.. မမ.. ကြေးဇူးကြောင့ြ လကဖြှဲ့ အစီအရင်.. အောငမြှငရြတာပါ ..နောကလြဲ… ကူညီနောြ… မ… မ..”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနကြို သိုင်းဖကထြားရင်း ချော့၏။ မကြညရြှိနကြ မကြန်ှာကြော တင်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“…….တောပြှီ…..မကူညီတော့ဘူး…”
“…..ကူညီပါ…မမ..ရာ…နောျ…နောျ…လို့…”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနပြါးကို ဆှဲယူလွှကြ အားရပါးရ နမ်းရှိုကပြဈလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ နှုတခြမ်းအစုံကို ခပကြှမ်းကြမ်း စုပလြိုကသ်ည်။ မကြညရြှိန် လကအြစုံကလည်း သူ့လညပြင်းကို သိုင်းဖကထြားလိုကသ်ည်။ ထွန်းထွန်း၏ လီးတနကြှီးက ဆီးခုံမို့မို့ကြီးကို ဖိထောကထြားသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပလြို့ အားရတော့မှ။
“……ကဲ..မ..မ…..နှုတဆြကပြှဲအဖြစ်… တဈခွီလောကြ လုပရြအောငန်ောြ…”
“..ဟင့ျ..အင်း…”
“….လုပပြါ…မမ..ရာ…တကယခြစွလြို့ပါနောြ…”
“….ဟင့အြင်း…”
“….မမ…က… တကယ်… မခစွဖြူးပေါ့.. ဟုတလြား…”
“….ဟင့အြင်း…”
“….ကဲ…စိတမြရှညတ်ော့ဘူး..ဗွာ…ကဲ…”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနကြို ကုတငဘြကလြှည့လြိုကပြှီး ကုတငစြောင်းပေါြ လကထြောကစြသည်ေ။ မကြညရြှိနကြ တောင့တ်ောင့ကြုန်းကုန်းကြီး လုပန်ေ၏။ ထွန်းထွန်းက တောင့ထြားသော ခါးကို အောကသ်ို့ဖိခသွည်။
ခါးအညှှတတ်ှင် ဖငအြိုးဝင်းဝင်းကြီးနှစ်လုံးက အကကြှဲ စွင့ကြားလာသည်။ ထွန်းထွန်းစိတတ်ှေ နှားသိုးကဲ့သို့ တရှူးရှူး ဖြစ်လာသည်။ မကြညရြှိန်၏ ဖငအြိုးကြီးနောကတ်ည့်တည့်တွင် မတတ်ပရြပကြာ ခါးသှယကြို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကြ၏။
အကြောတွေ အပျိုင်းပျိုင်းထကာ တောငမြတန်သေော သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတအြဝသို့ မှန်းထိုးသည်။ လကန်ှင့ြ အသအချော မကိုငဘြဲ အရမ်းကာရော စွတထြိုး၏။ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့အြထိုးတွင် စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး အောင့တ်ကသ်ှားသည်။ မကြညရြှိန် ခါးကို ဆတကြနဲညှှတကြာ ဖငဆြုံကြီးကို ပင့မြှှောကလြိုကသ်ည်။ ထိုအခိုကဝြယ် ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ော လီးတနကြှီးက စောကဖြုတအြဝနှင့ြ ခွိနသ်ားတည့်ကာ တရှိနထြိုး တိုးဝငသ်ှားသည်။
“…..ဗစြျ…ဗစြျ…ဗစြျ… ဗွဈ… ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဇွတ်… ဇွိ…….. ဖြစ်….”
“….အ..အား…အ..အ… အင့ျ… အင်း… အင့ျ… အား… ကြှတ်… အင့ျ… အင့ျ… အမေ့… အား…. ရှီး… ကြှတ်…. ကြှတ်….”
မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ ကုတငကြှမ်းပြငပြေါသ်ို့ မှောကကြသွှားသည်။ ဖြင့ဖြှင့ထြှားထွား စွင့စြှင့ကြားကား ဖငအြိုးဝင်းဝင်းကြီးက ပို၍ မှောကကြှှလာသည်။ ထွန်းထွန်းစိတတ်ှေ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့ဆြောင့လြိုးပါတော့သည်။
“….ဖြတ်… ဖြတ်… ဖြတ်… ဘှပ်…. ဖြတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ…. ဖစြျ… ဇွတ်…. ဖြတ်… ဘှပ်…”
“…အ.. အမလေး… ကြှတ်… ကြှတ်…. အင့ြ.. အမေ့… အင့ြ… အင့ြ… အ…. ရှီး… အမလေး…. …. ကောင်းလိုကတ်ာ…. အား… လား… လား…. ကြှတ်… ကြှတ်… ကောင်းလိုကတ်ာ… မောငလြေးရယ်…. ရှီး… ထိ… ထိ… လိုကတ်ာကြယ်… အင့ြ…. ဘှတ်.. ဆောင့ြ…ဆောင့ြ…… ဟုတပြှီ…. အင့ြ… အမေ့….. နာ…နာ… နာနာလေး ဆောင့စြမ်းပါ… အင့ြ… အား..”
မကြညရြှိနကြ သူ့ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ ပစ်ပစ်ခံသလို ထွန်းထွန်းကလည်း နှားသိုးဆောင့ြ ဆောင့သ်ည်။ အခကြပြေါင်း ၅၀ ကြောလြောကတ်ှင် စောကဖြုတကြှီး တဈခုလုံး ပြင့ကြနထြှကမြတတ် ယားကြှတင်းတကလြာသည်။
စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ ထွန်းထွန်းလီးတနကြှီးကို အားရပါးရ ညှဈထည့်လိုကသ်ည်။ ထွန်းထွန်းတကိုယလြုံး တုနခြါကဉွတ်ကသ်ှားပြီး လရပေူတွေ ဒလဟေော ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။ မကြညရြှိနမြှာလည်း ဓာတလြိုကသ်လို တဆတဆြတတ်ုနလြွှကြ ဟင်းကနဲ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းရှညကြှီးတွဆှေဲကာ စောကရြပေူပစွပြစွတ်ှေ ပန်းထွကကြုနပြါ၏။
ထွန်းထွန်းမကြန်ှာက မကြညရြှိန်၏ ကြောပြင် ဖြေးဖြေးကြီးပေါြ မှောကကြသွှားသည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ တဆတဆြတလြှုပလြွှကြ ထွန်းထွန်းလီးတနကြှီးကို ဆှဲဆှဲညှဈနသည်ေ။ ညှဈခကြတ်ိုင်းတွင် လရပေူတွကေ ဗစွကြနဲ ဗစွကြနဲ ထွကန်ဆေဲဖြစ်သည်။
နှစ်ယောကသ်ား အတောကြှာကြာ မှိန်းနလေိုကကြှ၏။ ကာမအရသာထူးကြီးကို အတူတကြ ပြည့ပြှည့ဝြဝ ခံစားနကြသေည်။ သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတထြဲစိမပြှီး မန်တာနကြို စိတထြဲက ရှတလြိုကသ်ည်။
“…ဥုံ မုစလိန်ဒာ တောသာယာ လာသည့မြုဆိုး.. ငါ့ကို လိုး… လိုးသညကြိုလည်း ငါမသိ… ဝငလြေ တစိစိ…”
၃၇ ခေါကြ စိတကြမှန်းရှတအြပြီး သူ့လီးတနကြှီး ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။
“….ဗလှတ်…ဘှတ်…ဘှတ်…”
ဟူသော အသံကို ဖြစ်စလွှကြေ လီးတနကြှီးမှာ စောကဖြုတထြဲက ကြှတထြှကလြာ၏။ ကိုရှှလေီးခငမြွာ ဒီတခါတော့ မာနဟြုနလြွော့ကသွှား၏။ ထွားဆဲ ကြီးဆဲ သနမြာဆဲ ဖြစ်သောလြည်း စောစောကလို မာနအြဟုနထြကာ မတောငရြှာနိုငတ်ော့ပေ။ တရားသူကြီးရှေ့ရောကန်သေော တရားခံပမာ ငေါငင်ေါငကြှီး ငိုကဆြင်းလွှကြ ရှိပါတော့သည်။
——————————————
နံနကြ ၅ နာရီခွဲအခွိနတ်ှင် မကြညရြှိနတ်ဈယောကြ သူ့ယောကြာြးဘေးတွင် ထိုငလြွှကြ ယောကြာြးပုခုံးပေါြ ခေါင်းမှေးတငကြာ ဖဲစဉထြားပုံကို ကြည့်န်ေ၏။ ဘာလာလာ သူ့ယောကြာြး ဒေါင်းတော့မည်။ ထိုစဉြ ပစ်ဖဲကို မကောကဘြဲ တဈခပြဆြှဲ၍ လကဝြါးနှင့ြ အသာအုပပြှီး ပြတဆြှဲကြည့်လြိုကရြာ……
“…..ဟား…ဂြိုကာ…ဒေါင်းပြီဟေ့…”
မကြညရြှိနကြ ငှပေုံတွေ လိုကသ်ိမ်းလိုကသ်ည်။ ထိုစဉြ
“….ကဲ….ကဲ…ဖဲဝိုင်းတွေ သိမ်းတော့ဟေ့…. ကာလသားတွကေ… ထမင်းကြှေးဖို့ ပြငဆြငကြှတော့…”
ထွန်းထွန်းအဖကေ ဝိုင်းတွေ ရပခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ထွန်းထွန်းက သူ့အဖနေောကမြှ ကပပြါလာရင်း မကြညရြှိနတ်ို့ဝိုင်းဆီ ရောကလြာသည်။ ကိုပေါစိနကြ လကန်ှဈဖကကြို ဆန့တ်န်းရင်း အကြောဆန့န်ရောမှ ထွန်းထွန်းကို မှငသ်ှားသည်။
“….ဟေ့…ထွန်းထွန်း… ပံ့သကူ ဖြကပြှီးပလားကြ…”
“….ဟုတကြဲ့…ဖြကပြှီးပါပြီ….ဦးလေးစိန်…”
“…..ငှေ…ဘယလြောကပြါလဲ..ဟ…”
“…..ထောင့င်ါးရာ…”
မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်းကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထိုအကြည့်မြကြဝြန်းထဲတွင် အဓိပျပါယပြေါင်းများစွာပါ၏။ ထိုအဓိပျပါယကြို ထွန်းထွန်းသာ သိလိုကြ၏။ “….ည ၁၁ နာရီ..” ဟု ဖြစ်သတည်း….။
ပြီးပါပြီ။