အောစာအုပ်

အလှမြးပှအနေမြး

ဘုတလငမြှို့နယဆြိုတာ မိုးနည်းရရှေား ဒသေ၊ အဲဒီထဲကမှ ဆငသ်ရှောက ကလူတွကတေော့ ကနရြကေိုသာ အဓိက အသုံးပြုကြရတယ်။ ရကနေကြလည်း ရှာနဲ့မနီးမဝေးမှာရှိပြီ ရှာသူရှာသား အပျိုကာလသား တို့စုပေါင်းရခပေကြှသညမြှာ ပြောစြရာဓလေ့တဈခုလိုဖြစ်နပေါတယ်၊ရခပေရြထမြေး အလုပကြိုစီဖြင့်နောကပြှောငကြှ သမီးရည်းစား စကားပြောဆိုကြတို့မှာ ရှာဓလေ့ပငမြဟုတပြါလား။

ခငမြာလာတို့က ရှာတွင် ဆှကြေီးမွိုးကြီး၊ စားနိုငသ်ောကန်ိုင်၊ ဦးလေးဖြစ်သူကလဲ အရာရှိကြီးဆိုတော့ခငမြာလာအမေ မုဆိုးမ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးကတော့ခပစြှာစွာ။ ခငမြာလာကလဲ အမေ့ဖြစ်သူသှေးအပြည့်ပါသည်။ လူပျိုလေးများကို အစမခံဘဲ ခပတ်င်းတင်းနလေေ့ရှိသည်။ ခငမြာလာအမ တငမြာလာကတော့ပိုပြီးဆိုးသည်။ တလောကလုံးသူလုပစြာဘဲထိုငစြားနသလေိုလို။ သားမိသုံးယောကကြ ရှာအစွနကြ နှစ်ထပတ်ိုကကြှီးကို အပေါထပမြှာလူနပြေီး အောကထြပကြိုတော့ကုနစြုံဆိုငဖြှင့်ထားကြတယ်။
သားမိသုံးယောကလြုံး တဈယောကတ်ဈမွိုးဆီ လှပါတယ်။ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးကတော့ အသကြ 35 လောကဆြိုတော့တဈလုံးတဈခဲကြီးပေါ့။ သမီးနှစ်ယောကမြှေးဘူးပမယ်ေ့ သူတငပြါးကြီးတွကေ အယထြှကန်တောဘဲ နိ့ကြီးနှစ်လုံးကလဲ ဟင်းခွိုသောကြ ပနကြနလြုံးလောကရြှိတယ်။ အသားအရညကြလဲ နပေူထဲ မထွကရြတော့ဝင်းဝါစိုပြနတေောဘဲ။ အကြီးမ တငမြာလာကတော့အသားညိုညိုနဲ့ခါးသေးပြီး ရငကြတော့တောတ်ောထြှားတယ်။ အငယမ် ခငမြာလာက အမတေူဆိုတော့ရငထြှားထွား တငကြားကားပေါ့၊။

ထွန်းလှ ကတော့ ရှာမှာဆှမရှေိ၊ မွိုးမရှိ၊ တဈကောငကြှှကြ အလုပဆြိုရင် မငှင်းဆနခြိုငတ်ာ အကုနလြုပတ်ယ်။ ဘာမဆို အနဈနာခံ ကူညီတတတ်ယ်။ ရုပရြညကြလဲ မင်းသား နတေိုးလောကန်ီးနီးရှိတော့ရှာက ကောငမြလေးတွကေ ထွန်းလှကိုအရေးပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ခငမြာလာကထိပဆြုံးက ပါတယ်။
ထွန်းလှနဲ့ခငမြာလာကရှယတ်ူ ထွန်းလှက ခငမြာလာကို တဖကသ်တကြှိုကန်ရောမှ ခငမြာလာတို့အမဒေေါတ်ငတ်ငကြှီးက မတနတ်ဆ အလုပတ်ှခေိုင်းလဲ ခငမြာလာမကြန်ာလေးကို တိတတ်ခိုးကြည့်ပြီးကြနပေန်သေူ။ ခငမြာလာကလဲ ဘာသားနဲ့ထုထားတာမိုလို့လဲ ထွန်းလှ ရလောထမ်းပေးတဲ့အခွိနတ်ိုင်း ခငမြာလာက ရချိုး။ အလှပြငပြှီး အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာကာ ထွန်းလှနားကို ရောကရြောကလြာလေ့ရှိတယ်။

တဈရကသ်ော ညနခင်ေး။ ထွန်းလှက ရဆေိုင်းထမ်းနဲ့နှားစာကငွြးထဲရဖြည်ေ့နခွေိန် ခငမြာလာက နှားစာကငွြးနားရောကလြာပြီး ဘေးမှာရပကြှည့်နတယ်ေ။ ထွန်းလှက ရထည်ေ့ပြီး ခကြခြငွြးမသှားသေးဘဲ ခငမြာလာကို စိုကကြှည့်နေ ခဲ့တော့ခငမြာလာ အနရခေကပြှီးတိုးညင်းစွာ ပြောလိုကတ်ာက
“ဘာလိုစိုကကြှည့်နတောလဲ လူကိုမမှငဘြူးလို့လား”
” လှလို့ပေါ့ ခငမြာလာရယ် “
“ဟငန်ောြ ထွန်းလှ ငါကိုလာမှှောကန်ပြနေပြှီ”
” လှလို့လှတယပြှောတာကို ငါနောကတ်ဈခေါကြ ရထမြေးပြနလြာရင် ဒီနားကိုလာခဲ့ဦးနောြ”
“အောငမြယ် နငခြိုင်းတိုင်းငါကလာရမှာလား”
“နင့်မကြန်ာလေးကိုကြည့်ချင်လြို့ပါဟာ နောန်ောလြို့”
ဟော နောကတ်ဈခေါကြ ထွန်းလှ ရထမြေးပြနလြာတော့ ခငမြာလာက နှားစာကငွြးထဲ နှားစာထည့်ဖို့အကြောင်းပြခကြန်ဲ့ပဲမှောတ်ောင်းကို ခါးစောင်းတငလြကြလြာနပြေီ။ ထွန်းလှလည်း ရပေုံး ကိုနှားစာကငွြးထဲလောင်းထည့်ပြီး ခငမြာလာထံမှ နှားစာတောင်းကို ယူလိုကစြဉြ ခငမြာလာက ရှောငလြိုကတ်ော့ ထွန်းလှလကန်ဈဖကကြ ခငမြာလာရဲ့ဖငကြှီးကိုရုတတ်ရကကြိုငမြီပြီး ခငမြာလာလည်း လန့် ပြီးနှားစာတောင်းကို လှတခြလွိုကမြီတော့တယ်။

ထွန်းလှကိုကြည့်လိုကတ်ော့ ထွန်းလှကလဲ ခုမှဘဲ ခငမြာလာရဲ့အဖုအထဈ၊ အမို့အမောကြ၊ အရိုကြ အဟိုကြ၊ အစွင့်အကားတို့က အိမန်ဝတ်ေ အနှမ်းတွရေဲ့အောကမြှာထင်းထင်းကြီးပေါနတောကို သတိထားမိတယ်။ ထို့ပြင် ခုနကိုငလြိုကမြိသည်။ ဖငကြှီးရဲ့အတွေ့ကြောင့်ရငထြဲမှာလဲ ဘလောငဆြူနတော ထွန်းလှမှာ မိန်းမအတွေ့ကြုံမရှိပမယ်ေ့ ညတိုငည်တိုင်း ကင်းတဲပေါမှာ ကာလသားကြီးတွရေဲ့ 18+ ပုံပြငတ်ှကေို နားထောငရြတာ အပကြှောင်းတောငထြပန်တေော့
မိန်းမတဈယောကကြို ဘယလြိုစရမယဆြိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်။

ရုတတ်ရကြ ခငမြာလာကို ဘယလြကဖြှင့်ခါးကို ဖကပြှီး မကြန်ာအနံကို နမ်းလိုကသ်ည်။ ညာလကကြလဲ ခငမြာလာရဲ့ နို့ကြီးနဈလုံးကို တလှည့်စီအင်းကြီပေါကနေ ခပဖြှဖြလေး ညှဈပေးလိုကတ်ော့
“အို ဘာတွလေုပန်တောလဲ”
ပြောမယ့်သာပြောရတာ ခငမြာလာတို့က ဒီလိုဖြစ်ချင်ခြဲ့တာ ကြာလှပြီ။
“ခစွလြို့ပါ ခငရြယ် ခစွလြို့ပါ”
“ခငလြဲ မောငကြိုခစွပြါတယ် ဒါပမယ်ေ့ ခုလို့လူမှငကြှင်းကြီးမှာ မတောပြါဘူး မောငရြယ် နောြ”
ခငမြာလာတို့အိမကြရှာအစွနတ်ှငရြှိပြီး နှားစာကငွြးကလဲ အိမန်ောကဖြေးမှာ ဆောကထြားတော့ တကယတ်န်း လူသူလေးပါး ကင်းရှင်းပါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မိန်းမမာယာပေါ့။ ဒါပမယ်ေ့ မရပါဘူး။ ထွန်းလှရဲ့ ထောငန်သေော လီးကြီးက ခငမြူယာရဲ့ပေါငန်ဈလုံးကြားကို ဝင်းသှားပြီး စောကဖြုတလြို့ထငရြသော မို့မို့ဖောင်းဖောင်းနရောကို ခပတ်င်းတင်း ထိုးထောကထြားလိုကမြိတော့သည်။ ထွန်းလှကော ခငမြာလာပါ ကာမရာဂစိတမြွား လောငကြွှမ်းမှုကြောင့် အသိဉာဏြ များ ခဏလှင့်ပါသှားသည် ။

“အဟင်းဟင်း သူဟာကြီးကလဲ ကြီးလိုကတ်ာနောြ ဆိုငကြ သုံးထောင့်ထိုး ဓာတမြီးကြီးလောကရြှိတယ်”
“အောြ ခငစြောကပြတကြှီးကရော စောကမြှေးတွသော နှားစာကြှေးလို့ရရငတ်ော့တလလောကြ မှကမြရိတရြတော့ဘူး ဟဟဟဟ”
“ဟင်…..မောငန်ောြ “
ဟု ခပခြွှဲခွှဲပြောပြီးပေါငန်ဈလုံးကို ပိုပြီး ကားပေးလိုကတ်ော့ ထွန်းလှလဲ တဆတဆြတ် တုံလာပြီး သူလီးကြီးဖြင့်ခငမြာလာရဲ့စောကပြတဝြကို ဇတခြနဲ့ဇာတခြနဲ့ဆောင့်ထိုးလိုကဆြကတ်ိုကဆြောင့်ထိုးလိုကတ်ော့ ခငမြာလာကလဲ ကြားထဲမှာ ထမိနခြံနတောကို သတိမရတော့ဘဲ သူ့တငပြဆုံကြီးကိုကော့ကော့ပြီး ထိုးပေးနတယ်ေ။ စောကပြတကြှီးကလည်း အရညတ်ှကပြှေီး ထမိနရြှေ့ပိုင်းမှာ စောကရြညတ်ှကေ အကြကလြိုကအြကြကလြိုကဖြစ်နပေါသည် ။ ထိုအခိုကြ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးက အသံပြဲကြီးနဲ့အိမအြပေါထြပပြှတင်းပေါကကြနေ
“ဟဲ ခငမြာလာ နှားစာသှားထည့်တာကလဲ ကြာလှခညွလြား ဒီမှာနငအြမက ဈေးဝယတ်ှေ မတရားကနွလေို့တဈယောကတ်ည်း မနိုငမြနင်းဖြစ်နတယ်ေ နငဝြိုင်းကူလိုကြဦးလေ “
“ဟုတ် အမလောပြီ အမရေေ လာပြီ”
ဟု အောပြှောကာ ခငမြာလာက ရုတတ်ရကပြှေးထွကသ်ှားသည်။ ထွန်းလှလဲ ပြေးထွကသ်ှားသော ခငမြာလာရဲ့နိမ်းတုံမှင့်တုံ ဖငကြှီးနဈလုံးကို ကြည့်ပြီး ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးကိုသာ စိတထြဲမှာကြိမဆြဲလိုကတ်ော့တယ်။

ဟူးးးးးးးးးးးးးး တောတ်ောန်ဲ့အိပမြပြောြ ထွန်းလှတဈယောကြ ညနကေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့အဖြစ်ပကြကြိုသာ မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောင် နမေိသည်။ မဖြစ်သေးပါဘူး အိပြဦးမှပါ ၊ နကဖြှန် ဦးလူ၀ က သူ့အလူအတွကလြိုအပတ်ာတွဝယေဖြို့ မန်တလေးသှားမှာကို အဖောဖြစ်လိုကပြေးဖို့အကူညီ တောင်းထားတာ ထွန်းလှကလဲ အလှူရှငတ်ှနေဲ့ မန်တလေးကို လိုကန်ကဆွေိုတော့အလှူတွကလြို အပတ်ာတွကေို ဘယဆြိုငကြဘယလြို ဆိုတာ သိတယလြေ။ အဲဒါကြောင့် ဦးလူဝက အကူညီတောင်းရတာ

“ဟင် တဈအိမလြုံး ဘာသံမှမကြားရပါရပါလား”
ထွန်းလှရောကန်တောက ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးတို့အိမဝြင်းထဲကိုရောကန်တော
” ဆိုငကြလဲ ပိတထြားလို့ပါလား”
မရဲတရဲနဲ့အိမတ်ံခါးကိုတွန်းကြည့်လိုကတ်ော့ တံခါးက စေ့ရုံလေးဘဲ စေ့ထားတာ။ အဲဒါနဲ့အထဲကို ဝငလြိုကတ်ယ်။ တခစ်ခစ်ရယသ်ံနဲ့စကားပြောသံတွကေို မသဲမကြဲကြားလိုကတ်ော့ အောြ လူတွကအေပေါထပမြှာပါလား ဆိုတာ သတိထားမိတယ်။ အဲဒါနဲ့ အပေါထပကြို ဖြည်းဖြည်းလေး တကလြာလိုကတ်ယ်။ အပေါထပကြို ရောကခြါနီးတော့
“ဟဲ့ငါအကြီးဆုံးဟဲ့”
ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးအသံကိုစကြားလိုကရြတယ်။ ပြီးတော့အကြီးမ တငမြာလာရဲ့အသံ။
“မဟုတဘြူး သမီးက ပိုကြီတယန်ောြ ညီမလေးနောြ”
“တဈယောကမြှမကြီဘူး သမီးက အကြီးဆုံး ဒါဘဲ”
ခငမြာလာအောလြိုကတ်ယ်။ သူတို့ဘာတွေ အကြီးပျိုငန်ကပြေါလိမ့်?ဟုတွေးရင်း တံခါးကို ရုတတ်ရကဆြှဲဖြင့်လိုကတ်ော့
“အမလေး…..အို…….ဟယ်…….”

သားမီသုံးယောကကြ အံ့အားသင့်ကာ တဈယောကတ်ဈမွိုး အသံထွကလြာသည်။ သားမီသုံးယောကလြုံး အဝတဆြိုလို့အပခြညွမြညွြ တဈချောင်းစာတောငမြရှိဘူး မီမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြာပေါမြှာသုံးပြင့်ဆိုငထြိုငန်ကတွေယ်။ ဘေးနားမှာလဲ ခရမ်းသီးအညိုရင့်ရင့်ထွားထွားကြီး သုံးလုံးလောကပြှန့်ကြဲနတယ်ေ။
“အောြ ထွန်းလှထိုငလြေ ဒီမှာ ငါတို့သားမီသုံးယောကြ နို့အကြီးပျိုငန်တော ပြီးတော့ အမကလေည်း ယောကြွာတွကေ မီန်းမတွကေို ဘယလြိုလိုးတယ် ဆိုတာ သငပြေးမလို့တဲ့ ယောကြွာအစဈနဲ့တော့ ဘယဟြုတမြလဲ ဟောဟိုက ခရမ်းသီးတွနေဲ့လေ”
ဟု တငမြာလာက ပြောတော့ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးက
“အောြ သမီးရယ် ခုယောကြွာတဈယောကြ ရောကန်တောဘဲ အမခရေမ်းသီးနဲ့ သရုပမြပြတော့ဘူး ယောကြွာအစဈနဲ့ဘဲသမီးတို့ကို ပြတော့မယန်ောြ”
ထွန်းလှလည်း လဲရုတတ်ရကမြကြန်ာပူပြီး ခငမြာလာကို ကြည့်လိုကတ်ော့စပဖြှဲဖြဲနဲ့လူကိုပြနကြှည့်နတေော့ ထွန်းလှ မှာလည်း ဝတစြလဈ မိန်းမသုံးယောကကြိုမှငလြိုရတော့ တောငလြိုကတ်ဲ့လီးဗွာ တခါတည်းမတန်တောဘဲ။

“လာ ကောငလြေး”
ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးကတိတဆြိတမြူ့ကို စတင် ဖြိုခွင်းလိုကသ်ည်။ ထွန်းလှလည်း သူမ ခိုင်းတဲ့အတိုင်းလုပဖြို့ဆုံးဖြတလြိုကပြှီ။ ပြီးတော့ ထွန်းလှ့ကို သူတို့သုံးယောကြ အလညမြှာ ပတလြတလြှနစြပြေီး ထွန်းလှ အဝတတ်ှကေို ဆှဲယူကာ အဝေးသို့လှင့်ပြဈလိုကတ်ော့ထွန်းလှလီးကြီးမှာ စောကပြတန်ံ့ရတော့ ငေါကခြနဲ့ ငေါကခြနဲ့တောငန်သည်ေ။ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးက သူ ရဲ့ပေါငန်ဈလုံးကြားထဲမှာ နရောယူလိုကပြှီးတော့
“ယောကြွာတွကမေီန်းမတွကေို ဘယလြိုလိုးတယ် ဆိုတာ ဆိုတာ မပြခင် သမီးတို့က လိုးတဲ့အခါ အသုံးပြုတဲ့လူရဲ့ကိုယခြန်ဓာအစိတပျိုင်းတွကေို အရငန်ားလညအြောင် သငရြမယ်….. ဒါကတော့… ယောကြွားတွရေဲ့တနဆြာဘဲကြဲ လီးလို့ခေါကြတွယ် မှတထြားနောြ “
ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးက စကားပြောရင်း လကတ်ှပြလေိုကတ်ယ်။ ထွန်းလှရဲ့လီးကြီးကို ဂွင်းတိုကသ်လို တိုကပြေးလိုကတ်ော့ ထွန်းလှ လီးကြီးမှာ ပေါကကြှဲတော့မတတ် တင်းမာလာပါသည်။
” သနလြိုကတ်ဲ့လီးကြီး နငတ်ို့အဖထကြေ နှစ်ဆလောကြ ရှိတယဟြဲ”
တငမြာလာနဲ့ခငမြာလာတို့ညီမနှစ်ယောကကြလဲ လီးဆိုတာကြီးကို မကြလြုံးကြှတကြတွော့မတတ် ကြည့်နရင်ေး ညာလကန်ဲ့နိ့ ကြီးတွကေိုခွကော ဘယလြကန်ဲ စောကဖြုတတ်ှကေို ရှရှလေးပြတပြှီး အမဘောထပပြှောမလည်းဆိုတာ နားစွင့်နပေါတယ်။ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးက သူရဲ့နို့ကြီးနဈလုံးကို လကန်င့်ပင့်တငကြာ
“ဒါကိုတော့ နို့၊ ရငသ်ား လို့ခေါတ်ယ် သမီးတို့သချောမှတထြားနောြ”
ခုမှဘဲ ထွန်းလှလည်း ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးရဲ့နို့ကို သချောကြည့်လိုကမြိတော့ ဟာ ဘှားတောန်ို့ကတောတ်ောကြှီးတာဘဲ။ သူခွံထဲကဘူး ဘူးသီးကြီးလောကရြှိတယ်။ တင်းတင်းရင်းရင်းတော့သိပမြရှိတော့ဘူး။ နည်းနည်းလေ တွဲကနွလရေေဲ ။
” ကဲ ခုယောကြွားနဲ့မိန်းမလိုးရင် အဓိကအရေးပါတဲ့စောကဖြုတကြိုပြမယ် သချောကြည့်”
ဒေါခြငမြမ ကြီးက နောကကြ နံရံကိုမှီပြီး ဒူးထောငကြာ ပေါငကြိုကားနိုငသ်မွှကားလိုကတ်ော့ စောကဖြုတကြှီးကလဲ ပိုပြီး ပြဲအာလာပါတယ်။ အမှေးတွကလေဲ အများကြီးဘဲ ပြီးတော့ စောကဖြုတ် နဈခမ်းသား နဈခုကိုလကခြွောင်းတွနေဲ့ဆှဲဖြဲပြီး
“ယောကြွားနဲ့မိန်းမလိုးတယဆြိုတာ ဟောဒီက စောကခြေါင်းထဲကို လီးထိုးထည့်တာကို လိုးတယလြို့ခေါတ်ယ်”
သမီးနှစ်ယောကကြို သူပြောတာ စိတဝြငစြားတယ် စိတမြဝငစြားဘူး ကိုလှမ်းပြီး အကဲခတလြိုကတ်ယ်။ သမီးနှစ်ယောကြ စိတဝြငစြားနတော တွေ့တော့မှ ဆကပြှီးပြောတယ်။
“မလိုးခငမြှာ လုပရြမယ့် အဆင့်တွရှေိသေးတယ် နမ်းတာ ရူတတ်ာ ၊ ပြတတ်ာ သတတ်ာ၊ တီတီတာတာ လေးတွပြေောတာ အဲဒါတွကေိုတော့ ယောကြွားလေးတွကေ ဦဆောငသ်ှားလိမ့်မယ် သမီးတို့က အလိုကသ်င့်လေး ပြနန်ပေေးလိုကရြင် ရပြီ”
ထွန်းလှလဲ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးရဲ့စကားတွထေဲမှာ မှောနမေီသည်။
“ကဲ……… သငခြန်းစာ စမယ် ထွန်းလှရေ”
ထွန်းလှဘာမှပြနပြှောနိုငတ်ော့ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးကသူ့လီးကြီးကို စစုတန်ပြေီလေ။ ပြီတော့လီးတဈချောင်းလုံး လွှာနဲ့လကြလြိုကတ်ော့ လီက စိုရှဲ နသည်ေ။ ရုတတ်ရကြ ဗှုန်းဆို ထွန်းလှကိုခွထိုငလြိုကြ လိုကတ်ော့သူမရဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို အနီးကပတ်ှေ့လိုကရြတယ်။ သမီးနှစ်ယောကအြမေ မုဆိုးမဆိုတော့အမှေးကောကကြောကန်ဲ့စောကဖြုတ် ညိုညိုကြီးက ပြဲအာပြီး အရတွလေေဲ့နတောဘဲ။ ထွန်းလှလီးကြီးကို လကန်ဲ့ဆှဲယူပြီး သူမအဖုတဝြမှာတေ့က တဖြည်းဖြည်း နဲ့ထိုငခြလွိုကပြှီး
“သချောကြည့်ထား သမီးတို့ရေ စပြီးလိုးနပြေီ အမလေးလေး နာလိုကတ်ာ ထွန်းလှရယ် နင့်လီးကြီးကလဲ ကြီးလိုကတ်ာ ဒါတောင် တဝကလြောကပြဲ ဝငသ်ေးတယ် နင့်ဟာက လူမှဟုတရြဲ့လားဟယ် “
ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးက ပါစပကြသာ တောငပြှော မှောကပြှောပြောနပမေယ်ေ့ လီးကို သူမစောကဖြုတထြဲက အကြှတမြခံ၊ အခကြန်ှဈဆယလြောကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့်လိုကတ်ော့ လီးတဈလွှောကြ သူမရဲ့စောကဖြုတရြညတ်ှတွေေ စိုလာတော့ထွန်းလှလဲ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီးရဲ့ခါးကို ကိုငကြာ အောကကြနေ ကော့ထိုးလိုကတ်ော့
“ဟဲ့ ဟဲ့ အားးးးးးးးးးးးးးးးး အောငမြလေး သပေါပြီ ထွန်းလှရယ် နငင်ါကို သတန်တောလား “
ဟူသော အသံနင့်အတူ စောကဖြုတထြဲကို လီးတဈချောင်းလုံးတငပြှည့်ကြပပြှည့်ဝငသ်ှားသည်။ ဒေါတ်ငတ်ငကြှီး ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း နို့ကြီးနှစ်လုံး က ပြုတထြှကမြလားတောင် မသိဘူးဗွာ။ ဘယည်ာရမ်းနတော။ စောကပြတန်ုတခြမ်းသား ထူထူကြီးတွကလေဲ လီးအဝငထြှကန်ဲ့အတူ အထဲကို ခွကဝြငလြိုကြ အပြငကြိုစူထွကြ လာလိုကန်ဲ့
“အင့်အင့်…ဖြတဖြှတ်…ဗှကဗြှကြ… ကောင်းလာပြီ ကောင်းလာပြီ”

ဒေါငဒြေါင် …….
ဆိုသော ဒနအြိုးနဲ့ထင်းတုံး ရိုကလြိုကသ်ံနဲ့အတူ အသံနဲ့အတူ
“ဟေ………..ထွန်းလှမထသေးဘူးလား လား ခုန ဦးလူဝသား အငယကြောငလြာသှားတယ် မနကြ 10 နာရီလောကြ ရှာကစထွကမြယတ်ဲ့… နငကြ စောစောထနကပြေါ ဒီနေ့ဘယလြို့ဖြစ်တာတုန်းဟဲ့ ခု ခုနဈနာရီတောငခြှဲနပြေီ “
“ဟုတ် အမ ကြှနတ်ောည်က အိပတ်ာနောကကြသွှားလို့”
ဟုပြနဖြှရင်ေ တဆကတ်ည်း အွာြ…. ငါအိပမြကမြကန်တောဘာလား ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အိပမြကြ ဒီလို အိမမြကမြွိုး ခဏခဏမကပြါစဗွော” ဟုဆုတောင်းပြီး စိုနတေဲ့ ပုဆိုးအကြကတ်ှကေို လှည့်ဝတပြှီး အပြငထြှကလြိုကတ်ော့ အမက ထမင်းဟင်းခကြန်တယ်ေ။
“အမ.. ကိုမင်းထိုကကြော “
“မနေ့ကထဲကကို ပြန် မအိပတ်ာ ထွန်းလှရေ ဟိုဘကရြှာကို ခဏဆိုပြီးထွကသ်ှားတာ ဒင်းကိုတော့ ပြောကိုမပြောချင်တ်ော့ဘူး”
ထွန်းလှလဲ ဘာမှထကမြမေးတော့ ရစညေကြို သှားကာ မကြန်ှာသဈ ရမေိုးခွိုးပြီး နာရီကြည့်လိုကတ်ော ကိုးနာရီထိုးနပြေီ။
“အမ ကြှနတ်ောသ်ှားတော့မယ် အမမှို့ကို ဘာမှာလိုကြဦးမလဲ “
“ထိုးမုန့်သာ အစုံသာဝယခြဲ့ ငါက ထိုးမုန့်ဆို သိပကြှိုကတ်ာ ဟင်းဟင်း”
“ကဲ ဒါဆိုလည်း သှားပြီ အမရေ “
ဟုပြောပြီး ထွန်းလှက ဦးလူဝအိမဘြကသ်ို့ ခွေဦးတညလြိုကသ်ည်။ လမ်းမှာဘဲ ဦးလူဝလှည်းနဲ့တွေ့ကာ
“ငါလဲ မင်းကိုလာခေါမြလို့ဘဲ ကဲကဲ သှားကြရအောင် တောကြှာနပေူလာမယ်”
ရှဘေို ရောကတ်ော့ ကြကတ်ိဘဲ၊ မန်တလေးသှားမယ့် ကားကထွကတ်ော့မှာ အဲဒါနဲ့ကားပေါတ်ကပြှီး နရောယူလိုကသ်ည်။ ကားပေါရြောကမြှ မမနဲ့ ကိုမင်းထိုကတ်ို့အကြောင်း စဉြးစားမိလိုကတ်ော့ မမနဲ့ကိုမင်းထိုကတ်ို့လငမြယားက ဒီရှာကမဟုတ်။ လှနခြဲ့တဲ့ လေး ငါး နဈလောကကြမှ ရှာကို ပြောင်းလာတာ။ ထွန်းလှလဲ အဲဒီလောကတ်ုန် းက ဟိုအိမ် ကပန်လေိုကြ ဒီအိမကြပန်လေိုကန်ဲ့နစရော အတညတ်ကမွရှိခဲ့ပါဘူး။
ထွန်းလှကို ဘာမှသှေးမတောြ သားမစပဘြဲ သူ့တို့အိမခြေါတ်ငထြားတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့လငမြယားက ရှာလညကြ နှစ်ထပပြဉွထြောင် အိမအြဟောင်းကြီးကို ဝယလြိုကပြှီး ထွန်းလှကို ခွံရှင်းဖို့လူငှါးတာက စတာပါဘဲ။ အဲဒီအိမကြှီးက လူမနတောကြာပြီလေ။ ထွန်းလှ လူမှန်း သိတတခြါစကတည်းကဘဲ သရဲဘဲ ချောကသ်လို မှဘေဲမသန့်သလိုနဲ့ ထွန်းလှတော့ ဘာတွညောတွေ တွေးမနပေါဘူး။ အလုပလြုပရြင် ပိုကဆြံရမယ် ထမင်းစားရမယလြေ။
ခွံက ငါးရကလြောကရြှင်းလိုကရြတယ်။ အဲဒီငါးရကြ အတွင်းမှာလည်း တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကြ ကောင်းကောင်းသိသှားကြတယ်။ ကိုမင်းထိုကကြို မန်တလေးက နမင်ေးပြဲရုံကနေ အဝယတ်ောအြနနေဲ့လှတလြိုကတ်ာ။ ကိုမင်းထိုကကြ ဒီနယတ်ဝိုကကြ ထွကတ်ာတွကေို ဝယပြှီး ပြဲရုံကို ပို့ပေးရမှာ သူ့တို့လငယ်ားကလဲ ထွန်းလှအကြောင်းကို သိကာ သနားပြီး အိမအြောကထြပကြ မီဖိုခန်းဘေးက စတို ခန်းမှာနစသေည်ေ ။
အဲဒီလိုနဲ့ထွန်းလှ ဒီအိမကြိုရောကလြာသည်။ သူကလဲအလိုကတ်သိ မနကဆြို ဒီအိမကြ အလုပတ်ှဘေဲ သိမ်းကြုံလုပပြေးသည်။ ညနပေိုင်းမှ တခွားအိမတ်ှကေို သှားလုပပြေးသည်။ ဒါပမယ်ေ့ ညနညနေေ မမရချိုးတတတ်ဲ့အခွိနမြှာတော့ လုပစြရာရှိတာတွကေို အမှနလြကစြ ဖြတကြာ အိမပြှနလြေ့ရှိတယ်။ မမကရှမ်းတရုတဆြိုတော့ ဒီရှာသူတွလေို ညိုတိုတို မဟုတဘြူး။ သူ့အသားရကေ ဖြူဖြေးနတောဘဲ။
ရချိုးကနကြ အိမဘြေးမှာရှိတော့ ကနွတ်ဲ့သုံးဘကကြို ကာထားပမယ်ေ၊ အိမဘြကကြိုတော့ကာမထားဘူး။ ကာမထားတဲ့ဘကကြလည်း ကြှနတ်ောန်တေဲ့အခန်းနဲ့ကြကတ်ိဘဲ အခန်းနံရံ အပေါကသ်ေးသေးလေးကနေ ကြည့်လို့ရတယ်။ မမရချိုးရငဝြတထြဲထမိနကြ တကယ့်ပါးပါးလေး။ ပြီးတော့ဆပပြှာတိုကရြငလြည်း ထမိနကြ ခါးလောကထြိအထိ ဖြညခြပြှီး သူ ရဲ့နိုးကြီးတွကေို အမှုတထြအောငတ်ိုကလြေ့ရှိတယ်။
မမနို့ ကြီးတွကေ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဆူဆူဖြိုးဖြိုးနဲ့တောတ်ောကြှီတယ်။ ပြီးတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကလေဲ နီရဲနတောဘဲ။ စောကဖြုတ် နရောကိုတော့ထမိနပြေါကြနပြေီး ပြတပြှီး ရလေောင်းနတော နတောတွေ့ရတယ်။ မမရဲ့စောကဖြုတကြှီးကို မှငဘြူးချင်လြိုကတ်ာကြာ။ သူတွေးနတော ဘယလြောကကြှာသှားသညမြသိ၊
“ဟေ ကောငထြှန်းလှရောကန်ပြေီ ဟ”
ဟု အသံကြားတော့မှ ဟာ ဟုတတ်ာ ဘဲကားကြီး ကြင်းထဲတောငရြောကန်ပြေီ။ ကားငှါးကာ တည်းခိုးခန်းကို သှားကြသည်။ နဈရကလြောကြ ဈေးဝယပြှီးတော့ အလူတွကလြိုတာတွကေ စုံနပြေီ။ နောကတ်နေ့ည မှာ ဦလူဝက
“ဟကေောငထြှန်းလှ ငါတို့စောသ်ှားခရွအောငကြှာ”
ကြှနတ်ောလြဲ တဈခါမှမလုပဘြူးတော့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတွေ့ကြုံရအောငလြုပမြယကြှာလို့တွေးမိပြီး
“ဦးလေးသဘောပါဘဲ”
လို့ဘဲ ပြောလိုကတ်ယ်။ ဒီလိုနဲ့ရောကသ်ှားတယ် ဆိုပါတော့ အဲဒီအိမကြ အပြငကြကြည့်တော့ စုတတ်ီးစုတပြဲ့နဲ့ အထဲမှာတော့လနပြှနန်တောဘဲ။ ထိုအခိုကြ လုံးကြီးပေါကအြမွိုးသမီးတဈယောကကြ အနားရောကလြာကာ
“အကိုတို့ကြိုကတ်ာရှေးနောြ”
ဆိုပြီ အခန်း တဈခန်းထဲခေါသ်ှားတော့အထဲမှာ ကောငမြလေးငယင်ယလြေးတွကေ 15 ယောကလြောကရြှိတယ်။ ဦးလူဝက ငှခွပြေေီးတော့ကောငမြလေးတဈယောကကြိုရှေးလိုကတ်ယ်။
“ငါဝငလြိုကြဦးမယ် မင်းအတွကပြါ ငှခွခေေဲ့တယန်ောြ “
ဟု ပြောကာထွကသ်ှားတော့ကြှနတ်ောမြှာ ယောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ဘာလုပရြမှန်းမသိ အတနကြှာတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ကိုခေါလြာတာ အမွိုးသမီးက
“မောငလြေး ရှေးလေ မောငလြေးကို စောင့်နတော ဟင်းနောြ”
“ဟုတ် အမ ကြှနတ်ောကြသူ့တို့ထဲက တဈယောကမြှမကြိုကဘြူး “
ဆိုတော့ကောငမြလေးများထဲမှ ပြစိပြစိ နဲ့အသံ တိုးတိုးထွကလြာသည်။
“အင်း…ဒါဆိုရငတ်ော့မဘဲရှိတော့တယ် မောငလြေးရေ”
ဆိုပြီးစသလိုဘာလိုနဲ့လာပြောတော့
“ကြှနတ်ောလြဲ မနဲ့ဘဲ ဝငခြငွတ်ာ”
ပြောလိုကရြော လူကိုစူးစမ်းသလိုနဲ့ပြနကြှည့်ပြီး မကြခြုံးလေးကိုတွန့်ကာ စဉြးစားနပေါတယ်။ ပြီးတော့ ကောငမြလေးတဈယောကကြို
“စံပယ် နငဒြီနေ့အလုပန်ား ငှသေိမ်းဘဲလုပတ်ော့”
ပြောပြီး ပြီးတော့ကြှနတ်ောလြကကြိုဆှဲကာ အပေါထြပကြ အခန်းတဈခန်းထဲကို ခေါသ်ှားပါတယ်။
“မမနာမညကြ မူယာလို့ခေါတ်ယ်၊ မင်းနာမညကြရော”
” ထွန်းလှပါ အမ ”
“မင်းအဝတတ်ှခွှတေပြှီးတော့ ကုတငပြေါကြို တကလြိုကြ ပြီးရင် ငါ့ကိုကြည့်နေ “
ပြောပြီး မမူယာ ကအဝတတ်ှကေို တလှာချင်ြးခွှတပြဈနတော နောကဆြုံးတော့ ပန်းနုရောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီဘဲ ကနွတ်ော့တယ်။ မမူယာက အသားနည်းနည်းညိုတယ်။ အသကကြ 30စွန်းစွန်းလောကရြှိမယထြငတ်ယ်။ ဖငကြှီးတွကလေဲ မမူယာလှုပလြိုကတ်ိုင်း လှုပလြိုကတ်ိုင်း တအိအိနဲ့ယိမ်းထိုးနတောဘဲ။ နို့ အုံကြီးတွကလေဲ ကြီးမား ထညဝြါလှပသည်။ နို့အုံကြီးတွကေ ဖရဲသီကိုဖြတပြှီး တငထြားတယ် ထငရြလောကအြောငကြှီးမားသည်။
နို့သီးခေါင်းညိုညိုကြီးကလည်း လကတ်ဈဆဈလောကရြှိသည် မမူယာနို့ကြီးတွကေိုမှငရြတော့ ကြှနတ်ောြ လီးကြီးကလဲ ထောငမြတလြာပါသည်။ မမူယာကကြှနတ်ောလြီးကို ကြည့်ကာ
“အားပါးပါး နည်းတာကြီးမှ မဟုတတ်ာ မောငလြေးရယ်၊ ဒါကြီးနဲ့သာဆို ဆှမွေိုးတော့ မေ့သှားတော့မှာပဲ”
ပြီးတော့ကုတငပြေါြ သို့တကလြာကာ သူမရဲ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မကြန်ာနားလာကပတ်ော့ ထွန်းလှက နို့အုံကြီးနဈလုံးကို တဈလုံးကို လကန်ဲ့ပြတခြွပြေီး နောကတ်ဈလုံးကိုတော့ ပါးစပဖြှင့်စို့လိုကပြါတော့သည်။
“ပြှတ်… ပြှတ်…. ပြှတ်……… ရလှတ်… ပြှတ်”
” အ… အမလေး……..ကြှတကြွှတ်….. ရှီးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ် “
ကြှနတ်ောကြနိ့နမ်းရုံနဲ့မကြနပေဘြဲ သူမရဲ့စောကဖြုတကြှီးကိုပါ နမ်းချင်တ်ာကြောင့်နို့စို့တာရပလြိုကပြှီး မမူယာကိုကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြှနခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ ကုတငအြောကခြှရင်ေးမှာနရောယူပြီး မမူယာရဲ့ပေါငန်ဈချောင်းကိုဆှဲယူပြီးတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပန်းရောငလြေးကို ခွှတလြိုကတ်ော့မမူယာရဲ့မို့မို့ဖောင်းဖောင်းနဲ့ စောကဖြုတကြှီးက သူ့မကြန်ာနဲ့ တဈပလေောကတ်ောင် မဝေးတော့ စောကဖြုတကြှီးက အမှေးရိပထြားတော့ရှင်းပြောငပြှီး အကြဲကြောင်း နီညိုညိုကြီးနှစ်ခုမှာလဲ ပြဲအာနသည်ေ ငယင်ယကြ ဖာလုပခြဲ့ရလို့ထငသ်ည်။ စောကစြေ့လေးကတော့ ရဲနပေါသည်။
မမူယာရဲ့စောကဖြုတကြှီးကို နာခေါင်းနဲ့အသာ ပြတဆြှဲလိုကပြှီ့း လွှာအပြားလိုကန်ဲ့အကြဲကြောင်းတဈလွောကြ လကြပြေးလိုကတ်ော့ မမူယာတဈကိုလုံး တွန့်ခနဲ့ဖြစ်သှားသည်။ သူနောကြ့စကေို ဆှဲကာ သူမရဲ့စောကဖြုတကြှီးနားကို အတင်းကပလြိုကတ်ော့ လူကို အသကရြူရပမြတတ် ဖြစ်သှားသည်။ ကြှနတ်ောလြဲ စောကပြတကြှီးကို ယကရြင်းနဲ့ဘဲ မမူယာရဲ့ဖငကြှီးတွကေို နယပြေးနတေော့
“အို…… မင်းက တခါမှမလုပဖြူးဘူးသာ ပြောတယ် ဒါတွလေုပတ်တန်ပေါ့လား”
” အောြ ဒါကတော့အမရယ် အပြာကား နည်းနည်းကြည့်ဖူးတယလြေ အဲဒါစမ်းကြည့်တာ မကို”
“မင်းကိုတလှည့်ပြနလြုပပြေးရမယဆြိုပြီး”
ကြှနတ်ောလြီးကိုပြနစြုပပြေးပါတယ်။ ဒီလိုအရသာမွိုး တဈခါမှမခံစားဖူးဘူး တဈကိုယလြုံးက သှေးတွေ ဆူပြတလြာသလိုဘဲ။ ပြီးတော့ဒူးတွကေ မခိုငခြငွတ်ော့ လူကပစ်လဲတော့မလိုထငရြတယ်။ လီးကြီးကလဲ တဆတဆြတတ်ုနန်ပြေီး
“မောငလြေး လုပတ်ော့မလား”
သူခေါင်းညိမ့်လိုကမြိသည် ထငတ်ယ် မမူယာက သူ့လီးကို ကြနဒြုံးစွပ် လိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မမူယာကိ သူလီးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး သူမစောကဖြုတဝြမှာ တေ့ပေးပြီးလိုကတ်ော့သူလဲ မမူယာခါးကို လကန်ဈဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး လီးကို စောကဖြုတထြဲ တဖြည်းဖြည်းချင်ြးသှင်းလိုကသ်ည်။
“ဖြတ်……ပြှတပြှှတ်…….အင့်အင့်……အ….. အို…….ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ် …. မှနမြှနလြေးလုပစြမ်းပါ….. မမစောကပြတကြ တအားယားနလေို့..”
တအင့်အင့်နဲ့မကြလြုံးလေးမှိတကြာ စောကဖြုတကြို ကော့၍ ကော့၍ မော့တငပြေးနတေော့သညယ် အတနကြှာတော့ စောကဖြုတထြဲမှ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆှဲထုတသ်ည်။ စောကခြေါင်းထဲမှ အသားလေးတွကေ လီးကို အပြငသ်ို့ အထုတမြခံချင်ြ အတင်းဆှဲညှဈထားကြသည်။ ထို့အတူ မမူယာ လကတ်ဈဖကကြလည်း ကြှနတ်ောြ လကမြောင်းတဈဖကကြို လှမ်း၍ ဖမ်းဆုတထြားသည်။ နောကတ်ော့မှ မမူယာကသဘောပေါကသ်ည်။
“ဘာလို့လဲ . . . အပေါကြတကပြေး ရမလား”
“ဟုတတ်ယ် အမ”
လို့ပြောလိုကတ်ော့အပေါတ်ကပြှီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုငကြာ အဆကမြပြတ် ဆောင့်နသည်ေ။ အနည်းငယ် ချောငခြွိနပမေယ်ေ့ ကြာတော့ ကောင်းမှနလြာသည်။ အပေါန်ဲ့အောကြ ဆောင့်ရိုကသ်ံက စည်းခကြမြှနမြှန် ထွကပြေါန်သည်ေ။ မမူယာ စောကဖြုတတ်ှင်းမှ ကြှကသ်ားများကလည်း ကြှနတ်ောြ လီးကြီးအား စတငည်ှဈစပြုနပေါသည်။ အခန်းတွင်းမှ လအေေးပေးစကကြို အဆုံးထိတငထြားသောလြည်း ၂ ဦးစလုံး ခွှေးများစို့စပြုလာပြီဖြစ်ပါသည်။ မိနဈ ၂၀ ခန့်မွှကြာသောအခါ အခကြပြေါင်းမညမြွှ အထုတအြသှင်း လုပပြှီးသညကြို မသိတော့ပါ။
” ဖောကြ . . . ဖောကြ . . . ဖောကြ ”
ဆီးခုံနဈခု ဆောင့်ရိုကသ်ံက တိတဆြိတမြှု့ကို ဖြိုခွင်းသှားသည်။ ထိုအသံကပဲ သူတို့အားပါစသည်ေ။ ဆောင့်ရိုကန်တေဲ့ အရှိနကြို ပိုပြီးပြင်းထနစြသသေည်။ ကြှနတ်ောလြဲ ကောင်းနပြေီ။ အဲဒါကြောင့်အောကကြနေ ဆောင့်နရတော အားမရတော့။ မမူယာကို လေးဘကထြောကခြိုင်းလိုကတ်ော့။ ဖငကြှီး ၂ လုံးကြားမှ စောကဖြုတတ်ခုလုံးသည်။ နောကပျိုင်းသို့ လှပစွာ ထွကလြာပါသည်။ စောကဖြုတကြှီးမှာ အရညတ်ှေ စိုရှဲ းပြီး အိပယ်ာခင်းပေါကြိုတောင် တစကတ်စကြ ကနွပေါတယ်။ လီးကြီးကို မမူယာ၏ စောကဖြုတတ်ှင်းသို့ ဆောင့်သှင်းလိုကပြါသည်။
“အား ကောင်းလိုကတ်ာမောငလြေးရယ် … ကောင်းလိုကတ်ာ … မှနမြှနလြေး လုပပြေးပါတော့ … မမပြီးတော့မယ်၊ ဒီလောကကြောင်းတာမွိုး မမတခါမှ မရဖူးဘူး မောငလြေးရယ် မှနမြှနလြုပပြေးပါတော့..”
တောင်းလည်းတောင်းဆို၊ စောကဖြုတတ်ှင်းမှ ကြှကသ်ားများလည်း ညှဈနရော ထွန်းလှတဈယောကြ မမူယာ ပြီးအောင် ခပကြှမ်းကြမ်း စတငဆြောင့်ပါတော့သည်။ ခုနလို ဖြည်းဖြည်းမလိုးတော့ဘဲ မမူယာရဲ့ ဆန်ဒများပြည့်စရေေးအတွကြ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနပေါတော့သည်။
” အား ….. ပြီးပြီမောငလြေးရယ် …. ပြီးပြီ……. အား …… ကောင်းလိုကတ်ာ ……. အား ….. အိုး ”
မမူယာ ကတော့ အိပယ်ာခင်းများကို လကဖြှင့် တင်းကြပစြှာ ဆုပကြိုငရြင်းပြီးသှားပါတော့သည်။ သို့သောြ စောကဖြုတတ်ှင်းကကြှကသ်ားများကတော့ သူ၏လီးကြီးအား ညှဈနပေါသေးသည်။ ထွနလြှသညလြည်း မမူယာပြီးသှားပြီဆိုတော့စိတကြို လှတလြိုကသ်ည်။
” မမ ကြှနတ်ောပြှီးတော့မယ်….ပြီးတော့မယ် …. အား …… ရှီး ………..အိုး ……..”
မန်တလေးကနေ ရှာပြနရြောကပြှီးနောကန်ေ့မှာဘဲ ဦးလူ၀ အလူပြဲက စသည်။ သူကိုတော့ဦးလူဝက အလုပတ်ှဘောတွေ အကူမခိုင်း နားနားနနေေ နခေိုင်းသည်။ မန်တလေးကအကြောင်းတွဖြမှောစိုးလို့ထင်၊ အလူအကြိုနေ ညအလူမှာကလဲ ပြဲထည့်ထားတော့လူက စညစြညကြားကား ရှိလှသည်။ သူလဲ အလူပြဲမှာ ခငမြာလာကို တွေ့လို တွေ့ငှား လိုကရြှာကြည့်တော့ ခငမြာလာ တို့ဒီနေ မလာဟုသိရတော့စိတည်ဈသှားသည်။
အဲဒါနဲ့အိမကြိုဘဲပြနလြာလိုကသ်ည်။ အိမထြဲဝငလြိုကတ်ော့ အပေါထြပမြှာတော့မီးလင်းနသေေးသည်။ မမတို့မအိပကြသွေးဘူးလား မသိဘူးလို့တွေးရင်း ရသေောကမြလို့ရခွကေရြှာတော့ ရအေိုးစငပြေါမြှာမတွေ့ အောြ ထမင်းစားပြဲပေါြ ရောကန်တောဘဲ ရခွပေထြဲမှာလဲ ရတွနေေဲ့ပငွြးတာနဲ့အသဈမခပတ်ော့ဘဲ တရှိနထြိုးမော့လိုကတ်ော့ အား လားလား ရငထြဲကို ပူဆငသ်ှားတာဘဲ။ အောြ ဒါအရကတ်ှကေို လူက တခါတလေ ထန်းရလေောကသ်ာ သောကဖြူးတာ။
“ဟေ ထွန်းလှပြနရြောကန်ပြေီလား “
လူသံကြားလို့ထငတ်ယ် မမကလှမ်းမေးတယ်။ တကယတ်ော့ ကိုမင်းထိုကကြ အရကထြဲမှာ ကာမအားတိုးဆေးထည့်ပြီး မလိုးတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ မမကို ဒီနေ့အပြတလြိုးမယဆြိုပြီး အားခဲထားတာ၊ ဒီဆေးကလဲ သူငယခြငွြးတဈယောကကြ ပေးထားတာ တိုင်းရင်းဆေးစဈစဈတဲ့။ သောကမြလို့လုပန်တေုန်း ဟိုဘကရြှာက ပြဲစားတွေ ရောကလြာတော့အလှူက လောကကြစားဝိုင်း တွဘကြေ လိုကပျို့ပေးရတယ်။ သူကိုတိုငကြလဲ လောင်းကစားဝါသနာပါတယလြေ။
မမ အိပမြပြောြ ကိုမင်းထိုကကြိုသာ ဒေါသထွကမြိသည်။ ခုနက ပြတသ်ီးပြတသ်တ် လုပထြားပြီးတော့ သူကအပြငထြှကသ်ှားသည်။ စောကဖြုတကြှီးကခံချင်လြှန်းလို့နဲ့တူတယ်၊ စောကရြညတ်ှကရှေဲနပြေီ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကလေဲ စူနပြေီ။ ဒီအခွိနမြှာ သူစောကပြတထြဲကို ပူနှေးနှေး လီးကြီးဝငလြာရင် ဘယလြောကတ်ောင် အရသာရှိလိုကမြလဲ ဟုတွေးနစဉြေ ရုတတ်ရကြ ဗိုကကြအောင့်လာသည်။ ဆေးဘူး ဆေးဘူး ဘယန်ားထားမိပါလိမ့်၊ နေ့လညကြ ထမင်းစားပြီး ဆေးသောကတ်တတ်ော့ အောကထြပမြှာ မေ့ကနွခြဲ့တာဘဲ ထမယူနိုငတ်ော့ဗိုကကြ တအားအောင့်နပြေီ။
“ဟေ ထွန်းလှရေ ခဏလာပါဦး”
အပေါထြပကြ မမ ခေါသ်ံကြားရတယ်။ တဈခုခုဖြစ်နလေားမသိ သူပြေးတကသ်ှားသည်။ မမတို့အခန်းထဲရောကတ်ော့
“ငါ သောကန်ကဆွေေးပုလင်းလေး အောကထြပမြှာ ကနွခြဲ့တယ် အဲဒါလေးရှာပြီး ယူလာခဲ့ပေးပါဦး ငါ ခုဗိုကမြတရာအောင့်နလေို့”
ဆေးပုလင်းကို တွတေော့မမအခန်းကို နောကတ်ဈခေါကရြောကသ်ှားပြနတ်ယ်။ အဲဒီတော့မှသတိထားမိသည်။ အကို ကိုမတွေ့ပါလား
ဆေးသောကသ်ောလြည်း မသကသ်ာသေး။
“အင်း…ကြှတ်…ကြှတ်…ဗိုကကြလဲ အောင့်လိုကတ်ာနောြ”
“”ဟာ…မမ…မမ….ဒုကျခပါဘဲ ကြှနတ်ောြ ဘာလုပပြေးရမလဲ”
ဟု ပြာပြာသလဲမေးနသေော ထွန်းလှကို သူ့ကိုတော့ ဂရုစိုကသ်ားဆိုပြီး မမကကြနပေန်သည်ေ။
“အမ ဗိုကကြိုဆေးလူးပေးပါလား မောငလြေးနောြ ဆေးဘူးက ကုတငဘြေးက ခွင်းလေးထဲမှာ “
တကယတ်ော့ဆေးလူးပေးရတဲ့နရောက ဗိုကဆြိုပမယ်ေ့ ဆီးခုံနားလေးမှာ စောကမြှေးလေး တွကေိုတောင် တစွန်းတစမှငန်ရတေော့ ထွန်းလှရငထြဲမှာ ဘလောငဆြူနပြေီ။ ထွန်းလှ လကကြှမ်းကြီးက သူမဗိုကပြေါမြှာတရှရှ ဆေးလိမပြေးနတေော့မမအတွေ့ထူးမှာ မူးမူးမေ့မေ့ ဖြစ်နသည်ေ။ မမ မရတော့ဒီနေ့ည အလိုးမခံရရငတ်ော့ အသကထြှကဖြို့သာရှိတော့တယ်။ အဲဒါကြောင့်မိန်းမသဘာဝ ကိုယကြစ၍ မသင့်သောလြည်း သူမစဖို့ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ဆုံးဖြတခြကြကြိုလည်း ခကြခြှင်း အကောငထြညဖြောလြိုကသ်ည်။
“….ဒီနား…ဒီနား…နှိပ်…နှိပပြေးစမ်းပါ….”
ဆိုပြီ မမကသူ့ထမိနကြိုခွထေောကန်ဲ့ဆှဲခပြှီး ထွန်းလှလကကြို ဆှဲကာစောကဖြုတကြှီးပေါြ တငလြိုကသ်ည်။ သူအရမ်းမှငခြငွခြဲ့သော မမစောကဖြုတကြှီး စောကမြှေးမပေါကတ်ာလား ရိတထြားတာလားမသိဘူး။ ဖောင်းတင်း ပြူးပြောင် ရှင်းသန့်နသေော စောကဖြုတကြှီးက အထင်းသား ပေါလြှငန်သည်ေ။ အဆီတွေ စုဝေးနသေော ဆီးခုံမို့မို့ က ဝင်းဝါသော အရပြေားကြောင့် တင်းပြောင် ချောမှတန်သည်ေ။ ပေါငရြင်းစပဆြီမှ အလညသ်ို့ စုခုံးလာပြီး စောကဖြုတ် အကကြှဲဆီသို့ ဝိုကဆြင်းသှားသည်။ ထိုအကကြှဲကြားမှ နီညိုရောင် သန်းနသေော အပြငန်ှုတခြမ်းသား ထူထူကြီးက ပြူးထွကန်သည်ေ။
ထွန်းလှ လီးကြီးမှာ မာကြောတောင့်တင်းလာသည်။ အရိပပြှမှတော့ထွန်းလှအကောငမြှငပြှီးပေါ့။ မမဘာလိုချင်လြဲ ဆိုတာသိလိုကတ်ော့မမ၏ ကိုယလြုံးအား အတင်းဖကလြိုကပြှီး သူမ၏ နှုတခြမ်းများကို နမ်းစုပလြိုကသ်ည်။ မမကလည်း အားကမွခံပင် ထွန်းလှ၏ အနမ်းများကို တုံ့ပြနရြင်း ထွန်းလှရဲ့လီးကြီးကို ပုဆိုးအောကမြှ လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။
ခုနသောကထြားတဲ့ဆေးအရှိနန်ဲ့သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့မာနသေော ထွန်းလှ လီးကြီးကို ဂွင်းလာတိုကန်တေော့ ထွန်းလှလဲ ပုဆိုးနဲ့ဆှဲပြီးလှင့်ပစ်လိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး အငမ်းမရ စုပရြင်း ထွန်းလှလကသ်ည် မမ ရငဘြတပြေါြ ရောကသ်ည်..။ အင်ျကြီပေါမြှ အုပကြာ နို့အုံအိအိကြီးများကို ဆုတခြွပေေးနလသေည်ေ။ ပါးစပမြှ တဟင်းဟင်းနှင့် ပြင်းပြလာသော အသကရြှူသံများက တခန်းလုံးဆူညံနသည်ေ။
မမဝတထြားသော ရငစြေ့ဘလောကဈြ အင်ျကြီလေးကို ဗှန်းခနဲ ဆှဲကာ ရငဘြတန်ှိပစြေ့တွကေို တဈခကြတ်ည်းနှင့် ဆှဲဖြုတပြဈလိုကသ်ည်။ ပေါကစြီကြီးတွအလေား ဖြေးဖြူသော နို့နှစ်လုံး လှဈခနဲ ထွကလြာတော့ ငုံ့၍ စို့သည်။ စို့တာမှ အငမ်းမရ၊ အတင်းစို့ ပြီး လကတ်ဖကကြ မမစောကဖြုတကြှီးကို ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကတ်ော့ မမမှာ ရငဘြတကြလေး ကော့တကလြာလိုကြ ဖငကြှီးမှောကတ်ကလြာလိုကန်ဲ့ခဏကြာတော့
“လိုးပါတော့ မောငလြေးရယ် မမကိုလိုးပါတော့”
ဆို တဲ့ မမ အသံနင့်အတူ ကြှနတ်ောလြည်း မမကို အရမ်းလိုးချင်န်ပြေီလေ။ အဲဒါကြောင့်ကြှနတ်ောကြ မတတ်တထြရပလြိုကကြာ မမ၏ ပေါငခြှကြားထဲမှာ နရောယူပြီးပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲကာ ရငဘြတဆြီ တွန်းဖိလိုကတ်ော့ မစောကဖြုတကြှီးက မို့ဖောင်းပြီး တကလြာသည်။ ထို့နောကြ လီးတနထြိပဖြူးကြီးဖြင့် စောကပြတန်ဈခမ်းသားကို သုံးလေးခါလောကြ ပြတဆြှဲလိုကတ်ော့ စောကရြညတ်ှေ တဖြည်းဖြည်းကလွာသည်။ ပြီးတော့လီးတနကြှီးကို လကန်ှင့် အသအချောကိုင်၍ စောကစြိကြီးကို ဖိထိုးလိုကပြှီး လီးတနကြှီးကို အောကသ်ို့ ဖိနှိပခြလွိုကသ်ည်။
“ ဖြတ်….ဖြတ်..ပလှတ်…..ပလှတ်……”
လီးတနကြှီးက အရှိနအြဟုနဖြှင့် စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲ နဈဝငသ်ှားတော့သည်။ အအိုဆိုပမယ်ေ့ စောကဖြုတကြ တောတ်ောကြှပန်သေေးသည်။
“အင်. ရှီး…အား…..”
မမထံမှ အသံတိုးတိုးလေးကိုကြားရသည်။
“နာလို.လား….ဟင်……မမ”
“အင်း…နဲနဲတော.နာတယ်…ရပါတယ်… မောငလြေးလုပပြါ…မ အောင်.ခံပါ.မယ်”
” ပြှတ်.. ဖြတ်.. ပလှတ်.. ပြှတ်.. “
” အင်း.. ဟင်း.. ဟင်း.. ဟင်း.. ရှီး.. အ.. အား.. “
” စောကပြတထြဲလီးအဆုံးဝငလြားဟင် မမ “
” အင်း.. အ.. ဝငတ်ယ်.. ဝငတ်ယ်.. မမ သားအိမတ်ောင် ထောကသ်ှားတယ်.. အား.. အား.. “
ကြှနတ်ောြ မမ ရဲ့နဖူးပြပြလေေေးကို ညငည်ငသ်ာသာလေး နမ်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကြှနတ်ောြ့လီးကို မမ၏ စောကပြတန်ုနုလေးထဲတွင် ဖြေးဖြေးချင်ြးအသှင်းအထုတလြုပပြေးလိုကြ၏။ လေးငါးချောကခြကြခြန့်အပြီးတွင် မမ၏ စောကပြတအြတွင်းမှ ကာမ၏ရှေ့ပြေး အရညကြှညလြေးများထွကလြာ၏။ ထိုအရညလြေးများကြောင့် လုပရြသညမြှာ အရငကြလိုမ ကြပတ်ော့ပဲ လွောကနဲ လွောကနဲ ဖြစ်လာ၏။ ဖြေးအုနုရှနသေောမမရဲ့နိ့ကြီးနှစ်လုံးမှာလည်း ကြှနတ်ောဆြောင့်လိုကတ်ိုင်း လှုပခြါရမ်းနသည်ေ။ အခကြြ၂၀ခန့်အရောကတ်ှင်…
“မောငလြေး…အား…မောငလြေး…မောငလြေး.. ကို အရမ်းခစွတ်ယကြှာ… မမကို ဒီထကြ နဲနဲမှနမြှနလြေး လုပပြေးစမ်းပါကြာ… မမကောင်းလှန်းလို့ပါ… အား….. အား…. ကလေးရယ်……. မမ ဘယလြိုနရမေလဲ မသိတော့ဖူးကြာ”
မမ၏ နှုတမြှ ရုတတ်ရကထြှကပြေါလြာသော အသံများက ကြှနတ်ော့စိတမြွားကို ပိုမိုတကကြှှစေ၏။ ကြှနတ်ောြ ခါးကိုပြနဆြန့်လိုကပြှီး မမ ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆှဲမလိုကကြာ အနအထေားကို ပြငလြိုကြ၏။ ထိုအခါ မမ၏ စောကပြတလြေးက ပြုးထွကလြာကာ ဖငလြေးကလည်း အောကမြှအိပယ်ာအထကသ်ို့ တတောငခြန့်မှောကတ်ကလြာ၏။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ောြ အားရှိပါးရှိဆောင့်တော့သည်။ မမ၏ှ ဖူဝင်းသော မကြန်ှာလေးသည် ရမကစြိတကြှောင့် ရဲရဲနီလွှကြ။ နီတွာတွာ နှုတခြမ်းလေးတဈစုံက တဆတဆြတတ်ုနန်သည်ေ။ အခကြြ ၅၀ခန်. အရောကတ်ှငမြတော့…
“ အား….မောငလြေး… မမ ကိုမညှာနဲ. ခပန်ာနာလေးဆောင်.ပေးစမ်းပါ… အွးဟုတပြှီ… အဲလိုလေး…အား….ရှီး…ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်.. ကောင်းလိုကတ်ာ..”
ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့် မမ က သူ့ခါးလေးကို ကြှနတ်ောြ့ဆောင့်ခကြန်ှင့်အညီ ကော့ပေးနရောမှ ကြှနတ်ောြ့ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် စုံဖကကြာ ဇတကြနဲကော့ပေးရင်းဖြင့်
“အား….မောငလြေးရယ်…မမ ပြီးပြီ…အား… ကောင်းလိုကတ်ာ”
ဟုပြောရင်းခုတငပြေါသ်ို့ ဝုန်းကနဲပြနကြသွှား၏။ ကြှနတ်ောြ့မှာသာ ဆန့်တငံ့ငံ့နှဲ့ မပြီးသေး မမကတော့ပြီးသှားပြီ။ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ခပဖြှဖြလေး ဖကထြားပြီး ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြှနကြာ အမောဖြနသေည်ေ။ ကြှနတ်ောမြှာသာ မပြီးသေးတော့စိတည်ဈနရသေည်။ လီးကြီးကလည်း တင်းမာပြီး တောငန်တေော့မမကိုယလြုံးကို သှားသှားထောကန်သည်ေ။
“ဟေး ထွန်းလှ နငမြပြီးသေးဘူးမဟုတလြား ခဏလေးပါဟယ် ငါမောလို့ပါ “
“ဟုတ် အမ ကြှနတ်ောမြပြီးသေးဘူး မမကို ထပလြိုးချင်သ်ေးတယ် ရတယမြဟုတလြား မမ ဟင်”
“ဟဟဟဟ… ရပါ့ရပါ့ရှင် နငကြတော့တော့စံပါဘဲ ငါယောကကြွားနဲ့များ ကြာပါ့ ဟိုက ငါးခါလောကဆြောင့်ပြီးတန်းထွကတ်ာ ခဏလေးဘဲ “
ဟုပြောပြီး မမက သူထမိနကြိုယူကာ ခုနပြီးထားတဲ့စောကရြညတ်ှကေို သုတလြိုကတ်ယ်။
“‘ဒီတဈခါ မမကိုဘယလြို လိုးရမလဲ ဆိုတော့”
“ဟဲ့…. နငကြဘာတွေ အတတဆြန်းခွငလြို့တုန်း နင့်လီးကြီး ငါ့စောကခြေါင်းထဲဝငလြာရင် လိုးတာမဟုတဘြူးလား “
“အောြ……ဒါတော့ဒါပေါ့အမရယ် ကြှနတ်ောကြ မမကိုကောင်းစချင်ေတ်ဲ့စတနောနဲ့နောြ ထိထိမိမိလေး လုပပြေးမလို့”
အဲဒီပြောလိုကတ်ော့ မမကစိတဝြငတ်စားနဲ့
“အေး ဒါဆို ငါကဘယလြိုနပေေးရမလည်း”
“ဒီတဈခါ ကြှနတ်ောြ ကအောကကြနမယ်ေ မမက အပေါကြနေ တကဆြောင့်မှင်းစီးသလို့ပေါ့”
ဟုပြောပြီး ထွန်းလှက ပကလြကလြှနလြိုကတ်ော့ငေါကတ်ောကကြှီး မတတ်ောငန်သေော လီးကြီးကိုကြည့်၍ မမ ရဲ့စောကခြေါင်းထဲ လှိုကလြှိုကကြှီး ယားကြှလာသည်။ စောကဖြုတကြှီးကလည်း စောကရြတွနေေဲ့စိုရှဲလာတယ်။ မို့မောကခြွှနကြော့နသေော နို့အုံကြီးက ဖြေးဥပြီး ဝင်းအိတင်းပြောငန်သည်ေ။ အဖုတကြှီးက သိသိသာသာပြဲ အာလာသည်။
အကြောအပျိုင်းပျိုင်း ထကာ သှေးကြောကြီးတွေ တင်းဖောင်းလကြြ လီးမဲကြီးကို လာပါလာပါ ဖိတခြေါန်သလေို မမ က ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ထွန်းလှကိုယပြေါြ ကားယားခွကာ သူမစောကဖြုတကြှီးကို လကန်ှင့်ဖြဲ၍ ဒဈဆံကြီးထိပ်၌ တေ့ကာထားလိုကပြှီး တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိသှင်းယူသည်။ လီးတနကြှီးက တင်းတင်းကြပကြှပ် အနအထေားဖြင့် တိုးဝငလြာသည်။
“ ဗှဈ…….ဗှိ….ဖြတ်….ပလှတ်…..ပြှတ်……. ဖြတ်….ဗှဈ…..”
ခုနက တခါလိုးထားသောလြည်း မမစောကဖြုတကြှီးမှာ လီကိုတင်းတင်းကြပကြှပ် ကြီးရဈပတထြားဆဲပါ။ လေးငါးခါလောကြ ဆောင့်လိုကသ်ောအခါ လီးနှင့် စောကဖြုတမြှာ မဟာမိတဖြစ်လာပြီး အဝငအြထွကြ ချောမှတလြာသည်။ မမက ဘယလြောကမြွား လီးငတန်တယေမြသိဘူး ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အားမရတော့သည့်အတွကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့်တော့သည်။
“ ဖြတ်…ပလှတ်…….ပြှတ်…..ဘှတ်…..ဗှဈ….. ပလှတ်……ဖြတ်…..”
“အင့်….အင့်…..အ……..အီး….အ.အား…….”
ကြှနတ်ောြ လဲမမရဲ့ဆောင့်ခကြအြတိုင်း အောကကြနေ ပြနပြှနကြော့ပေးနမေိတယ်။ အထကအြောကြ တုနခြါနသေော မမရဲ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း အလှတမြပေးဘဲ မမှီတမှီနဲ့ခါးလေးကနေ သိမ်းဖကလြို့ နို့အုံကြီးတွကေို ခပကြှမ်းကြမ်း စို့ပေးးလိုကတ်ော့ မမမကြန်ာ က ဒီကောငကြလေး လုပတ်တလြိုကတ်ာဆိုတဲ့မကြန်ာ ပေးလေးနဲ့ကြှနတ်ောန်ူတခြမ်းကို တခကြလြာနမ်းတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ကြောကခြမန်းလိလိ ပြင်းထနလြာပြီး စောကရြတွေေ ဒလဟော ထွကကြလွာသညမြို့ ဖိထိုငခြလွိုကသ်ည်။
“ ဗှဈ…….ဗှဈ………ဖောကြ….ဒုတ်……..”
ဤမွှ ဆူဖြိုးထွားကြိုင်းသော ခန်ဓာကိုယကြှီးဖြင့် အားရပါးရ ဖိခလွိုကရြာ အရှိနပြှင်းလှန်းသဖြင့် ထွနလြှတဈယောကြ လီးတနကြှီး တဈချောင်းလုံး ပူ၍ ကငွတ်ကလြာပြီး အားမလို အားမရ ဖြစ်လာသောကြောင့်မမခါးကိုကိုငပြှီး တဈကိုယလြုံးရှိ အားအငမြွားကို ညှဈထုတကြာ အံကြိတ်၍ ၁၅ ခကြခြန့် ဆောင့်၍ လိုးအပြီးတွငတ်ော့….
“ အ…မလေး….မောင်…..မောင်…….လေး…… ကောင်း… ကောင်း…တယ်….အိုး……အိုး…. မမပြီ… ပြီးတော့မယ် အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”
“ကြှနတ်ောလြဲ ပြီးတော့မယ် မမစောကဖြုတကြှီးက လိုးလို့ကောင်းလှန်းလို့ ပြီးတော့မယ် အားးးးးးးးး “
မမပြီးပြီးခွင်းဘဲ ထွန်းလှ လီးတနကြှီးမှ သုတရြမွေား ပန်းထုတခြှင်း ခံလိုကရြသဖြင့် စောကပြတထြဲတွင် နှေးခနဲ နှေးခနဲ ဖြစ်သှားကာ ဖောမြပြတတအြောငပြင် အရသာ တွေ့သှားရတော့သည်။ နှစ်ခွီတောင် အလိုးခံကတော့မမပငပြနသ်ှားပြီထငပြမယ်ေ့ ကြှနတ်ောြ့နုတခြမ်းကိုလာစုတတ်ော့ မမကို အလိုကသ်င့်လေး ပြနန်ပေေးပြီး ကြှနတ်ောလြကကြတော့ မမစောကဖြုတကြှီးနဲ့နို့ကြီးနဈလုံးကို တလှည့်စီမထိတထိလေး ပြတသ်တပြေးနမေိပါသည်။
“မမ ကြှနတ်ောြ လိုးပေးတာကောင်းရဲ့လားဟင်”
“ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ် မောငလြေးရယ် ဒါပမယ်ေ့ မမကအိမထြောငသ်ညလြေ “
“တောပြါတော့မမရယ် စိတမြကောင်းစရာတွေ ပြောမနပေါနဲ့ ဒီညတော့အမကို တညလုံး လိုးမယန်ောြ အကိုကလဲ မနကလြောကမြှ ပြနလြာမှာဆိုတော့”
“အင်းပါ မောငလြေးရယ် မမလဲမောငလြေးရဲ့လီးကြီးကို စွဲနပေါပြီ”
“ကြှနတ်ောကြလဲ အတူတူပါဘဲ မမစောကဖြုတ် စီးစီးလေးကိုလိုးပြီး မမရဲ့နို့ထွားထွာ နဲ့ဖငအြိအိ တွကေို ကိုငရြတာကို အရသာတွေ့နပေါပြီ”
ဒီလိုနဲ့မနကြ၅နာရီလောကထြိ မမနဲ့ကြှနတ်ောြ အကြိမရြတေောတ်ောြ များများလိုးဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ နောကတ်နေ့မိုးလင်းတော့မှ ကိုမင်းထိုကန်ဲ့သူ့သူငယခြငွြးတွေ ပြနရြောကလြာတယ်။
“ဟကေောင် ထွန်းလှ မင်းညက ဒီပေါမြှာ တငထြားတဲ့အရကခြှကသ်ောကလြိုကသ်ေးလား”
“မသောကပြါဘူး အကို သှနပြဈလိုကတ်ယလြေ”
“အာ နှမှောစရာကြီးကြာ “
“ဘာလို့လဲ အကို”
“ထားလိုကတ်ော့…. ဒီမှာတခွားရှာက ငါ့သူငယခြငွြးတွေ ပါလာတယ် ရှာထဲမှာ ကြကန်ှဈကောငလြောကြ သှားဝယလြာခဲ့ ပြီးရင် ခကြအြရကတ်ဂါလံလောကလြဲ ဝယထြားဦး ပိုကဆြံကိုတော့ မင်းမမဆိက ယူသှား”
မမက မီဖိုထဲမှာထမင်းကြောန်သည်ေ။
“မမ အကိုက ပိုကဆြံပေးလိုကပြါတဲ့ ကြကန်ှဈကောငန်ဲ့အရကဖြိုး”
“အောြ………ထွန်းလှ အေးးးး ရော့ပိုတာ ပြနမြပေးနဲ့နငလြိုတာသုံး”
ဆိုပြီး တဈထောငတ်န် တထပပြေးလိုကတ်ယ်။ မမက ကတညလုံးအလိုးခံထာတာတောင် ဒီနေ့မနကကြှ လန်းလနဆြန်းဆန်းပါလား သနပခြါးလေးကို ဖုံနအေောငလြိမ်းထားတယ်။
“ဟဲ ဘာကြည့်နတောလည်း နင့်အကိုမှငသ်ှားလို့ငါတို့ကို သတန်ေဦးမယ် ငါတို့သူရှေ့မှာ အနထေိုငဆြငခြှငရြမယလြေ”
“လှလှန်းလို့ပါမမရယ် သှားလိုကြဦးမယ် အမ အခွနပေေေးရငတ်ော့ တွေ့ကြဦးမယန်ောြ မမ “
“အေးပါဟယ်…. ငါလဲတွေ့ခွငပြါတယ်”
အရကန်ဲ့ကြကတ်ော့ရပြီ။ အိမပြှနလြာတော့လမမြှာ ခငမြာလာတို့တို့အိမမြှာ လကတ်ိုလကတ်ောင် ခိုင်းတဲ့ကောငမြလေးက သူတို့စာတဈဆောငလြာပေးတယ်။
“ဘာစာလဲဟ”
“မသိဘူး မမကပေးခိုင်းလိုကတ်ာ “
အိမရြောကတ်ော့မှဘဲဖတတ်ော့မယဆြိုပြီး ပုဆိုးလိပထြဲ ညှပလြိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ဟငခြကြတ်ာ ဝိုင်းကူလုပရြင်း တောတ်ောမြှောင် သှားတယ်။ ရမေိုးခွိုးပြီးနားတဲ့အခွိနမြှ စာကို သတိရတယ်။ ဖောကဖြကလြိုကတ်ော့
[ မောင်
ဒီည ခငတ်ို့ခွံထဲကိုလာခဲ့ မောငန်ဲ့တိုငပြငစြရာရှိတယ်
ည 12 နာရီလောကန်ောြ ]
စာကဒါဘဲပါသည်။ဘာတိုငပြငမြလို့ပါလိမ့် သူနဲ့ခငကြ မထငမြှတဘြဲ မှနမြှနဆြနဆြန် ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ခစွသ်ူဖြစ်ပြီး နောကန်ေ့မှာဘဲ ဦးလူဝနဲ့မန်းကိုလိုကသ်ှားခဲ့ရသည်။ ပြနလြာတော့လဲ အလူရကန်ဲ့ဆိုတော့လူက ခပရြူတရြူတဆြိုတော့ကာ ခငမြာလာဆီကို မသှားဖြစ်ခဲ့။ ခုတော့လာခဲ့ပါတဲ့ ရငတ်ှကတေော့တအားခုနန်ပြေီ။ မထမဆုံးရီးစားနဲ့နှစ်ယောကထြည်းတွေ့ရမှာပါလား။
ညမှနမြှနရြောကပြါတော့ညစာစားတော့လည်း သိပစြားမဝငဘြူး ခပမြှနမြှနလြပစြသပလြိုကတ်ယ်။ ခဏနရငေသ်ောကကြှစားကြနဲ့ဆူဆူညံညံ မကြားချင်တ်ာနဲ့အိမကြနပြေီး စောထွကလြာလိုကတ်ယ်။ ခုမှ ဂ နာရီလောကပြဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒါနဲ့ရှာကမီးကင်းတဲမှာ ကာလသား တသိုကရြဲ့ တဈတဈခွခွ အတွေ့ကြုံလေး တွကေို နားထောငပြှီး အခွိနဖြှုန်းလိုကတ်ာ ၁၁နာရီကြောသ်ှားတယ်။ အဲဒါနဲ စကားဝိုင်းမှ စကားဖြတကြာ ခငမြာလာတို့ခွံသို့ခွထေောကကြို ဦးတညခြှံနောကြ ခွေးတိုးပေါကကြနေ တိုးဝငလြိုကတ်ော့မှ ခငမြာလာက ရောကမြှလာပါ့မလားဆိုပြီး စိတပြူမှီသေးတယ်။ ဒါပမယ်ေ့
“ထွန်းလှ…. ထွန်းလှ ငါဒီမှာ”
ဆိုတဲ့ခငမြာလာ ရဲ့အသံအုပအြုပကြို ကြားလိုကရြတယ်။
“တောပြါသေးတယဟြာ နငရြောကမြှလာပါ့မလားလို့ စိတပြူလိုကရြတာ”
စကားလည်းပြောရင်းမှာတဆကတ်ည်း ခငမြာလာရဲ့ခါးလေးကို ဖကကြာပါးလေးကို ခပဖြှဖြလေး နမ်းလိုကတ်ော့အပျိုစငန်ံလေးက သင်းသင်းလေးမှေးနသည်ေ။
“ဘာဖြစ်လို့ အရေးတကြီးခေါရြတာလည်းခငရြယ်”
“အမတေို့က ခငကြိုအိမထြောငခြပြေးတော့မယ် ဟိုဘကရြှာက လယပျိုငရြှငကြှီးသားနဲ့တဲ့ ခငကြ မောငန်ဲ့ဘဲ လကထြပခြငွတ်ာလေ”
“ဒါဆိုလည်း ခငကြိုမောငခြိုးပြေးရမှာပေါ့ ခငအြမတေို့က မောငန်ဲ့တော့သဘောတူကြမှာ မဟုတဘြူး”
“ဒါဆိုလည်း ကြာတယ် နကဖြှနည် ၁ နာရီလောကြ ခငကြို လာခိုးတော့ ခငဒြီသဈပငန်ားကဘဲ စောင့်နမယ်ေ”
ထိုအခိုကမြှာဘဲ ချောင်းဆိုးသံကြားတော့ခငမြာလာက နကဖြှနန်ောကမြကစွနေဲ့ပြောပြီး အမှောငထြုထဲသို့ တိုးဝငပြွောကကြှယသ်ှားပါတော့တယ်။ အိမကြို ပြနရြောကတ်ော့ အပေါထြပကြ
“ဖေါကြ…ဖေါကြ…ဖေါကြ… ”
“အား..ရှီး…ဟင်း…..”
ဆိုတဲ့အသံတွကြေားရတယ်။ မမ နဲ့ကိုမင်းထိုကြ တို့လိုးနကြပြေီ ထငတ်ယ်။ အရငကြသူစောစော အိပလြို့အသံတွကေို မကြားးမှီ၊ အသံတွကြေားလို့ခေါင်းထောငလြာသော ညီလေးကို နကဖြှနည်ဆိုရင် မင်းစိတကြှိုကပြါကြာလို့စိတထြဲကပြောပြီ။ မကြလြုံးအတင်းမှိတကြာ အိပလြိုကသ်ည်။
လရောငလြည်းမရှိ ပိန်းပိန်းမှောငန်သေော ညမှာ ထွန်းလှအောငမြှငစြှာ မိနမြခိုးလာနိုငခြဲ့သည်။ သူမှာ အသိမိတဆြှလည်ေး များများစားစားမရှိတော့ မမတို့အိမကြိုဘဲ ခိုးလာလိုကတ်ယ်။ အင်း ခငမြာလာကတော့သူအိပခြန်းထဲရောကလြာပြီ။ မနကမြှဘဲ မမနဲ့ကိုမင်းထိုကကြို အသိပေးတော့မယဟြု ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ခငမြာလာကတော့ရှကလြို့ထငပြါ့ ခေါင်းကိုသာတွငတ်ှငင်ုံ့ထားသည်။ ဒါနဲ့သူကဘဲ စကားစလိုကသ်ည်။
“ခင် .. အိပတ်ော့ရအောငန်ောြ ”
ခငမြာလာ ထံမှ
“အင်း ”
ဆိုတဲ့စကားတဈလုံးသာထွကလြာသည်။ ခွင့်ပြုခကြရြပြီဖြစ်သဖြင့် အခွိနမြဆိုင်းတော့ပဲ ခငမြာလာ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကလြကြြ နှုတခြမ်းများကို နမ်းစုတလြိုကရြင်း ကုတငပြေါသ်ို့ ဆှဲလှဲခလွိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား ကုတငပြေါြ ကန့်လန့်ဖြတ် လဲကသွှားသည်။ ပြီးမှ ဘေးစောင်း ယှဉအြိပလြကြခငမြာလာ ၏ မို့မောကလြုံးဝန်းသော နို့အုံများကို မှတမြှတန်ိုးနိုးဖြင့် ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။
ထွန်းလှလကဝြါးကြီးနှစ်ဖကကြ သူမ၏နို့အုံပေါသ်ို့ လာ ရောကဆြုပကြိုငလြိုကသ်ဖြင့် ကြကသ်ီးဖြန်းဖြန်းထသှားမိသည်။ သူမရဲ့စောကဖြုတလြေးကလည်း အရညတ်ှရှေဲနလပြေေီ။ ခငမြာလာ က သူမ၏ဘောလြီအင်ျကြီကို ခွှတပြေးလိုကတ်ော့ ကြှနတ်ောြ လကတ်ှကေ ပို၍ပင် အငမ်းမရပင် တဈခုလုံးထွကပြေါလြာသည့် သူမ၏ ရငသ်ားအစုံကို အတင်းပငဆြုပန်ယပြှီးစို့လိုကတ်ော့ ခငမြာလာတဈယောကြ တအင့်အင့်နဲ့မှှတဈေကောငလြို တွန့် လူးနပေါတယ်။
တစောင်းလှည့်၍ထားသော ခငမြာလာ ၏ အပေါခြှမ်းပေါငတ်နကြှီးက ထောငသ်ှားသည်။ ခပစြင်းစင်းလှဲထားသော အောကဖြကြ ပေါငတ်နကြမူ ထွန်းလှ၏ ပေါငကြှားသို့ မသိမသာလေး တိုးဝငလြိုကသ်ည်။ ကြှတကလြာသော အပေါပြေါငန်ှင့် အောကပြေါငခြှကြားသို့ သူ့ခွထေောကတ်ဈဖကကြို ထိုးသှင်းလိုကပြှီး ပုဆိုးကိုဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။ အဝတမြဲ့သှားသော ပေါငသ်ားချင်ြးထိတွေ့မှုက နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန်ဓာကိုယတ်ှင်းမှ ရာဂ ကာမသှေးများကို ပြကပြှကဆြူလောငကြာ ထကြှလာစသည်ေ။
ခငမြာလာ ၏လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ထဘီကို ဆှဲတငပြေးလိုကရြာ ပေါငလြညထြိ လိပတ်ကန်ပြေီ ဖြစ်သော သူမ၏ထဘီက ခါးဆီသို့ ရောကြ၍သှားတော့ရာ မဲမှောငန်သေော စောကမြှှေးထူထူကြီးကြားမှ အကကြှောင်းတင်းတင်းကြီးထကာ ဖငန်ှင့်တဆကတ်ည်းမွှ ရှညလြွားသော စောကဖြုတကြှီးမှာ ဘှားကနဲ ပေါလြာလသည်ေ။ ထွန်းလှလည်း သူ့လီးကိုကိုငကြာ စောကပြတဝြသို့ တေ့ကပလြိုကသ်ည်။
“ထွန်းလှ…ဖြေးဖြေး ပဲ လုပန်ောြ….”
“ အင်း…ပါ……”
အင်းပါလို့ နှုတကြ ပြောလိုကပြမယ်ေ့ ထွန်းလှကက လိုးပြီဆိုကထဲက တအားဆောင့်၍ ခပသ်ှကသ်ှကကြှီး လိုးတော့သည်။
“ ပလှတ်…..ဖြတ်…ပလှတ်..ပြဈ…ဖြတ်……”
“ ဟင့်…အင့် အင့်……..ဖြေးဖြေးချင်ြးပဲ လုပပြါဆို…. အင့် ဟင့်….”
ထွန်းလှ၏ ဆောင့်ခကြကြှောင့်ခငမြာလာ ၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ သိမ့်သိမ့်တုနန်လသေည်ေ။ ခငမြာလာ ဘာပဲ ပြောပြောထွန်းလှ က ဂရုမစိုကန်ိုငတ်ော့ပဲ အတင်းနင်း၍ ဆောင့်လိုးနသည်ေ။ မောလှန်း၍ လည်း သူ့ပါးစပကြို ဟကာ တဟင်းဟင်း အသကရြှူနရသေည်။
“ ဗှဈ….ပလှတ်….ပြဈ…..ဖြတ်….ဖတ်….စွပ်…ဖြတ်……”
တဖြည်းဖြည်း ခငမြာလာ အရသာ တွေ့လာပြီး ကာမရှိန် တကလြာသည်..။
“ ဖြတ်….စွတ်….ဖြတ်….ဟင်း..ဟင်း…လုပ်…. လုပ်.. ပင့်ဆောင့်ပေးစမ်းပါ…..အင်း…ထိလိုကတ်ာ…. ထွန်းလှရယ်…. အထဲမှာ…နင့်နတောပဲ… နင့်ဟာကြီးက… တအား ဆောင့်ပေးပါ…အ… အ…. အင်း……”
ဒီလို အရသာမွိုး မခံစားရဘူးတော့ခငမြာလာမှာ လူအရှငလြတလြတန်တပြှညရြောကန်သလေို ခံစားလိုကရြသည်။ ယခငကြ လကန်ဲ့ ပြတတ်ာလောကတ်ာ လုပဖြူးသော ခငမြှာလာ စောကဖြုတထြဲကို ထွန်းလှလီးကြီး အဝငအြထွကြ လုပန်တောကို မရဲတရဲ ခိုးကြည့်မိတော့ အရငကြ လကခြလယလြေးတဈချောင်းကိုတော့ တင်းကြပန်တေဲ့စောကဖြုတကြ ထွန်းလှလီးတုတတ်ုတကြှီး ဝငဆြံ့နတောကို အံသှမိသည်။ ထွန်းလှ ကလည်း အပျိုစောကဖြုတ် ကဉွြးကဉွြးလေးကို လုပရြသဖြင့် ပြီးချင်န်ပြေီ ဖြစ်ရာ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ဆောင့်လိုကတ်ော့
” ဘှတ် – – ဖြတ် – – ဖြတ် – – ဘှတ် – – ဖြတဖြှတ် – – အမေ့ – – အင့် – – အား – – ကောင်း – – ကောင်း – – လိုကတ်ာထွန်းလှရယ် – – ဟင်း – – ရှီး – – ကြှတ် – – ကြှတ် – – ”
ဆိုပြီး ငှိမသ်ှားတော့ခငမြာလာ ပြီးသှားပြီထငကြာ ထွန်းလှလည်း အဆကမြပြတ် လိုးဆောင့်လိုကရြာ လီးတနကြှီးထိပမြှ သုတရြမွေား တပြှတပြှှတ် ပန်းထွကကြာ ခငမြာလာ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ သားအိမဝြဆီသို့ ဖြင်းခနဲဖြင်းခနဲ ဝငသ်ှားလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ