⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
ကံကြမျမာမုနတ်ိုင်း တိုကခြတတ်ဲ့ ည
ရေးသားသူ – Thar Thar
ပဲခူးတိုင်းဒသကြေီးထဲက.. ကမ်းနားလမ်း.. မင်းရှာမှာ.. နထေိုငတ်ဲ့ ဖိုးထူး ဆိုတာ အသားခပည်ိုညို.. ခန်ဓာကိုယကြ ကစွလြဈပြီး ယောကြြားပီသသော မကြန်ှာမွိုး ပိုငဆြိုငကြာ (မင်းသား နဒွေေးလို ပုံစံမွိုးဖြစ်ပြီး) ပျိုတိုင်း အားကိုးချင်ရြလောကတ်ဲ့ ယောကြြားကောင်းမွိုး ဖြစ်လသည်ေ..။ ဖိုးထူးသည် လကလြုပလြကစြား.. တဈယောကဖြစ်ပြီး.. မိခငဖြစ်သူ ဒေါခြငရြှှကေို လှနစြှာခစွခြငလြသည်ေ..။
ဖိုးထူး၏ ဖခငဖြစ်သူ ဦးထွန်းမောငကြတော့.. သူများလယတ်ှမှော အဌားလိုကလြုပရြင်း အသကမြှေးရသူ ဖြစ်လသည်ေ။ သို့ပမေဲ့ သူရှာတဲ့ငှေ သူအလောင်းကစား လုပတ်ာနဲ့တောင် မလောကြ..။ ဒေါခြငရြှှကတေော့ ရှာထိပမြှာ အကြောရြောင်းရကာ… ဖိုးထူးကလည်း ရသမွှ ငှအေားလုံးကို မိခငကြို အကုနအြပလြသည်ေ…။ ထိုပိုကဆြံတွကေို ဖခငဖြစ်သူ ဦးထွန်းမောငကြ ညနေ နဝငေပြှီဆိုလွှင် အရကသ်ောကဖြို့.. ဖဲရိုကဖြို့ တောင်းတိုင်း ဖိုးထူးနဲ့ ဦးထွန်းမောငဟြာ.. ပြူနာ ဖြစ်နကြေ..။
” ခငရြှှေ ငါ့ကို အရကဖြိုးပေးစမ်း”
“မရှိပါဘူး ကိုထွန်းမောငရြယ်… နောကန်ေ့ စွေးရင်းရဦးမှာတော့…”
” ဟာ.. ဒီကောငမ် စောကစြကားများလိုကတ်ာ.. ပေးမှာပေးတာ မဟုတဘြူး.. ပေးစမ်း နင့်ပိုကဆြံ..”
ဒေါခြငရြှှေ လကထြဲက ငှအခွေို့ကို ဦးထွန်းမောင် လုယူလိုကတ်ော့… ဖိုးထူး မနသောတော့ ဝငပြါရလပြေီ…။
” အဖေ.. အဲ့လို မတရား မလုပန်ဲ့ဗွာ… အမေ့ဆီမှာ ရှိတာက ကြုပပြေးထားတာဗွ… အကြောရြောင်းတာက စားတာနဲ့ ကုနတ်ာလေ.. ဘယမြှာလည်း ငှအပေိုအလွှံ… အဖရှောတာက ကြုပတ်ို့ ခွူးတဈပြားတောင် သုံးရတာ မဟုတဘြူး”
” အောငမြာ ငါမှေးလို့ လူဖြစ်ရတဲ့ ကောငကြများ စောကစြကား လာရှညန်တယ်ေ.. ပေးစမ်းကြာ… ယူတော့ဘာဖြစ်လည်း… ဖဲသှားရိုကမြှာ.. နိုငရြင် ပြနပြေးမယ် ကြားလား”
ဦးထွန်းမောင် ဆင်းသှားတော့ ဖိုးထူးကတော့ ဒေါသတွထွကေကြာ.. ကနွခြဲ့လသည်ေ..။ ထိုအခါ ဒေါခြငရြှှကေ ဖြောင်းဖြရလသည်ေ…။
” သားရယ် စိတလြွှော့ပါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖပေဲလေ.. သား ပြနမြပြောရဘူး”
” ဟုတကြဲ့ပါ အမရယ်ေ… အခုဟာက သား သီတင်းကြှတ် လပြည့်ညမှာ ပြဲစွေးလယရြင် သုံးဖို့ ပိုကဆြံလေးတွဗွေ”
” ငါ့သားရယ် အမေ ပြနထြည့်ပေးပါ့မယ်… မနကအြကြောရြောင်းတဲ့ အမှတင်ှေ ပြနယ်ူပေါ့”
” မယူပါဘူး အမရော.. အခုဟာက အနိုငကြငွြ့လို့ပါ…”
ဒေါခြငရြှှလည်ေး ဒီသားအဖနှစ်ယောကြ ကြားထဲမှာ ဘာလုပရြမှန်းကို မသိတော့..။ အိမထြောငရြေးကလည်း အဆငမြပြေ..။ ဖိုးထူးမှေးပြီး နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးထဲက လငမြယားကိဈစ လိုးတာတွေ ဘာတွလည်ေး မရှိတော့…။ အခုဖိုးထူးပဲ ၂၅ နှစ် ရှိပြီ…။ မခငရြှှလည်ေး မိန်းမလေ အသှေးအသားနဲ့ တညဆြောကထြားတာ..။ တဈခါတဈလမွေားဆိုရင် ခံချင်မြိတာပေါ့…။ ဒါပမေဲ့ ဦးထွန်းမောငကြလည်း ၁၀ ခါမှ ၁ ခါ လိုးတာတောင်.. အမှနလြိုးပြီးသူ။ လရညထြှကပြှီးရင် ရပပြလိုကတ်ာဆိုတော့.. ဒေါခြငရြှှေ.. ရမျမကတ်ှေ ထနန်ရတောပေါ့…။ အခုညလည်း… ဖိုးထူး အိပပြှီ အထငန်ဲ့ ဒေါခြငရြှှေ အတွင်းခန်းထဲမှာ… ထမီလှနပြှီး လကန်ဲ့ပြတကြာ.. အာသာဖြနလေသေည်ေ…။
” အ့.. အား.. ကိုထွန်းမောင် ရယ်.. ရှင့်လီးကြီးကို သတိရလိုကတ်ာတောြ… အ့.. ဟား.. ကြုပကြို လိုးစမ်းပါ… အ့… ဟား…”
စောကဖြုတကြှီးကိုဖြဲပြီး လကန်ဲ့နှိုကကြာ အာသာဖြနတေေဲ့ ဒေါခြငရြှှရေဲ့ အသံဟာ လှနစြှာတိုးပမေဲ့… ဒေါသစိတကြှောင့်… အိမရြှေ့ ဘုရားစငအြောကမြှာ အိပန်တေဲ့ ဖိုးထူးအတွကတ်ော့ အတိုင်းသား ကြားနရကော… ဖိုးထူးလည်း စိတဝြငစြားသှားပြီး အခန်းနံရံနားကပကြာ… မိခငဖြစ်သူ… ဒေါခြငရြှှကေို ထံရံပေါကကြနေ ချောင်းကြည့်လိုကလြသည်ေ…။ ဖိုးထူးလည်း လရောငအြောကကြ ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို အတိုင်းသား မှငန်ရလေရော.. အောကကြ လီးကလည်း တောငလြာလသည်ေ…။ ဖိုးထူးမှာ လီးကလည်းတောင်… မိခငဖြစ်သူကိုလည်း သနားမိလသည်ေ…။
” အမေ သနားပါတယ်… အဖကလေည်း မလိုးတော့ ဆာနရှောမှာပေါ့…”
ထိုသို့တွေးနရင်ေး ဒေါခြငရြှှရေဲ့ ဆန်ဒတွေ ပြည့်အောင် ဖိုးထူး ကူညီမညဟြု တွေးလိုကမြိလသည်ေ….။ ဒါနဲ့ပဲ အခန်းထဲကို ခွသေံဖြကာ ဝငသ်ှားပြီး… သူ့အမဘေေးမှာ ဝငလြှဲကာ အိပလြိုကပြှီးတော့..
” အမေ”
” ဟယ်.. ငါ့သားဖိုးထူး… ဘာလာလုပတ်ာလည်း အမေ့ဆီကို.. အာ.. ဒီကလေးတော့… သှားသှား အိပခြွတေော့”
” မရှကပြါနဲ့တော့ အမရော.. သား အမဖြစ်ေနတောတွေ အကုနမြှငပြှီးပြီ.. သား အမေ့ကို ကူညီဖို့လာတာ… အဖကေ အမေ့ကို မလိုးပေးတော့ဘူးမို့လား.. အဲ့တော့ အမေ ဘာမှမပူနဲ့ သားလိုးပေးမယ်”
” ဟဲ့.. အဲ့လိုမဖြစ်ဘူးလေ ဖိုးထူးရဲ့.. မင်းငရဲကြီးမှာပေါ့ သားရဲ့… အမေ့ကို လိုးရင်”
” ငရဲဆိုတာ အမကေ အပြဈယူမှ ကြီးမှာပါဗွာ.. သား အမေ အခုလို အထီးကနွန်တော မကြည့်ရကဘြူး.. အမကေ အရှယအြများကြီး ကနွသ်ေးတယ်.. အမေ့ကိုလည်း အိမထြောငရြေး အရသာထူးကို ခံစားရစချင်ေတ်ယ်… သားပြုစုပါရစေ… နောြ”
ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ဒေါခြငရြှှရေဲ့ ထမီအောကသ်ို့ လကလြွှိုကာ စောကဖြုတကြို နှိုကလြိုကလြသည်ေ…
” အ့.. အင်း.. ဟင်း.. သားဖိုးထူး.. မှားမယန်ောြ… အား.. ဟား.. မှားကုနကြှတော့မှာပဲကြယ်… အ့… ဟား.. ဒီကလေးနောြ ခကလြိုကပြါဘိ”
ဖိုးထူး လကကြလည်း လွှငမြှနလြှန်းလှကာ.. ထမီထဲ လကရြောကတ်ာနဲ့… စောကစြေ့ကို ခွကော.. စောကဖြုတအြထဲကို တန်းနှိုကတ်ော့… နဂိုထဲက ထကြှနတေဲ့ ဒေါခြငရြှှေ… သားအရင်းဖြစ်သူ ဖိုးထူးရဲ့ အထိအတွေ့ကို မရှောငန်ိုငဘြဲ သာယာလာလသည်ေ…။ ဖိုးထူးကလည်း ထမီကိုလှနကြာ.. ဒေါခြငရြှှကေို လှဲအိပခြိုင်းလိုကပြှီး… စောကဖြုတကြှီးကို ယကပြေးလသည်ေ…။
” ပြကျ…ပလကျ.. ပြှတ်…ပလှတ်..ပြဈ ”
” အ့.. ဟား…အ့…အား…အိုး… ဖိုးထူးရယ်.. အ့… ဟား… အမေ့စောကဖြုတကြှီး လထေဲမှှောကန်သလေိုပဲကြယ်… အား… စောကစြေ့တွကေို စုပန်တောလား… အမေ အရမ်းကောင်းတာပဲ…”
ဖိုးထူးလည်း အတောကြှာကြာ ယကပြေးပြီးတော့… အနားယူရင်း လီးအစုပခြံချင်သ်ဖြင့်.. ပကလြကလြှနလြိုကကြာ..
” အမေ့ သားကို လီးစုပပြေးဗွာ.. နောြ”
” စုပပြေးမှာပေါ့… သားရယ်… လာ ပုဆိုး ခွှတလြိုကတ်ော့”
ဒေါခြငရြှှလည်ေး သူကိုယတ်ိုင် ပုဆိုးကို ခွှတပြေးလရော… တောငမြတန်တေဲ့ လီးကြီးက ဒေါခြငရြှှရေဲ့ ရငကြို ဗလောငဆြူသှားစပြေီး… ဦးထွန်းမောငထြကတ်ောင် ပိုကြီး.. ပိုရှည်.. ပိုတုတတ်ဲ့ သားအရင်းဖြစ်သူရဲ့ လီးကြီးကို တွေ့ရတော့… စောကခြေါင်းထဲကနေ ယှစိပိုးထိုးလာလသည်ေ…။ ထို့နောကြ ဖိုးထူးရဲ့လီးကို… ဒဈကနပြေီး ငုံလိုကကြာ… ပါးနှစ်ဖကြ ခွကသ်ှားရလောကအြောငအြထိ အားယူကာ စုပပြေးလသည်ေ။
” ပြှတ်…ပလှတ်..ပြဈ…ပြှဈ…ပြှတ်”
” အား…ရှီး…အ့..အိုး…အမရယ်ေ လီးစုပတ်ာ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ.. အမေ့ပါးစပလြေးက နူးညံ့နတောပဲဗွာ… စုပ်.. စုပ်.. အမလေိုချင်တ်ဲ့လီး အမေ့ရှေ့မှာ ရောကန်ပြေီ.. အမေ အားရအောငသ်ာစုပ်”
” ပြှတ်… ပြှတပြှှတ် .. ပလှတ်.. ပြဈ”
ဒေါခြငရြှှလည်ေး လီးနဲ့ကင်းဝေးနတော ကြာနပြေီ ဖြစ်သည့်အတွကြ.. အားရအောင် စုပပြေးပြီး… မောတာနဲ့ လှဲကာအိပန်လေိုကတ်ော့… ဖိုးထူးလည်း…. ဒေါခြငရြှှရေဲ့ ပေါငကြှားထဲမှာ နရောယူလိုကပြှီး… လီးနဲ့တေ့ကာ… လိုးဖို့ဟနပြှငထြားလိုကပြှီး အားယူကာ လိုးလိုကလြတေော့သည်. .။
” ဗွှတ်….ဗလှတ်…ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွှတ်”
” အ့…ဟား…အင့်..အင်း.. ဟင်း… သာလေးရယ်.. လီးက ကြီးလှခညွလြား… အမေ့ စောကဖြုတကြှီးကို ပြည့်ကြပသ်ှားအောင် လိုးတကလြိုကတ်ာကြယ်… လိုး.. လိုး… အားမနာနဲ့ ဆောင့်လိုးပေး”
” ဖြတ်..ဗလှတ်..ဗွှတ်..ဗွဈ..ဗရဈ”
” အား…ရှီး..အ့.. အား.. အမရယ်ေ… အမေ့ စောကဖြုတကြလေ စီးပိုငန်ပြေီး အရသာ ကောင်းလိုကတ်ာ…”
” ကောင်းရင် ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးပလိုကြ သားရယ်.. အမေ လီးအရသာနဲ့ ကင်းဝေးနတော ကြာခဲ့ပြီ… အခု ငါ့သားလေး ဖိုးထူးက လိုးပေးနပြေီ… အ့… အား…. အမေ့စိတတ်ှေ ပိုထကြှလာတယကြှယ်”
ဖိုးထူးလည်း မိခငဖြစ်သူ ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို သူ့လီးနဲ့ အသံတွေ ထွကအြောငကြို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးလသည်ေ..။
” ဖြတ်…ဖပ်…ဖလပ်.. ဗလှတ်.. ဗွှတ်..”
” အာ့..အ့.. ဟား.. သားရယ်… ဖိုးထူး.. အ့… မှနမြှန် ဆောင့်လိုးတော့ အမေ ပြီးတော့မယ်… အား.. ဟား…”
ဖိုးထူးလည်း မိခငဖြစ်သူ ငတန်တေဲ့ လီးအရသာကို ကြနပေသ်ှားလောကအြောင် ပေးစွမ်းရင်း လိုးနရင်ေး လီးအကြောတွကေ ကငွတ်ကလြာပြီး လရညတ်ှကေို ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ပန်းထည့်ကာ.. လီးကို စိမထြားပြီး ငှိမန်လေိုကလြသည်ေ…။ ဖိုးထူးလည်း ပထမဦးဆုံး အမကေို စလိုးရတာကြောင့် အရသာကို သချောခံစားမိကာ.. နောကအြကြိမတ်ှလည်ေး အဆငပြှအေောင် ၃ ခွီလောကြ ဆကတ်ိုကြ နားလိုကြ လိုးလိုကန်ဲ့ လိုးလရော… ဒေါခြငရြှှလည်ေး သားဖြစ်သူ ဖိုးထူးကို စွဲလမ်း သှားလတေော့သည်…။
နောကဆြုံးအခွီ လိုးပြီးလို့ ဖိုးထူးလည်း ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတကြှီးထဲမှာ.. တပလြကြသ်ားနဲ့ လီးဇိမခြံနလရေော… ရုတတ်ဈရကြ ဦးထွန်းမောင်.. ပြနရြောကလြာလသည်ေ။ အရကကြလည်း ခပထြှထွေေ သောကလြာပြီး အသံကလည်းမပေး… အိမကြလည်း အရမ်းကြဥြးတော့ အိမပြေါြ တကလြိုကတ်ာနဲ့ ဘုရားစငရြှိတဲ့နရော ၅ ပလေောကြ ကြောပြှီးရင် အခန်းဆိုလို့ တဈခန်းထဲ ရှိလရော… ဝငသ်ှားလိုကတ်ော့…
” ခငရြှှရေေ.. အဈကို ဖဲနိုငလြာတယဟြေ့”
ပြောရင်း အခန်းထဲသို့ အကြည့်မှာ…
” ဟာ.. ဖိုးထူးနဲ့ ခငရြှှေ… မင်း… မင်းတို့သားအမိ လိုးနကြတေယ်.. ဖိုးထူး မင်းခွေးစိတ် ပေါကန်တော ဟုတလြား.. အမေ အရင်းကြီးကိုကြာ… ဟာ… ခငရြှှေ မင်းကလည်း ဘာလို့ ငှိမခြံနရတောလည်း…”
ဒေါခြငရြှှမှော ရှကတ်ာကြောင့် ဘာပြောရမှန်း မသိ…။ ဖိုးထူးကတော့ ငှိမခြံတတသ်ူ မဟုတတ်ာကြောင့်… ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတထြဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ လီးကို ခွှတလြိုကလြရော… ၃ ခွီဆကတ်ိုကြ လိုးထားတဲ့ လရညတ်ှကေ အနည်းငယ် စိမ့်ကလွာပြီး.. ဖိုးထူးရဲ့ လီးဟာလည်း အတောငကြကြာစဆိုတော့.. ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကရြညတ်ှနေဲ့ ပပြနေပြေီး.. ပုဆိုးကို ကမန်းကတမ်း ဝတလြိုကသ်ည်…။
” အဖေ ကြှနတ်ောြ ပြောပြမယ်… အမကေ သူ့ဖာသာ အခန်းထဲမှာ အိပန်တော.. ကြှနတ်ောကြလည်း ဒီမှာပဲ အိပန်တော.. အိပယ်ာခင်းထားတာ မှငတ်ယမြို့လား.. အားလုံးဟာ အဖေ့ကြောင့်ဘဲ… အဖကေ မလိုးပေးတော့ အရှယရြှိသေးပြီး သှေးသားဆန်ဒ တောင့်တလာတဲ့ အမကေ သူ့ဖာသာ လကန်ဲ့ပြတပြှီး အာသာဖြနရေတော… ကြှနတ်ောကြသာ အမေ့ကို သနားလို့.. အရမ်းဖောင်းကြှနပြေီး လီးဆာနတေဲ့ အမေ့ရဲ့ ဆန်ဒတွကေို ဟောဒီလီးနဲ့ လိုးပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးလိုကတ်ာ…. မှငလြား”
” ဖြည့်ဆည်းဦးကြာ… ခွပ်.. ခွပ်”
ဦးထွန်းမောင် ဒေါသစိတကြ ပေါကကြှဲထွကလြာပြီး ဖိုးထူးကို ထိုးလိုကသ်ောအခါ ဒေါခြငရြှှကေ သားကိုထိတော့ နာလပြေီ…။
” ကိုထွန်းမောင်.. တောဘြာမှ ကြုပသ်ားကို ထိုးလား ကြိတလြား လုပစြရာ မလိုဘူး… ဟုတတ်ယ်.. ခံတယ်… ကြုပသ်ားရဲ့ ဟောဒီလီးကြီးနဲ့ အားရအောငကြို ၃ ခွီဆကတ်ိုကြ ခံခဲ့တယ်…”
” ခငရြှှေ မင်းက အဲ့ဒါကို ဂုဏယ်ူနတောလား.. မင်း မရှကတ်ကဘြူးလား… ပတဝြန်းကငွကြ သိသှားရင် ဘယလြိုပြောကြမလည်းဆိုတာ… မင်းမတွေးဘူးလား… မင်း မရှကပြမေဲ့ ငါရှကတ်ယကြှ”
” ရှငကြသာ.. ရှကရြမှာပါ ကိုထွန်းမောငရြဲ့ သားနဲ့ မိန်းမကို ကြှေးရကောင်းမှန်း ပေးရကောင်းမှန်း မသိဘဲ… တဈခွိနလြုံး မူးရူးနခေဲ့တာ… ဘယမြှာလည်း ကြုပအြတွကြ အိမထြောငရြေးသုခ ”
” တောကြှာ.. မင်းတို့သားအမိ တကယကြို ကကြသ်ရတေုံးတယ်… စည်းတွေ ဘောငတ်ှေ မရှိကြတော့ဘူး… အေး.. ဖိုးထူးမင်းလည်း အမအရေင်းကို ပြနလြိုးခဲ့တာနောြ… ငရဲဆိုတာ မနဘေူး…”
” အမလေး တောလြို မူးရူးနတေဲ့ ကောငကြများ ငရဲဆိုတာကို ပြောထွကသ်ေးတယန်ောြ… ကြုပသ်ားက ငရဲ ဘယတ်ော့မှ မကြီးဘူး တောရြေ.. အမကေို စိတခြမွြးသာမှုတွေ ပေးနတောမို့လို့… ဘယတ်ော့မှ ငရဲမကြီးဘူး… သိရဲ့လား”
” အေး… မခငရြှှေ လငမြယား မကြဲချင်လြို့ ငါ ဒီတဈကြိမတ်ော့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြေးလိုကမြယ်…. နောကတ်ဈခါများ အခုလို မိခဲ့ရင် မင်းငါနဲ့ ကြဲပြီလို့သာ မှတလြိုကပြတေော့…”
ဦးထွန်းမောငလြည်း သူပြောချင်တ်ာတွေ ပြောပြီး… ထွကသ်ှားလတေော့သည်….။
နောကန်ေ့တွကနေစပြေီး… ဦးထွန်းမောင် အလုပကြို ကြိုးစားလာသည်…။ ခါတိုင်းထကတ်ော့ အဆငပြှလောသညဟြု ပြောရပလေိမ့်မည်…။ ဒါပမေဲ့ သားဖြစ်သူ ဖိုးထူးရဲ့ လီးကြီးနဲ့ အလိုးခံရပြီးတဲ့ ဒေါခြငရြှှဟော.. ဦးထွန်းမောငကြို လုံးဝ စိတမြပါတော့ပေ…။ တဈခါတဈလေ လိုးပေးသောလြည်း… တပထြှကဆြိုတော့ မခငရြှှမှော.. ဆတတ်ငံ့ငံ့နဲ့ ကနွခြဲ့ရသညခြညွြးသာ..။
တဈနေ့တော့ ဦးထွန်းမောင် ကုနရြောင်းကုနဝြယ် ကိဈစနဲ့ ရနကြုနဘြကကြို ခရီးထွကရြမည် ဖြစ်လရော… ဖိုးထူးနဲ့ ဒေါခြငရြှှလည်ေး မလိုးရတာကြာတော့ အတိုးခကြာ လိုးလိုကမြညဟြု တွေးကာ… အားခဲနကြလေသည်ေ…။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ ထိုညက သီတင်းကြှတ် လပြည့်ည ဖြစ်လသည်ေ….။
” သား ဖိုးထူး ပြဲစွေးမလညဘြူးလား”
” မနကဖြှနမြှ အမေ့လကကြိုတွဲပြီး ပြောပြွောကြှီး လညမြယ်.. ဒီနေ့က လပြည့်ညဆိုတော့ အမေ့ကို ကနတ်ော့ရဦးမယလြေ”
” ဟင်… သားက ဘာနဲ့ ကနတ်ော့မှာလည်း”
” ဒီမှာလေ အမရေ အမကြေိုကတ်ဲ့ သားရဲ့ ဟောဒီ လီးကြီးနဲ့လေ..”
ဖိုးထူးလည်း ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကပြှီး… လီးကို တဆတဆြတတ်ုနအြောင် ခါပြကာ…ဒေါခြငရြှှကေို မှူဆှယလြိုကလြသည်ေ…။ ဒေါခြငရြှှကလေည်း အားကမွခံ.. ထမီကို ခွှတကြာ… စောကမြှှေးတွကြေားက သူ့ရဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ဖြဲပြကာ… လကန်ဲ့ ပြတပြှနလသေည်ေ…။
” ဖိုးထူးရယ် လာလေ အမေ့ စောကဖြုတကြှီးကို လာကနတ်ော့လကြော…”
ဖိုးထူးလည်း ကနွရြှိနသေော စွပကြယွအြင်ျကြီကိုပါ ခွှတခြလွိုကပြှီး… ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတန်ားသို့သှားကာ… လကအြုပခြွီကာ တကယပြဲ ကနတ်ော့လိုကသ်ေးသည်…။ ထို့နောကြ… လီးနဲ့ စောကဖြုတကြို တေ့ကာ… စောကစြေ့ကို ပြတပြေးပြီး….
” ဟောဒီ လီးနဲ့လည်း ကနတ်ော့ရဦးမှာပေါ့ အမရယ်ေ…”
ဖိုးထူးလည်း စောကစြေ့ကို ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ခွကော ထိုးပြတပြေးလိုကတ်ော့ ဒေါခြငရြှှမှော.. လူးလိမ့်နအေောငကြို ခံစားနရကော… ကောင်းနလသေည်ေ…။
” အား…ဟား… အင်း… ဟင်း…. ဖိုးထူးရယ်… လုပပြေးတကလြိုကတ်ာ… အ့… ဟား.. သားရဲ့ လီးကြီးကို အမေ့ပါးစပထြဲ ထိုးပေးပါဦး အမေ စုပခြငွလြို့”
ဖိုးထူးလည်း ပကလြကအြိပန်တေဲ့ ဒေါခြငရြှှရေဲ့ ပါးစပထြဲကို မှောကရြကြ လကထြောကပြှီး ထိုးထည့်ကာ စုပခြိုင်းလတေော့သည်…. ။
” ပြှတ်… ပလှတ်… ပြဈ… ပလှတ်.. ပြဈ..”
” အား… ဟား.. ရှီး… အမရော.. စုပတ်ကလြိုကတ်ာ.. အရှငလြတလြတ် နတပြှညရြောကန်ရသေလိုပဲဗွာ…”
ဒေါခြငရြှှလည်ေး ဖိုးထူးကို တဈဦးထဲသော သားဆိုတဲ့ ခစွခြငွြးမတ်ေတာရော… လငယ်ောကြြားလိုရော ခစွမြိနပြေီ ဖြစ်လရော.. ဖိုးထူးရဲ့ လီးကို အာခေါငထြဲထိ ထည့်ကာ… လညခြွောင်းထဲအထိ ထည့်စုပပြေးလသည်ေ… ။
” ပြှတ်…ပလှတ်…အှတ်…အု..ဖရု..ပြဈ”
” အမေ သားလီးကို ခွှတလြိုကတ်ော့ သား အမေ့ကို ပြနပြှုစုပေးမယ်…”
” အမေ သားရဲ့လီးကို ခွှတလြိုကတ်ော့ သားအမေ့ကို ပြနပြှုစုပေးမလို့”
ဖိုးထူးလည်း အောကသ်ို့ တဈဖြည်းဖြည်း လွှောဆင်းသှားပြီး.. ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတန်ဲ့ မကြန်ှာကို အပလြိုကကြာ… လွှာကို အပြားလိုကြ အနအထေားဖြင့် ယကပြေးလတေော့သည်…။
” ပြကျ…ပလကျ…ပလှတ်…ပြှတ်..ပလကျ”
” အ့..ဟား..အင်း..အား.. ဟား.. ဖိုးထူးရယ်.. အ့.. အမေ့ကို ဘယလြိုတွေ လုပန်တောလည်းကြယ်… အ့.. အရမ်းကောင်းတယ်”
ဖိုးထူးကလည်း ဒေါခြငရြှှေ ကောင်းသညဟြု ပြောလေ ပိုပြီး ဖြဲကာ ယကပြေးလေ…။ ကြာတော့ ဒေါခြငရြှှေ အရမ်းကောင်းလာပြီး… အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကကြာ ပထမအခွီ ပြီးသှားလတေော့သည်…။ ဖိုးထူးရဲ့ မကြန်ှာသို့လည်း စောကရြညတ်ှကေ ပန်းထွကကြာ စငလြတေော့သည်…။
ထို့နောကြ.. ဖိုးထူးလည်း လီးနဲ့ စောကဖြုတကြို ထိကပထြားပြီး… ဒေါခြငရြှှရေဲ့ အပေါမြှာ မှောကရြကန်ကော.. စကား တီတီတာတာ ပြောပြီး ခွှဲနလသေည်ေ…။
” အမေ.. သားကိုခစွလြား…”
” ဖိုးထူးရယ်.. မေးမှမေးရကတ်ယ်.. ခစွလြို့ပဲ အမေ့ စောကဖြုတကြှီးကို သားကို ပေးလိုးခဲ့တာပဲ မို့လားလို့…”
” အဲ့လိုဆို သားနဲ့ရတဲ့ ရငသ်ှေးလေး မှေးပေးပါလား အမရော”
” ဖိုးထူးရယ်.. အခုက နင့်အဖေ ရှိတယလြေ.. မဖြစ်သေးဘူး.. အခုလို လိုးနတောတောင်.. လှနလြှပြီ သားရဲ့… နောကတ်ော့ အမေ တဈခုခု ကြံပါဦးမယ်”
” အဲ့လိုဆိုရင် အခွိနရြှိတုန်း အမေ့ရဲ့ ဟောဒီ အဖုတကြှီးကို လိုးဦးမယဗြွာ..”
” အဲ့ဒါတော့ သဘောရှိပါတောြ… စိတကြှိုကသ်ာ လိုး…”
ဖိုးထူးလည်း ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတထြဲကို လီးအချောင်းကြီးကို ထိုးထည့်ကာ အဝငအြထွကြ ချောမောစွာဖြင့် လိုးနလတေေော့သည်…။
” ဗွဈ…ဗလှတ်..ဗွှတ်…ဗွဈ…ပလှတ်”
” အ့…အား..ဟား…အိုး..ဖိုးထူးရယ်… အမေ့ သားလေး.. လိုးတကလြိုကတ်ာ.. မင်းထွကလြာခဲ့တဲ့ ဟောဒီ အပေါကကြို အားရအောင် လိုးစမ်းကြယ်… အ့… အား…”
” ဖြတ်…ဖပ်…ဗလှတ်…ဗွှတ်…ဖြတ်..ဖပ်”
” အ့..အား…ရှီး… အ့.. အမရယ်ေ.. အမေ့ စောကဖြုတကြလေ အရမ်းအရသာရှိတာပဲ… အရမ်းလည်း လှတယဗြွာ…”:
” သားကြိုကတ်ယမြို့လား… ကြိုကရြင် လိုး… အားရပါးရ စိတကြှိုကလြိုးစမ်း”
ဖိုးထူးလည်း… ပုံစံမွိုးစုံနဲ့ ဒေါခြငရြှှကေို ကာမစပယ်ှပပြှီး လိုးလရော… ဒေါခြငရြှှမှောလည်း သားအရင်း၏ လီးနဲ့ ပြနလြိုးပေးတဲ့ အရသာကို ကြိုကန်ှဈသကမြိသှားလပြေီ ဖြစ်သည်…။ ပေါငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲသထကြ ဖြဲပြီး ခံမိလသည်ေ…။ ဖိုးထူးကလည်း… အားမနာတမ်း အသံစုံမှညအြောင် ဆောင့်လိုးလရော.. နောကဆြုံး… ဖိုးထူးရဲ့ ဖြူပစွပြစွြ လရညတ်ှဟော.. ဒေါခြငရြှှရေဲ့ စောကဖြုတထြဲသို့ ပန်းထည့်ကာ… ပထမအခွီကို အဆုံးသတလြိုကလြသည်ေ…။
သို့ပမေဲ့… တဈခွီနဲ့ ဘယတ်ော့မှ အားမရတကတ်ဲ့ ဖိုးထူးနဲ့ ဒေါခြငရြှှတေို့ သားအမိဟာ.. ၃ ခွီ လိုးပြီးမှသာ ကိုယတ်ုံးလုံးကြှတန်ဲ့ပင်..ဖိုးထူးရဲ့ လီးကို စောကဖြုတထြဲမှာ စိမထြားရင်း.. အိပပြွောသ်ှားလတေော့သည်……..။
ထိုမှငကြှင်းကို… ခရီးမသှားဖြစ်လို့ အိမပြှနလြာတဲ့ ဦးထွန်းမောင် အစအဆုံး မှငလြိုကရြကာ.. ဘာမှမပြော.. မသောင်းကနွြးတော့ဘဲ… စာတဈစောင် ရေးကာ… အိမကြနေ အပြီး ထွကသ်ှားလတေော့သည်…။
…… ခငရြှှနေဲ့ သားဖိုးထူး.. ငါညက ခရီး မသှားဖြစ်လို့ ပြနလြာရင်း အကုနတ်ှေ့ပြီးပြီ။ ငါဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး..။ ခငရြှှရေေ သားရဲ့လီးက ငါ့ထကြ ပိုကြီး…. ပိုပြီး လိုးတကတ်ော့ မင်းအရမ်းကောင်းနမှောပဲ..။ ပြီးတော့ သားက မင်းကို သချောစောင့်ရှောကပြါတယ်…။ ငါစိတခြတွယ် ငါမင်းတို့ အနားကနေ အပြီးအပိုင်.. ထွကသ်ှားပြီ… ဘယတ်ော့မှ ပြနမြလာမဲ့…….
…….ထွန်းမောင်……..
စာကိုဖတပြှီး ဒေါခြငရြှှေ စိတမြကောင်းတော့ ဖြစ်မိပမေဲ့.. ဒါက သူကိုယတ်ိုင် ရှေးခယွခြဲ့တဲ့ လမ်းပဲလေ….။
” အမေ စိတမြကောင်းဖြစ်နလေား..”
ဖိုးထူးရဲ့ အမေးစကားကို ဒေါခြငရြှှေ ဖြေးညှင်းစွာ ခေါင်းကို ရမ်းပြလိုကပြှီး…
” မဟုတဘြူး သား… အမကေ ကိုထွန်းမောငကြို လငယ်ောကြြားလိုထကြ အဈကိုကြီး တဈယောကလြို သံယောဇဥပြဲ ထားတော့တာ…။ အမကေ သားနဲ့ လငမြယားလို နပြေီးကတည်းက။ သားရဲ့ အပြုအစု အယုယတွကေို အရမ်းစွဲလမ်းသှားတာ…။ ဒါက အမေ ရှေးခယွတ်ဲ့ ဘဝပဲလေ…။ အမေ ပြောတ်ာပေါ့…။ ကိုထွန်းမောငကြို အားနာတာကလှဲပြီး ဘာမှ စိတထြဲ မရှိပါဘူး”
” ဟုတပြါပြီ အမရော… သားကလည်း အမေ့ကို ဇနီးမယားလိုရော… အမေ တဈယောကလြိုပါ… သချော ပြုစု စောင့်ရှောကသ်ှားပါ့မယ်…”
ဒီလိုနဲ့ပဲ… ၃ နှစ်လောကြ အခွိနယ်ူပြီး ဖိုးထူး ကြိုးစားကာ အလုပလြုပတ်ော့… အခုဆိုရင် အတောလြေးလည်း စုမိဆောင်းမိရှိကာ… တောငကြှီးဘကမြှာ ခွံဝယထြားပြီး နလပြေေီ…။ ဒေါခြငရြှှကလေည်း အခု ကိုယဝြန် ၂ လဆိုတော့ တောငကြှီးကို ပြောင်းနကြကော… ဖိုးထူးနဲ့ ဒေါခြငရြှှတေို့ရဲ့ ဘဝရှေ့ရေးက ဖြောင့်ဖြူး သာယာနမယေဆြိုတာ… မလှဲပါဘူး…။
ပြီးပါပြီ။