ကောင်း လိုကြ တာ ……… ခစွြ တယ် …… မမဝ တီရယ် ” ဖယတ်ော့ … ဇောြ သူ … နင် သိပအြတင်းရဲတာပဲ … မောင် သိသှားရင် … ငါတို့အိမထြောငရြေး ပကြစြီးမှာဟ ” ” ပြီးတော့မှပါ … ရှီးးးး းးးး …… ဘှတဘြှတ် …… အားဟား …… အင့ြ …… ကိုရဲခိုင် အပေါမြှာ သောကန်တောပါ … မပူနဲ့ မမဝတီ … အင့ြ အင့ြ ” နှယဝြတီ တဈယောကြ ၄ထပတ်ိုကြ အစိမ်းကြီး၏ အောကဆြုံးထပ် ကားဂိုဒေါငထြဲ နံရံ ကပကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပအြနထေားဖြင့ြ ဇောသ်ူ၏အလိုး ခံနရသေည်။ဇောသ်ူမှာ နှယဝြတီ၏ လကန်ှဈဖကအြား ခွုပပြှီးနံရံကပကြာ စကပထြမိနအြား ပေါငရြင်းထိလှနရြင်း ပေါငကြှားတည့တ်ည့မြှ စောကဖြုတအြား ပစ်ပစ်လိုးနတေော့၏။နှယဝြတီမှာ အသကြ၃၂နှစ်ခန့ရြှိပြီး ရဲခိုငန်ှင့ြ အိမထြောငကြကြာ အိမထြောငသ်ကြ ၄နှစ်အတွင်း အပြငသ်ိပမြထွကပြေ အိမထြဲနတောများသည်။ တခါတလေ လငဖြစ်သူရဲခိုငမြှ ပါတီပြဲ ဒငန်ာပြဲများ ခေါကြာ မိန်းမဖြစ်သူအား ထုတကြှှားသည့အြခါများတွင် နှယဝြတီတဈယောကြ အပြငပြါလာခဲ့၏။
အရပမြနိမ့မြမှင့ြ မကြန်ှာသှယသ်ှယ် ထူကဲသောမကြခြုံး နှာတံပေါပြေါြ နူတခြမ်းဖူးဖူးလေးနှင့ြ နှယဝြတီ၏ တဈယောကြ ရယလြိုကတ်ိုင်း လူတိုင်း ငေးမောသှားရသည်။အထူးသဖြင့ြ ပုခုံးကယွကြယွန်ှင့ြ စူထွကန်သေော နိူ့အုံနှစ်ဖကြ … သေးကဉွသ်ော ခါးလေးအောကြ ကော့ထွကဝြိုင်းစကန်သေော ဖငကြှီးမှာ မှငသ်ည့ယ်ောင်ျကြားတိုင်း လညပြှနင်ေးကြည့်တ်တ်၏။နှယဝြတီမှာ ယောင်ျကြားတိုင်း မရောတတပြမယေ့ြ သူမအိမဝြငထြှကန်သေော ဇောသ်ူ့အား မောငင်ယတ်ဈယောကလြို ခငမြငခြဲ့သည်။ဇောသ်ူ့ရည်းစားရှိသညဟြု ခငပြှန်းသညထြံမှ ကြားသိထားသောလြည်း ခုထိ မမှငဖြူးသေးပေ။ ဇောသ်ူမှာ ခငပြှန်းဖြစ်သူ ရဲခိုင်၏ လုပဖြေါကြိုငဖြကြ ဦးမင်းသူ၏တဈဦးတည်းသောသားဖြစ်သည်။အသကြ ၂၃ခန့ြ ကြောင်းပြီး၍ လုပင်န်းခွငထြဲ လေ့လာနသေူဖြစ်၏။ ရဲခိုင် ကိုလည်း အကိုတဈယောကလြို သဘောထားကာ ခငမြငန်သေူဖြစ်သည်။အိမတ်ှင်းအောင်းနတတေသ်ော နှယဝြတီမှာ ယောင်ျကြားဆိုလို့ လငဖြစ်သူရဲခိုငန်ှင့ြ ဇောသ်ူတို့ နှစ်ဦးကိုသာ အနီးကပန်ထေိုငခြဲ့၏။
ခုလည်း ဇောသ်ူ၏ အတင်းကြိုးစားမှု့ကြောင့ြ မဖြစ်သင့တ်ာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။လငဖြစ်သူရဲခိုင်၏ ဆကဆြံမှု့နှင့ြ မတူသော ဇောသ်ူ၏ ခပကြှမ်းကြမ်း လိုးခကြမြွားအား မသိမသာ နှစ်ခွိုကသ်ှားမိတော့၏။ဇောသ်ူ အိမပြေါပြှနတ်ကသ်ှားခွိန် နှယဝြတီလည်း သူမတို့ကားလေးပေါြ တကကြာ မှေးနတေော့၏။ ” ကြှီ … ဟော … မောင့ြ မိန်းမ … ပငပြန်းပြီ ထငတ်ယ် ” ” ရပါတယ် … မောငရြယ် ” ” ကိုမင်းသူက … သူ့မိတဆြှတွနေေဲ့ မိတဆြကပြေးနလေို့ကြ … ဆောကလြုပရြေး ဘကကြ ဆိုတော့ အသိမိတဆြှေ တိုးတာ ကောင်းပါတယ် ” ရဲခိုငမြှာ မိန်းမဖြစ်သူ နှယဝြတီအား ရှင်းပြရင်း ခွံကြီးထဲမှကားလေးအား မောင်းထွကလြိုကသ်ည်။ခွံပြငရြောကမြှ ကြောကလြမ်းပေါမြေးတငကြာ အိမပြှနရြန် ဦးတညလြိုကတ်ော့၏။ရဲခိုငကြ အသကြ ၃၅နှစ်ထဲ ရောကကြာ နှယဝြတီထကြ ၃နှစ်ကြီးသည်။ဆောကလြုပရြေးကုမျပဏီ တခုထောငကြာ အလုပကြို တစိုကမြတမြတ် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့ြ အခွိနတ်ိုအတွင်း အောငမြှငလြာခဲ့၏။
ရဲခိုငအြား မှတေောငမြှှောကပြေးသော သူတွထေဲတွင် ဇောသ်ူ၏ ဖခင် ဦးမွိုးသူက ထိပဆြုံးက ပါဝငသ်ည်။ ရဲခိုင် အောငမြှငလြာခွိနတ်ှင် ဦးမွိုးသူက သားဖြစ်သူ ဇောသ်ူအား ရဲခိုငထြံ ပြနလြညလြေ့လာ သငကြှားခိုင်းသည်။ ဇောသ်ူကလည်း မခပေေ လုပင်န်းခွငရြောကတ်ာ မကြာသေးပမယေ့ြ ရဲခိုငန်ှင့ြ ပရောဂကြအြသဈတခု ရေးဆှဲကာ မှို့သဈတခုတွင် မှကြကြေ လလေံဆှဲကာ အဆောကအြဦးများ ဆောကရြနကြှိုးစားနေ၏။ရဲခိုငမြှာ ဇနီးဖြစ်သူ နှယဝြတီအား ဇောသ်ူ့အကြောင်းပြောပြနစဉြေ နှယဝြတီတဈယောကြ ခွဖြေားလကဖြွားများ အေးစကလြာတော့သည်။ရဲခိုငအြိမပြေါြ မိတဆြှမွေားနှင့ြ စားသောကန်ခွေိန် နှယဝြတီတဈယောကြ အိမအြောကထြပ် ကားဂိုဒေါငထြဲ ဇောသ်ူ၏မီးပြင့မြတတ် လိုးခကြမြွား ခံလိုကရြသည်။ခုလည်း လငဖြစ်သူ ရဲခိုငမြှာ ဇောသ်ူ့အကြောင်းပြောရာ ပူပူနှေးနှေး အလိုးခံထားရသော အဖုတလြေးထဲမှ တဆဈဆဈနှင့ြ ခံစားလာရ၏။
အိမရြောကသ်ညန်ှင့ြ ရဲခိုငမြှာ စားသောကလြာသည့အြရှိနဖြှင့ြ အဝတစြားပငမြလဲနိုငအြိပပြွောသ်ှားတော့သည်။နှယဝြတီမှာ ဇောသ်ူနှင့ြ ဖြစ်ပကြခြဲ့သညမြွားကို ပြနလြညတ်ှေးရင်း အိပမြပြောန်ိုငသ်ေးပေ။ လငတ်ောမြောငန်ှင့ပြကသ်ကပြှီး အိမအြဝငထြှကမြွားလာသော ဇောသ်ူမှာ စသိကတည်းက သူမခန်ဓာကိုယအြား ခိုးခိုးကြည့်တ်တ်၏။ရင်းနှီးလာသည့န်ောကပျိုင်းတွင် လငဖြစ်သူရဲခိုငရြှေ့၌သာ ရိုးရိုးသားသားဆကဆြံပမယေ့ြ ရဲခိုငမြရှိလငွြ သူမကိုယလြုံးအား ဟိုပုတဒြီပုတဖြှင့ြ ပြောဆိုဆကဆြံတတသ်ည်။နှယဝြတီမှာ အနအေေးသူမို့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ပါသည့ပြါသာ နလောခဲ့၏။ လငဖြစ်သူရဲခိုငအြား ဇောသ်ူ့အကြောင်း ရိပဖြန်းသံဖမ်း ပြောပြရာ ရဲခိုငမြှာ သဝနမြတိုသည့အြပြင် ဇနီးချောလေး၏ အလှတရားအတွကြ ဂုဏယ်ူနသည်ေ။ရဲခိုငမြှာ အမှနတ်ကယလြည်း လုပဖြေါကြိုငဘြကြ မိတဆြှမွေားကြား သူ့ဇနီးချောလေး၏ ခန်ဓာကိုယအြလှအား ဝဖနေလြငွြ ဂုဏယ်ူကာ ဘဝငခြိုကန်သေော သူတဈယောကဖြစ်သည်။
လှနခြဲ့သော ၆လခန့တ်ှင် မမွောလြင့သ်ော အဖြစ်ပကြလြေးများ စတငရြာမှာ နှယဝြတီ၏ ကာမမီးတောကလြေး တောကလြောင် လာခဲ့ရ၏။အိမအြပေါထြပ် လငတ်ောမြောင် အလုပခြန်းအား ရှင်းလင်းရာမှ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နှယဝြတီနှင့ဇြောသ်ူမှာ ရဲခိုင်၏ အလုပခြန်းအားရှင်းရာ နှစ်ယောကသ်ား ခွှေးများ ဖုနမြှုံ့များကပကြာ ညဈပတန်ေ၏။ဇောသ်ူမှာ စွပကြယွန်ှင့ပြုဆိုးတိုတို ဝတကြာ အခန်းရှင်းရင်း ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငကြာ ခဏအမောဖြနရေင်ေး ခုံပုလေးပေါတ်ကကြာ ကြကမြှှေးတဈချောင်းဖြင့ြ မှနဗြီဒိုအား သုတန်သေော နှယဝြတီ၏ ဖငကြှီးအား စိုကကြှည့န်သည်ေ။နှယဝြတီမှာလည်း ဖုနသ်ုတရြင်း သူမနောကပျိုင်းအား ဇောသ်ူကြည့်န်သညေကြို မကြလြုံးဒေါင့မြှ မှငန်ရော စိတမြလုံပြီး ခုံပုလေးပေါမြှ ဆင်းကာ ကြမ်းပြငပြေါဆြင်းထိုငရြင်း ဗီဒိုအား ကြောမြှီထားလိုကြ၏။ သူမထိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဇောသ်ူမှာ ထလာပြီးသူမရှေ့တည့တ်ည့ြ လာထိုငန်သည်ေ။
ခိခိ …. အမ် … ဘာရီတာလဲ ဇောသ်ူ ” မမဝတီရဲ့ … မကြန်ှာမှာ ဖုန့တ်ှနေဲ့ဗွ … ခိခိ ” ” အံမယ် … မင်းမကြန်ှာလည်း ကြောငခြွေးအိုးပဲ ” ဇောသ်ူ့ရယသ်ံကြောင့ြ နှယဝြတီမှာ ဇောသ်ူမကြန်ှာအား ကြည့်ရြင်း ပြနလြညပြှောဆိုလိုကသ်ည်။ဇောသ်ူ့မကြန်ာအားကြည့်ရြင်း အမှတမြထင် ဇောသ်ူပေါငကြှားထဲ အကြည့်ရြောကကြာ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာ၏။ ပုဆိုးတိုတိုဝတကြာ ညာဘကခြှထေောကကြှေးပြီး ဘယဘြကခြှထေောကဒြူးထောငရြင်း လကန်ှဈဖကန်ောကပြဈထောကထြားသညမြို့ ဇောသ်ူ့ပေါငကြှားမှ လီးကြီးအား မှငန်ရသေည်။ပထမဆုံး အကြိမ် သူစိမ်းယောင်ျကြားတဈယောကြ၏ လီးအား မှငဖြူးသဖြင့ြ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းလေး ဖြစ်ကာ အကြည့်ကြလည်း မခွာနိုငတ်ော့ပေ။ လငဖြစ်သူလီးထကြ ထွားကြိုငတ်ုတခြိုငသ်ော ဇောသ်ူလီးကြီးမှာ နှယဝြတီအား ဖမ်းစားထား၏။လီးကြီးမှာ အညိုရောငသ်န်းကာ လမှှေးအုံပါးပါးလေးအောကမြှ ကြမ်းပြငပြေါြ မပြောမမာ အနထေားဖြင့ြ ငိုကဆြင်းနသည်ေ။
ခါတိုင်း ဇောသ်ူပုဆိုးအတွင်းမှ ခပရြေးရေး အမှှောင်းလိုကကြှီး ထနသညေကြို မှငမြိသောလြည်း ဒီလောကကြှီးလိမ့မြညဟြု ထငမြထားခဲ့ပေ။ လငတ်ောမြောငရြဲခိုငပြှသော ဖုန်းထဲမှ နီဂရိုးလူမဲကြီးများ၏ လီးကြီးများအား ပြေးမှငမြိပြန်၏။ဇောသ်ူလီးအားကြည့်ရြင်း စောကပြတလြေးထဲမှ အရညကြှညမြွား စို့နတေော့သည်။ ” မမဝတီ … ခုထိ ကလေး မယူသေးဘူးလား ” ” ဟမ် … ဘာမေးလိုကတ်ာလဲ ” လီးကြီးအား ဈာနဝြငန်ခွေိန် ဇောသ်ူဆီမှ အသံထွကလြာသဖြင့ြ ကမန်းကတန်း လီးဆီမှ အကြည့်လြှဲကာ ပြနမြေးလိုကရြ၏။ ” ကလေး … မမှေးသေးဘူးလား မေးနတော … ဘာတွေးနတောလဲဗွ ” ” ကလေး ယူချင်တ်ာပေါ့ကြာ … မင်းဆရာက မယူချင်သ်ေးတာ … မမကို … လှတလြှတလြပလြပ် နေဦးတဲ့ ” ” အောြ … ကနွောကြ … ဆရာက မရတာ ထငန်တော ” ” ကြံကြံဖနဖြနကြှာ … မင်းက ဘာလို့ အဲလို ထငရြတာတုန်း ” ” ဟိုးတရကကြ … ဆရာနဲ့ ဘီယာသောကရြင်း … ဆရာက ဆေးလိပ် လွော့ရမယတ်ဲ့ … ပန်းက သိပမြမာဘူးပြောလို့ ”။
အာ … ဘာတွလောပြောနတောလဲ … ဇောသ်ူ ဇောသ်ူ့စကားကြောင့ြ နှယဝြတီမကြန်ှာလေး ပန်းရောငသ်န်းကာ ခေါင်းလေးငုံထားလိုကသ်ည်။တကယလြည်း ၁နှစ်ကြောလြောကကြ စပြီး လငဖြစ်သူရဲခိုငမြှာ အခကြြ၂၀လောကြ လိုးပြီးသညန်ှင့ြ လီးက ပြော့ကသွှား၏။ လီးကလည်း ပုံမှနဆြိုဒသ်ာသာမို့ ပြော့သှားသညန်ှင့ြ ဒဈခေါင်းလေးသာ အထုတအြသှင်း လုပရြတော့သည်။အားမရသဖြင့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းသားနှင့ြ ညှဈမိလငွြ ဒဈခေါင်းလေးမှာ အပြငပြှုတထြှကြ သှားရ၏။ဇောသ်ူက စကားပြောရင်း ပုဆိုးအောကန်ားစအား ပေါငရြင်းထိ ဆှဲတငလြိုကသ်ည်။ ” အာကြာ … ဘာလုပတ်ာလဲ ” ” ရှကမြနပေါနဲ့ … မမဝတီရယ် … ဒါတွကေ အဆန်းမဟုတပြါဘူး … ရော့ ကြည့်လြေ ” ” အိုရြ … မပြပါနဲ့ … ဟို ဟို … ပြနဖြုံးထားကြာ ” ” မမဝတီ … ခိုးကြည့်န်ရတော … ပငပြန်းပါတယ် … အခန်းထဲလည်း ဘယသ်ူမှ မရှိပါဘူး ” ” ဟင့အြင်းကြာ … ဖုံးထားလိုကြ ” နှယဝြတီမှာ ပုဆိုးလှနပြှနသေော ဇောသ်ူအား မကြန်ှာလှဲကာ ပြနပြှောနပြနေသ်ည်။
ထိုစဉြ ဇောသ်ူတဈယောကြ ထိုငလြကြအြနထေားဖြင့ြ နှယဝြတီနားတိုးကပကြာ နှယဝြတီညာဘကလြကအြား ဆှဲယူကာ သူ့လီးပေါတ်ငပြေးလိုကြ၏။ ” ဟင့အြင် ” နှယဝြတီမှာ လကဖြဝါးထဲ နှေးကနဲ့ခံစားမှု့နှင့အြတူ ခန်ဓာကိုယထြဲ တဖိန်းဖိန်း လေး ဖြစ်လာရသည်။သို့သောြ အသိစိတမြှ သူစိမ်းယောင်ျကြား၏ လီးမှန်း အသိပေးသညန်ှင့ြ လီးအားတခကြခြိုးကြည့်ကြာ သူမလကလြေးအား ပြနရြုတလြိုကြ၏။သို့သောြ ဇောသ်ူကလည်း ပြနယ်ူကာ လီးပေါတ်ငပြေးရာ သူမကခွာလိုကြ ဇောသ်ူကပြနတ်ငလြိုကန်ှင့ြ ၅ကြိမမြှှောကတ်ှင် ဇောသ်ူဆန်ဒအား လိုကလြွောကာ လီးကြီးအား ဆုပကြိုငထြားလိုကတ်ော့သည်။ထိုအခါ လှဲထားသော သူမမကြန်ှာလေးအား ဇောသ်ူက ဆှဲလှည့ရြင်း နူတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပပြဈ၏။ ဇောသ်ူလွှာဖြားလေးအား ပြနလြညဖြမ်းစုပရြင်း သူမလကလြေးမှာ အလိုလွောကြ လီးအားပြတသ်ပပြေးနမေိပြနသ်ည်။ လကထြဲ အားရပါးရ ရှိလှသညမြို့ လီးအရညပြှားအား စုလိုကဖြှဲလိုကန်ှင့ြ ဂွင်းထုပေးသလို ဖြစ်နေ၏။
ဇောသ်ူ့လကတ်ဖကကြလည်း သူမနို့အုံများအား ညှဈခွရင်ေး အောကဖြကရြှေ့ကာ ထမိနအြပြငဘြကမြှာ အဖုတလြေးအားအုပကြိုငရြင်း ဖိပြတရြာ ကာမစိတမြွား ထကြှလာတော့သည်။တခဏအတွင်း သိတခြါနှင့ြ စောင့စြည်းရမည့ြ စည်းများ မေ့လွောကာ ရမျမကစြိတအြား ဖြင့လြိုကမြိသည်။ကြမ်းပြငပြေါလြှဲခရွာတွင် အပေါအြင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီအား ဘယအြခွိနမြှ ခွှတလြိုကမြှန်း မသိလိုကရြပေ။ထမိနဆြှဲခွှတရြာ ဖငကြှီးကြှပေးရင်း ထပရြောကလြာမည့ြ ကာမ စည်းစိမမြွားအား မွှောလြင့မြိပြန်၏။ပကလြကအြနထေားဖြစ်နသေော သူမကိုယလြုံးအား ဇောသ်ူမှ ဖငပြှနခြေါင်းပြနခြှကာ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးလေးအား အကြင်းလိုကရြဲနအေောင် စုပတ်ော့သည်။ နှယဝြတီမှာလည်း ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ ညာဘကသ်ို့ခေါင်းလှည့ကြှည့ရြာ ဇောသ်ူ့ပေါငကြှားမှ ၇လကမြကြောကြွောရြှိသော လီးကြီးမှာ ဒဈကြီးပြဲလနကြာ လီးထိပအြပေါကမြှ အရညကြှညလြေး ဥနပြေီး ဆကကြနဲ့ဆကကြနဲ့ တုနန်သညေကြို မှငလြိုကရြ၏။
အလိုလွောကြ ဇောသ်ူ့ပေါငကြှားဘကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှည့ကြာ သူမပေါငသ်ားလေးအား စုပန်သေော ဇောသ်ူ့ခေါင်းအား ခွပစ်လိုကသ်ည်။သူမမကြန်ှာတည့တ်ည့မြှ လီးထိပအြား လွှာဖြားလေးဖြင့တ်ို့ကြည့်ရြာ လီးထိပအြရညကြှညလြေးအား ထိမိပြီး ညှီစို့စို့ ငံကြိကြိ အရသာလေး စတငခြံစားမိ၏။ တခွိနတ်ည်းလိုလိုပင် စောကပြတလြေးထဲ လွှာနှေးနှေးလေးက ထိကပလြာသဖြင့ြ ခါးလေးဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရသည်။စိတလြှုပရြှားမှု့ကြောင့ြ တုနရြငန်သေော လကကြလေးက ဇောသ်ူလီးအရင်းအား ဆုပကြိုငရြင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပပြေးကာ လီးထိပအြား ဖမ်းငုံပစ်တော့သည်။ဇောသ်ူ့လီးကြီး အကြောပျိုင်းပျိုင်းထကာ သူမပါးစပထြဲ တင်းမာလာခွိန် ဇောသ်ူကလည်း နှယဝြတီ စောကပြတလြေးအား ယကလြိုကစြုပလြိုကန်ှင့ြ လကခြွောင်းများက ထိုးစွကလိရင်း ဖငဝြလေးပါ လွှာအပြားလိုကြ ယကပြေးနေ၏။နှယဝြတီတဈယောကြ လီးစုပရြင်း သူမစောကပြတလြေးမှာ ဖေါင်းကြှလာပြီး။
စောကရြညမြွားအိုငကြလွာရာ ကြမ်းပြငပြေါြ အကြကလြိုကကြှီး ဖြစ်နတေော့သည်။ ” အားးးး …… ရှီးးးး … ဇောသ်ူရယ် …… အမလေးးး ” လီးအားပါးစပမြှ ထုတကြာ ဂွင်းထုပေးရင်း အသံထွကြ ညည်းလိုကရြ၏။ ဇောသ်ူကလည်း နှယဝြတီ၏ ရမျမကသ်ံလေးများကြောင့ြ စောကပြတယ်ကန်သညေကြို ရပကြာ ကုန်းထရင်း နှယဝြတီအားပကလြကလြှနကြာ ပေါငကြှားထဲ နရောယူနသည်ေ။ထို့နောကြ ပေါငန်ှဈခွမ်းဖြဲကာ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပဖြှင့ြ တေ့ပြီးပကလြကဖြစ်နသေော နှယဝြတီကိုယလြုံးပေါြ မှောကခြပြဈ၏။ခန်ဓာကိုယမြှောကခြသွညန်ှင့ြ ဇောသ်ူလီးကြီးမှာ စောကပြတလြေးထဲ တိုးဝငလြာရာ နှယဝြတီတဈယောကြ ခေါင်းလေးမော့ကာ မကြရြညမြွားလညလြာခဲ့သည်။လငဖြစ်သူရဲခိုငလြီးထကြ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော ဇောသ်ူလီးကြီး ဝငလြာရာ အဖုတန်ူတခြမ်းသားလေး ပူကနဲ့ခံစားရပြီး စောကခြေါင်းထဲ သပလြွိူထားသလို ဖြစ်နရှော၏။
အားးးးးး …… အမေ့ …… ဖြည်းဖြည်းလိုးနောြ …… အဟင့ြ … ကြပလြိုကတ်ာ … နာလည်းနာတယ် ” အင်းပါ …… မမဝတီရယ် … အစမို့လို့ပါ … ရှီးးး းးးး ” ဇောသ်ူမှာလည်း လီးဝငကြတည်းက စီးစီးပိုငပျိုငလြေးမို့ စောကပြတလြေးမှာ မကယွသ်ေးကြောင်း ခံစားသိရှိလိုကသ်ည်။ထို့နောကြ လီးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထုတ် ဖြည်းဖြည်းချင်ြးသှင်းကာ နှယဝြတီ ခံနိုငရြုံလေး လိုးပေးလိုကသ်ည်။ စတွေ့ကတည်းက လိုးချင်န်သေော စောကပြတလြေးအား လိုးခွင့ရြပြီမို့ စိတထြဲ အားရကြနပေန်မေိ၏။ပထမတခွီတွင် နှယဝြတီစိတကြှိုကထြိန်းလိုးကာ အထွဋထြိပ် ပို့ပေးလိုကသ်ည်။နှယဝြတီ၏ ပြီးသှားပုံလေးမှာ နဖူးကြောလေးကြုံ့ကာ အောကန်ူတခြမ်းလေးအားကိုကရြင်း သူ၏ကြောကုန်းအား ကုတခြှဈပြီးသှားသဖြင့ြ အမှနတ်ယ် ကာမအရသာအား ခံစားရင်း ပြီးမှှောကသ်ှားသညကြို ရိပမြိနေ၏။ ” အ …… အားးးး ……… ထွကြ ပြီ …… ရှီးးးး အမလေးးးး ……… ကောင်းလိုကတ်ာ … ဇောသ်ူရယ် ”။
နှယဝြတီတဈယောကြ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ ဇောသ်ူ့လီးကြီးအား အောကကြနပငေ့ကြပကြာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတရြင်း ခဏအကြာမှ ငှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။ဇောသ်ူမှာ လီးအားမခွှတပြဲ စိမထြားရင်း နှယဝြတီ၏ လညတ်ိုငဖြှေးဖြေးလေးအ လွှာအပြားလိုကပြင့ယ်ကကြာ ဆှဲစုပပြေးနပြန်ေ၏။မိနဈ၂၀ခန့န်ားပြီး နှယဝြတီနားရှတဖြွားလေးအား စုပရြင်း ဇောသ်ူက ခပတ်ိုးတိုး ပြောလိုကသ်ည်။ပြောပြီးသညန်ှင့ြ နှယဝြတီစောကဖြုတထြဲမှ လီးအားဆှဲထုတကြာ ဒူးထောကထြိုငခြပြဈ၏။ဇောသ်ူ့လီးကြီး ကြှတထြှကသ်ညန်ှင့ြ နှယဝြတီမှာ ခကြခြငွြး လေးဖကထြောကကြုနပြေးနေ၏။ ဇောသ်ူကလည်း ရှေ့ကိုယလြုံးလေး ကြမ်းပြငကြပကြာ ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား ကော့ပေးထားသော နှယဝြတီနောကမြှ နရောယူကာ ပူပူနှေးနှေးလိုးထားသဖြင့ြ အနည်းငယယ်ောငန်သေော စောကပြတလြေးအား ဒုတိယအကြိမဖြှဲယကပြေးလိုကပြှနသ်ည်။အဖုတလြေးအားယကပြေးရင်း ဖငဝြအား လွှာထိပလြေးစုခွှနထြိုးသှင်းရာ။
နှယဝြတီ၏ ကသွှားသော ကာမမီးစလေးက ပြနလြညတ်ောကလြောငလြာ၏။သို့သောြ သူမစိတထြဲ တစုံတခုတွေးမိကာ ကြကသ်ိမ်းမှှေးလေးများ ဖငွြးကနဲ့ ထလာရသည်။ ” ဇောသ်ူ ” ” ပြောလေ … မမဝတီ ” ” ဟို ဟို …… ဖင် တော့ … မလိုးရဘူးနောြ ” ” အင်းပါ … မမဝတီ …… စိတမြပါရင် … မလုပပြါဘူး ” ” မင်းဟာက … မောင့လြီးထကြ ကြီးပြီးရှညတ်ယကြှာ … နောကကြမွှ …… ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးပေါ့ … ခုတောင် မမစောကဖြုတလြေး …… ကြိန်းနလေို့ ” ” ဟုတ် … စောကပြတပြဲ … အားရအောင် လိုးမှာပါ မမ …… စိတမြပူနဲ့ ” စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဇောသ်ူတဈယောကြ နှယဝြတီ၏ ဖငကြှီးအား ပြတကြာ ဒူးထောကြ ခါးဆန့ရြင်း နောကမြှ ပစ်လိုးတော့သည်။တခွီပြီးထားပြီမို့ နှယဝြတီမှာ ဇောသ်ူ၏ လိုးခကြမြွားအား ခံနိုငလြာ၏။ တခကြတ်ခကြြ ဇောသ်ူလီးထိပမြှ သားအိမဝြလာဆောင့လြငွြ စောကပြတအြုံလေး ကငွသ်ှားသညမြှ အပ လီးအရသာ အပြည့ခြံစားနရေ၏။
ဇောသ်ူကလည်း ခံနိုငလြာသော နှယဝြတီ၏ အမူယာအားကြည့်ကြာ ခါးလေးအား စုံကိုငပြှီး မနားတမ်း ပစ်ပစ်လိုးပစ်တော့သည်။ ” ဗစွြ …… အမေ့ … အ …… ဖြပ် ဗစွြ …… အ အားးး …… ကောင်းတယကြှာ …… မမ ဒါမွိုး တခါမှ မခံစားဖူးဘူး …… အမလေးး …… အ အ …… လိုးလိုး …… မညှာနဲ့ …… ဘှတ် ဗစွြ …… မင်းစိတကြှိုကြ အားကုနလြိုးစမ်း … အင်းဟင်း ” နှယဝြတီတဈယောကြ လငဖြစ်သူဆီက မရဖူးသော လီးအရသာအား ရရှိနကော ဇောသ်ူ၏ ထိထိမိမိ လိုးခကြမြွားအား ကြနပေအြားရစွာ ခံယူရင်း ညည်းတွားနေ၏။ဇောသ်ူကလည်း စိတကြှိုကလြိုးခွင့ရြသညန်ှင့ြ မီးပြင့မြတတ် အားမနာတမ်းပစ်လိုးတော့သည်။ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း တုနခြါနသေော နှယဝြတီ၏ ဖငသ်ားစိုငကြှီးမှာလည်း ဇောသ်ူအား ထပခြါထပခြါ ပစ်လိုးရန် ဖိအားပေးနသလေို ဖြစ်နေ၏။ဇောသ်ူ၏ ဆောင့ခြကြမြွား ပြင်းထနလြာကာ တဇွိဇွိ တဘှတဘြှတဖြှင့ြ လီးထိပကြ သားအိမဝြ တဒိုင်းဒိုင်းထိကပကြာ နှယဝြတီတဈယောကြ စောကပြတတ်အုံလုံး ကငွလြာပြီး ရငခြေါင်းများအောင့ကြာ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းပစ်တော့သည်။
အမလေးးး …… အ အားးးး …… မ ရ တော့ ဘူး ကြာ …… ရှီးးးး းးးး အ အ …… ထွကြ ပြနပြှီကြာ …… အားးး အားးး အားးးးးး ” နှယဝြတီတဈယောကြ ကြမ်းပြငအြား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တဖုန်းဖုန်း ထုကာ အားကနဲ့ ညည်းသံရှညကြှီး ဆှဲရင်း ဒုတိယ အကြိမ် အထွဋအြထိပသ်ို့ ရောကရြှိသှားပြန်၏။ဇောသ်ူမှာလည်း နောကမြှ ဒူးထောကကြာ နှယဝြတီဖငကြှီးအား တဖြန်းဖြန်းရိုကရြင်း စိတကြှိုကဆြောင့လြိုးရသဖြင့ြ စောကရြညမြွားကြောင့ြ လီးအရညပြှားနှေးလာသညန်ှင့ြ မေးကြောများထောငလြာအောင် အဆကမြပြတလြိုးရင်း လရညမြွား ပန်းထည့ပြေးလိုကတ်ော့သည်။ ” ဝှီးးး … ဘတ် ” နှယဝြတီတဈယောကြ အတွေးလှနန်စဉြေ ဘေးမှ အိပပြွောန်သေော လငဖြစ်သူရဲခိုငကြ လာခွသဖြင့ြ အတွေးစပြတကြာ သတိပြနကြပလြာရ၏။ပေါငကြှားထဲစမ်းကြည့်ရြာ စောကရြညမြွား ရှှဲနသဖြေင့ြ ညဝတစြကပအြပါးလေးနှင့ြ စောကရြညမြွားသုတကြာ ကြိတမြိတ် အိပပြဈလိုကတ်ော့သည်။
ခေါင်းရင်းဘကြ ပြတင်းပေါကမြှ ကြေးငှကသ်ံလေးများနှင့အြတူ ပါးပြငလြေးအား ဝငသ်ကထြှကသ်ကင်ှေ့ငှေ့လေးနဲ့ အသားစိုငတ်ခု လာရောကထြိကပသ်ဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့မြိလိုကြ၏။ ” ဝတီ ” ” မောင် ” ” နိုးရငထြတော့ ” ” ဟင့အြင် … ဒီနားတိုး ” ရဲခိုင် မကြန်ှာအနံ့ပြနန်မ်းပြီးမှ လှတပြေးလိုကသ်ည်။ ” ထတော့ … အခွှဲလေးရဲ့ … လင်းထိနန်ပြေီ ” ” အင်းပါဆို ” ပြောရင်း တခွားဘကြ လှည့ကြာ ဒူးကြေးထားသော နှယဝြတီ၏ ဖငကြှားထဲ ရဲခိုငတ်ဈယောကြ လကန်ှင့ြ ထိုးကလိပစ်၏။ ” အယ့ြ … ယားတယ် မောငရြဲ့ ” ” ထပါဆို … မနကစြာ လုပတ်ော့ … မောင် ဒီနေ့ … ပရောဂကြြ အသဈတခုအတွကြ ခရီးထွကရြမှာ … ညအိပဖြစ်ရင် … ဇောသ်ူ့ ဒီစောင့အြိပ် ခိုင်းလိုကမြယ် ” ” အောြ … ရပါတယ် မောငရြယ် … ရပကြှကကြ သန့ပြါတယ် … ဝတီတဈယောကထြဲလည်း အိပရြဲပါတယ် ” ” ယောင်ျကြားလေး အဖေါတ်ဈယောကရြှိတော့ ဝတီ အတွကြ … စိတခြရွတာပေါ့ ”။
ဟုတပြါပြီရှင် … မောင့ြ သဘောပါနောြ ခဏအကြာ ရဲခိုငမြှာ နှယဝြတီပြငပြေးသော မနကစြာ စားသောကပြှီးသညန်ှင့ြ အိပခြန်းထဲတွင် အဝတစြား ၂စုံ ၃စုံထည့ကြာ အလုပန်ှင့ပြတသ်ကသ်ော စာရှတစြာတမ်းများ သချောစဈနေ၏။ ” တူတူ … တူတူ … တူ ” ” ဟဲလို … ရဲခိုင် စကားပြောနပေါတယ် ” စာခွုပစြာတမ်းများ စဈနစဉြေ ဖုန်းသံမှညလြာသဖြင့ြ ဖုန်းယူဖြင့လြိုကသ်ည်။ ” ကိုရဲလား … အဝတစြား အပိုထည့ခြဲ့လိုကြဦး … ဟိုမှာ မှကြကေပျိုငရြှငကြ … စရံစာခွုပ် ခွုပဖြစ်ရင် နကဖြန် တရကလြောကြ နရမေယဗြွ ” ” ထည့ပြှီးပါပြီ … ဦးစိုးထွန်းရာ … ခငဗြွားတို့သာ မမေ့နဲ့ … ဟိုရောကမြှ ဟိုစာရှတမြေ့ ဒီစာရှတမြေ့နဲ့ ” ” ဟဲဟဲ … အဲဒါတွကြေောင့မြို့ ကိုရဲကို အားကိုးနတောပေါ့ဗွာ … ခဏနေ့ ကားလှတလြိုကမြယ် ခငဗြွားကား မယူနဲ့တော့ ” ” ကောင်းပါပြီဗွာ … အားလုံးအဆငသ်င့ပြါ ” ရှယယ်ာရှင် ပါတနာ ဦးစိုးထွန်းနဲ့ စကားပြောအပြီး ပိုငစြိုးလည်း စာရှတစြာတမ်းများ သချောစဈကာ အိပထြဲထည့လြိုကတ်ော့၏။
ဧည့ခြန်းတွင်း ထိုငန်ခွေိန် ခဏအကြာ လာခေါသ်ော ကားလေးရောကရြှိလာသဖြင့ြ မိန်းမဖြစ်သူ ပါးပြငအြား တခကြန်မ်းကာ နူတဆြကထြှကလြာခဲ့သည်။ ” ရှတ် … လာခေါန်ပြေီ … မောငသ်ှားပြီနောြ ” ” တာ့တာ … မောင် … လမ်းဂရုစိုကြ ” နှယဝြတီလည်း ခငပြှန်းသညထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ မီးဖိုခန်းထဲ ထမင်းဟင်းခကြရြန် ဝငလြာခဲ့၏။ ” တီတီ … တီတီ ” အိမရြှေ့မှ ကားဟှန်းသံကြောင့ြ နှယဝြတီတဈယောကြ ထွကကြှည့လြိုကသ်ည်။ကားလေးမှငသ်ညန်ှင့ြ မကြလြုံးများ အရောငတ်ောကလြာကာ ခွံတံခါးသှားဖြင့ပြေး၏။ ကားလေးမှာ ခွံဝင်းထဲ မောင်းဝငလြာကာ တိုကြ၏ ဘယဘြကဘြေး ကားဂိုဒေါငန်ား ရပတ်န့သ်ှားတော့သည်။နှယဝြတီမှာ ခွံဝင်းတံခါး ပြနစြိကာ တိုကထြဲပြနဝြငလြာခွိန် ကားပေါမြှ ဆင်းလာသော ဇောသ်ူ့ဘေးမှ ခပခြွောချော မိန်းမငယလြေးကြောင့ြ မကြန်ှာကြကကြနဲ့ ပကြသ်ှားမိ၏။သို့သောြ ပကြသ်ှားသောမကြန်ှာအား ခကြခြငွြး ပြနပြှငကြာ အပြုံးတခု ပြောင်းလဲပစ်လိုကသ်ည်။
အံမယ် … ငါ့မောငကြ … လာကြှားတာပေါ့ ” မဟုတပြါဘူး … မမဝတီရယ် … ဒီနေ့ ဇငလြေးနဲ့ လွှောကလြညမြလို့ ခွင့ယ်ူတော့ ကိုရဲခိုငကြ နယဘြကြ ခရီးထွကမြှာမို့ … ဒီလာနခေိုင်းလိုကတ်ာ ” ” အောြ … ဒါများကြား … ကိုယ့ပြါသာ လှတလြှတလြပလြပ် လွှောကလြညပြါ … မမ နတတေပြါတယ် ” ” အင်း … ဒီမှာ ထမင်းစားပြီး … နေ့လည် ရကေူးကန် သှားမှာ … မမဝတီ ” ” ဟုတပြါပြီ … ဧည့သ်ည် ပါလာတော့ ထမင်း ပိုခကြလြိုကပြါ့မယရြှင် ” စကားပြောရင်း ဧည့ခြန်းထဲ ရောကလြာကာ ၃ယောကသ်ား ခုံပေါြ ထိုငလြိုကကြှသည်။ဇောသ်ူနှင့ြ သူ့ကောငမြလေးမှာ နှယဝြတီ၏ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခုံပေါတ်ှင် အတူထိုငန်ေ၏။ ” မမဝတီ … ဒါက ကနွော့ခြစွသ်ူ … ဇငမြာလှိုင် … ကနွောကြ ဇငလြေးလို့ ခေါတ်ယ် ” ” တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် … ညီမ ” ” ဟုတ် မမ ” ဇောသ်ူက သူ့ခစွသ်ူနှင့ြ မိတဆြကပြေးရာ နှယဝြတီမှာ အပြုံးမပြတ် ပြနလြည် နူတဆြကလြိုကသ်ည်။
ဇငလြေး … ဒါက … ကိုကို့ ဆရာရဲ့ … အမွိုးသမီး … နှယဝြတီ တဲ့ … ကိုကိုက … မမဝတီ လို့ ခေါတ်ာ ” ” မမက … အရမ်းလှတယန်ောြ ကိုကို ” ” မယ့လြေး … မှှောကန်ပြနေပြှီ … ထမင်း ရှယကြွှေးမှာပါနောြ ငါးရံ့ချောကခြကြြ နဲ့ ဆူးပုတကြှီးဟင်းရည် သရကခြဉွလြေးရော သုပကြွှေးမယ် ခခြြ ခခြြ ” ဇငမြာလှိုငမြှ ဇောသ်ူ့အား နှယဝြတီလှကြောင်း ပြောရာ နှယဝြတီရငထြဲ အားရကြနပေကြာ ပြနလြညပြှောဆိုနတေော့သည်။ ဇငမြာလှိုငမြှာ ပါတိတအြစိမ်း ဝမ်းဆကလြေးနှင့ြ ဆံနှယမြွားက ကြောလယသ်ို့ ဖြန့ခြထွားရင်း မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေးမှာ မကြမြှနကြိုင်းအနကလြေး တပဆြငထြား၏။ဇငမြာလှိုင်၏ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကမြာ သူ့နရောနှင့သ်ူ ကြည့်ကြောင်းပမယေ့ြ နှယဝြတီ၏ စူဖြိူးသော ရငသ်ားများ ခွကန်သေော ခါးလေးအောကမြှ ကော့တကန်သေော ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခုအား မယှဉန်ိုငပြေ။ ထို့ပြင် နှယဝြတီ၏ အသကထြကန်ုပျိုနသေော မကြန်ှာချောချောပေါမြှ မကြခြုံးထူထူကြီးနှစ်ဖကြ နှာတံစင်းစင်းလေးနှင့ြ နူတခြမ်းဖူးဖူးလေးမှာ မိန်းမချင်ြးပင် ငေးယူရသည်။
မမက … တကယကြို လှတာပါ … ဇငလြေးတို့ မိန်းမချင်ြး ငေးယူရတယ် … အိမထြောငသ်ညဆြို ယုံကြမယ် မထငဘြူး ” ခခြြ … ကဲ လှတလြှတလြပလြပသ်ာ နကြနေောြ … မမ ထမင်းဟင်း ခကြလြိုကြဦးမယ် ” ပြောပြီးသညန်ှင့ြ နှယဝြတီတဈယောကြ ဇောသ်ူ့အား တခကြစြိုကကြှည့ကြာ မီးဖိုခန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့၏။ ” ဟမ့ြ … ကိုကို … မကြလြုံးကြီး ကြှတပြါသှားဦးမယ် … ခခြြ ” ” မပါပါဘူး … ဒီမှာ ဇငလြေး တဈယောကလြုံး ရှိနတောကို ” ဇောသ်ူမှာ ဧည့ခြန်းတွင်းမှ မီးဖိုခန်းဘကြ ထွကသ်ှားသော နှယဝြတီ၏ ဖငကြှီးအား ငေးကြည့်န်သဖြေင့ြ ဇငမြာလှိုငကြ လှမ်းပြောနသည်ေ။ ” ဟင် … ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဇငလြေးရှိတယလြကြော ” ” အေးဆေးပါ … မမဝတီကလည်း … ဇတကြားဖြင့ကြှည့ပြှီး ဇတကြားထဲ စိတဝြငစြားနတောပါ ” မီးဖိုခန်းထဲ ဟင်းခကြန်သေော နှယဝြတီ၏ ညဝတဒြူးဖုံးဂါဝနလြေးမှာ ခါးထိလနတ်ကန်ပြေီး သူမနောကကြွောမှ ဇောသ်ူက ဒူးထောကလြကြအြနထေားဖြင့ြ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈဖကအြား ယကကြာ သှားလေးဖြင့ြ ဖိကိုကပြေးနသည်ေ။
အာ … ခဏနေဦးကြာ နှယဝြတီမှာ ဂါဝနလြေးအား အောကပြှနဆြှဲခရွင်း မီးဖိုခန်း တံခါးဝမှ ဧည့ခြန်းဘကြ ခိုးကြည့်လြိုကြ၏။ဇငမြာလှိုငမြှာ ဇောသ်ူပြောသည့အြတိုင်း ဧည့ခြန်းတွင်းမှ နံရံကပထြားသော ဖလကတ်ီဗှီအား ဖြင့ကြာ ခနွန်ယမြွားမှ လှင့သ်ော ဇတကြားများအား တခုပြီးတခု ပြောင်းကြည့်န်သညေကြို မှငန်ရသေည်။အတွင်းဘကပြှနလြွှောကလြာရင်း ပန်းကနမြွားတငသ်ော စငန်ှင့ြ ရခေဲသတ်ေတာ ကြားထဲ နံရံကြောကပထြားလိုကြ၏။ လူနှစ်ယောကစြာ နရောအလှတလြေးမို့ မီးဖိုခန်းတံခါး ဖြင့ဝြငလြာလငွြ ပန်းကနစြငဖြှင့ြ ကြယန်ေ၍ ခကြခြငွြး မမှငန်ိုငပြေ။ တဖကကြလည်း ရခေဲသတ်ေတာရှိနသဖြေင့ြ လူဝငလြာသညန်ှင့ြ ရခေဲသတ်ေတာဖြင့ကြာ ရဘေူးယူသလို ဟနဆြောငလြို့ရ၏။ရဲခိုငအြား လာအကြိုအပို့လုပရြင်း ရဲခိုငရြေးခွိုးနစဉြေ နှယဝြတီနှင့ဇြောသ်ူတို့ ရသလောကြ အာသာဖြညသ်ော နရောလေးဖြစ်သည်။ခုလည်း နှယဝြတီတဈယောကြ နံရံကြောကပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဇောသ်ူမှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငအြနထေားဖြင့ြ တိုးကပလြာရင်း မတတ်ပရြပလြကြြ နှယဝြတီ လညတ်ိုငလြေးအား ဆှဲစုပန်ေ၏။
ဇောသ်ူ တအားမစုပန်ဲ့နောြ … အရာတွေ ဇငလြေးရှေ့ကြ မကောင်းဘူး ” အင်းပါ … မမဝတီရယ် ” နှယဝြတီစကားကြောင့ြ ဇောသ်ူမှာ လညတ်ိုငလြေးအား မစုကတ်ော့ပဲ လွှာဖြင့ြ ပင့ယ်ကကြာ နားရှတဖြွားလေးအား စုပယ်ူလိုကတ်ော့သည်။နှယဝြတီမှာလည်း ဇောသ်ူ၏ စွဲမကဖြှယ် အနမ်းများကြား မကြလြုံးလေး စင်းကာ ဇောသ်ူ့ခါးအား ပြနဖြကထြား၏။ တဖြည်းဖြည်း ဇောသ်ူ့အနမ်းများမှာ အောကရြှေ့လာစဉြ ညဝတအြင်ျကြီလေးအား လညပြင်းထိပင့တ်ငပြေးလိုကသ်ည်။ဘောလြီခွိတဖြှုတကြာနို့အုံထိပမြှနို့သီးခေါင်းလေးအား ဇောသ်ူ့ပါးစပန်ား တေ့ပေးလိုကပြှန်၏။ဇောသ်ူတဈယောကြ နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ခုအား တဖကပြှီးတဖကြ အလှည့ကြစွို့ရင်း နှယဝြတီရှေ့တည့တ်ည့ြ ဒူးထောကထြိုငပြဈသည်။နှယဝြတီတဈယောကြ သူမပေါငကြှားရှေ့ မော့ကြည့်န်သေော ဇောသ်ူ့ခေါင်းလေးအား လကတ်ဖကဖြှင့ဆြှဲကိုငကြာလှတန်သေောကနွလြကတ်ဖကကြညဝတဒြူးဖုံးဂါဝနအြား အောကန်ားစမှဆှဲလှနရြင်း။
ပေါငဂြှတည့တ်ည့ြ ဇောသ်ူမကြန်ာအား ဆှဲကပပြေးလိုကတ်ော့၏။ ” အ …… အအ …… ရှီးးးး းးးး ” စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းလေးထဲ လွှာနှေးနှေးလေး တိုးဝငလြာကာ အစိလေးအား ဆှဲစုပန်သဖြေင့ြ နှယဝြတီတဈယောကြ ပတဝြန်းကငွအြား မေ့ကာ အသံထွကည်ည်းတွားနသည်ေ။ ခဏအကြာတွင် စောကပြတတ်အုံလုံး အရညမြွားရှှဲလာကာ ဇောသ်ူမှ သူမအား ကိုယတ်ပတလြှည့ခြိုင်းကာ နံရံလကထြောကခြိုင်းနေ၏။ဒီအနထေားက နှယဝြတီ အကြိုကပြင် ဖြစ်သည်။နံရံအား လကထြောကကြာ ခါးလေးခွကရြင်း ဖငကြှီးအား ကော့ပေးထားလိုကြ၏။ ” အားဟား … ကောင်းလိုကတ်ာကြာ … အင်းဟင်း … ဟုတတ်ယ် … အဲဒီနားလေး ” သူမမွှောလြင့သ်ညအြတိုင်း ဇောသ်ူမှာ ဒူးထောကလြကြအြနထေားနှင့ပြင် သူမဖငကြှီးနောကမြှ ဖငဝြလေးအား လွှာဖြင့ြ ထောကကြာ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လကခြွောင်းလေးသှင်းကာ ထိုးကလိပေးနသည်ေ။ဖငပြေါကလြေးအား လွှာဖြင့အြယကခြံရင်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လကဖြှင့မြှှခေံရစဉြ လူတကိုယလြုံး လဟောနယထြဲ မွောနသလေို ခံစားနရေ၏။
ဖငပြေါကထြဲ လွှာထိပလြေး ဝငလြာလိုကြ ပြနထြှကသ်ှားလိုကြ နှင့ြ ကာမအရသာလေး ခံသားနစဉြေ သူမနောကကြွောမှ ဒူးထောကထြားသော ဇောသ်ူက ထရပလြိုကတ်ော့သည်။ ” ဗစွြ … အ …… ဗစွြ ဘှတ် …… အအ ” ခါးလေးအား ကိုငကြာ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပဖြှင့တ်ေ့ရင်း ဖိလိုးနသည်ေ။ မကြာခငသ်ူမစိတတ်ိုင်းကထွိထိမိမိဆောင့ခြကြမြွားနှင့ြ ဇောသ်ူ့လိုးခကြမြွားအား ပြနလြညတ်ုံ့ပြနပြေး၏။ဇောသ်ူလီး အရင်းထိဖိကပလြာသညန်ှင့ဖြငကြှီးအားဝိုင်းကာနှဲ့နှဲ့ပေးလိုကသ်ည်။ဇောသ်ူတဈယောကြ ဆောင့လြိုးနရောမှ နှယဝြတီ၏ တုံ့ပြနသ်ောဖငကြှီးကြောင့ြ ဆောင့ခြကြလြွော့ကာခါးဆှဲပြီးလီးအားအဆုံးထိကပထြားပစ်၏။နှယဝြတီမှာ စောကခြေါင်းတွင်း ဇောသ်ူ့လီးအား ညှဈဆှဲကာ လိုသလို ကစားရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာရသည်။ ဇောသ်ူကလည်း လီးတနတ်ဈလွှောကြ နှေးကနဲ့ ခံစားရသညန်ှင့ြ လီးအားဆှဲခွှတကြာ အမှနဒြူးပြနထြောကလြိုကြ၏။
ထို့နောကြ စောကရြညမြွားပန်းနသေော နှယဝြတီ စောကခြေါင်းပေါကအြား ပါးစပဖြှင့တ်ေ့ကာ စုပယ်ူနသည်ေ။နှယဝြတီမှာ ဘယဘြကလြကအြား နောကပြှနဆြန့ထြုတကြာ ဇောသ်ူခေါင်းအား သူမဖငကြှားဆှဲကပရြင်း ညာဘကလြကကြ နံရံအား အားပြုလကထြောကထြားတော့၏။စောကရြညမြွား ကုနစြငသ်ညအြထိ ဇောသ်ူခေါင်းအားဖငကြှားထဲ နောကပြှနဆြှဲကပထြားရာ ဇောသ်ူကလည်း စောငခြေါင်းအားတေ့စုပပြှီးသညန်ှင့ြ စောကပြတတ်အုံလုံး ယကကြာ ဖငပြေါကပြါ ပြောငစြငအြောင် ယကပြေးပစ်သည်။ ” အ အားးး …… ရ ရ ရပြီ ကြာ …… အားဟား ရှီးးးး ” ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဇောသ်ူ့ခေါင်းအားလှတကြာ ခန်ဓကိုယတ်ပတလြှည့ပြှီး ဇောသ်ူရှေ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငခြလွိုကြ၏။နှယဝြတီ ထိုငခြသွညန်ှင့ြ ဇောသ်ူမှာ ထရပန်သည်ေ။ဇောသ်ူထရပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ပေါငကြှားမှ စောကရြညမြွားနှင့ပြှောငလြကန်သေော လီးကြီးမှာ နှယဝြတီ မကြန်ှာရှေ့ ဝဲနတေော့၏။
အု … ဝု ဖလု … ပလောကြ ပလောကြ … ဖလု မကြလြုံးလေးမိတကြာ ဟပေးထားသော နှယဝြတီ၏ နူတခြမ်းဖူးဖူးလေးထဲ ဇောသ်ူ့လီးကြီး ဝငရြောကလြာသည်။ထို့နောကြ ဇောသ်ူကလည်း နှယဝြတီ၏ ခေါင်းအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ထိန်းကာ ပါးစပအြား ဖိလိုးတော့သည်။နှယဝြတီတဈယောကြ နဖူးကြောများထောငလြာကာ မကြလြုံးများ ပြူးလာရင်း ပါးစပအြားအလိုးခံနရေ၏။ဇောသ်ူမှာ လီးထိပဖြှင့ြ အာခေါငထြိုးမိခွိန် ပျို့တကလြာသော နှယဝြတီအား အနားယူခွင့မြပေးတော့ပေ လညခြွောင်းထဲ လရညမြွားပန်းထွကလြာသညအြထိ ဆှဲလိုးပစ်သည်။နှယဝြတီတဈယောကြ ပါးစပထြဲ ဝငလြာသော လရညမြွားအား တဂွတဂြှတမြွိုခရွင်း ဇောသ်ူ့လီးကြီး ပြနထြုတသ်ှားမှ အနားယူနရေ၏။ ဇောသ်ူမှာ လီးအားထုတပြှီးသညန်ှင့ြ ဒူးထောကပြှနထြိုငကြာ နှယဝြတီ၏ နူတခြမ်းထောင့မြှ လွှံကနွသေော သူ့၏လရညမြွားအား လွှာဖြင့ြ သိမ်းယူကာ နှယဝြတီပါးစပထြဲ ထိုးထဲ့ပေးနသည်ေ။
နှယဝြတီကလည်း ဇောသ်ူလွှာပေါမြှ လရညမြွားအား စုပရြင်း နူတခြမ်းချင်ြး တေ့နမ်းပြီးမှ လူချင်ြးခွာလိုကြ၏။ဇောသ်ူမှာ နှယဝြတီ၏ ပါးပြငအြား တခကြန်မ်းကာ မီးဖိုခန်းမှ ထွကခြဲ့လိုကတ်ော့သည်။နေ့လညခြင်း နေ့လညစြာ စားသောကပြှီးခွိန် ဇောသ်ူမှ ဇငမြာလှိုင့အြား အပြငလြွှောက့ပျို့ပြီးမှ ညပိုင်းမှ ပြနလြာမညဟြု ပြောကာ ထွကသ်ှားကြ၏။ ဇငမြာလှိုင်၏ မကြန်ှာလေး တင်းမာနသညေကြို နှယဝြတီ တဈယောကရြိပမြိနသည်ေ ဘာအကြောင်းကြောင်းများ မကြန်ှာတင်းနသညေကြို စဉြးစားမရသေးပေ။ညနပေိုင်း ဇောသ်ူ့ဆီမှ ဖုန်းလာမှ အဖြကေ ရှင်းသှားတော့၏။ ” တူတူ … တူတူတူ ” ” မမဝတီလား … ကနွောြ ပြနလြာနပြေီ ဘီယာနဲ့ဝိုင် ဝယလြာတယ် … ထမင်း မစားသေးနဲ့ဦး ” ” အင်းပါ … ဒါနဲ့ နေ့လညကြ … ဇငလြေး ဘာဖြစ်တာလည်း ”။” အဲဒါ … မီးဖိုခန်းမှာ … မမဝတီနဲ့ လိုးပြီးတော့ … သန့စြငခြန်းမှာ လီးကိုပဲ ရဆေေးလိုကတ်ာ … မကြန်ှာကြ မေ့နတောဗွို့ … ဧည့ခြန်းထဲ ပြနရြောကတ်ော့ ကနွော့ပြါးစပကြို နမ်းရင်း စောကရြညန်ံ့ရော လရညန်ံ့ရော ရတော့ … မကြန်ှာတင်းသှားတာပါ ”။” ဟောတောြ … ပြကသ်နာ တကသ်ေးလား ” ” ထားလိုကပြါ … ပိုငပြါတယဗြွ … နောကဆြို မမဝတီရော ဇငလြေးကိုရော … နှစ်ယောကလြုံး တပျိုငထြဲ လိုးမှာ စောင့ကြှည့လြိုကြ ”… ပြီးပါပြီ။
ah hee