ကမျဘာတည် ဓါတစြာ
ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်
ထွန်းရီ တဈယောကြ အိပပြှနခြွိနန်ီးပြီမို့ လှနထြားသော နှားထီးနှစ်ကောငန်ှင့ြ နှားမသားအမိကို ပြနခြေါရြန် တဲအတွင်းမှ ထွကလြာခဲ့သည်။ နှားတွကေ ယာခင်းနှစ်ကြကကြွောမြှာ ရှိနသညေမြို့ အတနင်ယ် လှမ်းသည်။ သူ့ယာခင်းတွကေ တောငမြှမှောပင် ကပလြွှကရြှိသည်။
အထီးတဈကောငကြ ကြိုးလှတပြှီး အတောဝြေးဝေးရှိ တောငခြှလွှေိုကြားမှာ ရောကန်သဖြေင့ြ ဆှဲခေါရြနသ်ှားစဉြ ဘယဘြကတ်ောငခြါးပန်းရှိ အလှနထြူထပသ်ော ဝါးရုံတောကြားဆီမှ…
“…..ရှုး…..ရှုး……ကစြျ……ကစြျ…….”
ဟူသော အသံကြားရသဖြင့ြ မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။အေးမူက အသံမထုတဘြဲ သူ့ကို လကရြပခြေါန်သဖြေင့ြ နှားကို သဈငုတတ်ဈခုတွင် ခညွထြားလိုကပြှီး အေးမူရှိရာသို့ သမန်းပင် ဝါးရုံပငမြွားကို ကြေ့ဖြတကြွောရြင်း
“…..ဒီကောငမ် တဈယောကထြဲ ဘာလုပန်တောပါလိမ့ြ…”
ဟူသော အတွေးဖြင့ြ အေးမူရှိရာသို့ တကလြာခဲ့သည်။
မိုးကောင်းသော ရာသီမို့ ဘေးပတဝြန်းကငွတ်ှင် ကခွတဝြါးပငမြွားက ပိန်းပိတအြောင် စိမ်းစိုထူထပလြွှကြ ရှိနပေါသည်။ အကြံအဖနလြုပရြန် အလှနကြောင်းသော ဂကြတ်ဈခုပါလားဟု တွေးရင်း ထွန်းရီ ကြားပြုံးပြုံးလိုကသ်ည်။
ကိုယ့အြလုပန်ှင့ကြို မအားလပသ်ညမြို့ ဒီနရောသို့ ထွန်းရီ မရောကဖြစ်ပါ။ ယခုမူ သဈတောဋျဌာနမှ ထင်းမခုတရြန် အတင်းအကြပ် တားမှဈထားသညမြို့ ပို၍ပင် မရောကဖြစ်တော့။ အေးမူရှိသော နရောသို့ ရောကသ်ောအခါ ပို၍ပင် အံ့သှရပြနသ်ည်။
ဘေးပတဝြန်းကငွတ်ှင် ဝါးရုံပငတ်ှကေ ထူထပစြှာ ပေါကန်သလေောကြ အလယရြှိ ၁၀ ပပတေလြညခြန့ြ ကြကလြပမြှာမူ ရှင်းလင်းနသည်ေ။ မွှဈခွိုးသူ၊ မှိုရှာသူတို့၏ စခန်းခရွာ နရောမို့လားမသိ အောကခြှတွင်ေ မှဇောမှကပြငမြွားမှတဈပါး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနပေါသည်။ ဘေးဝဲယာရှိ ဝါးရုံကိုင်းဖြားတို့က အုပဆြိုင်းယှကမြိုးထားသဖြင့ြ အမိုးသဖြယလြည်း ဖြစ်နပြနေသ်ည်။
ထွန်းရီတဈယောကြ သူဖတဖြူးသော တောထဲက ထင်းခွသမေ တဈယောကန်ှင့ြ ဖိုးသူတောတ်ဈပါးတို့၏ ကာမဇာတလြမ်း တဈပုဒကြို သှားသတိရလိုကမြိသည်။ အင်း နရောတိုင်းမှာ ကာမရှိသညဆြိုသလိုပါလား။ အေးမူက ထွန်းရီကို တွေ့သောအခါ……
“……လာပါအုံးဟဲ့ ဒီမှာ ငါ့မွှဈစည်း ပင့ပြေးစမ်းပါ……. များတော့ တဈယောကထြဲ မနိုငဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ…..”
ဟုတတ်ော့ ဟုတသ်ည်။ မွှဈစည်းက အတောကြှီး၏။ လကတ်ပြေ့စာပငမြက။ နောကပြှီး မှိုဥနကတ်ှကလေည်း ကနွကြွောင်းကြှတကြွှတအြိတကြှီးနှင့ြ တဈလုံး။ တောတ်ောြ လောဘကြီးတဲ့ အေးမူဟု ထွန်းရီ စိတထြဲထငလြိုကသ်ည်။ အေးမူက အပေါမြှ ထပဝြတထြားသော ရှပအြင်ျကြီ လကရြှည် ခပန်ှမ်းနှမ်းကို ခေါင်းခုလုပရြန် ခွှတလြိုကသ်ည်။ အတွင်းက ဝတထြားသော အင်ျကြီက နီညိုရောင် ခါးတိုလကပြှတ် တကတ်ရှန် အင်ျကြီဝတထြားသော ထဘီကလည်း နကပြှာရောင် လယောဉမြောငစြ။ တောဝြတထြဘီ အင်ျကြီ များဖြစ်၍ အရောငကြတော့ အတောလြှင့ပြယွန်ပေါပြီ။
သို့သောြ…………. စိုပြဖြေူဝင်းသော သူမ အသားအရနှငေ့ြ အလှနလြိုကဖြကလြှသည်။သူမ၏ မိန်းမပီသသော စွဲမကစြရာ အလှများကို အဝတအြစားနှမ်းတို့က ဖုံးကြယထြားနိုငစြှမ်း မရှိပါပေ။ အေးမူ၏ အဖုအထဈ၊ အမို့အမောကြ၊ အရှိုကအြဟိုကြ အစွင့အြကားတို့က တောဝတအြနှမ်းတို့ကို ထွင်းဖောကြ၍ ထင်းထင်းကြီး ပေါလြှငန်ပေါသည်။ ထို့အပြင် သှေးသားဆူဖြိုးပြီး အလှတွေ တိုးနသညေ့အြတွကြ ထွန်းရီစိတတ်ှေ ဗလောငဆြူ လှုပခြတလြာ၏။ အင်းလေ……… တဈခွိနကြ ရှာ၏ ကြမ်းတောငကြိုင် ဆိုတော့လည်း သညလြောကတ်ော့ ရှိပမပေေါ့။
အေးမူ အသကကြ ထွန်းရီနှင့ြ မတိမ်းမယိမ်း (၂၆) နှစ် ဝန်းကငွသ်ာ ရှိသေး၏။ သူမယောကြြား ခငမြောငဝြင်းက ကချင်ပြှညန်ယဘြကြ ကြောကတ်ူး ထွကသ်ှားရာ (၆) လကြောရြှိပြီ။ ယခုအခွိနထြိ ပြနမြလာပေ။ ငှကဖြွားမိပြီး သသလေိုလို၊ အဖမ်းခံရပြီး ထောငကြနွသလေိုလို၊ အသတခြံရ သလိုလို သတင်းတွေ ထွကသ်ောလြည်း ဘာမှတော့ သဲသဲကြဲကြဲ မသိရ။ ရှာသူရှာသားတွအဖေို့ သညမြွှအထိ မကြစြိရေးမပေါကကြှပါ။
အေးမူမှာ သားတဈယောကသ်ာ ရသေး၏။ သူ့သားက အခုမှ (၂) တန်းသာ ရှိသေး၏။ ခငမြောငဝြင်း မိဘများနှင့ြ အတူနရေ၏။ ခငမြောငဝြင်း ထွကသ်ှားပြီး (၃) လ အကြာတွင် ခငမြောငဝြင်း အမလည်ေး သှေးတိုးရောဂါနှင့ြ ဆုံးသှားသည်။
ခငမြောငဝြင်းအဖေ အေးမူယောကျခမ နာမညကြ ဦးထွန်းဟန်။ အသကကြ (၄၈) နှစ်ခန့ရြှိပြီ…။ တောငသ်ူလယလြုပ်၊ ဆေးလည်းကု၊ ပယောဂလည်း ကုသည်။ ခငမြောငဝြင်းက တဈဦးတည်းသော သားမို့ အမှကေိဈစ အရှုပအြရှင်းလည်း မရှိသည့အြတွကြ အေးမူအဖို့ အတောလြေး အဆငပြှလှသေည်။ မှယောအကြကတ်ှကေ ထွန်းရီတို့လောကြ မရှိတော့သည့တ်ိုင် (၁၅) ဧက ကြောလြောကတ်ော့ ရှိသည်။
ဦးထွန်းဟနကြိုယတ်ိုင် သနတ်ုန်း မှနတ်ုန်း ကနွြးမာတုန်းမို့ လိုအပသ်ော အခါမှသာ လူငှားတဈယောကခြေါပြှီး ယောကျခမနှင့ြ ခွှေးမတို့ ကိုယတ်ိုင် လုပကြှပါသည်။ သူတို့ ယာခင်းများက ရှာအနီး ပတဝြန်းကငွမြှာသာ ရှိသည်။
ထွန်းရီတဈယောကြ အိမကြ မိန်းမက ဗိုကကြှီးနှင့မြို့ မိန်းမနဲ့ ကင်းပြတန်သညေမြှာ အတောကြှာပြီ။ ဒါက ဒုတိယဗိုကြ ဖြစ်၏။ ပထမကလေးက အေးမူသားနှင့ြ အသကတ်ူ အတန်းတူ မိန်းကလေးဖြစ်၏။
ဘာကြောင့လြဲတော့မသိ။ သူ့မိန်းမသာ တဈဗိုကြ ထွကလြာသည်။ အေးမူကတော့ တဈဗိုကြ မပေါသ်ေးပါ။ တဈယောကထြဲသာမှေးပြီး သှေးသားဆူဖြိုး အလှတွေ တိုးနသညေ့ြ အေးမူ စောကဖြုတကြ သူ့မိန်းမ စောကဖြုတထြကြ သာပတေော့မည်။
ဒီတဈဗိုကြ မှေးရပြနလြွှင် သူ့မိန်းမ စောကဖြုတကြ တဈခါပြဲရ ကယွရြဦးမည်။ စောကဖြုတ် ကဉွြးလာအောငဆြိုပြီး ထိကရုံး၊ ပဉျစငါးပါး ပြုတရြဖြငေ့ြ ဆေးရကြောရ စိမရြတာလည်းအမော။ ကလေးများတဲ့ မိန်းမ စောကဖြုတဆြိုသညမြှာ ထုံးစံအတိုင်း ပြဲမည်။ စောကခြေါင်း ကယွမြည်။ ဒီတော့ လီးသေးတဲ့ ကောငတ်ှအဖေို့ လုပရြတာ ဘယကြောင်းတော့မညန်ည်း။ ဒီကြားထဲ ကိုယ့ထြကလြီးကြီးတဲ့ အကောငန်ဲ့ တွေ့သှားလို့ကတော့ သှားကရောမှတ်။ တောတ်ော့ တောပြါသေး၏။ ထွန်းရီလီးက စံခွိနလြှန် မဟာစူပါလီးကြီးမို့သာ။
တဈခါက မထငမြှတဘြဲ ကလေးရှဈယောကအြမေ မလှသိုင်း စောကဖြုတကြှီးကို အချောင် လိုးလိုကရြသည်။ စဉြးစားကြည့်ပြေ့ါ။ ကလေးရှဈယောကြ ထွကထြားတဲ့ စောကဖြုတ် ဘယလြောကြ ကယွမြလဲဆိုတာ။ သို့သောြ ထွန်းရီ လီးနှင့တ်ော့ အံကဂွှငကြပြင်။ မလှသိုင်းသညပြင် ထွန်းရီလီးအရသာကို စွဲသှားသည်။ အခွင့သ်ာရင် သာသလို လာလာလိုးဘို့ လိုလိုလားလားပင် ဖိတခြေါထြားသည်။
မလှသိုင်း ဆိုတာက အခု အေးမူရဲ့ အဒေါအြရင်း။ တဏှာကလည်း အလှနကြှီးသည်။ ခွသလေုံးတုတတ်ုတ် ဖငဆြုံကြီးကြီး နို့အုံကြီးကတွဲတွဲ လကခြွောင်းတွကေ တုတတ်ုတန်ှင့ြ ဟတ်ထနီ အမွိုးအစားကြီးလားတော့ မသိ။ အခုခွိနထြိ ရုပရြမကြေ။ လိုးချင်စြရာကောင်းတုန်းပင်။
အခုလို လူသူကင်းဆိတတ်ဲ့ တောတွင်း တဈနရောမှာ အဖုအထဈ အမို့အမောကြ၊ အရှိုကအြဟိုကြ၊ အစွင့အြကားတွနှငေ့ြ တဈလုံးတခဲကြီး ပြည့စြုံလှသော သှေးသားဆူဖြိုးပြီး အလှတွေ တိုးချင်တ်ိုင်း တိုးနသညေ့ြ တပမြကဖြှယရြာ သကတ်ူရှယတ်ူ အေးမူက ထွန်းရီကို မွှဈစည်းပင့ပြေးရန် ခေါသ်ညဆြိုသောလြည်း ယခုအခွိနထြိ အေးအေးဆေးဆေးပင်။
လကန်ှဈဖကကြို နောကထြားပြီး ညာဘကခြှကေို ခပကြှေးကြေးလေး စဉြးလွှကြ ဘယဘြကဒြူးကို ထောကကြာ မို့မောကဖြောင်းတင်းနသေော ရငအြစုံကို ကော့ပြီး ခပကြားကား ခပဟြဟကြီးများတောင် ထိုငန်လေိုကသ်ေးသည်။ ထွန်းရီကိုလည်း တဈစုံတရာ ပြောရန် စိတကြူးရှိနပေုံရ၏။
စောစောက ခွှတထြားသော ရှပအြကြီလကရြှညဖြှင့ြ သူမမကြန်ှာနှင့ြ လညပြင်းတဝိုကကြ ခွှေးများကို ပြောငစြငအြောင် သုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ လကမြောင်းနှင့ြ ဂွိုင်းတဝိုကကြ ခွှေးစများပါမကနွြ သုတပြဈလိုကလြသည်ေ။ ပြီးမှ စောစောကအတိုင်းပင် ပြနထြိုငလြိုကရြင်း………………………
“……ဟူး…..ဖူး….. မောလိုကတ်ာဟာ…. အခုခွိနမြှာတော့ နင့မြိန်းမက ဇိမကြနွတောဘဲ….. ကောငမြက ဗိုကတ်ဈလုံးနဲ့ဆိုတော့ စားလိုကြ ဖြဲကားအိပလြိုကန်ဲ့ အတောဟြုတန်တော….”
ထွန်းရီက အေးမူနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဘေးတိုကြ အနအထေားတွင် ဝငထြိုငလြိုကပြှီး……
“……. အင်း….. အဟင်း…….. သူကတော့ ဇိမကြမွှာပေါ့ဟာ….. ငါ့မှာတော့ ညစာငတန်တော အတော့ကြို ကြာသှားပြီဟ….. အေးမူရ…..”
အေးမူက ထွန်းရီကို စွေ့ကြည့်လြိုကရြင်း……
“….. ဟင်…… နင့ကြောငမြကလဲ လှနလြှပါလားဟဲ့…… ဒီဗိုကအြကြောင်းပြပြီး ထမင်းတောင် နေ့ဘို့ညစာ မခကြဖြူးလား…..”
အေးမူ စကားကြောင့ြ ထွန်းရီ တဟားဟား ရယလြိုကသ်ည်။
“….. ဟာ….. နငကြလဲ တုံးလိုကတ်ာ ထမင်း၊ ဟင်းကတော့ သူမခကြလြဲ ငါ့အမကေ ခကြတ်ာပေါ့ဟ…. ငါငတန်တေဲ့ ညစာက….ဒါ ဒါ ကဲ သိပြီလား….”
ထွန်းရီက လကည်ှိးနှင့ြ လကမြကို ရှညရြှညမြွောမွောလေး ကြင်းပြပြီး စောကဖြုတပြုံသဏျဍာန် လုပပြှလိုကသ်ည်။ သညတ်ော့မှ အေးမူက သဘောပေါကသ်ှားပြီး…….
“…… သှား…. သချင်ြေးဆိုး….. အယုတကြောင်….. ငါက အဟုတမြှတလြို့…… ဟှန်း… တောတ်ောယ်ုတ်….”
မကြစြောင်းထိုးကာ ပြောလိုကသ်ည်။ အေးမူ မကြစြောင်းထဲတွင် တဈစုံတရာကို မှတသ်ိပမြွှောလြင့ြ တောင့တ်နမှေု အပြည့ပြါသော အရောငလြကလြကမြွားကို ထင်းကနဲ တွေ့လိုကရြသည်။
“…. အောြ…… နငကြလဲဟာ…. မိန်းမဒါဖြစ်နမှတေော့ ဒါ ငတတ်ယလြို့ ပြောတာများ ဘယကြလာ ယုတရြမှာလဲ….ဟဲ…ဟဲ…”
ထွန်းရီက လကန်ှဈဖကကြို ဗိုကကြှီးသယပြုံစံမွိုး ဗိုကပြှပြီး စောစောကလို စောကဖြုတပြုံစံ လုပပြှလိုကသ်ည်။ အေးမူမကြန်ှာတွငလြည်း အရှကန်ှင့ရြမျမကြ ရောစပထြားသော ရာဂသှေးများ ဖြစ်ထွန်းလာပြီး မကြန်ှာတပြငလြုံး နီမှန်းသှား၏။
“…… ကဲ…… တောစြမ်းပါ….. နင့မြိန်းမ မှေးပြီးမှ ငတသ်မွှ အတိုးခစွားတော့ပေ့ါ…. ငါ နင့ကြို ပြောစရာရှိလို့ တမငအြခွိနဆြှဲပြီး စောင့န်တောဟဲ့….”
“……. ဘာလဲ…. နငကြ …. ငါ့ကို သနားပြီး ကြှေးချင်လြို့လား….”
“…. ဟှန်း… သနောကောင် ထွန်းရီနောြ….. မယုတမြာနဲ့… ဒီနရောက နတကြှီးတယ် ဘာမှတလြဲ ပြောမရရင် ငါထလုပပြဈလိုကမြှာ….”
ပြောမညသ်ာ ပြောရတာ အေးမူတဈယောကြ ပြုံးဖြီးဖြီး မကြန်ှာဖြင့ြ သူ့ကိုကြည့်န်သေော တဏှာဗို့အားပြင်းသည့ြ ထွန်းရီ၏ ရမျမကမြကြလြုံးများကြောင့ြ ကြကသ်ီးတဖနွြးဖနွြးထကာ နှလုံးခုနရြငတ်ုန် သှားပါတော့၏။
သူမလည်း ယောကြြားနှင့ြ ကင်းပြတန်သေော မိန်းမပဲလေ။ သူမအနဖြငေ့ြ ထွန်းရီနည်းတူ ကာမအာသာဆန်ဒများ အမှနပြင် ရှိနသေောလြည်း မိန်းမသားမို့သာ သိုဝှကဟြနဆြောငထြားရသည်။ ဘယလြောကပြင် ဟနဆြောငကြောင်းကောင်း သူမကိုယန်ှိုကကြ ထွန်းရီကို မသိမသာ မှူဆှယမြိသော အဖြစ်ကိုကား သူမကိုယတ်ိုင် မသိရှာဘဲ ဖြစ်နတေော့သည်။
အေးမူက ဖငတ်ုံ ခစွစြရာ ကောင်းလှန်းလှသောကြောင့ြ ထွန်းရီရဲ့ အကြည့်မြွားကို ရငမြဆိုငဝြံ့တော့ဘဲ မကြန်ှာအောကခြကြာ….
“…… တကယပြှောတာပါဟဲ့ ထွန်းရီရဲ့…. ငါနင့ဆြီက အကူအညီ တောင်းချင်လြို့….. ငါ့မှာတကယ် အခကအြခဲ ရှိနလေို့ ငှေ ၃၀၀၀ လောကြ ခဏခွေးစမ်းပါ…… အတိုးတော့ မယူနဲ့ပေါ့ဟာ….. ၁၅ ရကအြတွင်း ပြနပြေးမှာပါ …. ငါရစရာရှိတဲ့ ငှေ ၅၀၀၀၀ က မိခငလြှိုငဆြီက အခုထိ မရသေးလို့….. စိတခြွ ငါ သူ့ဆီက ပြနရြရခွင်း နင့ကြို ပြနဆြပမြှာပါ “
အေးမူက သူပြောစရာရှိသညကြို တဆကတ်ည်း ပြောခလွိုကပြှီး ထွန်းရီ မကြန်ှာကို မသိမသာ မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။
“……. အေးပါ….. ရပါတယ်…… ဒါပမေဲ့ နငပြှောသလို ၁၅ ရကပြဲနောြ…… မိန်းမက မှေးခါနီးပြီ…. ညကလွာယူလှည့ပြေါ့… ဟာ …နေဦး… နေဦး…. အိမလြာမယူနဲ့… ခငကြှညတ်ို့အိမလြာခဲ့…. ငါအဲဒီက… စောင့န်မယ်ေ….. မှဝတီ ပထမကား အခွိနလြောကြ”
အေးမူတဈယောကြ အခုမှ သကပြှင်းခနွိုငပြါတော့သည်။ စုကြေးငှေ မထည့န်ိုငတ်ာ တဈပတကြွောပြှီ။
“….. အေးပါဟယ် နင့ကြွေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး….”
“….. အံမယလြေးဟာ….. ကြီးကယွလြိုကတ်ာ…. ကိုယ့ရြှာသူရှာသား အချင်ြးချင်ြးဘဲ ကြေးဇူးတငစြရာ မလိုပါဘူး…. လိုအပလြာရင် ကူညီရမှာပေါ့….. နငလြဲ ခငမြောငဝြင်းနဲ့သာ မရရင် ငါ့မယား ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာ……. အေး…. တဈခုတော့ ရှိတယန်ောြ….. နင့ြ…… လိုအပခြကြကြို ငါက….. ကူညီသလို… ငါ့ လိုအပခြကြကြိုလည်း…. နင်… ဖြည့ဆြည်းပေးရမယ်…….”
ထွန်းရီက အေးမူနား တိုးကပလြိုကသ်ည်။ အေးမူကို ဆှဲဖကလြိုကပြှီး ပါးကို ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။ အေးမူကလည်း ငှင်းဆနဘြို့ စိတကြူးမရှိပါ။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် ကြောငခြံတွင်းပကြန်ှင့ြ ဆကရြကတ်ောငပြံကြိုးတွလေို ဖြစ်နကြသေည် မဟုတပြါလား။ တဈယောကကြလည်း ယောကြြားနှင့ြ ကင်းကြာနတော ၆ လခန့ြ ရှိပြီ။ တဈယောကကြလည်း မိန်းမဗိုကကြှီးနသညေ့အြတွကြ စောကဖြုတန်ှင့လြီး မတွေ့ရသညမြှာ ကြာလပြေီ။
ဘယလြိုမှ မနနေိုငသ်ည့အြဆုံး ဗိုကကြှီးနသေော မိန်းမကို ဘေးစောင်းကြေးအိပခြိုင်းပြီး နောကမြှ ခပဖြှဖြ လိုးရသည်။ အထဲက ကလေးကို ထိခိုကမြည် စိုး၍ လိုးရတာ အားမရ။ ထွန်းရီက အလိုးကြမ်းသည်။ သို့သောြ လရညထြှကသ်ှားတော့လည်း ခဏတော့ အာသာပြငှေိမ်းသှားသညပြင်…။ ဗိုကထြဲက ကလေးက အထီးလား အမလားတော့ မသိ အမနှငေ့အြဖေ လုပသ်ူတို့၏ သောင်းကြမ်းလှသော ကိလသော ကာမတဏှာဓာတတ်ှကတေော့ ကလေးကို ကူးစကမြှာ သချောလှသည်။
ထွန်းရီက အေးမူကို ဖကထြားရာမှ နားနားကပပြှီး…….
“…. အေးမူ…. ဒို့ လုပကြှရအောငန်ောြ….”
အေးမူက ခေါင်းငှိမ့ပြှသည်။ အခွိနကြှာကြာ နူးနပန်ှိုကဆြှမနတေော့ဘဲ အခွအနေအရေ မှနမြှနလြုပမြှဖြစ်မှာမို့…
“… အေးမူရ….. အခွိနသ်ိပမြရှိဘူးဟ… အဲဒီတော့ နငကြ မွှဈစည်းပေါြ လကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းပေး…… ဒါမှ တို့နှစ်ယောကလြုံး အားရမှာ….. အောကကြ အခင်းလဲ မရှိတော့ ပကလြကလြှန် လိုးရငလြည်း နငလြဲ ကြောနာမယ်…. ငါလည်း ဒူးပြန်းမယ်… ဒီမယကြှည့ပြါဦး… ငါ့ကောငကြှီးကော….”
ထွန်းရီ အေးမူကို ဆှဲယူလိုကပြှီး သူ့လီးကြီးပေါြ အုပတ်ငပြေးလိုကသ်ည်။ ပုဆိုးတွင်းမှ မာနဟြုနပြှင်းပြင်း တောင့တ်င်းမာတောငမြတန်သေော လီးတုတရြှညကြှီးကို ဆုပကြိုငလြိုကမြိရာ အေးမူတကိုယလြုံး ဖဉွြးကနဲ ဖဉွြးကနဲ ကြကသ်ီးမှှေးညင်းတွေ ထသှား၏။
ထွန်းရီ လီးကြီးက သူ့ယောကြြားလီးထကြ အဆမတန် ကြီးသညကြို အလိုလို သိလိုကသ်ည်။ စိတထြဲမှာလည်း အလှန့အြလှန့ြ ကြနပေသ်ှားတော့၏။ အမှနအြားဖြင့ြ အေးမူမှာ ထွန်းရီထငသ်လို လီးနှင့ပြှတန်သေူ မဟုတပြါ။ သူ့အကြောင်းနှင့သ်ူ ရှိပြီးဖြစ်၏။
“…… ပြစမ်း…. နင့စြောကဖြုတကြကော ဘယလြိုနလေဲ မသိဘူး…”
ထွန်းရီက ထဘီအောကမြှ လကရြှိုပြီး အေးမူစောကဖြုတကြို လကဝြါးနှင့ြ စမ်းကြည့်လြိုကရြာ ခုံးထဖောင်းအိနသေော အတွေ့ကို ခံစားလိုကရြသည်။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား တဈဝိုကတ်ှင် စိမ့စြိုနသေော စောကရြေ စေးစေးပစွပြစွတ်ို့ကိုပါ စမ်းမိလိုကြ၏။
မဆှတော့ဘူးဟု ဆုံးဖြတပြှီးကာမှ မနနေိုငလြှန်းသဖြင့ြ စောကစြေ့လေးကို လကခြလယထြိပဖြှင့ြ ပြတထြိကလိ ဆှပေးလိုကရြာ အင့ကြနဲ အသံထွကပြှီး ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခကြာ အေးမူတကိုယလြုံး ဆတကြနဲ တုနခြါသှား၏။
“…. ကဲ.. ထဟာ…. အဲဒီမွှဈစည်းပေါမြှာ လကထြောကပြှီး ကုန်းပေးထား… ငါနောကကြနေ လိုးပေးမယ်…. ဒါမှအားရပါးရရှိတာ…. နင့ကြောငကြ ဒီလိုလိုးပေးဘူးလား…”
“…. အင်း…. တခါတလတေော့… လိုးတယ်….”
အေးမူက ခေါင်းငှိမ့ပြှောရင်း မတတ်ပထြကာ ထွန်းရီအလိုကြ မွှဈစည်းပေါတ်ှင် လကထြောကလြွှကြ ကုန်းပေးထားလိုကသ်ည်။ ထွားကားနသေော ဖငဆြုံကြီးက ထွန်းရီ၏ ရမျမကစြိတတ်ို့ကို ပိုမိုထကြှ ပြင်းထနစြသည်ေ။ ထွန်းရီက ထဘီကို အောကမြှ ပင့လြှနလြိုကပြှီး ခါးဆီသို့ပို့ကာ စုညှပထြားလိုကြ၏။ အခုမှ အိစကဖြှူဖြေး ထွားကားလှသော ဖငသ်ားဆိုငကြှီးတွကေ ထင်းကနဲ လင်းကနဲ ပေါထြှကလြာတော့သည်။
ထွန်းရီက ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတလြိုကပြှီး အောကတ်ှင် ပုံထားလိုကသ်ည်။ အေးမူ၏ တငပြါးကြီးနှစ်ဖကကြို သူ့လကဖြဝါးဖြင့ြ နှစ်ခကြလြောကြ ဆတကြနဲ ပုတလြိုကပြှီး ထောငမြတန်သေော သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတအြဝနှင့တ်ေ့ကာ လကဖြှင့ဆြုပကြိုင်၍ လှည့ပြတမြှှနှေောကပြေးလိုကသ်ည်။ စောကရြတေို့က အိုငထြှန်းမတတ် စိုရှှဲနပြေီမို့ …..
စွိ…. စွပ်…. ပြှိ… ပြှတ်…. စွပ် စွပ် ဟူသော အသံများ ထွကပြေါလြာသည်။
ကလေးမှေးဖူးသော အအိုစောကပြတ် ဖြစ်သောလြည်း ထွန်းရီ၏ စံခွိနလြှန် မဟာစူပါလီးကြီးက ကြီးလှန်းသဖြင့ြ လွှောလွှောရှုရှု ဝငဘြို့ ခဲယဉြးသည်။ ထွန်းရီက လီးကို စောကဖြုတအြတွင်းသို့ ထိုးမသှင်းသေးဘဲ နှုတခြမ်းဝတဈဝိုကတ်ှငသ်ာ ပြတဆြှ ကလိနသညေမြို့ အေးမူတဈယောကြ မရိုးမရှနှင့ြ အခံရခကန်သည်ေ။ စောကဖြုတ် တဈခုလုံးလည်း ခံချင်စြိတကြှောင့ြ ယားကြှပြထလာ၏။
ထွန်းရီက စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းအလိုကြ သူ့လီးကြီးကို ထကအြောကဆြှဲခလွိုကပြှီး စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းခွင်း အဆုံးထိဝငအြောင် ဖိကာ ဖိကာ သှင်းလိုကသ်ည်။ ဒဈလှနန်သေော လီးကြီး၏ အရပြေားနှင့ြ စောကဖြုတအြတွင်းသား အတွန့မြွား ပြတတ်ိုကထြိခိုကသ်ှားသဖြင့ြ ဗစွကြနဲ…. အသံပေး၍ လီးကြီးက အဆုံးထိအောင် မှုပဝြငသ်ှားသည်။
အေးမူခငမြွာလည်း စောကဖြုတန်ှင့လြီးက တင်းကြပန်သညေမြို့ ကာမအရသာကို နင့န်အေောင် ခံစားလိုကရြသည်။ လီးကို စောကဖြုတအြတွင်းသို့ အဆုံးထိသှင်းကာ ဖိကပထြားလိုကပြှီး အေးမူခါးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ အကအွန ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ လီးကြီးကို တဝကကြွောကြွောခြန့ြ ပြနန်ုတလြိုကပြှီး အဆုံးထိ ပြနဖြိသှင်းသည်။ ဤနည်းအတိုင်း အဝငအြထွကြ ချောမောပြပစွေရြန် လေးငါးခကြခြန့ြ စမ်းသပပြှီးနောကြ ခပသ်ှကသ်ှကပြင် ဆောင့ပြါတော့သည်။
ဆောင့ခြကြအြားတွကေ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန် မှနဆြနလြာသည့အြတွကြ အေးမူ၏ခါးမှာ ညှတ်၍ ညှတ်၍ သှားပြီး ပင့ထြိုးကော့ပေးနသေော ဖငဆြုံကြီးက မှောကမြှောကတ်ကလြာသည်။
“……ဘှတ်… ဘှတ်…. ဘှတ်…. ဖြတ်….. ပလပ်….. ဖြတ်……”
“…အင်း…. ဟင်း….. အမလေး…. အင့ျ… အ…. အား…. ရှီး….. ကြှတ်…. ကြှတ်….”
သူတို့နှစ်ယောကြ၏ အဆောင့ြ အကော့ အပေးအယူများက ပြင်းထနသ်ှကလြကြ လာသညန်ှင့အြမွှ အသံမွိုးစုံတို့ကလည်း ဆူညံလွှကြ ရှိပါတော့သည်။
“….ဘှတ်…..ဖြတ်…..ဘှတ်……ဗွှတ်……..”
“…… အမလေး…. အီး… ဟင့ျ… အား….. ရှီး… ကြှတ်…. ဆောင့ျ… ဆောင့ျ…. အား…. ပြီးတော့မှာ…. ဆောင့ျ…. ဆောင့ျ….. အ…. အား…”
အေးမူက ထိုသို့အသံပြုရင်း မွှဈစည်းပေါတ်ှင် တံတောငန်ှင့ထြောကကြာ ခေါင်းစိုကသ်ှားပါတော့သည်။ တငပြါးခွကကြှီးတွကေ ရှုံ့တကသ်ှားပြီး တငသ်ားဆိုငကြှီးတွကေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ ခါးက အနည်းငယ် အောကသ်ို့ ထိုးစိုကသ်ှားသဖြင့ြ အနအထေားတဈမွိုး ဖြစ်သှားကာ လီးဝင် လီးထွကမြှုမှာ ပို၍ကြပသ်ှား၏။ မညသ်ို့ပင် ဖြစ်ဖြစ် ထွန်းရီက ဆောင့သ်ည့ြ အရှိနကြို လုံးဝမလွော့သည့အြပြင် ပို၍ပင် မှင့တ်ငလြိုကြ သေးသည်။ သနမြာလှသော နှားသိုးတဈကောင်၏ အားမာနပြါပါ ဆောင့န်သညေန်ှင့ြ အလှနတ်ူလှပသည်ေ။
အခကြင်ါးဆယခြန့ြ မနားတမ်း အသားကုနကြှုံး၍ ဆောင့လြိုးလိုကရြာ သူ့လချောင်းတဈခုလုံး ယားယံလာပြီး အောင်းထားသမွှ လရပေူတွကေို အေးမူ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ဒလဟော ပန်းထုတလြိုကလြသည်ေ။ ထွန်းရီ၏ အပြီးနှင့ြ အေးမူ၏ ဒုတိယအကြိမ် အပြီးတို့မှာ တထပတ်ည်းကသွှားပြီး အပြီးခွင်းဆုံကာ ကာမ အထွတအြထိပ် အရသာကို အကောင်းဆုံး ခံစားလိုကကြှရတော့သည်။
ပြတန်သညေမြို့လားမသိ အရသာက အီဆိမ့ရြှိန်းဖိန်းနအေောင် ကောင်းလှန်းလှပါတော့သည်။ ထွန်းရီ လီးတုနရြှညကြှီးက အရှိနမြသသေေးဘဲ အေးမူ စောကခြေါင်းထဲတွင် ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ လှုပန်ပေါသေးသည်။ ထွန်းရီက အခွအနေေ အခွိနအြခါအရ ဆကပြှီး ဇိမမြခံသင့သ်ည့အြတွကြ အေးမူ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ သူ့လီးကြီးကို ပလှတကြနဲ ဆှဲနုတလြိုကသ်ည်။ ခါးလညတ်ှင် စုံညှပထြားသော အေးမူ၏ ထဘီကို အသအချော ပြနဖြုံးပေးလိုကပြှီး အသာအယာပင့မြလွှကြ အေးမူကို မတထြူပေးလိုကသ်ည်။
ကြနပေပြှုံးရှှငသ်ော မကြန်ှာနှမ်းနှမ်းဖြင့ြ အေးမူက ထွန်းရီကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မကြစြိမှိတပြှလိုကသ်ည်။ သိပကြောင်း တအားကောင်း…. အရမ်းကောင်း… အလှနကြောင်းတာဘဲဟု နှုတကြ ထုတမြပြောဘဲ အမူအယာဖြင့ြ ပြလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။
ထွန်းရီ လီးကြီးမှာ ယခုအခွိနထြိ မာနဟြုနမြပြသေေးဘဲ တလှုပလြှုပ် တရမ်းရမ်း ရှိနပေါသေးသည်။ ထွန်းရီ ပုဆိုးကို ကောကဝြတလြိုကပြှီး..
“….. ကဲ… သှားစို့ဟာ….. အပြန် သိပန်ောကကြနွရင်ေ မကောင်းဘူး….”
ထွန်းရီ အပြောကြောင့ြ အေးမူက မကြစြောင်းထိုးကာ…….
“….. ဘာလဲ နငကြ အခုမှ နင့မြိန်းမ …. ဗိုကကြှီးသညကြို ကြောကန်တောလား… ဟှန်း…. မသိရငခြကမြယ်….”
“…… အောငမြာ…. အပိုတွေ မပြောနဲ့….. အေးမူ… ငါ့အတွကြ မဟုတဘြူး…. နင့အြတွကြ ပိုအရေးကြီးလို့ ပြောနတော… ငါက သိပတ်ှကတ်ဲ့ကောင် မဟုတဘြူး…. ဒီမယကြှည့ြ ငါ့ကောငကြ ကြနပေသ်ေးတာမှတလြို့….”
ထွန်းရီက ပုဆိုးတွင်းမှ တောငမြတလြာပြနသ်ော သူ့လီးကြီးကို ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ လုပပြှလိုကသ်ည်။ အေးမူက ထွန်းရီအပြောကို ကြနပေစြှာ ပြုံးကြည့်ရြင်း ရှပအြင်ျကြီကို ခေါင်းခုလုပရြန် စုခွလေုပန်သည်ေ။ ပြီးနောကြ သူ့ခေါင်းပေါသ်ို့ တငလြိုကရြင်း……
“…… လာလေ…. ပင့ပြေးတော့….”
“…. အဟင်း ဟင်း…. မိအေးမူတို့ ဉာဏကြတော့ စံပဲကြာ ထပပြှီး အလိုးခံချင်တ်ယလြို့ မပြောဘူး…. မွှဈစည်းပင့ခြိုင်းလို့လေး…. ဘာလေးနဲ့…..”
ထွန်းရီက အေးမူကို မခံချင်အြောင် စလိုကြ၏။
“….. အံမယ်… သချင်ြေးဆိုး….. ငါဖနေဲ့ကိုငတ်ုတလြိုကရြ… သူ့ဖာသာသူ နန့န်န့တ်ကြ လုပခြငွန်ပြေီးတော့…. ဟှန်း….. ဒီက သနားလို့….”
အနိုငမြခံချင်စြိတဖြှင့ြ ပြနပြကလြိုကရြသောလြည်း ၉၅ ရာခိုငန်ှုန်းက မှနန်သညေမြို့ အေးမူ ရှေ့ဆကမြပြောတော့ဘဲ မကြစြောင်းကြီးထိုးကာ……
“…..ဟင်း…..ကဲ…..လာ…..လာပင့ပြေးတော့….”
ဆောင့ဆြောင့အြောင့အြောင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။
“….. နင့ကြှည့ရြတာ….. အေးမူရာ…… အားကုနပြငပြန်းနသလေိုဘဲ…. နိုငပြါ့မလား… တောကြှာ အဆင်းမှာ ချောလြဲနပြေီး ဒူးကြဲရုံတငမြက စောစောက လိုးထားတဲ့ စောကဖြုတကြှီးပါ ကြဲပြဲသှားလို့ ဆကမြလိုးရဘဲ နေဦးမယ်…. အဟင်းဟင်း…. နနေေ အဲဒီမှိုအိတသ်ာ ယူပြီးဆင်းနှင့တ်ော့…. ပြီးတော့ နှားတွလည်ေး နငပြဲဆှဲသှား…… ငါ့ဖာသာ မွှဈစည်းထမ်းခဲ့မယ်……”
ထွန်းရီက ပြောပြောဆိုဆို မွှဈစည်းကိုမပြီး ပခုံးပေါြ ထမ်းတငလြိုကသ်ည်။ မွှဈစည်းက အတောြ လေးနင့သ်ည်။ ရှေ့ လေးငါးလမ်းခန့ြ ရောကန်သေော အေးမူကို လှမ်းခေါလြိုကရြာ နောကလြှည့ကြှည့ပြှီး
“……ဘာလဲ့ဟဲ့…..ဘာဖြစ်လို့တုန်း….”
အေးမူက ပြူးတူးပြာတာနှင့ြ မေးလိုကသ်ည်။
“….. အောြ….. ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး….. ယောကြာြးဆိုတာ ဟောဒီလို သနမြှလို့ ပြချင်လြို့ပါ…. ဒို့လိုကောငမြွိုးကတော့ ပြားအုံလဲမလိုဘူး….. ကြကလြပဖြှည့ပြါလဲ… ခေါငထြားဘဲ… ဟား… ဟား…. ဟား….”
“….. အောငမြယ်….. သနောက…. တဏှာရူးတယ် မပြောဘူး…. အသားယူနလေိုကတ်ာ”
အေးမူက ပြနတ်ှယသ်ည်။
“….နငရြော…. မရူးဘူးလား….”
ထွန်းရီက ပြနန်ှကသ်ည်။
“…သိဘူး… သှား..”
အေးမူ ရှေ့ဆကမြပြောတော့ဘဲ ကြနပေပြှုံးတွဖြစ်ေကာ ရှေ့ဆကြ ဆင်းသှားတော့၏။ ထွန်းရီ တဈယောကြ အဆီတွစေုကာ ထွားအိကားကော့ နသေော အေးမူ၏ နိမ့တ်ုံမှင့တ်ုံဖြင့ြ လှုပရြမ်းတုနခြါနသေော ဖငဆြုံကြီးကို ကြည့်ကြာ လီးကြီးက တောငသ်ညထြကြ တောငလြာပြနသ်ည်။ အေးမူ၏ ဖငဆြုံကြီးကို အခုလို အရသာခံ ကြည့်ခြငွြ၍လည်း နောကမြှ တမငခြွိန်၍ လိုကလြာသည်။
အေးမူက ခညွထြားသော နှားလေးကောငကြို ဖြုတ်၍ ရှေ့မှ ဆကသ်ှားသည်။ နှားလေးကောငကြလည်း ပြနခြငွဇြောကြောင့လြား အလိုကသ်ိ၍လား မပြောတတ် အေးမူက ဆှဲမခေါရြဘဲ အေးမူရှေ့မှ သှားကြသည်။ အေးမူက နောကမြှ အသာကြိုးကိုထိန်းလိုကရြုံသာ။
သညတ်ော့ အခကြကြစွှာ နိမ့တ်ုံမှင့တ်ုံနှင့ြ လှုပရြမ်းနသေော အေးမူ၏ ဖငဆြုံ ထွားထွားကားကား ကော့ကော့ကြီးက ထွန်းရီကို မှူဆှယဖြိတခြေါသ်လို ဖြစ်နပေါ၏။ တငအြနအထေားကို ကြည့်ြ၍ မိန်းမတွေ၏ စောကခြေါင်းအနကကြို တိုင်းတာပြသော စာအုပထြဲက နည်းအတိုင်း ထွန်းရီတဈယောကြ စိတကြူးဖြင့ြ တိုင်းထွာကြည့်လြိုကြ၏။ စောကဖြုတန်ှင့ြ ပြတန်သေော သူ့လီးကြီးက တဈခွီလောကြ လိုးရရုံနှင့ြ လုံးဝမကြနပေကြှောင်း ဆန်ဒပြသည့ြ အနဖြငေ့ြ ပို၍ ပို၍ မာနထြနတ်ောငမြတ် လာပါတော့သည်။
တဲသို့ရောကသ်ောအခါ အေးမူက နှားများကို မယဇြလီပငတ်ှင် ခညွထြားလိုကပြှီး မှိုအိပကြိုတော့ လှည်းပေါြ တငထြားလိုကသ်ည်။
“…… ထွန်းရီရေ…. သောကရြရှေိလား….. ငါ ရဆောတယဟြာ……”
“….. အေး…… ရှိတယ်….. ရအေိုးထဲမှာ…… တဲပေါကြ ကြပပြစွပြေါမြှာ….”
အေးမူက ရသေောကရြန် တဲအတွင်း ဝငသ်ှားစဉြ ထွန်းရီကလည်း မွှဈစည်းကို တန်းပေါတ်င်၍ အေးမူနောကသ်ို့ ခပသ်ှကသ်ှကကြှီး လိုကသ်ှားသည်။ ထွန်းရီပုံစံက ခလုတတ်ိုကလြဲချင်စြရာ ကောင်းလှ၏။
တဲတွင်းရောကသ်ောအခါ အပေါကဘြကြ မကြန်ှာမူလွှကြ ကြပပြစွပြေါတ်ှင် ခွတွေဲလောင်းခထွိုငရြင်း ရသေောကန်သေော အေးမူဘေးတွင် ပူးကပထြိုငလြိုကပြှီး…
“…… အခစွရြေ….. တဈခွီတော့….. ထပကြွှေးပါဦးလားကြာ……. နောြ…. မောင် စားရတာ မဝသေးဘူး……”
အေးမူက ထွန်းရီအပြောကြောင့ြ သဘောကြ ကြနပေသ်ှားပြီး……
“…… ဟှန်း…. လူကိုများ သူ့မိန်းမကလွို့…… အခစွရြေ…. မောငရြနေဲ့…. ပိုငစြိုးပိုငန်င်း….. ရော့….. ရဘေဲသောကြ……”
အေးမူက ရတခွေကင်ှဲ့၍ ထွန်းရီသို့ ပေးလိုကသ်ည်။ ရသေောကပြှီးသောအခါ ထွန်းရီက အေးမူကို ဆှဲဖကြ၍ ကြပပြစွပြေါတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား လှဲခလွိုကသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားဖြစ်အောင် ပြငလြိုကပြှီး အေးမူ၏ ဖောင်းအိနီထွေးသော နှုတခြမ်းထူထူလေးကို ဖိစုပပြဈလိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား သူတပြနကြိုယတ်ပြန် တင်းနအေောင် ဖကထြားရင်း အေးမူ၏ လွှာဖြားလေးက ထွန်းရီ၏ လွှာဖြားကို တို့ထိကလိပေးလသည်ေ။
ဤအထာက တဈခွီထပလြိုးပါလို့ နှုတကြမပြောသည့တ်ိုင် အမူအယာနှင့ြ သကသ်ပြလေိုကသ်ည် မဟုတပြါလား…။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ နှုတခြမ်းစုပန်ရင်ေးကပင် ထွန်းရီလကမြွားက အေးမူ၏ တငသ်ားဆိုငမြွားကို ဆုတခြွေ ပြတသ်ပပြေးနေ၏။ ထို့အတူ အေးမူကလည်း ဆန်ဒလည်းရှိ အလိုကတ်သိပင် ထွန်းရီ၏ လီးကြီးကို ပုဆိုးအပြငမြှနေ၍ ခပတ်င်းတင်းလေး ဆုပကြာဆုပကြာ ဆှပေးနပေါသည်။
အတောကြှာသောအခါ ထွန်းရီ ထထိုငလြိုကပြှီး အေးမူကို ပကလြကအြနအထေား ဖြစ်အောင် ပြငပြေးလိုကသ်ည်။ အပေါအြင်ျကြီ နှိပသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတသ်ည်။ အတွင်းခံ ဘောလြီခွိတကြို ဖြုတမြနတေော့ဘဲ ဘောလြီကို အထကသ်ို့ ပင့လြှန်၍ ပြည့တ်င်းဖောင်းအိသော နို့အုံဖြေးဖြေးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
ဘောလြီအင်ျကြီအောကမြှ ဖြူဖြေးဖောင်းအိသော နို့ကြီးနှစ်လုံးက တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင့ဝြင့ထြယထြယကြှီး ပေါထြှကလြာပါတော့သည်။ သူကြည့်ဖြူးသည့ြ ကိုးရီးယား အပြာဇာတလြမ်းထဲက ကောငမြလေးတွထကြေ သာ၏။
ထွန်းရီက ခါးကုန်း၍ နို့သီးများကို ဘယပြှနည်ာပြန် ခပကြှာကြာလေး စို့ပေးလိုကသ်ည်။ နို့သီးများနှင့ြ စောကဖြုတမြှာ ဘယလြိုအကြောချင်ြး ဆကသ်ှယ် နသညေတ်ော့ မသိ။ နို့သီးဖြာကိုစို့၍ လွှာဖြားထိပဖြှင့ြ တဆတဆြတ် ကလိလိုကတ်ိုင်း အေးမူ စောကဖြုတကြှီးမှာ ယားကြှဖောင်းအာလာသည်။ သူမ တဈခါမှ မခံစားဘူးသေးသော ထွန်းရီ၏ အယုအယ အကြငန်ာများကြောင့ြ ကြညန်ူးကြနပေစြိတန်ှင့အြတူ ရာဂရမျမကသ်ှေးတို့ကလည်း တစတစ ဆူပြကလြှုပရြှားလာပါတော့သည်။
ထွန်းရီက သူ့မိန်းမအပေါမြှာ ကြငန်ာယုယသည့ြ အတိုင်းပင် အေးမူကို ကြငန်ာယုယပြလိုကသ်ည်။ သူလည်း တဈခွိနကြ အေးမူကို စိတဝြငစြားမိ ခစွခြဲ့မိသည် မဟုတပြါလား………။
နို့သီးဖြားလေးတွကေို စို့ထိကလိနရောမှ ရပလြိုကပြှီး နို့အုံကြီး နှစ်ဖကကြို တရှိုကမြကမြကြ နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ပြနထြိုငလြိုကရြင်း…
“…… ငါလေ….. နင့ယ်ောကြြား ခငမြောငဝြင်းကို မခံချင်စြိတန်ဲ့ ရှှရညေကြို ပျိုငပျိုးရင်း ရသှားလို့ ယူလိုကရြတာဟ…… ငါ အရငဆြုံး တိတတ်ခိုး ခစွမြိတာက နင့ကြိုဘဲ…”
အေးမူက အရောငတ်ဖတွဖြတွလြကန်သေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ထွန်းရီကို မော့ကြည့်ရြင်း…
“…… တောပြါ….. အခုမှ…. အပိုတွေ ခွှဲမနပေါနဲ့….. နငခြံစားခဲ့ရသလို ငါလည်း ခံစားခဲ့ရတာပါဘဲ …. ဒါပမေဲ့…. ဒို့နှစ်ယောကကြ ဖူးစာမှ မပါဘဲလေ….”
ထွန်းရီက အေးမူ၏ ဖြူဖြေးဖောင်းအိနသော နို့အုံကြီးကို တမကတ်မော ရှိုကန်မ်းလိုကပြှနသ်ည်။ ထွန်းရီ၏ အသကရြှူသံတို့က မှနဆြနလြွှကြ ရှိနသလေို အေးမူ၏ နို့အုံကြီးတွကလေည်း ဖိုထိုးသလို နိမ့ခြွီမှင့ခြွီ ဖြစ်နပေါ၏။
“……. ကဲ…. အေးမူရေ… အခွိနသ်ိပမြရှိတော့ဘူး….”
“…… အဲဒါက နငသ်ဘောပေါကရြမဲ့ကိဈစ….. ငါနဲ့ မဆိုငဘြူး….”
ထွန်းရီ အပြောကို အမှငကြပကြပဖြှင့ြ အေးမူက ခပဆြတဆြတ် ပြောလိုကသ်ည်။ ဟုတပြါသည် ထွန်းရီက စကားပေါလှန်း၏။ အခုတော့ ပါးစပကြိုပိတ်၍ အလုပန်ှင့ြ လကတ်ှေ့ပြရန် ထွန်းရီ ကြပပြစွပြေါကြနေ အောကသ်ို့ ဆင်းလိုကသ်ည်။
ထွန်းရီတို့တဲက သူများတဲတွလေို ဖြစ်ကတတဆြန်း တဲမွိုးမဟုတ်။ နှစ်ခန်းပတလြညကြယွြ၍ ထန်းလကန်ှင့ြ အကအွန မိုးထားပြီး ကြခတဝြါးတွကေို ညီညီဖြစ်၍ သံနှင့စြီရိုကကြာ စနဈတကြ ကာထားသည်။ ထို့ကြောင့ြ လုံခွုံသပရြပသ်ည်။ ရှှရညေန်ှင့ြ ညားခါစက အိမမြှာထကြ ပိုလှတလြပသ်ော ဤတဲဗိမာနမြှာပင် ကာမအခစွဇြာတလြမ်းတွကေို ခပကြှမ်းကြမ်းခင်းခဲ့ကြသည် မဟုတပြါလား။
ထွန်းရီက အေးမူထဘီကို အောကကြ ခွှတယ်ူလိုကရြာ အေးမူက လှယကြူစရန်ေ ဖငကြှီးကိုကြှ၍ ပေးလိုကြ၏။ ထဘီကို ကြပပြစွပြေါတ်ှင် လုံးတငထြားလိုကသ်ည်။ အောကပျိုင်း ဗလာကငွြးသှားပြီ ဖြစ်၍ ဖြူဖြေးတုတခြိုငသ်ော ပေါငတ်ံကြီးတွနှငေ့ြ ဘေးသို့ကား၍ အိထွကသ်ှားသော တငဆြုံကားကြီးများ။ ထို့နောကြ ပေါငရြငကြှားမှာ ခုံးခုံး မို့မို့ ဖောင်းကြှနသေော စောကဖြုတကြှဲ ဟဟကြီးက ထွန်းရီ၏ ရမျမကတ်ဏှာကို ပို၍ ထကြှလာစပေါသည်။
ထွန်းရီလည်း သူ့ပုဆိုးကို ကပြာကယာ ခွှတလြိုကပြှီး ကြပပြစွပြေါတ်ှင် တငထြားလိုကြ၏။ ထို့နောကြ အေးမူ၏ ဒူးနှစ်ချောင်းကို မထောငလြိုကပြှီး ဘေးသို့ အနည်းငယဟြ ကားထားလိုကသ်ည်။ သူက ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် နရောယူကာ မတတ်တရြပလြိုကသ်ည်။
မဲမှောငအြုံထနသေော စောကမြှှေးတွအေောကကြ မာနထြနသေော ဖာဂုံညင်းကြီးတဈကောငလြို ဖောင်းကြှစူပြနသေော စောကဖြုတကြှီးက ခပဟြဟလေးဖြစ်ကာ မာနထြနသေော သူ့လီးကြီးကို မထီတထီဖြင့ြ စိနခြေါန်ပေါပြီ။ ထွန်းရီက သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတအြဝနှင့ြ အသအချော တေ့ခွိနလြိုကပြှီး တရဈချင်ြး မှှင်း၍မှှင်း၍ ဖိကာ ဖိကာ သှင်းလိုကပြါသည်။ လီးကြီးက
“….ဗွဈ…ဗွဈ…ဗြိ…ဗစြျ….”
မှညသ်ံပေး၍ တရဈချင်ြး ဝငသ်ှား၏။ အေးမူခငမြွာ မကြလြုံးကို မှေးစင်းလကြြ သူ့စောကဖြုတထြဲ တိုးဝငလြာသော ထွန်းရီ၏ လီးအရသာကို မှိန်းကာ ခံစားနေ၏။ လီးက ကြီးနသဖြေင့ြ အနည်းငယ် နာကငွသ်ောလြည်း သူ့ထကကြောင်းသော အရသာက နာကငွမြှုကို ဖုံးလှှမ်းနိုငသ်ဖြင့ြ အံကြိတလြို့ပင် တောင့ခြံထားသည်။
ထွန်းရီ အခွိနမြဖြုန်းတော့ပါ။ အခွိနကြ သူတို့နှစ်ယောကကြို စောင့မြည် မဟုတကြှောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့ြ အရှိနမြှင့ြ၍ ဆောင့ပြါတော့သည်။ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း အိကနဲ အိကနဲ တုနဆြင်းလှုပခြါနသေော နို့အုံကြီးတွကေ ထွန်းရီ၏ ရမျမကစြိတကြို ပို၍ထကြှစေ၏။ ဆောင့ခြကြမြွားကလည်း အံ့မခန်းပင်။
ထွန်းရီ လကန်ှဈဖကကြ အေးမူ၏ ဒူးခေါင်းပေါတ်ှင် ထိန်းတငဖြိတွန်းကာ အသားကုနကြှုံး၍ ဆောင့ပြါတော့သည်။
“…..ဖြပ်…ဖြတ်….ဖြပ်…ဖြတ်….ဖြပ်…ဖြတ်….”
ဟူသော လီးနှင့စြောကဖြုတ် ဝငထြှကြ သှင်းနှုတရြာမှ ထွကပြေါလြာသော အသံများ
“…ဖတ်…ဘတ်…ဖတ်…ဘတ်”
ဟူသော လဥနှင့ြ ဖငဆြုံတို့ ရိုကမြိရာမှ ထွကပြေါလြာသော အသံများမှာ ရှာနှင့ြ သုံးမိုင် ဝေးသော တောငခြှရှေိ ယာခင်းတဈနရောမှ တဲငယလြေးထဲတွင် အထီးနှင့ြ အမတို့၏ ကာမလှနကြွူးပြဲ သရုပကြို ပီပြငစြှာ ဖောထြုတန်ပေါတော့သည်။
လူမှုကငွ့ဝြတ် စည်းကမ်းတွေ ရှိပငရြှိညားသောလြည်း ကာမအမှောငကြပြှီဆိုလွှင် ထိုလူမှုစည်းကမ်းသည် ချောင်းထဲမှောင်းထဲ ရောကသ်ှားသညသ်ာ။ ထွန်းရီက ဆောင့ကြင်ေးနတေုန်းရှိသေး အေးမူက တဈခွီ ပြီးသှားပြနသ်ည်။
“…. ရှှရညေန်ဲ့သာ မညားခဲ့ရင် ဟော့ဒီလီးကြီးက ငါပိုငတ်ဲ့ လီးကြီးဖြစ်ရမှာ… ခံစမ်း… အားရအောင် ခံလိုကစြမ်း… မိအေးမူ…. ညည်းမပိုငရြတဲ့ လီးကြီးကို အခွင့သ်ာတုန်း ဝအောင် အားရပါးရ ခံလိုကစြမ်း…”
ဤသို့သော အတွေးခံစားခကြဖြှင့ြ အေးမူတဈယောကြ ကော့၍ ကော့၍ ခံသည်။ ရာဂရမျမကစြိတအြပြင် အခစွစြိတတ်ှပေါ တွဲဖကလြာသဖြင့ြ ထွန်းရီ၏ အသားကုန် ဆောင့ခြကြမြွားနှင့အြညီ အားကမွခံ အစွမ်းကုန် ပင့ြ၍ ကော့၍ မှှောကြ၍ ခံ၏။ တကယ့ကြို အံ့မခန်းပါပင်။
အခကြင်ါးဆယခြန့ြ အရောကတ်ှငမြူ အေးမူ တဈခွီ ပြီးသှားပြန်၏။ တကိုယလြုံး တွန့လြိမကြောကကြှေးပြီး မူးမေ့မတတ် ကောင်းလှ၏။ အကောင်းတွကေ ဆကန်သဖြေင့ြ ရှေ့ဆကပြှီး ကောင်းရပြနသ်ည်။
“…. ကဲ… အေးမူရေ… ငါ့လကကြ နင့ဒြူးတွကေို ထိန်းမထားတော့ဘူး…. နင့ဖြာသာနင် ထိန်းထားပတေော့… ငါ… နင့ြ နို့ကြီးတွကေို ဆှဲပြီး တအားဆောင့တ်ော့မယ်… ငါလည်း ပြီးခါနီးပြီ… နငရြော…”
အေးမူက ကြနပေန်ှမ်းလွှသော လသေံဖြော့ဖြော့ဖြင့ြ (၂) ခါ ရှိပြီဟု ပြောသည်။ အေးမူ စကားကြောင့ြ ထွန်းရီ ကြနပေသ်ှားသည်။ သူက အလိုးကြမ်းသောလြည်း တဈကိုယကြောင်းသမား မဟုတပြါ။ သူ့အရေးထကြ တဈဖကလြူအရေးကိုသာ ဦးစားပေးလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အရညအြချင်ြးများကြောင့ြ သူ့မိန်းမ ရှှရညေဆြိုလွှင် သူ့လီးကြီးကို ငုံထားမတတ် တုနန်အေောင် ခစွရြှာသည်။
ယခုလည်းကြည့်ြ အာဂထွန်းရီပင်။ စကားပြောနသေောလြည်း အဆောင့ကြ မပကြြ။ ထွန်းရီက ကိုယကြို အနည်းငယကြိုင်း၍ သူ့လကန်ှဈဖကကြို အေးမူ၏ နို့အုံကြီး နှစ်လုံးပေါသ်ို့ ပို့လိုကပြှီး ပြတသ်ပဆြုတခြွဆှေဲကိုငကြာ ပြဲသိမ်းခါနီးမို့ အစွမ်းကုန် ဆောင့ပြါတော့သည်။
စောစောက ဘေးသို့ ကားခထွားပြီး ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားသော အေးမူ လကတ်ှကေ ယခုတော့ ထွန်းရီလကတ်ှကေို အုပမြိုးဆုပကြိုငလြာတော့သည်။ အေးမူ၏ ဆုပကြိုငလြာသော လကအြား အခွအနေကေို ကြည့်သ်ောအားဖြင့ြ အေးမူလည်း အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကခြါနီးပြီဖြစ်ကြောင်း ထွန်းရီက သိလိုကြ၏။ ထို့ကြောင့ြ ပို၍ ကြိုးစားရသည်။
”…..ဖြတ်….ဖြပ်….ဖြတ်…ဖြပ်…ပြှတ်….ပြှလဈ…”
လီးက ယကြီးကြီး စောကရြကေ စီးစီးနှင့ြ တွေ့ကာ သံစဉကြလည်း အမွိုးမွိုးပင်။ ထွန်းရီကလည်း ပြီးခါနီးပြီ။ လီးချောင်းတဈခုလုံးလည်း ယားကြှလာ၏။ ကြာကြာ ထိန်းနိုငတ်ော့မည် မထင်။ ဒါတောင် သူအဆငသ်င့ြ ဆောင့ထြားလေ့ရှိသော ခွေးလှေးယားမှဈ အစွမ်းကို ငုံဝါးပြီး လုပသ်ောကြောင့သ်ာ သာမာနထြကြ သုတကြို ထိန်းထားနိုငခြှင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ မပြီးခင် နောကဆြုံးအနဖြငေ့ြ ဆောင့ခြကြြ အရှိနကြို မှင့လြိုကသ်ည်။ ငါးခကြခြန့ြ အရောကတ်ှင် ထွန်းရီ လရပေူတွကေ အေးမူ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ ဒုတိယအကြိမမြှောကြ ပန်းထုတလြိုကပြါတော့သည်။
မကြစြိကိုမှိတ်၊ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ လရတွေေ ညှဈထုတန်သေော ထွန်းရီလကတ်ှကေ အေးမူ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တင်းကြပန်အေောင် ဆုပကြိုငထြားသည်။ တဖန် သူ့လကတ်ှကေိုလည်း အေးမူလကတ်ှကေ တင်းနအေောင် ဆုပကြိုငထြားပြနသ်ည်။ မကြာမှီ ကိုယစြီကိုယင်ှ ဆုပကြိုငထြားကြသော သူတို့နှစ်ယောကြ၏ လကမြွားသည် အရှိနပြွော့ကာ ပြလွေော့သှားပါတော့၏။
အေးမူ၏ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ဒပကြနဲ ဒပကြနဲ လှုပလြှုပသ်ှားသော စောကဖြုတအြတွင်းသား ကြှကသ်ားတို့က သူပြီးဆုံးကြောင်းကို သကသ်ပြနေပေါတော့သည်။
ထွန်းရီတဈယောကြ အခုမှပင် ပငပြန်းနှမ်းနယခြှင်းနှင့အြတူ ကြနပေအြားရသော ကာမအရသာကို ခံစားလိုကရြပါတော့သည်။ သူ့မကြန်ှာကိုလည်း အေးမူ၏ နို့အုံကြီးပေါသ်ို့ မှောကအြပထြားလိုကြ၏။ အေးမူလကတ်ှကေ ထွန်းရီခေါင်းမှ ဆံပငမြွားကို ယုယစွာ ခပဖြှဖြလေး ပြတသ်ပပြေးနေ၏။ ထို့နောကြ မပြင့တ်ပြင့ြ လသေံလေးဖြင့ြ……
“… ကဲ…. ကြနပေအြားရသှားပြီလား….. မတောရြတဲ့ မောင်…..”
ထွန်းရီက အေးမူအပြောကို သဘောကစွှာပြုံးရင်း ဟူးကနဲ သကပြှင်းရှညကြှီးခလွှကြ
“….. ကြနပေပြါပြီ….. တခွိနကြ မောင့အြခစွလြေးရယ်….. ကဲ…. ပြနဘြို့ပြငကြှစို့နောြ….”
အေးမူက အခစွရြညလြှှမ်းသော မကြလြုံးများဖြင့ြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ ထွန်းရီ အေးမူကိုယပြေါမြှ ခွာလိုကပြှီး ပြေ့ထူပေးလိုကရြာ အေးမူလကန်ှဈဖကကြ ထွန်းရီလညပြင်းကို ခွိတလြကြြ လိုကပြါလာ၏။ ထွန်းရီလီးကြီးမှာ ယခုမှပင် အားရကြနပေသ်ှားသည့န်ှယ် မာနဟြုနပြွော့၍ ပလှတကြနဲ အေးမူ၏ စောကဖြုတကြှီးထဲမှ ထွကလြာ၏။
ထွန်းရီ လှမ်းပေးသော ထဘီကို အေးမူက ယူဝတလြိုကသ်ည်။ သူမ ဆံပငမြွားကိုလည်း သပသ်ပရြပရြပဖြစ်အောင် ပြငထြုံးလိုကသ်ည်။ အပြငထြှကန်သေော သူမ၏ ပြည့တ်င်းဖောင်းအိသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အတွင်းခံ ဘရာစီယာအတွင်းသို့ ဆှဲသှင်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အပေါအြင်ျကြီ ကြယသ်ီး တပရြင်း ထွန်းရီလီးကြီးကို မကမြကမြောမော ကြည့်လြိုကသ်ည်။ လီးကြီးက မာနပြွော့ကာ အောကသ်ို့ ခေါင်းငိုကလြွှကြ တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နပေါသည်။
ဤအနအထေားမှာပင် အရှညကြ (၆) လကမြခန့ြ ရှိပြီး လုံးပတကြ ထွန်းရှှဝေါ နှလုံးအားတိုးဆေးဗူးလောကြ ရှိသည်။ အေးမူ တဈယောကြ ဤကဲ့သို့သော လီးပိုငရြှငကြို လငမြတောလြိုကရြသည့အြတွကြ နှမှောတသ ဖြစ်မိသည်။
“… အင်းလေ….. ဒို့နှစ်ယောကရြဲ့ ဘဝက ဖူးစာမှ မပါဘဲ… ဒီတော့ ကံစီမံရာ အတိုင်းပေါ့..”
စိတထြဲမှာပင် ဖြသေိမ့လြိုကပြါသည်။
“….. ကဲ…. ပြနကြှစို့ အေးမူ…. ဒီနေ့ကို…. ငါတသကြ မမေ့ပါဘူးဟာ…. နင့ကြို ကြေးဇူး အရမ်းတငပြါတယ်…..”
ထွန်းရီစကားကြောင့ြ အေးမူရငထြဲ နင့ကြနဲ ခံစားလိုကရြသည်။
”…. အောြ နင့မြိန်းမကိုယစြား နင့ဆြန်ဒကို ဖြည့ဆြည်းပေးရလို့ ကြေးဇူးတငတ်ာလား ထွန်းရီရယ်… ငါလည်း နင့ကြို တကယခြစွတ်ာပါဟယ်……”
စိတထြဲမှာပင် ပြောလိုကမြိခွင်းပါ။ ဘယန်ည်းနဲ့မှ ပေါင်းစပလြို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့တဲ့ အခွအနေမှော သညထြကပျို၍ သံယောဇဉတ်ှေ အမွှငမြတန်းမိအောင် နှစ်ဦးစလုံး သတိထားရပါတော့မည်။ အခစွသ်ံယောဇဉကြ ရမျမကသ်ှေးသား ဆန်ဒထကြ ပိုပြီး ဖြတတ်ောကရြခကကြှောင်း နှစ်ဦးစလုံး နားလညသ်ဘောပေါကထြားကြသည်။ သူ့ကြောင့ြ ရှှရည်ေ၏ အပြောဘြဝလေး မပကြစြီးစချင်ေတ်ာ အေးမူရဲ့ သူငယခြငွြးကောင်း ပီသတဲ့ စတနောပါ ရှှရညေရြယ်……။
နှစ်ယောကသ်ား အခွအနေေ မပကြြ ပုံမှနအြတိုင်း ရှာသို့ ပြနခြဲ့ကြပါတော့သည်။ တော့ဓလေ့ ထုံးစံအတိုင်း ယခငကြလည်း သညအြတိုင်းပင် မဟုတပြါလော။ ရှာထဲဝငခြါနီးတွင် ထွန်းရီက………
“….. အေးမူရေ… မထူးပါဘူးဟာ…. ညကြ နငကြိုယတ်ိုင် အိမလြာပြီး ရှှရညေရြှေ့မှာဘဲ ငှကေိဈစ လာပြောတော့ သိလား…. နငတ်ို့က အခစွဆြုံး သူငယခြငွြးတွဘေဲ ပုန်းရှိုးကြယရြှိုး လုပမြနနေဲ့တော့….. အဲဒါက ပိုပြီး ပြူနာတကန်ိုငတ်ယ်… ငါပြောတာ သဘောပေါကလြား….”
“…. အင်းပါ….. ငါသဘောပေါကပြါတယ်….. ညကရွင်… ငါလာခဲ့ပါ့မယ်…..”
“…..အောျ….အေး…အေး…”
ထွန်းရီက အေးမူတို့ အိမရြှေ့တွင် မွှဈစည်းကို ခပြေးလိုကသ်ည်။ အလှနလြေးသော မွှဈစည်းကြီးကိုပင် အေးမူကို မသယစြဘေဲ သူကိုယတ်ိုင် ထမ်းပို့လိုကတ်ော့၏။
“ပျိုငတ်ူပြီးလွှင် ကောင်းနိုငပြါသည်။”
ပြီးပါပြီ။