အောစာအုပ်

ခန်ျထားရဈမယ်ဆိုလည်း ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ အခစြျရယ်

ခနွထြားရဈမယဆြိုလည်း ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ အခစွရြယ်
ရေးသားသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့ျ

အခန်း ( ၁ )

ရနကြုနမြှို့ – မှောကြဥကျကလာ ရပကြှကမြှာနထေိုငသ်ော အဈကိုဖြစ်သူထံ သှန်းဆကန်ဒီ ရောကရြှိနသည်ေ။ အရပ် မနိမ့မြမှင့ြ ဆံပငမြှာ ခါးလယလြောကထြိ ဆံကစွအြမှဲကစွလြေ့ရှိသည်။ ခန်ဓာကိုယမြှာ အမိုကစြားနှင့ြ ပုရိသအပေါင်း လညပြှနင်ေးကြည့်ရြသည့ြ အလှပိုငရြှငလြေး၊ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအပေါကြ မှဲ့လေးနဲ့ ရယလြိုကရြင် သှားတကကြလေးက အရမ်းဆှဲဆောငမြှုရှိသည်။ မန်တလေးသူ ညိုချောလေးပေါ့ ။ ဦးစီးအရာရှိ နရောအတွကြ နပြညေတ်ောတ်ှင် လွှောကထြားရာ နောကဆြုံးအဆင့ြ လူတွေ့လာဖြရန်ေ ရောကန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။

လူတွေ့ စာမေးပြဲဖြပြေီးသဖြင့ြ မန်တလေးသို့ ပြနရြန် ကားလကမြှတဝြယပြှီး ခဏနားနစဉြေ အဈကိုဖြစ်သူ၏မိန်းမ မသဇင် ကိုးကြယန်သေော ဘိုးတောတ်ဈယောကြ ရောကလြာသည်။ အဈကို၏ မိန်းမသည် နတ် – ဝိဇျဇာ – ဘိုးတောမြွား ယုံကြညကြိုးကြယန်သဖြေင့ြ အိမသ်ို့ ဗဒငေကြိဈစ – နတကြိဈစများနှင့ြ မကင်းသူများ ဝငထြှကသ်ှားလာနသညေကြို တွေ့နရသေည်။

ဘိုးတောမြှာ ခေါင်းရင်းခန်းတွင် ထိုငပြှီး မသဇငန်ှင့ြ စကားပြောနသည်ေ။ သှန်းဆကန်ဒီမှာ မနကဖြှန် ပြနရြနအြတွကြ အဝတစြားများကို ခွရင်ေးဘကအြခန်း၌ မီးပူတိုကန်သည်ေ။ ဘိုးတောကြ ခေါင်းရင်းခန်းအဝငတ်ှင် ခွရင်ေးဘကအြခန်းရှေ့ ဖြတရြသဖြင့ြ မီးပူတိုကန်သေော သှန်းဆကန်ဒီအား မှငသ်ှားရာ

” ဇငဇြင် ဟိုကလေးမလေးက နင့ည်ီမလား ကိုယလြုံးက မိုကတ်ာ ဖငကြှီးတွကေ ကားပြီး အိစကန်ာဟာ ”

” ရှုးးး တိုးတိုးပြောပါရှင်။ အဲ့ဒါ ကမွယောင်ျကြားရဲ့ ညီမရှင့ြ။ အိမမြှာ အရာရှိစာမေးပြဲဖြဖေို့ ခဏတည်းတာပါ နကဖြနဆြို ပြနမြှာ ”

သှန်းဆကန်ဒီမှာ မိမိအကြောင်းပါလာသဖြင့ြ ခေါင်းရင်းခန်းဖကသ်ို့ ကြည့်ရြန် အပေါကလြိုကရြှာရာ အပေါကသ်ေးသေးတဈခု တွေ့လိုကရြသည်။ ချောင်းကြည့်လြိုကရြာ မသဇငကြ ဘိုးတောပြုဆိုးထဲ လကသ်ှင်းကာ ဂွင်းထုပေးနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

” အိုရျ ”

မန်တလေးမှ ခစွသ်ူ မောင့ကြို သတိရလိုကသ်ည်။ မောငန်ှင့ြ ရုပရြှငအြတူကြည့်လြငွြ မောငကြ နောကဆြုံးတမ်း အမြဲတမ်းဝယသ်ည်။ ရုပရြှငစြပြလို့ မီးမိတသ်ညန်ှင့ြ မောငကြ နို့စို့ ပြီး စောကပြတလြေးအား နိုကပြေးတတသ်ည်။ သူမ ပြီးတဲ့အခါ ပုဆိုးကို ခကြပြေါထြိလှနပြေးပြီး မောငကြ သူ့လီးအား ဂွင်းတိုကခြိုင်းလေ့ရှိသည်။ တွေးနစဉေမြှာ မသဇငမြှာ ဘိုးတောလြီးအား အပြငမြထုတသ်ေးပဲ ပုဆိုးပေါမြှ နမ်းရင်း လီးထိပန်ရောလေးအား သှားလေးဖြင့ြ ကိုကကြိုကြ စွနသည်ေ။ ထို့နောကြ သှန်းစကန်ဒီအခန်းဘကြ လှည့ကြာ

” ညီမလေးရေ သှန်းဆကြ ဗိုကဆြာရင် လမ်းထိပကြ မုန့ဟြင်းခါးသှားသောကန်ောြ ”

သှန်းဆကန်ဒီက ပါးသည်။ အိပခြငွမြူးတူး အသံလေးဖြင့ြ

“သမီးပငပြန်းလို့ ခဏအိပမြှာ အဈမရေ မစားတော့ပါဘူး ”

အိပခြငွယ်ောငဆြောငကြာ ဟောကသ်ံလေးများ ဟောကပြှလိုကသ်ည်။ ခဏအကြာမှာ ခုန အပေါကလြေးထဲ ပြနခြွောင်းရာ မသဇငသ်ည် ဘိုးတောပြုဆိုးအောကန်ားစလေးအား ပေါငရြင်းထိဆှဲကာ လီးထိပပြေါရြုံလေး ဒဈကြီးအားထုတကြာ လွှာလေးဖြင့ြ ထိုးပတစြုပန်တေော့သည်။ ဘိုးတောကြ မသဇငခြေါင်းလေးအား ဖြဖြလေးပြတန်ရင်ေး ဇိမခြံနသည်ေ။

ထို့နောကြ မသဇငကြ လီးထိပလြေးအား တပြှတပြှှတန်ှင့ြ အားရပါးရ စုပပြေးလိုကရြာ လရညထြှကခြါနီး လီးထိပတ်ည့တ်ည့ြ၌ ပါစပလြေးဟပေးထားသည်။ ဘိုးတောကြ ပုဆိုးအား ခါးထိဆှဲတငပြှီး ဂွင်းထုနရော ခဏအကြာတွင် မသဇငပြါးစပလြေးထဲ လရညဖြှူဖြူများ ဗစွကြနဲ့ဗစွကြနဲ့ တိုးဝငသ်ှားတော့သည်။ သှန်းဆကန်ဒီလည်း စောကဖြုတလြေးမှာ အရညလြေးများရှှဲသှားရသည်။

နောကရြကြ မနကတ်ှင် ရနကြုနကြားကြီးကြင်းမှ ရနကြုန် – မန်တလေး အမှနလြမ်းမကြီးအတိုင်း အိတစြပတကြားကြီးပေါတ်ှင် သှန်းဆကန်ဒီတဈယောကြ လိုကပြါလာခဲ့သည်။ ညပိုင်းတွင် မန်တလေး ကားကြီးကြင်း ကြှဲဆညကြနသ်ို့အရောကြ အိမသ်ို့လာကြိုပေးရန် ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။ နာရီဝကအြကြာတွင် CZI ဆိုငကြယလြေးဖြင့ြ သားငယ် ရောကလြာသည်။

” သှန်းရေ နငတ်ို့အိမကြ မအားလို့ ငါလာကြိုတာ တကြ သှားစို့ ”

” အံမယ် ဒီလိုဆိုတော့ ငါ့တပည့ကြ လိမျမာသားပဲ ”

သှန်းဆကန်ဒီမှာ ငယသ်ူငယခြငွြးလည်းဖြစ် ခွံချင်ြးကပရြကန်သေော သားငယအြား လှမ်းစလိုကသ်ည်။

“ဒေါရြှှသှန်ေး မှနမြှနတ်ကြ။ ပေး အထုပတ်ှေ ဆိုငကြယရြှေ့ညှပလြိုကမြယ်။ ငါဘောလုံးပြဲကြည့်မြလို့ ဒီကနေ့ မနယ်ူပြဲလာမှာဟ မှနမြှနလြုပ် သှားမယ် ”

———————————

ကနွော့န်ာမည် ဘုန်းပြည့စြုံ။ အရပကြ ၅ ပေ ၈ လကမ် ပါ။ ကြောင်းပြီးသှားသဖြင့ြ ကြနပြွူတာသငတ်န်းတကကြာ သူငယခြငွြးများနှင့ြ ရှယယ်ာ ဖုန်းအရောင်းဆိုငလြေး ဖြင့ထြားပါတယ်။ အသားဖြူဖြူ ဆံပငတ်ိုတိုနဲ့ ရုပရြညကြတာ့ တအားချောတဲ့ဘကမြပါပမယေ့ြ ကြည့်ကြောင်းပါတယ်။ မနေ့ညက ခစွသ်ူလေး ပြနရြောကသ်ဖြင့ြ ဒီနေ့တွေ့ရန် ကုသိုလတ်ောြ ဘုရားရှေ့က အအေးနှင့ြ မုန့မြွိုးစုံ တွဲရောင်းသော ဆိုငလြေးတွင် ခွိန်းလိုကတ်ယဗြွာ။

” ဟဲလို ”

ခစွသ်ူဖုန်းထဲမှ သူစိမ်းယောင်ျကြားတဈယောကအြသံမို့ ကနွောြ နာကငွစြိတပြကြမြိတယ်။ မနကအြစောကြီးဗွာ ဖုန်းက ခစွသ်ူအိပခြန်းထဲ ရှိနတေဲ့ခွိန် စဉြးစားကြည့်ဗြွာ။

” သှန်းဆကန်ဒီဖုန်း မဟုတလြား ခငမြွ ”

အသံ ခဏတော့ တိတသ်ှားသည်။ ကနွောဘြယသ်ူဆိုတာ သိပုံရနသည်ေ။ ခဏကြာမှ

” အောြ – ကိုဘုန်းပြည့စြုံ ထငတ်ယ် – ခဏကိုငထြားနောြ အဈကို ”

ဖုန်းရှေ့သှားသံ ကြားနရသေည်။ ရသေံများလည်း ကြားနရသေည်။

” ကိုဘုန်းပြည့စြုံရေ သှန်းဆကကြ မအားသေးဘူးတဲ့ဗွ သူရချိုးနလေို့ နာရီဝကန်မှေ ပြနဆြကပြါတဲ့ ”

” ဟုတ် ဟုတ် ကြေးဇူးပါဗြာ ”

တဈဖကကြ စကားသံ ကနွောမြစောင့ပြဲ ဖုန်းကို ပိတပြဈလိုကသ်ည်။

” ဟူးးးး ”

” သှန်းဆကကြ မအားသေးဘူးတဲ့ သူရချိုးနလေို့ ”

” သှန်းဆကကြ မအားသေးဘူးတဲ့ သူရချိုးနလေို့”

ကနွော့စြိတထြဲ ဒါပဲ ခဏခဏကြားနမေိတာ ကနွောြ နာကငွမြိတယဗြွာ။ ခစွသ်ူရချိုးတဲ့အခန်းထိ ပကသ်ကမြှုက ဘယအြခွနလေည်ေး ဘာတွလည်ေး ဟူးးးးးးး စိတတ်ှရှေုပထြှေးခဲ့ရပါပြီ။

သူငယခြငွြးတွကေ ပြောပါတယဗြွာ။ ခဏခဏ မင်းဆောကြ ကိတတ်ကလြာပြီ ဆှဲစားထားတဲ့။ ကိုယကြ ဂီယာပဲ ထိုးထားရင် သူများက တကမြောင်းသှားမယတ်ဲ့ဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ ခစွသ်ူနဲ့ လကမြထပသ်ေးပဲ အဆုံးစွနထြိမသှားဖို့ ကနွောြ အမြဲတမ်း ထိန်းနိုငခြဲ့ပါတယ်။ ကနွောြ သူ့နို့လေးတွေ စို့တယ် သူ့အဖုတလြေးကို လကခြလယလြေးနဲ့ လိုးပေးတယ်။ ခစွသ်ူကလည်း ကနွော့ကြို ဂွင်းထုပေးပါတယ် စုပတ်ော့မစုပခြိုင်းရကဘြူးဗွာ။ ကနွောလြည်း သူ့အဖုတကြို ယကရြမှာ နည်းနည်းတွန့န်မေိပါတယ်။

ထိုစဉြ ကနွော့ဖြုန်းက ရင်းတုန်းသံလေး ထွကပြေါလြာသည်။

” မင်းလေး အကြောင်းပဲတွေး အဝေးက ဆုတောင်းဆဲလေ လှမ်းနဆေဲမို့ လှနပြါစေ အလှမ်းညတွေ”

ကနွောကြှိုကတ်ဲ့ သီချင်ြးလေးပေါ့ ဖြတထြည့်ထားတာ။

” ဟဲလို မောငလြား – စောနက သှန်းရချိုးနလေို့ သားငယရြောကန်တောနဲ့ သားငယကြို ပြောခိုင်းလိုကတ်ာ ပြောလေ မောင် ”

သှန်းနဲ့သားငယတ်ို့က ခွံချင်ြးကပ် ငယသ်ူငယခြငွြးတွမေို့ ကနွောြ နားလညပြေးလို့ရပါသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သားငယရြဲ့ ဆကဆြံပုံတွေ ကနွောမြကြိုကြ။ သှန်းမကြန်ှာနဲ့မို့ သည်းခံပေးနရတောပါ။ တခါတခါ ကနွောရြှေ့မှာတောင် သှန်းကို လိုတာထကပျိုပြီး ဂရုစိုကပြှနတတေတ်ာ။ သှန်းဘကကြလည်း ထိုအခါမွိုးတွင် မကြန်ာလေးပြုံးရှှငန်ကော သှားထပလြေးတွကေ ကနွော့အြတွကြ အဲဒီအခွိနဆြို လှောငပြှောငန်သလေိုပဲလေ။

” ဟောတောြ မောငရြေ ပြောလေ ဘာမှ ပြနမြပြောဘူးလား ဘာလဲ ဂွဝငေပြှနပြှီလား ဟှန့န်ောြ ”

” မဟုတပြါဘူး သှန်းရ။ ကုသိုလတ်ောမြှောကဖြကမြုဒြ တွေ့နကြေ အအေးဆိုငလြေးက မောင် စောင့န်မယ်ေ။ မတွေ့ရတဲ့ ရကတ်ှအတွေကြ အကြှေးတောင်းရမယလြေ ”

” အင်းပါ မောငရြဲ့ – သှန်း ဘယအြခွိနလြာရမလဲ”

” ခုကစလို့ နောကျ ၁ နာရီပေါ့ ”

“Oki လေ မောင် – သှန်း – ဆကဆြကြ သချောပေါကြ အမှနအြကန် လေးလေးစားစား လာတွေ့ပါ့မယ် – အူမှှ မောငရြေ ”

ခစွသ်ူ၏ ပလီပလာ စကားလေးများက ခုန ရှုပန်တေဲ့ စိတတ်ှေ အနည်းငယတ်ော့ သကသ်ာစပေါတယ်။

ကနွောတ်ို့တွေ့နကြေ အအေးဆိုငလြေးမှာ ကနွောရြောကန်တော ၄၅ မိနဈတိတိရှိပြီ၊ နောကြ ၁၅ မိနဈဆို ကနွောြ ပြနတ်ော့မှာပါ။ ကနွောြ အမြဲတမ်း နာကငွရြတယဗြွာ။ သောကမြလို့ ကိုငထြားတဲ့ အအေးခွကလြေးတောင် လှတကြှတော့မလို့။ ထုံးစံ အတိုင်း ကနွောပြှနရြတော့မယ်။ တဈညလုံး နာကငွန်ရပြေီး နောကရြကကြွ ခစွသ်ူရဲ့ တီတီတာတာ စကားလေးတွကြေားမှာ ပုံမှနအြတိုင်း ပြနဖြစ်သှားဦးမှာပါ။ ကနွောြ နာရီပြနကြှည့လြိုကတ်ယ် ၂ မိနဈပဲ လိုတော့တာ။

” ဟူးးးးး ”

ရည်းစားသကတ်မ်း ၂ နှစ်ကြောအြတွင်း ခွိန်းလိုကတ်ိုင် အမြဲနောကကြှနတော ဘာလို့လဲ။ ကနွောတ်ဈယောကထြဲ အထီးကနွန်မှောကို မတွေးမိတတတ်ဲ့ ခစွသ်ူအပေါြ ဘာတွကေ မှားယှင်းစခေဲ့တာလဲ။ ခစွသ်ူ၏ ငယသ်ူငယခြငွြးလေး သားငယ် အလိုကြ ဖြည့စြည်းပေးရင်း ကနွောကြ ဒုတိယနရောများလား။ တကယခြစွကြှသူတိုင်း ကိုယ့ခြစွသ်ူက နံပတ် ၁ ပဲလေ။

ကနွောြ ပိုကဆြံရှင်းမယအြလုပ် ဗှုန်းဆို ကနွော့န်ဖူးလေးပေါြ နှုတခြမ်းအိအိလေး ကရွောကလြာတယ်။

” အကြီးကြီး တောင်းပနတ်ယ် မောငရြယ် – သားငယကြ မှည်းရှညစြားချင်တ်ယဆြိုပြီး ဂွီကနွလေို့ သှန်းက လိုကကြွှေးနရတော ”

ကနွောခြွိန်းတိုင်း ၉၀% လောကကြ သားငယအြတွကြ အကြောင်းပြခကြမြွိုးစုံနဲ့ အမြဲနောကကြတွတတ်ဲ့ခစွသ်ူ။ မောငကြလေ ဆိုပြီး ကနွော့န်ာမစြား တဈခါပဲသုံးပြီး ပြောသမွှ အဖြစ်ပကြမြွားရဲ့ ၉၀% က သားငယဆြိုတာ မပါရင် မပြီးတတတ်ဲ့ ကနွော့ခြစွသ်ူ။

“ဟူးးး းးး ”

ကနွောန်ဲ့သားငယ် ခစွသ်ူနဲ့သူငယခြငွြး အခွိုးခလွို့ ရာခိုငန်ှုန်းချင်ြး တူနရငေတ်ောင် ကနွောကြ ဒုတိယ နရောပဲထငတ်ယ်။ ကနွော့မြကြဝြန်းထဲက ဝမ်းနည်းတွဝမှေေု နာကငွခြံစားမှုတို့ကို ခစွသ်ူ တွေ့သှားတယ် ထငပြါရဲ့။ ကနွော့လြကမြောင်းလေးကို ကိုငရြင်း

” မောငရြယ် စိတမြကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ နောကတ်ဈခါဆို သှန်း ဆငခြငွပြါ့မယ် နောမြောင် – နောလြို့ မောငရြယ် ”

ကနွော့ပြါးလေးတဈဖကပြေါြ ဒုတိယအကြိမ် အနမ်းလေးတဈခု ကရွောကလြာပြနတ်ယ်။ ကနွော့ကြို တကယခြစွရြဲ့လားလို့ မေးချင်မြိတယ် ဒါပမယေ့ြ မမေးရကဘြူးဗွာ။ သားငယန်ဲ့ ပတသ်တရြင် ကနွောကြ ဒုတိယလူလား – အခစွကြှီးတဲ့ ကနွော့အြတွကြ ခစွသ်ူအနမ်းတဈခကြကြ အပြဈမမှငတ်ော့ပဲ တဈခါပြောရုံနဲ့ ကြနပေခြှင့လြှတတ်တတ်ဲ့ ကနွော့စြိတကြိုပဲ အပြဈတငရြမလားးးး ။ အနမ်းနဲ့ အမကြဖြှဆေေး ပေးလိုကလြို့လားမသိ ခစွသ်ူကို မော့ကြည့်ပြှီး ကနွောြ အားတင်းပြုံးပြလိုကတ်ယ်။ ဒီနေ့အတွကြ သချောတာ တဈခုကတော့ ကနွော့ခြစွသ်ူအနမ်းက နာကငွခြါးသီးစခေဲ့ပါတယ်။

ကနွောြ စွန့စြားလိုကပြှီဗွာ။ ခစွသ်ူအတွကြ အအေးမှာရင်း ကိုယတ်ိုင် ထယူလိုကတ်ယ်။ နောကကြွောပေးထားတဲ့ ခစွသ်ူမမှငအြောင် သူငယခြငွြးတွေ ပေးထားသော အနံ့အရသာကင်းမဲ့သော ကာမစိတကြှှဆေး အစကြ ၅ စကလြောကြ မသိမသာ ခတခြလွိုကတ်ာ ဆေးပုလင်းလေးက ကနွော့ပျိုကဆြံအိတအြတွင်း မူလနရောသို့ ပြနရြောကန်လရေေဲ့။

ခစွသ်ူက ကနွောကြိုယတ်ိုင် ယူပေးတဲ့ အအေးခွကမြို့ ခပမြှနမြှနလြေး အကုနသ်ောကပြဈနသည်ေ။ နာရီဝကန်လငွြေ ဆေးစွမ်းပြတော့မညမြို့ မန်တလေးတောငအြရှေ့ဘကြ ဘုန်းတောတ်ိုးရပကြှကမြှ သူငယခြငွြးခွံသို့ ခေါသ်ှားရန် ဆုံးဖြတလြိုကမြိသည်။ အတွေးမဆုံးခင် ကနွော့ဖြုန်းဝငလြာသည်။ ထိုဖုန်းသံက ကနွောတ်ို့နှစ်ဦးအား ရကရြကစြကစြကြ ခွဲပစ်မည့ြ ဖုန်းသံမှန်း နောငတ်ဈခွိနမြှ သိခွင့ရြခဲ့သည်။

” ဟဲလို သား ကိုပြည့လြား အိမအြမှနပြှနလြာခဲ့ သားအဖမေူးလဲလို့ ဆေးရုံကြီး အမှနပျို့ရမယ် ”

” ဟုတ် ဟုတ် အမေ – သား အမှနလြာခဲ့ပါ့မယ် ”

ကနွော့ြ အစီအစဉတ်ှေ ပကြပြှီဗွာ။ သှန်းကိုလည်း ဆေးက တိုကထြားမိပြီ။

” ကဲ – သှန်းအရင် လိုကပျို့မယ် ပြီးမှ အိမပြှနတ်ော့မယ် ”

သှန်းဆိုငကြယလြေးနောကမြှ ကနွောြ ကပမြောင်းနရင်ေး သှန်းတို့ရပကြှကထြိပရြောကမြှ နှုတဆြကကြာ အိမသ်ို့ အမှနပြှနခြဲ့တော့သည်။

———————————

သှန်းဆကန်ဒီမှာ အိမန်ားသို့အရောကြ ဆိုငကြယခြွိန်းကသွှားကာ ဆိုငကြယလြှဲမလို ဖြစ်သှားသည်။ အပြငထြှကမြလို့ ဟနပြှငန်တေုန်း သှန်းတဈယောကြ ဆိုငကြယတ်ှန်းလာသဖြင့ြ သားငယမြှာ

“ဟိတရြောင် သှန်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ ပေးပေးဆိုငကြယ် ငါတွန်းခဲ့မယ်”

သှန်းဆကန်ဒီတို့ ခွံထဲထိ တွန်းဝငလြာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခွိန် သှန်းမှာ ရယခြငွသ်လိုလို ငိုချင်သ်လိုလို စိတကြ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်လာတော့သည်။ သားငယစြကားတွေ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြဖြှင့ြ ရယပြှနတေော့သည်။

သားငယမြှာ ခွံဝင်းအတွင်း အိမအြပေါကဝြထိ တွန်းလာခဲ့သည်။ ဆိုငကြယအြား ဒေါကထြောကြ၍ ခွိန်းဖုံးဖြုတကြှည့ရြာ ဆိုငကြယခြွိန်းကနွသညေကြို တွေ့ရလသည်ေ။

“သှန်း ငါ့ကို တူတို့ ပလာယာတို့ ခံထုဖို့ တဈခုခုယူခဲ့။ ခွိန်းကရှညန်တော ဖြတရြမယဟြ”

သှန်းဆကန်ဒီလည်း အိမထြဲဝငကြာ သားငယပြှောသော ပစ်စည်းများဝငယ်ူကာ ပြနထြှကလြာသည်။ ဆိုငကြယ် နောကဘြီးနားတွင် သားငယကြ ဒူးတဈဖကခြကြာ ထိုငရြင်း ခွိန်းဖုံးအောကခြှမ်းကို ထပဖြှုတန်သည်ေ။ သှန်းက မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဘြကမြှ ဆိုငကြယအြား ထိန်းကိုငပြေးကာ ဂွများ၊ ပလာယာများ သားငယတ်ောင်းသမွှ ဆိုငကြယန်ောကဘြီးကြားမှ ပေးနသည်ေ။ သားငယမြှာ ခွိန်းဖုံးဖြုတရြင်း ပုဆိုးမှာ အောကစြလှတန်တေော့သည်။

သှန်းတဈယောကြ အမှတမြထင် ခစွသ်ူငယခြငွြးလေးရဲ့ လီးအား မှငလြိုကရြသည်။ ဘုန်းပြည့စြုံ တိုကလြိုကသ်ော ကာမစိတကြှှဆေးကလည်း အာနိသငပြှလာတော့သည်။

သားငယလြီးမှာ မောင့လြီးလို ဒဈမပြုတပြေ။ အရပြေားရှညသ်ောကြောင့ြ လီးမှာ ဒဈကိုမမှငရြပဲ ထိပတ်ှင် ရဲရဲစုစုလေး ဖြစ်နသည်ေ။

“မောင့လြို မတောငသ်ေးလို့များလားးး။ အင့ြ ဟင့ြ အာကြာ ဘာတွေ တွေးမိနပေါလိမ့ြ”

မကြစြိအကြည့်လြှဲလိုကသ်ည်။ သို့သောြ စောကပြတလြေးဆီက ဆဈကနဲ့ ဆဈကနဲ့ ယားတကလြာသည်။ သားငယပြုဆိုးကြားသို့ မကြစြိက ပြနရြောကသ်ှားပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါ သှန်းတဈယောကြ အံသှသှားရပါတယရြှင်။

သားငယကြ အသားဖြူလို့လားမသိ လီးက ပန်းရောငသ်န်းနကော ဆီးခုံးက အမှှေးလေးများ မမှငရြခွေ ရိတထြားပုံရသည်။ သားငယကြ ခွိန်းဖုံးမှဖြုတရြင်း ပေါငဖြှဲလိုကရြာ သှန်းဆကန်ဒီအား လီးကို အရင်းထိမှငန်ိုငအြောင် ဖြဲပြသလို ဖြစ်သှားသည်။

လီးက မတောငသ်ေးတာတောင် မောင့လြီးလောကရြှိနသည်ေ။ အတုတကြလည်း မောင့ထြကြ ပိုတုတန်သည်ေ။ ဒဈမပြင့ပြဲ ပန်းနုရောငလြီးကြီးက သှန်းဆကန်ဒီအား ဖိတခြေါန်သယေောငပြေါ့ရှင်။ သားငယလြီးကြီးအား အုပကြိုငပြှီး ဂွင်းထုပေးချင်တ်ဲ့စိတတ်ှေ တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။ စောကဖြုတလြေးထဲမှာ အရညကြှညလြေးများက အိုငထြှကလြာတော့သည်။

……………………………………………

အခန်း ( ၂ )

တွေးရင်းနဲ့ ကမွရှကမြိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မမှငန်ိုငတ်ဲ့ တွန်းအားတဈခုက စေ့ဆောပြေးနသလေို – မောင့ကြို လုပပြေးသလိုမွိုး သားငယကြို လုပပြေးချင်တ်ဲ့စိတတ်ှေ တရိပရြိပ် တကလြာနတော။

သားငယမြှာ

” သှန်း ရပြီဟ ပစ်စည်းတွသေိမ်းတော့ နင် ဘာဖြစ်နတောလဲ ”

မိမိမကြလြုံးအားကြည့်ြ သူ့ပုဆိုးလေးဖိကာ ပေါငလြေး ပြနစြိသှားသည်။

“အိုရြ – ကမွသူ့လီးကို ကြည့်န်တော သူရိပမြိသှားတာ။ သားငယရြိပမြိသှာတာ။ သစမြေး သစမြေး”

ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာလေးအမ်းလာကာ ရှကသ်ှေးပိုခဲ့ရပြနပြေါ့။ ကမွ ရငတ်ှဖေိုလာတယ်။ ခကြခြငွြးဆိုသလို ဝဲဘကန်ှလုံးက အထကအြောကရြိုကကြာ တဂတဂြတန်ဲ့ ရငတ်ှတေုနလြာပြီး အောကကြ အဖုတလြေးက တဖငွြးဖငွြးနဲ့ ယားတကလြာတာ။ ဆိုငကြယဘြေးက ပစ်စည်းတွသေိမ်းပြီး အိမထြဲပြေးဝငခြဲ့တော့သည်။

ကမွ အိပခြန်းတံခါးလေးဖြင့ြ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှန် လှဲပစ်လိုကတ်ယ်။ မောင့ဆြီ ဖုန်းဆကမြယအြလုပ် မောင့ဖြဖေေ မူးလဲပြီး ဆေးရုံပို့ရသဖြင့်ြ sex ခကြရြနလြည်း အဆငမြပြပြနေပြေ။ ထမိနကြို ဗိုကပြေါထြိ ဆှဲတငလြိုကပြှီး အောကခြံဘောင်းဘီလေးပေါကြ အစိလေးအား ပြတခြွနမေေိသည်။

” အားးးးးး ဟင့ျ အ အ ”

ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်နစဉြေ အခန်းဝမှ သားငယ် ဝငလြာတော့သည်။ ကုတငပြေါတ်ှင် ပေါငလြေးကားပြီး အောကခြံဘောင်းဘီ အနီးရောငလြေးနှင့ြ အဖုတလြေးအား ဖိပြတန်သေော သှန်းအားကြည့်ကြာ တံခါးလော့ခပြဈလိုကသ်ည်။

” ငါ ဆိုငကြယသ်ော့ လာပေးတာဟ သှန်းရ။ နင့်အိမကြ လူတွမတွေေ့လို့ နင့အြခန်းထဲထိ လိုကပြေးတာပါ ”

” အာကြာ – ကြှတ် သသောသလေိုကခြငွပြါတယ် သူငယခြငွြးလေးရှေ့ မိမိမှာ အဖုတအြားနိုကမြိလကြသ်ားးး ဟင့ြ ”

ရုတတ်ရကြ ဆိုသလို သားငယကြ ကုတငပြေါြ တငပြလှဲ ထိုငလြိုကသ်ည်။

ဟူးးးး အားးးးးးးး အဖုတလြေးမှ တဆဈဆဈ ယားနပြနေရြာ ဒီဝဒနောဆိုးမှ အမှနလြှတမြှှောကခြငွလြှပါပြီ ဟူးးးး။ အဖုတလြေးအား ပြတန်သေောလကကြို သားငယ် ပေါငကြှားဆီ ပြောင်းလိုကမြိသည်။

” ဟင့ျ – ကြှတ် ”

သားငယ်၏လီးအား ဆုပကြိုငမြိရင်း ရငခြုနသ်ံတွေ တဒိုင်းဒိုင်း မှနလြာမိသည်။

” ခွင့လြှတပြါ မောင် – သှန်းလေ – သှန်း ဝဒနောဆိုးမှ လှတမြှှောကဖြို့ မောငမြဟုတတ်ဲ့ တခွားယောင်ျကြားတဈယောကြ လီးကို ကိုငထြားမိနပြေီ အင်းးးး ”

ထို့နောကြ သားငယ်၏ လီးအား ပြတသ်ပန်ရင်ေး မကြလြုံးချင်ြး စိုကကြှည့မြိကြပြနသ်ည်။ ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးကလည်း သူမလကထြဲ တဖြည်းဖြည်း ထွားလာကာ တဒုတဒြုတန်ဲ့ သှေးတိုးနသလေို။ မကြလြုံးချင်ြးစိုကကြှည့ရြာမှ သူမအောကပျိုင်းကို မကြစြပစ်ပြရာ သားငယကြ သူမအောကခြံဘောင်းဘီလေးအား ပေါငလြယထြိ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ပေါငတ်ံဖြူဖြူတွကြေား ဖောင်းကားနတေဲ့ အဖုတလြေးအားကြည့်ရြင်း သားငယမြှာ အစိလေးအား ညှဈခလွိုကသ်ည်။

” အားးး အမေ့ အင့ျ အိ့ ”

သှန်းတဈယောကြ ရုတတ်ရကြ စောကစြိလေးအား မပြောမဆို ညှဈခံရသဖြင့ြ ညည်းသံလေးပေးရင်း ပေါငန်ှဈချောင်းလုံး ဇကကြနဲ့ တုနသ်ှားရသည်။ သားငယကြ တရဇပ် တိုကစြဈဖြင့လြိုကပြှနသ်ည်။ သှန်းဆကန်ဒီ အဖုတလြေးဆီ အာရုံရောကန်ခွေိန် ဗိုကသ်ားပေါမြှ အင်ျကြီလေးအား လညပြင်းနားထိ ဆှဲတငလြိုကပြှနသ်ည်။ ဘရာစီယာလေးအား ဆှဲခပြဈသည်။

“အိုးးးးးးး”

နို့အုံလေးက တင်းနလကြြေ နို့သီးခေါင်းလေးက ရဲပြီး ကော့တကန်သည်ေ။ တွေးရင်း ကြည့်ရြင်း သားငယမြှာ ပုဆိုးအမှနခြွှတခြပြဈသည်။

” အို့ အမေ့ တကယကြို အကြီးကြီး ”

သှန်းဆကန်ဒီ လန့အြောမြိသည်။ မောင့ထြကရြှညန်သေေးသည်။ လီးတဝကမြှ ဖမ်းကိုငရြင်း ဒဈကိုဖြဲကြည့်ရြာ ဒဈတဝကပြင် ဖြဲလို့ရသည်။ အရညပြှားက တအားရှညလြှန်းနသည်ေ။ သားငယလြည်း ကုတငပြေါြ ကိုယလြုံးအား တဇောင်းလှဲလိုကကြာ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားအထကြ ဖုထွကလြာတဲ့ စောကစြိနီတာရဲလေးအား လွှာထိပဖြှင့ထြောကကြာ ကလိပေးလိုကသ်ည်။

” အ အားးးး အီးးးးးးးး အင်း ဟင်းးးး အအ ”

တဈခါမှ အယကမြခံဖူးသေးသော အဖုတလြေးမှာ သားငယလြွှာ၏ ပူနှေးထိမိတဲ့ အယုအယတွအေောကမြှာ အရညကြှညလြေးများ စိုရှှဲနရသေည်။

” အို့ အားးးရှီးးး အားလားလားးးး ကောင်းလိုကတ်ာ သားငယရြယ် – ငါတဈခါမှ အယကမြခံဖူးသေးဘူးးးး – ယကြ ယကြ အားးးးးးး ရှီးးးးးး အ – သားငယရြာ ငါတအားကောင်းနပြေီဟာ အီးးးး ဟူးးးး ”

သားငယ်၏ အယကအြမှုတတ်ှကြေားမှာ သှန်းတဈယောကြ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်ရကော ဖငလြေးကော့ပြီး သားငယပြါးစပန်ှင့ြ သူမစောကပြတလြေး လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးရိမန်မေိသည်။ စောကပြတလြေးအား အစွမ်းကုန် ကော့ထားပေးကာ သားငယခြေါင်းအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖိထားလိုကသ်ည်။

” အားးး အို့ — အမေ့ — ဟင့ျ အင့ျ ”

သားငယမြှာ အစိလေးအား ကိုကပြှီး ဆှဲစုပလြိုကရြာ စောကပြတန်ီတာရဲလေးထဲမှ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနတေော့သည်။

” အားးးး ရှီးးးးးးးး အားးးးး အမေ့ အို့ အိုးးးးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာဟာ အားးး အအ ရှီးးးးးးး ”

သှန်းဆကန်ဒီမှာ အဖုတလြေးအား ကော့ပန်းနရင်ေး ပေါငလြေးများ တုနန်တေော့သည်။ အရညမြွားကုနစြငသ်ှားမှ ဖုန်းဆို ဖငကြှီးမှာ အောကပြှနကြလွာပြီး မကြစြိလေးမှိတကြာ ငှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။

ဆန်ဒတွပြေီးမှှောကြ၍ ခဏနားနစဉြေ နို့အုံလေးအား ဆှဲစုပခြှင်းခံရပြနသ်ည်။ သားငယကြ နို့အုံလေးအား ပါးစပထြဲဆှဲစုပပြှီး လွှာထိပဖြှင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးအား ဝိုကဝြိုကပြေးသည်။ သှန်းတဈယောကြ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းထားပမယေ့ြ နုညံ့တဲ့ နုနုယှယှ အတွေ့အထိကြောင့ြ ကာမစိတမြွား ပြနထြလာပြနသ်ည်။ ရငဘြတလြေးကော့နရင်ေး ပေါငကြှားသို့ ခပန်ှေးနှေးအရာကြီးက လာလာထောကန်သဖြေင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့မြိရာ သားငယ် ဘယအြခွိနကြ အပေါမြှ ခွထားလိုကမြှန်း မသိရပေ။

နို့သီးခေါင်းလေးများအား ဘယည်ာစို့ရင်း လွှာဖြားလေးက လညပြင်းနား ထိုးတကလြာသည်။ လညပြင်းသားလေးများအား ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ ဆှဲစုပန်ရင်ေး နုညံ့တဲ့ လွှာဖြားလေးက သှန်းဆကန်ဒီ နှုတခြမ်းလေးကြား တိုးဝငလြာနသည်ေ။

” အိုးးးး အင်းးးးးး အဟင်းးး အင်း”

ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွကလြာကာ သားငယ်၏ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲဖကကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈလိုကသ်ည်။ သားငယမြှာ သှန်းတဈယောကြ ဖီလ်းတအားတကန်ခွေိန် လီးနှင့ြ အဖုတဝြလေးအား တေ့ကာ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။

” ဘှတ် စွပ် ဗစွဗြစွြ ”

” အားးး အ အမေ့ သပေါပြီဟာ မရဘူး ကြပတ်ယ် ပြနထြုတ် ပြနထြုတ် အားးး အမလေးးးး အီးးဟီးးးး ”

သားငယ် ဆောင့လြိုးလိုကသ်ဖြင့ြ အပျိုမှေးပေါကကြာ သှန်းဆကန်ဒီမှာ နာကငွသ်ှားသဖြင့ြ အောဟြဈလိုကသ်ည်။

လီးကြီးမှာ တင်းကြပစြှာ အဖုတလြေးထဲ နှစ်မှုပန်သည်ေ။ သှန်းဆကန်ဒီ အဖုတလြေးက ညှဈထားပေးသလိုဖြစ်ကာ လီးပတပြတလြညတ်ှင် အကြောပျိုင်းပျိုင်းထကာ ပိုကြပလြာသည်။ သားငယမြှာ လီးကြီးကို ပြနထြုတမြပေးပဲ ဆီးခုံးချင်ြးကပကြာ အဖုတလြေးထဲ ခါးကစား၍ ထိုးမှှပေေးလိုကသ်ည်။ ၁၅ မိနဈခန့ြ ထိုးမှှပြေီး လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထုတကြာ တရဈချင်ြး ပြနထြည့်လိုးလိုကသ်ည်။

” အားးး အင်းးး သားငယရြယ် အားးးး ရှီးးးးးး ”

စောကဖြုတအြတွင်းသားများကို ထိုးခွဲပြတဆြှဲနတေဲ့ လီးအရသာကို သှန်းတဈယောကြ စတငခြံစားမိလာသည်။ သားငယကြ လီးတဝကလြောကြ ထုတကြာ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး စမ်းလိုးကြည့်သ်ည်။ သှန်းဘကကြ အလိုကသ်င့လြေး ကော့ကော့ပေးနသညေကြို သတိထားမိလိုကသ်ည်။

” အားး ရှီးးးးးး သားငယ် ငါခံနိုငလြာပြီ အို့ အားး ရှီးးးးးး လိုးလိုးးး သားငယ် ခုနလို ဆောင့လြိုးစမ်းပါဟ ”

သားငယလြည်း လီးကို ဒဈခေါင်းပေါရြုံ ထုတကြာ အဆုံးထိ ပြနပြှနလြိုးနသည်ေ။

” အ အားးး သားငယ် လိုးလိုးးးး မှနမြှနလြေးလိုးးး ငါခံလို့ကောင်းနပြေီ အားးးး ရှီးးး ဟူးးးးးးး”

အခကြြ ၃၀ လောကြ မနားတမ်း ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဖိလိုးပစ်ရာ သှန်းတဈယောကြ ညည်းသံလေးပေးရင်း အဖုတလြေးအားကော့ကာ အောကမြှ ပြနလြိုးပေးနတေော့သည်။

” အားးး ရှီးးး ဘှတဘြှတ် ဗစွြ ဖြပဖြှပ် အားးး အမေ့ အ အိုးးးး ဘှတဘြှတ် ပြှတ် စွပ် ”

“ငါ ပြီးတော့မယ် – သားငယ် – အားးး ပြီးတောမှာ အအ ရှီးးးးးးးး – လိုးးလိုးးး နာနာလေး လိုးပါဟာ – အားးး အ ဆောင့ဆြောင့ြ အင်းးး ဟုတတ်ယ် ဆောင့လြိုး မှနမြှနလြေးးး”

သားငယလြည်း လီးတဈချောင်းလုံး ကငွတ်ကလြာကာ အခကြြ ၂၀ လောကြ တဖန်းဖန်း ပစ်လိုးလိုကရြင်း လရညမြွား ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။ စောကပြတလြေးထဲ လရညပြူပူလေး ဝငရြောကလြာသဖြင့ြ သားငယလြီးအား ညှဈပေးနရင်ေ သှန်းဆကန်ဒီလည်း စောကရြညမြွား ထွကကြလွာတော့သည်။ ခဏနားကြရင်း

“သားငယ် ဒီကိဈစကို ဘယသ်ူမှ မသိပါစနေဲ့နောြ။ မမွှောလြင့ပြဲ ငါတို့မှားမိကြပြီ”

” အေးပါ သှန်းရာ ငါနားလညပြါတယ် ”

နောကြ ၂ ပတလြောကတ်ှင် – သှန်းဆကန်ဒီ အိမသ်ို့ ဘုန်းပြည့စြုံ ရောကလြာသည်။ သားငယလြည်း ရှိနသည်ေ။

” သှန်း – နမကေောင်းဘူးဆို – အခု မောငလြာကြည့်တ်ာ သကသ်ာရဲ့လား ”

ခစွသ်ူ နဖူးလေးအား ကိုငပြှီး မေးလိုကလြသည်ေ။

” သကသ်ာပါပြီ မောငရြဲ့ စိတမြပူနဲ့ ”

” မနကြ ဘာစားပြီးပြီလဲ၊ ဆေးလည်း မှနမြှနသ်ောကြ၊ အားရှိအောင် များများအိပန်ောြ ”

” ဟုတတ်ယ် သှန်း ဆေးသောကပြှီး အိပရြေးဝဝအိပ် ညကြ ငါလာစောင့ပြေးမယလြေ ”

သားငယမြှ ဝငပြှောသဖြင့ြ သှန်း မကြန်ာလေးပကြကြာ

” ဟာ သကသ်ာနပေါပြီ သားငယရြ မလိုပါဘူးဟယ်”

ပြောပြီးပြီးချင်ြး မောင့မြကြန်ာလေးအား မော့ကြည့်မြိသည်။ မောငတ်ဈယောကြ စိုးရိမစြိတကြလေးနှင့ြ သှန်းအား ပြနကြှည့န်သည်ေ။

” ဟူးးး သှန်း နားလညပြါတယ် မောငရြယ် – ဒါပမယေ့ြ အိုရြ ငါမတွေးတော့ဘူး။ အဲကိဈစက မမွှောလြင့ပြဲ ဖြစ်တာ။ မောင့ကြို တဈနေ့ ပြောပြပြီး ပေးတဲ့အပြဈကို ကြကြနေပေန်ပ် ခံယူမှာပါ ”

” ကဲ မောငပြှန်ဦးမယ် သှန်း – ဖဖကေေ ဒီနေ့ ဆေးရုံက ဆင်းရမလား မသိဘူး ”

” ဟုတ် မောင် – ဖဖေေ့ကို ဂရုစိုကန်ောြ မောင်”

———————————–

ပြနတ်ှေးကြည့်တ်ိုင်း ရငဘြတကြှီးတဈခုလုံး စုတပြှတသ်တန်အေောင် ခံစားရတဲ့ ညပေါ့ဗွာ။

အရငကြဆို ” Gn – မောင် – အိပမြကခြွောချော မကပြါစေ ”

ခစွသ်ူအသံလေးကြားမှ အိပပြွောတ်တတ်ဲ့ကနွောြ။ အခုဆို ညတိုင်း နာကငွန်ခေဲ့ရတာပါ။ ခစွသ်ူနမကေောင်းဖြစ်တဲ့နေ့ – အဲဒီညကပေါ့ ၁၀ နာရီလောကြ ဖုန်းလှမ်းခေါလြိုကတ်ယ်။ ဆေးသောကပြှီး စောစောအိပဖြို့ ပြောရင်း နုတဆြကမြလို့ပါ။ ဟူးးးး ကနွောြ ရငန်ာလိုကတ်ာ။ ဖုန်းထဲက ယောကြြားအသံဗွ ပြနထြူးနတော။ ကနွောြ သိတာပေါ့ဗွာ ဒါ သားငယအြသံပဲ။

” ခဏလေး ကိုဘုန်းပြည့စြုံ သှန်း အဝတအြစား လဲနတော အိပတ်ော့မလို့တဲ့ ”

စဉြးစားကြည့်ဗြွာ ကနွော့န်ရောကနေ – မကြာပါဘူး။

” ဟိတ် – သားငယ် ဘာလို့ စိုကကြှည့န်တောလဲ – အောကခြံလဲတော့မလို့ သှား ဟိုဖကလြှည့ြ ”

ကနွောြ့တကိုယလြုံး အေးစကလြာတယ်။ ဖုန်းကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှေ တုနရြငလြာတယ်။

” သှန်း – ကိုဘုန်းပြည့စြုံဆီက ဖုန်းလာတယ် ရော့”

” ဟင် ဟုတလြားး။ နင် စောစောက မပြောဘူး။ အခု ဖုန်းဖြင့ထြားလား ”

” နင် အဝတစြားလဲနတေဲ့ အကြောင်း ပြောလိုကတ်ာပါ။ ရော့ ဖုန်းက ဖြင့ထြားတုန်းထငတ်ယ် ”

” ဟာ သားငယရြာ ခဏစောင့ဆြို ရနတောပဲ။ နငကြ အရဈရှညတ်ယ်။ ဟိတ် နောကဆြုတန်ေ သှား။ အာ ကြှတ် နငမြကဲနဲ့ဟာ ငါ မောငန်ဲ့ စကားပြောမလို့”

ဖုန်းထဲကနေ ကနွောြ အားလုံးကို ကြားနရတော။

” ဟဲလို မောင် ပြောလေ ——- ——– ——– ——- ဟဲလို – မောင် ကြားလား ပြနပြှောဦးလေ မောငရြဲ့ – ဟဲလို ဟဲလို ”

သှန်း အသံကို ကနွောြ မကြားချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ဖုန်းပိတပြဈလိုကတ်ယဗြွာ။

…………………………………………….

အခန်း ( ၃ )

၁ ရကြ – ၂ ရကြ – ၃ ရကြ မနနေိုငတ်ော့ပါဘူးဗွာ။ ဝမ်းနည်းခွင်းတွနေဲ့အတူ ခစွသ်ူနဲ့ ကနွောြ တွေ့ချင်တ်ာပေါ့။ ကနွောလြေ သူနဲ့ထိုငန်ကြေ ကုသိုလတ်ောဘြုရားဝင်းအတွင်း သဈပငကြှီးအောကမြှာ သူများအတွဲလေးတွငေေးရင်း ယောင်ျကြားတနမြဲ့ မကြရြညတ်ှဝေဲနမေိတာ။ ခစွသ်ူဆီက ဖုန်းသံလေးလည်း မွောန်မေိတယဗြွာ။ မကြစြိရှေ့မှ ဖြတလြွှောကသ်ှားတဲ့ အတွဲလေးတွေ ပြောန်ကြပေမယေ့ြ ကနွော့ရြငမြှာ နာကငွန်ရတောပါ။

ဒီအခွိနဆြို သူ့သူငယခြငွြးလေးနဲ့ လွှောကလြညန်မှောလား။ ဟူးးးးးးးး စိုးရိမစြိတန်ဲ့အတူ ဝနတ်ိုစိတတ်ှကေ အတိုင်းအဆမဲ့။ တကယပြါဗွာ တခါတခါ အခစွန်ဲ့ဝေးတဲ့ဆီ ထွကသ်ှားချင်မြိတယ်။

………………………………………………

ကုတငပြေါမြှာ ခဏအမောဖြရင်ေး နှစ်ယောကလြုံးက ခွပစ်ေလကပြဈ မှေးနလေိုကကြှတယ်။ ခဏလေးပဲ သားငယတ်ဈယောကြ ကုတငပြေါကြ ဆင်းသှားသံ ကြားလိုကမြိတယ်။ ရချိုးခန်းမှ ရဖြငေ့သ်ံ ပြတတ်ိုကသ်ံများကြားရပြီး ခဏနေ ကုတငပြေါြ ပြနတ်ကလြာပြီး ကမွကို ခွလိုကရြာ ဆီးပုန်းပေါသ်ို့ သားငယပြေါငကြ ဖိမိသဖြင့ြ သေးပေါကခြငွသ်လိုဖြစ်ကာ ကမွ သားငယလြကန်ှင့ြ ခွထေောကအြား အသာမှဖယကြာ သေးပေါကရြန် ထလိုကသ်ည်။

ရချိုးခန်းဝငကြာ ရှုးပေါကပြှီး ကမွအဖုတလြေးအား ဆပပြှာနှင့ြ အသချောဆေးကာ အခန်းထဲ ပြနဝြငလြာသည်။ ကုတငန်ားအရောကြ ပကလြကလြှနလြကြြ လီးအား ဂွင်းထုနရင်ေး ကမွကို ခပပြှုံးပြုံးကြည့်န်တေဲ့ သားငယ်

” သှန်း – ငါ့ကောငကြှီးက ပြနထြနပြနေပြှီ ”

” နငကြလဲဟာ အခုမှ တဈခွီပြီးထားတာ မလှန် လှန်းဘူးလားးး ဟှန့ြ ”

ဒုတိယ အကြိမအြတွကြ အနမ်းတွနေဲ့ စတငလြိုကပြါတယ်။ သားငယကြ သူမ ဖငလြုံးကြီးများအား ပြတသ်ပရြင်း နို့လေးနှစ်လုံးကို ကလေးငယတ်ဈယောကလြို တပြှတပြှှတ် စို့နလေိုကသ်ည်။ အတွေ့ကြုံမရှိတဲ့ သှန်းတဈယောကြ သားငယ်၏ ကာမခလုတတ်ှကြေားမှာ တအီးအီး တအင်းအင်း ညည်းတွားနရသေည်။

၁၅ မိနဈလောကအြကြာတွင် သှန်းတဈယောကြ သားငယ်၏ နှုတခြမ်းလေးအား စုပယ်ူနရင်ေး သားငယ်၏ ပန်းရောင် လီးတုတတ်ုတကြှီးအား အုပကြိုငကြာ ဆှပေးမိတော့သည်။

သူမစိတတ်ှေ ထနန်တော သိပကြိုပေါလြှငန်ပေါတယ်။ သားငယအြောကန်ှုတခြမ်းလေးအား ဆှဲစုပကြာ လီးကို ခပမြှနမြှနလြေး ထုပေးနသည်ေ။ သားငယကြ နူတခြမ်းချင်ြးခွာကာ သှန်းဆကန်ဒီ နားနားလေး တိုးတိုးကပပြှောလိုကသ်ည်။

” အိုရြ – ဟာ နငကြလည်းဟာ ငါ မောင့ကြိုတောင် လုပမြပေးဖူးဘူး ”

သားငယမြှာ နို့လေးများအား ခွပေေးရင်း သူမမကြန်ှာအား စိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။

” ဟူးးးးး အင်းးး ဟင်းးးး ”

သားငယ်၏ တောင်းဆိုမှု့အကြည့်တ်ှေ သှန်း မရှောငန်ိုငခြဲ့ပါ။ သှန်းဆီက ဘာသံမှမထွကပြဲ ငှိမန်တေော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ဆုံးဖြတပြှီးဟနဖြှင့ြ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ဟကာ သားငယ်၏ လီးကြီးအား ငုံစုပလြိုကလြသည်ေ။ လီးတဈချောင်းလုံးမှာ ပန်းရောငသ်န်းနပြေီး လမှှေးများရိတထြားသဖြင့ြ ဆှဲဆောငမြူရှိသဖြင့ြ သှန်းတဈယောကြ ပထမဆုံးအကြိမ် လီးစုပရြပမယေ့ြ မကမြကမြောမော စုပပြေးနမေိသည်။ လီးကြီးမှာ ခဏလေးဖြင့ြ တံတွေးများ ရှှဲနတေော့သည်။

လီးအရင်းမှ လကန်ဲ့ဆုပကြိုငပြှီး အပေါမြှ ပါးစပလြေးနှင့ြ စုပတ်ာတောင် အာခေါငလြာလာထောကမြိ၍ သှန်းတဈယောကြ တအှတအြှတန်ှင့ြ သီးနရသေည်။ လီးအရညပြှားကြီးကို ဒဈဖုံးတဲ့အထိ ဆှဲစုပပြေးရင်း သားငယမြကြန်ှာအား မော့ကြည့်လြိုကမြိသည်။ သားငယကြ

” လီးစုပရြတာ ကောင်းလား ကြိုကလြား သှန်း ”

သှန်းတဈယောကြ အခုခွိန် လီးကြီးအား ပါးစပထြဲမှ မထုတခြငွသ်ဖြင့ြ မကြလြုံးလေးသာ မှိတပြှလိုကတ်ော့သည်။ ကောင်းတယဆြိုတဲ့ သဘော။

သားငယကြ သူမမကြလြုံအား စိုကကြှည့ရြင်း ပါးစပကြ သူဖြစ်ချင်တ်ာတွေ လိုချင်တ်ာတွေ ခိုင်းနသည်ေ။ အခုခွိနမြှာတော့ သားငယကြ ကာမကဝတဈေကောငလြိုပါပဲ။ သားငယခြိုင်းသမွှ သှန်းတဈယောကြ စုပလြိုကယ်ကလြိုကြ လဥလေးတွငေုံလိုကြ ဒဈကြီးကိုလည်း လွှာနဲ့ဝိုကစြုပလြိုကြ လုပပြေးနမေိတယ်။

…………………………………………….

ထုံးစံအတိုင်း ကနွောကြပဲ စခေါရြတာပေါ့ဗွာ။

” ဟဲလို — မောငလြား ပြောလေ ”

” အင်းးးးး သှန်း မောငသ်တိရလို့ပါ မနကဖြှန် တွေ့နကြဆေိုငလြေး လာခဲ့ကြာ ”

သှန်းဘကကြ ခဏငှိမသ်ှားကာ

” ပြှတ် ပလှပ် ပလှပ် ”

ဖောပြှရခကတ်ဲ့ အသံတဈခွို့ ထွကပြေါလြာသည်။

” အာ — ဟာကြာ —— ကြှတ် ”

မောင် ခဏလေးနောြ လိုင်းကမကောင်းဘူး အခန်းပြင် ထွကပြှောပေးမယ် ”

ကနွောလြည်း ဖုန်းအား ဖြင့ထြားလကြပြေါ့။

” အှန့ျ – အှန့ျ ဟင့ျ ပြှတ် ဖလှပ် ဖလှပ် – ဟာကြာ အှန့ျ ဖလှပ် – အဟှတ် ဟှတ် ”

” သှန်း ဘာသံတွလေဲ နမကေောင်းပြနဖြစ်တာလား ချောင်းလည်းဆိုးနတောမလား ”

” ရပြီ မောငရြေ ပြောပြော ”

” အင်း မနကဖြှန် ၁၁ လောကြ လာခဲ့လေ သှန်း ဒါပါပဲ နမကေောင်းရင် နားလိုကြဦး ”

” ဟုတကြဲ့ မောင် – ဒါပဲနောြ မနကဖြှန် လာခဲ့ပါ့မယ်”

” သားငယ် နင် တအားဆိုးတာပဲဟာ – မောင် ရိပမြိသှားရင် မကောင်းဘူးဟာ ”

သားငယမြှာ သှန်းဆကန်ဒီ ဖုန်းပြောနရော သူမနှုတခြမ်းလေးအား လီးကြီးဖြင့လြိုကတ်ေ့ကာ ပါးစပထြဲ ဇွတထြိုးထည့်နသည်ေ။ သားငယကြ မညသ်ည့စြကားမွှ ပြနမြပြောပဲ သူမ ပါးစပလြေးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးနသည်ေ။ သှန်းတဈယောကမြှာ တအှန်းအှန်း တအအဖြင့ြ ခံနရသေည်။

ခဏအကြာတွင် သားငယမြကြန်ှာကြီး နဖူးကြော မေးကြောများ ထောငလြာကာ လီးကို အပြငထြုတ်၍ ၁၅ ခကြခြန့ြ ဂွင်းတိုကလြိုကသ်ည်။ လရညထြှကခြါနီး သှန်းနှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးထဲ လီးကြီးအား ထည့်ကာ ဆီးခုံးနှင့ပြါးစပလြေး ကပသ်ညအြထိ ဖိထည့်ပစ်သည်။

” အ အ —– အု ဖလှပ် ဖြိဖြိ ”

သှန်းတဈယောကြ ပါးစပအြတွင်း လီးကြီးက အပြည့န်ရောယူလိုကသ်ောကြောင့ြ အနရခေကကြာ ခေါင်းကို နောကလြှနပြဈရင်း တအုအုနဲ့ အသကရြှူကြပန်တေော့သည်။ သားငယမြှာ ဒီတဈကြိမ် လီးကြီးအား ထုတမြပေးပဲ သှန်းဆကန်ဒီ ခေါင်းအား ဖမ်းကိုငထြားရင်း လရညမြွား ပန်းထည့ပြဈလိုကသ်ည်။

” ဇွိ ဇွိ အု ဖလှပ် ဖလပ် ”

လရညမြွားကုနသ်ှားမှ လီးကို ပါးစပမြှ ထုတပြေးရာ သှန်းဆကန်ဒီမှာ အာခေါငထြဲရောကန်သေော လရညမြွားအား ကြိတမြှိတမြွိုခကြာ အသကကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ရှူနရသေည်။

” ဂလု ဂွပဂြှပ် ဂလု အ ရှီးးးးးး အင်းဟင်းးးးး ”

” ဟူးးးးးး သားငယရြယ် နင် တအားကြမ်းတယ် ငါ အသကရြှူတောင် မှားတယ် ”

” ငါ – စိတမြထိန်းနိုငလြို့ပါ သှန်းရ နင့ပြါးစပလြေးက လိုးလို့ တအားကောင်းတယ် ”

သှန်းဆကန်ဒီမှာ ခဏနားပြီး အသကရြှူပုံမှန် ဖြစ်သညန်ှင့ြ သားငယ် ဆီးခုံးမှစပြီး လီးတဈချောင်းလုံး ဒဈဖြားပါမကနွြ ပြောငစြငန်အေောင် ယကပြေးကာ ကုတငပြေါြ လှဲချင်ှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။ သားငယကြ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် နရောယူရင်း သူမကိုယလြုံးအား မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲလှည့ပြဈသည်။ သားငယ်၏ လီးက သှန်းဆကန်ဒီ၏ ပါးစပန်ားတွင် မပြော့မမာ အနထေားဖြင့ရြှိပြီး သှန်းဆကန်ဒီ၏ စောကပြတန်ီတာရဲလေးမှာ သားငယမြကြန်ှာရှေ့ ဝဲနသည်ေ။

” သှန်း နင့ခြစွသ်ူက သူ့လီးမစုပခြိုင်းဘူးလား ”

” ဟင့အြင် သူက တနဖြိုးထားတယဟြ ”

” နင့ြ အဖုတလြေးရော ယကပြေးဖူးလား ”

” မယကပြေးပါဘူးဟာ နငသ်ာ ငါ့ကို ယကပြေးလိုကြ စုပခြိုင်းလိုကလြုပတ်ာ ”

” အင် ငါက ငယင်ယလြေးထဲက နင့ဖြငကြှီးကြည့်ပြှီး လိုးချင်ခြဲ့တာဟ ”

” အမလေးတောြ တကယရြီးးး ”

သူမစိတထြဲ တမွိုးလေးဖြစ်လာကာ ပါးစပန်ားမှ သားငယလြီးကြီးအား သူမပါးပေါတ်ငပြှီး လိမ့န်မေိသည်။ သားငယမြှာလည်း သူမ စောကမြှှေးလေးများအား လကန်ှင့ြ ဖြဖြလေး ဆှဲနလေိုကသ်ည်။

နှစ်ဦးသား စကားပြောရင်း ကာမစိတမြွား ပြနထြလာကြသည်။ သားငယမြှ ထ၍ ဒူးတုတထြိုငလြိုကရြာ သှန်းဆကန်ဒီက လီးကြီးရှိရာ ပေါငကြှားသို့ မကြန်ှာလေး ထိုးအပလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးအား မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းရှိုကလြိုကပြှီး ဒဈဖူးနီတာရဲလေးအား လေးဖကကြုန်း အနအထေားဖြင့ြ စုပယ်ူလိုကသ်ည်။ ဒဈဖူးကြီးအား လွှာဖြင့ြ ၅ ခကြလြောကြ ဝိုကဆြှဲပေးရာ သားငယမြှာ ခေါင်းလေးမော့တကသ်ှားရသည်။

” အားးးး အအ ရှီးးးးးးးးး မိုကတ်ယ် သှန်းရာ တအားကောင်းတယ် စုပစြုပ် အဲတိုင်းလေး ကြာကြာစုပပြေး ”

သှန်းဆကန်ဒီမှာ ကာမဘကြ၌ ခဏလေးနှင့ကြွှမ်းကငွအြောင် သငယ်ူနိုငစြှမ်းရှိသည်။ လီးတဈချောင်းလုံး ကငွစြိမ့န်အေောင် လွှာဖြင့်ကစားပေးနသည်ေ။ သားငယတ်ဈယောကြ တအားအားဖြင့ြ အသံထွကကြာ ညည်းတွားနရသေည်။ မရပမြနား စုပလြိုကြ လဥလေးများကို လကကြလေးဖြင့ခြွကော တဈလုံးချင်ြး ဆှဲဆှဲစုပန်သေေးသည်။

” အားးးး ရှီးးးးး အ — တောြ – တောပြါတော့ သှန်းရယ် ငါလရညထြှကကြလွိမ့မြယ် အားးး ဟူးးးးးး ”

သှန်းဆကန်ဒီမှာ မောငန်ဲ့စကားပြောခွိန် သားငယကြ လီးဖြင့ြ အတင်းလိုကထြိုးနသဖြေင့ြ ပညာပြနပြှနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သားငယ် မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့၍ တောင်းပနမြှ လီးအား ပါးစပထြဲမှ ထုတပြေးလိုကသ်ည်။

” သှန်း နင် အဲဒီအတိုင်းလေး ကုန်းနေ ငါ နောကကြနေ လိုးချင်လြို့ ”

” လာလိုးလေ သားငယ် နာနာလေးသာ လိုးပေးဟာ ”

သားငယလြည်း ခကြခြငွြး ထရပကြာ သူမနောကမြှ နရောယူကာ တဇတဇြတတ်ုနန်သေော လီးအား စောကဖြုတန်ီတာရဲလေးဆီ တေ့လိုကလြသည်ေ။

…………………………………………….

(ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း)

သှန်းဆကန်ဒီမှာ ဖငကြှီးအားကော့ကာ သားငယလြိုးသမွှ တဟင်းဟင်းညည်းရင်း ခေါင်းလေး တရမ်းရမ်းဖြင့ြ ခံနလေိုကသ်ည်။ ပုခုံးလေးနှစ်ဖကအြား ဆှဲကာ လီးအဆုံးထိ ဖိဖိလိုးသည်။

စွင့ကြားနတေဲ့ သှန်းဖငကြှီးကို ကြည့်ရြင်း တအီးအီးညည်းကာ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနသေော သားငယမြှာ ကာမစိတမြွားတကကြာ အခကြြ ၆၀ လောကြ မနားတမ်းလိုးရင်း လရညပြူပူနှေးနှေးလေး ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ ဒီတဈကြိမတ်ှင် သားငယမြှာ ရမျမကစြိတမြွား လွော့မသှားပေ။ လီးကို ခကြခြငွြးထုတကြာ သှန်းဆကန်ဒီ၏ ဖငဝြနီညိုလေးအား လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ထိုးယကလြိုကသ်ည်။ သှန်းတဈယောကြ အဖုတလြေးထဲ ဝငလြာသော လရညန်ှေးနှေးလေးများ အပြင် ညှဈထုတမြိရင်း

” ဟင် သားငယ် အဲဒါ ဖငဟြ – အင့ြ အာကြာ ကြှတ် ”

အဖုတလြေးအား လတလြတဆြတဆြတ် အလိုးခံထားရင်း ဖငဝြထဲ ကလိခံရကာ သှန်းတဈယောကလြည်း ကောကထြဈနတေဲ့ ဖငသ်ားနှစ်ခွမ်းမှာ တဇတဇြတတ်ုနအြောင် ကောင်းနတေော့သည်။ သားငယကြ လွှာလေးဖြင့ြ ထိုးကာ ဖငဝြလေးအား ဆှဲစုပလြိုကသ်ဖြင့ြ အူတွအသေဲတွေ ပြောင်းပြနဖြစ်သလို ကော့လန့န်ကော အဖုတထြဲမှ သားငယလြရညမြွား ပေါငအြတွင်းဘကသ်ို့ စီးကလွာသည်။

လရညမြွားကို လကခြလယဖြှင့ြ ကောယ်ူပြီး ဖငဝြလေးထဲ ထိုးထည့်ကာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပန်သေေးသည်။ လကခြလယန်ှင့ြ ထိုးမှှပြေီး လကည်ိုးပါပူးထည့လြိုကသ်ဖြင့ြ သှန်းတဈယောကြ ဖငလြေးကော့တကလြာကာ လန့အြောလြိုကသ်ည်။

” အားးးးးး အအ နာလိုကတ်ာ သားငယရြယ် အ အ ”

” သှန်း နင့ဖြငကြှှတသ်ားတွေ လွှော့ထားလိုကြ ညှဈမထားနဲ့ ”

” ဖလှပ် ဖလှပ် ဘှတ် ”

သားငယမြှာပြောရင်း လကကြို အထုတအြသှင်း ခပသ်ှကသ်ှကြ လုပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ ထို့နောကြ သှန်း၏ ခေါင်းရင်းဘကကြိုရှေ့ကာ လီးအား ပါးစပန်ား ကပပြေးလိုကသ်ည်။ စောကရြညမြွား လရညမြွား ရောကပန်သေော သားငယလြီးအား ခေါင်းလေးစောင်းကာ စုပပြေးနသည်ေ။ ဖငအြနိုကခြံရင်း လီးစုပရြသည့ြ အရသာက သှန်းတဈယောကြ ဘဝငခြိုကန်ရသေည်။ လွှာဖြင့ရြဈကာ လီးတဈချောင်းလုံး စုပပြေးလိုကရြာ လီးကြီးမှာ ပါးစပထြဲအပြည့ြ တင်းထုတလြာသည်။

သားငယမြှာ သှန်းပါးစပမြှ လီးအားထုတ်၍ ဖငအြနောကတ်ှင် နရောယူလိုကပြှနသ်ည်။ စောကဖြုတအြဝလေးတွင် စုပစွန်သေော လရညမြွားကို ကောယ်ူပြီး သူမ ဖငဝြသို့ သုတလြိမ်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ လီးထိပပြေါြ တံတွေးတဈခကြထြှေးကာ ဖငထြဲသို့ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ော့သည်။

” အားးးးးးးးး အမလေးးးး သပေါပြီ သပေါပြီ သားငယရြယ် အ အ ထုတထြုတ် မရဘူး ထုတပြေးးးး အားးးး အမေ့ အ နာလိုကတ်ာဟာ ”

သှန်းစကန်ဒီမှာ ဖငထြဲ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဝငလြာတဲ့ လီးကြီးကြောင့ြ အောဟြဈကာ ကုတငအြား တဖုန်းဖုန်း လကန်ှင့ထြုနမေိသည်။ သားငယကြ တဖုန်းဖုန်းထုနသေော လကန်ှဈဖကကြို လကပြှနလြှမ်းဆှဲပြီး နာလှန်းသဖြင့ြ တုနန်သေော ဖငကြှီးအား ပစ်ပစ်လိုးလိုကသ်ည်။

” ဗစွြ ဗစွြ ဖြပ် ဘှတဘြှတ် ဗစွြ ဘှတ် ”

” အားးးးး အင့ျ အမလေးးးး အားးးး အမေ့ သပေါပြီဟာ အားးး အားးး ”

သှန်းဆကန်ဒီမှာ အောရြင်းဟဈရင်း ဖငကြှှကသ်ားများ လွော့တတလြာသည်။ ဖငထြဲ လီးအဝငအြထွကကြို အလိုကသ်င့လြေး ကော့ကော့ပေးလာသည်။ ဖငကြို အစွမ်းကုန် ပစ်ပေးရင်း

” အားးးး ရှီးးးး အင်း ဟင်းးးး လိုးလိုးးးး သားငယ် ငါခံနိုငလြာပြီ လိုးသာလိုးဟာ မညှာနဲ့တော့ အင့ြ အားးး ရှီးးးး ဟုတတ်ယ် ဆောင့ဆြောင့ြ နာနာလေး ဆောင့ြ အားးးး ရှီးးး ကောင်းလာပြီ ဟာ ဖငခြံရတာက ပိုအရသာရှိတယ် ဟ ”

သားငယကြလည်း သှန်းဆကန်ဒီမှ ဖငလြေးကော့ကော့ပေးလာသဖြင့ြ လကပြှနဆြှဲထားသော လကန်ှဈဖကကြိုလှတကြာ ခါးသေးသေးလေးအား ကိုငပြှီး ဆှဲလိုးတော့သည်။ လီးကို အဆုံးထိထုတ် အဆုံးထိသှင်း တရကြမ်းလိုးရာ သှန်းတဈယောကြ တအားအားနှင့ြ အီစိမ့န်အေောင် ကောင်းလာကာ စောကပြတဝြလေးထဲမှ စောကရြညမြွား တဗှန်းဗှန်း ပန်းထွကသ်ှားရသည်။

” အိုးးးး အို့ အားးးးးးး ရှီးးးးးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ သားငယရြယ် ငါပြီးပြီ အားးးး ရှီးးးးး အားးးးးးး ”

ပန်းထုတလြိုကသ်ော စောကရြညမြွားသည် သားငယ် လဥနှင့ြ ပေါငကြှားသို့ နှေးကနဲ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားရာ သားငယလြည်း ပြီးချင်လြာသဖြင့ြ

” အားးးး ရှီးးးး ဟူးးးးးးး သှန်းးးး မှနမြှနလြေး ပကလြကလြှနလြိုကြ အ အ ငါထွကတ်ော့မယ် ”

ပြောပြီးပြီး သားငယမြှာ ဖငထြဲမှ လီးကြီးအားထုတကြာ ခေါင်းရင်းဘကြ တိုးကပလြိုကသ်ည်။ လီးကြီး ဖငထြဲက ကြှတထြှကသ်ညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ သှန်းဆကန်ဒီက ပကလြကလြေးလှနကြာ လွှာလေးထုတထြားလိုကသ်ည်။ သားငယမြှာ သှန်း၏ ပါးစပန်ားတွင် တေ့ကာ ဂွင်းထုခရွင်း လရညမြွား တဖြောဖြော ပန်းနတေော့သည်။ လရညဖြှေးဖြေး ပစွပြစွတ်ှကေ သှန်းဆကန်ဒီမကြန်ှာတဝိုကြ ပပြရှေှဲနှစ်နကော နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးပေါမြှ စီးကလွာတော့သည်။

နောကဆြုံးလရညကြုနတ်ော့မှ သားငယကြ ထုတထြားသော သှန်းလွှာလေးပေါတ်ှင် ဒဈဖူးနီနီရဲရဲကြီးအား တဘတဘြတန်ှင့ြ ရိုကခြကြာ ပါးစပလြေးပေါြ လီးထိပလြေးအား တငထြားလိုကသ်ည်။ သှန်းဆကန်ဒီလည်း လရညမြွားနှင့ြ ပပြနေသေော ဒဈဖူးကြီးအား မကမြကမြောမောကြည့်ကြာ ငုံစုပပြေးလိုကတ်ော့သည်။

………………………………………..

ဒီတခါတော့ ခစွသ်ူက အခွိနမြှနတ်ယဗြွ။ ကနွောပြွောလြိုကတ်ာ။ ဇငယ်ောမြကြခြုံးနဲ့ နှာတံလေးက စင်းစင်းလေး၊ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအထကကြ မှဲ့နကကြလေး၊ ပြုံးလိုကတ်ိုင် လူတကာကို ဆှဲဆောငစြတေဲ့ သှားထပကြလေး။

” ဟော ဟော – လာနပြေီဗွ ကနွော့အနားကို လှပတဲ့ ဘောဒြီပိုငရြှငလြေး၊ ခါးသေးသေးလေးအောကကြ တငသ်ားကြီးများက လမ်းလွှောကတ်ိုင်း ရမ်းကာနှဲ့ကာနဲ့ တကယကြို ကိုရီးယား မင်းသမီးလေးအတိုင်းပဲ ”

ကနွောြ ရုပရြှငရြုံခေါသ်ှားမလို့ သူ့အဖုတလြေး မနိုကရြတာလည်း ကြာပြီလေ။ ကနွော့ြ နဖူးလေးကို လာနမ်းရင်း

” ဟိတ် မောင် – သှန်းကို ငေးလှခညွလြား – ဟှန့ြ ”

ရငခြုနသ်ံတွေ ဆူညံသှားတာပေါ့ ခကြခြငွြး နိဗျဗာနဘြုံ ရောကသ်ှားသလိုပဲဗွာ။ ကနွောြ့နဖူးလေးကို နမ်းရင်းပြောတာလေ။

“ဒီနေ့ သှန်းက အရမ်းကို ခစွဖြို့ကောင်းတာ – မောင် အသည်းယားတာကြာ – သှန်း ဒီမှာ ခဏထိုငပြှီး ရုပရြှငသ်ှားမှာနောြ ”

လကရြှညအြင်ျကြီ စတဈနကပြှာရောငလြေးနဲ့ ပုဆိုးအနကလြေးက မောင့စြတိုငကြို ပြီးပြည့စြုံစတယ်ေ ငေးကြည့်မြိရင်း

” သှားလေ မောငရြဲ့ မသှားတာတောင် ကြာပြီမလား ခလြြးးး ”

နေ့လညပြှဲကြည့်မြှာမို့ လကမြှတကြှိုဝယရြင်း သှားမယလြို့ ကနွောြ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ထိုစဉြ

” တီ တီ တီ ”

ခစွသ်ူဖုန်းလေး မှညလြာပါတယ်။ ကနွောလြည်း အအေးဖိုးရှင်းရန် ပိုကဆြံထုတလြိုကတ်ာပေါ့။ ဖုန်းမှညသ်ံကြောင် ကနွောတ်ို့ စကားပြောရင်း ရပသ်ှားရပြီလေ။ သူဖုန်းပြောခွိန် ကနွောြ ပိုကဆြံရှင်းလိုကမြလို့ပါ။

” ဟဲလို ”

” ~~~~~~~~~~ ”

” ဟာ – နင် ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ သားငယရြာ – နငကြ ငါ့စကားမှ နားမထောငတ်ာ အခု ဘယမြှာလဲ ဒဏရြာများလားးး ”

” ~~~~~~~~~ ”

” ဟူးးးးးးးးး နင့အြိမမြသိစချင်ေမြှတော့ ငါလာရတော့မှာပေါ့ ”

သှန်းက ကနွောြ့မကြန်ာကို မော့ကြည့်န်တော တောင်းပနတ်ဲ့ အကြည့်ပြါ။

” မောင် – သားငယ် အကဆြီးဒင့ြ ဖြစ်လို့ ဆေးရုံမှာ သူအိမမြသိစချင်ေလြို့တဲ့ – အဲ့ဒါ – ဟို – ဟိုလေ သှန်းလိုကသ်ှားရမှာမို့ – ရုပရြှင် နောကရြကမြှ ကြည့်ရြအောငန်ောြ မောင် ”

ဟူးးးးးးး သူငယခြငွြးဘကြ အမြဲအလေးသာနတေဲ့ ခစွသ်ူကို နားလညပြေးနရတော ကနွောြ ပငပြန်းလှပြီဗွာ။

“သှန်း သူ့မှာ တခွားသူငယခြငွြး မရှိတော့ဘူးလား၊ တခွားဆှမွေိုး မရှိတော့ဘူးလား – မောင့ထြကြ သူက သှန်းဘဝမှာ အရေးပါနပြေီလားးး ”

” ဟင် မောငရြယ် ဘယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ၊ သှန်း မောင့ကြိုခစွတ်ာ မောငသ်ိရဲ့သားနဲ့ – ခုဟာ ”

” တောစြမ်းပါ သှန်းရာ ငါနားလညပြါပြီဟာ ”

ပြောပြီးမှ ကနွော့ကြိုယကြနွောြ အတ်တကြီးနပြေီလား ပြနမြစဉြးစားချင်တ်ော့ပါ။

” ကြှတ် – ဒါတော့ မောင် သကသ်ကရြဈတာပဲ ”

” ဘာာာ ——– ဟာကြာ ”

ကနွောြ သှန်းအနားကနေ ပြေးထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ဒီနေ့က ကနွော့အြတွကြ အဓိပျပာယ် မရှိတော့ပါဘူးလေ။ ကနွောြ နနေိုငခြဲ့ပါပြီ။

၅ ရကမြှောကန်ေ့ ခစွသ်ူဆီက ဖုန်းဝငလြာတယဗြွာ ထိုငန်ကြနေရောလေးက စောင့ပြေးပါတဲ့။

” ဆောရီး မောငရြယ် ဒီလာခါနီးမှ သားငယဆြေးရုံဆင်းလို့ သှန်း လိုကလြုပပြေး ”

ခစွသ်ူပုံစံက ရေးကြီးသုတပြှာ လာခဲ့ရပုံ – ကနွောစြကားပြနမြပြောပဲ နသညေကြို သတိထားမိပုံရသှားသည်။

” မောင် စိတဆြိုးနတောလားဟင် ဘာမှလည်း မှာမထားသေးဘူး သှန်း မှာလိုကမြယလြေ မောင် ”

ချော့နတေဲ့ ခစွသ်ူကို ကနွောြ နာကငွခြှင်းများစွာနဲ့ ကြည့်န်မေိတယ်။

” ဒီနေ့ ဘာမှမသောကတ်ော့ဘူးလေ အမှတတ်ရပေါ့ ”

ကနွော့စြကားကို သူနားလညပြုံ မရဘူးဗွ။ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် သူဖုန်းစခေါတ်ဲ့နေ့ အခုလည်း သူဖုန်းဆကခြွိန်းတာ ဒီနေ့။

” ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲ မှတမြိလား သှန်း – မောငတ်ို့ ရည်းစားသကတ်မ်း ၃ နှစ်ပြည့တ်ဲ့နေ့ ”

” ဆောရီးပါ မောငရြယ် သှန်းမေ့နလေို့ပါ ။ အမှတတ်ရ လကဆြောင် တဈခုခု ဝယပြေးမယလြေ နောြ မောင် ”

ကနွော့ရြငထြဲ ဆို့တကလြာတယဗြွာ။ သူ့ဘကကြ ဖုန်းဆကခြွိန်းလို့ ခစွသ်ူသကတ်မ်း ၃ နှစ် ပြည့ကြို အမှတတ်ရ လုပမြယထြငထြားမိတာ။ သူငယခြငွြးအတွကြ စိုးရိမပြူပနန်တေဲ့ ခစွသ်ူ။ သူ့ကိုကြည့်ရြင်း ကနွောြ ရငန်ာလိုကတ်ာဗွာ။

ကနွောကြ သိပခြစွတ်တတ်ဲ့ ကောငပြါဗွာ။ အခစွကြှီးပမယေ့ြ လူတဈယောကရြဲ့ နှလုံးသားကို ခွုပကြိုငထြားရလောကအြောင် အတ်တတော့ မကြီးချင်တ်ော့တာပါ။

ကလွာတဲ့ မကြရြညတ်ှကြေောင့ြ ကြောခိုင်းသှားတဲ့ သူ့ပုံရိပလြေးက တဖြည်းဖြည်း ဝဝေါးလို့ပေါ့။ နောငဘြဝဆိုတာရှိခဲ့ရင် ခစွသ်ူ့ရငခြှငကြို အပိုငသ်ိမ်းယူနိုငသ်ော တဈယောကသ်ောသူ ဖြစ်ပါရစသေား။

………………………………………..

ရင်၌ဖြစ်သော အခစွကြိုစီးနင်း
ခရမ်းပြာ အိပမြကတ်ှကြေားမှာ
ရငန်င့အြောင် ခစွခြဲ့ဖူးပါသလား…

သမုဒယ အတုပန်ှောငထြဲ
ခနွထြားရဈမယဆြိုရငလြည်း
ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ အခစွရြယ်…

(အဆုံးထိဖတပြေးသော မိတဆြှမွေားအားလုံး ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။)

ဘုံခုနှစ်ဆင့ျ

ပြီးပါပြီ။