အခန်း ( ၁ )
မပြောလိုပမေဲ့လည်း ပြောရဦးမယဗြွ ။ ကြှနတ်ော့ခြယမြလေးနဲ့ ဖြစ်ပကြခြဲ့တဲ့ အကြောင်းပေါ့။ စောကရြှကမြရှိတဲ့ မုဒိမ်းကောင် ဆိုပြီးတော့ ပြောလည်း ပြောကြပါစတေော့ဗွို့။ ဖြစ်တဲ့နရောက မလေးရှားက ပါဆာပူတေးနားမှာ ဖြစ်တာလေ။ စောကပြှူနာပါပဲဗွာ ။ မနကြညွြးသီးကုလားတွတေောင် တွေ့သှားသေးတယ်။ တောသ်ေးတာပေါ့။ ဘာမှဝိုင်းမလုပကြှလို့။
ကြှနတ်ောကြ မိန်းမနဲ့ဗွ။ ခယမြလေးက မလေးရှားကို တကလြာတာ။ သူကတော့ စကရြုံမှာ အလုပလြုပရြမှာလေ။ ဘာစကရြုံ ဖြစ်ရမှာလဲ ။ အထညခြွုပပြေါ့။ မှနမြာတွကေို ဘယသ်ူကများ ကြနပြှူတာ ပေးကိုငခြိုင်းမှာတုန်း။ မရှိဘူးတော့ မဟုတဘြူး ရှိတယ်။ ရှားတယပြေါ့ဗွာ ။
မိန်းမက မှဈကြီးနားကဆိုတော့ ခယမြကလည်း မှဈကြီးနားကလို့ မထငပြါနဲ့။ သူကတော့ မှနေီကုန်းသူပါ။ ကုလားမလည်း မဟုတပြါဘူး ။ ဖြူဖြူချောချောပေါ့။
သိကြတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ရနကြုနသ်ူဆိုတော့ စွာပမပေေါ့။ မိန်းမကလည်း ကြှနတ်ောတ်ို့ စကရြုံထဲကပါပဲ ။ သူကတော့ အိုတီတွေ ရှိတယလြေ။ ပငဂြနွြးမ်(ခွေးငှေ)တွလည်ေး ထုတရြတယဆြိုတော့ မဆိုးဘူးပေါ့..။
ဒါပမေဲ့ ခငဗြွားတို့လည်း သိပါတယ်။ အဲ့ပငဂြမွြးကြီးက တောတ်ောကြို စွဲစတယေလြေ။ တဈခွားကိုလည်း ထွကမြသှားချင်တ်ော့ဘူး ။ နောကပြှီးတော့ ခငဗြွားက ပိုကဆြံအမြဲလိုနတောလေ အိမကြိုလည်း မပို့ဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ အဲ့ဒါ ပြူနာပဲပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ ခွေးငှားတယ်။ နောကန်ေ့ ပြနဆြပ်။ ဒီလိုနဲ့ ငှခေေါင်းကြဲပြီး အိမကြိုပြနမြပို့နိုငတ်ော့ မလာယုအောရမ်းတို့ အကြိုကပြေါ့။
ကဲ ပြောနတောနဲ့ တိုငတ်ှပတေကြုနပြှီဗွာ။ ဟုတပြှီဗွ။ မိန်းမကတော့ ခယမြလေးလာတာကို ကြိုကလြည်းကြိုကတ်ယ်။ မကြိုကလြည်း မကြိုကဘြူးလေ။ ခယမြလေးက အရမ်းမိတယဗြွ။ တုနတ်ောင် တုနသ်ှားမယ်။ မှနေီကုန်းသူတွထေဲမှာ ဒီလိုလှတာ အတောရြှားတာကိုးဗွ။
ခယမြလေးကို ကြှနတ်ောင်မ်းနတော မိန်းမကလည်း သိတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဘာမှတော့ မပြောသေးဘူးလေ။ မိန်းမနဲ့ ပေါင်းလာတဲ့ တဈနှစ်ကြောအြတွင်းမှာ ကြှနတ်ောြ ဘယလြောကသ်နသ်လဲ ဆိုတာကို မိန်းမလည်း သိတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို ကြှနတ်ောဆြို ပိုတောငသ်ိသေးဗွာ။ အဟေးဟေး ၆ လကမြနဲ့ ၄ စိတဗြွာ။ မကြီးပမေဲ့ မသေးပါဘူး ။ တောရြုံလောကတ်ော့ အရညပြွောသ်ှားနိုငပြါတယ်။ မိန်းမနဲ့ကလည်း နေ့စဉရြကဆြကကြှီးတော့ မလိုးနိုငပြါဘူး။ သူလည်း အလုပတ်ှေ များတယလြေ။ တာဘိုလေးကြနကြဈ ဘာညာပေါ့။
ဒီလိုနဲ့ပဲ တဈနှစ်ကြောလြာတာပါ။ သူနဲ့ယူစက ဆောကဖြုတကြို မှုတလြိုကြ သူကလည်း လီးစုပပြေးလိုကန်ဲ့ အဆငပြှနတေောလေ ။ နောကပျိုင်းကတွော့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ရိုးလာတယ် ပြောရမလားပဲ။ သူကတော့ မရိုးလောကပြါဘူး ။ကြှနတ်ောကြသာ ဘာရူး(အသဈ)လေး စားချင်န်တောဗွ။
ချောငကြဈ(ဖာတန်းတဈနရော) ကိုလည်း နေ့တိုင်းတော့ မသှားနိုငဘြူးလေ။ ကြှကကြိုကလြိမ့မြယ်။ ဒီကောငတ်ှကေ ငါးဆယလြောကတ်ောင် လူများတဲ့အခါဆိုရင် ပေးမရဘူး ။ ၁၀၀ လောကပြေးမှရတာ။ စာအုပရြှိလည်း ကငမြယ် ကုတမြယ် ဆိုတာခညွြးပဲ။
ချောငကြဈသှားတာထကစြာရင် KL SENTRAL သှားတာကမှ မိုကြဦးမယ်။ အဲ့မှာတော့ ဆောတ်ှကေ တဈပုံကြီးလေ ။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ိုကတ်ှေ ၁၀ တိုကလြောကြ ရှိတယ်။ ကြှကလြည်း ရှင်းတယ်။ နောကပြှီးတော့ ပိုကဆြံကလည်း အများကြီး ကုနမြသှားဘူး ။ တဈယောကကြို လေးဆယလြောကန်ဲ့ စားလို့ရတယ်။ နောကပြှီးတော့ ဖထုတလြည်း ရှိတယ်။ ပြညမြကြီး တရုတလြည်း ရှိတယဗြွာ။
ပိုကောင်းတာက အငဒြိုမတွပေဲဗွ ။ အပေးကောင်းတယလြေ။ နောကပြှီးတော့ သူတို့က ပုလှလည်ေး ပေးတကကြှတယ်။ ဒါပမေဲ့ ခငဗြွား ဂွော(ကြော)တော့ နပရြမယန်ောြ။ မဟုတဘြူးဆိုရင် ဆောတ်ှကေ ပိုကဆြံဘတတ်ယ်။ ကြှနတ်ောတ်ောင် တဈခါခံဖူးတယဗြွ။
ဒီလိုလုပတ်ာဗွ ခငဗြွားတို့ကို သငပြေးဦးမယ်… ဟီး….။ အပေါကစြောင့ြ ရှိတယဗြွာ ။ အဲ့ကိုခငဗြွားက ပိုကဆြံလေးဆယ် ဒါမှမဟုတရြင် အပေါစား ဆိုရငတ်ော့ သုံးဆယပြေးရမယလြေ။ ဟုတတ်ယ် မဟုတလြား။ အဲ့လိုပေးလို့ ခငဗြွားပုံကလည်း ထူတယ် အတယလြို့ ဒီကောငတ်ှေ သိသှားပြီဆိုရင် ပိုကဆြံအမ်းတယဗြွာ။
အမ်းတာ ဘယလြိုအမ်းသလဲဆိုတော့ လူရှိလို့ အောကကြို မသိမသာ ပစ်ခပြေးသလိုနဲ့ ပစ်ခွ ပစ်လိုကတ်ာ။ ဒါက ဆောကြို အခကြပြှလိုကတ်ာပဲ ။ အဲ့အခါကရွင် ခငဗြွားက ကောကလြိုကတ်ယပြေါ့။ ဒါကို ဆောကြ ကြည့်ထြားတယ်။ ပြီးသှားတာနဲ့ ခငဗြွားဆီက ပိုကဆြံကိုဆောကြ ဘတထြားလိုကကြော။ စောဖြိပြီးလို့ ပြီးသှားတဲ့အခွိန် ရချိုးခန်း အိမသ်ာကိုသှားတဲ့ အခွိနပြေါ့။ ဆောကြ ဘတထြားလိုကတ်ာ။ ခငဗြွား အဲ့မှာ ကြိုငသ်ှားရှာလို့ မရဘူး။ တိုကဂြေါ (လူမိုကြ)တွေ ရှိတယလြေ။
သူတို့ကို ပိုကဆြံပေးထားတော့ လကခြေါကတ်ဈခကြြ မှုတလြိုကတ်ာနဲ့ ခငဗြွား စုတပြှတသ်တသ်ှားကောဗွ။ ထားဗွာ တဈခွားဆီ ရောကကြုနပြှီ။ သိတဲ့အတိုင်းပါပဲ မလေးရှားကတော့ ရောကစြ လူတွအတွေကြ စိတလြစရောကြီးပါ ။ မှနမြာနိုငင်ံရဲ့ ဘယန်ရောကပဲလာလာ လာခဲ့တဲ့ နရောထကြ တိုးတကန်တောမို့လို့ ဘယလြောကခြမွြးသာပြီး ပညာတတတ်တ် အနကြေုံ့သှားတာပါပဲ။ ဒါကလည်း တိုးတကတ်ဲ့ နိုငင်ံမို့လို့ ဒီလောကတ်ော့ ရှိပလေိမ့မြပေါ့ဗွာ။
ရောကတ်ဲ့ နေ့မှာတင် လဆေိပမြှာ စကြိုငတ်ာဗွ။ ကောငမြလေးက ပိုကဆြံအပိုတွေ ထည့လြာတာ…။ အဲ့ဒါကို မလေးရှား လဆေိပမြှာတင် ကြှကတ်ှကေ တောင်းလို့ ပေးလိုကရြတယတ်ဲ့။ သှားကြိုတဲ့ ကြှနတ်ောကြ ပေါကပြှီးတော့ သူ့ကိုဆူတာပေါ့။
“နငကြလည်း မှနေီကုန်းသူဆိုပြီး တုံးပါ့ဟာ”
“မသိဘူးလေ နှယန်ီက အခုမှ မလေးကို စရောကဖြူးတာလေ”
“ပြောတော့လှယတ်ယ် မလေးငှငေါးဆယ် မဟုတလြား။ ဒါဆိုရင် မှနမြာငှေ တဈသောင်းခွဲလောကြ ထွကသ်ှားပြီ။ ဒီမှာ တဈနေ့ရှာစာထကမြွားတယ် ခကလြိုကတ်ာ ထားလိုကတ်ော့ဟာ”
“ဟုတ်”
အင်း ကောငမြလေးပုံကတော့ ရိုရိုကြိုးကြိုးပါပဲ။ မဆိုးဘူး။ ဒီလောကထြိ ကောင်းသေးတယ်။ လဆေိပကြ အထွကမြှာ မကောင်းတော့တာ။ ကောငမြလေး ဝတလြာတာက အစိမ်းရောငအြကြကန်ဲ့ ဘောင်းဘီ အနကကြှားလေးဗွ။ အမှငဆြန်းတယ် သသခွေောခွာ ကြည့်ရြတယဗြွ။ သိတယမြဟုတလြား။ ဘောင်းဘီအနကြ ဆိုတာမွိုးကလေ။ အားပါးပါး။ ကောငမြလေးဖငကြ နည်းတာကြီး မဟုတဘြူးဗွ ။ လူကပိနပြှီး ခါးကသေးနတေော့ သေးမှာပဲ ထငထြားခဲ့တာ။ ဘယဟြုတပြမတေုန်းဗွာ။ အကိတကြှီးဟ။
ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း ငပဲကို အခကြပြှမပြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ အလဲ့ သူကောင့သ်ားက ဗောင်းတောည်ှိမ့တ်ယဗြွာ။ ဒီကကောငကြလည်း စိတတ်ောသ်ိရပမပေေါ့။ စားရပါ့စမယေပြေါ့။ တိတတ်ိတလြေး ဥထားရမယ်။ ဒီကိဈစက မိန်းမ မသိအောင် ထိုးရမဲ့ဖဲဗွ။ ကြှနတ်ောြ အောင်းထားလိုကတ်ယ်။
လဆေိပကြနေ ထွကလြာပြီးတော့ တက္ကစီငှားတယဗြွ။ ကောငမြလေးကတော့ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ပြေါ့။
“ကိုစိုးဦး ”
“ဟေ။”
ကြှနတ်ောကြ ယောငန်နနဲ့ ပြနထြူးမိတယ်။
“လဆေိပကြှီးက အပြငရြောကမြှ ကြည့်မြိတယ်။ အကြီးကြီးပဲနောြ။”
“အင်း ဟုတတ်ယလြေ လဆေိပန်ှဈခုရှိတယ်။ တဈခုက မီးထွန်းဖို့ တဈခုက ကတဆြကဖြှင့ဖြို့ပေါ့။”
“အာ… နောကန်ပြနေပြှီ”
ဆိုပြီး….. ရယတ်ယဗြွ။ အလဲ့ ကောငမြလေးက သှားတကလြေးနဲ့။ ဆာရာမောင်းဆကရန်း (အခုကိုကြိတခြငွန်ပြေီ) ဖြစ်သှားတာပေါ့။
အင်း…. ဒီကောငမြလေးကိုမှ မကြိတရြဘူးဆိုရင် ငယပြါရေ မင်းနဲ့ငါ သခန်ေးပြတပြဲ။ ဒါငါ့ခွံထဲက ကြကပြဲ။ ကြကတ်ောငမြှ အတောငစြုံတဲ့ ကြကြ။ အင်း… အတွေးတွကတေော့ လှပါ့ဗွာ။
ဒီလိုနဲ့ အိမပြှနရြောကလြာတယ်။ မိန်းမက လာကြိုတယ်။ မိန်းမက သဘောကောင်းပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြလည်း သဘောကောင်းတော့ လူခစွလြူခငလြည်း ပေါတာပေါ့။
“ဟေးးး ကိုစိုးဦး.. ခငဗြွားကလည်း လူသှားကြိုတာ ကြှနတ်ော့တ်ောင် ပြောမသှားဘူး။”
စပဖြှဲဖြဲနဲ့ လာပြောတဲ့သူကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟိုဘကခြန်းက ကိုဂွိုး ။ အင်း… ခကတ်ော့နပြေီ.. ဒီလူပျိုကြီးကတော့… သူ့ဟာသူ မဖနပြဲနဲ့ ငါ့တိနည်ငလြေးကို ပုဆိုးနဲ့ လာအုပခြငွန်ပြေီ။ ကြိုကနထြားမှ ရတော့မယဆြိုတာကို ကြှနတ်ောသ်ိတော့။
“အေးဗွာ ကြှနတ်ောလြည်း ခငဗြွားကို ခေါသ်ှားဖို့ ခငဗြွားအိုတီရှိတယ် ထငန်တောဗွ။ အဲ့ဒါကြောင့မြို့လို့ ခေါမြသှားတာပါ။”
သူ့ကြည့်တ်ော့ ကြမ်းစားထားလို့ ရဲနတေဲ့ ရှဲတွနေဲ့ ခယမြလေးကို လာပရီချင်သ်ေးတယ်။ မဖြစ်ဘူး ကြိုပျိုင့လြုပမြှရတော့မယ် ဆိုတာကို သိတယ်။
” နှယန်ီ”
“ရှင် ကိုစိုးဦး”
ကရဝိတလြေး ငါ့အခန်းထဲ ရောကန်ပေါပေါ့လား ။ ဘုရား… ဘုရား.။
“အင်း ပြောစရာရှိလို့။ ဒီမလေးမှာက သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကိုယ့်ဆှကေိုယ့်မွိုး မှနမြာတွကေ စောကရြမ်းလကသ်ှကတ်ာနောြ။ ချောချော မချောချော ကောငမြလေးတွေ တွေ့ပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့က လာပြီးတော့ ခလုတတ်ိုကခြငွကြှတာ။”
“စိတခြပြါ ကိုစိုးဦး။ ကြှနမြက ဒါတွကေို မှနမြာနိုငင်ံမှာ ကတည်းက စိတမြဝငစြားတာပါ။ ရည်းစားတောင် မထားခဲ့ပါဘူး။ မမီး သိပါတယ်။”
မမီး ဆိုတာက ကြှနတ်ော့မြိန်းမပါ။ အင်း.. ကလိဦးမှပဲ။
“ဟ နငကြ ယောကြြားတွကေို စိတမြဝငစြားဘူးဆိုတော့ မိန်းမတွကေို စိတဝြငစြားတာလားဟ။”
“အာ………… ကိုစိုးဦးကလည်း ပေါကကြရ ပြောတော့မယ်။ ကြှနမ် ရသှေားခွိုးတော့မယ်။ ရချိုးခန်း လိုကပြှပေးဦးလေ…။”
အင်း…. ငါ့ဝငထြဲတော့ ဂွငလြာပြီ။ အဲလေ…. ငါ့ဂွငထြဲတော့ ဝငလြာပြီ။ စကရြုံဆိုပမေဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ စကရြုံက နည်းနည်းသန့တ်ယဗြွ။ ရချိုးခန်း အိမသ်ာတွလည်ေး များတယ်။ စကရြုံမှာက မှနမြာတွနည်ေးတော့ အေးအေးဆေးဆေး နနေိုငတ်ယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကိုယ့်ရှှမှနေမြာတွကေ တဈယောကန်ဲ့ အထကဆြိုရင် ပြူနာ တကန်ကြဆေိုတော့လေ။
သီးသန့န်တကေတ်ဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ လငမြယား နှစ်ယောကကြတော့ နရောကောင်းလေး ရှာထားပြီးသားပဲ။ တဈလကို ရင်းဂဈ၂၀၀ ပဲ ပေးရတဲ့ အခန်းလေးကို ငှားလိုကတ်ယ်။ ရဖေိုးမီးဖိုး ကိုယ့ဘြာသာ ကိုယပြေးရတယလြေ။ ဒီလောကဆြိုရင် ရတဲ့ပိုကဆြံလေးလည်း အိမကြိုပို့နိုငတ်ယ်..။ ဒီမှာလည်း သုံးစွဲလို့ ရတယပြေါ့။
“လာလေ နှယန်ီ:”
ကောငမြလေးက ထမီရငလြွားလေးနဲ့ဗွ။ တောကြ… လုံးနမှောပဲ.. အတွေးထဲမှာတင် လှိုင်းပုတန်ပြေီ။ လှမှေောကတ်ော့မှာပဲ။ စိတထြိန်းထားစမ်း ကောငကြှီး မင်းအစာနောြ မင်းစားရမှာ။ ကိုယ့ကြိုယကြို အားပြနပြေးရတယ်။ မုဒိမ်းမှု ဖြစ်မှာတောင် ကြောကမြိသေးဗွာ။ အဲ့လိုဖြစ်နတေုန်း မိန်းမက ရောကလြာတယ်။ ပြူနာပဲ။
“ကိုစိုးဦး…. ရှင့ဂြွာကြီးက ပြောနတယ်ေ။”
ဂွာကြီးဆိုတာက ကြှနတ်ောတ်ို့ စကရြုံက အပေါကဆြိုးတဲ့ မနန်ဂွောတရုတမြပါ။ ဂွာကြီးဆိုပမေဲ့ အသကကြှီးကြီး မဟုတဘြူး။ အသကြ ၃၀ နီးနီး ဝတုတမ် အပျိုကြီးဗွ။ ခါးသေးသေးလေးနဲ့ မိုကတ်ယ်။
“ဂွာကြီးက ပငဂြမွြးထုတ်ဦးမှာလားတဲ့။ စကရြုံကို ထပရြောကလြာတဲ့ အထညတ်ှကေို ဆေးဆိုးဖို့ ဘကုန်းလေးကောငကြို ခေါသ်ှားတဲ့။”
“အေးအေး မိန်းမ။ ငါသှားလိုကျဦးမယ်။။”
စိတထြဲကတော့ အင်း ဂွငတ်ော့ လှတပြှီနဲ့ တူပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ.. လသှေားပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဘကုန်းလေးကောငကြို ခေါပြှီးတော့ ကြှနတ်ောြ အကြံထုတန်တောပေါ့ဗွာ။ ကောငမြလေး ရချိုးခန်းကို ချောင်းဖို့ပေါ့။
ရချိုးခန်းနဲ့ အိမသ်ာနဲ့က တွဲရကဗြွ။ ပတပြတလြညကြို သှပတ်ှနေဲ့ ကာထားတာ။ ပြီးမှ ဘေးဘောငတ်ှကေို သဈသားနဲ့ ရံထားတော့ အေးရငလြည်း အရမ်းအေးတယ်။ အပြငမြှာ ပူပြီဆိုရငလြည်း အရမ်းပူတာလေ။ ဒါပမေဲ့ ဘေးမှာက ကုကျကိုပငကြှီးရှိတော့ နည်းနည်းခံသာတယ်။ မနကြညွြးပငပြေါကတ်ှလည်ေး ရှိတယ်။ စကရြုံပတပြတလြညမြှာ အပငစြုံကို ရှိတယ်။
ထမင်းဆိုငဘြေးကနေ ကပဝြငလြိုကမြယဆြိုရင် အိမသ်ာ အနောကဘြကခြှမ်းကို ရောကတ်ယဗြွ။ ရချိုးခန်း အနောကဘြကခြှမ်းပေါ့။ ဘကုန်းလေးကောငကြို ကြှနတ်ောကြ လုပပြုံလုပန်ည်းနဲ့ ဆေးစိမတ်ာတွကေို ပြထားခဲ့ပြီး ကြှနတ်ောြ အသာလဈထွကလြာခဲ့တယ်။ ရချိုးခန်း အနောကပြေါကရြောကတ်ော့ မိန်းမနဲ့ ခယမြနဲ့ စကားပြောနတောဗွ။
“နှယန်ီ နင့ကြို ပြောစရာ ရှိသေးတယ်။ နင့ကြို ဟိုမှာကတည်းက ဗိုကဗြာနဲ့ ငါမှာထားပြီးသားနောြ။ ဒီကကောငတ်ှကေ ငဆိုးတွခညွြေးပဲ။ နငသ်ူတို့ဆီက ဘာမှမရဘူး နင့လြစာပဲ သူတို့အရကဖြိုး ဖြစ်သှားမှာ။”
“အင်းပါ မရီရယ် သမီးသိပါတယ်။”
“အေးပါ။ နတတေထြိုငတ်တတ်ယဆြိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။ နငယ်ောကြြား မယူသေးဘူးလားဟ။ အသကပြဲ ၂၇ ဖြစ်နပြေီ။”
“အာ… မရီကလည်း။”
ကောငမြလေးက ရှကပြှီးတော့ ရယန်တယ်ေ။ သူတို့တွေ အလာပ သလာပတွေ ပြောနတေုန်း ရောကလြာတာက ဂွာကြီး။ ဘုရားရေ ငါတော့ တိုငပြတပြှီ အလုပမြလုပပြဲနဲ့ ဒီရောကန်တောကို သိသှားလို့လား မသိဘူး။ တွေးနတေုန်းပဲ ဂွာကြီးက မိန်းမဆီကို သှားပြီးတော့.။
“ရီ….။”
“ယား(ဟုတကြဲ့) ကက(မမ)”
“ဆာယာမောင်းဘာကိုကတ်နဒြါ့ဈ (ငါအိမသ်ာသုံးချင်တ်ယ်)”
“ဘိုလေးက (ရပါတယအြဈမ)”
ကြားသားမိုးကြိုးပါလားဟ။ ဒီအပျိုကြီး ကြှနတ်ောတ်ို့ စကရြုံကို စရောကကြတည်းက တဈခါမှ ဒီအိမသ်ာကို မသုံးဖူးဘူး။ ခွတေောင် လာမဆေးဖူးဘူး။ ငါတော့ ပြားစွဲပြီနဲ့တူတယ်။
စဉြးစားရင်းနဲ့ ခယမြလေးကို မချောင်းခငမြှာ ဒီခါးသေးသေးနဲ့ တရုတမြကို အရငခြွောင်းရမယပြေါ့။ အိမသ်ာနောကဖြကကြနပြေီးတော့ သှပပြှီးနဲ့ သဈသားကြားထဲက နရောလေးမှာ အပေါကလြေး ရှိတယဗြွ။ ကြှနတ်ောပြဲ သိတာ။ အဲ့အိမသ်ာကို စဆောကတ်ုန်းက သဈသားကို အပြငကြနေ သံနဲ့ရိုကရြင်းနဲ့ သှပကြိုထိသှားတဲ့ အပေါကဗြွ။
ဂွာကြီးက အိမသ်ာထဲ ဝငသ်ှားတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ခွအသောဖြပြီးတော့ အိမသ်ာနားကပလြိုကတ်ယ်။ အသကတ်ောင် မရှူရဲဘူး။ မိသှားရင် ခေါင်းပြတမြှာလေ။ ဒီမှာက သူတို့နိုငင်ံသားကို ထိတာနဲ့ ဝိုင်းလုပကြှတာ ကြှနတ်ောသ်ိတယ်။
“ရှူး….”
ဝါး အသံအကယွကြှီး ကြားရတယ်။ ဒီအပျိုကြီး ခါးသေးသေးလေးနဲ့ စောကရြမ်းတွေ ညှဈထုတန်ပြေီထငတ်ယ်။ မကြလြုံးကို ကပကြှည့လြိုကတ်ော့ နောကကြနေ မှငန်ရတောဗွ။ ဖငဖြှေးဖြေးကြီး။ တရုတမ် ဖငဆြိုတော့ ဖြေးတာပေါ့။ အဲ့ဖငကြှားထဲမှာ စောကမြှှေးလေးတွေ မည်းနတောပဲ။ လီးက ခကြခြငွြး တောငလြာတယ်။
ဒီတရုတမြက ဘာဆကလြုပြဦးမလဲ စောင့ကြှည့န်တော။ ဘယဟြုတမြတုန်းဗွ။ သူ့စောကဖြုတကြို နှိုကန်တော။ ရဆေေးတယထြငလြို့ စောင့်ကြည့်န်တော။ မဟုတဘြူးဗွ။ စောကဖြုတကြို လာကလိုင်းနတော။
ဘယလြိုဖြစ်တာလဲတော့ မသိဘူး။ အလုပခြွိနကြှီးထဲမှာ။ ရှေ့က သှပပြှားအရောငပြှနန်ဲ့မှနမြှာ သူ့မကြန်ှာကော သူ့စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးကော မှငန်ရတော… လီးက ထိန်းမရတော့ဘူး။ တဈဂွင်းလောကြ ကဈလိုကခြငွန်ပြေီ။ ခယမြလေးကို ချောင်းဖို့ ထိန်းထားရသေးတယ်။
တရုတမ် မကြန်ှာက ခွှေးတွပေါ ထွကလြာတယ်။ အား…. ကစွကြစွြ…. ထိန်းထားရတဲ့ပုံဗွ။ အပြငမြှာ ကြှနတ်ော့မြိန်းမတို့ ရှိနလေို့ လကကြိုအသာအယာပဲ သှင်းထုတန်ရတေော့ စောကဖြုတကြို နှိုကရြင်းနဲ့ စောကစြိကို ခွနတေောဗွ။ ဖြေးစွတန်တေဲ့အပြင် အရညလြဲ့နတောပဲ။ နီနီရဲရဲ စောကစြိလေး…။
တဈဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြီးခါနီးလာတယထြငတ်ယ်။ ခါးတွပေါ ကော့လာတယ်။ မကြာပါဘူး သုတဖြှူဖြူတွေ ပန်းထုတပြှီး ပြီးသှားတယဗြွ။ ရတွဘေောတွေ ဆေးပြီးတော့ မတတ်ပရြပလြိုကမြှ တွေ့ရတယ်။ ဆောကြ ခါးမှာလည်း တကတ်ူးနဲ့။ မခဘေူးဗွ…။
ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ တရုတမ် အပြငကြို ထွကသ်ှားပြီးတော့ မိန်းမနဲ့ စကားပြောနတယ်ေ။
“မာကာဆေး အဒဈ (ကြေးဇူး အငယလြေး)”
“သာ ပါ့က (ရပါတယမြမ)”
“ကဲ တရုတမ် လဈသှားပြီ။ နှယန်ီ နငရြချိုးတော့ ဟုတပြှီလား။ ငါ ထမင်းသှားခကြလြိုကြဦးမယ်။ စိုးဦးလည်း ဗိုကဆြာနလေောကပြှီ။”
မိန်းမကို အဲ့ဒါတွကြေောင့ြ ခစွန်ရတော။ တွေ့လား ကြှနတ်ော့ကြို ဦးစားပေးတယလြေ။ ကိုယကြသာ ဆိုးနတော။ ဒါနဲ့ ခယမြလေးက ရချိုးခန်းဝငလြာတယ်။ ခငဗြွားတို့ဆိုရငကြော မကြတ်ောငခြတမြှာလားပြော။ ခယမြဆိုတာမွိုးက တဈခွားအသားတွထကြေ ပိုကောင်းတဲ့ တောကောငသ်ားပါဗွာ။ ပစ်တတခြတတ်တရြင် တဈသကစြားမကုနတ်ာမွိုး ဆိုတော့။
ခယမြလေးက ရငလြွားကို ခွှတလြိုကတ်ယဗြွ။ အားလားလား။ ကောငမြလေး နို့လေးက သေးသေးလေးပါလားဟ။ ခါးကလည်း သေးလိုကတ်ာ။ ဟိုတရုတမ် ခါးသေးလှပြီ အောကမြေ့နတော သူက ပိုတောင် သေးနသေေးသဟ။ ပြီးတော့ အောကပျိုင်းကို ဆကကြှည့လြိုကတ်ော့ ဖငကြလည်း ကောကခြွိတပြှီးတော့ ဖောင်းနတောပဲ။ ကြှနတ်ောြ သိတယ်။ ဒါအပျိုစဈစဈ ဖငပြဲ။ လုံးဝ ရမရေောဘူး ဆိုတာကိုလေ။
ဒါနဲ့ ခယမြလေး ဘာဆကလြုပမြလဲလို့ ကြှနတ်ောြ ချောင်းနလေိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးက ရငလြွားကို ခွှတပြှီးတော့ သေးအရငပြေါကန်တောဗွ။ စောကဖြုတလြေးကို မှငခြငွလြှပြီ။ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်းကြားထဲကနေ သေးလေးတွေ ထွကန်တောက ဗွာ.. မှဈဆုံကိုတောင် သတိရသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကောငမြလေးက စောကဖြုတကြို ဆေးနတယ်ေ။ အသကတ်ောင် မရှူရဲဘူး။ မရှူမိတာလားပဲဗွ……။
ခယမြလေးက ရတဈေခွကန်ှဈခွကြ လောင်းပြီးတော့ နို့တွကေို ပြတန်တောဗွ။ ဖငသ်ားကြီးကလည်း တုနန်တောပဲ။ စောကရြမ်းမိုကတ်ယ်။ နို့သီးလေးကလည်း လှလိုကတ်ာ။ ကြကတ်ိဗွာ။ ဒီအပေါကကြို ကြေးဇူးတငရြမယ်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ဆကစြောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ခယမြလေးကို စားချင်န်လှပြေီဗွာ။
ခယမြလေးက ဖငကြှားထဲကိုပါ သူ့လကခြွောင်း သှယသ်ှယလြေးတွနေဲ့ ပြတန်တောဗွ။ ပြီးတော့ ခွေးတွတွန်ေးပေါ့။ တွန်းမနပေါနဲ့ ခယမြလေးရယ်။ ဖြစ်နိုငမြယဆြိုရင် ငါ့လွှာနဲ့ လာလကြပြေးပါ့မယ်။ သှောြ… ခဲအိုတဈယောကရြဲ့ စတနောပါလား။ လေးစားထိုကလြစွေ.။ ခယမြလေးက ရမေိုးခွိုးပြီး သဘကကြိုယူပြီး သုတန်တော။ နတသ်မီးဆငလြေးဗွာ။
ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ ထုခပြဈလိုကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ခါးတွပေါ ကငွတ်ကသ်ှားတယ် နည်းတာမဟုတဘြူး။ စောကရြမ်း ကောင်းသှားပြီ။ ဒီခယမြလေးကို မရရအောင် လိုးဖို့ကိုလည်း ကြှနတ်ောြ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ဒီလို အသားမွိုးကို စားဖြစ်အောင် စားရမယပြေါ့။
ခယမြလေး အပြငထြှကသ်ှားပြီးတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ထမင်းဆိုငဘြကကြနေ အလုပဆြောငဘြကကြို ပြနလြာခဲ့တယ်။ ခွဖြပြေီးတော့ပေါ့။ အလုပပြှီးလို့ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ကြှနတ်ောလြည်း ထမင်းဝိုင်း သှားထိုငန်လေိုကတ်ယ်။ ခယမြလေးကတော့ ဘာမှမသိဘူး။ အဝတလြဲနတယ်ေ။
သူလည်း ရောကတ်ာမှ တဈရကြ မပြည့သ်ေးတော့ မလေးအကြောင်းကို ရှင်းပြရင်းနဲ့ ဆကတ်ငခြွိန်ဦးမှပဲလို့ ကြှနတ်ောြ တွေးမိတယဗြွ။
“မရီရေ ငါထမင်း စားနှင့တ်ော့မယ်။ နငမြပြီးသေးဘူး မဟုတလြား။”
မရီက ကြှနတ်ောတ်ို့ စကရြုံဘေးမှာ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငလြေး ဖြင့ထြားတယလြေ။ အဲ့ဒါလေးကလည်း အဆငပြှတယေဗြွ။
“အင်း စားနှင့လြေ။ ငါ အလုပရြှိသေးလို့”
ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း ထမင်းစားခန်းထဲမှာပဲ စောင့န်တောပေါ့။ ခယမြလေး အဝတလြဲတာ မပြီးတော့ဘူးလား မသိဘူးး။ ထမင်းစားဖို့ သှားခေါြဦးမှပဲဆိုပြီး ကြှနတ်ောြ ထလာခဲ့တယ်။
ခယမြလေးက ကြှနတ်ောတ်ို့လငမြယား အခန်းထဲမှာ ထငတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ တံခါးမခေါကမြိဘူး။ အရငလြိုပဲ ယောငပြှီးတော့ တံခါးကို ဆှဲဖြင့မြိလိုကတ်ယ်။
“အားးးး”
ခယမြလေးက ထအောတ်ယ်။ ထမီ မဝတရြသေးဘူး။
“ဟာ… ဟဲ့ ဘာလို့ တံခါးမပိတတ်ာလဲ။”
ပြောရင်းနဲ့ ကြှနတ်ော့မြကြလြုံးက သူ့စောကဖြုတဆြီကို ရောကသ်ှားတယ်။ ဒါကို သူလည်း မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကတ်ယ်။ အဲ့မှာစတာပဲ
“နင် ဘာလို့”
………………………………………………..
အခန်း ( ၂ )
“မ… မ…. မလာနဲ့လေ….။”
” ဆောရီးဟာ ငါမသိဘူး နငကြ တံခါးပိတထြားမယ် အောကမြေ့နတော။ တို့လငမြယားက ဒီလိုပဲ။ တံခါးကို ပိတထြားရင် အပြငကြ တဈယောကကြ လကကြိုငဘြုကို လှည့လြိုကတ်ာနဲ့ အထဲက အသံကြားရတော့ အခုလည်း မိန်းမရှိတယထြငပြှီး ယောငရြမ်း ဖြင့လြိုကမြိတာဟ… ငါတောင်းပနပြါတယ်။”
အသံတုနတ်ုနလြေးနဲ့ ပြောရတော့တာပေါ့။ တကယတ်မ်းတော့ ဒဲ့လှှတတ်ာ။ ဒီလိုမွိုးလုပမြှလည်း ကောငမြလေးကို ကြော့ဖမ်းလို့ရမှာကိုး။
“ရပါတယ်။ အဈမကို သှားမပြောနဲ့ဦးနောြ ကိုစိုးဦး။ သူသိသှားရင် ကြှနမြကိုဆူမှာ ကြောကလြို့။”
” အေးပါဟာ။ နင့အြဈမက အရမ်းဆိုးတာ ငါသိပါတယ်။ ဒီရောကမြှ ပိုပိုဆိုးလာတာ။”
ဖြဲချောကထြားရမယ် ဒီကောငမြလေးကို။ ဒါမှ သူ့အဈမနဲ့ ကိုငပြေါကပြှီးတော့ မှှောကမြှှောကပြှီး စားလို့ရမှာကိုး။
” အေးပါ။ ငါသှားတော့မယ်။”
ယိုးးးးး မှိနလြိုကတ်ာကြာ ပါကငစြောကဖြုတလြေးကို ဒဲ့ရှိုးခွင့ရြတာ နည်းတဲ့ဇ မဟုတဘြူး။ အင်း… ငါတောတ်ောြ သနပြါ့လား။ ဒီအတိုင်း ဆကဒြိုးမယဆြိုရင် ကောငမြလေးတော့ ကြှပြေီပဲ။ လီးကို တပလြှန့ထြားဦးမှပဲ။ စဈတလင်းမှငပြှီဆိုတော့ စဈသှေးတွေ ကြှနပြေီ သကောင့သ်ား။
သိပတ်ော့ မထူးဘူးဗွ။ ကြားရကတ်ှကေ ဒီအတိုင်းပဲ ကိုတာရာယာကိုလည်း မရောကဖြစ်တော့ဘူး။ တဈခါတဈလေ မဟာနန်းမှာ ဘီယာသှားသောကန်ကြေ။ အဲ့ဆိုငမြှာက အမှည်း မဆိုးဘူးလေ။ ဒါပမေဲ့ ဆောကထြားတဲ့ပုံစံက တဈမွိုးဖြစ်နတယ်ေ။ ဆေးလိပင်ှေ့တွကေို မကြိုကတ်ော့ ခကသ်ားဗွ။ စိတကြဉွြးကြပတ်ော့ ရှှတေောငကြိုပဲ သှားလိုကတ်ယ်။ အဲ့မှာက စောကရြမ်းလန်းတယ်။ သီချင်ြးလေး ဘာလေးနဲ့။ စောလြေးဘာလေး ငေးရင်းပေါ့ဗွာ။
ချောငကြဈကိုလည်း တဈခါတဈလတေော့ ကြားပေါကလြေးတွေ ရောကဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ တရုတမြတွကလေည်း ဈေးကသာ ခေါငခြိုကန်တော။ စောကဖြုတတ်ှကေ လကတ်ဈဖောငကြွောပြဲ။ မတတန်ိုငဘြူး ဒီလိုပဲ ဝါးနရတောပဲ။
အဲ…. ဒါပမေဲ့ တဈဂွင် ထပမြိသေးတယဗြွ။ အဲ့ဒါက ခယမြကို မဟုတဘြူးဗွာ။ စကရြုံထဲက ဖထုပမ် ခပဆြိုတဲ့ ဆောလြေးဗွာ။ ဒီဆောလြေးကတော့ ဖထုပမ် လေးဆိုတော့ အသားဖြေးတယလြေ။ အဲ့ဆောလြေးက လာလညတ်ာဗွ။ အိမသ်ာထဲ သေးဝငပြေါကတ်ော့လည်း ချောင်းတာပေါ့ဗွာ။
မလေးရှားမှာက သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဖထုတမြတွကေ လူရညလြညပြါတယ်။ သူများတဈထောငရြရင် သူတို့က တဈထောင့န်ှဈရာ အနည်းဆုံး ရပါတယ်။ ဒါကလည်း သူ့နိုငင်ံက အစိုးရ ကောင်းတာရယ် သူတို့ရဲ့ OFFICIAL LANGUAGE က အင်ျဂလိပ် ဖြစ်နတောရယကြှောင့ပြါ။
ဒီကောငမြလေးက အရကတ်ှမေူးပြီး ရောကလြာတာဗွ။ စကရြုံမှာ ဆူပါဗိုကဇြာ ဆိုရငလြည်း မမှားဘူးပေါ့။ ဖငကြတော့ ကြည့်ကြောင်းတာ ပြောမနနေဲ့။ ဖထုတမြတွေ ကြားထဲမှာ တောတ်ောကြို လှတဲ့ ဖငဗြွား။ ကြှနတ်ောလြည်း ဖားသား စားချင်န်တော ကြာပြီ။ ခကတ်ာက ဒီဆောတ်ှကေ တောရြုံကို မကြိုကကြှဘူးဗွ။ ရကေိုကြည့်တ်ယ်။ နောကပြှီးတော့ အဖြူကောငဆြိုရင် ကုန်းတယဗြွာ။ ဒီတော့ ဒီဆောြ မူးပြီး ဝငလြာတုန်း ဝိုကဖြို့ကြံတာဗွ။
ကြှနတ်ောတ်ို့ လငမြယားကလည်း စကရြုံမှာ လုပလြာတာ ၁၂ နှစ် ကြောပြှီဆိုတော့ ခငန်ကြတောပေါ့။ ဒီတော့လည်း အားလုံးကို ယုံကြညစြှာပဲ လာလညတ်ကကြှတယ်။ အဲ့လို လာလညပြှီးတော့ သေးပေါကသ်ှားကြတာကို ကြှနတ်ောကြ မခံနိုငလြှန်းလို့ သူတို့ တကယကြော သေးပေါကကြှရဲ့လား အိမသ်ာခွကထြဲကော ဝငအြောင် ပေါကကြှရဲ့လား စိတပြူတယဗြွာ။ အဲ့ဒါကြောင့် သှားသှား ချောင်းပေးရတယ်။
ဒီတဈခါတော့ ဖားမလေးကို အုပခြငွတ်ာ။ မိန်းမကလည်း မရှိဘူး။ ဂွငပြဲ။ နေဦးဗွာ ခငဗြွားတို့ကို ရှင်းပြရဦးမယ်။ ကြှနတ်ော့အြိမပြုံစံ အကြောင်းကို။
မလေးရှားမှာ အိမဆြိုတာကလည်း သူများဆီက ငှားထားတဲ့ အိမပြေါ့ဗွာ။ သိပြီးသားပဲ။ ကိုယတ်ိုငလြည်း မဝယန်ိုငဘြူးလေ။ အိမတ်ဈလုံးကို မှို့ထဲမှာဆိုရင် မလေးငှေ ဆယသ်ိန်းအထကြ ပေါကတ်ယ်။ တဈဖလတထြဲ ဆိုရငတ်ော့ နှစ်သိန်းလောကဆြို ရပါတယ်။ မှနမြာငှဆေိုရင် သိန်းချောကရြာလောကပြေါ့ဗွာ။ ထားပါလေ။ အိမအြကြောင်း ရှင်းပြမယ်။
စကရြုံဘေးကနဝငေတ်ဲ့ အပေါကြ ရှိတယဗြွာ။ အဲ့ကနေ လာမယဆြိုရင် မနကြညွြးပငရြယ် သရကပြငရြယ် ရှိတယဗြွ။ အဲ့နှစ်ပငလြုံးက အိမပြေါကြို အရိပမြိုးပေးထားသလို ဖြစ်နတော။ အိမည်ာဘကခြှမ်းမှာက ကနစြှန်းခင်း ခဉွပြေါငခြင်းနဲ့ စံပါယရြုံဗွာ။ ဒါကြောင့မြို့လို့ အိမလြေးက အေးလည်းအေးတယ် မှှေးလည်းမှှေးတယလြေ။ သူများတွေ လာလညကြှတယ်။ တဈခွို့ကတော့ အရကဝြိုင်းလေး တညတ်ာပေါ့ဗွာ။ ကြှနတ်ောလြည်း သောကတ်တ် စားတတတ်ော့ နည်းနည်းဝငကြဈတာပေါ့။ ဘီယာလောကပြါပဲ။
တဈခွို့ကောငတ်ှကြတေော့လည်း ၃ တွေ လာကဈတယဗြွာ။ ပါးစပထြဲကို အကြှစေိလေး ထည့ပြှီးတော့ ဆေးလိပင်ှပြေားပေါကြို အဖြူမှုန့တ်ှေ တငပြှီးတော့ မီးရှို့တယလြေ။ ပြီးသှားရင် အဲ့အငှေ့တွကေို ပါးစပကြနေ ရှူတာပေါ့။
ဒီကောငတ်ှလောတိုင်း ကြှနတ်ော့အြတွကြ ဟင်း ပါလာတယ်။ အရကသ်မားတွပေဲ နရောရှေးတာ မဟုတဘြူး။ ဒီကောငတ်ှလည်ေး ရှေးတာပဲ။ တဈခါတဈလေ လတေိုကရြင် ကာတောငကြာပေးရသေးတယ်။ ဒီကောငတ်ှကေ ကြှနတ်ော့အြိမလြေးမှာ ဘိလုပန်ကြတောပေါ့ဗွာ။
အရကသ်မားတွကတေော့ ကိုယန်ဲ့သိတဲ့ ကောငတ်ှကေိုပဲ ထားတယ်။ မဟုတရြင် ဒီကောငတ်ှကေ မိန်းမကို မှည်းချင်န်ကြတော။ မဖြစ်ပါဘူး။ ကိုယ့်မကေိုယ့ြ… မှားလို့.. ကိုယ့်ရှှကေိုယ့်မွိုးတွနေဲ့ကတော့။ ဘယတ်ှေ ရောကကြုနပြှီလဲ မသိဘူး။
ဖထုတမြလေးက အာလေးလွှာလေးနဲ့ လှမ်းအောတ်ယဗြွ။
“စိုး…..”
(စိုးဆိုတာက ကြှနတ်ော့ကြို စကရြုံကခေါတ်ဲ့ နာမညဗြွ)
“အာ့ ………. ပါး”
ဘာလဲလို့ ပြောတာ။ ပေါကကြရတွဗွော။ အီးလိုလာပြောနတော နားပါပူတယ်။ ကြှနတ်ောကြ အီးလို သိပမြရတော့ နားလည်းမလညပြါဘူး။ ကြှနတ်ောြ သိလိုကတ်ာက သူဖနရြှငကြနေ ပြနလြာတာတဲ့ ပါတီပေါ့ဗွာ။ STUFF PARTY ပေါ့။ အဲ့မှာသောကပြှီး မူးလာတာတဲ့။ အင်းလို့ အဲ့ဒါဆို ဝငအြိပန်လဆေေိုတော့ ဆောကြပါးတယဗြွ။ လှမ်းမေးတယ်။
“ရီမာနား ( ရီဘယမြှာလဲတဲ့)”
“အဒါ့ဒီဒါလမ်း( အထဲမှာ ရှိပါတယ်။)”
လို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ဖထုတမြက အလညဗြွာ။ ကြှနတ်ောတ်ှဲတာကို တောငံဘူး။ သူ့ဟာသူ ထသှားတယ်။ ဘယကြောငတ်ှေ ဘယလြိုဆိုတာ သိနသလေားပဲ။ ဒီဆောကြ တဈခွားဖထုပမြတွနေဲ့ ကြာတာက နည်းနည်းစည်းကမ်းကြီးတယ်။ တဈခွား ဖားမတွလေို မကလကဘြူး။ ပြောရမယဆြိုရငတ်ော့ မိကောင်းဖခင် သားသမီးပေါ့ဗွာ။ အေးလေ.. ဒါကြောင့လြည်း ဒီကောငကြှီးက ဝိုကခြငွန်ရတောပေါ့။ အဟီးးးးးးး။ ဂလိုဗွ၊။
ဖထုပမြက အထဲကို ယိမ်းထိုးပြီး ဝငသ်ှားတယဗြွ။ တဈကိုယလြုံးလည်း နံနတောပဲ။ ဆေးလိပန်ံ့တွကေော ရှနပြိနန်ံ့တွကေော။ ကြည့်ရြတာ သူဌေးနဲ့ လိုကသ်ှားတာထငတ်ယ်။ စောကသ်ူဌေးက ငါတို့လို နှစ်ပေါင်းဆယန်ဲ့ခွီ လုပပြေးတဲ့ ကောငတ်ှဆေိုရင် တဈပြားမှ မလာဘူး။ စောကလြုပမြလုပတ်ဲ့ ဟာတွကေိုပဲ ငဝိုင်းတွေ ခနွတယ်ေ။ ကြှနတ်ောပြေါကတ်ာ ဒါတွလည်ေးပါတယ်။ ထားပါဗွာ။ ဖထုပမြကို ဝိုကခြဲ့တဲ့အကြာင်း ဆကပြှောမယ်။
ဖထုတမြက ကြှနတ်ောတ်ို့ အခန်းဘေးက လကကြိုငပြါတဲ့ ခုံစိမ်းကြီးပေါမြှာ တကလြှဲနတောဗွ။ ကြှနတ်ောလြည်း မသိမသာလေး မေးရတယ်။ မိန်းမက ဈေးကိုသှားတယ်။ ခယမြက အိုတီဆင်းနရတော ညနေ ၇ ခွဲမှ ပြနလြာမှာဆိုတော့။ ကြှနတ်ောြ ခေါလြိုကတ်ယ်။
“ခပခြပမြာစို့လား။ (အထဲဝငလြေ ခပ်)”
ဆောပြှနမြထူးဘူးဗွ။ အဲ့ဒါနဲ့ ရငတ်ုနတ်ုနန်ဲ့ပေါ့။ လကကြိုကိုငပြှီး ထပမြေးတယ်။
“စူဒါ့တီးတိုးကား (အိပသ်ှားပြီလား)”
သူဘာမှ ပြနမြပြောတော့ဘူးဗွာ။ ဝတထြားတာက သူအမြဲ ဝတန်ကြေ စကပဒြူးဖုံးလေးဆိုတော့။ အကဲစမ်းပြီး ဒူးခေါင်းကို မသိမသာ ထိကြည့်တ်ယ်။ လုံးဝမနိုးဘူး။ သချောတယ်။ ဒါဆိုရငတ်ော့ အေးဆေးသှားပြီ။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှနပြှီးတော့ ပေါငရြင်းကို ကြည့်လြိုကတ်ာပေါ့။ အားပါး။ ဆောကြ အနီရောင် အတွင်းခံလေးနဲ့ဗွာ။
ကြှနတ်ောလြည်း ဒီဆောကြို ကြိတခြငွန်တော ကြာပြီ။ ဒါပမေဲ့ သိပမြရဲသေးတော့ စောကဖြုတကြို မသိမသာ ထိကြည့်ြ နှိုကကြှည့တ်ယ်။ မိုကတ်ယ်။ နှေးနတောပဲ။ မူးနတေော့ သှေးလေးတွေ ပူနမှောပေါ့။ ရငတ်ှခေုနလြိုကတ်ာဗွာ။ ဖြစ်ပြီးတာ တဈနှစ်တောင် မပြည့သ်ေးဘူးဆိုတော့ ပြနရြေးပြနရတောနဲ့တင် ရငတ်ှေ ဗှောင်းဆနပြါတယ်။
အဲ့ဒါနဲ့ကြှနတ်ောလြည်း ခုံကို နည်းနည်းတွန်းပြီးတော့ ဘေးကနေ ကပထြိုငပြှီး စောကဖြုတကြို နှိုကန်တောပေါ့။ သတိတော့ထားရတယ်။ အရညရြှှဲလာပြီ ဆိုရငတ်ော့ ဆောန်ိုးနပြေီဆိုတာကို။
ဒါပမေဲ့ ဆောကြ မနိုးတော့ သူ့နို့ကို အပြငကြနေ ဖြဖြလေး ညှဈတယ်။ ပြီးတော့ နို့သီးလေးကို မသိမသာလေး စုပတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ လုံးဝကို မတွဲသေးဘူး။ ပါကငမြဟုတတ်ော့ဘူး ဆိုရငတ်ောငမြှ အခါနှစ်ဆယ် မကြောသ်ေးတဲ့ နို့သီးနဲ့ စောကဖြုတဆြိုတာကို သချောပြောနိုငတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ ပေါငကြိုကားရင်းနဲ့ နိုးလာမလား ဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ရြသေးတယ်။
ကြကတ်ိပဲဗွာ။ tool box ထဲမှာ မိန်းမ မီးနီရင် ဘနကြာနဲ့ ဖြတမြောင်းရအောငဆြိုပြီး ဝယထြားတဲ့ ကြနတ်ှရှေိတယ်။ကြနအြုပပြှီး ဝိုကမြှဖြစ်မယ်။ ဒါနဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးကို ကြနစြှပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဆောစြောကဖြုတကြို ဝငသ်လောကြ ထည့ရြတာပေါ့ဗွာ။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး စွပန်တော။ အခကြသ်ုံးဆယကြွောလြောကတ်ောင် မခံနိုငဘြူးဗွာ။ ပစ်စည်းက ကြပပြှီး နှေးနတော။ နောကပြှီးတော့လည်း ကိုယ့ဆြူပါဗိုကဆြာကို ကိုယပြှနကြှိတန်ရတောဆိုတော့ မခံနိုငတ်ော့ဘူး။ ပြီးသှားတယဗြွာ။
ဒါပမေဲ့ ကြှနတ်ောြ ကြနစြှပရြကကြှီးနဲ့ပဲ အထဲမှာပြီးတယ်။ သူပူပြီး နိုးမလာဘူးဆိုတာကို သချောသိတယလြေ။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ခငဗြွားတို့ ဆှမွေိုးမေ့သှားတယဆြိုတဲ့ စကားကို အဲ့ဒီဟာနဲ့ နှိုင်းပြီးတော့ကို ပြောလို့ရတယ်။ တဈကိုယလြုံးကို တုနရြှင်းတွားတာပဲ။ အဲ….. စကားတောင် မပီတော့ဘူး။
အဲ့ဒီမှာ စောကပြှူနာ တကတ်ာက ဘေးခန်းက ကိုဂွိုး ဝငလြာတာပဲ။ လီးက ကြနကြို ခွှတန်တေုန်း ဝငလြာတာ။ ဖားမကလည်း စောကဖြုတလြနကြှီးနဲ့။ ကြှနတ်ောြ လကကြို ပိတပြှလိုကတ်ယ်။ တိုးတိုးနပေေါ့။ ဒါပမေဲ့ ဒီဘဲကြီးက လုံတယ်။ ကြှနတ်ောြ မိန်းမ မသိအောင် ဘိသှားရငလြည်း သူပါလိုကဖြိတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူက မှင်…။ အေးဆေးပဲ။ သူက မကြလြုံးပြူးပြီး ကြှနတ်ော့ဇြကို ခိုကန်တယ်ေ။
“စိုးဦး ငါလည်း ဝိုကမြယကြှာ။”
တကယဆြိုရင် မကြှေးချင်ဘြူးဗွာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဒါပမေဲ့ မဖြစ်ဘူး။ မကြှေးရငအြရငကြ ကြူးခဲ့တာတွကေိုပဲ ဒီဘဲကြီးက အောတ်ော့မှာသိတယ်။ ဒါနဲ့ ခေါင်းငှှိမ့ပြှလိုကတ်ယ်။ box ထဲက ကြနန်ှဈခုကနွတ်ာထဲက တဈခုပေးလိုကတ်ယ်။
“ကြှနတ်ောြ ကြည့်ထြားပေးမယ်။ မှနမြှနဝြါးနောြ။ ဆောကြ မူးနတော။ သိပမြသှင်းနဲ့ ကြိုငတ်ကရြင် ကပလားဆာကဈနောြ (ခေါင်းကြဲသှားမယန်ောြ)”
” အေးပါကြာ ငါပေါကပြါတယ်။ နေ့လညကြ ကတည်းက ဒီဆောြ သူဌေးနဲ့ လိုကသ်ှားတာ ငါတွေ့သားပဲ။ မူးပြီး ပြနလြာတာလေ။ ခဏပဲ ကြိတမြှာပါကြ။”
ခဏသာပြောနတော လကကြ ဖထုပမ် ဖငကြို ညှဈနပြေီ။ ဒီဘဲက အညာသား ကြမ်းဂွိုးကြီးနဲ့ ရယပြှနတော စိတလြစရောကောင်းလို့ အပြငကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။
ချောင်းကြည့်ခြငွတ်ာနဲ့ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ စောကဖြုတကြို နမ်းနသေေးသဗွာ။ ကြှနတ်ောမြွား လုပသ်ှားသေးသလားလို့ သိချင်န်တောနမယ်ေ။ မဟုတဘြူးဗွာ ဆောအြပေါကကြို သချောကြည့်န်တော။ ဘဲကြီးကလည်း ခိုးလိုးပါတယဆြိုမှ ကငည်ာစဈနတယ်ေ။ ပြီးတော့ ဘဲကြီးက ကြနစြှပပြှီးတော့ နို့သီးကိုခွလေိုကြ ဆောကဖြုတမြှှေးတွဆှလေိုကြ သူ့လီးကြီး ထိုးထည့လြိုကန်ဲ့ ခဏပါပဲ ပြီးသှားတာ။ ပစ်စည်းက ၄ လကမ် ခွဲလောကန်ဲ့ ဒီဆောန်ိုးနရငေတ်ောင် သိမှာမဟုတဘြူး။ သူ့ကို လိုးနမှန်ေးလေ။ အဲ့လောကခြွာတာ။ ဒါပမေဲ့ မှေးရာပါဆိုတော့လည်း မနောကတ်ော့ပါဘူး။
ပြီးတော့ ကြှနတ်ောြ အထဲပြနဝြငလြာပြီးတော့ သူ့ဆောကဖြုတမြှာ ပနတေေဲ့ ကြနကြ ချောဆီတွကေို အကုနသ်ုတပြေးရတာပေ့ါ။ နသေားတဈကြ ပြနထြားပေးလိုကတ်ယ်။ အပြငမြှာ စောင့န်လေို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ အဲ့ဒါနဲ့ မိန်းမကို ဖုန်းဆကရြတယ်။
“မိန်းမရေ အိမမြှာ ဘာဟင်းခကြတ်ုန်း။”
“အခုဈေးထဲမှာလေ ဘာမှမခကြရြသေးဘူး။”
” အေး အေး တို့စရာလေးလည်း လုပထြားနောြ။ ဘလာကနွြးလေးလည်း ပါဦးမှ (ငါးပိကိုခေါတ်ာပါ)”
“အင်းပါ ပြနလြာနပေါပြီ။”
ရပြီ ဒီလောကဆြိုရင် ဖားမလည်းအနှိုး မိန်းမလည်း အိမပြှနရြောကဆြိုရင် ဖားမ မသိလောကတ်ော့ဘူး။
နောကန်ေ့ တွေ့သားပဲ။ ဖားမ ပုံမှနပြဲ။ နောကမြှသိတယ်။ ဘယဟြုတမြလဲ ။ သူဌေးက ဖားမကို ကငလြိုကတ်ာ။ ဒါကြောင့ြ ဒီဆောကြို ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ ဝိုင်းကြိတတ်ာကို ရောသှားပြီးတော့ သူမသိတော့တာ။ ဒါလည်း အိုကတောပဲလေ။ ပြူနာ ရှိတာက။….
……………………………………………
အခန်း ( ၃ )
နောကန်ေ့တွမှော ကြှနတ်ောန်ဲ့ ကိုဂွိုးကြီး နှစ်ယောကြ မိုငဒြင်းကို သှားကြသေးတယဗြွ။ အဲ့မှာလည်း ဇာတလြမ်းတဈခု ဆကဖြစ်သေးတယ်။
တရုတမြဗွ… သူနဲ့ကြှနတ်ောန်ဲ့က တဈခုံကြောမြှာကတွာ။ ဆောလြေးက ငယင်ယလြေးရယ်။ အသကြ ၁၂ နှစ်လောကပြဲ ရှိဦးမယ်။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ကိုဂွိုးကပရြပ် ထိုငခြုံမှာဗွ။ သူ့အဘိုးလားတော့ မသိဘူး။ အသကကြှီးကြီး တဈယောကလြည်း သူ့ဟိုဘကဘြေးမှာ ထိုငန်တယ်ေ။ အဘိုးကြီးက ကားနံရံနဲ့ ကပထြိုငန်တောဆိုတော့ ကောငမြလေးက ကြှနတ်ောတ်ို့ ထိုငခြုံနဲ့ကပရြပ်။ ပြောရမယဆြိုရင် ကြှနတ်ောန်ဲ့ ကပရြပပြေါ့ဗွာ။
ကိုဂွိုးကြီးက အိပန်တောလေ။ ကြှနတ်ောကြ ကောငမြလေးကို ကြည့်တ်ော့ သူက မအူမလညန်ဲ့ ပြနကြှည့တ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ သိလိုကပြှီ။ ဒါပြညမြကြီး တရုတမြပဲ ဆိုတာ…။ ပြညမြကြီး တရုတမြတွကေ ဒီကိုလာလညကြှတယ်။ တဈခွို့ကတော့ မလေးတရုတတ်ှရေဲ့ အငယအြဖြစ်ပေါ့။ တဈခွို့ကတော့ အတညတ်ကြ ယူပြီးတော့ ပိုပြီးအဆငပြှတေဲ့ ဒီမှာနဖေို့။ တဈခွို့ကတော့လည်း ဒီမှာ ခွာရီမာကန်း (ရှာဖြစေားသောကြ) ပေါ့ဗွာ။
ဆကရြဦးမယ်။ ကောငမြလေးက မအူမလညလြေးဆိုတော့ ကြည့်ရြတာ ပြညမြကြီးသူလေးပဲ။ ကြောင်းသူအရှယလြေးဆိုတော့ ဒီကကောငကြလည်း ဖနခြငွတ်ာပေါ့ဗွာ။ ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း အကြံရသှားတယ်။ နိုငင်ံခွားကားတွထေဲမှာလေ FLASH ဆိုတဲ့ ကာမအကြည့်တ်ှေ ထောငဖြမ်းတဲ့ ပုံစံမွိုးတွလေေ။ ကြှနတ်ောသ်ိပြီ။ ဒါနဲ့ ဘေးကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟိုကဝြေးကားကြီးပေါမြှာ ဘေးခုံတွကေ လူတွမတေကသ်ေးဘူး။
ကိုဂွိုးကြီးလည်း မနိုးသေးတာနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း မသိမသာလေး ဘောင်းဘီကို လကန်ှိုကထြားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းကငမြရာကို ကြှနတ်ော့ရြှေ့က အမှိုကတ်ှေ ဂွာနယတ်ှထညေ့တ်ဲ့ ဇကာပါတဲ့ အိပအြနကလြေးထဲကို ထည့လြိုကတ်ယ်။ ဗီဒီယို ရိုကထြားတယ်။ ကောငမြလေး တည့တ်ည့ကြိုပေါ့။ ပြီးတော့ ပြနကြှည့ကြှည့တ်ယ်။ မဆိုးဘူး သူ့ဘေးဘကဆြံပငန်ဲ့ ပုခုံးမပါတာကလှဲရင် အားလုံးအဆငပြှတယ်ေ။ ဗီဒီယိုထဲမှာ ပေါတ်ယ်။
ဒါနဲ့ကြှနတ်ောလြည်း ကြော့ကြင်းဆငရြတော့တာပေါ့။ မှနမြာနိုငင်ံမှာကတည်းက ကြှနတ်ောကြ ဒီလိုမွိုးနဲ့ စောအြပျိုတွခညွြေးပဲ ဝိုကခြဲ့တာ လေးယောကတ်ောင်။ အဲ့ထဲမှာ တဈယောကကြိုပဲ မုဒိမ်းကငွ့ခြဲ့တာ။ ကနွတ်ဲ့ဆောတ်ှကေ အေးဆေးပဲ လိုးခွင့ပြေးခဲ့တယ်။ ထားပါလေ နောကပျိုင်းမှာ ရေးပြမယ်။ ဘယလြိုစံခွိနမြွိုးတွနေဲ့ ရှာဖြစေားသောကခြဲ့တယ် ဆိုတာကိုလေ။
အခု ဒီတရုတမြလေးက ကြှနတ်ော့ကြို မကြည့်သ်ေးဘူးဗွ။ tv ကြည့်န်တယ်ေ။ tv3 ပါ။ အဲ့ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း ကိုယ့င်ပဲ ထတဲ့အခွိန် နောကပြှီးတော့ ကောငမြလေးကြည့်လြောကမြဲ့ အခွိနကြို မှန်းကြည့်ရြသေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကြှနတ်ော့ြ note 2 လေးက မာမိုရီ သိပမြကနွတ်ော့ဘူး။ maharnan က ပရီမီယမ် ဟုန်းမိတကြားတွေ ထည့ထြားလို့။ ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း အခွိနကြို လုပြီးတော့ ဆောလြေးကို ကြည့်လြိုကတ်ယ်။
ကောငမြလေးက ပြညမြကြီးသူဆိုတာ သချောတဲ့ အပြင် ငတုံးလေးဗွ။ ရှေ့ခုံက မှနကြာတဲ့လိုကကြာ အကောင်းစားလေးကို အဆန်းလုပပြှီး ကြည့်န်တယ်ေ။ ဟုတတ်ယလြေ သူတို့ တရုတပြှညမြကြီးမှာ ဒီလိုဟာတွေ မရှိဘူး။ နောကပြှီးတော့ ကားကလည်း သန့တ်ယဆြိုတော့ ကောငမြလေးက သဘောကနွတောပေါ့။
ကြှနတ်ောကြ ကြှနတ်ော့ြ ငပဲကို ဆှရင်းနဲ့ ဘယဘြကမြကြလြုံးထောင့ကြနပြေီးတော့ ကောငမြလေးကို ကြည့်န်တော။ ကောငမြလေး တွေ့သှားတယဗြွ။ မတွေ့ပဲနမလေား။ ကြှနတ်ောဝြတထြားတာက JEAN ဘောင်းဘီဆိုပမေဲ့ အပြကြီး။ နောကပြှီးတော့ ဘောင်းဘီဇဈကိုလည်း အပြည့်ခွှတထြားပြီး ကြှနတ်ော့ြ ဟာကြီးကို အမုန်းဖြညခြထွားတာ။
ကောငမြလေးက ငေးရင်း ကြောငကြှည့န်တယ်ေ။ အဲ့လို မကြလြုံးထောင့စြှန်းကနပြေီးတော့ ဘေးဘကကြို ကြည့်တ်တဖြို့ ကြှနတ်ောြ လေ့ကငွ့စြရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။ ငယင်ယကြတည်းက တတခြဲ့တာဗွ။
အဲ့ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း ဆကကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးက ဖီးတွလောနတောဗွ။ ဒါပမေဲ့ ဖီးလထြကစြာရင် တုနန်တယေလြို့ ပြောလို့ရတယ်။ သိတော့သိတယဗြွာ။ မကြုံဖူးသေးတဲ့ လီးကို မထငထြားတဲ့ အခွအနေမွေိုးနဲ့ တွေ့ရတာဆိုတော့ ကောငမြလေး ကောင်းနတောပေါ့။
သူ့ကို ကြှနတ်ောမြကြည့်ပြဲ ငပဲကို ပြီးသှားတဲ့အထိ ထုပစ်လိုကတ်ယ်။ အရညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ော့ ကောငမြလေးလည်း ငှိမသ်ှားတာပေါ့။ သူကြောငပြှီး အဲ့အရညတ်ှကေို ကြည့်န်တေုန်း ရှေ့အမှိုကအြိပထြဲက ဖုန်းကို ဇတခြနဲ ကောကလြိုကပြှီးတော့ လီးကိုခွိနပြှီး ငါးစကျကန့လြောကြ ရိုကလြိုကတ်ယ်။
ကောငမြလေး သိသှားပြီ။ ကြောကပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို ကြည့်န်တယ်ေ။ ဘေးမှာ ဘယခြုံမှ မရှိတာ စောကရြမ်းကောင်းလှန်းခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း အရညတ်ှကေို တဈရှူးနဲ့ သုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဗီဒီယိုကို ပြနကြှည့လြိုကသ်ေးတယ်။ ကောငမြလေးမကြန်ှာထားကို။ အဲ့မှပဲ လုံးဝ လင်းနအေောင် မှငရြတယဗြွာ။ ကောင်းလိုကတ်ာ ကောငမြလေး မကြလြုံးကို ပြူးနတောပဲ။
ဂွငတ်ော့ စပြီဆိုတာကို သိလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးကို ကြည့်တ်ော့ သူက ခေါင်းငုံ့ထားတယဗြွ။ ဘယရြမလဲ ကြှနတ်ောကြ ဖုန်းကို သူ့ဘကြ လှည့ပြှလိုကတ်ယ်။ သူ့မကြန်ှာကြီး တောတ်ောကြို နီနတောဗွ။ အပျိုတောင် ဖြစ်သေးရဲ့လား မသိ။ ငယင်ယလြေးဆိုတော့လည်း ရှကန်ရှောမှာပေါ့။
ကြှနတ်ောကြ ဇတခြနဲ့ သူ့နို့သေးသေးလေးကို ဘယဘြကလြကန်ဲ့ ညှဈထည့လြိုကတ်ယ်။ အားတော့ မပါဘူးပေါ့။ ကောငမြလေး လန့သ်ှားတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ပါးစပကြို လကန်ဲ့ပိတတ်ဲ့ပုံ လုပပြှီးတော့ ဖုန်းကို ထောငပြှလိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ ဖြလိုကမြယပြေါ့။ သူ့မကြလြုံးလေးက ဝိုင်းပြီးတော့လညန်တောဗွ။ အဲ့ဒါနဲ့ နို့ကို ခုံကြောပြှီးတော့ နှိုကရြတာ။ ကားဆရာ မှငသ်ှားမှာလည်း ကြောကရြတော့ သူ့ကို ရှေ့ကလှတန်တေဲ့ ထိုငခြုံကို မေးဆတပြှလိုကပြှီး ဒီမှာထိုငပြေါ့။ မကြန်ှာထားတင်းတင်းနဲ့ ပြောလိုကတ်ယ်။
အဲ့ဒါနဲ့ ကောငမြလေးလည်း ကြောကကြှောကန်ဲ့ လာထိုငတ်ယ်။ စကပလြေးကို ခုမှကြည့်မြိတယ်။ စကပ် အဖြူလေးကို ဇာပန်းရောငလြေး ဖောကထြားတာ။ ဖငလြေးကတော့ သိပမြတင်းသေးဘူး။ ဒါအပျိုပေါကြ ဖငဆြိုတာကို သိလိုကတ်ယ်။ ဒါနဲ့ ကောငမြလေးလည်း ကြှနတ်ော့ခြုံရှေ့တည့တ်ည့ကြို ရောကလြာတာပေါ့။
ကြှနတ်ောကြ ညာဘကလြကန်ဲ့ ရှေ့က နှစ်ခုံကြားထဲက အပေါကကြို လကန်ှိုကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့ညာဘကြ နို့အုံလေးကို ညှဈလိုကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွ။ နုနတောပဲ။ ကောငမြလေးလည်း သကပြှင်းခပြှီး ငှိမန်တယ်ေ။ သိတယ် ကောငမြလေးလည်း ထိနပြေီ။ သူ့ကို ပထမဆုံး နို့ညှဈဖူးတဲ့ သူက ကြှနတ်ောဖြစ်နိုငတ်ယလြေ။ ဖီးလတ်ှေ အရမ်းကို တကန်တောဗွာ။ ရေးရင်းနဲ့ ဒီကောငမြလေးမကြန်ှာကို မှငယ်ောငလြာပြီး ကောင်းချင်လြာပြီ။
ဒါနဲ့ကောငမြလေးပေါငဆြီကို လကကြ ရောကသ်ှားတယ်၊း။ ကောငမြလေး လကတ်ှန့သ်ှားတယ်။ တုနသ်ှားတယဗြွ။ ပေါငလြေးတုနသ်ှားတာ ဇတခြနဲပဲ။ ရငခြုနစြရာတောင် ကောင်းသေး။ ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောြ့လကကြ ပေါငကြှားကနေ သူ့စောကဖြုတခြုံးလေးကို ရသလောကြ ကိုငကြှည့တ်ယ်။ တင်းပြီးတော့ ဖောင်းနတောပဲဗွာ။
ဒါနဲ့ ကောငမြလေး စောကဖြုတကြိုပါ နှိုကဖြို့ ကြံမိတယ်။ ကောငမြလေး ပေါငကြို ခပဆြတဆြတလြေး ဖြဲလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး မအောရြဲဘူး ဆိုတာကို သိတယဗြွ။ ဒီလိုဗီဒီယိုကို အသကရြနတေဲ့ မိန်းမတဈယောကကြို ခွိမ်းချောကဖြို့ အသုံးမပြုနိုငဘြူးဆိုတာကိုသိတယ်။ ဒီကောငမြလေးက ငယပြှီးတော့ ဘေးမှာလည်း အဖောမြပါလာတော့ ကြှနတ်ော့ြ အကြိုကပြေါ့။
ဒါနဲ့ ကောငမြလေး ပေါငန်ည်းနည်း ပြဲသှားတယဗြွ။ လကကြ သူ့စကပအြရင်းကနပြေီးတော့ လကဝြငလြွှိုပြီးတော့ နှိုကလြိုကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ။ စောကရြညလြေးရှှဲပြီးတော့ ပူနတောပဲ ။
ကောငမြလေး စောကရြည် ရှှဲနတောကို ကောငမြလေးလည်း သိတာပေါ့။ ဒီတော့ ကြှနတ်ော့လြကကြို နှိုကသ်ှင်းလေးလုပလြိုကတ်ာ အခါသုံးဆယတ်ောငမြရှိဘူး သူ့ပေါငန်ှဈဖကန်ဲ့ ကြှနတ်ော့လြကခြွောင်းတွကေို ညှဈလိုကတ်ယ်။ တဈဆတဆြတန်ဲ့ပေါ့။ ကြှနတ်ောြ သိလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး ပြီးသှားပြီဆိုတာ။
အဲ့ဒါနဲ့ ကောငမြလေးကို သူမှိန်းလို့ပြီးနတေုန်း ကြှနတ်ောကြ သူ့ဘယဘြကြ ပခုံးကို ပုတပြှီးတော့ နောကကြိုကြည့်ခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး ကြည့်န်တေဲ့ အခွိနမြှာ ကြှနတ်ော့ဟြာကြီးကို ငါးခကြတ်ောင် မထုလိုကရြဘူး။ အရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတာ။ ကြှနတ်ောြ့လကန်ဲ့တောင် ခံခွိနမြရှိဘူး။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ကောငမြလေး မကြလြုံးမှာ အရညတ်ှကေို ဝေ့နတေော့တာပဲ။
ကောငမြလေးကိုကြည့်တ်ော့ သူလည်းကောင်းနတောမို့ ကြှနတ်ော့ကြို ကလနကြဆနလြုပမြဲ့ပုံ မရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ ကောငမြလေးခေါင်းကို ပုတလြိုကတ်ယ်။ ငှိမန်တယ်ေ။ ကြှနတ်ောကြ သူ့အဘိုးဘေးကို လကပြှလိုကတ်ော့ သှားပြနထြိုငန်လရေေဲ့။
နောကတ်ော့ အိမသ်ာကို သှားဖို့ TOLL GATE တဈခုကို ရောကလြာတယ်။ ကောငမြလေးကို ကြှနတ်ောကြ မကြရြိပပြှပြီး သူ့လကဖြဝါးလေးကို လကန်ဲ့ ခွဈလိုကတ်ယ်။ အဲ့ အဓိပျပါယကြ မင်းကို ငါလိုးချင်တ်ယလြို့ ပြောတာ။ သူတို့ မလေးက တရုတတ်ှနေဲ့ ပြညမြကြီးက တရုတတ်ှေ ပိုနားလညပြါတယ်။
ကောငမြလေးက ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ။ ကြောကန်မယ်ေ ဆိုတာကို သိတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဒီလို ငယင်ယလြေးတွကေို လိုးရဖို့အတွကြ ကြှနတ်ောကြ ပညာစုံသငထြားတာ။ လိုးကိုလိုးမှရမယ်။ လိုးလို့ရမယဆြိုတာကို သိရကန်ဲ့တော့ ကြောမြသှားနိုငဘြူး။ သူ့ အပျိုမှေးကို ကြှနတ်ောြ ဖောကမြှရမယ်။
အဲ့ဒါနဲ့ အိမသ်ာကိုသှားတဲ့ လမ်းမှာ ကောငမြလေးကို လိုးဖို့ အကြံရတယ်။ မကြန်ှာထား မာမာလေးနဲ့ပဲ ကောငမြလေးကို ကြှနတ်ောကြ ဆင်းဖို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ သူလည်း ကြောကကြှောကန်ဲ့ ဆင်းလိုကလြာတယ်။ သူ့အဘိုးကတော့ အားကိုးလောကပြါရဲ့ အိပန်တေုန်းပဲ။ ကောင်းတယလြေ ကနွြးမာရေးအတွကြ အိပပြေးပါ… ဘိုးဘိုးပေါ့။
ကောငမြလေး အောကဆြင်းတဲ့ အခွိန် တဈခွား ကားတွကေ ခရီးသညတ်ှလည်ေး ဆင်းကြတာပေါ့။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကားကတော့ ခရီးသည် နည်းပါတယ်။ ၁၀ ယောကကြွောပြဲ ရှိတယလြေ။ ပထမဆုံးထွကတ်ဲ့ ကားဆိုတော့လည်း လူနည်းတာ ဖြစ်နိုငတ်ယ်။
အဲ့ဒါနဲ့ ကောငမြလေး ဆင်းလာပြီးတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ အဲ့ဒီ အဝေးပြေးအိမသ်ာနောကဖြကကြ ဆီအုန်းခွံကြီးထဲကို ကောငမြလေးကို ခေါသ်ှားတယ်။ ကောငမြလေးက ပိုကြောကလြာတယ်။ ဒါပမေဲ့ မရဘူး ဒီအခွိနမြှာ လှှတလြိုကရြင် သသှေားနိုငတ်ယ်။ အဲ့တာနဲ့ လကကြို အတင်းဆှဲပြီးတော့ ဖုန်းကိုပြလိုကတ်ယ်။ ဖြလိုကမြယပြေါ့.။ ကောငမြလေးက ငယသ်ေးတော့ ရှကန်မှောလေ။ ဒါနဲ့ ငှိမသ်ှားတယ်။
သူ့ကို ကြှနတ်ောယ်ူလာတဲ့ သတင်းစာကြီးကို ခင်းပြီးတော့ အဲ့ပေါကြို တွန်းလှဲလိုကတ်ယ်။ အခွိနမြရှိဘူးလေ။ စကပကြို ဆှဲလှနပြဈလိုကတ်ယ်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီက အနီရောငလြေးကိုဗွ။ ကောင်းပါတယ်။ မင်ျဂလာရှိတာပေါ့။
စောကဖြုတလြေးကလည်း သေးလိုကတ်ာဗွာ။ ကောငမြလေးက မကြလြုံးကို မှိတထြားတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ကောငမြလေး နို့ကိုခွေ စောကဖြုတကြို တဈခကြယ်ကလြိုကပြှီးတော့ စောကဖြုတကြို အတင်းဖြဲပြီး လီးစွပတ်ော့တာပဲ။ ကောငမြလေး စောကရြညတ်ှကေ ပိုတောငထြှကန်သေေးပါလား။
ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့န်လေို့ မရဘူး။ ကားထွကသ်ှားရင် ဒီကောငမြလေး ကနွန်ခေဲ့တာသိရင် ကြှနတ်ော့ကြို တရုတတ်ှေ ဝိုင်းသတလြို့ သနမေယ်ေ။ ကိုယကြ မလေးမှာ ဘာကောငမြှ မဟုတဘြူးလေ။ သိတယ်။ ဒါနဲ့ အမှနဆြောင့ရြတယ် ကောငမြလေးလည်း ကြည့်ရြသေးတယ်။
အလဲ့ ကိုယတ်ောင် အရညတ်ှေ မထွကသ်ေးဘူး။ သူက အကြောတဈခကြြ ဆန့ပြှီးတော့ ပြီးသှားတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူပြီးသှားတာလေးကို မှငပြှီးတော့ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ လရညတ်ှကေို ပန်းထည့ပြဈလိုကတ်ယ်။ အပြငမြှာပြီးရင် သိပမြကောင်းဘူးဗွ။ ပြီးတော့ သားအိမထြဲမှာပဲ ခဏလေးစိမပြှီးတော့ ခကြခြငွြးပြနထြရတယ်။
ဇိမတ်ော့ သိပမြရှိခဲ့ပါဘူးဗွာ။ တဈရေးလောကြ အိပလြို့ ရခဲ့ရမှာ။ ကြှနတ်ော့လြီးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သှေးတွပနေပြေေီ။ ကောငမြလေးလည်း ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ပေါ့။ သူ့စကပကြို သှေးတွမပေအေောင် ကြှနတ်ောကြ လှနထြားပြီးသားဆိုတော့ သူ့အရညတ်ှရယ်ေ ကြှနတ်ော့ြ အရညတ်ှရယေကြို ကြှနတ်ောကြ တဈရှူးနဲ့ သုတပြဈလိုကပြှီးတော့ ကားပေါကြို တကလြိုကတ်ယ်။ သူလည်း မောပြီး အိပသ်ှားတာပေါ့။ KL ရောကတ်ဲ့ အထိပါပဲ။
ဘူကဈဂွာလဈမှာ ကြှနတ်ောကြော သူကော ဆင်းတယလြေ။ သူ့အဘိုးနဲ့ ကိုဂွိုးကြီးနဲ့ကတော့ ပြောမနနေဲ့တော့ ဆငလြာရငတ်ောင် နိုးမှာမဟုတဘြူး။ သူတို့ကို ကားဂိတရြောကမြှ နိုးရတယ်။ ကောငမြလေးကိုတော့ ဆေးသောကဖြို့ ဆေးတဈကတ် ပေးလိုကတ်ယ်။ သူလည်း သူငယခြငွြးတွေ ရှိမှာပါပဲ။ နောကပြှီးတော့ မလေးရှားကို ရောကလြာရင် ဘယလြို တရုတမြပဲဖြစ်ဖြစ် လညသ်ှားကြတာပဲလေ။ ဒီတော့ အေးဆေးပဲ။ သူ့ကို နှုတဆြကလြိုကတ်ယလြေ။ သောရှဲ့နီ….. လို့ ။ ကောငမြလေးက ရယပြှီး ကြည့်န်တယ်ေ။
သှားပေဦးတော့ ကောငမြလေးရေ လမ်းကြုံရင် ထပလြိုးဖြစ်လိမ့ြဦးမယဆြိုတာ ငါရဲရဲကြီး ကတိပေးရဲပါတယ်။ KL က ကဉွြးကဉွြးလေးပါ။ ထပတ်ှေ့ဖို့ ဆုတောင်းမိပါသေးတယ်။
ပြီးတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဘူကဈဂွာလဈကနပြေီးတော့ ရှှတေောငကြို ခွီတကလြာတာပေါ့။ အရငလြို ရကေူးကန်(ဖာတန်း)ကို တန်းမသှားလို့ ကိုဂွိုးက ပေါကန်သေေးတယ်။ သူဘာမှမသိဘူးလေ။ ရယရြသားဗွ။ မပြောတော့ပါဘူး…..။ ဒါနဲ့ ရှှတေောငကြို သှားပြီးတော့ ဘီယာနဲ့ ကြကသ်ားသုပ် မှာလိုကတ်ယ်..။ အရကလြေးနည်းနည်းနဲ့ ကောင်းလိုကတ်ာဗွ။
အဲ့တုန်းက ရှိုးလည်းရှိတော့ နည်းနည်းပဲ သောကပြှီးတော့ အိမသ်ာထဲမှာ မာရှီဝငပြုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သိဒျဓိဝငမြှာ ပိုကဆြံလှှဲတယ်။ အိန်ဒွာခငမြောငဝြင်းဆီမှာ မလိုငရြယ် ကြမ်းသီးရယ် ဝယပြှီးတော့ ပြနလြာခဲ့တယလြေ။ အမှတတ်ရပဲဗွ။ စောကပြှူနာတကတ်ာက စကရြုံပြနရြောကမြှ ဖြစ်တာဗွို့…….။
………………………………………………
အခန်း ( ၄ )
စကရြုံရောကတ်ော့ ဖထုပမြလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲဆိုတော့ ကုန်း(ဂုန်း) ထောကလြို့တဲ့ သူဌေးနဲ့ ကြိုငပြှီး ကားတာတဲ့။
ကိုဂွိုးကော ကြှနတ်ောကြော နဖူးမှှေးပါ တောငတ်ကသ်ှားတယ်…။ စောကပြှူနာပဲ ငါတို့လကခြကြန်ဲ့များ ငှိနရငေတ်ော့ ဖငစြုတပြှီပေါ့။ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ပြှီး ခွှေးပါပြနသ်ှားတယ်။ အဲ့တုန်းကပါ။ နောကတ်ော့လည်း သူဌေးနဲ့ရတဲ့ဟာတဲ့ ဖကြခြလွိုကတ်ယ် ပြောတာပဲ။
တဈခါတဈလေ ဂိမ်းဆိုငသ်ှားလိုကြ။ တဈခါတဈလလေေ ညဈေးသှားလိုကန်ဲ့ လညပြတန်တောပေါ့ဗွာ။ မလေးရှားဘဝ ဆိုတာကလည်း သိတဲ့တိုင်းပါပဲ။
တဈရကတ်ော့ စားရကံကြုံတာလား ကြမျမာငငတ်ာလားတော့ မသိပါဘူး။ ကောငမြလေးနဲ့ အီပို့ပီရိတကြို သှားလညခြှင့ရြသဗွာ။ ကိုဂွိုးကို လုံးဝကို မသိစချင်ေဘြူးဗွ။ ကောငမြလေးက လကတ်ော့ပလြေး ဝယခြငွလြို့တဲ့ LOWYAT PLAZA ဆိုရင် အရမ်းဝေးတယ်။ ဘာမှမထူးဘူး။ ဒီနားမှာလည်း ဝယလြို့ရပါတယပြေါ့။ ဈေးလည်း သိပမြရှိပါဘူးလို့ ပြောလိုကတ်ော့ ဒီမှာပဲ ဝယမြယတ်ဲ့။ ကောင်းပြီလေ သိပကြောင်းတာပေါ့။ ဘာလို့ကောင်းလဲဆိုတာ ခငဗြွားတို့သိမှာ မဟုတဘြူးလေ။ဆကတ်ငရြှိတယဗြွ ။
ဆကတ်င် ကိုထူးဇောကြှီး အဲ့မှာရှိတယဗြွ။ ဒီဘဲကြီးက ဇရှိတယ်။ မလေးဂိုဏြးစတား တဈပိုင်း ဖြစ်နတော။ တဈခါတဈလေ ကိုယတ်ှရှင်ေးလို့ မရတဲ့ဟာတွဆေိုရင် သူဝငရြှင်းပေးနကြေ။ မလေးရဲတွနေဲ့လည်း ပိုငတ်ယ်။ ဒီမှာလူတောင် ရှော့ဖူးတယဆြိုတော့ ဇကတော့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောြ စဉြးစားတယဗြွ။ ဒီဘဲကြီးကို မာရှီနည်းနည်းလောကြ ခွံ့လိုကရြင် ပြီးတယလြေ။ အဲ့ဒါနဲ့ ဘေးဆိုငကြ မနကြညွြးသီးကုလားဆီကနေ ငါးဆယဖြိုး ဝယလြိုကတ်ယ်။ သိပတ်ော့မကပြါဘူးဗွာ။ မဆိုးဘူး ပြောရမယ်။ နည်းနည်း တနတ်ယလြေ။
ကုလားတွနေဲ့လည်း တည့အြောငပြေါင်းထားရတယ်။ မဟုတရြင် ဒီမအလေိုးတွကေ ကိုယ့ပြါပြနလြုတာဗွ။ သုံးတိုငစြာလောကြ ရတယဗြွာ။ ဒါနဲ့ ကစွထြားပြီးတော့ ဂွငစြောင့န်တယ်ေ။ ကောငမြလေးကော ကြှနတ်ောကြော စကရြုံပိတရြကြ တူတာပေါ့ဗွာ။ တဈစကရြုံထဲပဲ ဟာကို။
ဒါနဲ့ ဆန်းဒေးရောကဖြို့ပဲ တွကန်ရတေယ်။ ဒီကြားထဲမှာတင် ကောငမြလေးက လှလာလိုကတ်ာဗွာ။ စောကရြမ်းကိုပဲ ။ လုံးဝကို ထငမြထားဘူး။ သူက အနီရောငန်ဲ့ဆို အရမ်းလိုကတ်ယဗြွ။ စကရြုံထဲက ဘဲတွကေိုလည်း ကာထားရသေးတယ်။ ကောငမြလေးမှာ အိမမြှာ ယူရမဲ့သူရှိတယပြေါ့။ ဘာညာ။ တကယတ်ော့ ကိုယကြ ကြိတခြငွတ်ာဗွ။
မှနမြာနိုငင်ံမှာကတည်းက ဆောတ်ှကေို မုဒိမ်းပဲကငွ့ခြဲ့တာ။ ဒီတိုင်းပေးရင် မလုပခြငွဘြူး။ အသကကြှီးတဲ့ ဆောတ်ှေ သေးပေါကပြှီဆိုရငလြည်း သှားသှားချောင်းတတလြာတာ လေးတန်းနှစ်ကတည်းကပဲဗွ။ ဒါလည်း ဆိုကကြိုတဈမွိုးနမှောပေါ့။
ကြှနတ်ောကြ သာမာနပြေးလို့ တကလြိုးတာမွိုးကို မလိုချင်ဘြူးဗွ။ ထားပါလေ ဒါကတော့ မဆန်းပါဘူး။ တဈယောကတ်ဈမွိုးပေါ့။
နောကန်ေ့….. ဆန်းဒေးနေ့လေးပေါ့ဗွာ။ ရငတ်ှခေုနတ်ယဆြိုတာက မသိရင် ရှော့မရှိပမေဲ့ သိလာတဲ့အခါကြရင် ဘယလြိုရှင်းမလဲဆိုတာကို အရမ်းပဲ တွေးပူတယဗြွာ။ အိမထြောငကြှဲရုံတင် မဟုတဘြူး စကရြုံကပါ ကြှနတ်ော့ကြို ဗှမ်းမှာလေ။ ဒီတော့ စီကဈအီငတပြေါ့။
ကြှနတ်ောြ စဉြးစားလိုကတ်ယ်။ ဒီလိုလုပရြင် ဒီလိုဖြစ်မယ် ဆိုတာကို သိကိုသိနရမေယလြေ။ အဲ့ဒါနဲ့ ဘယရြမလဲ ကြှနတ်ောလြည်း တိုငပြငရြတော့တာပေါ့။ ကိုထူးဇောကြှီးဆီကို ဖုန်းဆကလြိုကတ်ယ်။ သူကိုငတ်ာက ဒီဂွီဆိုတော့ တဈကတပြှေးဝယပြှီးတော့ ဆကလြိုကတ်ယ်။
“ကိုထူးဇောကြှီး…”
“အေး…ပြော ဘယသ်ူလဲ”
“ကြှနတ်ောပြါဗွ။ စိုးဦးပါ။”
“အေး ဘာလုပမြလို့လဲ…”
“ကြှနတ်ောစြောတ်ဈဗှေ ဖနခြငွလြို့ဗွာ။ အ မတော့မဟုတပြါဘူး”
သူက အ မဆိုရင် မကြိုကဘြူးဗွ။ အရင် အ မကိုဆေးတိုကပြှီး ခေါလြာတုန်းက သူ့ဆီမှာ ဥသှတွေ သောငထြှန်းသှားလို့တဲ့။
“မဟုတပြါဘူးဗွ ဘဲကြီးရ ရှှမေ ပါ။”
“ဒါဆိုရင် ပြီးရောလေ။ မင်းလာမဲ့အခွိန် ခလုတန်ှိပလြိုကလြေ။ ဆလာလုဆငန်မ်းပဲ (အခွိနတ်ိုင်းအားယား အေးဆေးပဲ)”
“ဟုတပြှီဗွာ ဒါဆိုရငလြည်း လာခဲ့မယလြေ။ ဘဲကြီးအတွကြ ဂနဂြွားတွေ ပါတယဗြွ။”
“ကြိတစြမ်း ကောငလြေး ”
“ငါလည်းလိုနတောကြာ။ ဒီမှာက မလိုင်(မလေး)တွတေောင် ခမ်းနတေဲ့ အခွိနဆြိုတော့”
“ဘာမှမပူစမ်းပါနဲ့ဗွ။ ဒီမှာက မနကြညွြးသီးတွေ(ကုလားတွေ) ရှိတယ်။ ဘယတ်ော့မှ မခမ်းဘူး”
“ဒါပဲလဗွော ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယစြောကြိုဖနရြဦးမယ်”
“အိုကေ ဆာရမ်း (သူငယခြငွြး အရင်းကြီး)”
ဒါနဲ့ကြှနတ်ောလြည်း လုံးဝကို တကကြှှတဲ့ ကြကဖြကြီး လုပန်ရတေော့တာပေါ့။ နေ့လညလြောကလြည်းကြကော ကောငမြလေးက သှားမယတ်ဲ့ ။ အေးပေါ့… ခေးရယ်…….။ ဒါနဲ့ သှားကြတယ်။ တက္ကစီနဲ့ပေါ့…
အီပို့ပရိဒကြိုရောကတ်ော့ ကြနပြှူတာဆိုငကြို သှားတယ်။ ကောငမြလေးက ကြနပြှူတာ သိပတ်ော့မသုံးတတပြါဘူး။ သူ့သူငယခြငွြးတဈယောကြ ဟာကို တော့ စမ်းသုံးဖူးတယပြှောတယ်။ ဒါနဲ့အသဈပဲ ဝယပြေးမယဆြိုပြီး ကိုယ့အြောကဆြိုကြ ပငဂြမွြးကို မရီ(ကြှနတ်ော့မြိန်းမ) ဆီကိုမအပပြဲနဲ့ ကောငမြလေးကို အမ်းမလို့ သိမ်းထားတာ။ တနတ်ယလြဗွော။ စောကရြမ်းတနတ်ယ်။ နှစ်ထောင့လြေးရာဆိုလည်း ခငဗြွားဆို အမ်းမှာပါပဲ။
ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ခငဗြွားသိပြီးသားပါ။ စောကဖြုတကြိုလည်း မှငဖြူးခဲ့ပြီ။ ဒီအသားနုလေးတွကေို ဆှဲစုပပြဈချင်လြောကအြောငကြို စွဲနတော။ ညညဆို အိမမြကမြကရြတာ တဈမွိုး။ ဘေးခန်းက သူ့ညီမကို မှန်းပြီးတော့ မိန်းမကို တကလြိုးရတာ တဈမွိုးနဲ့ အသံမကြား ကြားအောငလြည်း အောည်ဉြးပေးရသေးတယ်။ ဂွငပြေါ့ဗွာ။
ဒါနဲ့ ဆိုငရြောကရြော။ ဆိုငကြ သပရြပသ်ားဗွ။
“အဘန်း အီနီး ဘရပါး ( ဘရားသား ဒီဟာ ဘယလြောကလြဲဗွ)”
“စာတူး ဒူးဝါး ကာဝမ်း (တဈထောင့န်ှဈရာပါ သူငယခြငွြး)”
“ဘာ့ညာ့လား အဘန်း (များလှခညွလြားဗွ)”
“ဘူးကန်း အီနီး ဗွာဆာ့ (ဒါပုံမှနပြါပဲ)”
“အိုကလေား..ဆာယာမောင်း စာတူး။”
“အဒါ့အဆကစြရီကား (ဟုတပြှီ ကြှနတ်ောြ တဈခု ယူမယ်။ အပိုပစ်စည်း ဘာပေးသေးလဲ)”
ဒီကြားထဲမှာ ပြောစရာရှိသေးတယဗြွ။ စလုံးမှာလည်း စကားပြောတဲ့အခါတွကြရေင် လား လား ဆိုပြီး ထည့ပြှောတာလေ။ အဲ့ဒါမလေး စတိုငလြဗြွ။
စလုံးဆိုတာကလည်း မလေးကနေ ခွဲထွကသ်ှားတဲ့နိုငင်ံဆိုတော့လည်း ဒီလိုပြောကြတာပေါ့။ လီကြမယ်ု ထောငပြေးသှားခဲ့တာလေ။ မလေးစကား တကတ်ယဆြိုရင် စလုံးမှာ အဆငပြှပြေီးသားပါ။ အားလုံးတောတ်ောမြွားများက မလေးစကားကိုလည်း တတထြားတဲ့ သူတွဆေိုတော့ အိုကပေါတယ်။
ထားပါဗွာ၊း။ ဒါနဲ့ ကောငမြလေးရယ် ကြှနတ်ောရြယ် လကတ်ော့ပကြှီးတွကေို လွှောကကြှည့ရြင်းနဲ့ တဈလုံးရှေးဝယခြဲ့တာပေါ့။ ပိုကဆြံရှင်းဖို့ ကောငတ်ာနားလည်း ရောကရြော ကောငတ်ာက ခွေးသားက ဆောလြေးကို လှမ်းငန်းနတယ်ေ။ ကြှနတ်ောကြ ကောငမြလေးကို ကာထားလိုကတ်ယ်။ ဒါကို ကောငမြလေးက သိတယ်။ ရယန်တယ်ေ။ ဘယရြမလဲ အမှတတ်ှကေို ယူထားရမယ်။
“တဈခုတည်းလား အဈကို”
အမ်…… (ငိုးမ) စိတထြဲကပါ။
“ဟုတအြဈကို တဈခုတည်းပါ။”
ကိုယ့်ရှှကေိုယ့်မွိုးတွနေဲ့ လာတိုးနတယ်ေ။
“ရှှပေဲလား အဈကို”
“ဟုတ်….”
သိတယလြေ။ မှနမြာစကား ပြောမှတော့ မှနမြာပေါ။
“ရော့တဈထောင့န်ှဈရာ.။”
“အာ ကိုစိုးဦး ရပါတယ် သမီးပေးလိုကမြယ်။”
“ရပါတယ် သမီးပေးရင် သမကရြနေဦးမယ်။”
“အဟီးးးးးး။ ကြေးဇူးပါနောျ။ မကြီး ဆူနေဦးမယ်။”
“ရပါတယဟြာ နင့အြဈမကြီးက သဘောထားကြီးပါတယ်။ နငသ်ာ လွှောကမြပြောနဲ့”
ကောငမြလေးကိုလည်း ဝငသ်လောကြ ဆိုကကြိုတွေ ထည့ပြေးရသေးတယ်။ ဒါနဲ့အဲ့စကကြှီး မလာပြီးတော့ နှယန်ီရယ် ကြှနတ်ောရြယ် နှစ်ယောကလြန်းလာကြတာပေါ့။ ကားပေါတ်ကတ်ယဗြွာ။ ပြီးတော့ ကောငမြလေးကို ဆငရြတော့တာပေါ့။
“နှယန်ီ…. ငါ ဗိုကဆြာနပြေီဟာ”
“စားလေ ကိုစိုးဦး။ ရတာပဲဟာကို ဒီနေ့ပိတတ်ာပဲလေ။”
“အင်းး… ဒါဆိုရင် ဆောဂြှန်းနားကို သှားမယလြဟော။ အဲ့မှာ စားစရာ ပိုစုံတယလြေ”
“ဟုတပြှီ… သှားလေ ကိုစိုးဦး”
အဲ့ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ စားသောကဆြိုငန်ဲ့ ကလပန်ဲ့ ကပဖြှင့ထြားတဲ့ ဆိုငကြို ရောကသ်ှားတယ်။ အဲ့မှာက တကယလြည်း စားစရာစုံသလို ဘဲကြီးအိမန်ဲ့လည်း နှစ်အိမကြွောမြို့လို့ အဲ့ဒီ့နရောကို အမြဲတမ်း ရောကဖြစ်တယလြေ။
“စားလဟော… ဘာစားမလဲ ဆီးဖုဒပြဲလား။”
“မကြိုကဘြူး ကိုစိုးဦး ကြကသ်ားပဲ စားချင်တ်ယ်။”
“နငကြလည်း မလေးရှားရောကတ်ာပဲ ချောကလြလောကရြှိတော့မယ် ကြကသ်ားကြီး စားချင်သ်ေးလား”
“အင်းးးး ဒါဆိုလည်း သိုးသားပဲ မှာလေ”
“အိုကေ အဘန်း လန်းဘစြာတူး ဒတကြင်းစာတူး (သိုးတဈပြဲ အမည်းတဈပြဲ)”
ဒါနဲ့ ဟင်းတွေ မရောကခြငမြှာ ကောငမြလေးကို ဆငရြသေးတယ်။
“နှယန်ီငါ ဘီယာတဈဘူးလောကြ သောကခြငွတ်ယဟြာ”
ကောငမြလေးက ကြည့်ပြှီးတော့
“သောကလြေ ကိုစိုးဦး အရမ်းတော့ မမူးစနေဲ့။ အခု သမီးတို့နှစ်ယောကတ်ည်း မကြီးသိသှားရင် မကောင်းဘူးလေ။”
“အင်းပါ ငါဘယတ်ုန်းက မူးဖူးလို့လဲ..”
ပြောမဲ့သာ ပြောတာ ကြှနတ်ောမြူးပြီးတော့ ရဲကားကိုပြားငါးဆယစြေ့နဲ့ သှားခွဈလို့အထဲမှာ ၉ ရကတ်ောင် နဖေူးတယ်။ ဒါကြောင့လြည်း မူးအောင် မသောကဖြစ်တော့တာ။
“ဟုတပြှီလေ တဈဘူးပဲ မှာလိုကမြယ်”
“ကာဝမ်း စာတူး ဟာရီမောင်း ( တိုကဂြါးတဈဘူး)”
မှာပြီးတော့ နှပန်လေိုကတ်ယ်။ ရောကလြာတယ်။ မှပေဲဆံလေးနဲ့။ သောကလြိုကြ စကားလေးတွေ ပြောလိုကပြေါ့ဗွာ။ အဲ့ဆိုငဘြယဘြကဘြေးမှာက ရှီးရှာ ဆိုငရြှိတယ်။ အဲ့ဒါက ပိုကန်ဲ့ဗွာ ဆေးလိပရြှညကြှီးပေါ့။ မှှေးလည်းမှှေးတယလြေ။ ကောငမြလေးက ရတော့။
“ကိုစိုးဦး အဲ့ဒါဘာအနံ့လေးလဲ မှှေးတယ်။”
ရောကပြှီး အဟေးးးးးးးးးးးး။ ဟယရြီပေါတ်ာထဲက ဗော့လတ်ီမော့ ဟယရြီပေါတ်ာ သတေော့ ရယသ်လိုမွိုး ရယလြိုကတ်ယ်။ စိတထြဲကပါ၊
“ရှီးရှာလဟော ဒီကောငကြ အပြောတ်မ်းသောကတ်ာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ စမ်းကြည့်လြေ ဘာမှမဖြစ်တဲ့ဟာကို”
“မကြီးကို သှားမပြောနဲ့နောျ။”
“အေးပါ ပြောစရာလား ဒါအပြောသ်ောကတ်ဲ့ဟာကို”
တဈခုမှာလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကောငမြလေးကို တိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး နည်းနည်းကောင်းသှားတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ မေးကြည့်ရြသေးတယ်။
“ကောင်းလား နှယန်ီ”
“ကောင်းတော့ကောင်းတယ်”
“နငကြ ကောင်းတယသ်ာ ပြောနတော။ မကြန်ှာကြီးက နီနပြေီ”
“အမ် ဒါဆိုရင် ဒီထကပြှင်းတာ သောကပြှရမလားပြော။”
“ရော့ ဒါဆို ဒါသောကကြှည့လြေ”
လကထြဲက ဆေးလိပကြို ပေးလိုကတ်ယ်။ ပေးရဲတယလြေ ဘေးမှာ ဘယဝြိုင်းမှ မရှိဘူး။ မဟုတရြင် မာရှီနံ့က အရမ်းပြင်းတယလြေ။ ဆေးလိပထြဲမှာ မာရှီတွကေို မနေ့က နေ့လညကြတည်းက ရိုကထြားပြီးသား။ ကောငမြလေး နည်းနည်း ဝသှေားတယ်။ ဒါနဲ့သိလိုကပြှီ။ နောကဆြုံးတဈဆင့ပြဲ လိုတော့တယဆြိုတာကို
“ညီမလေး ပြနကြှမယလြေ။”
“ခဏလေး ကိုစိုးဦး သောကတ်ုန်းက ဘာမှမဖြစ်ဘူး အခု ခေါင်းမူးလာပြီ”
သိတယ်။ ဒီလိုဖြစ်မယဆြိုတာကို သိတယ်။ အခုမှ မဟုတဘြူး ကြောင်းသားဘဝကတည်းကကို သိတာ။ အပငလြိမမြှတော့ ကိုငဆြောင့ထြားသလို ဖြစ်နပြေီလေ။ ဒါနဲ့…..
“ငါ့သူငယခြငွြး ကိုထူးဇောကြှီးဆီမှာ ခဏနားမယဟြာ။ ဒီမှာဆို ကြှကတ်ှရှေိတယ်။”
“အင်းအင်း..”
ပြောသာပြောနတော။ ဇတကြ ကြိုးနပြေီ။ အဲ့ဒါနဲ့ taxi သမားကို ပြောပြီးတော့ ဘဲကြီးဆီကို လဈလာခဲ့တယ်။ ကားပေါမြှာကတည်းက ဖုန်းကြိုဆကထြားပြီးသားဆိုတော့ ဘဲကြီးက တံခါးဖြင့ထြားပြီးသား။
“စောကကြောငလြေးတွေ မင်းတို့ ကြှကကြိုကမြယ်။ ကားသမားက ဘာမှမပြောဘူးလား”
“ကြည့်ပြဲ ကြည့်တ်ယလြေ ဘာမှမပြောဘူး”
“ကြည့်လြုပကြှာ ဒီလောကရြုပပြကြန်တော။ ဆောလြေးက ရှှရေုပပြေါကန်လေို့သာ။ မ ရုပပြေါကန်ရင်ေ မင်းဆာကဈပဲ”
“အေးပါဗွာ။ ခငဗြွားအိမထြဲ ဒီနေ့ကော ဝငရြဦးမှာလား”
“ဝင် ဝင်…….”
ဒါနဲ့ကောငမြလေးကို ရှေ့ခန်း ဆိုဖာပေါမြှာ မှီပြီး တငပြေးထားတယ်။ ဘဲကြီးကို မာရှီရယဆြိုငကြ ဝယလြာတဲ့ ဘီယာနဲ့ဝိုငရြယ် ပေးပြီး သိပလြိုကတ်ယ်။ သူနဲ့အဆငပြှတော အဲ့ဒါပဲ။ ဒီဘဲကြီးက စောကြို စိတမြဝငစြားဘူး မူးယဈဆေးတော့ အသစွေဲ။ ဘဲကြီးက မှိတပြှီးတော့ အောကကြိုဆင်းသှားတယ်။
“သောကကြား ကြနကြှီးမာနား (သော့ဘယမြှာ ရှိတယဆြိုတာကို သိတယန်ောြ။)”
သိတာပေါ့။ ခဏခဏ ရောကန်တေဲ့ဟာကို။ စားပြဲရှေ့က ဝှိုကဘြုတကြှီးမှာ ခွိတထြားတာ။
“ဆာယာသောကအြဘန်း မာကာစေး (သိတယကြွေးဇူးပဲ)”
အခွိနသ်ိပမြရဘူး။ စကရြုံကို ပြနရြတော့မှာ ဆိုတော့ ကောငမြလေးကို ကိုထူးဇောကြှီး ဘေးခန်းထဲကို ခေါသ်ှင်းရတယ်။ ဆောလြေးက ဇတကြွိုးလို့ သမှောတောင် ကြောကန်ရတေယ်။
မာရှီဆောင့ရြင် သလေို့ရတယ်။ ခငဗြွားတို့လည်း ကြုံဖူးမှာပါ။ အဲ့ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း ကောငမြလေးကို အရငထြည့ထြားပြီးတော့ ရချိုးမလို့ လုပသ်ေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ အခွိနမြရတာနဲ့ ဘောင်းဘီခွှတပြှီးတော့ ကောငမြလေးကို စိမပြှနပြေေေ ခွှတတ်ော့တာပေါ့ ။
“နှယန်ီ။….”
ပြောလည်းပြော လကကြိုလည်း လှုပကြှည့ရြသေးတယ်။
“အင်းး.. အင်း.. ဟုတ်”
ဒီလောကပြဲ ထွကလြာတယ်။ သိလိုကပြှီ ဒီအနအထေားက လိုးရငအြောမြယ် နှိုကရြငမြသိဘူး။ ဒါနဲ့ ကောငမြလေးအင်ျကြီကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ရငတ်ှခေုနလြိုကတ်ာဗွာ။ ဇာဘောလြီလေးနဲ့ နို့သားလေးတွကေ လွှံထွကန်တယ်ေ။ ဆကခြွှတတ်ယဗြွာ။
ခငဗြွားတို့ကို စာရိုကန်တေော့သာလှယတ်ာ တကယ် လိုးခဲ့တုန်းက ကြောကလြည်းကြောကတ်ယ်။ ရငလြည်းခုနရြတယဗြွာ။ ပြီးတော့ ဘောလြီလေးကို မခွှတခြင် သူဝတထြားတဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီလေးကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ အောကခြံဘောင်းဘီက အဖြူရောငလြေး ပနဒြါတံဆိပလြေးနဲ့ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ စီးနမှောပဲ…။ မို့လိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတအြသားလေး လုံးဝ ရှဲ့ပဲ့နခွင်ေး မရှိဘူး။ အပျိုတဈယောကရြဲ့ စောကဖြုတန်ုနုလေး။
ဒါနဲ့ ကောငမြလေးကို တဈဖကကြို လှနပြှီးတော့ ဘောလြီခွှတလြိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး မအောဘြူး မနိုးသေးဘူး။ ကောငမြလေး ဘောလြီကို ခွှတလြိုကတ်ော့မှ ရငပျိုခုနသ်ှားတယဗြွာ။ အပျိုနို့ခဲလေးကို မှငလြိုကရြတယ်။ အသီးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အခဲလေးပေါ့..။
ဒီကောငမြလေးက ယောကြြားလွာလေး ဆိုတာ ဖြစ်နိုငတ်ယ်။ ဒါနဲ့ နို့လေးကို ကိုငဆြကြည့်လြိုကတ်ော့ အရမ်းနှေးနတယေဗြွာ။ ကောင်းလိုကတ်ာ..။ စောကဖြုတကြို လှနခြလွိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး တွန့သ်ှားတယ်။ မတတန်ိုငဘြူး။ နိုးလည်းနိုးပါစတေော့။
မကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မနိုးသေးဘူး။ ဒါနဲ့ စောကဖြုတလြေးကို ဖြဲပြီးတော့ လကြကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ မှှေးနတောပဲ။ တောတ်ောကြို အဖိုးတနတ်ဲ့ စောကဖြုတ်။
ဆောလြေးက အသားဖြေးတော့ စောကဖြုတလြေးက နီတွတန်တောပဲ။ ကြှနတ်ောလြည်း ဘာပြောကောင်းမလဲ စောကဖြုတလြေးကို ယကတ်ော့တာပေါ့။ ဆောြ စောကမြှှေးလေးတွကအေစ သပရြပမြှုရှိတယ်။ ပြီးတော့ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ဆောလြေးလည်း မသိရအောင် နှုတခြမ်းလေးကို တဈခကြြ စုပလြိုကပြှီးတော့ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးထည့တ်ယ်။ ကောငမြလေး နိုးမယဆြိုတာကို သိတယ်။ ဒီလီးကို သူခံနိုငမြှာ မဟုတဘြူးလေ….။
လိုးရင်းလိုးရင်းနဲ့ ပါကငပြိတလြေးနားရောကတ်ော့ တောင့မြခံနိုငတ်ော့ဘူး ဆောင့ခြပြဈလိုကတ်ယ်။
“အားးးးးးးးးးးး… ကြှတ်……”
“အူး.. အား… ဘာလုပတ်ာလဲ။ ကိုစိုးဦး ဘာလုပတ်ာလဲ။ ဒါ ဘယန်ရောလဲ###@@#e#e”
မတတန်ိုငဘြူး။ လကတ်ှနေဲ့လည်း ကုတတ်ယ် လကသ်ည်းရှညကြှီးတွနေဲ့။ မတကန်ိုငတ်ော့ဘူး ဆကြဆောင့ထြည့လြိုကတ်ယ်။ အပျိုမှေး ပေါကသ်ှားတယဗြွာ။
“ဗစြျ..ဗစြျ..ထုတ်”
တဈခကြတ်ည်းပါပဲ။ ကောင်းလိုကတ်ာ နှေးသှားတယ်။ အတွင်းပိုင်းရောကတ်ော့ ပိုနှေးသှားတယဆြိုတာ ဒါပဲနမှော။ ဒါနဲ့ နောကထြပ် ဆယ့င်ါးခကြလြောက့ြ ဆောင့လြိုကရြတယ်။ ပြီးသှားတယ်။
“ဆင်းပါ မလုပပြါနဲ့တော့ ဆင်းပါ… အီး ဟီး.။။”
“အီး အီး ဟီးးး…”
ငိုနလည်ေး အပိုပဲလေ။ ကောင်းကောင်းကြီးကို လိုးလိုကရြပြီ။ နောကတ်ဈခွီ ထပလြိုးချင်န်ပြေီ။ ကောငမြလေးကို မှောကခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ရုန်းကနန်တယ်ေ။
“မလုပပြါနဲ့ တောင်းပနပြါတယ် နာနပြေီ။ အမရေေ…..”
ဇတပျိုးကို ဖြောင်းခနဲနအေောင် အုပခြပြဈလိုကတ်ယ်။
“မသာမ သချင်ေလြို့လား နင့ကြိုတဈခါလိုးပြီးပြီ။ နောကတ်ဈခါလိုးလို့ လီးဖြစ်သှားမှာမို့လို့လား။ ဒါမလေးရှားနောြ သသှေားမယ်။”
ငှိမကြသွှားတယ်။ ဒါနဲ့ မှောကခြိုင်းပြီးတော့ ဖငကြ နေ လွှိုပြီးတော့ လီးကိုသှင်းတယ်။ ဇိမကြလွိုကတ်ာဗွာ။ တောတ်ောကြို ကြပတ်ယ်။ လေးငါးခကြလြောကြ ဆောင့လြိုကြ၊ နို့သီးလေးကို ကိုငလြိုကြ၊ ဇတပျိုးလေးကို စုပလြိုကန်ဲ့ ကောငမြလေးကတော့ အောကကြနေ ငိုနတေော့တာပဲ။ အဲ့ဒါက ကြှနတ်ော့စြိတကြို ပိုကြှစတယေလြေ။
“ထ ထ နှယန်ီ။ ငါ့လီးကို လာစုပပြေး”
တဈသွူးလေးကိုငပြှီး လီးကိုလာသုတပြေးတယ်။ ပြီးတော့ စုပပြေးရှာတယ်။ ကြှနတ်ောကြ သူ့ခေါင်းကို ကိုငပြှီးတော့ သူ့ပါးစပထြဲကို လီးနဲ့ လိုးတာပေါ့။ သုံးမိနဈလောကပြဲ ကြာတယ်။ လရညတ်ှကေို ဘေးက ကောဇြောပြေါကြို ပန်းထည့လြိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးလည်း ဘေးမှာ ငိုငင်ိုငလြေးနဲ့ ထိုငပြှီးတော့ မှိုငလြိုကြ ငိုလိုကပြေါ့။ သူ့အဈမကို သှားတိုငမြှာ ကြောကလြို့ ကောငမြလေးကို ချောကထြားရတယ်။
“နှယန်ီ”
“ရှင် ကိုစိုးဦး”
“ဒါတွကေို နင့အြဈမကို သှားတိုငရြင် နင့အြဈမလည်း တဈခုလပဖြစ်မယ်။ ငါလည်း ထောငထြဲဝငရြမယ်။ နငလြည်း သမှောနောြ ငါသတမြှာ။ ကြားလား….။ မလေးရှားမှာ တဈယောကသ်တရြင် သုံးထောငပြဲ ပေးရတယ် ကြားလား”
“ဟုတ် ဟုတ် ကြားပါတယ်။ မကြီးကို မပြောရဲပါဘူး။ ကြောကပြါတယ်။”
“ဟုတပြှီ ဒါဆိုရင် ငါလိုးချင်လြို့ ခေါတ်ဲ့အခါတိုင်းလည်း ကဂွီကဂွောင် မလုပန်ဲ့နောြ။ သသှေားမယ် သိလား”
“အင်း”
ဘီလူးခေါင်းဆောင်းရတော့မှာပေါ့…။ ကောငမြလေးကို နောကထြပတ်ဈခွီ ထပလြိုးဖြစ်သေးတယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ ကောငမြလေးလည်း ကောင်းနမှောပဲ။ အပေါကြနလည်ေး ဆောင့ပြေးရှာတယ်။ အပျိုနို့သီးလေးကို ကာကာပြီးတော့ ရှကန်တောပေါ့။ ပြီးတော့ ဘဲကြီးကောဇြောတ်ှနေဲ့ မှေ့ရာတွကေို လွှောပြေးခဲ့တယ်။ သော့ကိုယူခဲ့ပြီးတော့ ပြနလြာခဲ့တယ်။ သူကောင်းနမှောဆိုတော့ စောင့မြနတေော့ဘူး။ သူ့မှာလည်း သော့တဈချောင်း အပိုရှိတယလြေ။
စကရြုံကို အသားတကြ ပြနလြာတယ်။ ကောငမြလေး ပေါငကြှတာကို သူ့အဈမ သိပရြိပမြိမှာ မဟုတဘြူး။ ဒီလက အပထြညတ်ှမွေားတော့ စကရြုံထဲမှာပဲ အခွိနကြုနန်တယ်ေ။ ထူးခွားတာကတော့ ကောငမြလေးကို အပြနခြရီးက ကားပေါမြှာ ခေါင်းကိုကိုငလြိုကတ်ော့ ကောငမြလေးခေါင်းက ကြှနတ်ော့ပြုခုံးပေါကြို အိခနဲ ရောကလြာတာပါပဲ
………………………………………………..
အခန်း ( ၅ )
ပြနလြာကြတာပေါ့ဗွာ။ ကောငမြလေးကို ဝိုကပြှီးတော့ ဒုတကြလည်းနာ.. ကောငမြလေးကလည်း တဈလမ်းလုံး ကြှနတ်ော့ခြါးခညွြးပဲ ဖကပြှီးတော့ ခွှဲလိုကြ ပစ်မထားရဘူးနောြ ပြောလိုကပြေါ့။ အကဲပိုနတောတော့ မဟုတဘြူးဗွ..။ ငိုမဲ့မဲ့လေးနဲ့ဆိုတော့လည်း သနားမိသားဗွာ။
ထားပါလေ။ စကရြုံကို ပြနရြောကတ်ော့ ထငတ်ဲ့အ တိုင်းပါပဲ.. မိန်းမလည်း ပြနမြရောကသ်ေးဘူး။ သူလည်း ကြှနတ်ော့ကြို အတောခြစွတ်ော့ စိတခြရွှာပါတယ်။ ဒါကြောင့လြည်း ကြှနတ်ော့အြတွကြ အသကရြှူချောငန်တောလေ။ မဟုတရြင် လငမြယား ကြဲပေါကပြဲဗွာ။
နောကရြကတ်ှလည်ေး နှယန်ီ့ကို စားချင်သ်ေးတယဗြွာ။ ကောငမြလေး ထပမြွားပေးဦးမလား။ ပေးမယဆြိုရင် ဘယကြိုခေါသ်ှားရမလဲ မသိသေးဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ နောကတ်ဈပတ် စကရြုံပိတရြကြ ရောကလြာပါတယ်။ ကြှနတ်ောရြယ် ကိုဂွိုးကြီးရယ် မာရှီထိုငပြုတန်တေုန်း မိန်းမကလာပြီးတော့ ဂွီလာကတွယ်။
“ယောကြြားရေ မိန်းမ အိုငဖြုန်းလေး ကိုငခြငွလြို့”
“ဘာအမွိုးအစားလဲကြာ နောကဆြုံးပေါလြား။ မင်းကလည်း သူဌေးဆိုကြ ဖမ်းနပြနေပြှီ ပိုကဆြံမရှိပါဘူးဆိုမှ”
(တကယတ်ော့ ကောငမြလေးအတွကြ လကတ်ော့ပဝြယပြေးလိုကလြို့ ပိုကဆြံမရှိတော့တာ)
“အင်းပါ ရီသိပါတယ်။ အခုဟာက ညီမလေးလည်း လိုချင်န်တော။ ရီကောပဲ”
“အေးလေ ဟိုကောငမြလေးကတော့ ထားပါ။ သူ့လစာ ထုတပြှီလေ။ ကိုယတ်ို့မှ လစာမထုတရြသေးတာကို”
“အင်း… ဒါဆိုဘယလြိုလုပမြလဲ။ အသဈလေးဆိုတော့ ကိုငခြငွတ်ာပေါ့လို့”
“ဟုတပြှီလေ ဒါဆိုရင် ကို ဖနလြိုကြဦးမယ်။ ဟုတပြှီလား”
“အဟီးးးးးးး”
ရယပြှီး ထွကသ်ှားတယ်။ ခေါင်းပူသှားတာကကြှနတ်ောြ….။ ဒါနဲ့ အကြံထုတရြပြီ။ ကိုဂွိုးကြီးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြမ်းဂွိုးကြီးနဲ့ လာရယပြှနတယ်ေ။ ပြူနာပဲ သူ့လည်း အားကိုးလို့ရမှာ မဟုတဘြူး။ သူတောင် တဈနေ့ကို ထမင်းတဈနပပြဲ စားပြီး ထိုငစြုနတော။ သူ့အတွကကြ ဒညင်းသီး တဈလုံးလောကရြရင် အဆငပြှနတေော။ ဒါကြောင့လြည်း မနန်ဂွောကြီးက သူ့ကို ဒညင်းသီးခညွြး လှှတကြွှေးပြီး နှပထြားတာလေ။ ဒီအတိုင်းဆိုရငတ်ော့ ကိုတာရာယာကိုလည်း မသှားနိုငတ်ော့ပါဘူး။ ဖားသားလေးများ စားမလားလို့ ကြံစညထြားတာ။
ဖားမတွကေ ဆောကရြမ်း ပုလှကေောင်းတယန်ောြ။ ဖငလြည်း ရှိသင့သ်လောကြ ရှိကြတော့ စားကောင်းသား။ ရှှတွကေတေော့ ရှိပါတယ်။ ရှားတယလြေ။ သူတို့ကိုစားလည်း သူတို့က မလေးရှားမှာ အဈကိုကြီး ကောင်းလားဆိုရင် ကိုယတ်ှကေ မလုံမလဲတွေ ဖြစ်ရတာ။ တဈခါတော့ စားဖူးသား။ မကောင်းပါဘူးဗွာ။ စိတလြည်း ဖီးလအြပြည့ြ မရပါဘူး။ ထားဗွာ။
ဒီနေ့လည်း မာရှီနည်းနည်းပုတပြှီးတော့ မိန်းမကို ဝိုကြဦးမှပဲ။ ပြောမဲ့သာ ပြောရတာ…. တကယဝြိုကခြငွန်တောက ခယမြလေးကိုဗွာ။ ဒီကောငမြလေးက တဈခါလိုးပြီးကတည်းက ဖငတ်ှလည်ေး စိုတကလြာတာ။ ရငသ်ားကြီးကလည်း မောကပြှီးတော့ တကယ် အပျိုကြီးဆိုကြ ဖြစ်လာတာ။ မိန်းမ ဈေးသှားတဲ့အခါတွဆေိုရင် ကောငမြလေးကို အခန်းနားမှာ နို့ညှဈရတာ တဈမွိုး မီးဖိုချောငထြဲမှာ ဆောကဖြုတအြုံလေးကို နှိုကရြတာ တဈဖုံနဲ့ သိပကြောင်း။
အကြိုကဆြုံးကတော့ လကဆြေးဇလုံနားမှာ သူပန်းကနတ်ှေ ဆေးတဲ့အခါကရွင် နောကကြနေ ဖငကြိုကပပြှီး ဂေါ့ကြီးနဲ့ ထောကထြားရတာကို အားအရဆုံးပဲ။ စောကရြမ်း စေးကပန်တောပဲဗွာ။ ကောငမြလေးကို ရှာလိုကတ်ယ်။ သူဘယမြွား ရောကန်ပေါလိမ့ပြေါ့။
“နှယန်ီရေ.. ကောငမြလေး နှယန်ီ။”
မိန်းမ အလုပကြိုသှားတယ်။ ကိုယကြ ညဆိုင်းဆိုတော့ ကောငမြလေးကို တဈခွီလောကတ်ော့ လိုးချင်န်ပြေီ။ သူလည်း အနာကကြန်လေောကပြှီလေ။ ခေါမြကြား အောမြကြားနဲ့ ကောငမြလေး ဘယရြောကန်ပေါလိမ့ြ..။ အသံတွေ ကြားနရတေယ်။ ဘဲကြီး အခန်းထဲကနပြေီးတော့။.
“ဟာ..”
စိတထြဲမှာလည်း ထိတခြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဒီဘဲကြီး အလုပမြသှားဘူးလားဟ။ မလုံမလဲ ဖြစ်နရပြေီ။ ဒါနဲ့ ဘဲကြီးအခန်းကို ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ စိတထြဲမှာ ဒေါသတွေ လုံးခနဲ လှိုကပြှီး တကလြာတယဗြွာ။ ကောငမြလေးက ဘဲကြီးရဲ့ ဗိုကပြေါကြနေ တကဆြောင့ပြေးနတော။ ဆောကဖြုတလြေးကို မည်းသည်းနတောပဲ။ အရညတ်ှေ အရမ်းကို ထွကန်ပြေီ။
ကြှနတ်ောြ ဆကကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။ တောတ်ောြ ရကစြကတ်ဲ့ ဘဲကြီးဗွာ။ ကြှနတ်ောတ်ောင် တဈခါပဲ စားဖူးတဲ့ ကောငမြလေးကို သူလုပရြကတ်ယဗြွာ။ စည်းမထားဘူး။ အထဲကိုဝငပြှီး ဝုန်းပစ်လိုကခြငွတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ ဆကစြောင့ကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။
“နှယန်ီ ကိုယ့ကြို မှုတပြေးပါလားကြာ…”
(တောကြ.. ငါတောင် မလုပခြိုင်းရကဘြူး ဒီဘဲကြီးကြာ)
“အင်းလေ မှုတပြေးမယ်။ တဈရှူးပေး.. တဈရှူးနဲ့သုတပြှီးမှ မှုတပြေးမယ်။ အရညတ်ှေ အရမ်းထွကန်တောလေ။”
“အင်း ရော့…”
ဘဲကြီးက တဈရှူးပေးလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးက တဈရှူးနဲ့ ဘဲကြီးဟာကို သုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကောငမြလေးနှုပခြမ်း လှလှလေးနဲ့ သူ့ဟာကြီးကို ငုံလိုကတ်ယ်။ ဘုရားရေ… ဒီဘဲကြီးဟာက အရငကြထကတ်ောင် ကြီးလာပါပေါ့လား။ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ ဖားမကို ခတွုန်းက ထကတ်ောင် ပိုပြီးတော့ ကြီးလာနပြေီ.။
ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ဟာကြီး။ တင်းနတောပဲ ကိုယတ်ောင် ကြည့်ရြင်းနဲ့ ဖငကြှိမ်းသှားတယ်။ စားပေဦးတော့ ဘဲကြီးရာ ခငဗြွားကံပေါ့။ ကောငမြလေးကလည်း ဒီလိုအညာသားကြီးကို ဘာသှားကြိုကမြှန်းလည်း မသိဘူးဗွာ။ ကောင်းကောင်းကို ပေးနတေော့တာ။
“အားအား ကောင်းလာပြီ နှယရြေ… အားးးးးးး”
“ပြီးတော့မယ် ဆကမြှုတထြား အထဲမှာ ပြီးမှာနောြ မထုတလြိုကန်ဲ့”
“အင်း.. ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
“ဗွဈ..”
ပြောလို့တောင် မဆုံးသေးဘူး။ ဘဲကြီး ဆန့င်င် ဆန့င်င် ဖြစ်သှားတယ်။ အသကင်ငန်တောတော့ မဟုတလြောကဘြူး။ ပြီးသှားတာဗွ။ စောကဖြာသညမြလေးကလည်း သုတရြညတ်ှကေို ပြီးတဲ့အထိခံပြီးတော့ ဘေးကို ထွေးထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကောင်းကြာ ဇိမပြဲ ခံစားစမ်း ဘဲကြီး.. ကောင်းစားစမ်း။ စိတထြဲကတော့ အရမ်းကို ဒေါသထွကပြမေဲ့ ကောငမြလေးက သဘောတူတာဆိုတော့ ဘာမှမလုပန်ိုငတ်ော့ဘူးလေ။
“နှယရြေ နောကတ်ဈခွီလောကြ လိုးကြရအောငလြေ။”
“ကိုကြီးသဘောလေ လိုးချင်သ်လောကသ်ာလိုး။ ဒီနေ့ ကိုစိုးဦးလည်း အလုပသ်ှားတယ်။ မရီလည်း မရှိဘူးဆိုတော့ အေးဆေးပဲ။ တဈနကေုန် ဗငွြးလို့ရတယလြေ။”
(ဆောကကြောငမြလေး ငါအလုပသ်ှားတယ် ထငန်တောကိုး…..)
“ဒါဆိုရငလြည်း ဖငကြုန်းပေးလနေောြ။ ဖငလြေးကို ထောငပြှီးတော့ လိုးချင်တ်ယ်။ ဖငတ်ဈခါမှ မလိုးဖူးသေးဘူး။”
“အန်… ဖငမြလိုးဖူးသေးဘူးဆိုတော့ အဖုတတ်ှကေိုတော့ လိုးဖူးတယပြေါ့။ ပြောတော့ နှယ့ကြို အရငဆြုံး လုပဖြူးတာဆို ပေါပြှီ…။”
“မဟုတပြါဘူးကြာ အဖုတကြို လိုးဖူးတာလည်း မင်းနဲ့မှ ပထမဆုံးပါ။”
အောြ ပြောလိုကခြငွတ်ယ်။ ချောငကြဈကို တဈလ တဈခါမှ မသှားရရင် လီးရာဇဝငရြိုင်းတယဆြို။ ရိုးရာပကြရြင် နတကြိုငမြယဆြို……. ပြောပြလိုကခြငွတ်ယ်။ အားလုံးကြားအောင် ဒီဘဲကြီး အညာသားလို့ မပြောရဘူး။ အညာတောတ်ောကြို သနန်တော။
“အင်းပါ ဖငကြုန်းပေးမယ် အတင်းဆောင့ြ မလိုးရဘူးနောြ။”
“မလိုးပါဘူး စိမပြှီးလိုးမှာပါ။”
ကောငမြလေးက ဖငကြို ထောငပြေးလိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ တဈခါပဲ လိုးပေးထားတဲ့ စောကဖြုတလြေးကတော့ အရမ်းကိုစိပြီးတော့ လှနတေုန်းပဲ။ အမှှေးတွကလေည်း လှလိုကတ်ာ… စင်းနတောပဲ။ သူ့ဆီးခုံကလည်း လုံးဝကို ပြောစရာမရှိဘူးဗွာ။ ဖငသ်ား နီနီလေးရဲ့ အဆုံး စအိုဝလေးကတော့ ရငခြုနစြရာပါ။ ကြှနတ်ောတ်ောင် သူ့ဖငလြေးကို အားရအောင် မလုပဖြူးသေးဘူး။ ဖငလြေးက စိနတောပဲ ရဲရဲလေးရယ်။
ဘဲကြီးက ဆောလြေး ဖငပြေါကလြေးကို စုပပြေးနတယ်ေ။ သစမြေးဗွာ။ ရှံစရာတောင် ကောင်းသေးတယ်။ ကိုယကြတော့ ဒါမွိုးမလုပပြေးနိုင်။ ဒါကြောင့မြွား ဘဲကြီးကို ခိုကသ်ှားတာများလား။ နောကထြပ် ဆောကဖြုတလြေးကို ထပပြှီးတော့ လကြပြေးတယ်။ ကောငမြလေးက ခုနက ရဆေေးထားတာဆိုတော့ လကြကြောင်းပေါ့ဗွာ။ ဝင်းနတောပဲ။
စောကဖြုတအြတွင်းသားလေးတွကေ ဘဲကြီးက လကြလြိုကြ ဖငပြေါကလြေးကို ကလိလိုကန်ဲ့ဆိုတော့ ကောငမြလေးက မခံနိုငတ်ော့ပဲ ဘဲကြီးဟာကို လှမ်းကိုငပြှီးတော့ သူ့အပေါကဝြကို လှမ်းထည့န်တော မကြန်ှာလေးကိုမော့လို့….
“အား အဟ အဟဟဟ ကောင်းလိုကတ်ာ”
” လိုးပါတော့ ဖငကြိုလည်း လိုးပါတော့ ကောင်းနပြေီ။ တောင်းပနပြါတယ် လိုးတော့လေ”
ကောငမြလေး ပါးစပကြ စောကတ်ဈလှဲတွေ ထွကလြာတဲ့အထိ ဘဲကြီးက မှုတလြိုကြ နှိုကလြိုကြ လုပန်တော အရမ်းကို ကောင်းနတေဲ့ပုံစံပဲ။ စောကရြမ်းကို လန်းနပြေီ။ ဘဲကြီးက သူ့လီးကို သူဆှပြီးတော့ ကောငမြလေး စောကဖြုတထြဲကို လီးထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ တဈခကြခြငွြး လိုးသှင်းနတယ်ေ။
“အား”
“ဗွဈ ထုတ် ဗှကျ ဗှကျ…”
အသံတွကေို ဒီဘကခြန်းကနတေောင် ကြားနရတေယဗြွာ။ ဒီအခွိန် စကရြုံထဲက လူတွလည်ေး ဒီကိုမလာကြသလို ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း မရှိမှန်းသိတော့ စောကရြမ်းကို လိုးကောင်းပေါ့ဗွာ။ အသံကြီးတွကေို အောငလြို့။ ဒါနဲ့ပဲ ကြှနတ်ောအြရမ်းခိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေးကို ဖငတ်ဈပြန် ခေါင်းတဈပြန် လိုးနတေော့တာပေါ့ဗွာ။
အခကြန်ှဈဆယကြွောလြောကလြည်း ရောကရြော ကောငမြလေးဖငကြို ခွကပြှီးတော့ ထောငပြဈလိုကတ်ယ်။ သိလိုကပြှီ နှယန်ီအရမ်းကို ကောင်းနပြေီဆိုတာကိုလေ။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ။ ဖငကြှီးခွကန်တောကို မှငရြတော့ အရမ်းကို ဖီးလတ်ကသ်ှားတယ်။ ကြှနတ်ောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ဒါနဲ့ အမှနပြှီးပါစလေို့ ဆုတောင်းပြီး စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးက တဈခွီပြီးခါနီးမို့လို့ထငတ်ယ်။ စောကဖြုတလြေးက ရှုံ့တွတွလေး ဖြစ်လာတယ်။
“အ…အဟ..အ ကောင်းနပြေီ မှနမြှနလြုပတ်ော့လေ ကောင်းနပြေီ”
“အင်းပါ ပြီးတော့မှာပါ ခဏစောင့ြ ဒီမှာလည်း ပြီးတော့မယ် ခဏစောင့န်ောြ”
“အင်းးး လုပ် လုပပြှီးပြီ မရတော့ဘူး ပြီးပြီ…. အားးးးးးးးး”
ကောင်းမလေး ခါးကိုကော့တကပြှီး ပြီးသှားတယ်။ ဘဲကြီးလည်း ပြီးသှားပြီထငတ်ယ်။ အရညတ်ှကေို သားအိမထြဲကိုပဲ ပန်းထည့လြိုကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ။ အရမ်းကို ရှှဲနတေော့မှာပဲ။ ကောငမြလေးကတော့ ခေါင်းအုံးပေါကြို လကန်ှဈဖကလြုံး ထောကပြှီးတော့ ကသွှားတာပဲ။ အရမ်းကို ကောင်းနတေဲ့ပုံပဲ။ ဘဲကြီးလည်း ဖငလြိုးမလို့ဟာကိုတောင် မေ့သှားပုံပဲ။ ကောငမြလေးက ဘဲကြီးကို မကြမြှေးလေးနဲ့ ကြည့်ပြှီးတော့
“ကိုကြီး သမီး ရသှေားဆေးလိုကျဦးမယ်”
“အင်း သှားဆေးလေ ညလေး။”
တွေ့ပြီ။ ကောငမြလေး ရဆေေးရင် ရချိုးခန်းက ကြှနတ်ောတ်ို့ ဖကမြှာလေ။ ကြှနတ်ောြ ရချိုးခန်းက စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး ဝငလြာတယ်။ ကြှနတ်ောကြ တံခါးရှကန်ားမှာ ခိုပြီးတော့ ရပန်လေိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး ပေါငကြှကြနဲ့ ဝငလြာတယ်။
ဒေါသဖြစ်စိတရြော နှမှောတဲ့စိတရြော ရောပြီးတော့ ကောငမြလေးကို တဈခုခုလုပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးက မီးဖြင့ပြှီး ဝငလြာတဲ့အခွိန် ကောငမြလေး ပါးစပကြို လှမ်းပိတလြိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး အောတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ အသံမထွကသ်ှားဘူး။
ကောငမြလေး မကြလြုံး အဝိုင်းလေးနဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ။ သူလည်း သိသှားပြီလေ။ ဒီနေ့ သူတို့လိုးနတောကို ကြှနတ်ောမြှငသ်ှားပြီဆိုတာကို။ ကြှနတ်ောကြ သူ့ပါးစပကြို ပိတထြားရင်း တိုးတိုးနဖေို့ လကပြှလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ငှှိမ့တ်ယလြေ။
“နှယန်ီ ဘာဖြစ်လို့ သူနဲ့သှားအိပတ်ာတုန်း။ နငတ်ို့ဖြစ်နကြတော ကြာပြီလား။ ဘယန်ှခါလောကြ ရှိပြီလဲ ငါ့ကိုပြောစမ်း”
“လေး လေး လေးခါလောကတ်ော့ ရှိပါပြီ”
“ဘာ လေးခါတောငရြှိပြီ ဟုတလြား။ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ နငကြားပေါမြှာပြောတော့ အပြောမြကြံပါနဲ့ဆို ငါ့ကိုခစွတ်ယဆြို”
“အီးးးးးဟီးးး အီး အဈကိုကြီးရယ်”
ကောငမြလေးက အကယွကြှီး ငိုမလို့ လုပတ်ယ်။
“ဟာ မငိုနဲ့လေ ဟိုလူ ကြားသှားမယ်။ ပြောလေ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုသှားကုန်းတာလဲ။ သူက နင့ကြိုယူမှာ မို့လို့လား”
“သူမယူဘူးဆိုတာကို နှယန်ီ သိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဒါက မနနေိုငလြို့ ဖြစ်သှားတာပါ။ သူ့ကိုလည်း ဘာမှသှားမလုပပြါနဲ့နောြ။ သူက ရည်းစားစကားပြောရင်းနဲ့ နှယန်ီ့ကို နှယ်….”
စကားသံ ထွကမြလာတော့ဘူး ။ ဒေါသတွကြေီးတကသ်ှားတယ်၊
“ပြောစမ်း နင့ကြိုသူက မုဒိမ်းကငွ့လြိုကလြို့လား….”
“မဟုတ် မမမ မဟုတပြါဘူး။ သူက နှယန်ီ့စောကဖြုတကြို မှုတတ်ယ်။ လွှာနဲ့ယကတ်ယ်။ ပြီးတော့ နှယန်ီ့ဖငကြိုလည်း လွှာနဲ့ယကတ်ယ်။ မခံနိုငတ်ော့လို့ အဖြပေေးမဲ့ ညမှာတင် လိုးဖြစ်သှားရင်းနဲ့။ ကိုကြီးနဲ့လည်း ဆကလြုပလြို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့ြ သူ့နဲ့ပဲ ဒီလိုနဖြစ်ေသှားတာပါ။.”
“ဘာနဖြစ်ေသှားတာလဲ လိုးဖြစ်သှားတယ် ပြောစမ်းပါ။ ငါလည်း နင့ကြို မှုတပြေးနိုငပြါတယဟြာ.. လကြပြေးနိုငပြါတယ်။”
“ဒါပမေဲ့ ကိုကြီးရယ်။ ကိုကြီးတို့ အိမထြောငရြေးကို မဖကြဆြီးချင်ပြါဘူး။ ဒါကြောင့ပြါ။”
“တိတစြမ်း နှယန်ီ တောတ်ော့ဟာ နငအြခု ဟိုဘကလြှည့စြမ်း”
“ဘာ ဘာလုပမြလို့လဲ ကိုစိုးဦး”
“လှည့စြမ်းဟာ”
ပြောရင်းဆိုရင်းပဲ ကြှနတ်ောသ်ူ့ကို အတင်း ဟိုဘကလြှည့ခြိုင်းပြီးတော့ သူ့ဖငကြို လီးအစိမ်းလိုကြ ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ အညာသားဘဲကြီးနဲ့ လိုးတုန်းက ထွကခြဲ့တဲ့ ဆောကရြညတ်ှနေဲ့ဆိုတော့ အရမ်းခွှဲနတယေလြေ။ အရမ်းကို မှနလြှန်းတယ်။ လီးဝငသ်ှားတာ။
“အ. အအ…မလုပ်……….နာနာ အားးးးးး”
“မလုပပြါနဲ့ နာတယ် အအအအ နာတယလြို့ အား”
ကောငမြလေးက အောတ်ာနဲ့ သူ့ပါးစပကြို လကန်ဲ့ လှမ်းပိတပြှီးတော့ အတင်းဆောင့လြိုးတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ ပါးစပကြလည်း
“မှတထြား နှယန်ီ။ နငတ်ို့မိန်းမတွကေ လကဖြကတ်ှလေိုပဲ။ ဘယလြောကပြဲ နှပထြားနှပထြား အစာပလာ မပါရင် စားမကောင်းဘူး။ ဆီများများ မထည့ပြှနရြငလြည်း စားမကောင်းဘူး။ ငရုပသ်ီးလေးလည်း ပါလိုကရြသေး။ ကြကသ်ှနဖြှူလေးလည်း ထည့ပြါမှ စားကောင်းတဲ့ ဟာမွိုးတွေ။ တွေ့လား နင့ဖြငပြေါကလြေးကို ငါလိုးနတော။ အဲ့ဒါကို ဖငစြိမ်းစားတယလြို့ ခေါတ်ယ်။ မှတထြား ဆီမပါ ပြားမပါ လိုးနည်းပဲ။ နငတ်ို့မိန်းမတွကေ ဒီလိုမွိုး လကဖြကကြို မနှပပြဲ စားတကတ်ဲ့ သူတွဆေိုရင် သိပမြုန်းကြတယလြား။ ရော့ဟာ ရော့ဟာ။”
ကြှနတ်ောလြည်း အငှှိုးတကြီးပြောရင်း လိုးရင်းနဲ့ကောငမြလေး နို့ကိုညှဈလိုကြ ဖငသ်ားကြီးကိုညှဈလိုကန်ဲ့ လုပလြိုကတ်ာ ကောငမြလေး အတင်းရုန်းတော့တာပေါ့။ မရဘူးလေ ခွုပပြှီးလိုးတာ ဆိုတော့အရမ်းကို နာနမှော သိတယ်။ စောကမြှငကြပလြို့ ဒီတိုင်းကို လိုးပစ်လိုကတ်ာ။ အခကြလြေးဆယ် ကြောတ်ယ်။
နောကတ်ော့ တောင့မြခံနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ အရမ်းကောင်းလှန်းနတောနဲ့ ကောငမြလေးကို ခါးကိုသိုင်းဖကပြှီး လရညတ်ှကေို သူ့စအိုလေးထဲကို ပန်းထည့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး ငိုလိုကတ်ာဆိုတာကို ပြောမနနေဲ့တော့။ ပြီးလည်းပြီးရော အပြငဘြကကြို ထွကပြှေးသှားပါလရေောဗွာ။
ဘဲကြီးဆီသှားတယထြငတ်ာ မဟုတဘြူးဗွာ။ စကရြုံအပြငဘြကကြို သှားတာ။ ခေါင်းကြီးသှားတယ်။ ဘယမြွားသှားပါလိမ့ပြေါ့။ မိန်းမပြနလြာတဲ့အထိ သူပြနမြလာဘူး။ သနားလည်း သနားတယ်။ ပြီးတော့ စိတလြည်းပူတယ်။ ဟိုဘကခြန်းက အညာသားကတော့ ဆောလြေးကို မသိမသာလေး လာခကြတ်ယ်။
ကြှနတ်ောလြည်း အလိုကအြထိုကလြေး နတေော့ သူလည်း မသိပါဘူး။ မိန်းမကတော့ ပူတာပေါ့။ ဖုန်းတွဘောတွေ ဆကတ်ယ်။
နောကလြေးရကလြောကန်တေော့ မှနမြာနိုငင်ံ ပြနရြောကပြှီတဲ့။ တဈနှစ်လောကြ သီလရှငဝြတမြယလြို့ ပြောတယတ်ဲ့။ ယောကြြားလည်း မယူတော့ဘူးတဲ့။ မလေးရှားကနေ ဘာလို့မပြောပဲ ပြနပြှေးတာလဲလို့မိန်းမက မေးတော့ ပငွြးလို့တဲ့ မနချင်ေတ်ော့လို့တဲ့။ ပြောပြီးပြနရြင် ခွင့မြပြုမှာ စိုးလို့တဲ့ဗွာ။
သနားစရာလည်းကောင်းသလို စာနာမိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကိုယကြ ဒေါသနဲ့ လုပခြဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ မရတော့ဘူးပေါ့ဗွာ။ သူဘာလို့ ပြနပြှေးသှားသလဲဆိုတာကို ကြှနတ်ောန်ဲ့ ကောငမြလေးပဲ သိလောကမြယဗြွာ။ ထားလိုကပြါလေ။ မလေးရှားက တဈခန်းရပ် ပြဇာတလြေးပေါ့။
ဘဝဆိုတာက တဈယောကအြတွကြ တဈယောကကြ မှတတ်ိုငတ်ှလေိုပါပဲ…။ တွေ့ဆုံ ကြုံကြဲပေါ့။ သူနှပထြားတဲ့ လကဖြကလြေးကို ကြှနတ်ောြ အစာပလာမပါပဲ စားမိလိုကတ်ာကိုတော့ တဈအုံ့နှေးနှေးဗွာ။
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – ဇီဝဇိုး