အောစာအုပ်

မနေ့တစ်နေ့ကလိုပဲ

ဆေး ရုံကြီး အပြငဘြကြ မှနပြှတင်းပေါကကြနေ အပြငကြိုလှမ်းကြည့်ြ မိတော့ ကြေးငှကသ်ံလေးတွနေဲ့ အစိမ်းရောင် သဈပငကြှီးများကြောင့ြ ဘဝ အမောတွကေို ခဏတာ မေ့ပြောကြ သှား စတောပဲလေ။ မနကြ ၈နာရီ ကြောကြွောြ လေးပဲ ရှိသေးတာပါ။ ညက ဆိုငကြယ် အကဆြီးဒင့ြ ဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောကြ ရောကလြာတော့ ၂ယောကလြုံး နှေး ကိုယတ်ိုင် ရရှိလာတဲ့ ဒဏရြာတွကေို ခွုပပြေးရတယ်။ တယောကကြ လကမြောင်း နှစ်ဖကြ နဂါးပုံ တကတ်ူးတွနေဲ့ အသကကြ ၂၀ကြောလြောကပြဲ ရှိမှာ မကြန်ှာ နုနုချောချော လေးကို နားကြင်းတွရေော မကြခြုံးပေါပြါ အကြင်းလေးတွေ ဖေါကဆြှဲထားတော့ ရုတတ်ရကဆြို အကြည့်ရြ ဆိုး နတောပေါ့။ အရိုးခေါင်းတွပေါတဲ့ တီးရှပ် အနကရြယ် လညပြင်းက စတီးဆှဲကြိုး ပြောငပြှောင် လကလြကကြှီးရယ် လကကြောကဝြတကြ အနကရြောင် သရပြေားပေါမြှာ ကြယပြုံစံ ဖနစြီပုံတွေ အိုးးးး မကြလြုံးထဲ ရှုပယ်ှကခြတန်တောပဲ။

ဘယလြိုခိုင်းမိတာလဲတော့ မသိဘူး ပေါငလြယမြှာ ၄လကမြလောကြ ပြဲသှားတာ ဒဏရြာ နကတ်ော့ သှေးတအား ထွကန်တောပေါ့။ ထိုငခြုံ အပုလေးပေါြ ထိုငခြိုင်းရင်း ဒူးဖုံး ဘောင်းဘီ အပြလေးကို ပေါငရြင်းထိ လှနတ်ငပြှီး ခွုပပြေးတော့ သူတော့ မသိဘူး နှေး တော့ ရငတ်ှေ ခုနန်ေ ရသေးတယ်။ ခွုပပြေးတဲ့ ဘယဘြကပြေါငရြင်းနားက ပန်းနုရောင် ဒဈကြီးက ဘောင်းဘီ အဟလေးကနေ ထွကန်တော။ ” မမနှေး … မအိပသ်ေးတာလား … နိုးနတောလား ” ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကို နားနခန်ေးထဲ ထိုငတ်ှေးနတေုန်း တံခါးခေါကသ်ံနဲ့အတူ မအိ ဝငလြာပါရော။ ” အောြ … မအိ လာလာ … အိပပြါတယ် … ခုပဲ နိုးတာ ” ” မုန့ြ ဝယပြေးရမလား … သမီး သှားဝယပြေးမယ် ” ” နပေါစတေော့ မအိရယ် … အိမရြောကမြှ စားတော့မယ် ” မအိဆိုတာ နဈ(ဈ) မလေး တယောကပြါ အသားညိုညို လုံးလုံး လေးနဲ့ မကြန်ှာလေးက အမြဲပြုံးနလေို့ ဆေးရုံက ဆရာဝန်းတိုင်းက ခစွကြှတယ်။

အံမယ် … မမနှေးက … ဦးစိုး ခရီး ထွကန်တောဆို … ဒီမှာပဲ … နလေေ … ညကြမှ ပြနပြေါ့ … ဘာလဲ ဒီမှာဆို လှမ်းနတော သိမှာဆိုးတာလား ” မအိက ပြုံးစိစိလေးနဲ့ နှေးကို စနတောပါ။ နှေးထကြ ၁၀နှစ်ကြောလြောကြ ငယပြမယေ့ြ မမနှေးလို့ ခေါပြှီး ညီအမတွလေို ဆကဆြံကြတယ်။ နှေးအသကကြ ၃၄ထဲမှာ မအိ အသကကြ ၂၀ကြောလြေးရယ် နှေးခငပြှန်း ကိုကြီး စိုးမှင့ြ အသကကြ ၄၇နှစ်ဆိုတော့ မအိက ဦးတပခြေါတ်ာပါ။ ကိုကြီး အလုပန်ားရကတ်ှေ ဆေးရုံ လာကြိုရင်း မအိတို့နဲ့ ရင်းနှီးနတောပေါ့။ ” မယ့လြေးတောြ … ရှငတ်ို့ လငယ်ူမှ အဲဒီ ခံစားခကြြ … သိမယ် … ခိခိ ” မအိ ပြောပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲက ဘစငေလြေးနား လွှောကသ်ှားပြီး နှေးလည်း ညကOperation လုပပြေးထားလို့ လကတ်ှကေို ပိုးသတဆြေးနဲ့ ဆေးကြောသန့စြငန်တော။ နှေးအကငွ့ကြ အိမပြှနကြာနီး အမြဲတမ်း လကဆြေးပစ်တာ အကငွ့ဖြစ်နပေါပြီ။လကဆြေးနတေုန်း မအိက နောကကြနေ ခါးဖကပြှီး နှေးဖငသ်ားစိုငတ်ှကေို သူ့ပေါငဂြှလေးနဲ့ ဖိပြတန်တော။

ဟိတ် … အခွိနပြှည့န်ောြ … ခခြြ မအိက ဇွတပြဲ နှေးဖငကြှီးကို အနီးကပမြှငရြင် အူယားတယဆြိုပြီး လူရှင်းပြီဆို အမြဲ ပြတသ်ပန်တတေတ်ာ။ ဆေးဘီဒိုလေး နောကြ နံရံလေး ကပလြိုကရြတယ် အပြငကြ တယောကယ်ောကြ ဝငလြာရင် ရုတတ်ရကမြမှငအြောင် ကပပြေးရတာပေါ့။ မအိက ကလေးတယောကလြို နှေး နို့အုံလေး ညှဈလိုကြ ဖငတ်ှေ ညှဈလိုကန်ဲ့ အားရအောင် ပြတသ်ပ် ညှဈခွပြေီးမှ လူချင်ြး ခွာလိုကတ်ော့တယ်။ ” မမနှေး … အခန်းသော့ သမီးပဲ သိမ်းထားလိုကမြယန်ောြ ” ” အင်းပါ … နှေးလည်း ညကြ … စောစော ပြနထြှကခြဲ့မှာ ” နှေး ဆေးရုံကနေ အိမအြပြန် စားနကြေ ခေါကဆြှဲဆိုငကြ ရှမ်းခေါကဆြှဲ ဝငဝြယခြဲ့သေးတာ။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ နှေးခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့ြ ဆီ ဖုန်းဆကသ်ေးတယ်။ နောကြ၃ရကန်မှေ ရောကမြယပြှောနတော။ ခငပြှန်းနဲ့ ပြောပြီး ရချိုးဖို့ နှေး အဝတတ်ှေ ခွှတခြပြှီး ထမိနရြငလြွား နတေုန်း ဖုန်းသံလေး မှညလြာတော့ ဖြင့ကြှည့ြ မိတာပေါ့။

ဟယလြို … နှေး အဆငပြှရေဲ့လား ” ဟယ် … ဆရာ … မတွေ့တာ ကြာပြီ ……ပြပေါတယ် ဆရာရယ် ” ” အေးအေး … ဆရာလည်း ဒီမှို့လေး ခဏပြနလြာတာ … ရောကတ်ာနဲ့ ညည်းသတိရလို့ … လှမ်းဆကလြိုကတ်ာ ” ” ဟုတဆြရာ … နှေးလည်း … ခုမှ ဆေးရုံက ပြနရြောကတ်ာ … ရချိုးမလို့ ” နှေး ရချိုးမယ် ပြောတော့ ဆရာ ဦးနိုငမြောြ စကားသံ ခဏ ငှိမကြှသှားတယ်။ ခုတိုကန်ယဆြေးရုံ လေးက နှေးထကြ အရင် တာဝနကြတွဲ့ နှေးဆရာပေါ့။ဆရာ ဦးနိုငမြောြ ပငစြငယ်ူသှားလို့ နှေးက ယာယီ တာဝနထြမ်းဆောငရြင် နောကကြွ ခွဲစိတ် ဆရာဝနအြနနေဲ့ တာဝနကြလွာတော့တာ။ ” ဆရာပြောတာ … ပြနလြည်း မပြောဘူး နှေး ” ” ရှင် … ဆရာ ” ” ညနကြေ … ဆရာ လာခေါမြယ် … မတွေ့တာကြလို့ … စားရင်း သောကရြင်း စကားပြောရအောင် ” ” ဟုတ် … ဆရာ … နှေး စောင့န်ပေါ့မယ် ” နှေးလည်း ရချိုးပြီးတာနဲ့ ဝယလြာတဲ့ ရှမ်းခေါကဆြှဲစားရင်း ဆရာဦးနိုငမြောြ နဲ့ ဆေးရုံမှာ စပြီး ဆုံတဲ့အကြောင်းလေး စဉြးစားနမေိတော့တယ်။

နှေးရောကကြာစ ဆေးရုံအထူးကုဆောငရြဲ့ ဝရနတ်ာလကရြမ်းပေါြ မှီရပရြင်း တခွား ဆရာဝနတ်ှေ စောင့န်မေိတာ။ မိတဆြကပြှဲ လုပပြေးမလို့ ပြောထားလိုလေ။ ” ဟိတကြလေးမ … နှေးနှေးလှိုင် ထငတ်ယ် ” နှေး လကကြ နာရီလေး ငုံ့ကြည့်န်တေုန်း ရုတတ်ရကြ အသံထွကလြာလို့ အသံလာတဲ့ဆီ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကုတအြင်ျကြီ နကပြှာလေးနဲ့ ဘကဘြီဘောင်းဘီ နကပြှာ ဝမ်းဆကဝြတထြားတဲ့ လူကြီးတယောကြ။ ” ဟုတကြဲ့ရှင့ြ ” ” လာလာ … အထဲ ဝငရြအောင် … ဒီလို ဝရိယ ရှိရငတ်ော့ ဒီဆေးရုံတွကြ … အားကိုးရမှာပါ ” ” ဟုတဆြရာ … နှေးက ခုမှ စရောကတ်ဲ့ … အသဈဆိုတော့ … ကြိုရောကန်တောပါ ” မကြန်ှာ ခန့ခြန့င်ှားငှား နဲ့ စကားပြောရင် တဖကသ်ားပေါြ လှမ်းမိုးမှု့ ရှိတဲ့သူလို့ နှေး ကောကခြကြြ ခနွမေိတယ်။ ဆရာဝန် တယောကမြှန်း သိပမယေ့ြ အဲ့ခွိန် ဒီတိုကန်ယ် ဆေးရုံရဲ့ အထူးကု ဆရာဝနကြှီးဆိုတာ မသိသေးဘူး။ ရိုးရိုး ဆရာဝနမြှတပြှီး စကားပြောနခေဲ့တာ။

ထူခွားတာက ဆရာဦးနိုငမြောန်ဲ့ နှေးတို့ ခဏလေးနဲ့ ရင်းနှီးသှားကြတယ်။ ဒါကလည်း ဆရာ ဦးနိုငမြောရြဲ့ အရညခြငွြးတခုပါ တဖကလြူရဲ့ စိတကြို နားလညပြှီး အလိုကသ်င့ြ ပြနပြှောပေးနိုငတ်ဲ့ ပါရမီရှငပြေါ့။ တဖြည်းဖြည်း အခန်းလေးထဲ ဆရာဝနတ်ှေ ဆရာဝနမြတွေ လူစုံတော့မှ ဆရာဦးနိုငမြောကြ သူ့ကိုယသ်ူ မိတဆြကရြင်း နှေးနဲ့ တခွား ဆရာဝနတ်ှကေို မိတဆြကပြေးတာ။ အဲကမွှ နှေးလည်း မကြလြုံးပြူးသှားရတာပေါ့။ ခွဲစိတတ်ဲ့ ဘကမြှာ ဒီတိုကန်ယလြေးသာမက နှေးအရင် တာဝနထြမ်းဆောငခြဲ့တဲ့ နှေးတို့ မှို့လေးထိ ဆရာ့ ဂုဏသ်တင်းက မှှေးပြံ့နတယ်ေ။ နှေး ရောကပြှီး ၆လ အကြာမှာပဲ ဆရာက ပငစြင် ယူသှားတာပါ။ ပငစြငသ်ာ ယူသှားတာ နှေးခငပြှန်းနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောကကြို နုပျိုနတေုန်း။ အဲဒီ ၆လ အတွင်း နှေး ရငခြုနရြတဲ့ အခွိနတ်ှေ သတိရတိုင်း စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ အေးကနဲ့ ခံစားမိတုန်းပဲ။ ဆေးရုံရောကပြှီး သိပမြကြာဘူး အိသူဇာဆိုတဲ့ နဈ(ဈ) လေးနဲ့ ရင်းနှီးမှနခြဲ့တယ်။

ဆေးရုံတခုလုံးက ခစွကြှပုံပါ ကလေးမလေးက အသကင်ယပြမယေ့ြ သှကသ်ှကလြကလြကန်ဲ့ ခိုင်းတာမှနသ်မွှ မငှီးမငှူ လုပပြေးတော့ အကုနလြုံးက ခစွခြငန်ကြတောပေါ့။ အများခေါသ်လို မအိလို့ပဲ နှေးလည်း ခေါန်မေိတယ်။ မအိက စကားပေါသလောကြ နှေးမရောကခြငကြ ဒီဆေးရုံ အကြောင်းတွေ ပြောပြတာ ဟုတသ်ညရြှိ မဟုတသ်ညရြှိ စိတဝြငစြားဖို့တော့ အကောင်းသားပဲ။ သရဲဆိုလား နာနာဘာဝ ဆိုလားပဲ နှေးက သိပ် မယုံပမယေ့ြ သူပြောပြနပေုံက တကယ့ြ စိတဝြငစြားစရာတွေ။ နောကကြမွှ ဆရာဦးနိုငမြောန်ဲ့ ရငန်ှီးသှားရတာ။ မှတမြှတရြရ နှေး ဆေးရုံမှာ တာဝနကြပြှီး ၂လ အကြာလောကပြဲ။ အရေးပေါြ လူနာ တယောကြ အကဆြီးဒင့ြ ဖြစ်ပြီး သတိလဈရောကလြာတော့ နှေးတို့ အသကကြယဖြို့ ကြိုးစားတုန်း သတိတခကြြ လညလြာပြီး နှေးမကြန်ှာ စိုကကြှည့ရြင်း ဆုံးသှားရှာတယ်။ တီးရှပအြင်ျကြီ အဖြူလေးရော အောကကြ ဘောင်းဘီတို အနကလြေးရော ပြန်းရာ ပဲ့ရာတွနေဲ့ စုပပြှတသ်တန်တော။

ခေါင်းက ဦးခွံနဲနဲ လနပြှီး သှေးထွကန်တော အများကြီးပဲ။ နှေးလည်း စိတမြကောင်းပမယေ့ြ ဘာမှမတတန်ိုငခြဲ့ဘူး။ ည ၂နာရီ Operation တခု ထပဝြငရြမို့ နာရီကြည့်တ်ော့ ၁၂မတတ်င်းရှိသေး အခွိနလြိုသေးတာနဲ့ မအိနဲ့ စကားပြောရင်း အခွိနဖြှုံးဖို့ စဉြးစားမိတယ်။အရေးပေါခြန်းက ထွကပြှီး လာနကြအေတိုင်း မလွှောကပြဲ မှောကဘြကကြှေ့ပြီး အရှေ့ဘကြ လွှောကလြာတော့ ရုတတ်ရကြ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာတဲ့ ဆေးနံ့ပြင်းပြင်းကြောင့ြ နှေး အသကအြောင့ြ ထားလိုကရြတာပေါ့။ မအိတို့ နဈ(ဈ) တွေ နားနခန်ေးထဲ ရောကဖြို့က ကုသဆောင် ၃ခုလောကြ ဖြတလြွှောကရြဦးမှာ အနံ့ ထွကလြာတဲ့ဘကြ အသာလေး ငှဲ့ကြည့်တ်ော့ လန့သ်ှားရောပဲ။ ” ဝှီးးးး … ဖလပ် … ဖလပ် … ဖလပ် … ဂဈဂဈ ” ” ဟဲ့ … အမလေး ဘုရား ဘုရား ” ရုတတ်ရကြ အတောငခြတသ်ံနဲ့ ညဉ့င်ှကတ်ကောငရြဲ့ အောသ်ံက ခကြခြှင်း ထွကပြေါလြာတော့ နှေး လန့ပြှီး အောမြိတာပေါ့။

ကုသဆောငတ်ခုရဲ့ ထောင့ခြွိုး ရောကတ်ော့ အပြင် ဆေးဝယထြှကတ်ဲ့ လူနာစောင့ြ တယောကြ တွေ့လို့ စိတအြေးသှားမိတယ်။ အဲခွိန် ဖတွကြနဲ့ မီးကလည်း ပကြြ ဆေးနံ့စူးစူးကြီးက နှေးနောကြ ကပပြါနတေုန်းပဲ။ မအိတို့ နဈ(ဈ) တွေ နားနခန်ေး မှငန်ရပြေီ ကြားထဲ ကုသဆောင် တခုပဲ ကနွတ်ော့တာ။ ” ရှပ် ရှပ် … ရှပ် ရှပ် ရှပ် ” အနံ့ဆိုးက ပိုပြင်းလာပြီး ခွသေံတွပေါ ကြားလိုကရြတော့ နှေး ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထလာနပြေီ။ ” ရှပ် ရှပ် ရှပ် … ရှပ် ရှပ် ” ခွသေံတွေ အနားကပလြာလို့ နောကလြှည့အြကြည့်ြ အံအော မှငသ်ကပြှီး နောကကြို ခွလမြေး သုံးလေး လှမ်း ဆုတမြိလိုကတ်ာ။ ” အမလေး … ဆရာရယ် … အသံမပေးပဲနဲ့ရှင် … ဟူးးးး းးးး ” ဖြစ်ချင်တ်ော့ နှေးနောကကြို အဆုတ် ဟနခြကြပြကြပြှီး ထမိနအြောကန်ားစက နှေးဖိနပန်ဲ့ ခွိတဖြိမိတော့ ထမိနကြွှတကြသွှာတယ်။ လှမ်းဖမ်းတော့ နှေးပေါငလြယလြောကမြှာ ထမိနအြနားစကို ဆှဲမိတာပဲ။

အမှနပြှနဝြတလြိုကပြမယေ့ြ ဆရာဦးနိုငမြောရြဲ့ မကြလြုံးတွကေ နှေးပေါငဂြှထဲ ရောကန်တောပေါ့။ ဆရာ ဦးနိုငမြောလြည်း Operation တခုပြီးလို့ ပြနန်ားတာနမယ်ေ။ ” ခိခိ … ဆရာ ထွကလြာတော့ ညည်းက … ညည်းအခန်းပြနတ်ာ … ပြနန်ကြေ အတိုင်း မပြနပြဲ … အနောကထြဲ ခွိုးကြေ့ပြနလြို့ … ဆရာ လိုကကြှည့န်တောပါ ” ” နှေးက … ည ၂နာရီ Operation တခု ထပဝြငရြမှာမို့ … မအိ ဝငခြေါပြှီး စကားပြောရင်း … အခွိန် ဖြုံးမလို့ပါ … ဆရာရယ် … အဟင်း ဟင်း ” နှေးလည်း ဆရာရှေ့ ရှကရြှကန်ဲ့ ထမိန် ဖြစ်သလို ဝတရြင်း ခေါင်းငုံ့ နမေိတာပေါ့။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး မကြလြုံး လှနကြှည့တ်ော့ အံအောနမေိပြနရြော။ အဲခွိန် ဆရာ ဦးနိုငမြောကြ နှေး နောကကြွောဘကြ တောငဘြကဒြေါင့ကြ လူနာထိုငခြုံအရှညတ်ှေ ဆင့ထြားတဲ့ ဘကြ အကြည့်ရြှေ့ပြီး စကားလှမ်းပြောနတော။ ” ဘယသ်ူလဲ … အောကဆြင်းစမ်း … ဟာ … မင်း မင်း … လူနာ တယောကြ မဟုတလြား ” ဆရာက အောပြှောနပမေယေ့ြ အဲဒီလူနာက မကြားလို့နမှော ပြနဖြှသေံ မကြားရဘူး။

နှေးလည်း နောကလြှည့ပြှီး ဆရာကြည့်တ်ဲ့ နရော ကြည့်တ်ော့ ခုံတွပေဲ မှငရြတာမို့ ဆရာ့ မကြန်ာကို သချော ပြနကြှည့လြိုကတ်ယ်။ဆရာက နှေးကို မေးဆတပြှရင်း ခုံတွဘကြေ ပြနကြှည့န်တေော့ နှေးလည်း ကြောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်သှားတာပေါ့။ ” ဆရာ … ဘယလြူနာ ကိုပြောနတောလည်း ” ” ဟာ … ဟိုမယလြေ … အင်ျကြီ အဖြူ ဘောင်းဘီ တို အနကလြေးနဲ့ … ခေါင်းမှာလည်း သှေးတွေ အများကြီး ” ဆရာ့ စကားကြောင့ြ နှေး တကိုယလြုံး ဖြန်းကနဲ့ ကြကသ်ီးမှှေးတွေ ထပြီး လန့သ်ှားမိတယ်။ ” ဟမ် … နှေးနှေးလှိုင် … ညည်းက ဘာဖြစ်နတောတုန်း … ညည်းပြောနတောနဲ့ … ခုံပေါကြ လူနာ ဆင်းပြေးပြီ နမှော ပြောကသ်ှားပြီ ” ဆရာက ခုံတွဘကြေ ကြည့်ပြှောလိုကြ နှေးဘကြ ကြည့်ပြှောလိုကပြဲ။ ” ဟို ဟို …… ဘာ ဘာမှ … မ ဖြစ် ပါ ဘူး ဆရာ ” နှေးအသံ တွေ သိသိသာသာကို တုနန်တေော့တယ်။ ခုနမှ နှေးကို စိုကကြှည့ရြင်း အသကထြှကသ်ှားတဲ့ ကောင်းလေးရဲ့ အဝတစြားတွေ တူနပြေီး ခေါင်းကလည်း သှေးထွကန်တယ်ေ ဆိုလို့လေ။

အဲဒီညက ဆရာ ဦးနိုငမြောန်ဲ့ပဲ ည၂နာရီ မထိုးခင် အထိ အခွိနဖြှုံးမိသှားတယ်။ နှေးကြောကစြိတတ်ှေ နဲ့ ဆရာရဲ့ ပြောကဆြုံးနတေဲ့ ကာမစိတတ်ှေ မမွှောလြင့ပြဲ ဆုံမိကြတော့တာပဲ။ နှေး လကပြေါြ ဆုံးသှားတဲ့ လူနာရဲ့ သှေးသံရဲရဲ မကြန်ှာလေး ပြနမြှငယ်ောငပြှီး စိတထြဲ လန့သ်လိုလို ဖြစ်နခွေိနမြှာပဲ နှေး ပါးပြငလြေးပေါြ အနမ်းတခု ကရွောကလြာတယ်။ အပြငမြှာ ဆေးရုံဝင်းတခုလုံး မီးလင်းထိန် နပမေယေ့ြ နှေးအခန်းထဲ မီးချောင်းပိတပြှီး မီးလုံးလေးပဲ ထွန်းထားလိုကတ်ာ။ ပြတင်းပေါကြ အပြငကြ သဈပငတ်ှေ လတေိုကတ်ိုင်း ယိမ်းနသလေို နှေးကိုယလြုံးလေးလဲ တွန့လြိမန်ရပြေီလေ။ ဆရာဦးနိုငမြောကြ အသကြ၆၀ ပြည့ပြမယေ့ြ အရှယန်ဲ့ မလိုကအြောငပြဲ ကာမစွမ်းအား ရှိနတေုန်းပဲ။ နှေး အိမထြောငသ်ညမြှန်းလည်း သူသိပါတယ်။ သူလည်း အိမထြောငသ်ည် တယောကပြါ ဆရာ ဦးနိုငမြောြ အိမကြို နှေးခငပြှန်းနဲ့ ၂ခါလောကြ သှားလညဖြူးတယ်။

လူချင်ြး ရင်းနှီးလာတော့လည်း တယောကြ အကြောင်း တယောကြ ရငဖြှင့ကြှတာပဲလေ။ နှေးကလည်း အသကအြရှယအြရ မိဘ သဖြယ် ဆကဆြံခဲ့တာပါ။ ဆရာက မိန်းမဆုံးတာ ၆နှစ်ရှိပြီး သား၂ယောကန်ဲ့ အတူနတော။ သူ့သားတွကေ နှေးနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ နှေးကို ဆေးပညာရပတ်ှနေဲ့ လကတ်ှေ့ ကုထုံးတွေ အခွင့ရြေး ရသလောကြ သချော သငပြေးနရင်ေး တဖြည်းဖြည်းဆရာ့ဘကကြ ဆကဆြံရေးက တမွိုးဖြစ်လာတာ နှေးရိပမြိတာပေါ့။ တခွား ဆရာဝနတ်ှရှေေ့ ဆရာ တပြည့ြ ပုံစံမွိုး ဆကဆြံတတပြှီး နှစ်ယောကထြဲ ရှိခွိနဆြို နှေးနဲ့ ပြတသ်ီး ပြတသ်ပ် နချင်ေတ်ာမွိုး။ နှေးခငပြှန်းကဒီမှို့လေး ပြောင်းလာကတည်းက ခရီးထွကတ်ာများနတေော့ နှေးလည်း ဆရာရဲ့ အထိအတွေ့ လေးတွမှော သာယာမိတာ ဝနခြံပါတယ်။သားအဖ အရှယန်ဲ့ ဆရာတပြည့ြ အနထေားမို့ ဆေးရုံထဲရောပတဝြန်းကငွကြပါမရိပမြိကြတာ။ခုလည်း ဆေးရုံက နှေးအခန်းလေးထဲ ခွဲစိတခြန်း မဝငခြငလြေး မတတ်ပရြပလြကြအြနထေားနဲ့ နှေးကဘီဒိုကြယပြှီး နံရံကပပြေးထားတယ်။

နှေးပေါငကြှားထဲ ဆရာက ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ မကြန်ှာအပပြှီး အတွင်းခံ အပြငဘြကကြနေ နှေးဟာလေးကို ယကပြေးနတော။ နှေး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး ပေါငဂြှထဲနဈဝင် နတောပေါ့။ ဆရာ့ လွှာအပြားလိုကကြှီးနဲ့ ဖိယကပြေးနတေော့ တံတွေးရော အရညကြှညလြေးတွရေော ဘောငဘြီးစကို ကပပြှီး နှဟောလေး သိသိသာကို ဖေါင်းကြှလာပြီ။ နှေး အသကပြှင်းပြင်းရှုပြီး မကြလြုံးလေး မိတထြားလိုကတ်ယ်။ အယကခြံနရတောက သှေးသားထဲ တဖဉွြးဖဉွြးနဲ့ ခံစားမှု့က ဘာနဲ့မှ မတူအောင် အရသာတွေ့နမေိတာ။ပေါငကြို မသိမသာ ဖြဲပေးရင်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာလို့ ပေါငကြှားထဲ ဆရာ့ ခေါင်းကို ဆှဲပြီး ကပထြားမိတယ်။ တကယပြါ နှေး ခငပြှန်းနဲ့ ဆကဆြံတာထကကြို ခံစားမှု့က တအားကောင်းနတောလေ။ နှေး ခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့န်ဲ့က ဆကဆြံကာနီး ခဏတဖြုတ် ပါးစပခြှင်းနမ်းပြီး ထမိနကြို ဆီးခုံးထိပဲ လှနပြေးရင်း ဆကဆြံလာတာ။

နှေး အိမထြောင် သကတ်မ်း တလွှောကြ ဒီလို အရသာမွိုး တခါမှ မရခဲ့ဖူးဘူး။ နှေးကိုယတ်ိုင် ခထွားတဲ့ စည်းမို့ ခုခွိန် ပြငဖြို့ကလည်း အခကတ်ှေ့နမေိပြီ။ ဆရာ့ကို အတွင်းခံ အပြငကြနပေဲ ယကခြှင့ပြှုထားတာပါ ဆရာကလည်း နှေးဆန်ဒ အတိုင်း လိုကန်ာပြီး ဘောင်းဘီအပြငကြပဲ ယကန်ရှောတာ။ တခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အရသာလေးကို နှေး ဖငကြှီးကို ကော့ပေးရုံပဲ တတန်ိုငတ်ော့တယ်။ အကနဲ့ အံကြိတ် ညည်းရင်း ဘောင်းဘီလေးထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကရြပြီ ပေါငခြှံထဲ ဘောင်းဘီကြားက စီးကနွတေဲ့ အရညတ်ှကေ စေးကပကြပန်ဲ့ ခံစား သိရှိနတောပေါ့။ နှေး ပြီးသှားတာနဲ့ ထမိန် အောကန်ားစကို မထားပေးရတာ။ နှေးပေါငဂြှ အတွင်းခံထဲက အရညရြှှဲပြီး ဖေါင်းကြှနတေဲ့ နရောလေး ကြည့်ရြင်း ဆရာက သူ့ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့ပြှီး ဂွင်းထုနတေော့ နှေး မကြန်ှာလေး လှဲထားမိတယ်။ ၃မိနဈလောကကြှာမှ ဆရာ ဆီက တအအ တရှီးရှီး ညည်းသံလေး ထွကလြာပြီး ဆရာလည်း အထွဋထြိပ် ရောကသ်ှားတာပေါ့။

ဆရာ ပငစြင် ယူသှားတဲ့ အထိ နှေးနဲ့ ဆရာတို့ ၅ကြိမလြောကြ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဆုံးထိ မရောကခြဲ့ကြပါဘူး ဆရာ့ ဟာကိုတောင် နှေး ရဲရဲ မကြည့်ဖြူးဘူး နှေးဟာလည်း ဘောင်းဘီ အပြငကြနပေဲ ဆရာ ကြည့်ခြှင့ရြတာပါ။ဆရာ ပငစြငယ်ူသှားပြီး ၅လ အကြာမှ ဒီမှို့လေး ပြနရြောကလြာရင်း ညနေ တွေ့ဖို့ ခွိန်းတော့ နှေး ရငခြုနန်မေိတာပေါ့။ စားလကစြ ရှမ်းခေါကဆြှဲကို လကစြသတပြှီး အခန်းထဲ မှေးနလေိုကတ်ာ။ အိပလြို့ မရတော့ပါဘူး အတိတကြ ပုံရိပတ်ှေ မှငယ်ောငလြာတာနဲ့ နှေး အောကပျိုင်းက တဆဈဆဈနဲ့ပါပဲ။ ညနေ မှနမြှန် ရောကခြငွမြိတာတော့ နှေး ဝနခြံပါတယရြှင်။ အိပယ်ာထဲ လူးလိမ့ရြင်း ဘယခြွိန် အိပပြွောြ သှားလည်း မသိဘူး ညနေ ၄နာရီလောကြ နိုးလာခဲ့တာ။ ခကြခြငွြးထပြီး ရချိုး အဝတစြားလဲ လိုကတ်ယ်။ ပြောရမယဆြို နှေးခငပြှန်းနဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် စတွေ့တဲ့ ခံစားမှု့မွိုးပဲ။ လူကြီးချင်ြး သဘောတူပြီး နှေးနဲ့ နှေးခငပြှန်း စတွေ့တဲခွိန် အဝတစြားရှေးရင်း ခေါင်းတွေ မူးလာသလိုမွိုး ခခြြ ခခြြ။

ခုလည်း နှေးတို့ လငမြယား အိပခြန်းထဲ ကိုယလြုံးပေါြ မှနရြှေ့ ဘောလြီ အနကလြေးနဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အနကလြေးပဲ ဝတထြားပြီး အင်ျကြီကို တထညခြငွြး နှေးခန်ဓာကိုယမြှာ ကပကြှည့န်တော။ အင်ျကြီ ကြိုကတ်ော့လည်း ထမိနကြ အဆငမြပြေ ကုတငပြေါြ ပစ်တငလြိုကြ ဘီဒို ဖြင့ပြှီး နောကတ်ထည် ယူကြည့်လြိုကပြဲ။ နှေး နို့အုံ ဖြေးဖြေးနှစ်ဖကကြ တခွို အိမထြောငသ်ညတ်ှလေို တွဲကမွနဘေူး ဘောလြီ ခပတ်င်းတင်းလေးထဲ နို့အုံ အပေါခြှမ်းလေးက ရုန်းထွကန်တော။ ပေါကတ်နန်ှဈဖကကြှားက နှေးအတွင်းခံလေးကလည်း အပြော့သားအပါးလေးမို့ အမှှေးရေးရေးလေးတွေ သချောကြည့်ရြင် မှငန်ရတေယ်။ နောကဆြုံးကြ ဖကဖြူးစိမ်း ကိုယကြပြြ လကပြှတလြေးနဲ့ ထမိနစြကပ် အညိုရောင် ဗွောငလြေးပဲ ရှေးလိုကတ်ော့တာ။ ညနကြေ ဆရာ လာခေါတ်ော့ ဆရာ့ကားလေးနဲ့ပဲ လိုကလြာခဲ့တယ်။ စကားတပြောပြောနဲ့ မီးပျိုင် ၂ခု ကြောတ်ော့ အရှေ့ တည့တ်ည့ြ ခွိုးမောင်းနရင်ေး။

နှေး ကြိုကတ်ဲ့ဆိုင် ပြောဆိုပြီး မေးတော့ နှေးလည်း ဆရာ ကြိုကတ်ဲ့ဆိုင် သှားလို့ပဲ ပြောလိုကတ်ာပါ။ ၁၀မိနဈလောကြ မောင်းလာရင်း အမှနလြမ်းမကြီးပေါြ ကားလေး မေးတငလြိုကတ်ယ်။ ကားရှင်းအောင် စောင့ပြှီးမှ တောငဘြကထြဲ ကြေ့ပြီး ဆကမြောင်းလာတော့ လမ်းအရှေ့ဘကြ ဝငကြာစ နလေုံးကြီးနဲ့ လယကြှင်းတွေ မှငန်ရပြေီး လမ်းအနောကဘြကကြ လူနအေိမတ်ှပေါ။ အလင်းရောင် မပြောကသ်ေးပမယေ့ြ တခွို့ ဘီယာဆိုငတ်ှေ အအေးဆိုငတ်ှကေ ရောငစြုံမီးလေးတွေ ထွန်းထားကြတယ်။ စကားတပြောပြောနဲ့ မောင်းလာရင်း ခွံဝင်း အကယွကြှီးနဲ့ ဆိုငရြှေ့ လှည်းဘီးကြီး ၂ခု ထောငထြားတဲ့ ဆိုငရြှေ့ ရောကလြာပါပြီ။ အတွင်းထဲ ရောကတ်ော့ ကားတွေ အများကြီး တန်းစီရပထြားပြီး ဂိတစြောင့ြ ကောငလြေး တယောကြ နှေးတို့ ကားနားလေး ရောကလြာတယ်။ ကားထားဖို့ နရော ရှင်းပြပြီး လကည်ိုး ညှနပြှနတော။ ခွံဝင်းကြီးထဲ မှကခြင်း အတုလေးတွနေဲ့ စိတကြှညန်ုးစရာ ပန်းခွံ အသေးလေး လုပထြားသေးတယ်။

ကားထားပြီး ဆိုငတ်ံခါး ဖြင့ဝြငလြိုကတ်ာနဲ့ နှေး အံအော သှားမိတာပဲ။ အရင် နှေး ခငပြှန်းနဲ့ ကလပတ်ှေ သှားဖူး ပမယေ့ြ ဒီလောကြ ခန်းနား ကြီးကယွတ်ဲ့ ဆိုငမြွိုး မရောကဖြူးဘူး။ အထဲရောကတ်ာနဲ့ ဧည့ကြှို မိန်းမချောလေးတွကေ နှေးတို့ကို ပြုံးပြ နူတဆြကရြင်း ဘဲဥပုံ စားပြဲ အဝိုင်း အလှတ် တခုံမှာ နရော ခပြေးနတော။ ခုံပေါမြှာ ဖနခြှကြ အရှည် ၅လုံးနဲ့ တဈရှူးဗူး ၁ဗူး ပြီးတော့ ရှိနိုငတ်ဲ့ အစားအစာနဲ့ အရကအြမွိုးစားတွေ ဝိုငအြမွိုးစားတွေ ပါတဲ့ စာအုပလြေး ခပြေးထားတယ်။ ထူးခွားတာက နောကဆြုံး စာရှတမြှ သော့ပုံလေးနဲ့ သီးသန့ခြန်း အသုံးပြုချင်သ်ူတွေ အတွကြ ထည့ပြေးထားတာ။ ဆရာက တရှတခြငွြး လှနဖြတပြှီး အနားရပန်တေဲ့ ဝိတတ်ာလေးကို အရကန်ဲ့ ဝိုငတ်ခွို့ မှာလိုကတ်ယ်။ ဝိတတ်ာလေး စာရင်း မှတန်တေုန်း သီးသန့ခြန်း မေးကြည့်တ်ော့ ဒေါင့ဆြုံး တခန်းပဲ ကနွတ်ာ ရှင်းပြနတော။ ရတဲ့ အခန်းယူမယ် ပြောတော့ ဧည့ကြှို မိန်းကလေး ၂ယောကြ ရောကလြာပြီး နှေးနဲ့ ဆရာ့ကို သီးသန့ခြန်းထဲ လိုကပျို့ကြတာပေါ့။

အဲဒီအခန်းရောကမြှ စားစရာတွေ ထပမြှာရင်း ဧည့ကြှိုးလေးတွကေ မှာစရာရှိရင် စားပြဲခုံပေါကြ ခလုပလြေး နှိပခြေါဖြို့နဲ့ ဆကရြှင် ပြည့လြို့ ထပယ်ူချင်ရြင် နှိပရြမယ့ြ ခလုပလြေး ခွဲခွား ရှင်းပြပေးသေးတယ်။ မှာထားတဲ့ အရကန်ဲ့ ဝိုငတ်ှေ စားစရာတွေ ရောကလြာတော့ အခန်းတံခါးက အလိုလို ပြနပြိတသ်ှားပြီး စားရင်း သောကရြင်း အရငကြ အကြောင်းတွေ ပြနပြှောတော့ နှေးလည်း စိတပြွောရြှှင် လာတာပေါ့။ အစုံပါပဲ နှေးတို့ သရဲ ချောကခြံရတာတွရေော ဆရာ့ နူတဆြကပြှဲည သီချင်ြးဆိုရင်း မူးပြီး ကကြတာတွရေောပဲ။ တဖြည်းဖြည်း နှေးလည်း ရီဝဝေေ ဖြစ်လာရတယ် အိမထြောငရြေးကြောင်း ပြောဖြစ်တော့ ဆရာက နောကအြိမထြောင် မပြုပဲ သားတွေ ခွှေးမတွနေဲ့ပဲ အတူနကြေောင်း ပြနပြှောပြနတော။ နှေး လည်း ခငပြှန်းနဲ့ ခဏတိုင်း ခွဲနရပေမယေ့ြ အိမထြောငရြေး အဆငပြှကြေောင်း ပြနပြှောပြလိုကြ ပါတယ်။ ခုလည်း နှေးခငပြှန်း ခရီးထွကသ်ှားကြောင်း ပြောတော့။

ဆရာ မကြလြုံးတွေ အရောင် တာကလြာတာ။ဘေးတိုကြ ထိုငန်ရင်ေး နှေးရှေ့ မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ ငုံ့ပြီး နှေးနူတခြမ်း ကို ဆှဲစုပန်တယ်ေ။ ရုတတ်ရကြ နှေးလည်း ကြောငသ်ှားတာပေါ့။ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပရြင်း ဆရာ့ လကတ်ဖကကြ နှေး အင်ျကြီပေါကြနေ နို့အုံကို ညှဈနပြနေရြော။ နို့အုံညှဈခွရင်ေး နှေးလွှာကို မလှတတ်မ်း စုပန်တေော့ အသကရြှုကြပပြှီး မောလာရတယ်။ နှေး နူတခြမ်းချင်ြး ခွာလိုကတ်ာနဲ့ နှေး ခွိုင်းနှစ်ဖကကြနေ ဆှဲမပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားနဲ့ ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး လညတ်ိုငတ်ှေ ဆှဲစုပပြှနရြောပဲ။ ” နှေး … ဆရာကို … အရင် အခွင့အြရေးလေး ပေးဦးနောြ … အမှနတ်ော့ နှေးနဲ့ တွချင်ေလြို့ … ဆရာ ဒီကို ရောကလြာတာပါ ” ဆရာ့ စကားက နှေးရငကြို သိမ့ကြနဲ့ ခံစားမိစပေါတယ်။ လညတ်ိုငပြွောလေး ဆှဲစုပန်ရောကနေ နှေးရှေ့ ဒူးထောကထြိုငခြရွင်း စကပထြမိန် အောကန်ားစလေးကို ဆှဲမနတော။

ထမိနကြ အတွင်းဘကြ ဒူးအထကန်ားထိ ခွဲထားတာမို့ အနားစကို ပြနခြရွင်း အကြဲနရောကနေ ဆှဲဖြဲတော့ နှေးပေါငတ်န် ဖြေးဖြေးလေး ပေါလြာတာပေါ့။ အရငလြိုပါပဲ ပေါငအြတွင်းသားလေးတွေ နမ်းပြီး နှေးဟာလေးကို အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အပြငကြပဲ ယကပြေးနတယ်ေ။ နှေးစိတတ်ှေ ဆေးရုံပေါကြ အခန်းထဲ ပြနရြောကသ်ှားသလိုပါပဲ။ မကြာပါဘူး နှေး အရညတ်ှေ ထွကကြလွာတာ။ ဒီတခါ ပေါငခြှံထဲ စီးကလွာတဲ့ အရညတ်ှေ လွှာနဲ့ပင့ယ်ကပြှီးမှ ထရပလြိုကတ်ယ်။ နှေးလည်း ဆရာ ဘာဆကလြုပမြလဲ ဆိုတာ သိနတေော့ ပေါငလြယထြိ ခွဲထားတဲ့ စကပထြမိနကြို မပြီးဖြဲလိုကရြင်း နှေးပေါငဂြှကို ဆရာ မှငအြောင် ပြထားလိုကတ်ာ။ နှေးနူတခြမ်း လာနမ်းလို့ ပြနန်မ်းပေးတော့ ဆရာ့ပါးစပကြ နှေး စောကရြည် အနံ့လေး ပြနရြနတယ်ေ။ နမ်းနရင်ေး ဆရာ့ ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့တ်ော့ အတွင်းခံထဲ ဖောင်းကြှနတေဲ့ အရာကြီး မှငတ်ာနဲ့ နှေး မကြန်ှာလှဲပစ်လိုကတ်ာပေါ့။

ခဏလေးပဲ ဆရာလည်း စိတတ်အား ကြှနပေုံပါ အားကနဲ့ အံကြိတသ်ံ ပေါလြာလို့ နှေး နောကဆြုတလြိုကပြမယေ့ြ ထမိနပြေါြ ဖြူဖြူပစွပြစွတ်ှေ ပန်းခံလိုကရြတယ်။နှေး ကြောပေးပြီး ခုံပေါကြ တဈရှုးတလှှာဆှဲယူပြီး ထမိနပြေါကြ အရညတ်ှေ သုတပြဈလိုကတ်ာပေါ့။ ” ဆောရီး … နှေးရယ် … ဆရာ သတိလှတသ်ှားတာပါ … ဟိုး အရငလြို … ဘေးကို ပန်းထုတရြမှာ … မေ့သှားတယ် ” ” အင်းပါ … ဆရာရဲ့ … ရပါတယ် ” ဆရာလည်း ဘောင်းဘီ ဇဈပြနပြိတ် နှေးလည်း အင်ျကြီကို ပြနဆြန့ရြင်း စကပထြမိနကြို ဆှဲဆန့လြိုကတ်ာ။ ခုံပေါြ ပြနထြိုငပြှီး လကကြနွြ အရကန်ဲ့ ဝိုငတ်ှေ ဆကသ်ောကကြတွာပေါ့ြ။ နှေး အတွကြ ဝိုငကြ ကုနသ်ှားပမယေ့ြ ဆရာ့ အရကတ်ှကေ ကနွန်သေေးတာ။ ဆရာ့ကြည့်တ်ော့လည်း မူးနတေဲ့ ပုံမို့ အပြနကြားမောင်းရင် အန်တရယ် မဖြစ်အောင် ဆကမြသောကဖြို့ တားထား လိုကတ်ယ်။ ရမျမကစြိတကြ မကသွေးပဲ ပြနထြလာတော့ ဆရာ့ လကကြ နှေးပေါငကြှားတဲ့ ပြနရြောကလြာရောပဲ။

ဒီတခါတော့ နှေးကစပြီး နူတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈလိုကတ်ာပါ။ နူတခြမ်းချင်ြး စုပရြင်း ပေါငန်ှဈဖကြ ဖြဲပေးလိုကတ်ာနဲ့ နှေးဟာလေးက အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ကြလွာတယ်။ ဘောင်းဘီ အပြငကြနပေဲ ဆရာ့ ညာလကကြ လကခြွောင်းတွေ အထကအြောကြ ပြတသ်ပ် ပေးနတေုန်း လှတန်တေဲ့ ဘယလြကကြ နှေး လကတ်ဖကကြို ယူပြီး သူ့ပေါငကြှားထဲ ဆှဲ သှင်းလိုကတ်ာ။ နှေး လကဖြဝါးထဲလည်း ဆရာ့ ဟာက အရညထြှကပြှီး တာတောင် မပြော့ပဲ မာထငန်တေုန်းပဲ။ဆရာ့ လကခြွောင်းလေး တချောင်းက နှေး ဟာလေးထဲ ဖိထည့တ်ော့ ဆဈကနဲ့ အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာပြီ။ လကကြလေးက မှှနပေမေယေ့ြ ဘောင်းဘီ ခံနတေော့ အတွင်းထဲ လကတ်ဆဈပဲ ရောကတ်ယ်။ တဗှိဗှိကနဲ့ အသံလေး ထွကလြာရင်း နှေး အစိလေး မာထငပြှီး ထောငန်တေော့တာပဲ။ဆရာ့ လကခြွောင်းလေး အပေါန်ဲနဲရှှေ့လာရင်း ဝိုင်းပြီး ဖိခွပေေးတော့ နှေး နရထေိုငရြ ခကလြာတာပေါ့။ ခါးအောကပျိုင်း ကငွတ်ကလြာတယ်။

လကခြွောင်း ထိပလြေးက ဖိခွရင်ေး အားပြင်းလာလိုကြ ပြော့သှားလိုကန်ဲ့ အဆကမြပြတ် လုပပြေးနတေော့ ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိဘူး တခုခုကို တောင်းတ လာသလိုပါပဲရှင်။ ” တီတီ တီတီ …… တီတီ တီတီ ” အဲဒီခွိန် ဆကရြှင် ပြည့သ်ှားလို့ မီးနီလေး လင်းပြီး တတီတီနဲ့ အသံလေး မှညလြာတော့တယ်။ နှေး စိတထြဲ အားမလို အားမရ ဖြစ်နရင်ေး ဆရာ့ ဟာကြီးကို ဘောင်းဘီ အပြငကြ နပေဲ ခပတ်င်းတင်း တခကြြ ညှဈပြီး လှတပြေးလိုကရြတာပေါ့။ ဆရာက ထပန်မလေား မေးပမယေ့ြ ဆေးရုံ ဂွူတီ ရှိနလေို့ ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ာပါ။ နှေး အိမရြောကတ်ဲ့ အထိ ကလပမြှာ ဖြစ်ပကြခြဲ့တဲ့ အထိအတွေ့တွကေ ကပပြါလာတုန်းပဲ။ မီးလုံးတွေ ပြနပြှင့လြာလို့ နှေးနဲ့ ဆရာနဲ့ ဆကမြကြိုးစားတော့ပဲ ရပပြှဈခဲ့ရတာလေ။ ဆရာ အိမပြှနပျို့ပေးတော့ နှေး သောကခြဲ့တဲ့ ဝိုငကြ အစွမ်းပြတော့တာပေါ့။ကားထဲက ဆင်းကတည်းက ဆရာ့လကမြောင်းကို ဆှဲထားလိုကရြတာ။

ခေါင်းတွေ တရိပရြိပ် ရငထြဲ တလှပလြှပန်ဲ့ မူးလာပြီး ဆရာ့ကို အိမသ်ော့ပေး ဖြင့ခြိုင်းရင်း ၂ယောကသ်ား ဝငလြာခဲ့ရတော့တယ်။ အလင်းရောင် ပြောကကြှယပြှီး အမှောငထြု ကြီးဆိုးခွိနမြို့ အိမထြဲ မှောငမြှောငမြဲမဲနဲ့ပါ။ နှေးကတော့ ကိုယ့အြိမကြိုယ် မကြစြိမိတပြှီး လွှောကလြို့ရပမယေ့ြ ဆရာ့ကတော့ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ပါ နှေးတို့ လငမြယားခန်းထဲ ဆရာ့ကို ပါးစပကြ ညှှနပြှပေးလိုကရြတယ်။ အိပခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ ဆရာ့ကိုပဲ မီးခလုပ် ဖြင့ခြိုင်းရင်း သတိအလှတမြခံပဲ ဆေးရုံကို ဒီနေ့ ဂွူတီ မလာနိုငကြှောင်း ဖုန်းဆကပြှီး ရခေဲသတ်ေတာ ထဲက ရတဗေူး ယူသောကလြိုကတ်ာ။ မီးဖြင့ြ မထားခဲ့တော့ ရကလေည်း မအေးပြနဘြူး။ အခန်းထဲ ရောကကြတည်းက နှေးကိုနှေး အနိုငန်ိုင် ထိန်းရင်း လုပန်တောတွကေို ဆရာက ထိုငကြှည့န်တေုန်းပဲ။ မူးတဲ့အရှိနကြ မှင့လြာတာနဲ့ အိပယ်ာကို မခင်းနိုငတ်ော့တာ။ ဆရာကို ပြနဖြို့ နူတဆြကမြိလား မဆကမြိလား မသိတော့ပါဘူး ကုတငပြေါြ ထိုးအိပပြဈလိုကတ်ာပဲ။

ဘယလြို အိပပြွောသ်ှားမှန်း မသိဘူး အတောလြေးကြာမှ ရမှေှေးနံ့ရော ခွှေးနံ့ရော ရလိုကလြို့ မကြလြုံး ဖြင့ကြှည့မြိတယ်။ နှေး ဆရာနဲ့ ကလပကြ ပြနလြာတဲ့အတိုင်းပဲ အဝတစြားက ရောကတ်ာနဲ့ အိပပြဈတော့ တရေးနိုး အမူးပြကောစလေးပေါ့။ ခွှေးနံ့က နှေးခငပြှန်း ခွှေးနံ့မဟုတတ်ာ ခကြခြှင်းသိလိုကပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ နှနေဲ့ တအိပယ်ာထဲ အတူနတောက ဘယသ်ူလဲ အမှန် စဉြးစားလိုကတ်ော့ မကြလြုံး ပြူးသှားရတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ နှေးကို ပြနလြိုကပျို့တာ ဆရာ ဦးနိုငမြောလြေ ဒါဆို သူ မပြနသ်ေးတာနမယ်ေ။ နှေး တွေးမိတာနဲ့ မကြလြုံးတွေ အားယူပြီး အကြည့်ြ ရှေ့လိုကတ်ာပေါ့။ သချောတယ် နှေးတို့ လငမြယား အိပခြန်းလေးထဲပါပဲ မီးရောငရြောကြ ကုတငပြေါမြှာ နှေးက ကိုယတ်စောင်း အနထေားနဲ့ နှေး ဗိုကန်ားလေး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တငပြလှဲ ဝငထြိုငန်တောက ဆရာ ဦးနိုငမြောပြါ။ နှေး စကပထြမိန် ပေါငလြယထြိ ခွဲထားတဲ့ နရောလေးက လှနန်ပြေီး ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတ် ဖြေးဖြေးလေးက ထပလြကြလြေး ပေါန်တောပေါ့။

ဆရာက နှေး ပေါငဂြှလေး ကြည့်ပြှီး ဟိုးအရငကြလိုပဲ သူ့ပေါငကြှားက ဟာကို ခပဖြှဖြ ပြတသ်ပန်တော။ ဆရာ့ ပေါငကြှားက ဟာကြီး အနီးကပမြှငတ်ော့ နှေး သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာတယ် အာခေါငတ်ှေ ချောကကြပလြာပြီး ရငတေလြာသလို ခံစားလာရတာပဲ။ ဆရာကတော့ နှေး နိုးနတော မသိပါဘူး နှေးပေါငဂြှလေးကို စူးစိုကကြှည့န်တောပါ။ နှေး ဆရာ့ ဟာကြီးကို အနီးကပ် မကြည့်ရြဲလို့ အိပရြင်းနဲ့ ကိုယလြုံးလိမ့သ်လို လုပပြှပြီး ကြောပေးထားလိုကြ မိတယ်။ မကြာပါဘူး နှေး ဘယဘြကခြှထေောကပြေါြ တငထြားတဲ့ ညာဘကခြှထေောကကြို ဆရာက ဒူးခေါကကြှေးက ကိုငပြှီး အပေါြ တွန်းတငန်တော။ နှေးဝတထြားတဲ့ အညိုရောငဗြွောင် ထမိနစြကပကြ အပြော့သားမို့ ဆရာ ဆှဲလှနတ်ော့ ပေါငလြယ် အကြဲနရောလေးထဲက ပေါငတ်နတ်ှေ ပေါလြာတယ်။ ဘယဘြကခြှထေောကအြောကြ ထမိနစြက ဖိထားလို့ ကနွန်ပမေယေ့ြ ညာဘကဒြူးကြေးတငခြံရတဲ့ ဘကကြ ခါးထိ လှနတ်ကလြာပြီး။

နှေး ခါးပေါြ ဆရာ့ နှာခေါင်းက ထွကတ်ဲ့ အငှေ့နှေးနှေးလေး ကရွောကန်ပြနေရြောပဲ။ နှေးဖငကြှီးက မိန်းမချင်ြးတောင် ငေးယူရတာမို့ ဘေးတစောင်း လှည့အြိပလြိုကတ်ော့ ခွကန်တေဲ့ ခါးလေး အောကြ ဖငသ်ားစိုငကြှီးက ဆရာ့ဘကြ ပစ်ပြထားသလို ဖြစ်နမှော သချောတယ်။ တွေးမိရုံနဲ့ စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်လာပြီး အောကကြ အရညကြှညလြေး စိမ့ထြှကလြာရတယ်။ဆရာ့လည်း နှေးဖငကြို အနီးကပ် ကြည့်ရြတာ စိတလြှုပရြှားနပေုံပါ အသကရြှုသံတွေ ပငွြးလာတာ ကြားနရတေယ်။ နှေးက ကိုယတ်စောင်း အနထေားမို့ ဆန့ထြားတဲ့ဘယဘြကပြေါငန်ဲ့ ဒူးကြေးထားတဲ့ ညာဘကပြေါငကြှား ဆရာက ဒူးထောကြ ဝငထြိုငန်ပြေီ။ ဆရာ မကြလြုံးတွကေ နှေး အောကပျိုင်းပဲ ကြည့်န်တောလေ နှေးခိုးကြည့်န်တောကို သတိထားမိပုံ မပေါပြါဘူး။ စိတလြှုပရြှားနရင်ေး နှေးခါးပေါထြိ လှနတ်ကန်တေဲ့ စကပထြမိန် အောကန်ားစကို မပြီး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မွော့ကြိုးလေးကို ဟကြည့်တ်ော့ လကတ်ှေ တုနန်ရှောတာ။

ခဏနတေော့ ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကဟြနန်ဲ့ နှေးခါးကို တွန်းပြီး ပကလြကအြနထေား ဖြစ်အောင် လုပလြိုကတ်ာပဲ။ နှေး အလိုကသ်င့ြ ကိုယလြုံးကို လှနပြေးနမေိတာပါ ပကလြကအြနထေား ရောကတ်ော့ စကပခြွိတကြို ဆှဲဖြုတပြှီး အောကကြို မရမက ဆှဲခွှတပြဈတယ်။ ထမိနကြွှတတ်ာနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ကိုပါ လိပခြွှတပြဈတာ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ နှေး နိုးလာလည်း ရငဆြိုငမြယ့ြ ပုံစံ ပြောင်းသှားပါပြီ။ နှေး အဖုတလြေးကို လကန်ဲ့ ဖြဲပြီး ပြတသ်ပန်တေော့ တဈမွိုးကြီးပဲ အားမလို အားမရဖြစ်နရတေယ်။ အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရရင် လကန်ဲ့ ဆကမြလုပ် စချင်ေတ်ော့ဘူး။ ပါးစပန်ဲ့လကြပြေးတာ နှေး ပိုပြီး နှစ်ခွိုကတ်ာပါ။ တောပြါသေးရဲ့ နှေး တောင်းတတုန်း အစိလေးကို ဖိခွရင်ေး ဖငဝြနဲ့ အခေါင်း ပေါကလြေးကြား လွှာဖြားနဲ့ ထိုးစွနတယ်ေ။ ပြီးမှ လွှာလေးက အပေါတ်ကလြာပြီး အစိနားလေးထိ ယကပြေးနတော။ဘောင်းဘီ မခံထားတော့ ဆရာ့ လွှာနဲ့ နှေးဟာလေး အသားစိုငခြငွြး ဒါရိုကြ ထိတွေ့တော့ အရသာက ပိုကောင်းနတယ်ေ။

အားးးး … အ …… ဆရာ ရယ် နှေး အိပခြငွယ်ောင် ဆောငရြင်း ထိန်းမရတော့ပါဘူး။ နှေး အိမထြောငသ်ကတ်မ်း တလွှောကြ ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဆီကတောင် မရဖူးတဲ့ အရသာလေးလေ။ နှေး ညည်းသံလေးကြောင့ြ မကြန်ှာကို တခကြြ လှမ်းကြည့်ရြင်း ပြနယ်ကပြေးတော့ လှုပရြှားမှုတွကေ ပိုမှနလြာတယ်။ ” အဟင့ြ … ဟင့ြ ” အလိုလိုနရင်ေး မကြရြညလြညလြာပြီး ဝမ်းနည်းလာသလိုပဲ ဆရာ့ကို ကြည့်တ်ော့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံနကြတော ဆရာလည်း နှေး ရှိုကသ်ံကြောင့ြ ယကပြေးနရောက ရပပြှီး နှေးမကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်န်ပေုံပါ။ နှေးကို စိုကကြှည့ပြှီး အစိလေးကို ပါးစပထြဲ စုပယ်ူရင်း အထဲရောကမြှ လွှာဖြားနဲ့ ထိုးစွပေးနတော။ မိန်းမတယောကရြဲ့ ကာမအရသာ ပေးစွမ်းနိုငဆြုံး အစိလေးကို ပါးစပထြဲထည့ြ စုပန်တေော့ နှေး တကိုယလြုံး ဆရာ့ ပါးစပထြဲ ရောကသ်ှားသလိုပါပဲ။ အသံထွကြ ညည်းချင်ပြမယေ့ြ မထွကအြောင် မနဲ ထိန်းထားရတယ်။ နှေး ကာမစိတ် ပြင်းထနန်တော ဆရာ မသိစေ ချင်ဘြူး။

ပါးစပထြဲ အစိလေးကို ထိတယ် ဆိုရုံလေး လွှာနဲ့ ဝိုကပြှီးမှ ဆှဲစုပပြေးနတေော့ နှေး ပေါငတ်နတ်ှေ တဆကဆြကြ တုနလြာတော့တာ။ ရငတ်ှေ တဒုတဒြုတ် ခုနပြှီး လှိုင်းစီးနရသေလိုပေါ့။ ကိုယလြုံးလေး နိမ့သ်ှားလိုကြ မှင့လြာလိုကန်ဲ့ မောဟိုကန်ပြေီ။ နှေး ပြီးချင်လြာပြီ ဒီခံစားမှု့ကို ထိန်းထားရတာလဲ ပငပြန်းနပြေီ။ ” အ …… အမလေးးးး … ရှီးးးး … မ မ မ ရ တော့ ဘူး … ဆရာရယ် …… ထွကြ ကုန် ပြီ ” တွေးနတေုန်း နှေး အရညတ်ှေ ပန်းထွကရြင်း လူတကိုယလြုံး ချောကထြဲ ထိုးကသွှားသလိုပဲ။သတိထားပြီး ထိန်းလိုကပြမေဲ့ ခွဖြေားထိပတ်ှေ ှကော့တကသ်ှားပြီး လကန်ှဈဖကကြ ဆရာခေါင်းကို ဆှဲရင်း နှေး အဖုတလြေးနဲ့ ကပထြားမိတာ။ အသကမြွှင်းရှုပြီး အနားယူနတေုန်း ဆရာက သူ့ဘောင်းဘီ ခွှတရြင်း အတွင်းခံကို တဆကတ်ည်း ဆှဲခွှတပြဈတယ်။ အသားဖြူပမယေ့ြ ပေါငကြှားထဲ ဆရာ့လီးက နီညိုရောင် သန်းနပြေီး နှေးခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့ြ လီးထကြ အတုတရြော အရှညရြော သာနတောပဲ။

တခကြြ နှစ်ခကြြ စွလိုကတ်ာနဲ့ ဆရာ့ လီးကြီး အကြောတွေ ထင်းလာပြီး ထောငမြတလြာတယ်။ နှေး ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရော ယူတော့ နှေး အသကပြှင်းပြင်း ရှုထားလိုကတ်ာ။ နှေးအဖုတလြေး တင်းကနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး ခွထေောကြ အကြောတွေ လှုပမြရအောင် ခံစားလိုကရြတယ်။ ” အဟင့ြ ဟင့ြ … အဲတာတော့ မလုပပြါနဲ့ ဆရာရယ် … နှေး … ခွင့ြ မပြုချင်ဘြူး … အထိအတွေ့မှာ … သာယာပမယ်ေ … အဆုံးထိ မသှားချင်ဘြူး ဆရာ … ဟင့ြ ဟင့ြ ” နှေးကသာ ပြောနတော ဆရာက နောကမြဆုတ် တော့ပါဘူး တရဈချင်ြး နှေးဟာထဲ ဖိထည့န်တော။ ” ခုမှတော့ မထူးတော့ ပါဘူး နှေးရယ် …. ဆရာ … မထိန်းနိူငတ်ော့လို့ပါ ” ဆရာ့လီး အတွင်းထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တိုးဝငလြာပြီး ဆီးခုံးချင်ြး ကပတ်ာနဲ့ အထဲက နာကငွလြာလို့ သကသ်ာလို သကသ်ာညား ခေါင်းကိုမော့ပြီး ရငဘြတလြေး ကော့လိုကမြိတယ်။ နှေး ရငကြော့လိုကတ်ာနဲ့ ဖကဖြူးစိမ်းရောင် ကိုယကြပြအြင်ျကြီလေးရဲ့ အောကန်ားစကို လညပြင်းနားထိ ပင့တ်ငပြဈတာ။

ဆရာ့ လကတ်ှကေ အပေါတ်ကလြာပြီး နှေးရဲ့ ဘောလြီအလယကြို လကန်ဲ့ အောကကြို ခွိတဆြှဲ ခလွိုကတ်ာ။ နို့အုံ နှစ်ဖကလြုံး ရုန်းထွကလြာတော့ အောကဆြှဲခထွားတဲ့ ဘောလြီက ပင့ထြိန်းပေးသလိုဖြစ်ပြီး နို့အုံတွကေ ပြူးထွကလြာတယ်။ နှေးထငတ်ာ ပါးစပန်ဲ့ စို့ပေးမယ် ထငတ်ာပါ။ ဒါပမယေ့ြ လကည်ိုးနဲ့ လကခြလယ် ကြားထဲ နို့သီးခေါင်းကို ညှပပြှီး လကဖြမိုးက နို့အုံကို ဖိပြတန်တေော့ ခံစားမှု့က တမွိုးလေးပဲ။ အရသာ အသဈလေး ခံစားနတေုန်း လကဖြမိုး ပြနမြှောကရြင်း လကည်ိုးနဲ့ လကမြကိုသုံးပြီး နို့သီးခေါင်းကို ညှဈခွပစ်ေတယ်။ နို့သီးခေါင်းလေး ကြိန်းလာပမယေ့ြ ခံစားမှု့က ကောင်းလာလို့ အသံထွကြ ညည်းပြီးမှ ရှကမြိနတော။ နှေး အထဲက ဆရာ့ လီးက မလှုပရြှားသေးဘူး အတွင်းထဲ သပလြွိုထားသလို လှုပလြို့လဲ မရသေးဘူး။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ယားလာပြီး မသိမသာ ကော့ပေးတော့မှ ဆရာက သူ့ဟာကို ခပဖြှည်းဖြည်း အသှင်းအထုတစြလုပလြာတယ်။

အထဲဝငလြာတိုင်း နှင့န်အေောငခြံစားရပြီး ပြနထြှကသ်ှားတိုင်း ဟာပြီး ကနွန်ရဈေတာပဲရှင်။ နှေး ခံနိုငလြာတော့ ခပကြှမ်းကြမ်း ပစ်ဆောင့လြာတယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ှေ အတိုင်း နှေး နို့နှစ်လုံးကလည်း အောကကြ ဘောလြီထိန်းထားတာတောင် လှုပရြမ်းနတေော့တာပဲ။ ရုတတ်ရကြ ဆရာက ဆောင့ခြကြတ်ှေ ရပပြှီး နို့သီးခေါင်း တဖကကြို ငုံ့ပြီး ဆှဲစုပတ်ော့ နှေး ကြောပြငပြါ ကော့တကသ်ှားမိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အထဲက တင်းကြပတ်ဲ့ ခံစားမှု့က လွော့မသှားသေးဘူး။ အောင့ခြံနတေဲ့ နှေး မကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ဆရာက သဘောတွေ့နပေုံပဲ။ ရရှိလာတဲ့ ခံစားခကြကြို နှေး ဘယလြိုတုန့ပြှနရြမှန်း မသိပါဘူး နို့စို့ရင်း ဆောင့လြုပပြေးတဲ့ အရသာက နှေးအတွကြ ကောင်းလှန်းလို့ သေးတောင် ထွကခြငွလြာတာ။ ဘယလြိုမှ ထိန်းမရတော့လို့ အသံကယွကြှီး အောပြှီး ညည်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ဆရာ အစိကို လွှာနဲ့ ယကပြေးတဲ့ အရသာနဲ့မတူတဲ့ ခံစားမှု့တွကေ နှေး သှေးသားတွေ ဆူပြကစြတော။နို့စို့ခံရင်း အတွင်းသားထဲ လီးရဲ့ အရညပြှားနဲ့ ထိပခြေါင်းက ခွိတဆြှဲ ပြတတ်ိုကမြှု့တွေ တဈပျိုငန်ကထြဲ ခံစားလိုကရြတယ်။

တောင့မြခံနိုငတ်ော့ဘူး လကန်ှဈဖကကြ အိပယ်ာခင်းတွေ ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငထြားရင်း နှေး ဖငကြှီး လပေေါြ အလိုလို မှှောကတ်ကြ သှားရတာပေါ့။ အရညတ်ှေ အဆကမြပြတ် ထောငပြန်းပြီးမှ အရုပကြှိုးပကြသ်လို ဘုံးကနဲ့ ကုတငပြေါြ ဖငသ်ားစိုငကြှီး ပြနကြလွာတယ်။ နှေးကိုယလြုံးလေး တွန့လြိမပြှီး ခဏအကြာမှ ငှိမကြသွှားတော့တာ။ နှေးငှိမသ်ှားတာနဲ့ ဆရာ့က အဖုတထြဲ စိမထြားထဲ သူ့လီးကို ထုတပြှီး ဘယလြကလြကကြို နှေး ရငဘြတဘြေး တံတောငဆြဈနဲ့ ကြေးထောကပြှီး နို့သီးခေါင်းတွေ ပြနစြို့နတော။ အားရပါးရစို့ရင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို မနာအောငသ်ှားလေးနဲ့ ခဲလိုကတ်ော့ နှေး တုနကြနဲ့ ဖြစ်သှားရောပဲ။ ဆရာခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲဆုပကြိုငရြင်း နို့နဲ့ ပါးစပ် ကပထြားပြီး မကြလြုံးလေး မိတထြားလိုကတ်ယ်။ ” နှေး … ဆရာ့ကို လေးဘကကြုန်းပေးပါလား ” ” အိုရြ … ဆရာကလည်းနောြ ” နို့စို့တာရပပြှီး ပြောလိုကတ်ဲ့ ဆရာ့ စကားကြောင့ြ နှေး ရှကမြိသှားတယ်။

ခငပြှန်း မဟုတတ်ဲ့ သူစိမ်းယောင်ျကြားရှေ့ နှေးဖငကြှီး ကုန်းထားရမှာ တွေးမိရုံနဲ့ ရှကလြည်းရှကြ အဖုတလြေးထဲကလည်း ဆဈကနဲ့ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာပေါ့။ ” လုပပြါ … နှေးရယ် … အဝေးကြီးက လာရတဲ့ … ဆရာ့ကို မသနားဘူးလား ” ဆရာက ကလေး တယောကလြို ပူဆာနလေို့ နှေး လိုကလြွောပေးလိုကပြါတယ်။ နှေးပြီးသှား ပမယေ့ြ ဆရာ မပြီးသေးတာ ရိပမြိတာပေါ့ြ။ ဆရာ့ လီးကြီးကို နှေး ကြိုကသ်ှားတော့ ရှကလြည်းရှကြ ခံလည်းခံချင်တ်ာနဲ့ မကြလြုံးကို မိတထြားလကြလြေးပဲ ခေါင်းငှိမ့ရြင်း ကုန်းထလိုကတ်ာ။ နှေး လေးဘကကြုန်းပေးတော့ ဆရာ့ လီးကြီးက အဖုတထြဲ နောကကြနေ ခပစြီးစီးလေး ပြနဝြငလြာခဲ့တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပရြင်း အရှိနရြလာတော့ နှေး ခါးလေးကို စုံကိုငပြှီး နောကကြနေ မနားတမ်း ဆောင့လြုပတ်ော့တာပဲ။ ဆရာ့ လီးကြီး နှေး အဖုတလြေးထဲ တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဝငထြှကန်ပြေီ။

ခံလို့ကောင်းပမယေ့ြ တခကြတ်ခကြြ တိုးဝငလြာတဲ့ လီးထိပကြ သားအိမဝြ လာဆောင့တ်ော့ ခေါင်းအုံးကို ဆုပကြိုငပြှီး ပါးစပကြလည်း တအားအားနဲ့ အံကြိတခြံနရတေယ်။ အတောကြှာကြာလေး အလုပခြံပြီးမှ နှေး ဟာလေးထဲ ပူကနဲ ဆရာ့ အရညတ်ှေ ဝငလြာတော့တာ။ ဆရာလည်း အားကနဲ့ ညည်းရင်း နှေးခါးကို ဆှဲပြီး နှေးဖငကြို ဆီးခုံးနဲ့ ဖိကပထြားရင်း အရညတ်ှေ အကုန် ညှဈထည့ြ ပြီးမှ သူ့လီးကြီး ဆှဲထုတသ်ှားတယ်။ ခဏနားပြီး ဆရာပြနမြယ် ထငန်တောပေါ့။ ပကလြကအြနားယူရင်း နှေးပေါငကြှားထဲ လကန်ဲ့ပြတပြှီး ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားကြောင့ြ နှေး အံအော သှားခဲ့ ရတယ်။ ” နှေး … ဆရာ ဒီမှာပဲ … ညအိပလြိုကမြယ် … နှေးခငပြှန်း … ပြနမြလာသေးဘူး မလား ” ” နောကြ … ၃ရကလြောကြ ကြာဦးမယ် … ပြောတယ် ဆရာ … အိပခြငွြ အိပသ်ှားလေ ” ဆရာက သူ့ကားနောကခြန်းက အဝတအြိတလြေး ယူပြီး အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာတယ်။

နှေးတို့ လငမြယား အိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာပဲ ဆရာနဲ့ နှေး အတူအိပလြိုကကြှတာ။ နှေး တညလုံး ဆရာများ ထပစြဦးမလားလို့ မွှောလြင့ြ မိပမယေ့ြ သူနတေဲ့မှို့ကနေ ဒီထိ ကားမောင်းလာလို့ ပငပြန်းရှာတာနမယ်ေ တခူးခူးနဲ့ ဟောကပြှီး အိပတ်ော့တာပဲ။ နှေးဘဝ ပထမဆုံး အကြိမ် သူစိမ်းယောင်ျကြားနဲ့ အတူအိပဖြူးတာပါ။ မနကလြင်းတော့ နှေး ဆရာ့အတွကြ မုန့န်ဲ့ ကောဖြီ အဆငသ်င့ြ လုပထြားလိုကတ်ယ်။ ညက သောင်းကနွြးမိလို့ နှေးကိုယလြုံးက အနံ့ထွကန်တောနဲ့ ရချိုးဖို့ စဉြးစားလိုကတ်ာ။နှေး ရချိုးပြီး ရချိုးခန်းက ထွကတ်ော့ ဆရာက ရချိုးခန်း တံခါးနား ရောကန်ပြေီ။ ” ဟော … ဆရာ နိုးလာပြီပေါ့ ” ” အင်း … ရသေံ ကြားတာနဲ့ … ဆရာလည်း … နိုးလာတာပါ ” နှေး ရစေိုထမိနကြို ဆရာရှေ့ ဖြန့ဝြတပြှီး ရငပြှနလြွားတော့ ထမိနကြကပန်ပြေီး နိုအုံကြီးက ထင်းနပြနေရြော။ ခကြခြငွြးပဲ ဆရာ့ ပေါငကြှားက ဟာကြီး ဆကကြနဲ့ ခုံးထလာတယ် မကြလြုံးတွကေ ရစေိုပြီးပါးကပန်တေဲ့ နှေးထမိန် အောကကြ အဖုတအြရာကြီးဆီ ရောကန်တောပေါ့။

နှေးလည်း ဆရာ့ ပေါငကြှား ကြည့်မြိတော့ အဖုတထြဲက ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာပါ။ ” ဘာကြည့်န်တောလဲ … ဆရာရဲ့ … ခခြြ ခခြြ ” နှေး မကြစြောင်းလေး ပစ်ပြီး ရချိုးခန်း နံရံက ဘားတန်းပေါြ တငထြားတဲ့ တဘကကြို လှမ်းယူတော့ ကိုယလြုံးပါ လှည့လြိုကရြတယ်။ ကိုယလြုံးလှည့တ်ာနဲ့ ဆရာ့ မကြလြုံးတွကေ နှေး ဖငကြှီးကို မလှတတ်မ်း လိုကကြှည့ြ နပြနေရြောပဲ။ ” လှလို့ကြည့်မြိတာပါ … နှေးရယ် … ကိုယလြုံးရော … ရုပရြညရြော … နှေးယောင်ျကြား … ကိုစိုးမှင့ြ တော့ မိန်းမရတာ … အတောကြံကောင်းတယ် ” ” မှှောကမြနပေါနဲ့ … ဆရာရယ် … နှေး ဆရာ့ဖို့ … မုန့န်ဲ့ ကောဖြီ … အဆငသ်င့ြ လုပထြားပါတယ် … ဧည့ခြန်းထဲမယ် “။ ” ဆရာ့ … မနကစြာက … ဒီမှာလေ နှေးရဲ့ ” ” အိုးးး … ဆရာ ကလည်း … ဟှန့ြ ” စကားပြောရင်း ဆရာက နှေးနား တိုးကပပြှီး ပေါငကြှားလေးထဲ လကန်ဲ့ ထိုးပြနတော။ ” ကဲပါ … လန်းသှားအောင် ရေ အရငခြွိုးလိုကန်ောြ … ဆရာ … နှေး အဝတလြဲလိုကြဦးမယ် ” ပြောပြီး ဆရာ့ဘေးက ကပထြှကခြဲ့ လိုကတ်ယ်။

အိပခြန်းထဲက ရချိုးခန်းမို့ အပြငထြှကပြှီးတာနဲ့ ရလေဲထမိန် လဲပြီး ဆံပငတ်ှေ ချောကအြောင် သုတပြဈနတော။ နှေး ဆံပငတ်ှေ သုတတ်ုန်း ရသေံတွေ ကြားနရတေယ် ဆရာလည်း ရချိုးနပေါပြီ။ နှေး ဆံပငတ်ှခွေောကတ်ော့ အဝတဘြီဒိုထဲက အင်ျကြီနဲ့ စကပ် တွဲလကြလြေး ခေါင်းပေါကြ စွပခြလွိုကတ်ယ်။ အဲခွိန် ဆရာ နောကကြ ရောကလြာပြီး စကပအြောကန်ားစထဲ လကသ်ှင်းပြတန်တော။ စကပလြေးက ပေါငလြညထြိပဲ ဖုံးတော့ လကသ်ှင်း တာနဲ့ နှေး အဖုတလြေး တန်းထိတော့တာပေါ့။ ” အအေး ပတန်မယ်ေ … ဆရာရဲ့ … လှတပြါ … နှေး ရသေုတပြေးမယ် … လာ ” စကားပြောရင်း နှေးကိုယလြုံး လှည့လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးပြူးသှားရတယ်။ ဆရာက ၂ယောကထြဲရှိတယ် ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ရချိုးခန်းက ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး ထွကလြာတာ။ နှေး နဲနဲ ရှကမြိပမယေ့ြ ဆရာ့ကို ကုတငပြေါြ ထိုငခြိုင်းရင်း တဘကသ်ုတပြေးနမေိတယ်။ ခေါင်းကနေ စပြီး မကြန်ှာ ကြော ရငဘြတ် ဗိုကသ်ားတွေ သုတပြေးနတေုန်း ဆရာ့ပေါငကြှားထဲ လီးက ထောငမြတလြာတာ။

လီးဆီ တဘကလြေး အုပတ်ုန်း နှေးပုခုံးကို ဆှဲပြီး ကုတငပြေါြ လှဲခပြဈတယ်။ နှေး ပါးပြင် ဖောင်းဖောင်းလေးကို လညတ်ိုငလြေးကို ဆှဲစုပန်တေော့ ဆရာ့ ဘယဘြကပြုခုံးပေါမြှေးတငပြှီး နှေးနို့အုံတွနေဲ့ ရငဘြတခြငွြး ပြားနအေောင် ကပပြေးမိတယ်။ ဆရာ့လကတ်ဖကကြ ပေါငလြယထြိပဲ ဖုံးတဲ့ နှေးစကပ် အောငန်ားစလေးထဲ ဝငလြာပြီး ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ဆုပန်ယရြင်း ကြောပြငကြို ပြတသ်ပပြေးနပြနေရြော။ ခငပြှန်းဖြစ်သူနဲ့ ဒီလို နရမှေန်း နှေးမသိခဲ့တာ ခု ဆရာနဲ့ကမွှ အယုအယ အပြတသ်ပတ်ှကေ စိတကြို နိုးကြှစကြေောင်း သိခဲ့ရတယ်။ ” နှေးက … တအားလှတာပဲကြာ ” ပုခုံးပေါမြေးတငထြားတဲ့ နှေး မေးဖြားလေးကို နမ်းရင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပြောနရင်ေး နှုတခြမ်းလေး ဟပြီး တေ့စုပတ်ော့ ရငထြဲ ငှိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲပဲ။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပမြိတော့ နှေးလည်း အာကမွခံ ဆရာ့ လွှာဖြားလေး စုပပြှီး တုံ့ပြနပြေးနမေိတယ်။နှစ်ယောကသ်ား တင်းကြပစြှာ ဖကရြင်း ဝငသ်ကထြှကသ်ကြ တွေ မှနလြာခဲ့တာပေါ့။

အတွေ့အာရုံမှာပဲ ရဈမူးနတေုန်း နှေး အဖုတန်ဲ့ ဖိထားတဲ့ ဆရာ့လီးက အကကြှဲကြောင်းထဲ အမှှောင်းလိုကြ မာထငလြာတော့ တဈကိုယလြုံး ဖိန်းရှိန်းသှားရတယ်။ နှေး အစိလေးက ဆရာ့လီး အရညပြှား ကို ဖိထောကရြင်း ငေါကကြနဲ့ ငေါကကြနဲ့ ဖြစ်ပြီး အထဲက အရညလြေးတွပေါ စိမ့ထြှကလြာတာ။ ” နှေး … အင်ျကြီ ခွှတလြိုကန်ောြ ” ဆရာ့ ကိုယပြေါမြှောကထြားရာကနေ ခါးဆန့ရြင်း ပေါငလြယကြ စကပအြောကန်ားစလေး မပြီး ဖငကြှီးကြှ အပေါပြင့ခြွှတတ်ော့ တွဲလကြအြင်ျကြီလေးပါ ခွှတပြှီးသားပဲ။ ညက မူးနလေို့ စိတရြဲပမယေ့ြ ခုလို မနကခြင်း ပြတင်းပေါကကြ ဝငလြာတဲ့ အလင်းရောငလြေးအောကြ ဆရာနဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံး နမေိတော့ ရှကစြိတလြေး ဝငလြာတာပေါ့။ ရုတတ်ရကြ လီးတဆုံး လိုးခံလိုကရြလို့ နှေး ခေါင်းလေးမော့တကပြှီး အားကနဲ့ အသံထွကြ အောလြိုကမြိတယ်။ တအိမလြုံး နှေးနဲ့ ဆရာ ၂ယောကထြဲမို့ နှေး ခံစားမှု့အတိုင်း ဖြင့ခြပြဈတာပေါ့။

ဆရာကလည်း စသိကတည်းက တိတတ်ခိုး စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ နှေးဖငကြှီးကို နောကကြ ကြည့်လြိုးချင်တ်ယ် ပူဆာလို့ ကုတငပြေါမြှာပဲ လေးဘကကြုန်းပေး လိုကတ်ာလေ။ ” ဗစွြ … အ … ဘှတ် ဖြပ် …… အမလေးးးး ” နှေးဖငကြှီး အစွမ်းကုန် ကော့ပေးထားတော့ ဆရာ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပြင်းထနန်တယ်ေ။ လီးဝငလြာတိုင်း တောင့ခြံပေးပြီး စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွနေဲ့ လီးကို ပြနည်ှဈပေးနလေိုကတ်ာ။ ” ရှီးးးးးး းးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … နှေး ရယ် … အိမထြောငသ်ည် ဆိုတာ မယုံနိုငစြရာပဲ … အင့ြ … ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ” နှေးလည်း အံကြိတခြံနရတောပါ။ တကယလြည်း နှေး အဖုတလြေးက ခငပြှန်းဖြစ်သူ ကိုကြီးစိုးမှင့ြ လီးတချောင်းပဲ ဝငဘြူးတာလေ ဆရာ့ လီးက ခပတ်ုတတ်ုတမြို့ စောကခြေါင်းထဲ စီးကပြန်တောပေါ့။ အဖုတထြဲ လီးအရညပြှား ပြတတ်ိုကမြှု့ကြောင့ြ အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာမှ လီးအဝင် အထွကြ ကောင်းလာခဲ့တာ။

လီးအရသာ ခံစားမိတော့ နို့အုံနှစ်ဖကြ တင်းမာလာတယ် ဆရာက နှေး ခါးလေး ကိုငပြှီး ဆှဲလိုးနရောက နို့အုံနှစ်ဖကြ ပြောင်းကိုငပြှီး ပစ်ပစ် လိုးတော့တာပဲ။ ” ရှီးးးး းးးးး … ကောင်းတယ် သိပကြောင်းတာပဲ … ဆရာရယ် … နှေး ဒီလို မခံစားဖူးဘူး … အ အားးး … ရှိးးးးး းးးး … ဘှတ် ဘှတ် … ဗစွြ …… အ အားးးး ဖြပ် ဘှတ် … အမလေးးးး ကြှတကြွှတ် ” ဖကြကြနဲ့ ကုတငခြေါင်းရင်းက နှေးခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့န်ဲ့ နှေးနဲ့ မင်ျဂလာဆောင် အမှတတ်ရ ဓတပြုံကြီး မှငတ်ော့ စိတထြဲ ဖေါမြပြနိုငတ်ဲ့ ဝဒနောလေး ဝငရြောကလြာတယ်။ နှေးတို့ လငမြယားအိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ဖငကြှီးထောငပြှီး သူစိမ်းယောင်ျကြားတဦးကို မကမြကမြောမော အလိုးခံနတေဲ့ နှေးကို ကိုကြီးစိုးမှင့ြ မှငရြင် ဘယလြိုခံစားနမလေဲ ဆိုပြီး တွေးနမေိတာ။ အဲခွိန် ဆရာက ဒူးညှောင်းလာလို့ြ ပုံစံ ပြောင်းလိုးဖို့ ပြောနပြနေတ်ယ်။ ” နှေး … နောကတ်မွိုး ပြောင်းလိုးရအောင် နောြ ” ” ဟင့ြ … ခံလို့ ကောင်းနမှေ … ဆရာကလည်း ” ပြောလည်းပြော လီးကို ဆှဲထုတတ်ော့။

နှေးလည်း ဖငကြှီး ဘေးလှဲခပြှီး အဖုတထြဲက ကြှတထြှကလြာသော လီးကြီးကို ကြည့်န်မေိတာ။ အဖုတထြဲက အကြိအခွှဲတွေ ကပန်တေဲ့ ဆရာ့လီးကြီးက ခါရမ်းနတယ်ေ။ ခငပြှန်းဖြစ်သူ မဖြည့ဆြည်းနိုငတ်ဲ့ ကာမသုခတွေ ပေးစွမ်းရင်း ကော့ပြံနအေောင် လိုးနိုငတ်ဲ့ လီးကြီး ကြည့်ရြင်း အလိုးခံချင်တ်ဲ့စိတကြ တဖြားဖြား ဖြစ်နတေုန်းပဲ။ ငေးကြည့်န်တေုန်း ဆရာက ကုတငအြောကြ ဆင်းပြီး မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ နှေး ကို ပကလြကြ လှနခြိုင်းနတော။ နှေးဖငကြှီးကို ကုတငစြောင်း ဆှဲယူပြီး မေးတငလြိုကရြင်း ပေါငန်ှဈဖကြ ဆှဲမှှောကဖြှဲပြီး ဖေါင်းကြှနတေဲ့ အဖုတထြဲ လီးထိပတ်ေ့ ဆောင့လြိုးနတယ်ေ။ ” အားးးး …… အ … ဆရာရယှ …… ရှီးးး းးးး ” ဆီးခုံးချင်ြး ကပတ်ဲ့အထိ ဆောင့လြိုးတော့ လီးထိပကြ နှေး သားအိမဝြ ဆောင့မြိနတောပေါ့။ အခကြြ ၅၀ခန့ြ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပြီးမှ နှေး ပေါငတ်နဖြှေးဖြေး တုတတ်ုတတ်ှကေို ပုခုံးပေါြ ထမ်းတငလြိုကတ်ယ်။ ကုတငစြောင်း နှေးပေါငကြှားထဲက အဖုတကြ မော့ပေးထားသလို ဖြစ်သှားရတာ။

ဆရာက စိတကြှိုကြ အနထေားရောကတ်ော့ ဖေါင်းကြှနတေဲ့ အဖုတကြို ကုတငအြောကြ မတတ်ပ် ရပလြကြြ အနထေားနဲ့ မီးပြင့မြတတ် လိုးတော့တာပဲ။ ထိထိမိမိ လိုးခကြမြွားအောကြ နှေးလည်း ခေါင်းလေး ရမ်းခါပြီး တအားအား အောဟြဈနရတေယ်။ ” အားးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … ဆရာရယ် … ဆောင့ဆြောင့ြ … ဟုတတ်ယ် … မညှာနဲ့ …… လိုးစမ်း … အမလေးးးး အ အားးးး …… ရှီးးးးး းးးး အ အ ” နှေး စကားအဆုံး ဆရာလည်း အံကြိတပြှီး အားရှိသလောကြ မနားတမ်း ပစ်လိုးနတော။ ” ဘှတ် …… အ …… ဗစွြ …… အားးးး …… အမလေးးး … သပြေီ သပြေီ …… နှေး သတေော့မယ် …… ကောင်းလိုကတ်ာနောြ …… နှေး သတေော့မယ် … ဆရာရဲ့ ။ ကာမစိတ် ပြင်းပြင်းထနထြနန်ဲ့ နို့အုံနှစ်ဖကကြို နှေးလကန်ဲ့ ဆှဲညှဈအောတ်ော့ နှေး မကြန်ှာလေး ကြည့်ပြှီး။ ဆရာက ပုခုံးပေါထြမ်းထားတဲ့ ပေါငန်ှဈဖကြ ဆှဲရင်း တရကြမ်း လိုးနတယ်ေ။

အ အားးးး … ဆရာရယ် … ဆောင့ပြေးဦး … အမလေးးး …… ကြှတကြွှတ် … ကောင်းလိုကတ်ာ …… မရပန်ဲ့နောြ ဆောင့စြမ်းပါ … အင်းဟင်း အားးး အားးးးး ” နှေး အထဲက တဆဈဆဈနဲ့ ယားတကလြာလို့ အားမလိုအားမရညည်းရင်း ဆရာ ပစ်ဆောင့တ်ိုင်း အောကကြ ကော့ထိုးပေးနမေိတာပါပဲ။ ကော့ပြံ ညည်းတွားရင်း ပယပြယန်ယန်ယ် အလိုးခံနေ ရတော့ အားရကြနပြေ မိတယ်။ ဆရာလည်း နှေးမကြန်ှာ စိုကကြှည့ရြင်း အားကုန် ဆယခြကြခြန့ြ ဆောင့ပြှီး တဈကိုယလြုံး ဆန့င်င် ဆန့င်င် နဲ့ အဖုတထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့န်ပြေီ။ နှေးလည်း ကိုယပြေါကြလွာတဲ့ ဆရာ့ ကြောပြငကြို ဖကပြှီး ဖငကြှီး ကော့ထိုးရင်း စောကရြည် ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ာပေါ့။ ခဏနားရင်း ဆရာ မနကစြာ စားပြီး နှေးတို အတူဖကအြိပကြှတယ်။ နေ့လညပျိုင်း ဆရာ သူမှို့ကို ပြနကြာနီး နှေးပါးပြငလြေးကို မကမြကမြောမောနဲ့ အကြာကြီး နမ်းပြီးမှ ပြနသ်ှားရှာတာ။ရကမြှလ လမှနှစ် ရာသီ အလီလီ ပြောင်းခဲ့ပမယေ့ြ ဆရာနဲ့ နှေးတို့ အဖြစ်ပကြတ်ှကေ မနေ့တနေ့ကလို ပါပဲရှင် …..ပြီးပါပြီ။