အောစာအုပ်

ပန်းတိုင်း မှှေးသလို နမ်းတိုင်း နှေးစသတေည်း

“သူရရေ…. ဦးလေးဦးအောငလြှက အိမလြာခဲ့ပါဦးတဲ့”

လိမျမောခြှင်းတွကေို တဲဆီသယပျို့နတေဲ့ နရောမှာ ကြီးကြပန်တေဲ့ ကနွောြ။ ရှာထဲကပြနလြာတဲ့ ရဲကို ရဲ့ စကားသံကြောင့ြ

“ဟာကြာ ဒီမှာ ကားတငဖြို့ ခွင်းမပြည့ရြသေးတဲ့ကြားထဲ။ ရဲကို ဘာအတွကတ်ဲ့လဲ”

“အာ့တော့ မသိဘူးကြ။ ဒါပမေဲ့ မှို့ကဧည့သ်ညတ်ှတေော့ ရောကန်တောတွေ့တယ်။ ဪ နောကပြှီး မှာလိုကသ်ေးတယ်။ ခေါငသ်ီးလဲ ယူလာပေးဦးတဲ့”

ခေါငသ်ီးဆိုတာက လိမျမောသ်ီးထဲမှာ အလုံးကြီးကြီး အပြဈအနာအဆာ ကင်းတာကို ခေါတ်ယ်။ လိမျမောသ်ီးမှာ အမွိုးအစားခွဲပုံက စောစောက ပြောသလို နံပါတတ်ဈက ခေါငသ်ီး။ နံပါတန်ှဈက အဲ့ထကြ တဆင့န်ိမ့တ်ဲ့ ကြီးသီး။ နံပါတသ်ုံးက နောကတ်ဈဆင့န်ိမ့ြ လတသ်ီး။ အဲ့အောကကြိုတော့ သောင်းပြောင်းလို့ခေါတ်ဲ့ အညံ့စားပေါ့။

ကနွော့န်ာမညကြ သူရဇောြ ပါ။ အသကကြ ၂၄ နှစ် အမမေုဆိုးမနဲ့ သားအမိနှစ်ယောကြ။ ကနွော့ရြဲ့ ပညာရေးကတော့ ဆယတ်န်းကပြှီး ဆကမြတကတ်ော့ဘဲ ဦးအောငလြှရဲ့ စိုကပြွိုးရေးခွံထဲ အလုပဝြငတ်ာ အခုဆိုရင် မကြန်ှာလှဲရတဲ့ လူယုံအဆင့ကြို ရယူနိုငခြဲ့ပါပြီ။ ကနွော့အြမကလေည်း အခုမှအသကြ ၄၄ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတော့ တောသူတောငသ်ားပီပီ လုပန်ိုငကြိုငန်ိုငသ်ေးတော့ ခွံထဲမှာ နေ့စားလူငှါးလိုလို့ခေါရြင် အပိုဝငင်ှရတေယဆြိုပြီး ဝငလြုပတ်ယ်။ မလုပဖြို့ပြောတော့

“သားရယ် ဝငင်ှပေိုတော့ အမေဥပုသစြောင့ရြင် ပိုလှူရတာပေါ့”

အမေ့ရဲ့ ဆငခြှကလေည်း ကုသိုလရြေးမို့ ကနွောြ မလှနဆြနန်ိုငပြှနဘြူးလေ။ ကနွော့အြလုပရြှင် ဦးအောငလြှကလည်း သမီးတဈဦးတည်း မှေးထားတာ နှင်းနှင်းခိုင် တဲ့။ ကနွောြ သူတို့ဆီ အလုပဝြငတ်ုန်းက အဲ့ကောငမြလေးက ၁၁ နှစ်သမီး ငါးတန်းကြောင်းသူဘဲ ရှိသေးတာ။ ကနွော့ကြိုလည်း ဥတဈလုံး တဈကောငကြှှကခြငွြးမို့ အခငပျိုကာ မောငန်ှမရင်းလိုပါ။ သူ့အမေ ဒေါကြှီးအေးပြင့ကြလည်း ကနွော့ကြို သူ့သားအရင်းလိုပါဘဲ။

အခုလဲ အမှာတောရြှိတာနဲ့ ကမန်းကတမ်း ရချိုးလိုကရြတယ်။ ရချိုးတုန်း အောငမြိုး ကို ခေါငသ်ီးလှလှတွေ ကြှတကြွှတအြိတတ်ဈလုံး ထည့ခြိုင်းလိုကရြတယ်။ ရချိုးပြီး ဂငွြးဘောင်းဘီအပြာရောင် ကောကစြှပလြိုကတ်ယ်။ အပေါကြ စပိုစ့ရြှပခြဲရောငန်ဲ့ အဲ့ပေါကြ ဂငွြးဂွာကင် ထပဝြတလြိုကတ်ယ်။ ညနစေောင်းပြီမို့ အအေးဓာတဝြငလြာပြီမို့ သိုးမှှေးခေါင်းစွပ် နီရဲရဲလေးကို စွပလြိုကပြှီး

“အမရေေ သားဦးလေးခေါလြို့ ရှာထဲ သှားလိုကြဦးမယ်။ အမဆောရင် ထမင်းစားနှင့န်ောြ။”

ဒီလိုအသီးခူးတဲ့ရာသီဆို ကနွောတ်ို့ လုပသ်ားတွကေ ခွံထဲမှာတဲတွနေဲ့ လာနကြတေယလြေ။ အသီးလှောငတ်ဲ့ ဂိုဒေါငတ်ှေ မှေဩဇာ ပိုးသတဆြေး ဆေးဖနွြးကိရိယာ လကသ်ုံးကိရိယာတွေ သိုလှောငတ်ဲ့ အဆောကအြဦးတွနေဲ့ ခွံဆိုပမေဲ့ စညကြားပါတယ်။ကနွောကြငွလြညရြာ ကမျဘာငယလြေးနဲ့ ကနွောြ အဆငကြိုပြလေို့။

အမေ့ကို အမှာစကားပြောပြီး အောငမြိုး ထည့ပြေးတဲ့ လိမျမောသ်ီးအိတလြေးဆှဲပြီး ရှာဆီထွကလြာလိုကပြါတယ်။ အိမဝြင်းထဲ ဝငလြိုကတ်ာနဲ့

“ကိုကြီးလာပြီ ကိုကြီးလာပြီ”

ကလေးငယလြို ပြေးလာပြီး လကမြောင်းကိုဖကပြှီး ပြောနတေဲ့ နှင်းခိုငကြို

“အခုမှလာမဖားနဲ့ ရော့ ဒီမှာယူလာတယ်”

ဆိုပြီး လကထြဲက အိတကြို ပေးလိုကတ်ယ်။

“ဖားစရာလား ကိုယ့အြဈကိုမို့ဘဲဟာ။ ပြောလေ ညီမလေးကို မလှမ်းဘူးလား။ ညီမလေးကတော့ လှမ်းလိုကရြတာ”

“လှမ်းပါ့ဗွာ မလှမ်းဘဲနမလေား ဒီညီမလေးတဈယောကဘြဲ ရှိတာကို”

“တကယန်ောြ ကိုကြီး”

“ဆယကြယဗြွာ ဆယကြယ်”

“ဟေးး ဒါမှဒို့ကိုကြီး”

တကျကသိုလကြွောင်းသူသာဖြစ်နတော ကလေးစိတဘြဲ ရှိသေးတဲ့ နှင်းနှင်းခိုငကြိုကြည့်လြို့ ကနွောြ ကြညန်ူးနမေိတယ်။

“ဟဲ့ သမီးအဈကို့ကို အိမထြဲရောကပြါစေဦး။ တခါထဲ ခွှဲနတော ဧည့သ်ညတ်ောင် အားမနာဘူး”

ဦးလေးဦးအောငလြှ စကားကြားမှ လွှာလေးထုတ် ခေါင်းလေးပုပြတာကိုက အပြဈကင်းတဲ့ ကလေးလေးလိုပါလားကြယ်။

“လာ လာ မောငသ်ူရ ”

လို့ ခေါတ်ာကြောင့ြ အောကထြပကြ ဧည့ခြန်း ထိုငခြုံမှာ ဝငထြိုငလြိုကပြါတယ်။

“အသီးခူးတာရော ဘယလြိုအခွအနေရှေိလဲ။”

” ဟုတကြဲ့ လိုတဲ့အရအတွေကြ ပြည့ခြါနီးပါပြီ။ မနကဖြှနဆြိုရင် ရပြီ ဦးလေး။ ကားက သနဘြကခြါမှ တငမြှာ မဟုတလြား”

“အေး ဟုတတ်ယ် အခုဟာက အသီးကိဈစ မဟုတဘြူး။ မင်းညီမ ကြောင်းပိတလြို့ အိမအြပြန် လိုကလြညတ်ဲ့ သူ့သူငယခြငွြးကို ခွံဗဟုသုတလေးတွရအေောင် မင်းကိုတာဝနပြေးမလို့”

အဲ့တော့မှ ဧည့ခြန်းက ထိုငခြုံမှာ ထိုငန်တေဲ့ အသားညိုညို နဲ့ ခပပြှည့ပြှည့ြ ကောငမြလေးတဈယောကကြို သတိထားမိလိုကပြါတယ်။

“ကိုကြီး ဒါညီမလေးသူငယခြငွြး ခငစြန်ဒာတဲ့”

“အောြ ဟုတကြဲ့ ကနွောကြ သူရဇောပြါ”

ကိုယ့ထြကင်ယသ်ောင်ှားလဲ အလုပရြှငရြဲ့ ဧည့သ်ညမြို့ တလေးတစားဘဲ ပြောလိုကတ်ော့ ပြုံးပြီး

“ဟုတကြဲ့ ရှင့ြ”

တဲ့။ ပြုံးလိုကမြှ ညာဘကအြပေါြ သှားတကကြလေးက သူ့အလှကို ပိုပြည့စြုံအောင် ဖြည့ပြေးလိုကသ်လိုဘဲ။

“ဦးလေး ကနွောြ ဘာလုပပြေးရမလဲ”

“အထူးတော့ မဟုတပြါဘူးကြာ။ မနကဖြှန် ခွံထဲလာတဲ့အခါ သူတို့သိချင်တ်ာလေးတွကေို မင်းက ရှင်းပြပေးရုံပါ”

“အောြ ဒါလား ရပါတယ် ဦးလေး။ ကနွောြ တတန်ိုငသ်မွှ ပြောပြ ရှင်းပြလိုကပြါ့မယ်”

“အေး အေး သမီးရေ ညီးအဈကိုပါ တဈခါထဲ ထမင်းစားရအောင် ထမင်းပြဲပြငတ်ော့”

“ဟာ နပေါစေ ဦးလေး ဧည့သ်ညသ်ာ ကြှေးပါ”

” ဟ သူရ့ရ ဧည့သ်ညန်ဲ့မို့ ပိုရင်းသှားအောငလြို့ဟ။ တဈခါတည်းသာ စားသှားတော့”

ကနွောလြည်း မငှင်းသာတော့ဘဲ ညစာကို ဦးလေးတို့ မိသားစုနဲ့ ခငစြန်ဒာတို့နဲ့အတူ စားလိုကရြတယ်။ ဦးလေးအိမကြတော့ ကနွောကြ မကြာခဏ ဝငစြားနကြပေါ ။ ထမင်းစားပြီး ရနှေေးသောကရြင်း စကားပြော။ နောကြ နှင်းခိုငကြ အမေ့အတွကြ ဝယလြာပေးတဲ့ ဆေးမှဈစုံ ကနွော့အြတွကကြ လွှာထိုးဦးထုပ်။

ဪ ပြောစရာ ကနွသ်ှားတယ် နှင်းနှင်းခိုငကြ ဆယတ်န်းအောငတ်ော့ တကျကသိုလတ်ကတ်ော့ စီးပြားရေးယူတာမို့ မိတ်ထီလာမှာ သှားတကရြတာ။ အခုကြောင်းပိတတ်ော့ ရှှဘေိုသူ ခငစြန်ဒာက ရှမ်းပြညကြို မရောကဘြူးလို့ ဒသန်ေတရ ဗဟုသုတရအောငဆြိုပြီး လိုကလြညတ်ာ။ ညနည်းနည်း နကလြာပြီမို့ အားလုံးနှုတဆြကပြှီးပြနတ်ော့ နှင်းခိုငကြ အိမခြှံဝထိ လိုကပျို့ပေးရင်း

“ကိုကြီး မနကကြှရင် သဈခွပန်း ခူးပေးရမယန်ောြ”

“အေးပါကြာ။ သှား အိမထြဲဝငတ်ော့ အပြငမြှာ အေးနပြေီ”

“ဟုတ်”

ဆိုပြီး အိမထြဲပြေးဝငသ်ှားတဲ့ နှင်းခိုင် ကိုယလြုံးလေးကို ကြည့်ရြင်း လပေူတဈခကြြ မှုတထြုတလြိုကမြိတယ်။

“ဟူးးး”

………………………………………………..

မနကအြစော အမကြေောပြေးတဲ့ ထမင်းကြောန်ဲ့ လကဘြကရြညသ်ောကပြှီး မနေ့က ခူးလကစြ အပငတ်ှကေို လိုကပြှီး ကြည့်န်တေုန်း

“ကိုကြီး ကိုကြီး”

လို့ ခေါသ်ံနဲ့အတူ ကနွောရြှိရာ ပြေးလာတဲ့ နှင်းခိုငလြေးကို တွေ့လိုကရြလို့

” ဟဲ့ မပြေးနဲ့လေ ငုတတ်ှဘောတွနေဲ့ ခလုတတ်ိုကန်မယ်ေ”

ကနွောကြသာ ဟန့န်တော သူကတော့ အနားတောင် ရောကလြာပြီ။ ဆောင်းနံနကမြို့ နှင်းခိုငပြါးစပကြ အာငှေ့တွကေ အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း တထောင်းထောင်း ထလို့ပေါ့။

“ညီမလေး သူငယခြငွြးရော”

“ပါတယလြေ ကိုကြီး တဲမှာ လိမျမောသ်ီးတွေ ရှေးနတော ကြည့်န်ခေဲ့တယ်”

“ဪ”

“မဪနဲ့ ဘယမြှာလဲ ညီမလေးအတွကြ သဈခွပန်း”

“အမလေး ရှိပါတယ် ပန်းသရဲမရယ် လာ လာ”

“ခိခိ အာ့ကြောင့ြ ကိုကြီးကို ခစွတ်ာ”

သူက ပေါ့ပေါ့လေး ပြောလိုကပြမေဲ့ ကနွောြ့ရငမြှာတော့ ဖိုကနဲ့ ခံစားလိုကရြတယ်။ ငယင်ယကြတည်းက အတူနလောပမယေ့ြ အခုတော့ သူလေးက တကျကသိုလကြွောင်းသူ ဖြစ်နပြေီ။ ၁၈ နှစ် ဆိုတဲ့ အရအတွေကန်ဲ့ လိုကဖြကမြဲ့ အရညအြချင်ြးတွကလေည်း ကြည့်ြဦး။

ဂငွြးဘောင်းဘီအောကကြ အပြငရြုန်းထွကန်တေဲ့ တငသ်ားတွကေ မှငသ်ူ ရငခြုနစြရာ၊ သေးကဉွတ်ဲ့ ခါးအထကကြ ရငသ်ားမှတကြ သားကောင်းမိခင် ပီပီသသ၊ တောငပြေါသ်ူမို့ အသားဖြူသလို နီရောငသ်န်းတဲ့ ပါးမို့မို့ နှာတံပေါပြေါလြေးအောကကြ နှင်းဆီငုံပုံတူ နှုတခြမ်းလေး။ အရာရာက မိန်းမချောတဈယောကမြှာ ရှိအပတ်ဲ့ ကြနအြငလြကျခဏာတွနေဲ့။ အဲ့တော့လဲ ပုရိသနှယဝြင် ကနွောဟြာ အာသဝေါ မကုန်းခမ်းသေးသမို့ ရငဖြိုမိတာ အပြဈလား။ နှင်းခိုငကြ ကနွော့လြကကြို ဆှဲကိုငလြိုကလြာတော့ သူလကကြလေး အေးစကန်တောမို့

“ဟယ် ညီမလေးလကတ်ှေ အေးနတောဘဲ မီးကငမြယတ်ော့ မရှိဘူး ကိုကြီးနား တန်းလာရသလား။”

“ဟီးးး ပန်းလိုချင်တ်ာကို ကိုကြီးရဲ့”

“အေးပါ မနိုငစြိနလြေး”

ဆိုတော့ လွှာလေးထုတ် ပုခုံးလေးကြုံ့ ခေါင်းလေးပုပြရော။ အဲ့ဒါက နှင်းခိုငလြေးရဲ့ ခစွစြရာ မူပိုငတ်ံဆိပ်။ ကနွောြ သူ့လကဆြှဲလို့ ခွံစပကြ အငကြှင်းပငကြှီးဆီ ခေါသ်ှားပြီး သဈခွဖယောင်းပန်းတွေ ခူးပေးလိုကရြတယ်။ တကယကြ သဈခွက အမှင့မြှာပေါကတ်ာ။ ကနွောကြ ခူးရလှယအြောင် ခွာပြီး အောကလြကလြှမ်းမှီတဲ့ နရောတွမှော ပြနကြပပြှီး မှေးထားရတာ။ ဒါလဲ နှင်းခိုငဆြိုတဲ့ ပန်းကြိုကမြလေး အတွကလြေ။ ကနွောတ်ို့ ခွံထဲက လိမျမောတ်ဲကို ရောကတ်ော့

“စန်ဒာရေ တွေ့လား သဈခွတွေ ကိုကြီး စိုကထြားပေးတာ”

ဆိုပြီး သူ့သူငယခြငွြးကို ပန်းတွေ ခွဲပေးနရေော။ ညက သချောမကြည့်မြိတဲ့ ရှှဘေိုသူလေးကို အခုမှ သချောကြည့်မြိတယ်။ အသားအနည်းငယ် ညိုပမေဲ့ နှင်းခိုငထြကြ ပိုပြည့တ်ဲ့ ခန်ဓာကိုယန်ဲ့ နောကကြိုဖားလွားခထွားတဲ့ ဆံပငကြ တငပြါးဖုံးလုလု။ ထူးခွားတာက တခွားမဟုတ်။ ဝိုင်းစကတ်ဲ့ ညှိ့မကြဝြန်းကြီးတဈစုံနဲ့ တခွားမိန်းကလေးတွထကြေ ထူထဲတဲ့ နှုတခြမ်းတဈစုံ။ ခွုံပြောရရငတ်ော့ သူလည်း မိန်းမချောတဈယောကြ။

မနကစြောစော ကနွော့ခြှံထဲမှာ အလှပန်းနှစ်ပြင့ြ အပျိုငပြှင့န်တောကတော့ မင်ျဂလာပါဗွာ။ ကနွော့ြ အလုပသ်မားတွလည်ေး ပန်းလေးတွရေဲ့ တနခြိုးကြောင့ြ ခွနအြားတွတေိုးလို့ ခါတိုင်းထကတ်ိုးလို့ လုပအြားပြနကြပေါတော့တယ်။ ဤသညလြည်း လောကနိယာမ တဈခါ မဟုတပြါလား ခငဗြွာ။

“ကိုကြီး စန်ဒာက လိမျမောစြိုကတ်ာ မတွေ့ဖူးဘူး။ ကိုကြီး လိုကပြှပြီး ရှင်းပြပေး”

နှင်းခိုငရြဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့ြ ကနွောလြည်း သူတို့နှစ်ယောကကြို ခွံထဲရှိ လိမျမောပြငတ်ှနေဲ့ တဈပငန်ဲ့တဈပင် ဘယလြောကအြကြာအဝေး စိုကရြတာတွေ အပငပြွိုးခွင်း စိုကကြှင်းရှေ့တာ မှသှဇောနဲ့ ပိုးသတဆြေး အပငအြားဆေး အသီးအားဆေး အသုံးပြုပုံတွနေဲ့ ရသှင်ေးတာတွအဆေုံး ရှင်းပြရင်း ခွံထဲအနှံ့ လိုကပြှနရတေယ်။

ကနွောြ ရှင်းပြတဲ့အခါ စိတဝြငတ်စား မကြဝြန်းညိုနဲ့ ကြည့်န်တေဲ့ ခငစြန်ဒာနဲ့ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံလတေိုင်း ရငခြုနသ်လိုလို စိတထြဲခံစားရတယ်။ မနကစြောစောမို့ အအေးဒဏအြတွကြ ယုနမြှှေးဆှယတ်ာ ပန်းရောငလြေးနဲ့ အောကကြ မရမ်းစေ့ရောင် ဗှောငထြမိနလြေး။ အဲ့ထမိနလြေးထဲက ရုန်းထနတေဲ့ တငသ်ားဆိုငတ်ှကေ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း လှုပခြါသှားသလို ကနွော့ရြငလြည်း လှုပခြါနတော ကိုယ့ဖြာသာကိုယဘြဲ သိတယ်။

ခွံထဲက တဲကိုပြနတ်ော့ သူတို့နှစ်ယောကကြ အရှေ့က ကနွောကြ အနောကကြဆိုတော့ တဈယောကကြ မှနမြာဆနဆြန် အလှပြနသလေို တဈယောကကြလည်း ဂငွြးဘောင်းဘီနဲ့ အနောကတ်ိုင်းဆနဆြန် အလှပြနသလေိုပါဘဲ။ တဲမှာ ခဏနားပြီး သူတို့နှစ်ယောကြ ရှာထဲပြနတ်ော့ ကနွော့ကြို မနကဖြှန် ရတေံခွနသ်ှားမှာမို့ လိုကခြဲ့ပေးဖို့ ပြောလာတော့

“ဟာ မနကဖြှနကြ လိမျမောကြားတငရြမှာ နှင်းခိုငရြဲ့။ ကိုကြီး မအားဘူးလေ။”

“ကိုကြီးကလဲ ကိုအောငမြိုးတို့ ရှိနတောဘဲ။ ညီမလေး အဖေ့ကို ပြောထားပြီးသား။ မရဘူး ကိုကြီး လိုကရြမယ်”

နှင်းခိုငကြ သူ့ဖဲသူဝေ သူဘဲခွိုးထားပြီမို့

“အေးပါ ဘယအြခွိနသ်ှားမှာလဲ ဘာနဲ့လဲ”

“မနကစြာ စားပြီးသှားမယလြေ ၈ နာရီလောကြ ရှာထဲက ကိုမောငမြှင့ြ ဟိုကဂြကြြ ပြောထားတယ်”

“ဟုတပြါပြီ ကိုကြီး ၇ ခွဲလောကြ ထွကလြာမယ်”

“သှားပြီနောျ ကိုကြီး တာ့တာ”

ကြည့်ြ ဒီကလေးကတော့ ခွံထဲနဲ့ ရှာထဲပြနတ်ာတောင် ခငစြန်ဒာကတော့ ပြုံးပြနတယ်ေ။

“အေး အေး”

လို့ပြောလိုကပြှီး လိမျမောသ်ီးတွတဈေဖကြ သဈခွပန်းတွနေဲ့ ခွံထဲက ထွကသ်ှားတဲ့ သူတို့ကို လကပြှလိုကရြတယ်။

………………………………………………

မနကအြစောထ အောငမြိုးနဲ့ ရဲကို ကို လိမျမောတ်ငဖြို့ကိဈစ သချောမှာပြီး အမေ့လကရြာ ကောကည်ှင်းပေါင်းနဲ့ ကငပြေါင်းကြောကြို စားလိုကပြှီး

“အမေ သားသှားတော့မယန်ောြ”

လို့ နှုတဆြကတ်ော့

“အေး အေး သား သှားသှား။ သားကို စောင့န်ရရေင် မကောင်းဘူး။ ကိုယကြ စောရောကန်တောဘဲ ကောင်းတယ်”

“ဟုတ် အမေ”

ဆိုပြီး ကနွောရြှာထဲ ထွကလြာခဲ့ပါတယ်။ ရှာထဲက ဦးအောငလြှ အိမရြောကတ်ော့ သူတို့လည်း မနကစြာစားပြီးစ အခွိန်။

“ဟော ကိုကြီးလာပြီဟေ့”

သာလိကာမလေးရဲ့ အသံစာစာက ဆီးကြိုပါတော့တယ်။ ကနွောြ ရောကတ်ာနဲ့ နေ့လညစြာအတွကြ ထည့ပျိုးထားတဲ့ ခွင်းတွေ တောင်းတွတင်ေ နှင်းခိုငတ်ို့ကတော့ ကြောပိုးအိတင်ယလြေးတွေ ကိုယစြီ။ ရတေံခွနမြှာ ရချိုးမယဆြိုတော့ အပိုအဝတအြစားတွေ နမှောပေါ့လေ။ ဒီနေ့တော့ နှင်းခိုငလြည်း ထမိနဘြဲဝတထြားလို့ အရှယရြောကြ မိန်းမတဈယောကပြုံ ပေါကန်တောမို့ အရငကြ ကလေးလိုဘဲ မှငန်တေဲ့ ကနွောြ ငေးကြည့်န်မေိလို့

“ကိုကြီး ဘာကြည့်န်တောလဲ”

လို့ ရှကမြကြန်ှာနဲ့ နှင်းခိုင် ပြောလာမှ

“ဟာ မဟုတပြါဘူး ညီမလေးက ဒီလိုကြတော့လဲ တကယ့လြူကြီးလေးပုံ ပေါကလြို့ပါ”

“လူကြီးဘဲလေ ကလေးမဟုတဘြူး တကျကသိုလကြွောင်းသူတောင် ဖြစ်နပြေီ”

လို့ လကကြို ခါးပေါထြောကြ ရငလြေးကော့ပြီး ပြောနတေဲ့ နှင်းခိုငကြို ကြည့်ပြှီး ရယရြင်းနဲ့

“ဟုတပြါပြီ လူကြီမင်းရယ် ကားပေါကြှှပါ”

ဆိုတော့ ဦးလေးတို့ပါ ဝိုင်းရယကြှရင်း ကားပေါတ်ကကြှတယ်။ ဦးလေးက ကိုမောငမြှင့န်ဲ့ ရှေ့ခန်းမှာထိုငတ်ော့ နောကမြှာက ဒေါလြေးဒေါအြေးပြင့ရြယ် ကနွောရြယ် သူတို့နှစ်ယောကရြယပြေါ့။

ရတေံခွနရြောကတ်ော့ သဈရိပကြောင်းတဲ့ နရောလေးမှာ ကားထိုးပြီး ယူလာတဲ့ မိုးကားဖငွထြညကြို မှညေီရာမှာ ခင်းလိုကပြှီး ခွင်းတွေ တောင်းတွေ ခပြေးလိုကတ်ယ်။ ဒီနရောမှာ ရတေံခွနဆြိုလို့ ပြောရဦးမယ်။ နာမညကြှီး စားသောကဆြိုငတ်ှေ အဆောကအြဦးတွနေဲ့ ပြည့စြုံတဲ့ ရတေံခွန် မဟုတဘြူး။ ကနွောတ်ို့ မှို့နယလြေးအတွင်းက စီးဆင်းနတေဲ့ မှဈရဲ့ သဘာဝ ရတေံခွနလြေးပါ။ အမှင့လြည်း ၆ ပေ ၇ ပလေောကြ နှစ်ဆင့ကြနွတေဲ့ ရတေံခွနင်ယလြေးပါ။ လူတွလည်ေး တောမှို့ဆိုတော့ အမြဲမရှိဘူး။ တခါတလေ အားလပလြို့ လာကြတာဘဲ ရှိတယ်။ သင်ျကြနလြို အခွိနတ်ော့ မှို့ပေါကြ လူငယတ်ှလောကြ ရကစေားကြနဲ့ အဲ့ခွိနတ်ော့ လူနည်းနည်း ကတွယ်။

အခုလည်းပဲ ကနွောတ်ို့ကလှဲလို့ တခွားသူမရှိတော့ ပိုပြီးတော့ လှတလြပတ်ာပေါ့။ နှင်းခိုငန်ဲ့ အလညပြါလာတဲ့ အညာသူ ခငစြန်ဒာကတော့ မရောကဘြူး မမှငဘြူးတဲ့ ရှုခင်းတွကြေောင့ြ ပြောန်ရှောသလိုဘဲ။ နှင်းခိုငကြလည်း သူဖြစ်ချင်တ်ာ ဖြစ်နရလေို့ မကြန်ှာက အခွိုပေါမြှာသကာဖုံးလို့ပေါ့။

“ကိုကြီး လာ ညီမလေးတို့ကို ဓာတပြုံရိုကပြေး”

နှင်းခိုင် အမိန့န်ဲ့ သူ့ဖုန်းလေးနဲ့ နတမြိမယလြေးနှစ်ပါးကို ရတေံခွန် နောကခြံထားလို့ ပိုစ့မြွိုးစုံနဲ့ ရိုကပြေးသလို ကနွော့ဖြုန်းလေးနဲ့ပါ ရိုကယ်ူထားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အခွိနကြ စောသေးတာမို့ ရချိုးပြီးမှဘဲ နေ့လညစြာ စားမယဆြိုပြီး အားလုံးရချိုးတော့ ကနွောကြ ဘောင်းဘီနဲ့မို့ မခွိုးတော့ဘူးလို့နတေော့

“သိတယလြေ ကိုကြီးက ရလေဲမပါမှန်း။ အာ့ကြောင့ြ အဖေ့ပုဆိုးတဈထည် ညီမလေး ယူလာတာ”

ဆိုပြီး သူ့ကြောပိုးအိတလြေးထဲက ပုဆိုးတဈထည် ထုတပြေးတော့

“ဪ တောတ်ောလြိမျမာတဲ့ သမီးဘဲ။ အဖေ့အတွကတ်ော့ သတိမရဘဲ သူ့အဈကိုအတွကကြှ သတိရတယန်ောြ”

“အာ အဖကလေည်း အဖေ့အတွကြ အမထညေ့န်တောမို့ပါနောြ”

ရှကကြိုးရှကကြန်းနဲ့ ပြနပြှောတဲ့ နှင်းခိုငကြို ဦးလေးဦးအောငလြှက

“အေးပါကြာ အဖကေ စတာပါ”

ဆိုပြီး ရယန်ပမေေဲ့ ကနွောကြတော့ အားနာနမေိတယပြေါ့။ ရထေဲဆင်းတော့ လူကြီးတွကေ ရတေိမမြှာ ခွိုးပမေဲ့ နှင်းခိုငကြ

“လာ ကိုကြီး ဟိုးက သဈတုံးကြီးဆီ ကူးမယ်”

တဲ့။ ခငစြန်ဒာက ရမကေူးတတလြို့

“နှင်း ကိုယမြလိုကဘြူးနောြ ဒီမှာဘဲ ဒေါလြေးတို့နဲ့ ခွိုးမယ်”

လို့ပြောတော့

“အေးပါ လာ ကိုကြီးလိုကခြဲ့”

ဆို ကူးသှားပါလရေော။ ဦးလေးကလည်း

“သူရရေ လိုကသ်ှားလိုကြဦး အဲ့နားက ရနကေတ်ယ် ဟ”

“ဟုတ် ဦးလေး”

ဆိုပြီး နောကကြ လိုကကြူးလိုကရြတယ်။ မိုးရကြေီးတုန်း ရနေဲ့မွောလာပြီး ရလညေမြှာ သောငတ်ငန်တေဲ့ သဈပငကြှီးက ရလညေကြွှန်းလို ဖြစ်နတောလေ။ ကနွောရြောကတ်ော့ နှင်းခိုငကြ သဈတုံးပေါထြိုငလြို့ ခွနှစ်ေချောင်း ရထေဲခလွို့ ကလေးလို ကနွော့ကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ရပကေပြှီး ဆော့နတယ်ေ

“ဟေ့ မပကန်ဲ့လေ မှန်းတယကြှ”

“ခစ်ခစ် မှန်းပစေ”

ဆိုပြီး အတင်းပကန်လေို့ သူ့နားရောကအြောင် ကူးသှားပြီး သူ့လကကြို ဖမ်းလိုကတ်ယ်။ ရကေ သဈတုံးကြီးနားမှာက ကနွော့ရြငည်ှှန့လြောကဘြဲ နကတ်ယလြေ။ သဈတုံးပေါကြ သူ့လကကြိုဖမ်းတော့ နှင်းခိုင် ရထေဲကတွော့ သူ့အရပန်ဲ့ကြတော့ နှာခေါင်းမှှပတ်ယလြေ။

“ဖူး ဝလူး ဖူး”

ရမှန်ေးပြီး ကနွောြ့လညပြင်းကို အတင်းဖကပြါလရေော။ ကနွောကြလည်း အလိုကသ်င့ြ ပြနဖြကထြားတော့ သူရှေ့ပိုင်းနဲ့ ကနွော့ရြှေ့ပိုင်း ထပရြကဖြစ်နတေော့ ညီငယကြ ထပြီပေါ့။ အဲ့အခွိန် ကနွောလြည်း ဘာမှသတိမရတော့ဘူး။ အသကရြှူမဝဘဲ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနတ်ာဘဲ သိတယ်။ သူ့ခါးလေးကို ဆှဲပြီး တင်းတင်းဖကမြိတယ်။

အဲလို ဖကလြိုကတ်ာနဲ့ ညီငယကြ သူ့ဆီးခုံကို ဒုတန်ဲ့ထိုးသလိုဖြစ်လို့ သူလည်းလန့ပြှီး ကနွော့ကြို မကြလြုံးပြူးလေးနဲ့ မော့အကြည့်ြ။ အဲ့ဒီအကြည့်ကြို မှငတ်ော့ ကနွော့စြိတကြ မရိုးမရှ ဖြစ်လာပြီး အာနတေဲ့ သူ့နှုတခြမ်းကို ငုံခဲပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း နမ်းလိုကမြိတယ်။ သူလည်း ကနွောကြွောကို အတင်းပြနဖြကတ်ယ်။ တကယ့ြ ခဏလေးမှ ခဏလေးပါ။ သူကခကြခြငွြး ကနွော့ကြို အတင်းတွန်းထုတလြိုကပြှီး

” အာ ကိုကြီးနောြ အဖတေို့ မှငမြယ်”

အဲ့ကြမှ ကနွောလြည်း အသိဝငပြှီး ဦးလေးတို့ရှိရာကို ကြည့်မြိတယ်။ တောသ်ေးတယ် ဘယသ်ူမှ သတိမထားမိကြဘူး။ ကနွောြ့အဖြစ်ကို သူကရိပမြိပြီး

“ဟှန့ြ အခုမှကြောကန်ေ စောစောကတော့ သူမဟုတသ်လို”

“ဟီးးး ”

လို့ ရယပြှလိုကတ်ယ်။

“ဘာ ဟီးးး လဲ”

“ဘာမှ မဟုတပြါဘူး”

ဆိုတော့ မကြစြောင်းထိုးပြီး နှုတခြမ်းလေးစူပြတဲ့ နှင်းခိုငကြို ကနွောပျိုခစွမြိလပြေီလားဘဲ။ ထမိနရြငလြွားထားလို့ တဈဝကတ်ဈပြကြ ပေါန်တေဲ့ ရငသ်ားဝင်းဝငလြေးကို ငေးနမေိတဲ့ ကနွော့ကြို

“ကိုကြီးနောြ အဲ့လိုမကြည့်န်ဲ့ ရှကတ်ယ်”

“မရှကပြါနဲ့ကြာ ကိုကြီး ညီမလေးကို ခစွတ်ယ်”

“ဟာ ကိုကြီးကလဲ”

“ကိုကြီးကိုရော မခစွဘြူးလား”

“မသိပူး မသိပူး ညီမလေးသှားပြီ”

ဆိုပြီး ကူးသှားတဲ့ နှင်းခိုငကြိုငေးရင်း သကပြှင်းခမွိပါတယ်။ ရချိုးလို့ ပြီးတဲ့အခါကြတော့ နေ့လညစြာ စားကြ ဓာတပြုံရိုကကြှနဲ့ တခွားလဲ လညစြရာမရှိတော့တာမို့ ပြနလြာကြတယ်။ ရှာကို ပြနရြောကတ်ော့ နေ့လညတ်ဈနာရီကြောရြုံလေးဘဲ ရှိသေးတယ်။ ပစ်စည်းတွခပြေေးရင်း နှင်းခိုငကြိုကြည့်တ်ော့ ကနွော့ကြိုအရငလြို ဖကလြှဲတကင်းမလုပဘြဲ ရှောငန်တေဲ့ပုံမို့ စိတထြဲမှာကတော့ မကောင်းဘူးလေ။ အခွအနေကလေည်း ဘာမှမတတန်ိုငလြို့ ဦးလေးကိုဘဲ ခွင့တ်ောင်းပြီး ပြနလြာလိုကတ်ယ်။

ခွံထဲဝငလြာတော့ အလုပသ်မားတွကေ လိမျမောသ်ီးသှားတငန်တောမို့ တိတဆြိတလြို့ပေါ့။ လိမျမောသ်ီးကို ရှာထိပကြ ကတ်တရာလမ်းမကြီးထိ သှားတငကြှရတယ်။ မှလမြေးထဲဆို တဈခါတလေ မှကြှေံတတလြို့ အထဲမဝငကြှဘူး။

ကနွောလြည်း အမနေဲ့ကနွောန်တေဲ့ တဲဆီ လွှောကလြာလိုကတ်ယ်။ အသီးမခူးတဲ့ အခွိနဆြိုရင် ကနွောတ်ို့က ရှာထဲက အိမလြေးမှာနပြေီး အခုလို အသီးခူးရတဲ့ အခွိနကြှတော့ ခွံထဲမှာဘဲ တဲလေးထိုးပြီး သားအမိနကြတော။

ကနွောတ်ဲနားရောကတ်ော့ စကားပြောသံသဲ့သဲ့ကြားလို့ တဲကို ဧည့သ်ည့ရြောကန်ပြေီလို့ ထငလြိုကတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ တဲတံခါးက ပိတလြွှကသ်ားမို့ စိတထြဲ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်မိတယ်။ တဲကတော့ ဒီဒသကေ ဓလေ့အတိုင်း ဝါးထရံကာ သကင်ယမြိုး အခင်းက ဝါးပိုးဝါးကို သဲ့ပေါကပြှီး ခင်းတဲ့ ဝါးအခင်း လူကြီးတထိုင် အလှတမြှင့တ်ဲ့ တဲလေးပေါ့။ ဝါးအခင်းဖြစ်တာမို့ တဂွှတဂြွှတ် တကြိကြိ မှညသ်ံတွလေဲ ကြားနရတေော့ ထရံပေါကကြနေ အထဲကို ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့။

“ဟာ”

ဘယလြိုမှ ထငမြထားတဲ့ မှငကြှင်း။ ကနွော့အြမေ ဒေါမြှင့မြှင့ခြငလြေ လေးဘကကြုန်းလို့ အမေ့နောကမြှာက ကနွောတ်ို့ခွံနီးခွင်း မုဆိုးဖို ဦးထွန်းမောငကြ အမေ့ထမိနကြို လှနတ်ငပြှီး ပြူးထွကန်တေဲ့ အမေ့စောကဖြုတကြို သူ့လီးကြီးကို ထိုးထည့ပြှီး စွင့ကြားနတေဲ့ အမေ့ဖငကြှီးကို စုံကိုငပြှီး စိတတ်ိုင်းကြ ဆောင့ပြှီးလိုးနတော။ အမကလေည်း သူ့ဖငကြှီးကို ဦးထွန်းမောင် လိုးကောင်းစဖေို့ ကော့ပေးထားပြီး နှစ်ယောကသ်ား အားရပါးရ ကာမအရသာကို ခံစားနကြတော။

“အာ့ ဟင့ျ…အ အ အင့ျ”

သံစုံတွေ ထွကလြို့။ ကနွောြ ဘာလုပရြမလဲ။ စိတကြိုငှိမသ်ှားစဖေို့ လိမျမောပြငတ်ှဘကြေ ထွကလြာပြီး လိမျမောပြငတ်ဈပငအြောကမြှာ ထိုငခြလွိုကပြှီး စောစောက မှငကြှင်းကို ပြနမြှငကြှည့လြိုကတ်ယ်။

အမေ။ ကနွောင်ယင်ယကြတည်းက နောကအြိမထြောငမြပြုဘဲ နခေဲ့တဲ့ အမေ။ စောစောက အမေ့မကြန်ှာကြည့်ရြတာ ကြနပေခြှင်းတွေ အားရခွင်းတွနေဲ့ ပြည့န်တေဲ့ မကြန်ှာ။ အမလည်ေး လောကီသားဘဲ သှေးသားဆူဖြိုးနတေုန်း သူလည်း ခံစားချင်ရြှာမှာပေါ့။ ကနွောကြ နားလညပြေးဖို့ဘဲ လိုတာပါလားလို့ တွေးမိတော့ စောစောက ခံစားရတဲ့ ဝဒနောတွေ ပေါ့ပါးသှားတော့တယ်။

အဲ့ခွိနမြှာဘဲ တဲတံခါးလေးပြင့လြာပြီး အမနေဲ့ ဦးထွန်းမောငတ်ို့ ထွကလြာတာ မှငရြတယ်။ သူတို့ကတော့ လိမျမောပြငတ်ှေ ကြယန်လေို့ ကနွော့ကြို မမှငဘြူး။ နှစ်ယောကသ်ား တတွတတ်ှတန်ဲ့ စကားတွပြေောပြီး ခွဲခါနီးတောင် အမေ့ကို အနမ်းနဲ့ နှုတဆြကန်သေေးတယ်။ ဘယတ်ုန်းကတည်းက ဖြစ်နမှန်ေး မသိပမေဲ့ ဒီနေ့တော့ လူလဈပြီဆိုပြီး လူငယတ်ှလေို ခွိန်းတွေ့ကြတာဘဲနမယ်ေ။

…………………………………………………..

အမကေ အခုမှ လေးဆယကြွောရြုံလေး။ ပန်းနဲ့နှိုင်းရင် မကြှမနှေမ်း ရနံ့လည်း မပြယသ်ေးတဲ့ အရှယ်။ ကနွောြ ဘယလြို အပြဈတငရြကမြလဲ။ အမလည်ေး ဦးထွန်းမောင် ထွကသ်ှားတော့ ရစညေတ်ှဆေီသှားပြီး ဘယသ်ူမှမရှိဘူးအထငန်ဲ့ ကကြနွန သူ့ပိပိကို ဆပပြှာတိုကြ နှိုကန်ှိုကခြွှတခြွှတ် ဆေးကြောနပေါတယ်။

အမစေိတတ်ိုင်းကြ ဆေးကြောပြီး တဲထဲပြနဝြင် သှားမှ ကနွောလြည်း တဲဆီသှားလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ တဲထဲဝငတ်ော့ အမကေ သူတို့ခစွဗြှူဟာခင်းခွိနကြ ခင်းထားတဲ့စောငကြို သိမ်းနခွေိန် ဗှုန်းခနဲ့ဆိုတော့ လန့သ်ှားရှာတယ်။ ပြီးမှ

“ဟဲ့ သားပြနလြာတာ စောတာကို”

တဲ့။ ကနွောလြည်း အစကတော့ နောကမြှ ပြောမယလြို့ ကြံထားပမေဲ့ စိတမြှနသ်မားဆိုတော့ နောကလြည်း ပြောရမယ့အြတူတူ အခုခွံထဲမှာ သားအမိနှစ်ယောကတ်ည်း ရှိနတေုန်း ပြောတာပိုကောင်းတယ် တွေးမိတာမို့

“သားရောကန်တောက ကြာပြီ အမရေဲ့”

ကနွော့စြကားကြောင့ြ အမေ့မကြန်ှာပကြသ်ှားသလို ရှကပြှီး မှပြငေကြို ငေးသလို ခေါင်းငုံ့နတောမို့

“အမရယ်ေ ရှကမြနပေါနဲ့တော့။ အမလည်ေး အရှယရြှိသေးတာဘဲလေ သားနားလညပြါတယ်။ အမတေို့ ခစွန်တော ကြာပြီလား”

ရယစြရာတော့ ဖြစ်နတယ်ေ။ မိဘက မေးရမယ့ြ စကားကို သားဖြစ်တဲ့ ကနွောကြ ပြနမြေးနရတေယ်။

“အင်း တဈနှစ်လောကရြှိပြီ”

လို့ ရှကရြှကန်ဲ့ တိုးတိုးလေး ဖြနတေေဲ့ အမေ့ကို သနားမိတယ်။

“အာ့ဆိုလဲ တရားဝငသ်ာ ယူလိုကပြါ။ သား ကြနပေပြါတယ်။”

လို့ပြောတော့ အမလေေ ဝမ်းသာလို့ မကြရြညတ်ောငဝြဲတယ်။

“အေးပါ သားရယ်။ နားလညပြေးလို့ သားကို ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာကြယ်”

“ဟာ အမကလေည်း သားသမီးကို မိဘက ကြေးဇူးတငစြရာလား”

“မပြောတတဘြူးကြယ့ြ ဝမ်းသာတာဘဲသိတယ်”

ဪ အဖမရှေိစဉထြဲက မှိုသိပန်ရတေဲ့ ကာမစည်းစိမကြို အခုလူသိထငရြှား ခံစားခွင့ရြတော့မယဆြိုတော့ ပြောရြှာမှာပေါ့လေ။ ခိုးစားရတာက တထိတထြိတန်ဲ့ နောကကြှောင်းမအေးတော့ အရသာကို တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ခံစားရတာမှ မဟုတလြဘေဲ။

အဲ့ညက ရှာထဲမှာ ခေါပုတထြောင်းပြဲရှိလို့ အမနေဲ့ ခွံထဲက လုပသ်ားတွေ အကုနသ်ှားတော့ မနကကြ ရတေံခွနသ်ှားခဲ့တဲ့ ကနွောကြ ခွံစောင့ြ တာဝနယ်ူလိုကရြတာပေါ့။ ချောကရြကလြဆန်းမို့ ခွံထဲမှာ လရောငဖြှာပြီး ရှာထဲက ရှမ်းအိုးစညသ်ံကြောင့ြ ပြောရြမလိုလို လှမ်းရမလိုလို။ တဲရှေ့မှာ မီးပုံလေးဖိုပြီး ပကလြကကြုလားထိုငလြေးနဲ့ ထိုငပြှီး ရနှေေးကြမ်းသောကရြင်း နေ့လညကြ ရတေံခွနမြှာ နှင်းခိုငန်ဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေ တဲအရောကမြှာ အမတေို့ အခစွကြှမ်းနတေဲ့ အကြောင်းတွေ တွေးနမေိတယ်။

အဲ့အခွိနမြှာဘဲ စကဘြီးလေးနဲ့ နှင်းခိုင် ရောကလြာပြီး

“ကိုကြီး ကိုကြီးအတွကြ ခေါပုတယ်ူလာပေးတာ”

“ဟာ အမတေို့ ပြနလြာမှ ထည့ပြေးရင် ရနတော။ ညကြီး စကဘြီးစီးလာရလား”

“အမလေး ဒီလောကတ်ော့ အပြော့ပေါ့။ ဒီက သူပငွြးနမလေားလို့ အဖောလြည်း လာလုပပြေးရသေးတယ်။”

ဆိုပြီး ကကကြကလြန် ရနတ်ှေ့နတေဲ့ နှင်းခိုငကြို ကြည့်ရြင်း ရငပျိုခုနလြာတယ်။ နှင်းခိုင် လကလြေးကို ဆှဲကိုငရြင်း

“ညီမလေးရယ် နှင်းခိုငရြယ်”

လို့ မှညတ်မ်းမိတယ်။ နှင်းခိုငကြလည်း မကြလြုံးဝိုင်းလေးနဲ့ မော့ကြည့်န်လတေေော့ ကနွော့စြိတကြို မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ပခုံးနှစ်ဖကကြိုဆှဲလို့ ဟတတ နှုတခြမ်းလှှာကို ငုံခဲလို့ နမ်းလိုကမြိတယ်။

“အို ”

ဆိုတဲ့ စကားလေးတဈခွန်း ထွကသ်ှားတာကလှဲလို့ ကနွောြ့ခါးကို ဖကလြို့ ကနွော့အြနမ်းကို ကြညဖြှူစွာ ခံယူနတောမို့

“ခစွတ်ယ် ညီမလေးရယ် ခစွတ်ယ်”

ဆိုပြီး စကားသာ တဖြဖြပြောရင်း ကနွော့လြကတ်ှကေ နှင်းခိုင် နောကကြွောပြငတ်လွှောကြ အထကအြောကြ စုနဆြန် လူးလားခေါကပြှန် ပြေးသှားနတေော့ နှင်းခိုငလြည်း တဈခကြတ်ဈခကြြ တွန့ခြနဲ့ တွန့ခြနဲ့ဖြစ်လို့ ကာမအဆိပတ်ှေ တကန်ရှောတယ်။

ကနွောြ့လကကြလည်း နှင်းခိုငဝြတထြားတဲ့ ဖလနထြည် ဘောင်းဘီပေါကြနပြေီး ဖငကြှဲကြောင်းအတိုင်း အထဲကို ရောကန်ိုငသ်မွှ ထိုးနှိုကလြတေော့ ပိပိအစပန်ားထိ ရောကတ်ယ်။ အဲ့နားရောကရြင် နှင်းခိုငတ်ဈယောကြ ကော့ထိုးပြီး

“အ.. အ. ဟင့ျ”

နဲ့ ဖြစ်နရှောတယ်။ ကနွောလြည်း နှင်းခိုငကြို တဲထဲဆှဲသှင်းပြီး အိပရြာပေါြ လှဲလိုကပြှီး ခွဖြေားကနေ သားရကြေိုးတပ် ဖလနထြညဘြောင်းဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့ နှင်းခိုငကြ ခွှတရြလှယအြောင် ဖငလြေးကို ကြှပေးရှာတယ်။ ဘောင်းဘီကြှတသ်ှားတာနဲ့ ဘတ်ထရီနဲ့ ထွန်းထားတဲ့ Led မီးရောငလြေးနဲ့ အမှှေးပါးလေးတွေ လှှမ်းခွုံထားတဲ့ နှင်းခိုငရြဲ့ ပိပိဖောင်းဖောင်းလေးကို မှငရြတဲ့ အခိုကြ ကနွော့ြ တကိုယလြုံး ကတုနကြရငန်ဲ့ အသကရြှူသံတွပြင်ေးလို့ တဟဲဟဲ တရှူးရှူး ဖြစ်နရတေယ်။

ခါးကပုဆိုးကို ဖြခပြှေီး ခွနေဲ့ကနထြုတလြိုကတ်ော့ ကနွောြ့ညီလေးက ဒေါသထွကန်တေဲ့ မှှဟေောကြ ပါးပြင်းထောငသ်လို ထောငန်တောကို နှင်းခိုင် မှငပြှီး တအံ့တဩနဲ့ ကြည့်ပြှီးမှ ရှကပြှီး ခေါင်းတဖကြ လှည့ထြားတယ်။ ကနွောလြည်း ရှကန်မှောစိုးလို့ တကယတ်န်းပြောရရင် ကနွောလြဲရှကလြို့ စောငတ်ဈထညယ်ူပြီး အပေါကြ ခွုံလိုကတ်ော့မှ နှင်းခိုငလြည်း မကြန်ှာပြနလြှည့လြာပြီး

“ကိုကြီး ညီမလေး ကြောကတ်ယ်”

တဲ့။

“မကြောကပြါနဲ့ကြာ ကိုကြီး မနာအောင် လုပပြေးမယ်။”

ပြောရရင် နှင်းခိုငရြော ကနွောပြါ ကာမဆကဆြံမှု အတွေ့အကြုံ မရှိကြပမေဲ့ အခုခတ်မှော ဖုန်းနဲ့ အငတ်ာနကတ်ှေ fb တွေ သုံးနကြတောမို့ အမှငတ်ော့ ရှိနကြပြေီ။ ကနွောလြည်း ပထမဦးဆုံး အတွေ့အကြုံမို့ နူးတာတွေ ဆှတာတွကေို ဘာမှသတိမရဘူး။ ညီလေးကို သူ့ပိပိထဲရောကဖြို့ဘဲ အားသနန်သလေို သူကလည်း ဘယအြခွိန် သူ့ဟာထဲ သှင်းလာမလဲ စောင့ကြှည့န်တော။

ကနွောြ သူ့ပေါငကြှားဝငပြှီး အပြာကားတွထေဲကလို ပေါငကြိုမပြီး ထောငကြားတော့ သူကလည်း မှငဖြူးထားလို့ အလိုကသ်င့ပြှနပြှီး ကားပေးထားတယ်။ ကနွောလြည်း တဈခါမှ မလုပဖြူးလတေော့ သူ့ပိပိကို သချောဖြဲကြည့်တ်ော့ အတွင်းသားရဲရဲနဲ့ အရတွေေ စိုနတောကို တွေ့ရတယ်။

“ဟာ ကိုကြီးကလဲ ရှကစြရာကြီး မကြည့်ပြါနဲ့”

လို့ ပြောလာတော့ ကနွော့ရြဲ့ ညီလေးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး တဖကကြ သူ့ပိပိကိုဖြဲပြီး တေ့ထားလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ခါးအားနဲ့ ထိုးသှင်းတော့ တင်းကြပပြှီး ခံနတယ်ေ။ ခေါင်းတောင် မမှုပခြငွသ်ေးဘူး။

“အား ကိုကြီး နာတယ် ကြှတ်”

“ခဏလေး ခဏလေး အောင့ထြား”

သူ့လဲပြနပြှော အောကကြလည်း ဝငအြောင် သှင်းနရတေယ်။ နည်းနည်း ထိုးသှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကြ လုပပြေးမှ သူ့ပိပိက အရတွနေေဲ့ နည်းနည်းသှင်းရ လှယလြာတယ်။ နောကြ ညီလေးတဈဝကကြွောကြွောြ ဝငန်မှေ သူ့ပုခုံးကို စုံကိုငပြှီး ခါးကိုမှှောကပြှီး အားပါပါ ဆောင့လြိုကမြှ

“ဗစြျ”

ဆိုပြီး ညီလေးကတဆုံး ပိပိထဲရောကပြှီး နှေးနတေဲ့ ခံစားခကြကြို ရလိုကသ်လို နှင်းခိုငလြည်း ကော့ပြီး ကနွော့ကြွောပြငကြို အတင်းဖကလြို့

“အမလေး ကိုကြီးရယ်”

လို့ ညီးသံထွကပြှီး

“နာတယ် ကိုကြီး နာတယ်”

တဲ့။

“အေးပါ နောကမြနာတော့ဘူးနောြ”

လို့ ချော့ပြီး ညီလေးကို ပိပိထဲ အဆုံးထည့ပြှီး အသာလေး ငှိမထြားပြီး နှုတခြမ်းလေးကို စုပပြေးနလေိုကတ်ော့ သူလည်း ပြနစြုပရြင်း အနာကို မေ့သှားတယထြငတ်ယ်။ ကနွောလြည်း အသှင်းအထုတ် ပြေးလမ်းတိုတို လုပပြေးနလေိုကတ်ယ်။ သူလည်း ကောင်းလာတယထြငတ်ယ်

“အဟင့ျ ဟင့ျ”

တွေ ဘာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ တဈခုတော့ရှိတယ် ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ပထမဆုံးဖြစ်ပမေဲ့ အမှေးပါး ဆိုတာတော့ မခံစားကြရဘူး။ အစကတည်းက သဘာဝအတိုင်း ပေါကထြားလို့ဘဲလားပေါ့။ သူက တဟင့ဟြင့ြ ဖြစ်လေ ကနွောကြ စိတထြနလြမေို့ မထိန်းနိုငလြောကအြောင် ကောင်းလာတာနဲ့

“အား ညီမလေး ကိုကြီးမရတော့ဘူး မရတော့ဘူး”

ပြောလဲပြော အတင်းဆောင့လြည်း လိုးတော့တာ။ သူလည်း အောကကြနေ ဟင်းဟင်း အားအားနဲ့ ပြနကြော့ပေးတာ လေးငါးခကြဘြဲ ပြင်းပြင်းဆောင့လြိုကရြတယ်။ သုတရြတွေေ ထွကခြငွလြာလို့ ပိပိထဲ ညီလေးတဆုံးထည့ပြှီး ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ တကိုယလြုံးလဲ ဆန့င်ငဆြန့င်ငဖြစ်ပြီး သူ့ပေါမြှောကင်ှိမပြှီး ကာမအရသာကို ဘဝရဲ့အဦးဆုံးအကြိမ် ခံစားနရသေလို သူကလည်း ကနွော့ပြခုံးကိုဖကလြို့ ငှိမပြှီး အရသာယူနတယ်ေ။

ခန်ဓာကိုယတ်ှကေ ငှိမပြမေဲ့ သူ့ပိပိက ကနွော့ည်ီလေးကို ဆတခြနဲ့ ဆတခြနဲ့ ညှဈစုပပြေးနတော ဘယလြိုကောင်းတယဆြိုတာ ဖောပြှဖို့ စကားလုံးမရှိဘူးဗွာ။ မှိန်းနတေဲ့ ကနွော့ပြုခုံးကိုလှုပပြှီး

“ကိုကြီး ကိုကြီး ညီမလေး အသကရြှူကြပန်ပြေီ”

ဆိုတော့မှ

“ဟာ ဆောရီးနောျ ညီမလေး ”

ဆိုပြီး အပေါကြ ဆင်းလိုကတ်ော့ ညီမလေးက သူ့အောကပျိုင်းလေး ပေါသ်ှားတာကို စောငလြေးနဲ့ ကမန်းကတမ်း ဖုံးနတော ကြည့်ပြှီး ရယလြဲရယခြငွသ်လို သနားကြငန်ာမှုတွေ အလိုလို ယိုစီးလို့လာတယ်။

ကနွောလြည်း ခွှတထြားတဲ့ ပုဆိုးကို ကောကစြှပလြိုကသ်လို ရလေဲပုဆိုးဟောင်းလေးကိုယူပြီး ကနွော့ြ ညီလေးကို သန့ရြှင်းလိုကတ်ယ်။ ကနွောလြုပကြိုငန်တောကို အငေးသား လိုကကြှည့န်တေဲ့ နှင်းခိုငကြို ပြုံးပြလိုကပြှီး စောငကြလေးကို လှပပြှီး သူ့ကို သန့ရြှင်းပေးမယလြုပတ်ော့ ရှကပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို လိမထြားတာမို့

“ညီမလေး ဖယလြိုကပြါ ကိုကြီး လုပပြေးမယ်”

“ဟင့အြင်း နပစေေ ညီမလေးဘာသာလုပမြယ်”

တဲ့။

“ဟာ မဟုတတ်ာ ကိုကြီး လုပပြေးမယန်ောြ”

ဆိုတော့

“ကိုကြီးကို ရှကတ်ယ်”

“ရှကမြနနေဲ့ ကိုကြီးကို ခစွရြငပြှီးရော”

အဲ့ကြမှ ကနွောလြုပကြိုငပြေးတာကို မကြစြိလေးမှိတပြှီး ငှိမခြံနရှောတယ်။ ဆီးခုံနဲ့ ပေါငခြှံတွတေုန်းကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပမေဲ့ ပိပိအဝလေးကို သုတပြေးတဲ့ အခါကြတော့

“အ… ကိုကြီး စပတ်ယ်”

မကြန်ှာလေးရှုံပြီး ပြောလာတဲ့ နှင်းခိုငကြို သနားလဲသနားမိ အခစွတ်ှလေဲ တိုးမိတယ်။

“အင်းပါ ညီမလေးရယ် ပထမဆုံးမို့ပါ နောကဆြို မဖြစ်တော့ပါဘူး”

လို့ နှစ်သိမ့လြိုကရြတယ်။ ပြီး သူ့ဘောင်းဘီလေးကို ကနွောကြိုယတ်ိုင် ပြနဝြတပြေးပြီး သူ့ဘေးမှာ ဝငအြိပ်။ နှစ်ယောကသ်ား စောငလြေး ခွုံထားသလို တဈဦးနဲ့တဈဦး ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားရတဲ့ နှေးထွေးတဲ့ အရသာ ဘယမြှာမှ ရှာမရနိုငဘြူး ထငပြါရဲ့။ နှင်းခိုငရြဲ့ နဖူးပြငလြေးကို တဈရှိုကမြကမြကြ တဖြဖြနမ်းလို့

“ခစွတ်ယ် ညီမလေးရယ် ကိုကြီး ခစွတ်ယ်”

ဆိုလတေော့ ကနွော့ရြငထြဲ ခေါင်းအတင်းထိုးပြီး ကနွော့ကြွောပြငကြို အတင်းဖကထြားရင်း

“ညီမလေးလည်း ကိုကြီးကို ခစွတ်ယ်”

တဲ့။ ဖကလြိုကြ နမ်းလိုကမြို့ထငတ်ယ် ညီလေးက ပြနမြာလာရော။ သူ့ဗိုကကြို သှားထောကတ်ယထြငတ်ယ်။

“ဟင် ကိုကြီးဟာကလဲ ပြနမြာလာပြနပြှီ”

“အင်း ညီမလေးက မကြိုကဘြူးလား”

“နာနပြေီ ကိုကြီးရဲ့ နောကမြှ မရဘူးလား”

လို့ သနားစဖြယလြေး ပြောလာတဲ့ နှင်းခိုငကြို သနားတာနဲ့

“အင်းပါ ညီမလေးရဲ့ ကိုကြီးခစွတ်ာက အဲ့ဒါသကသ်ကြ မဟုတဘြူးနောြ။ နှလုံးသားနဲ့ပါ ခစွတ်ာ။ အသှေးအသားကတော့ သဘာဝမို့ပါ”

“ဟုတ် ကိုကြီး”

တဈဦးနဲ့တဈဦး နားလညမြှု စာနာမှု ညှာတာမှုရှိရင် နှေးထွေးတဲ့ မတ်ေတာငှေ့ခွုံရတာ လောကရဲ့ စည်းစိမတ်ဈပါးပါ။ ခစွသ်ူနှစ်ဦး ကြညန်ူးနချင်ေပြမေဲ့ အခွအနေေ အခွိနအြခါအရ ကြာကြာနလေို့ မဖြစ်တာနဲ့ သူစီးလာတဲ့ စကဘြီးကို ကနွောဘြဲ တွန်းလို့ ရှာထဲပြနပျို့ရတယ်။ လမ်းမှာ ကြတတလေး လွှောကန်တေဲ့ သူ့ကို လှောငသ်လိုပြုံးတော့ ကနွော့ြ ကြောကိုထုပြီး

“အာ့ ကိုကြီးကြောင့ျ ကိုကြီးကြောင့ျ ”

တဲ့။ ခစွန်ရစေဉကြတော့ အရာရာ ကြညန်ူးစရာ ပြောမြှေ့စရာလေးတွပေေါ့။

……………………………………………………..

” အာ ကိုကြီးကလဲကြာ”

ဘရာလေးရဲ့ နောကကြခွိတ် ဖြုတလြိုကလြို့ ပေါလြာတဲ့ ဝင်းပြီးတင်းနတေဲ့ နို့အုံလေးကို ဖြဖြဆုပပြှီး ပန်းနုရောင် မရှိတရှိ အကြင်းလေးထိပကြ ညိုမလိုလို အသီးလေးကို သှားလေးနဲ့ အသာကိုကလြို့ ဆှဲစုပလြိုကခြွိန် နှင်းခိုငရြဲ့ နှုတဖြွားက ရငမြောသံနဲ့ ပြောလာတဲ့ စကားသံရယပြါ။

ကနွော့ရြဲ့ ရှာထဲက အိမလြေးမှာ နှင်းခိုငန်ဲ့ ခွိန်းတွေ့နကြတော။ ဟိုတနေ့ညက သုံးဆောငလြိုကရြတဲ့ အခစွသ်ဈသီးက မစို့မပို့ဆိုလတေော့ နှစ်ယောကသ်ား စားပြီးရင်း စားချင်မြို့ နောကဆြုံး နှင်းခိုငကြို ကနွော့အြိမမြှာတွေ့ဖို့ ခွိန်းလိုကရြတယ်။

ခစွသ်ူနှစ်ဦး တွေ့ပြီးဆိုတော့လည်း ထိန်းမရ သိမ်းမရ ဆန်ဒတွကေ လှနကြဲနကြပြေီမို့ အိပရြာထဲ တဈခါတည်း ပြေ့ဖကန်မ်းရှုံ့လို့ နှင်းခိုငရြဲ့ အပေါကြတီရှပအြပြင် ဘရာလေးပါ ခွှတလြိုကလြို့ အပေါပျိုင်းဗလာကငွြးလို့ ကလေးမစို့ရသေးခငမြှာဘဲ ကနွော့ရြဲ့ ခွလေိုခွေ နယလြိုနယ် စို့လိုစို့နဲ့ ရငသ်ားနှစ်မှှာက ကနွောပြှုသမွှနုနရပြေီ။ ကနွော့ရြဲ့ အစို့အနယတ်ှကြေောင့လြည်း နှင်းခိုငတ်ဈယောကြ ကာမအရသာတွေ တကန်တယ်ေ။

ကနွောလြည်း အပေါကြ ရှပအြင်ျကြီကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ ရငအြပေါပျိုင်း ဗလာနဲ့ ရငအြုပကြှီးကိုကြည့်လြို့ နှင်းခိုငမြကြန်ှာလေးက ကြနပေန်တေဲ့ အသှငကြ ကနွော့ကြိုကနွောြ အားရစိတ် ဂုဏယ်ူချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ ဖုံးနတယ်ေ။ နှင်းခိုငရြဲ့ ထမိနကြို ခွဖြေားကနေ ဆှဲလို့ ခွှတလြိုကတ်ော့ နှင်းခိုငရြဲ့ မူအတိုင်း ပေါငန်ှဈချောင်းကို လိမလြို့ထားတာမို့

“ဟာ ညီမလေးကလဲ ကားထားစမ်းပါ”

“အဟင့ျ ဟင့ျ”

လို့ မ သံပေးလို့ မရဲတရဲလေး ကားလိုကတ်ော့ ပေါငကြှားက ပိပိလေးက အရတွစေေိမ့လြို့ ခပဟြဟလေး ဖြစ်သှားတဲ့ခဏ ကနွောလြည်း မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ကုန်းပြီး ပိပိလေးကို ခွေးထန်းလကြလြုံး ယကသ်လို တပြကပြှကန်ဲ့ ယကလြိုကတ်ယ်။

“အားး.. ရှီးးး ကိုကြီး”

ဆိုပြီး ဖငကြှီးက ကြမ်းပြငကြနေ တထွာလောကြ မှောကကြှှလာတော့တယ်။ နှင်းခိုငလြည်း ခတ်ရေဲ့သမီးပျို တကျကသိုလကြွောင်းသူကြီးဆိုတော့ အတွေ့မရှိပမေဲ့ ဖုန်းနဲ့အမှငတ်ှကတေော့ ရှိနပြေီမို့ ကနွောြ သူ့ပိပိကို လွှာစွမ်းပြတော့မယဆြိုတာကို လွှာရဲ့အရသာကိုခံစားဖို့ ပြငထြားပမေဲ့ တကယ့တ်ကယ် ကနွော့လြွှာနဲ့တွေ့တော့ မနနေိုငအြောင် ကော့ကနကြား ဖြစ်လို့နပြေီး ခဏဘဲခံနိုငတ်ယ်။ ကနွော့ခြေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံတွန်းလို့

“ရပြီကိုကြီး တောပြှီ ရပြီ ညီမလေး မခံနိုငတ်ော့ဘူး”

ကနွောလြည်း ငုတတ်ုတထြိုငလြိုကပြှီး ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ အထဲက ညီလေးက ဖြောင်းဆို ထွကလြာတော့ နှင်းခွုငခြငမြွာ

“အမလေး ”

လို့တောင် အသံထွကသ်ှားတယ်။

“ကဲ အာ့ဆို ညီမလေးအလှည့ျ”

“အာ”

“မအာနဲ့လေ ညီမလေးက လိမ်မာသားနဲ့”

ဆိုပြီး ကနွောအြိပပြေးလိုကတ်ော့ သူလည်း မှငဖြူးထားတဲ့ ဗဟုသုတတွနေဲ့ ကနွော့ည်ီလေးကို ကြောကရြှံကြောကရြှံနဲ့ ပါးစပလြေးနဲ့ ငုံလိုကတ်ယ်။ ညီမလေးအာငှေ့နဲ့ ခံတွင်းအတွေ့ကြောင့ြ ညီလေးက ဆတခြနဲ့တောင် တုနသ်ှားလောကအြောင် ကောင်းသှားလို့ သူ့ခေါင်းကို လကန်ဲ့အုပပြှီး လီးကို အထဲမရောကရြောကအြောငလြို့ ကော့ပေးလိုကတ်ယ်။ ညီမလေးပါးစပကြို လီးနဲ့ လိုးနသလေိုဘဲမို့ မှငရြလေ ပိုစိတထြလဘေဲ။ သူကလည်း ကနွော့ကြို ကလဲ့စားခွတေဲ့အနနေဲ့ ကနွော့လြီးကို လွှာနဲ့ရဈလိုကြ အာခေါငထြဲထိ သှင်းစုပလြိုကန်ဲ့မို့ ကနွော့တ်ဈယောကြ ဆတဆြတလြူးလို့ပေါ့။ ပါးစပထြဲမှာဘဲ ပြီးသှားမှာစိုးလို့

“ညီမလေး ရပြီ ရပြီ တောတ်ော့ ထွကသ်ှားလိမ့မြယ်”

ထွကသ်ှားမယပြှောမှ သူ့ပါးစပထြဲ အထည့ခြံရမှာကြောကပြှီး ကမန်းကတမ်း ပါးစပထြဲက ထုတလြိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း သူ့ကိုဆှဲလှဲပြီး လှကြေီးထိုး ရိုးရိုးနဲ့ဘဲ စပြီး လိုးပေးလိုကတ်ယ်။

အဲ့နေ့ကတော့ နှစ်ယောကသ်ား ကာမအရသာကို ဝဝကြီး ခံစားကြတယ်။ အနအထေား ပုံစံတွပြေောင်းလို့ အပြာကားထဲက ပုံစံတွကေိုတုပြီး အတတဆြန်းကြတယ်။ သူလည်း မှင်းစီးတတသ်ှားသလို ကနွောလြည်း ဒေါ့ကီတွဘောတွေ ဆှဲလို့ သုံးခွီသုံးလားဆှဲလို့ အခစွပြငလြယကြို ခွကေုနလြကပြန်းကသွညအြထိ ကူးခတလြိုကကြှတယ်။

ကြောင်းပြနမြသှားခင် နောကထြပ် နှစ်ခါထပတ်ှေ့ပြီး အခစွဆြိုတဲ့ ရငေံကို ထပခြါထပခြါ သောကလြိုကကြှသေးတယ်။

နှင်းခိုငန်ဲ့ ခငစြန်ဒာတို့ပြနတ်ော့ ကားဂိတကြို ကနွောြ ကိုယတ်ိုငဘြဲ လိုကပျို့တယ်။ ကားထွကသ်ညအြထိ ကားဘေးကနေ စကားတွေ တွတထြိုးလို ကားထွကသ်ှားသညအြထိ လကပြှရင်း ကနွန်ခေဲ့တဲ့ ကနွောြ အဲ့နေ့က ခစွသ်ူကို နောကဆြုံး နှုတဆြကလြိုကရြတာမှန်း မသိခဲ့ပါဘူးဗွာ။

………………………………………………

နှင်းခိုင် ကြောင်းပြနရြောကပြှီးတဲ့ ရကပျိုင်းတွမှောတော့ ညညဆိုရင် ဖုန်းနဲ့ အလှမ်းသယကြှ ရှေ့လာမယ့ြ အနာဂါတကြို တငကြှိုလို့ စီမံခကြတ်ှခွေ စိတကြူးနဲ့ မှူးပြောခြဲ့ကြတယ်။ ပညာရှိတွေ မိန့ခြဲ့သလိုပါဘဲ။ ကနွောတ်ို့ရဲ့ ပြောရြှှငခြမွြးမှေ့ပြီး အေးခမွြးနတောဟာ မုနတ်ိုင်းမလာခင် လပြလေညှေင်ေး ဆော့ကစားနမှန်ေး မသိခဲ့ပါဘူး။

ဘဝဆိုတာက တဈသမတတ်ည်း မသှားဘူး။ ခေါကရြှာငှကပြွံသလို နိမ့တ်ုံမှင့တ်ုံတဲ့လေ။ ကနွော့ဘြဝအတွကြ မုနတ်ိုင်းကခွဲ့တာကတော့ နှင်းခိုငတ်ို့ ကြောင်းသားကြောင်းသူတွေ လေ့လာရေးနဲ့ ပြောပြှဲစား သှားရာမှာ ယာဉမြတောတ်ဆဖြစ်ပြီး နှင်းခိုငတ်ဈယောကြ လူ့လောကထဲက ထွကခြှာသှားတဲ့ သတင်းပါဘဲ။

ခစွသ်ူကို နောကဆြုံးအနနေဲ့တောင် မှငခြှင့မြရခဲ့ပါဘူး။ ဦးလေးတို့လငမြယား သမီးဆီသှားမယဆြိုတော့ ကနွောကြ မရှိမဖြစ်တဲ့ အနအထေားကြောင့ြ လိုကမြရခဲ့။ ဦးလေးတို့ လငမြယားကလည်း ကနွောန်ဲ့ နှင်းခိုင် အနအထေားကို ရိပမြိသလို ကြညဖြှူထားကြလို့ ကနွော့အြတွကြ စိတမြကောင်းသလို သူတို့မှာ တဈဦးတည်းသော သမီးလေးမို့ သောကမီးတွေ တဟုန်းဟုန်း တောကန်တောကို ကနွောလြည်း ဘယလြိုဖြသေိမ့ပြေးနိုငပြါ့မလဲ။

နှင်းခိုငန်ဲ့ နောကဆြုံး ဖုန်းပြောခဲ့တာက လေ့လာရေး မသှားခင် ညကပေါ့။ ခရီးသှားရရင် ပြောန်တတေတ်ဲ့ နှင်းခိုငကြ အဲ့ညက မနကခြရီးစဉကြို ပြောပြီး အပြောသ်ံတွနေဲ့ ဖုန်းခခွါနီးမှာ “အာဘှားနောြ ကိုကြီး” ဆိုပြီး နှုတဆြကအြနမ်းလေး ပေးသှားခဲ့သေးတယ်။

ဦးလေးတို့ ပြနလြာတော့ နှင်းခိုငကြို ဟိုမှာဘဲ သဂွိုလခြဲ့ပြီး နောကဆြုံးခရီးက ဓာတပြုံလေး ရိုကလြာပေးတယ်။

နှင်းခိုင် ညီမလေးရယ် သပန်ေးပြင့တ်ယဆြိုတာ ဒါဘဲလားလို့ မေးလိုကခြငွတ်ယ်။ အခေါင်းလေးထဲမှာ အိပန်သလေိုလေး လှနရှောတဲ့ နှင်းခိုင် ဓာတပြုံလေးကို ကြည့်ရြင်းနဲ့ ငိုကြှေးရပေါင်းလဲ များလှပါပြီ ညီမလေးရယ်။

ဒီကြားကာလမှာ အမလည်ေး အိမထြောငပြှုလို့ ယောငန်ောကဆြံထုံးပါ ဆိုသလို သူ့ယောကြွားနောကြ လိုကသ်ှားပြီမို့ တဈယောကတ်ည်း ယောငခြွာခွာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ကနွောကြို ငဲ့ညှာပြီး ကနွော့ကြို လူလားမှောကအြောင် ပြုစုပျိုးထောငပြေးခဲ့တဲ့ အမေ့ကို အရှယရြှိတုန်း လူ့ဘဝ လူ့လောကမှာ လူ့စည်းစိမကြို ခံစားခွင့ြ ပေးလိုကရြတာကိုဘဲ ကြနပေန်မေိပါတယ်။

တဈကိုယရြတကောယသမားမို့ စားရေးကတော့ အလုပကြတွဲ့ အခွိနဆြိုရငတ်ော့ အလုပသ်မားတွနေဲ့ လကရြညတ်ပြငတ်ည်းပေါ့။ ကနွတ်ဲ့ အခွိနတ်ှမှောတော့ ဦးလေးဦးအောငလြှတို့အိမန်ဲ့ အမေ့အိမ်။ တခါတလကြတေော့လည်း ကနွော့အြိမဘြေးက အေးခငကြ ပိုထည့ခြကြပြေးပါတယ်။

အေးခငကြတော့ ပြောပါတယ်။ ဘယမြှ သှားမစားနဲ့ သူအမြဲ ထည့ခြကြပြေးမယတ်ဲ့။ ဆနန်ဲ့ ဟင်းခကြစြရာဖိုးဘဲ ပေးပေါ့။ သူက ကလေးတဈယောကအြမေ တဈခုလပ်။ သူအိမထြောငကြပြှီး ယောကြွားနောကြ ပါသှားတာ။ နှစ်နှစ်လောကရြတော့ ကလေးငယတ်ဈယောကန်ဲ့ ရှာပြနရြောကလြာတာ။

ကလေးကလည်း သမီးမိန်းကလေး။ ဘာကြောင့ြ ကြဲလာတယတ်ော့ မမေးမိဘူး။ သူက ကနွော့ထြကတ်ော့ နှစ်နှစ်လောကြ ကြီးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ငယင်ယထြဲက အေးခင်၊ သူရ အဲ့လိုခေါန်ကြဘေဲ။

ကနွောလြည်း နှင်းခိုငစြိတရြယ် တဈယောကတ်ည်း အထီးကနွတ်ာရယကြှောင့ြ အလုပပြါးရင် အရကဆြိုင် ထိုငတ်တလြာခဲ့ပြီ။ ကနွော့ရြဲ့ အဖောမြှနကြတော့ တဈခုလပ် မုဆိုးဖို ဦးကြောကြှီးဘဲပေါ့။ အသကကြ ၅၀ နား ကပန်ပြေီ။ သူနဲ့ သောကစြားရင် စကားပြောရင် ဗဟုသုတကတော့ တကယရြတယ်။

………………………………………………..

“ဒီကပြီးရင် ဘယသ်ှားမလဲ သူရ”

ပုလင်းထဲ လကန်ှဈလုံးလောကြ ကနွခြွိန်။ ဦးကြောကြှီးရဲ့ အမေး။

“ဒီနေ့တော့ အိမဘြဲပြနမြယ် ဦးကြောြ။ အေးခငကြ ရှာထဲမှာ ဝကပြေါလြို့ ဝကသ်ားနီခကြြ ခကြထြားမယ် ပြောတယ်။”

“အေး ဟုတတ်ယကြှ ရှာနောကပျိုင်းမှာ ဝကပြေါတ်ယလြို့ ကြားတယ်။ မင်းက ဝကသ်ားခကြရြင် ဝကသ်ားနီခကြြ ကြိုကတ်ယန်ောြ။”

“ဟုတတ်ယ် ဦးကြောရြဲ့ အာ့ကို အေးခငကြလည်း သိလို့ ကနွော့ကြို အိမပြှနစြားဖို့ မှာလိုကတ်ာ။”

ကနွော့စြကားဆုံးတော့ ဦးကြောကြှီးက ကနွော့မြကြန်ှာကို စေ့စေ့ကြည့်ပြှီး ပြုံးစိစိနဲ့

“မထူးပါဘူးကြာ ဟင်းတငလြုပမြနနေဲ့ လူပါစားလိုကပြါလား”

“ဟာ ဦးကြောကြလဲ သူများတွကြေားလို့ မကောင်းပါဘူး”

“ဟ ဘာဖြစ်လို့လဲဟ ကလေးအမေ တဈခုလပမြို့လား”

“အဲ့လိုတော့ မဟုတပြါဘူးဗွာ”

“မဟုတရြင် ဘာဖြစ်လဲ။ အေးခငလြဲ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကရြော ရုပရြညရြော မဆိုးပါဘူးဟ။ ကလေးတဈယောကန်ဲ့ တဈခုလပဆြိုတာဘဲ ပြောစရာရှိတယ်။ ဒါလဲ တကယကြ ဘာမှမဟုတပြါဘူး”

“ဘာကို ဘာမှမဟုတတ်ာလဲ ဦးကြောြ”

“အောြ အပျို အအို တဈခုလပ် မုဆိုးမ ဆိုတာတွပေေါ့။ အမှနကြ နားလညသ်ိတတမြှုက အဓိကဘဲ”

တဈခုလပလြည်းဖြစ်ခဲ့ မုဆိုးဖိုလည်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဦးကြောကြှီးရဲ့ စကားကို ကနွောြ စိတဝြငစြားတာမို့

“ပြောစမ်းပါဦး ဦးကြောျ”

“အေး ပြောရမယဆြိုရင် လောကမှာ ယောကြွားနဲ့မိန်းမ ပေါင်းသင်းပြီး ရိုးမှကတွောတွရှေိသလို စလယဝြင် ဖငမြမဲခငကြဘဲ ကြဲကြတာတွလေဲ ရှိတာဘဲကြ။”

“ဟုတ် ဦးကြောျ”

“ဘာလို့မွဲပြီး ဘာလို့ကြဲသလဲ ဆိုတာသိလား”

“ဘယသ်ိမလဲ ဦးကြောကြလဲ”

“အေး ငါပြောပြမယ် ငါ့အသိ ငါ့အတွေ့ပေါ့။ ဒါပမေဲ့ လိုကလြေ့လာရငလြည်း ဒါဘဲတွေ့မှာဘဲကြ”

“ဟုတ် ပြောပြပါလား”

“အေး အိမထြောငတ်ဈခုမှာ နံပါတတ်ဈ ပိုကဆြံ စီးပြားရေးပေါ့။ စားဝတန်ရေေးကို ဖြရှင်ေးပေးမယ့ြ ငှကြေေး မပြလညေရြင် ခစွတ်ာတွေ မတ်ေတာတွကေ ရှတကြောင်းတဲ့ ကဗွာတဈပုဒထြကြ မပိုဘူးကြ။ ခမွြးသာရမယလြို့ ငါမပြောဘူးနောြ။ ကိုယ့အြဆင့အြတန်းနဲ့ လိုကလြွောညီထွမယေ့ြ စီးပြားရေးကတော့ ရှိကိုရှိနရမေယ်။”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဦးကြောြ”

“ငါ ပထမ အိမထြောငန်ဲ့ ကြဲတာက အဲ့ကိဈစဘဲ။ သူတို့နရောမှာက ငါက ဝငင်ှေ မရှာနိုငဘြူး။ ဝငင်ှမရှေိတော့ ယောကျခမက မကြညဘြူး။ နောကတ်ော့ မိန်းမကပါ ငှူစူလာတော့ လမ်းခွဲလိုကရြော။”

“ဪ နောကထြပကြ ဘာလဲ ဦးကြောြ”

“နောကန်ံပါတန်ှဈက ကာမကိဈစ”

“ဗြာ”

“မဗွာနဲ့ ငါတို့အခုဖြစ်နတောက ကာမဘုံကြ။ စားဝတန်ရေေးပြီးရင် အရေးကြီးဆုံးက ကာမကိဈစဘဲ။ အဲ့ကိဈစမပြလညေလြို့ဘဲ မယားငယန်ေ လငင်ယန်တွေေ ဖြစ်တာ။ တခွို့ကတော့ ခပပြှတပြှတဘြဲ ကြာရှင်းလိုကကြှတယ်။ တခွို့ကတော့ သားသမီးအရေး စီးပြားရေးတွကြေောင့ြ မကြာဘဲ ခိုးစားကြတာပေါ့”

“အောျ အဲ့လိုလား”

“အေး ကဗွာဆနဆြန် စာဆနဆြနပြှောရရင် မိန်းကလေးတွကေ ပန်းနဲ့တူတယ်။ ပန်းဆိုတာ မှှေးမှ မမှှေးရင် ပန်းလို့သာခေါပြှီး ဘယသ်ူမှ မနှစ်သကဘြူးကြ။ အဲ့လိုဘဲ မိန်းကလေးဆိုတာကလည်း ရှိသင့တ်ဲ့ ပစ်စည်းတော့ ရှိမှလကြော။ မင်းစဉြးစားကြည့်ပြါလား။ ရငပြှားဖငပြှားနတေဲ့ မိန်းမကို ဘယသ်ူလညပြှနကြှည့တ်ာ တွေ့လဲ”

“ဟုတတ်ယ် ဦးကြောြ မတွေ့ဘူး”

“အေး ရငထြှားထွား တင်းကားကားဆိုရငတ်ော့ လညပြှနရြုံမကဘူး တံထွေးတောငမြှိုခပြှီး အံ့ကြိတတ်ာတောငရြှိတယ် မဟုတလြားကြ”

ဟီးးးလို့ ကနွောရြယရြင်းနဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှီး ထောကခြံလိုကတ်ော့

“အဲ့တာက မိန်းမရနံ့ဘဲပေါ့။ ပန်းတိုင်း မမှှေးသလို မိန်းကလေးတိုင်းလဲ အဲ့ရနံ့ မရှိဘူးဟ။ အခု မင်းအေးခငကြ မှှေးပါတယဟြ နမ်းကြည့်ပြါဦး”

“ဟာ ဦးကြောကြလဲ”

ကနွောရြှကပြှီး ပြနပြှောတော့

“အေး နမ်းတိုင်းလဲ မနှေးဘူးကြ”

“ဗွာ နားမလညဘြူး ဦးကြောြ”

“နမ်းတိုင်းမနှေးလို့ ကြဲကြတာပေါ့ကြ။ သူရ မင်းနားလညဖြို့ ငါပြောပြမယ်။ အိပရြာထဲမှာ နှစ်ဦးသဘောညီမှ နှေးတာကြ။ တခွို့အိမထြောငတ်ှေ စီးပြားဥဈစာ ပြည့စြုံပါလွှကန်ဲ့ ကြဲကြကြာကြတာ အဲ့ကိဈစတွဟေ”

ဦးကြောကြှီးနဲ့ အရကဆြိုငလြေးက နှစ်ယောကသ်ားထွကပြှီး နှုတဆြကလြို့ ကနွော့အြိမကြို ပြနလြာခဲ့တယ်။ ကနွောြ အိမထြဲကို ဝငလြာတာကို တဈဖကခြှံထဲက ရချိုးရာက လှမ်းမှငတ်ဲ့ အေးခငကြ

“သူရရေ ထမင်းဆာပြီလား ငါရချိုးနလေို့ ခဏနောြ။ နငရြော ရမချိုးဘူးလား”

“မဆာသေးပါဘူးဟာ အေးအေးဆေးဆေးသာလုပ် ရတေော့ မခြိုးတော့ဘူး”

ပြနပြှောရင်း အေးခငကြို ကြည့်မြိတယ်။ ထမိနရြငလြွားနဲ့ ရစေိုနတောမို့ ခန်ဓာကိုယ် ကောကကြှောင်းတွကေ အရှိကို အရှိတိုင်း လှဈပြထားသလိုဘဲ။ ကလေးတဈယောကအြမဆေိုတာ ပြောမှသိမယ့ြ အနအထေား။ အသားက ဖြူတဲ့ဘကလြုတယ်။ အရပကြ ၅ ပေ ၄ ဆိုတော့ မှနမြာလူမွိုး မိန်းကလေးတွထေဲတော့ စံမှီတယ် ပြောရမယ်။ ခပပြှည့ပြှည့ြ ကိုယလြုံးလေးမှာ တင်းသင့တ်ဲ့ နရောကတင်း၊ ကားသင့တ်ဲ့နရောက ကား၊ မို့သင့တ်ဲ့နရောက မို့ ရယမြို့ ဦးကြောကြှီးစကားအရ ဆိုရငတ်ော့ မှှေးတဲ့ပန်းလေးပေါ့။

“ဟဲ့ ဘာလုပန်တောလဲ ရချိုးမယဆြိုရငလြဲ ခွိုးလေ”

ရပပြှီး ငေးကြည့်လြို့ အတွေးနယခြွဲ့နတေဲ့ ကနွောြ။ အေးခင် စကားကြားမှ

“အေးပါ ရကတေော့ မခွိုးတော့ဘူးဟာ”

လို့ ပြနပြှောပြီး အိမတ်ံခါးကို သော့ဖြင့ပြှီး ဧည့ခြန်းက ပြတင်းတံခါးတွပေါ ဖြင့လြိုကတ်ယ်။ အမအေိမထြောငကြပြှီးကတည်းက တဈကိုယရြတကောယမို့ အိမလြည်း သိပမြရှင်းဖြစ်ပါဘူး။ တခါတလေ အမလောရှင်းပေးတတသ်လို အေးခငကြ ထမင်းဟင်းပို့ရင်း ကြုံရှင်းလေး ရှင်းပေးတတတ်ယ်။

ဧည့ခြန်းကုလားထိုငမြှာ ထိုငပြှနတ်ော့ အေးခင် ရချိုးနတောကို ပြတင်းပေါကကြ မှငန်ရပြေနတ်ယ်။ အရငကြ အမှုမဲ့အမှတမြဲ့ နခေဲ့ပမယေ့ြ အခုတော့ ဦးကြောကြှီးရဲ့ သငကြှားပို့ခတွဲ့ လကခြွာကြောင့ြ မကြည့်သ်င့မြှန်း သိနပေါရဲ့နဲ့ ကြည့်န်မေိတယ်။ အေးခငကြတော့ မသိရှာပါဘူး။ သူဟာသူ ပုံမှနရြချိုးနတောမို့ ဆပပြှာတိုကတ်ော့လည်း နှိုကသ်င့တ်ာတွနှေိုကလြို့ တိုကန်လတေေော့ မှငရြတဲ့ ကနွောြ့စိတကြို နိူးဆှနသလေိုပါဘဲ။

နှင်းခိုငန်ဲ့ ခစွရြညလြူးခဲ့ရတဲ့ အရသာကို တမ်းတမိပြနတ်ယ်။ နှင်းခိုငန်ရောကို အေးခငန်ဲ့ အစားထိုးကြည့်န်မေိတော့ ညီလေးက ကနွြးမာသနစြှမ်းကြောင်း သကသ်ပြနေသေေးတယ်။ ကနွောလြည်း ဆကကြှည့လြို့ မသင့တ်ောတ်ာနဲ့ ရမချိုးလည်း မကြန်ှာတော့ သဈဦးမှပါဆိုပြီး နောကဖြကြ ရစညေတ်ှမှော မကြန်ှာသဈလို့ အိမန်ရင်ေး အဝတအြစား လဲလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ရောငပြှနမြဂျဂဇင်းစာအုပ် ဖတန်လေိုကတ်ယ်။

ခဏနတေော့ အေးခငတ်ဈယောကြ လေးဆင့ခြွိုင့လြေးဆှဲပြီး ရောကလြာတယ်။

“ဆာပြီလား ခူးလိုကရြတော့မလား”

“နပေါစေ မဆာသေးဘူး နောကမြှ ငါ့ဟာငါ ခူးစားမယ်”

လို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ အေးခငကြ ကနွော့န်ားက ဖြတပြှီး ထမင်းခွိုင့ကြို ဘီဒိုပေါကြို သှားတငတ်ော့ ရချိုးပြီးစ သနပခြါးလိမ်းထားတာမို့ သူ့ဆီက သနပခြါးနံ့နဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့က ကနွော့န်ှာခေါင်းကို ကြညစြယသ်လို၊ ခွလှမြေးလိုကတ်ိုင်း တုနခြါနတေဲ့တငသ်ားကြီးတွကလေည်း ကနွော့ြ စကျခုအာရုံထဲ ဝငရြောကလြို့ အသကရြှူတွေ မှနစြသလေို ရငခြုနသ်ံတွကေို ကြမ်းစပြနေတ်ယ်။

အေးခငကြ ထမင်းခွိုင့တ်ငပြှီး ကနွော့အြိပခြန်းကိုကြည့်တ်ော့ စောစောက ခွှတထြားတဲ့ အဝတဟြောင်းတွကေို ကုတငပြေါမြှာ ဖြစ်သလို တငထြားတာတွေ့တော့ ဝငပြှီးကောကယ်ူလို့ အနံ့ခံပြီး

“ကြည့်စြမ်းပါဦး အဝတတ်ှလည်ေး နံစောန်ပြေီ နငကြလဲ သပသ်ပရြပရြပန်စမြေးပါ”

တဲ့။

“ဟာ နငကြလဲ မနံသေးပါဘူးဟ မနေ့ကမှ ဝတတ်ာ”

“ဘာမနံရမှာလဲ နငကြ အရကသ်ောကထြားတော့ မှှေးလားနံလားတောင် ဘယသ်ိတော့မလဲ”

“အောငမြယ် ဘာမသိရမှာလဲ နငသ်နပခြါးလိမ်းထားတာ အနားက ဖြတသ်ှားတာတောင် မှှေးနတော သိနသေေးတယ်”

“အေးပါထားပါ ငါဒီအဝတတ်ှေ ယူသှားပြီး လွှောလြိုကမြယ် ချောကမြှ ငါလာပို့ပေးမယ်”

တဲ့။ ကနွောကြ အားနာတာနဲ့

“နပေါစေ မနကဖြှနမြှ ရချိုးရင်း ငါလွှောလြိုကမြယ်”

ဆိုပြီး ထလို့ သူ့လကထြဲက အဝတဟြောင်းတွကေို ပြနဆြှဲယူ သူကလည်း အတင်းပြနလြုနဲ့ နောကသ်ူ့လကကြို ကိုငထြားမိပြီး မလှှတမြိဘဲနလေို့။ အေးခငကြ

“သူရ လကလြှှတလြဟော”

ဆိုမှ အားတုန့အြားနာနဲ့ လှှတပြေးရင်း

“ဆောရီး”

လို့ တောင်းပနလြိုကတ်ယ်။ အေးခငကြ အဝတဟြောင်းတွေ ပြေ့ပြီး

“ငါသှားတော့မယ် စားပြီးရင် လှမ်းအောလြိုကန်ောြ”

ဆိုပြီး အိမကြထွကသ်ှားတော့ အေးခငရြဲ့ နောကပျိုင်းအလှကို ကနွောရြငမြောစွာကြည့်ြ ကနွရြဈပါတော့တယ်။ ကနွောြ ထမင်းစားပြီး အေးခငကြို မခေါန်တေော့ဘဲ ဆေးပြီး ပြနဆြင့ထြားတဲ့ ထမင်းခွိုင့လြေးဆှဲပြီး အေးခငတ်ို့အိမဘြကြ ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အေးခငကြ အမမေုဆိုးမနဲ့ အဈကိုလူပျိုကြီးတို့နဲ့ အတူတူ နတောပါ။

သူတို့က လယပျိုငယ်ာပိုငတ်ှေ ရှိတာမို့ သူ့အဈကိုကြီးကဘဲ ဦးစီးလုပကြိုငတ်ယ်။ စီးပြားရေးကတော့ မရှိမရှားလို့ ပြောရမှာပေါ့။ အဈကိုကြီးက ယာထဲမှာဘဲ အနမွေားတယ်။ သူ့အမကလေည်း အသကကြ ငါးဆယန်ားဘဲ ရှိသေးတာမို့ သနသ်နမြာမာ လုပန်ိုငကြိုငန်ိုငတ်ုန်း။ သားဆီလည်း ထမင်းပို့တာကို သူဘဲလုပတ်ယ်။ အေးခငကြ ကလေးနဲ့ဆိုတော့ အိမမြှုကိဈစဘဲ တာဝနယ်ူရတယ်။

ကနွောြ သူတို့အိမထြဲ ဝငသ်ှားတော့ အိမရြှေ့ခန်းမှာ အေးခငကြ သူ့သမီးလေးကို နို့တိုကန်တယ်ေ။ အသကန်ှဈနှစ်ကြောန်တောကို နို့မဖြတဘြဲ အလိုလိုကပြှီး တိုကန်တော။ ကလေးက နို့တဈလုံးကိုစို့ပြီး တဈလုံးကို လကကြကိုငန်တော။ ကနွောကြလည်း အေးခငရြဲ့ ဝင်းအိနတေဲ့ နို့တွကေို အငေးသား ကြည့်န်မေိတယ်။ ကလေးကိုငဆြော့နတေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးက စပစွသ်ီးနီညိုညိုလေးနဲ့ တူလိုကတ်ာလို့ တွေးနတေုန်း အေးခငကြ မော့အကြည့်ြ ကနွောသ်ူ့နို့တွေ ကြည့်န်မှန်ေး သိသှားတော့

“အို”

ဆိုပြီး ကိုငန်တေဲ့ ကလေးလကကြိုဖယလြို့ နို့လေးကို ဘောလြီအင်ျကြီထဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ နို့လေးက မဝငခြငွလြို့ အပြငဘြကမြှာ တဈဝကတ်ပြကြ၊ စို့နတေဲ့နို့လေးကိုလည်း ကလေးပါးစပကြဖြုတပြှီး ဘောလြီထဲ ထိုးသှင်းပြီး အပေါအြင်ျကြီကို ဆှဲဖုံးနတယ်ေ။

“ငါထမင်းခွိုင့လြာပို့တာ ဟ။ ဒေါလြေးရော”

“အမေ အဈကို့ကို ထမင်းသှားပို့တာ ပြနမြလာသေးဘူး”

“ဒေါလြေးကလည်း မိုးတောငခြွုပန်ပြေီ”

“အေးဟုတတ်ယ် အမကေ အဲ့လိုဘဲ။ တခါတလဆေို မိုးခွုပတ်ယ်။ ငါ့ကို အောလြိုကလြို့ ပြောထားတာ ဘာလို့ လာပို့နတောလဲ”

“အောြ နငကြ ကလေးနဲ့ဘာနဲ့။ ငါက ဘာအလုပမြှ မရှိတာ”

“သူရ နင့ကြို ငါပြောမလို့ မပြောဖြစ်တာ”

“ဘာပြောမလို့လဲ”

“အေးပါ ထိုင်ဦး… ပေး ခွိုင့ကြို”

ဆိုပြီး ကနွော့လြကကြ ခွိုင့ကြိုယူပြီး မီဖိုချောငထြဲသှားတော့ (ဒီနရောမှာ အိမဖြှဲ့စည်းပုံလေးကို ပြောပြရဦးမယ်။ ကနွောတ်ို့ ဒသအေနအထေားနဲ့ အိမကြို လူတထိုင် အမှင့လြေး ဆောကြ။ ပဉွခြင်းပြီး ဧည့ခြန်းနဲ့ ဘူရားခန်းအဖြစ် အိမရြှေ့ခန်းကိုလုပပြှီး နောကဖြကန်ှဈခန်းက အိပခြန်း။ ဒါက သုံးပငန်ှဈခန်းအိမ်။ ဧည့ခြန်းနံရံကနေ အဖီဆှဲခပြှီး မှစေိုကလြေးကို မီးဖိုခန်း။ အဲ့တော့ ဧည့ခြန်းကနေ မီးဖိုခန်းကို တဆင့န်ိမ့ထြားတာမို့ အဆင်းအတကြ ခွနင်ေးခုံလေးလုပထြားကြတယ်။) ကနွောကြ ဧည့ခြန်းက ထိုငခြုံမှာထိုငပြှီး အေးခငကြ ပြောမယဆြိုတာ ဘာလဲလို့ သိချင်န်မေိတယ်။

အေးခငကြ ခွိုင့ထြားပြီး ဧည့ခြန်းကို မီးဖိုထဲကအတကြ ကနွောန်ဲ့က မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ည့တ်ည့ြ ကလေးခွီရင်း တကတ်ာမို့ ထမိနကြို လကကြလဲ မသိမ်းနိုငတ်ာမို့ အပေါကြို ခွအလှေမ်းမှာ ထမိနစြကဟပြီး အထဲမှာ ဘာမှမခံထားတော့ မှငလြိုကရြတဲ့ ကနွောြ့ရငထြဲ ရထားခုတမြောင်းသှားသလိုဘဲ။ အေးခငကြတော့ မသိရှာဘူး ကနွော့ဘြေး လာထိုငပြှီး

“သူရရယ် လောကမှာ ကိုယဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်တာမှ မဟုတဘြဲနဲ့ ဖြစ်လာတာကို ရငဆြိုငန်ိုငဖြို့ လိုတယ် ဟ”

“အခု ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ကနွော့အြမေးကို အလိုမကတွဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့

“ဘာဖြစ်ရမလဲ အခုဆို နင် ဦးကြောကြှီးနဲ့ ပေါင်းမိနပြေီဟုတ် အရကလြဲ အရငကြ မသောကဘြဲနဲ့”

ကနွောန်ဲ့ နှင်းခိုငတ်ို့ အကြောင်းကို တဈရှာလုံး သိထားကြတာမို့ ကနွောအြခုလို အရကသ်ောကန်တောကို မပြောပမေဲ့ ပြောချင်န်ကြတော ကနွော့အြမကအေစ “သားရယ် ကံလို့ဘဲ အောကမြေ့ပါကြယ်။ ဘဝခရီးဆကရြဦးမယ် ကိုယ့ကြိုကိုထိန်းပါ” တဲ့။

“အေးပါဟာ ငါနောကြ မသောကဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါမယ်”

“နငတ်ကယပြှောတာနောြ။ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ ဟာ”

“နငကြ ဘာလို့ဝမ်းသာရတာလဲ”

ကနွော့အြမေးကြောင့ြ ပြောန်တေဲ့ သူ့မကြန်ှာလေးတညပြှီး ရှကသ်ှားတယထြငတ်ယ်။

“ဟာ နငန်ဲ့ငါက သူငယခြငွြးတွဘေဲ ကိုယ့သ်ူငယခြငွြး ကောင်းတာဘဲ မှငခြငွတ်ာပေါ့ ဟ”

“အေးပါ ငါပြောတာ မှားသှားရင် တောင်းပနပြါတယ်။ ငါပြနတ်ော့မယန်ောြ”

“အေး အေး နင့အြဝတတ်ှေ မနကဖြှနမြှ ငါပြနပျို့ပေးမယ်”

“အေးပါ”

လို့ပြောပြီး အိမဘြကြ ပြနကြူးလာလိုကတ်ယ်။ ညအိပရြာဝငတ်ော့ အေးခငကြို ပြနမြှငန်မေိတယ်။ ကနွောြ နှင်းခိုငအြပေါြ သဈစာမဲ့ရာများကြနမလေား။ တဖကကြ ပြန်းတွေးတော့ နှင်းခိုငမြှ အသကထြငရြှား ရှိမနတေော့တာ။ ဆိုငကြယတ်ဈစီးလိုပေါ့ ဘီးတဈခု ပေါကသ်ှားလို့ ဆကမြသုံးဘဲ ချောငထြိုးထားလိုကရြမလား။ နောကဘြီးအသဈလဲပြီး သုံးမလား။ ဘယဟြာက အကြိုးရှိမလဲ။ တဈယောကတ်ည်း အမွိုးမွိုးတွေးလို့ ညကို လှနမြှောကစြလေိုကပြါတယ်။

နောကရြကတ်ှမှော ကနွောြ အရကမြသောကဖြစ်အောင် နလေို့ ဦးကြောကြှီးကတောင်

“ဟ ကောင် သူရ မင်းကလဲကြာ ငါ့တောင် အဖောမြလုပပြေးတော့ဘူးလား”

လို့ ပြောတာခံနရတေယ်။ ကနွောြ အရကမြသောကတ်ာကို အေးခင် တအားဝမ်းသာနပေုံပါဘဲ။ အခုရာသီက ခွံအလုပလြည်း နည်းနည်းချောငတ်ာမို့ ထမင်းကိုတော့ အိမမြှာအစားများတယ်။ တခါတလတေော့ အမေ့အိမသ်ှားရင်း စားတဲ့အခါတော့ ရှိတယ်။ အဲ့လိုသှားစားမိလို့လည်း ကနွောြ့ဖငကြှား ခဲညှပခြဲ့ပါသေးတယ်။

အဲ့နေ့ကတော့ အမေ့နားလဲမရောကတ်ာ ကြာလို့ဆိုပြီး နေ့ခင်းနှစ်နာရီလောကြ အမေ့အိမသ်ှားပြီး ညစာလည်း အမေ့အိမမြှာ စားလိုကမြယလြို့ အေးခငကြို ပြောပြီး အမေ့အိမကြို ထွကလြာမိတယ်။

အမေ့အိမဝြိုင်းလေးထဲ ရောကတ်ော့လည်း တိတဆြိတန်တောမို့ ဦးလေးက ခွံထဲမှာထငတ်ယလြို့ဘဲ တွေးပြီး အိမထြဲဝငလြိုကတ်ယ်။ အိမရြှေ့ခန်း ရောကတ်ော့လည်း အမေ့ကို မတွေ့တာမို့

“အမေ”

လို့ ခေါလြိုကတ်ာနဲ့ အမတေို့ အိပခြန်းထဲက ဝရုန်းသုန်းကား အသံတွထွကေလြာလို့ ဗှုန်းဆို ကနွောတ်ောင် လန့သ်ှားမိတယ်။ နောကမြှ အမေ့ရဲ့

“လာပြီ သား လာပြီ”

ဆိုပြီး အမတဈေယောကြ ထမိနစြှနတ်ောငဆြှဲနဲ့ ထွကလြာတယ်။ ကနွောြ့အသံကြားပြီး အလန့တ်ကြား ပြေးထွကလြာတာ ဖြစ်ပါလိမ့မြယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမေ့နို့တဖကကြ ဘောလြီအပြငမြှာဘဲ ရှိနသလေို ခေါင်းကဆံပငတ်ှကေ ဖရိုဖရဲ။ ဖြန့ဝြတတ်ဲ့ ထမိနမြှာတောင် အစွန်းအကြကတ်ှဆေိုတော့ သှားပြီ လာမိတာ မှားပြီလို့။ အမေ့နောကကြ ဦးလေးကလည်း အပေါဗြလာနဲ့ ပုဆိုးပြငဝြတပြှီး ထွကလြိုကလြာတယ်။ ရငဘြတမြှာလည်း ခွှေးသံတရှဲရှဲ။ နှစ်ယောကလြုံး မကြန်ှာတွနေီပြီး အနရခေကသ်လို ကနွောကြလည်း အမေ့ကို ပထွေးနဲ့ အဲ့လိုတွေ့ရတော့ ဖငကြှားခဲညှပသ်လို အနခကေလြိုကတ်ာ။ အာ့နဲ့ဘဲ အမေ့ကို

“ဘာမှမဟုတဘြူး ဟိုဘကခြှံကအပြန် ဝငလြာတာ။ အိမမြှာ လုပစြရာရှိလို့”

ဆိုပြီး ခကြခြငွြး ပြနပြှေးလာရတာပေါ။ အပြနလြမ်းမှာတော့ ဦးကြောကြှီးစကားကို သတိရပြီး ရငထြဲက

“ဦးကြောရြေ နမ်းလို့နှေးသလား မမေးနဲ့ ခွှေးတောငကြပြါတယဗြွာ”

လို့ ပြောနမေိတယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အေးခငကြတောင် ညစာစားပြီးမှ ပြနခြဲ့မယဆြိုပြီး ပြနလြာလို့ ဘာလို့လဲ မေးနသေေးတယ်။ ကနွောကြ ဘာမှမဟုတပြါဘူးလို့ဘဲ ဖြလေိုကရြတယ်။

ကနွောလြည်း အေးခငန်ဲ့ အနမွေားလာလေ သူ့ရဲ့ကောကကြှောင်း အလှတွကေို ပိုပိုတပမြကလြေ ဖြစ်လာတယ်။ အေးခငကြလည်း ပိုပြီးဂရုစိုကလြာသလိုဘဲ။ ကနွော့အြဝတတ်ှဆေို အညဈမရှိတာကို ဝတထြားတာကို အတင်းခွှတခြိုင်းပြီး လွှောတ်ယ်။

“နငကြလဲ သန့သ်န့ရြှင်းရှင်းနစမြေးပါ လူပျိုလေးလုပပြှီး”

တဲ့။ သူအဲ့လို အခွှတကြောင်းလို့ အဲ့တဈရကကြ ကနွောြ့ကို ခွှတဖြို့ပြောတာကို ကနွောကြလည်း ပသလေို ကပသ်လို လုပန်တောနဲ့ သူကစိတမြရှညတ်ော့ဘဲ ခွှတစြမ်းပါဟာဆို ပုဆိုးလှမ်းဆှဲလိုကတ်ော့ ကနွောလြည်း အမှတမြဲ့မို့ သူလှမ်းဆှဲတာကို မတားနိုငလြိုကတ်ော့ ပုဆိုးက ကြင်းလုံးပုံကတွော့ အထဲမှာ အခံမဝတတ်ာများတဲ့ ကနွောြ တွဲလောင်းခေါင်းလောင်း ထိုးနတော မှငတ်ော့ “အမလေး” တပြီး သူ့အိမပြှနပြှေးပါလရေော။ ညနတေောင် ထမင်းခွိုင့လြာမပို့လို့ ကနွောဘြဲ သှားယူရတယ်။

“နငကြလဲ ထမင်းတောင် လာမပို့ဘူး”

ဆိုတော့ ဘာမှမပြောဘဲ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်တောမို့ စချင်တ်ာနဲ့။

“မမှငဘြူး မစားဘူးတာကြနတောဘဲ”

လို့ပြောတော့ ကနွော့ရြဲ့ ကြောကို တအုန်းအုန်း ထုပြီး

“မသာ သနော”

ဆိုပြီး ကောင်းခွီးပေးလို့ တဟားဟားရယပြှီး ပြနထြှကလြာတော့ မကြစြောင်းထိုးကနွန်တေဲ့ အေးခငပြုံလေးကိုကြည့်ပြှီး အသဲယားလိုကတ်ာ။ နောကန်ေ့ ကနွောြ ခွံအတွကြ မှေဩဇာတငဖြို့ မှို့ကိုသှားမယဆြိုတော့ အေးခငလြည်း ကလေးအတွကရြော သူ့အတွကပြါ အဝတဝြယမြယဆြိုပြီး ကနွောန်ဲ့ လိုကခြဲ့တယ်။

တောဓလေ့ဆိုတော့ ထောလြာဂွီပေါ့ဗွာ။ ကနွောလြည်း အေးခငတ်ို့ သားအမိနဲ့ ကြိုင်းတုံဖြာခင်းပြီး နောကကြ စီးရတာပေါ့။ တောလမ်းခရီးမှာ ထောလြာဂွီက ဝနမြပါရင် ခုနလြိုကတ်ဲ့အမွိုး ဇီးဖြူသီး စကောထဲ ထည့လြှိမ့သ်လိုဘဲ။

ကလေးကလည်းပါတော့ အေးခငကြို ပုခုံးကကိုငပြှီ ထိန်းကိုငပြေးထားရတယ်။ ဒါတောင် တခါတလခေုနပြေါကပြှီး အေးခငတ်ို့သားအမိ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ရောကရြောကလြာတယ်။ အဲ့အခါမွိုးဆိုရင် အိစကည်ကည်ောတဲ့ အထိအတွေ့ရယ် ကိုယသ်င်းရနံ့တွကေ ကနွောြ့ရငကြို ခုနစြသလေို အောကကြညီလေးကိုလဲ မာနဟြုနပြှင်းစတယ်ေ။

တဈကြိမမြှာ ကိုယအြရိမ်းကို အေးခငကြလကန်ဲ့ ထောလြာဂွီရဲ့ ကြမ်းပြငကြို ထောကအြထိန်း ဟနခြကြပြကြပြှီး သူ့လကကြ ကနွော့ရြဲ့ ပေါငကြှားရောကပြှီး မာနထြနတေဲ့ ညီလေးကို ဆုပမြိလတေော့ “အို” ဆို ပြီး သူ့လကကြလေးကို ကမန်းကတမ်း ရုတသ်ှားတာကို ကြည့်ပြှီး ရယခြငွမြိတယ်။

စကရြဲ့လှုပရြမ်းမှုကြောင့ြ အေးခငပြါးကို သုံးလေးခါလောကတ်ောင် နမ်းမိသလိုမို့ ကနွောြ ကြနပေန်သလေောကြ အေးခငကြ မကြန်ှာတွရေဲလို့ ရှကန်သလေို

“စကကြလဲ ခုနလြိုကတ်ာနောြ”

တဲ့။ ကနွောလြည်း သူအရှကပြှအေောင်

“အဲ့လိုဘဲဟ ထောလြာဂွီက ဝိတပြါမှ ဝိတမြပါရင် ခုနန်ရေော”

လို့ ပြောပေးလိုကရြတယ်။ မှို့မှာ မှေဩဇာအိတတ်ှတငေပြှီး ဈေးမှာ ဈေးဝယကြှတော့ ကလေးအတွကြ ဝယတ်ုန်းကတော့ ပြူနာမရှိဘူး။ သူ့ကလေးကို ကနွောကြ သူလှတလြှတလြပလြပ် ရှေးရအောင် ခွီထားပေးရတယ်။ အဲ့တော့ ဈေးထဲက ဈေးသညတ်ှကေ လငမြယားထငပြှီး ပြောနလေို့ ရှကပြါတယဆြိုမှ အေးခငကြ ဘောလြီဝယတ်ော့ ဆိုငပျိုငရြှငကြ ညီမလေးကလေးနို့တိုကရြင် မလှနဘြဲတိုကလြို့ရတဲ့ ဘောလြီယူမလား ညီမလေးက ဘယဆြိုဒလြဲ မေးနတေော့ အေးခငရြော ကနွောပြါ မကြန်ှာဘယထြားရမှန်း မသိဘူး။

အပြနကြှတော့ ဝိတန်ဲ့ဆိုတော့ စီးကောင်းသှားတယ်။ စကကြ အလာတုန်းကလို မခုနတ်ော့ဘူးလေ။ အဲ့ကြမှ အေးခငကြ

“တောပြါသေးရဲ့ အလာတုန်းကလိုများ ခုနန်ရငေတ်ော့ ဒုကျခ”

“ငါတော့ အာ့ကြိုကတ်ယ် ပြောစြရာကြီး”

လို့ စလိုကတ်ော့ ကနွော့ဗြိုကကြို ဆှဲလိမရြင်းက

“တောတ်ောြ ပြောန်တယ်ေ”

တဲ့။ ကနွောကြလည်း

“နငရြော မပြောဘြူးလား”

မေးတော့

“ပြောစြရာလား လူကိုခုနပြေါကန်တော”

“အဲ့လိုခုနလြေ ကြိုကလြဘေဲ”

လို့ပြောတဲ့ ကနွော့ကြို ဘာမှတော့ မပြောတော့ပမေဲ့ မကြစြောင်းလှလှလေး တဈခုတော့ လကဆြောငပြေးသှားတယ်။

……………………………………………………

နောကန်ေ့ ထမင်းခွိုင့လြာပို့တဲ့အခွိန် အိမန်ရင်ေးမို့ သနပခြါးရကြေဲလေးနဲ့ သန့န်တေဲ့ မကြန်ှာလေးရယ် အဝတအြစားအနှမ်းလေးတွအေောကကြ လှုပရြှားနတေဲ့ မိန်းကလေးတွရေဲ့ ဓနတွကြေောင့ြ ကနွော့ရြဲ့မတငမြကဖြှဈနတေဲ့ စိတတ်ှကေို ပြတသ်ားစလေိုကတ်ယ်။ ထမင်းခွိုင့ကြို စားပြဲပေါတ်ငပြှီး ပြနဖြို့လှည့လြိုကတ်ဲ့ အေးခငရြဲ့ လကကြလေးကို ဖမ်းဆှဲပြီး

“အေးခင် ငါနင့ကြို ပြောစရာရှိတယ်”

ဖမ်းဆှဲထားတဲ့ ကနွောြ့လကထြဲက သူ့လကလြေးကို ရုန်းနရင်ေး

“ဘာပြောမလို့လဲ ပြော”

တဲ့။ ကနွောကြ သူ့လကကြို မလှှတပြေးဘဲ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပကြိုငလြို့ထားရင်းက

“နင့ကြို ငါခစွန်မေိပြီ”

လို့ပြောလိုကတ်ော့

“ဟာ”

တဲ့။

“ငါ့ကိုပြနခြစွပြါနောြ အေးခင် နငင်ါ့ကိုခစွတ်ယ် မဟုတလြား”

ပြောလဲပြော လူကိုရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလို့ သနပခြါးနဲ့ ပါးပြငကြို နမ်းရိုကလြိုကတ်ယ်။

“ပြောလေ အေးခင် ခစွတ်ယ် မဟုတလြား”

လို့ မေးတော့ မကြလြုံးဝိုင်းကြီးတွနေဲ့ မော့ကြည့်လြာတဲ့ အေးခငရြဲ့ နှုတခြမ်းလှှာကို စုပန်မ်းမယလြဲလုပရြော ။ ဗှုန်းကနဲ ကနွော့ရြငခြှငထြဲက ရုန်းပြီး ထွကလြိုကတ်ာမို့ ကနွောလြည်း အငိုကမြိလို့ လှတသ်ှားခဲ့တယ်။ ကနွောြ့ရငခြှငကြ လှတတ်ာနဲ့ အပေါကဝြဆီ ပြေးထွကသ်ှားရော။

အပေါကဝြရောကမြှ တဈခကြရြပပြှီး ကနွော့ဘြကလြှည့ပြှီး လကည်ှိးလေးကို ကြေးခညွဆြန့ခြညွလြုပလြို့ ကရောကြရောလြို့ လှောငသ်ှားခဲ့လတေော့။ ကနွောလြည်း အံကြိတလြို့ နေဦးပေါ့ တွေ့ကြသေးတာပေါ့လို့ ရငထြဲက ကြိမ်းဝါးလိုကတ်ာတော့ အေးခငမြသိနိုင်။

ကနွောလြည်း ခွံထဲကအလုပကြိဈစတွနေဲ့မို့ ခွံထဲမှာဘဲအိပ် ခွံထဲမှာဘဲစားလို့ ရှာထဲကို ပြနမြအိပဖြစ်ဘူးပေါ့။ အရငကြ ကနွောန်ဲ့ အမတေို့နတေဲ့ တဲလေးကို အောငမြိုး မိန်းမခိုးလာလို့ ပေးနလေိုကတ်ာမို့ ကနွောကြ လိမျမောသ်ီးတွခေူးတဲ့အခါ ထားတဲ့ တဲကြီးရဲ့အတွင်းထောင့မြှာ ကုတငတ်ဈလုံးခပြှီး နလေိုကြ အိပလြိုကတ်ယ်။

အောငမြိုးက ကနွော့တ်ို့ရှာရဲ့ နှစ်ရှာကြောဖြစ်တဲ့ သပြပငေရြှာက မိန်းကလေးကို ခိုးလာလို့ မိန်းကလေးကို ပြနအြပရြတာတွေ မင်ျဂလာဆောငရြတာတွနေဲ့ အလုပရြှုပန်တယ်ေ။ မင်ျဂလာဆောငတ်ာကတော့ တောဓလေ့ ထမင်းကြှေးတယ်။ ဝကသ်ားဟင်းနဲ့ တဈရှာလုံး မီးခိုးတိတ်။ မင်ျဂလာဆောငကြိုလည်း ခွံထဲမှာဘဲ လုပပြေးတာမို့ အေးခငတ်ောင် ကလေးတဈဖကန်ဲ့ ရောကလြာခဲ့တယ်။

ကိုယ့ရြှာသားကိဈစဆိုတော့ အားလုံးဝိုင်းကူပေါ့။ အေးခငကြ ရှှဝေါရောင် ဝမ်းဆကလြေးနဲ့ ကလေးသာမပါရင် ဘယသ်ူမှ အအိုပါလို့ ပြောမယ် မထငဘြူး။ ဧည့သ်ညတ်ှကေို ဧည့ခြံကြှေးမှေးရတာမို့ လုပအြားမနိုငတ်ာကြောင့ြ အေးခငကြ

“သူရ ငါ့သမီးလေး အိပန်ပြေီ လုပကြူရအောငလြို့ နင့အြိပရြာမှာ ပေးသိပထြားပါလား”

“အေး ရတယလြေ လာ လာခဲ့”

ဆိုပြီး ကနွော့တ်ဲကြီးဆီကို ခေါလြာလိုကတ်ယ်။ နေ့အခွိန် ဖြစ်သောင်ှားလည်း တဲကရှညပြှီး အကာတွေ လုံတာကြောင့ြ အထဲမှာတော့ အလင်းရောငန်ည်းတယ်။ ကနွော့အြိပရြာ ကုတငကြို ပြပြီး

“နင့ြ ကလေးကို ငါ့အိပရြာပေါသ်ာ သိပထြားလိုကပြါ”

ဆိုတော့ ကနွော့ခြေါင်းအုံးကို အောကဘြကြ လွော့လိုကပြှီး ကလေးကိုသိပလြိုကတ်ော့ အောကခြလွိုကလြို့ အနအထေားပကြတ်ာကြောင့ြ ကလေးက “အဲ.. အဲ့” လို့ အသံထွကလြာလို့ တငပြါးလေးကို ပုတပြှီး

“အို့ အို့ အေ အေ”

နဲ့ ချော့သိပန်တေဲ့ အေးခငကြို မှငရြတဲ့ မှငကြှင်းက ကုတငပြေါကြ ကလေးကို ခါးလေးကုန်းလို့ ပုတသ်ိပန်ရတောမို့ နောကမြှာရှိတဲ့ ကနွော့ကြို ကုန်းပေးထားသလိုမို့ တင်းကားနတေဲ့ အိုးကြီးက ဖိတခြေါန်သလေိုဘဲ။ ကနွော့စြိတတ်ှကေို ထိန်းခွုပဖြို့ကလည်း လူမရှိ လူကြယရြာမှာ သူနဲ့ကနွောြ နှစ်ယောကတ်ည်းဆိုတဲ့ အသိ။ ခစွခြှန်းခွှထေားတယဆြိုတဲ့ အသိတွကြေောင့ြ ထိန်းမနတေော့ဘဲ အေးခငကြို နောကကြနပြေီး သိုင်းဖကလြိုကတ်ော့ ကိုင်းနတေဲ့ ခါးလေးက ဆတခြနဲ့မတပြှီး သိုင်းထားတဲ့ ကနွော့လြကတ်ှကေို ဖြညန်ရင်ေး

“သူရ မလုပန်ဲ့ဟာ လူတွမှငေကြုနမြယ်”

“မှငမြှငပြေါ့ နင့ကြိုငါက လကထြပယ်ူမှာ မှငတ်ော့ ဘာဖြစ်လဲ”

ပြောလဲပြော သူ့လညတ်ိုငလြေးကိုလဲ နမ်းရှိုကန်တေော့

“ဟင့ျ”

ဆို နောကကြိုဆုတလြတေော့ သူ့ဖငန်ှဈလုံးသားကို ကနွော့ည်ီ ဝငတ်ိုးပါရော။

“အာ”

လို့ အလန့တ်ကြား ရုန်းကနပြှီး

“သူရရယ် နောကမြှနောြ အခုက မင်ျဂလာဆောငလြာတဲ့ သူတွနေဲ့ဟာ နငကြ လိမျမာပါတယန်ောြ”

တဲ့။ ကနွောလြည်း သူ့ကို ကနွော့ဘြကြ ဆှဲလှည့ပြှီး

“နငတ်ကယပြှောတာလား”

လို့မေးတော့ ရှကပြှုံးလေးနဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှနတောမို့

“အေး ဒါဆို စရံတော့ ယူထားရမယ်။”

ဆိုပြီး အေးခငရြဲ့ ပါးကို ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းလိုကတ်ယ်။

“သူရကြာ မဆိုးနဲ့ သနပခြါးတွေ ပကြကြုနတ်ော့မယ် ဖယ်”

ဆိုတာကြောင့ြ ကနွောလြည်း လှှတပြေးလိုကရြတယ်။ ကနွောြ့ဆီက လှတတ်ာနဲ့ ထမိနပြှငဝြတပြှီး

“သမီးနိုးရင် ငါ့ဆီခေါလြာခဲ့နောြ”

ဆိုပြီး မင်ျဂလာဆောငမြဏျဍပဆြီကို ထွကသ်ှားတဲ့ အေးခငကြို မကြစြိတဆုံး ကြည့်န်ပြေီး မကြာခင် ခစွပြှဲဝငရြတော့မယ့ြ အခွအနေတွကေေို တွေးပြီး ကြညန်ူးလို့ နမေိပါတော့တယ်။

မင်ျဂလာပြဲ ပြီးတဲ့ည ခွံထဲမှာ ကာလသားတွကေ အရကန်ဲ့ ကြကသ်ားကာလသားဟင်း ခကြလြို့ သောကကြှစားကြ ပြောပြါးကြပေါ့။ သတို့သားအောငမြိုးကို ညှင်းနကြတော ညနကန်တောတောင် ပေးမသှားကြလို့ အောငမြိုးခငမြွာ မကြန်ှာငယန်ဲ့

“ကိုသူရ ပြောပေးပါဦး သူတို့ကြိုကတ်ာလဲ ပေးထား ကြှေးထားပြီဟာ အနိုငကြငွ့န်ကြတေယ်”

“အေး ဟုတသ်ားဘဲကြ ကိုယခြငွြးစာမှပေါ့။ သူလည်း မင်းတို့အလိုကြ လိုကလြွောပြီးသားဘဲ”

ဆိုမှ အောငိမိုးကို သှားခွင့ပြေးလိုကကြှတယ်။ ဒါတောငမြှ

“ဟေ့ကောင် အောငမြိုး တဲတော့ မပျိုစနေဲ့နောြ”

လို့ ဝိုင်းစနကြသေေးတယ်။ ပတဝြန်းကငွြ အနအထေားကြောင့ြ အေးခငကြို ပြေးမှငန်မေိပါတယ်။ ကနွောလြည်း အေးခငဆြိုတဲ့ ပန်းလေးကို နှေးအောင် နမ်းဖို့ ကြိုးစားရဦးမယ်။ ဒါပမေဲ့လဲ ခွံထဲက အလုပမြပြတတ်ာမို့ ရှာထဲကို လောလောဆယ် မပြနန်ိုငသ်ေးဘူး။

နေ့လည် ထမင်းစားပြီး အလုပမြဝငခြင် ခဏနားတုန်း အညောင်းလဲပြေ အကြောလဲဆန့ဆြိုပြီး အိပရြာထဲ လှဲနတေုန်း ရဲကိုတဈယောကြ ကနွောြ့နားရောကလြာပြီး

“ကိုသူရ လာ လာကြည့်ျ”

လို့ လကကြုတခြေါလြို့ ဘာလဲလို့ သူခေါရြာ လိုကလြာတော့ ကနွောအြိပတ်ဲ့ တဲဝကနပြေီး အမနေဲ့ ကနွောတ်ို့ နခေဲ့တဲ့ တဲကို လကထြိုးပြနတောမို့

“ဘာလဲဟ ရဲကိုရ”

“ဟာ ကိုသူရကလဲ သချောကြည့်လြေ”

သူပြောမှ သချောကြည့်တ်ော့ တဲလေးက တသိမ့သ်ိမ့ြ လှုပန်တော တွေ့ရတယ်။ အောငမြိုးတဈယောကြ ညားခါစဆိုတော့ ထမင်းစားပြီးတောင် လုပအြားပြနတော ဖြစ်မယ်။

“မင်းကလဲကြာ ညားခါစ ဒီလောကတ်ော့ ရှိမှာပေါ့ဟ”

ဆိုတော့ ရဲကိုတဈယောကြ တဟီးဟီးနဲ့ ပြနထြှကသ်ှားမှ ကနွောလြည်း အိပရြာထဲပြနလြှဲပြီး အောငမြိုးတို့ကတဈဆင့ြ နှင်းခိုငလြေးနဲ့ အဲ့တဲလေးထဲမှာ ခစွပြှဲဝငခြဲ့တာကို ပြနသ်တိရနမေိတယ်။ ဪ အဲ့တဲလေးမှာ အမေ့တို့အတွဲ ကနွောတ်ို့ အတွဲနဲ့ အခုဆို အောငမြိုးတို့ အတွဲပါဆို သုံးတွဲရှိပြီ။

အတွဲတွအတွေကြ အဲ့တဲလေးက ဘူမိနကသ်န် အောငမြှေ ဖြစ်နလေားဘဲ။ တွေးရင်း အားအငတ်ှကေ ပြည့န်တောမို့ ထငတ်ယ်။ ကနွော့ည်ီလေးက ဆန်ဒပြနလေို့ အိမသ်ာပြေးပြီး ဖြသေိမ့လြိုကရြတယ်။ သဈမရခငတ်ော့ ဝါးကူရလို။ အခုလည်း လကကြူလိုကရြတယပြေါ့။ နှစ်ရကသ်ုံးရကရြတော့ အလုပန်ည်းနည်း ချောငတ်ာနဲ့

“အောငမြိုးရေ ငါလည်း အိမမြရောကတ်ာ ကြာပြီကြ။ ဒီနေ့တော့ အိမမြှာဘဲ အိပလြိုကြဦးမယ်။ ခွံထဲ ဂရုစိုကလြိုကြဦး”

“ဟုတ် စိတခြပြါ ကိုသူရ ကနွောြ ဂရုစိုကလြိုကမြယ်”

“ပါးစပကြ ဂရုစိုကမြနနေဲ့နောြ မိန်းမနားကမခွာ လုပမြနနေဲ့”

“ဟာ ကိုသူရကလည်း သူ့အပိုင်းနဲ့သူပါ စိတခြွ”

“အေး အဲ့ဒါဆိုလဲ ငါစိတခြမွယ်”

လို့ပြောပြီး ရှာထဲပြနလြာလိုကတ်ယ်။ နေ့လည် ၂ နာရီကြောဘြဲ ရှိသေးတာမို့ အေးခင် ညနစောမခကြခြငမြို့ ညစာကို အေးခငကြိုဘဲ ထည့ခြကြခြိုင်းရမယလြို့ တွေးလိုကပြါတယ်။ ကနွောြ အိမန်ားအရောကြ အေးခငကြ ကလေးခါးထဈခွငလြို လမ်းမှာဘဲ တိုးတာမို့

“အေးခင် ဘယလြဲ”

“ဈေးဆိုငသ်ှားမလို့ နငအြိမပြှနလြာတာလား”

“အေးဟ ညနစော နငထြည့ခြကြပြေးနောြ ငါအိမမြှာဘဲ အိပမြလို့ ဒီနေ့ည”

“အေးပါ အတောဘြဲ နငကြှိုကတ်ဲ့ ကြောငလြွှာသီးရထားတယ်။ ဈေးဆိုငမြှာ ပုဇွနခြှောကရြှိရင် ဝယလြာပြီး ကြောပြေးမယ်”

လို့ ပြောတဲ့ အေးခငကြို ကနွောစြိတထြဲကနပြေီး

“ငါ ကြောငလြွှာသီးထကြ ဘာကြိုကတ်ယဆြိုတာ နင့ကြိုပြမယ်”

လို့ ပြော‌နမေိတယ်။ ကနွောလြည်း အိမထြဲကို တံမှကစြည်းလှည်း သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး ရပေါတဈခါထဲ ခွိုးလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ရချိုးပြီးခွိနမြှာ အေးခင် ပြနရြောကလြာတာ တွေ့တယ်။

“သူရရေ ပုဇွနခြှောကြ ရလာတယဟြေ့။ ကြောငလြွှာသီးနဲ့ ကြောပြေးမယ် နောြ”

“အေးပါ ကြေးဇူးပါ ဟာ”

လို့ ပြနပြှောလိုကပြှီး အေးခငတ်ို့အိမဘြကကြို ကူးသှားလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ အိမထြဲဝငသ်ှားတော့ အေးခင် သမီးလေးက ဧည့ခြန်းမှာ အရုပမြလေးနဲ့ ဆော့ရင်း ဝူးဝူးဝါးဝါး လုပန်တယ်ေ။ အေးခငကြတော့ မီးဖိုချောငထြဲမှာ ဟင်းခကြဖြို့ ကြကသ်ှနန်ီ နှှာနတယ်ေ။ ကနွောြ အိမထြဲဝငလြာတာ တွေ့တော့

“နင် ဆာနပြေီလား အစောကြီးရှိသေးတယ်”

“မဆာပါဘူးဟ အိမမြှာလဲ လုပစြရာ မရှိတာနဲ့ ပငွြးလို့ ထွကလြာတာပါ အေးအေးဆေးဆေးသာလုပပြါ”

“အေး ထမင်းအိုးက တညထြားပါပြီ ကြောငလြွှာသီးကြောပြှီးရငရြပြီ ဟ။ အခဉွဟြင်းက မနကကြတည်းက ညမနကစြာ ခကြထြားတာ။”

တောသူတောငသ်ားတွေ အတွကကြတော့ အဲ့လောကဆြို ပြည့စြုံနပေါပြီ။ ငပိရညကြွို တို့စရာကတော့ ပြောစရာမလို အမြဲလိုလို ကနွောတ်ို့ ပြောနတေုန်း အေးခငသ်မီးလေးက ငိုလာလို့ ကနွောကြဘဲ ကောကခြွီလိုကရြတယ်။ ကလေးက ကနွော့အြပေါရြောကတ်ာနဲ့ အငိုတိတပြှီး ဝူးဝူးဝါးဝါး စကားတွေ ပြောနတောမို့

“အေးခငရြေ သမီးက သူ့အဖကေိုတော့ ဆှမွေိုးမှန်းသိသား”

လို့ ကနွောကြစတော့။ မကြစြောင်းထိုးပြီး

“သူရ နငတ်ကယရြော ငါ့ကိုခစွတ်ာ ဟုတလြို့လား”

တဲ့။

“ဟ တကယပြေါ့ဟ။ နငကြ မယုံလို့လား”

ကနွော့အြမေးကို မော့ကြည့်န်တေဲ့ အေးခငမြကြန်ှာလေးမှာ အားငယမြှု သိမင်ယမြှု အရောငတ်ှေ ထငဟြပန်တောမို့။ ကနွောြ သနားစိတတ်ှေ ယိုဖိတလြို့လာပြီး ကလေးခွီထားရင်း သူ့နားအရောကသ်ှားလို့ လှတန်တေဲ့ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ သူ့ပုခုံးလေးကို ခပဖြှဖြဆုပလြိုကရြင်း

“ယုံပါ အေးခငရြယ် နင့ကြိုငါခစွတ်ယ်။ နငန်ဲ့ နင့သ်မီးကို ငါတာဝနယ်ူပါရစနေောြ”

ကနွောရြဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ဝမ်းသာနတေဲ့ အေးခငပြါးပြငလြေးကို ရှှတခြနဲ့ ကနွောန်မ်းလိုကတ်ော့

“အို သူရကလဲ ခြှေးတွသေံတွနေဲ့ ”

“ဘာဖြစ်လဲ ခစွသ်ူရဲ့ခွှေးက မှှေးတယ်”

“ပိုနပြနေပြှီ”

“မပိုဘူး တကယပြှောတာ”

“အေးပါ ထားပါတော့ အခုတော့သှား အိမရြှေ့ခန်းမှာသှားနေ ငါ ဟင်းခကြလြိုကြဦးမယ်”

လို့ ပြောလာတဲ့ သူ့စကားကြောင့ြ ကနွောလြည်း သူသမီးလေးနဲ့ ဧည့ခြန်းမှာ ကလူကြညစြယ် ဆော့နသလေို အိမရြှငမြကြီးကလည်း တာဝနကြွအေောင် ခကြပြှုတလြို့နတောဖြင့ြ ပြောစြရာ မိသားစုဘဝလေး တဈခုပေါ့။

သူဟင်းခကြပြှီးခွိန် အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းဆီလာပြီး ကနွော့ဆြီက သမီးကို လကပြှောင်းယူပြီး အင်ျကြီကိုလှနလြို့ နို့လေးထုတပြှီး သူ့သမီးလေးကို နို့တိုကတ်ော့ ကနွောကြ ဝင်းမှတပြှီး အကြောစိမ်းလေးတွေ ယှကသ်န်းနတေဲ့ သူ့နို့လေးကို ငေးနလတေေော့

“ဟာ သူရကလဲ ရှကစြရာကြီး မကြည့်န်ဲ့”

“ဘာ ရှကစြရာလဲ နငကြလဲ အပျိုလေးကြနတောဘဲ”

“အပျိုမဟုတလြို့ မရှကရြတော့ဘူးလား နငကြအပျိုမဟုတလြို့ တန်းဖိုး မထားချင်တ်ာလား ဟင်”

သူပြနပြှောလိုကတ်ဲ့ စကားကြောင့ြ ကနွောသ်ူ့ရဲ့ နိမ့ပြါးနတေဲ့ ဘဝကို စောကြားမိသလိုများ ဖြစ်သှားလားလို့ စိတမြကောင်းဖြစ်မိလို့

“ဆောရီးဟာ အဲ့သဘော မဟုတပြါဘူး။ နင့ကြို တကယခြစွမြိ တကယမြှတန်ိုးမိတာပါဟာ။ ယုံပါနောြ”

“အေးပါ ငါယုံပါ့မယ်”

“အာ့ဆို ငါပြနတ်ော့မယန်ောြ။ နင် ရမေိုးခွိုးပြီးမှ ထမင်းခွိုင့လြာပို့လေ။ အခု အစောကြီး ရှိသေးတယ်”

လို့ပြောပြီး ကနွောလြည်း အိမဘြကပြှနကြူးလာလိုကတ်ယ်။ အေးခင် ထမင်းလာပို့တော့ ရချိုးခေါင်းလွှောထြားပြီး ခါးနားရောကန်တေဲ့ ဆံပငကြို ဖားလွားလေး ခထွားတာကတော့ Sexy ကတွယဗြွာ။ အိမန်ရင်ေးမို့ ယောကြွားရှပအြင်ျကြီလေးနဲ့ ဗှောငထြမိနလြေးနဲ့က တကယ့ရြငခြုနဖြှယရြာ ပန်းခွီကားတဈခပြပြေါ့။

အေးခင် ထမင်းခွိုင့လြေး ကြောငအြိမပြေါတ်ငပြှီး ပြနလြှည့လြာတဲ့ အခါမှာတော့ ကနွောပြုခုံးနှစ်ဖကကြဆှဲလို့ ရငခြငွြးအပလြိုကတ်ဲ့အခိုကြ မော့လာတဲ့ အေးခငရြဲ့ နှင်းဆီလှှာ နှုတခြမ်းလေးတွကေို ငုံခဲနမ်းစုပလြိုကမြိတယ်။ အေးခငကြလည်း ကနွော့ကြွောပြငကြို သိုင်းဖကလြို့ အလိုကသ်င့လြေး တုန့ပြှနပြေးပါတယ်။

နူးညံ့တဲ့ အနမ်းဆီမှ တဈဆင့ခြငွြး အရှိနတ်ကလြာသလို အေးခငကြို ဖကထြားတဲ့ လကတ်ဈစုံက ပုခုံးမှတဆင့ြ ကြောပြင်၊ ကြောပြငကြတဈဆင့ြ လွောတိုကလြို့ တငသ်ားတွဆေီ။ ကနွော့လြကမြှာ လာထိတွေ့တဲ့ အိစကည်ကည်ောတဲ့ ခံစားမှုတွကတေော့ အာခေါငတ်ှခွေောကလြို့ တံထွေးတွေ မှိုနရသေလို မချင့်မြရဲ စိတတ်ို့ကြောင့ြ အေးခငရြဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို ဆုပန်ယခြွမှနေမေိတယ်။ ကနွော့ရြဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အကိုငအြတွယတ်ှကြေောင့ြ အေးခငခြငမြွာ တအင့အြင့ြ တအားအား အသံတွနေဲ့အတူ လူးလူးလှန့လြှန့ဖြစ်လို့ နရှောတယ်။

တငပြါးသားကြီးတွကေို ဆုပန်ယရြာကနေ ဖငအြမှောင်းကြားထဲကနေ အေးခငရြဲ့ ပိပိဆီ လကကြိုရောကအြောင် အတင်းထိုးနှိုကပြမယေ့ြ ဘယလြိုမှမရောကဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။ အဲ့လိုမရောကလြေ စိတကြပိုပြင်းလာလမေို့ ဖငန်ှဈလုံးကို အတင်းဖြဲပြီး လကခြွောင်းတွကေို အတင်းထိုးနတောမို့

“အာ သူရရယ် ဟင့ြ ဘယလြိုလုပန်တောလဲ”

အေးခငအြမေးကို ကနွောမြဖြနေိုငဘြူး။ ကနွော့ခြေါင်းထဲမှာက သူ့ပိပိလေးကို ကနွော့လြကရြောကဖြို့ဘဲ။ စိတမြရှညတ်ော့လို့ သူ့ကိုကြောဘကလြှည့လြိုကပြှီး ကနွော့ရြငထြဲ ကပလြိုကတ်ယ်။ သူတငပြါးနှစ်ခုကြား ကနွော့ြ ညီလေးက ထိုးလို့ထောကလြို့။ ကနွော့ရြဲ့ လကန်ှဈဖကကြလည်း ထမိနပြေါကြဘဲ သူ့ပိပိလေးကို စုံအုပကြိုငပြှီး အားပါးပါးနဲ့ အထကအြောကြ ပြတပြေးတော့

“ဟင့ျ အ အင်..ဟင့ျ”

ဆိုတဲ့အသံနဲ့ ခါးလေးကုန်းလိုကတ်ော့ ညီလေးထောကထြားတဲ့ ဖငကြှီးက တွန်းဖိသလို ဖြစ်သှားပြနတ်ာမို့ ရှေ့ကိုပြနကြော့ပြန်။ ရှေ့ပြနကြော့ပြနတ်ော့ သူ့ပိပိက ကနွော့လြကထြဲ ဝကြကအြပသ်လိုပေါ့။ သူ့ခငမြွာ ကော့လိုကကြုန်းလိုကန်ဲ့ ဗွာများနသလေို ကနွောကြလည်း စိတရြှိတိုင်း လကကြပြတ် ညီလေးနဲ့လဲ ကော့ကော့ထိုးနတောမို့ ခနလေးအတွင်းမှာဘဲ သူ့ပိပိကအရတွေေ လွှံလာကာ ထမိနပြေါပြေါကပြှီး ကနွော့လြကတ်ှပေါ စိုလာတော့တယ်။

အဲ့အခွိနမြှာ အေးခငကြ အသိဝငပြှီး အတင်းရုန်းထွကလြိုကလြို့ အလဈမို့ ကနွော့ရြငခြှငကြ လှတသ်ှားတယ်။ အေးခငကြ ထမိနကြို ပြငဝြတရြင်းက

“သူရ ကလေးကို အမနေဲ့ထားခဲ့တာ ဟ။ တောကြှာ အမသေိသှားမယ်”

“ဒေါလြေး မှမေ ပြနရြောကန်ပြေီလား”

နေ့လညကြ ကနွောသ်ှားတုန်းကတော့ ဒေါလြေးမှမကေ သားရှိတဲ့ ယာထဲသှားနတောလေ။

“အေး ပြနရြောကန်ပြေီဟ။ ကလေးကို အမေ့ပေးခဲ့ရတာ ငါသှားတော့မယ်”

“နငကြလည်း ငါတကယခြစွတ်ာပါ ဟ။ နင့ကြိုလကထြပမြှာပါ”

“အေးပါ ယုံပါတယဟြာ။ ဒါပမေဲ့ အခုတော့ မကောင်းသေးဘူးလဟော။ အမေ့ကို ဖြင့ပြှောပြီးရငတ်ော့ တဈမွိုးပေါ့”

“အာ့ဆို အခုပြောမယဟြာ”

“ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ နငကြလဲ ပြောချင်ရြင် မနကကြပြှော ဟုတပြှီလား။ အခုတော့ ငါပြနတ်ော့မယ်”

ပြောလဲပြော ကနွော့ပြါးကိုလဲ ရှှတဆြို နမ်းပြီး ထွကသ်ှားတာမို့ ကနွောလြည်း လကလြွှော့လိုကရြတယ်။

…………………………………………………

ညစာစားပြီးခွိနမြှာတော့ အေးခငတ်ို့အိမဖြကကြ စကားသံတွေ ကြားလိုကရြတာမို့ နားစွင့ကြှည့တ်ော့ ရှာထဲက လူပြိကြီးထွန်းဇံ အသံဆိုတာ သိလိုကတ်ယ်။

(ဒီနရောမှာ ကနွောတ်ို့ဒသရေဲ့ ဓလေ့လေးကို ပြောပြရဦးမယ်။ ကနွောတ်ို့ဒသကေ အပျိုဖြစ်စေ တဈခုလပ် မုဆိုးမ ကာမပိုငမြရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွအေိမကြို လူပျိုလူလှတတ်ှကေ ညဖကကြို အိမလြညသ်ှားကြတယ်။ အိမရြှင် အုပထြိန်းသူတွကလေည်း ကြညဖြှူစွာ လကခြံကြတယ်။ လူကြီးသူမတွပေါ ထွရောလေးပါး စကားတွေ ပြောကြဆိုကြနဲ့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ လေ့လာကြတာက ရိုးရာဓလေ့ တဈခုပေါ့)

အခုလဲ တဈခုလပမြလေး အေးခငရြှိနတေဲ့ အိမကြို လူလှတဖြစ်တဲ့ ကိုထွန်းဇံကြီးတို့တွေ အလညလြာကြတာ မဆန်းဘူးပေါ့။ ဒီတော့ ကနွောလြည်း ခစွမြိသူ အေးခငအြတွကြ ရတကမြအေးနိုငဘြဲ သူတို့အိမဘြကြ ကူးသှားရတော့တယ်။ အေးခငတ်ို့အိမထြဲရောကတ်ော့ ကိုထွန်းဇံနဲ့ ကိုညှှန့မြောငကြို တွေ့ရတယ်။

“လာ သူရရေ မင်းရှာထဲ ပြနလြာအိပတ်ာလား ဟ”

ကိုထွန်းဇံကဘဲ အိမရြှငပြုံဖမပြှီး မေးတာကြောင့ြ အေးခငကြို မကြနပေတ်ဲ့ မကြန်ှာထားနဲ့ လှမ်းကြည့်တ်ော့ သူနဲ့ဘာမှမဆိုငတ်ဲ့ပုံ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ကြည့်န်တောကြောင့ြ

“ကိုယ့အြိမကြိုယ့ယ်ာဆိုတာ အကြာကြီး ပစ်ထားလို့ မရဘူးလေ ပြနကြှည့ရြမှာပေါ့”

“အောငမြလေးကြာ ဒို့ရှှာမှာ သူခိုးသူဝှကြ မရှိပါဘူးဟ”

“အစကမရှိလဲ အခုရှိချင်ရြှိမှာပေါ့ဗွာ”

“မင်းကတော့ ပြောတော့မယ်။ လာ မင်းသူငယခြငွြး သုပထြားတဲ့ လကဘြကန်ဲ့ ရနှေေးကြမ်း သောကြဦး”

မတောရြသေးတဲ့ ယောကျခမကြီးရဲ့ စကားကြောင့ြ ကနွောလြည်း လှတန်တေဲ့ထိုငခြုံမှာ ဝငထြိုငလြိုကရြတယ်။

………………………………………

“သူရ သူရရေ.. သူရ မထသေးဘူးလား”

အေးခငရြဲ့ နိုးသံကြောင့ြ ညကစကားဝိုင်းသိမ်းပြီး အိပရြာဝငသ်ညထြိ အေးခငန်ဲ့ ရှေ့ဆကရြမယ့ြ ခရီးကို တွေးတောရင်းက အိပမြပြောဘြဲ လင်းခါနီးမှ အိပပြွောသ်ှားတာမို့ မနိုးတဲ့ကနွောြ အခု အေးခငလြာအောမြှ နိုးလာခဲ့တာမို့

“အောမြနနေဲ့ လာပြီ လာပြီ”

ပြနအြောရြင်း အိပရြာထဲက လူးလဲထလိုကရြတယ်။ ပြီး တံခါးကို သှားဖြင့ပြေးတော့ ကနွောရြဲ့ အလှနတသ်မီးက သနပခြါးတွဖေုံးလို့ လကထြဲမှာလည်း ကောကည်ှင်းပေါင်း ပန်းကနတ်ဈဖကြ တို့ဟူးကြောပြန်းကနကြတဈဖကြ။

“အိပပြုတကြလဲ ကြီးလိုကတ်ာ။ ဒီမှာ စားဖို့ယူလာတာတောငမြှ အိပရြာက မထသေးဘူး”

” မဟုတပြါဘူးဟာ ညက အတွေးများသှားလို့ အိပမြပြောဘြဲ မနကလြင်းခါနီးမှ အိပပြွောသ်ှားလို့ ဟ”

“အမလေး တောျ ဘာတွမြေား တွေးနလေို့လဲ”

ပန်းကနတ်ှကေို စားပြဲပေါတ်ငရြင်း ကနွော့ကြို မကြစြောင်းထိုးပြီး ပြောလာတဲ့ အေးခငပြုံလေးက ကနွော့ရြငကြို မရိုးမရှ ဖြစ်စတောမို့ ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းပြီး နှုတခြမ်းလေးကို ငုံနမ်းလိုကမြိတယ်။

“ဟာ ညဈပတလြိုကတ်ာ မကြန်ှာလည်း မသဈသေးဘဲ”

ကနွော့အြနမ်းကို အတင်းငှင်းဆနပြှီး ပြနပြှောလာတဲ့ သူ့စကားကြောင့ြ ကနွောလြည်း အားနာသှားမိလို့ ဆကမြနမ်းပမယေ့ြ သိုင်းဖကထြားတာကတော့ မလှှတဘြဲ ဖကထြားရင်းက

“ဆောရီး ဟာ နငကြ ခစွစြရာကောင်းလှန်းလို့ သတိလှတပြှီး နမ်းမိတာ။ ဘာတွေးရမလဲဟ နငန်ဲ့ငါတို့အကြောင်း တွေးတာ”

“သူရ နငင်ါ့ကို တကယရြောခစွတ်ာ ဟုတလြို့လား”

“ဟာ အေးခင် နငဘြယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ။ မယုံလို့လား”

“မဟုတဘြူးလေ ငါက ကလေးအမေ တဈခုလပ် နင့ကြလူပျို”

မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ပြောလာတဲ့ အေးခငကြို သနားဂရုဏာတွေ ကနွော့ရြငမြှာ ဆထကတ်ဈပိုး တိုးသှားစပေါတယ်။

“အေးခငရြယ် အာ့တွမပြေောနဲ့ ငါ့အခစွမြှာ အပျိုအအိုမပါဘူး ယုံစမ်းပါ အေးခငရြယ်။”

“နင် မလိမမြှန်း ငါသိပါတယ် ဒါပမေဲ့ ငါက ခွို့ယှင်းခကြန်ဲ့ဆိုတော့ အားငယတ်ယလြေ”

“အောငမြာ အားငယလြို့ တောတ်ော့တယ် ညက ဟိုကောငတ်ှေ လာရဈနတော နငအြထာပေးထားလို့နမှော”

ကနွော့စြကားကြောင့ြ အေးခငစြိတဆြိုးပြီး ကနွော့ရြငထြဲက ရုန်းထွကပြှီး

“သူရ နငအြဲ့စကားမွိုး မပြောနဲ့ ငါကလေးအမပမေေဲ့ အဲ့လောကြ ဆပစြလူးမထဘူး”

ကနွောလြည်း ကိုယ့စြကား လှနသ်ှားတာမို့

“ဟာ အဲ့သဘောနဲ့ပြောတာ မဟုတပြါဘူးဟာ။ နင့ကြို သူတို့ရဈနတောကို သဝနတ်ိုလို့ ပြောမိတာပါ။ စိတမြဆိုးနဲ့နောြ”

“အေး ဒီတဈခါတော့ ရှိပါစေ။ နောကန်ငင်ါ့ကို အဲ့လိုစကားမွိုး မပြောပါနဲ့ ငါမခံစားနိုငဘြူးဟ”

“အေးပါ ဟာ ငါနောကကြိုမပြောဘူး။ နင့ကြို စိတမြခတွော့ဘူး။ အမေ့ကို လာတောင်းခိုင်းလိုကတ်ော့မယ်”

“ဟင် အခုခကြခြငွြးကြီးလား”

“အေး ငါနငန်ဲ့ အတူတူနချင်ေပြှီဟာ”

“ပိုကိုပိုပါတယ်”

မကြစြောင်းလေးခွိတလြို့ ခစွစြရာလေး ပြောလာတဲ့ အေးခငကြို ဆှဲဖကမြယကြှံတော့ ကနွော့အြခွအနေကေို သိနတေဲ့ အေးခငကြ နောကကြို ဆုတပြှီး

“ဟေ့အေး သှား မကြန်ှာသဈတော့။ ပြီးရင် ကောကည်ှင်းပေါင်းနဲ့ အကြောအြေးသှားမယ် စားလိုကြဦး။ ငါပြနတ်ော့မယ် အိမမြှာ လုပစြရာတွေ ရှိသေးတယ်။”

“အေးပါ အာ့ဆို ငါအမေ့ကို ပြောလိုကမြယန်ောြ။ ဒေါလြေးမှမကေို လာပြောခိုင်းလိုကမြယ်။”

ကနွော့စြကားကို ခေါင်းငှိမ့ပြှီး သူ့အိမဖြကြ ပြနပြှေးတဲ့အခါ အထကအြောကြ တုနခြါပြသှားတဲ့ တငသ်ားကြီးတွကေို ကြည့်ပြှီး စောစောစီးစီး ညီလေးခေါင်းထောငလြာတာမို့ အတွေးတွေ ခါထုတလြို့ မကြန်ှာအမှနသ်ဈလိုကရြတယ်။

…………………………………………………….

အပြောဆြုံးနေ့ ဘဝမှာ တနဘြိုးအထားဆုံးနေ့။ ဒီနေ့ ကနွောန်ဲ့ အေးခငတ်ို့ရဲ့ မင်ျဂလာပြဲ ဆငန်ှဲတဲ့နေ့။ ကနွောကြ နည်းနည်းအကယွခြွဲ့ချင်ပြမေဲ့ ကလေးအမေ တဈခုလပမြို့ဆိုပြီး အေးခငကြ အကဉွြးခွုံးစချင်ေတ်ာမို့ သူ့အလိုလိုကရြပမေဲ့။

ကနွောကြတော့ အနံ့မပြယသ်ေးတဲ့ အေးခငဆြိုတဲ့ ပန်းကလေးကို မှတမြှတန်ိုးနိုး တနဘြိုးထားခစွမြယဆြိုတာ ကနွော့ကြိုကနွောသ်ာ အသိဆုံး။ အခုလဲ အေးခင် သဘောအတိုင်း မနကအြစောကို ဘုန်းကြီးသုံးပါး အိမပြင့လြို့ မင်ျဂလာဆှမ်းကပတ်ယ်။ ပြီး ဖိတထြားတဲ့ ဧည့ပြရိသတတ်ှကေို ထမင်းဟင်းနဲ့ ဧည့ခြံကြရနဲ့ အေးခငရြော ကနွောပြါ တောတ်ောြ မော သှားတယ်။

ဘယလြောကမြောမော ကနွောတ်ော့ မောတယမြထငအြောင် ပီတိဖြာနမေိတယ်။ ညနခင်ေးကြတော့ ဦးထွန်းမောငန်ဲ့ အမဒေေါလြေးမှမေ တို့ကို ကနတ်ော့ကြတယ်။ မိဘတွပေေးတဲ့ ရိုးမှကပြေေါင်းရပါစေ ဆိုတဲ့ ဆုကို နှစ်ဦးပြည့ပြါစသေားလို့ ရှှတဆြိုရတာဟာ ကနွော့န်ှုတကြထွကတ်ဲ့ အခွိုသာဆုံး သံစဉလြို့ဘဲ ထငမြှတမြိပါတယ်။

နောကြ အမတေို့လငမြယားလဲ အိမပြှနသ်ှားသလို ရှာထဲနဲ့ ခွံထဲက ကူညီကြသူတွကေိုလဲ စားဖို့သောကဖြို့ စွန့ကြှဲလိုကတ်ော့ စာနာထောကထြားမှုတွနေဲ့ အနှောကအြယှကမြပေးဘဲ ပြောပြှဲဆငဖြို့ ထွကသ်ှားကြတော့ ကနွောတ်ို့ခညွြး ကနွတ်ယ်။ ဒေါလြေးမှမကလေည်း

“ဟဲ့ ငါ့မှေးကို ငါနဲ့ထားခဲ့လိုကြ မင်းတို့လဲ ပငပြန်းပြီ သှားကြနားကြတော့”

တဲ့ အလိုကသ်ိပုံများ။ ကနွောတ်ို့ လငမြယားအသဈစကစြကလြေးလဲ ကနွော့တ်ို့အိမကြို ပြနလြာလိုကတ်ယ်။ မနကကြတည်းက ဝတထြားတဲ့ ပြဲနပြေဲထိုင် အဝတအြစားတွကေိုခွှတပြှီး အိမန်ရင်ေးအဝတတ်ှေ လဲလိုကတ်ော့မှ နရထေိုငရြ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ ရှိသလိုပါဘဲ။ အေးခငလြည်း အဝတအြစားလဲပြီး အိပရြာပြငန်တေုန်း ကနွောလြည်း ရစညေဆြီသှားလို့ မကြန်ှာသဈ ခွလကေဆြေးလိုကတ်ယ်။

ကနွောြ အိမထြဲပြနဝြငလြာတော့ အေးခငကြ ရစညေရြှိရာ သှားလတေော့ ကနွောကြ ဒီနေ့ည အိပရြမယ့ြ အိပရြာကိုကြည့်ပြှီး ရငခြုနန်မေိတယ်။ အိပရြာပေါတ်ကပြှီးလှဲရင်း အေးခငအြလာကိုဘဲ စောင့န်လေိုကပြါတယ်။

ခဏအကြာ အေးခငကြ အိမထြဲဝငပြှီး တံခါးမကို ပြနပြိတပြှီး အပေါဂြကြထြိုးတော့ မမှီတမှီမို့ ခွဖြေားလေးထောကလြို့ အပေါကြို လကကြလေး မှောကန်တေဲ့ပုံက မယရြှေးပြဲက အလှမယ် ကိုယဟြနပြှနသလေိုဘဲ။ အေးခင် ကောကကြှောင်းတွကြညေ့ပြှီး ရတေောငဆြာလာတယ်။ အေးခငကြ နောကပြှနလြှည့ပြှီး သူ့ကိုကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့ကြို

“ဟာ သူရ အိပတ်ော့မလို့လား”

“အေးလေ မအိပလြို့ ဘာလုပရြမလဲ”

“ဒီတိုင်းအိပလြို့ ဘယရြမလဲ ဟ”

“အင်..ဘာလို့မရတာလဲ”

“လာခဲ့ ထလာ ဘုရားရှိခိုးရမယ်”

တဲ့။ သဟလေို့ အသံမထွကဘြဲ ရငထြဲက ပြောလိုကပြမေဲ့ ဘာသာတရား အလေးထားတဲ့ ခစွဇြနီးကို ပိုတောငမြှ လေးစားမိသှားပြီး သူ့အမိန့အြတိုင်း အိပရြာကထလို့ ဘုရားစငရြှေ့မှာ နှစ်ယောကအြတူ ရှိခိုးလိုကတ်ယ်။ နှစ်ယောကအြတူသာ ပြောတာပါ ကနွောကြ ဩကာသပြီးတာနဲ့ ဆိုစရာ မကနွတ်ော့ဘူး။ သူကတော့ တတွတတ်ှတန်ဲ့ ဆိုမပြီးဘူး။ ကနွောြ သူ့ဘေးမှာထိုငလြို့ ဘုရားဝတပြှုနတေဲ့ ခစွသ်ူ့မကြန်ှာလေးကို ကြညကြှညန်ူးနူး ငေးနလေိုကတ်ယ်။

ဘုရားရှိခိုပြီး အိပရြာဝငပြှနတ်ော့ ကနွော့ကြို

“ထိုင်”

တဲ့။ သူက ကနွော့ကြို ကြုံကြုံလေး ထိုငကြနတ်ော့ဖို့ ပြငတ်ော့

“ဟာ အေးခင် နငကြ ငါ့ထကကြှီးတယလြေ မလုပန်ဲ့”

” အာ့ကအသကဟြ။ အခု နငကြ ငါ့ရဲ့ အိမြဦးနတ်။ အိမြဦးနတကြို ရိုသကေိုင်းရှိင်းရမှာ အိမသ်ားတွဝတ်ေတရားဘဲ”

တဲ့။ ပြီး ဦးသုံးကြိမခြပြှီး

“ဆုပေးလေ”တဲ့

“ဟ ဘာဆုပေးရမလဲ ငါမပေးတတဘြူး”

“ပေးချင်တ်ာသာပေးပါ”

ဆိုတာနဲ့

“ရာသကပြန် လငသ်ားကို ပြုစုယုယနိုငပြါစေ”

ဆိုတော့

“ဟှန့ြ ဆုပေးတာတောင် သူ့အတွကခြညွြးဘဲ”

ဆိုပြီး နှစ်ဦးသား ရယကြှရသေးတယ်။

“ကဲ အမကေ မှာလိုကတ်ယ် ပငပြန်းနကြပြေီ နားကြတော့တဲ့”

လို့ မကြလြုံးလေးထောင့ကြပပြှီး ပြောလာတဲ့ အေးခငမြကြန်ှာလေးက ကနွော့အြတွကတ်ော့ အလှဆုံးပန်းခွီကား တဈခပြပြါ။

စာရှုသူများရော ကနွောတ်ဈယောကြ အေးခင် ပြောသလိုများ နားမယလြို့ ထငပြါသလား။ ကိုယခြငွြးစာကြည့်ကြှပေါ့နောြ။ အေးခငဆြိုတဲ့ မှှေးနတေဲ့ ပန်းကလေးကို နှေးနအေောင် နမ်းရမှာက ကနွော့တ်ာဝနဘြဲ မဟုတပြါလား ခငဗြွာ။။

ပြီးပါပြီ။          ။

အားပေးမှုကို ကြေးဇူးတငလြွှကြ
သူရဇောျ 25-9-2018 (Tues)