စွမ်းသမြှ ခွှေ ကြှမ်းသမြှ ကြှေ
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့်
🏵️အပိုင်း (၃) ဇာတသ်ိမ်း🏵️
➡️အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကမြကြိုကသ်ူများ မဖတရြှုပါနှင့ြ။⬅️
သတိလကလြှတဖြှင့် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် နူတခြမ်းချင်ြး စုပန်ရော ပြည့်စုံအောင် ပေါငကြှားမှ ခုံးထနသေော လီးကြီက ဒေါမြိုးမိုးစံ ပေါငကြှားထဲ အမှှောင်းလိုကြ ဖိကပန်တေော့၏။
” ပလှပ် … ပြှတ် ပြှတ် …… မ ဖြစ် သင့် တော့ဘူး … သားရယ် … အဟင့် ဟင့် ”
နူတခြမ်းချင်ြး နမ်းနရောမှ ဒေါမြိုးမိုးစံက လူချင်ြးခွာကာ နံရံအား ကြောကပ် ထားလိုကသ်ည်။ သူမ အနဖြင်ေ့ ပြည့်စုံအောင် လူပျိုဘဝတွင် စိတအြလို လိုကခြဲ့သောလည်း သမီးဖြစ်သူနှင့် လကထြပပြှီးသည့်နောကပျိုင်း ခကခြကခြဲခဲ ဆငခြှငန်ထေိုငခြဲ့ရ၏။
” ဘာလို့ … ဟနဆြောငန်တောလည်း … အနတ်ီမိုးရယ် … ဖူးလေး ကြောင်းသှားခွိန် … အိပခြန်းထဲ သား လီးကို ခိုးပြီး လာလာ ကြည့်တာ … သားသိပါတယဗြွာ ”
” အိုရြ …… အဟင့် ဟင့် ဟင့် … အဲ အဲ အဲဒါ …… အနတ်ီမိုး မနနေိုငလြို့ပါ … သားရယ် … ဝနခြံပါတယ် … ဒါပမယ်ေ့ …… အနတ်ီမိုးနဲ့ သားနဲ့က မဖြစ်သင့်တော့ဘူးလေ … နောြ … သားလေး အပြငထြှကပြါတော့ ”
” မထွကဘြူးဗွာ … ဖူးလေးလည်း အိပန်တေုန်းပါ … အိပယ်ာမနိုးသေးဘူး ”
ပြည့်စုံအောငမြှာ စကားပြောရင်း နံရံကြောမှီထားသော ဒေါမြိုးမိုးစံ၏ ပေါငကြှားရှေ့ ဒူးထောကထြိုငကြာ ရဆေေးပြီးကာစ စောကဖြုတအြုံပေါြ မကြန်ှာ အပလြိုကတ်ော့သည်။
” ပြှတ် … အ …… ပလပ် ပလပ် …… အဟင့် ဟင့် …… မယကပြါနဲ့ …… အဟင့် သား ရယ် ”
ဒေါမြိုးမိုးစံ တဈယောကြ သူမစောကပြတအြား ဒူးထောကယ်ကန်သေော ပြည့်စုံအောင် ခေါင်းအား တွန်းကာ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား စိထားလိုကပြှန်၏။သို့သောြ ပြည့်စုံအောင်၏ သနမြာသော လကန်ှဈဖကကြ ပေါကတ်နမြွားအား ပြနဖြှဲကာ စောကဖြုတအြား အမိအရ ယကန်တေော့သည်။
ဒုတိအကြိမတ်ှင် ဒေါမြိုးမိုးစံ တဈယောကြ ငှင်းဆနသ်ည့် အားများ လွော့နည်းလာသည်။မဖြစ်သင့်မှန်း သိလကြန်ှင့် ရရှိလာသော ကာမစည်းစိမန်ောကြ လိုကပြါခဲ့မိ၏။ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးနှစ်ဖကအြား အနည်းငယကြားရင်း စောကဖြုတအြား မသိမသာ ကော့ပေးထားမိသည်။
” ဟာ …… ကိုကို …… မာမီ …… ဒါ ဘယ် လို ဖြစ် ……အိုရျ …… အဟင့် ဟင့် ”
” ဟင် … ဖူးလေး ”
” သမီးလေး … အဟင့် ဟင့် ”
လငဖြစ်သူပြည့်စုံအောငမြှာ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားဖြင့် စောကဖြုတအြာ ယကပြေးနရော မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြိုးမိုးစံမှ ကော့ပေးထားသညကြို မှငလြိုကရြသဖြင့် ဝတရြညဖြူးတဈယောကြ အသားများ တဆကဆြကတ်ုနကြာ မကြရြညမြွား စီးကလွာတော့သည်။
ပြည့်စုံအောင် ထရပစြဉြ ဒေါမြိုးမိုးစံမှာ တဘကယ်ူကာ သူမ ကိုယလြုံးအား ပတထြားလိုကြ၏။ ပြည့်စုံအောင် ပုဆိုးပြနဝြတခြွိန် ဝတရြညဖြူး တဈယောကြ ရချိုးခန်း အပေါကဝြမှ ထွကပြှေးကာ အိပခြန်းထဲ ကားသော့ ယူပြီး တရှိနထြိုး မောင်းထွကသ်ှားတော့သည်။
ဒေါမြိုးမိုးစံ တဈယောကြ မကြရြညန်ဲ့မကြခြှကြ ဖြစ်ကာ တနကေုန် ငိုနသလေို ပြည့်စုံအောငမြှာလည်း တမှို့လုံး အနှံ့လိုကရြှာနရေ၏။ဝတရြညဖြူးမှာ ညမိုးခွုပမြှ အိမပြှနလြာပြီး ပြည့်စုံအောငန်ှင့် ဒေါမြိုးမိုးစံအား စကားမပြောတော့ပေ။သူမ တဈယောကထြဲ သီးသန့်နကော ၂ ပတအြကြာတွင် မနကပျိုင်း အစားစားပြီး တဝေါဝေါ အမန်တေော့သည်။ထိုငအြမန်ရင်ေး ထရပရြာ မကြစြိရှေ့ မှငသ်မွှ အရာအားလုံး ခွာခွာလညကြာ လဲကသွှား၏။
” ဟဲ့ … သား ပြည့်စုံ … မှနမြှနပြှေ့ပြီး … အိတခြန်းထဲ ခေါသ်ှား … အနတ်ီမိုး အသိ ဆရာဝန် ဖုန်းဆကလြိုကမြယ် ”
ခဏအကြာ ဒေါမြိုးမိုးစံ၏ အသိဆရာဝန် ရောကရြှိလာကာ အဖြစ်အပကြအြား မေးပြီး သှေးပေါငခြွိနကြှည့်နေ၏။ဆေးတဈလုံး ထိုးပြီး ဝတရြညဖြူးတဈယောကြ သတိပြနရြလာသည်။
” နိုးပြီလား သမီး … အနကြယကြ ဒေါကတ်ာ ထွန်းကိုပါ ”
” ဟုတ် … ဒေါကတ်ာ … သမီး ဘာဖြစ်တာလည်း ဟင် ”
” သှေးနဲနဲ … တိုးတာပါ ကနွတ်ာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ခု ဘယလြို ခံစားရလည်း သမီး ”
” ရငဘြတထြဲ တဈမွိုးကြီး အနကြယ် … အနခြငွန်သေေးတယ် ”
” ခခြြ ခခြြ … အနကြယ် စိတထြင် မင်ျဂလာပဲ … သမီးရေ … နကဖြန် ဆီးသှားစဈလိုကြ … ခု သောကဆြေး ပေးထားခဲ့မယ် … ဒီနေ့ အိပလြိုကြ စားလိုကပြဲ လုပန်ေ ”
” ရှင် … ဟို ဟို … အနကြယ် ဆိုလိုတာ ”
” ဟုတပြါတယ် သမီးရဲ့ … ကိုယဝြနရြှိတဲ့ လကျခဏာပါ … ကြနဂြရကြ ကြူလေးရှင်းပါ … ကဲ … ဒေါမြိုးမိုးစံ ရေ ခငဗြွား မှေးခွီဖို့ ပြငထြားပတေော့ … ကနွောြ ပြနမြယ် ”
” နပေါဦး … ဒေါကတ်ာရယ် … အအေးလေး ဘာလေး သုံးဆောငပြါဦး ”
” အခွိန် နဲနလေို့ပါဗွာ … ဆေးရုံ ဂွူတီ ဝငရြဦးမယ် … ခွင့်ပြုပါဦး ”
ဒေါကတ်ာ ထွန်းကို ပြနသ်ှားသညန်ှင့် ဝတရြညဖြူး ဆီမှ တောကခြေါကသ်ံ ထွကလြာရာ ကုတငဘြေး ထိုငန်သေော ပြည့်စုံအောငန်ှင့် ဒေါမြိုးမိုးစံ တို့နှစ်ယောကြ ခန်ဓာကိုယမြွား ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားတော့၏။
” တောကြ … လူယုတမြာ ကလေး … ငါ မှေးရတော့မှာပါလား … ဘုံးးး ဘုံးးး … အဟင့် ဟင့် ”
အိပယ်ာပြငအြား တဘုံးဘုံး ထုကာ ရှိုကသ်ံ သဲ့သဲ့လေး ထွကပြေါလြာသည်။
………………………………………………………………………………………………………
” ဝုန်းးးး ဒုန်းးးးး …… ခလှမ် လှမ် …… ”
” ဘာ … ဘာလို့လည်း … ဖူးလေးရယ် ”
” ဒီဟင်းတွေ … အနံ့ မခံနိုငဘြူး … နောကတ်ခါ လာမခနွဲ့ … ပြီးတော့ ရှင့် မကြန်ှာလည်း မမှငခြငွဘြူး … ကမွနဲ့ … ဝေးဝေး နပေါ ”
ပြည့်စုံအောငမြှာ ကိုယ့်အမှားနှင့်ကိုယမြို့ ဟင်းပန်းကန် အကြဲများအား စုသိမ်းကာ ဝတရြညဖြူး အနားမှ ထွကလြာခဲ့ရ၏။နောကရြကြ ဒေါမြိုးမိုးစံမှာ ခကြခြငွြး အိမဖြေါတ်ဈယောကရြှာကာ သမီးဖြစ်သူအတွကြ စီစဉပြေးလိုကရြတော့သည်။ ပြည့်စုံအောငတ်ဈယောကြ အိပခြန်းခွဲအိပရြသဖြင့် ညအိပရြာ ဝငတ်ိုင်း မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူးအား သတိရနပြန်ေ၏။
ဝတရြညဖြူး စိတဆြိုးပြကော ဗိုကထြဲမှ ရငသ်ှေးလေးအား အနီးကပ် စောင့်ရှောကရြင်း မိသားစုဘဝလေး ထူထောငရြန် စိတကြူးယဉန်မေိသည်။နေ့တိုင်း စိတကြူးယဉန်သေော မိသားစုကမျဘာလေး ဒေါကတ်ာမင်းသူ ရောကရြှိလာခွိန် မှေးမိနခြဲ့ရတော့၏။
ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ အသားဖြူဖြူ အရပမြောင်းကောင်းကာ မကြန်ှာက လူချော စာရင်းဝငသ်ည်။ဝတရြညဖြူး၏ ကိုယဝြနအြပထြားသော ဆရာဝနတ်ဈယောကြ အနဖြင်ေ့ အိမသ်ို့ အဝငအြထွကြ များလာခဲ့၏။
တဖြည်းဖြည်း မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူးနှင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူတို့ ဆကဆြံရေးမှာ လိုတာထကြ ပိုလာသောလြည်း ပြည့်စုံအောငမြှာ ကိုယ့်အမှားနဲ့ကိုယမြို့ မပြောသာပဲ လကပျိုကကြှည့်နရသေည်။ ပြသနာ စဖြစ်ကတည်းက အခန်းအောင်း နတတေသ်ော ဝတရြညဖြူးမှာ ဒေါကတ်ာမင်းသူ ရောကရြှိလာသည့် နောကပျိုင်း အပြငထြှကြ လညတ်တလြာ၏။
အပြငထြှကတ်ိုင်း အလှပြငကြာ ကြော့ကြော့မော့မော့ ထွကကြာ ပြနလြာတိုင်း မကြန်ှာလေးက နှမ်းလွ လာတတသ်ည်။မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြိုးမိုးစံကလည်း အမှားလုပထြားသူမို့ သမီးဖြစ်သူအား အလိုကထြိုကလြေး ဆကဆြံနရေ၏။
ရကမြွား တရှေ့ရှေ့ ကုနဆြုံးလာရာ မနကပျိုင်း မိုးတအားရှာပြီး မနကစြာ စားအပြီး မိုးတိတသ်ှားခွိန် ဒေါကတ်ာမင်းသူ ရောကရြှိလာသည်။ဧည့်ခန်းထဲ ထိုငန်သေော ပြည့်စုံအောငအြား တခကြကြှည့်ကာ ဝတရြညဖြူး အိပခြန်းထဲ တန်းဝငသ်ှားတော့၏။
ဝတရြညဖြူးကလည်း အကြောင်းကြီးငယရြှိ၍ ပြည့်စုံအောင် တံခါးခေါကလြငွြ တဒုန်းဒုန်း တဒိုင်းဒိုင်းနှင့် တုံ့ပြနတ်တပြှီး ဒေါကတ်ာမင်းသူ အသံကြားလငွြ ခကြခြငွြး အိပခြန်း တံခါး ဖြင့်ပေး တတသ်ည်။ဒေါကတ်ာမင်းသူ ဝငသ်ှားသညန်ှင့် ခဏအကြာ ပြည့်စုံအောငမြှာ ဧည့်ခန်းမှ ထလာပြီး ဝတရြညဖြူး အိပခြန်းနား မယောငမြလညန်ှင့် သှားရပ် လိုကြ၏။
” ဧည့်ခန်းထဲ … ဖူးလေး ယောင်ျကြားရှိတယန်ောြ … ဖြစ်ပါ့မလား ”
” ဖြစ်ပါတယ် … ဆရာရယ် … စိတပြူမနနေဲ့ … သူမှငသ်ှားလည်း … ဖူးလေးက … ဂရုမစိုကပြါဘူး ”
အိပခြန်းထဲ ခပတ်ိုးတိုးပြောနပမေယ်ေ့ အခန်းတံခါးဝအပြင် ရောကရြှိနသေော ပြည့်စုံအောငမြှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုကရြသည်။အိပခြန်းတံခါးအား အသာလေး တွန်းဖြင့်ရာ အထဲမှ လော့ခထွားသဖြင့် ဖြငမြရတော့ပေ။
အရငရြကမြွားတွင် အခန်းတံခါး ဟထားရာ ဒီနေ့ပိတထြားသဖြင့် မယားဖြစ်သူနှင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူတို့ ဆကဆြံရေးအား သိချင်စြိတ် ပြင်းပြလာခဲ့သည်။အခန်းဝမှ ပြနခြှာကာ အိမပြှင် ထွကခြဲ့ပြီး အိမပြှငရြောကမြှ နောကဖြေးမှ ပြနပြတကြာ ဝတရြညဖြူး အိပခြန်းပြတင်းပေါကန်ား ခွသေံလုံအောငန်င်းကာ တိုးကပလြာ၏။
ပြတင်းပေါကြ ထောင့်ကြေးလေးမှ အခန်းထဲ ချောင်းကြည့်ရာ မှနခြပြမြွား ကြားမှ အတွင်းဘကအြား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငန်ရသေည်။
ဝတရြညဖြူးမှာ လကတ်ကိုင်း အင်ျကြီကိုယကြပြလြေးနှင့် ညဝတဂြါဝနအြပါးလေး ဝတကြာ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲနပြေီး ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ အပေါကြုတအြင်ျကြီခွှတကြာ ကုတငခြေါင်းရင်းဘကြ ပစ်တငရြင်း ကုတငဘြေး မတတ်ပရြပန်ေ၏။
” ကဲ … ဒါဆိုလည်း … လူနာ ကြည့်ပေးတော့မယန်ောြ ”
” ကြည့်လေ … ဆရာ ”
ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ စကားပြောပြီး ဝတရြညဖြူးခါးမှ ဂါဝနလြေးအား ဆှဲခွှတပြဈသည်။ဝတရြညဖြူးမှာ ဂါဝနခြွှတစြဉြ သူမဖငကြှီးအား ကြှပေးလိုကြ၏။ ဂါဝနကြွှတသ်ှားသညန်ှင့် ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးလေးကြားမှ အမှှေးပါးပါးလေး ဖုံးအုပထြားသော စောကပြတန်ီတာရဲလေး ပေါထြှကလြာသည်။
ဒေါကတ်ာမင်းသူတဈယောကြ ဝတရြညဖြူး ပေါငကြှားမှ စောကပြတလြေးအား ကြည့်ကာ မကြလြုံးများ အရောငတ်ောကလြာတော့၏။လကတ်ဖကကြ မှှောကတ်ကလြာပြီး ဝတရြညဖြူး ဒူးခေါင်း အတွင်းဘကမြှ ပေါငခြှံလေးအား ပြတသ်ပကြာ ပေါငဂြှနားလေး အရောကြ ရပတ်န့်လိုကသ်ည်။
” လကတ်ှေ ကားပေးဦး … ဖူးလေး ”
ဝတရြညဖြူးမှာ ဒေါကတ်ာမင်းသူ စကားအဆုံး လကန်ှဈဖကြ ကားထုတကြာ လကမြောင်းအား ခေါင်းဘကြ ကြေးထားပစ်၏။ဒေါကတ်ာမင်းသူက ဝတရြညဖြူး ခွိုင်းကြားအား လွှာအပြားလိုကပြင့် ယကရြင်း ပေါငဂြှနား ရပတ်န့်ထားသော လကခြွောင်းလေးများမှာ စောကပြတန်ီတာရဲလေးပေါြ အုပကြိုငလြိုကတ်ော့သည်။
” အ … ရှီးးးး းးးးးးး …… အားးးး အားးးးး ”
” ဘယလြို ခံစားရလည်း … ပြောပါဦး ”
” အင်းဟင်း …… ရှီးးးး းးးး ယားတယ် … ဆရာ ”
” ဘယန်ရောက … ယားတာလဲ … ပလပ် ပလပ် ပြှတ် ”
” အားးးး …… အမေ့ …… ခွိုင်းကြားရော … အောကကြဟာရောပါ ”
” အောကကြ ဘယဟြာလဲ … ဒါကြီးလား ”
” ကြှတကြွှတ် … အမလေးးးး …… ဟုတ် ဟုတ် ဟုတတ်ယ် ဆရာ … ဖူးလေး စောကပြတရြော ယားနတောပါ ”
ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ ခွိုင်းကြားယကရြင်း စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လကခြလယဖြှင့် ဖိဆှဲကာ စောကစြိလေးအား ကောလြိုကသ်ဖြင့် ဝတရြညဖြူး ဖငကြှီး မှှောကတ်ကလြာ၏။
မယားဖြစ်သူနှင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူတို့ စကားပြောရင်း ပြုမှုနပေုံကို ကြည့်ကာ ပြည့်စုံအောငတ်ဈယောကြ အံအောမှငသ်ကန်မေိသည်။ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ ဝတရြညဖြူး ခွိုင်းကြားအား ယကရြင် စောကပြတလြေးအား ပြတပြေးနသဖြေင့် စိတထြဲ တခုခု ဆုံးရှုံးသှားသလို ခံစားလိုကရြတော့၏။
ပိုဆိုးသညကြ မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူးမှာ စောကဖြုတ် အနိုကခြံရင်း လကတ်ဖကကြ ကုတငဘြေး မတတ်ပရြပန်သေော ဒေါကတ်ာမင်းသူ ဘောင်းဘီကြားအား ပြတသ်ပကြာ လီးစုပခြငွကြှောင်း ပြောနသဖြေင့် ဝမ်းနည်း သှားရသည်။
” ဆရာ … ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့်လေ … ဖူးလေး လီးစုပ် ချင်လြှပြီ ”
” စုပရြမှာပါ … ဖူးလေးရဲ့ … ဆရာလည်း ဖူးလေး စောကပြတလြေး ယကခြငွန်တော ”
” ဟင့်အင် … ခု ဇဈဖြင့်ပေးတော့ နောျ ”
ဝတရြညဖြူးတဈယောကြ လီးစုပရြန် ကလေးမုန့်တောင်းသလို တောင်းနသဖြေင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ စောကပြတအြုံလေး ပြတခြွပေေးနရင်ေး လှတန်သေော လကတ်ဖကဖြှင့် ဇဈဖြင့်ပေးလိုကရြ၏။ဘောင်းဘီဇဈပြင့်သညန်ှင့် ဝတရြညဖြူးမှာ သူမ လကလြေးတဖကန်ှင့် လီးအား ဘောင်းဘီအတွင်းမှ ဆှဲထုတကြာ ဆာလောငမြှတသ်ိပ် ဟနဖြှင့် ဒဈဖူးအား ဆှဲစုပတ်ော့သည်။
ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ အသားဖြူသူမို့ လီးအရညပြှားတလွှောကြ အကြောစိမ်းများ မှငန်ရေ၏။ဝတရြညဖြူး ပါးစပထြဲ ကားထွကန်သေော ဒဈဖူးမှာ နီရဲနပြေီး ဒဈဖူးနောကန်ား လီးအရညပြှားပေါမြှ ဂေါလြီကြီးက ဖုထွကန်တေော့သည်။
” ပြှတ် ပြှတ် … အ အားးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ ဖူးလေးရယ် … ဟူးးးး ရှီးးးး ”
ဝတရြညဖြူးမှာ ဒဈဖူးအား ပါးစပထြဲ ငုံရင်း လီးထိပအြပေါကလြေးအား လွှာဖြားဖြင့် ထိုးစွပစ်ရင်း ဒဈဖူးအောကဖြကြ မေးသိုင်းကြိုးလေးအား လွှာအပြားလိုကြ ဘေးတိုကယ်ကပြေးရာ ဒေါကတ်ာမင်းသူတဈယောကြ မအောင့်အီးနိုငပြဲ အသံထွကြ ညည်းလိုကရြသည်။
ဒေါကတ်ာမင်းသူ၏ လီးအရညပြှား အပေါမြှ ဂေါလြီကြီးက ဝတရြညဖြူး စောကခြေါင်း အတွင်းသားများအား ခွိတဆြှဲကာ အထွဋအြထိပသ်ို အကြိမကြှိမ် ပို့ပေးထားခဲ့၏။
ဝတရြညဖြူးတဈယောကြ လငဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောငအြား စိတန်ာက ကိုယဝြနဖြကြခြဖြို့ ကြိတစြီစဉန်ရော သူငယခြငွြးတဈယောကြ အဆကသ်ှယန်ှင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူအား သိခဲ့ရသည်။နောကပျိုင်း ကိုယဝြန် မဖကြတ်ော့ပဲ ဒေါကတ်ာမင်းသူ၏ အပြုစု အယုယများအား အောကြ တိုးဝငမြိတော့၏။
ယောင်ျကြားဖြစ်သူအား ရှဲ့ချင်စြိတဖြှင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူအား အထူးကုဆေးခန်းတွင် အကြိမကြှိမ် အလိုးခံလိုကသ်ည်။ဒေါကတ်ာမင်းသူ လီးမှာ ပြည့်စုံအောငလြီးနှင့် မကြာသောလြည်း လီးထိပမြှ ဂေါလြီက ဝတရြညဖြူးအား ခံစားမှု့ အသဈများပေးကာ အထွဋအြထိပသ်ို့ ခဏတိုင်းပို့ပေးနိုင်၏။ဝတရြညဖြူးမှာ လငဖြစ်သူအား ရှဲ့ပြီး အလိုးခံရာမှ ဒေါကတ်ာမင်းသူ လီးအား နှစ်ခွိုကလြာခဲ့သည်။ဒီနေ့မနကလြည်း မိုးတိတသ်ညန်ှင့် အိမမြှာပင် အလိုးခံဖို့ ဖုန်းဆကခြေါလြိုကတ်ော့သည်။
ကုတငပြေါြ ကိုယတ်ုံးလုံး အနထေားဖြင့် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဒေါကတ်ာမင်းသူ လီးအား မကမြကမြောမော စုပပြေးနသေော မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူးမှာ မကြလြုံးလေး စင်းပြီး လကတ်ဖကကြ လီးအရင်း အောကဖြကရြှိ လဥများအား ညှဈခွပေေးနပြန်ေ၏။
” ရှီးးးးး းးးးး …… အ …… လိုးကြစို့နောျ ဖူးလေး ”
” လိုး လေ ”
ဝတရြညဖြူးမှာ ကိုယလြုံးအားလှည့်ရင်း ကုတငစြောင်းပေါြ ဖငကြှီးတငကြာ ပေါငန်ှဈဖကြ မှောကထြားလိုကသ်ည်။ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ ဝတရြညဖြူး ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား ကုတငဘြေး မတတ်ပရြပလြကြအြနထေားဖြင့် ပုခုံးပေါထြမ်းတငလြိုကသ်ည်။
ဒေါကတ်ာမင်းသူ လီးကြီးရှေ့ သူမစောကပြတလြေးမှာ ဖေါင်းကြှနကော အရညကြှညလြေးများ စို့နပြန်ေ၏။ကုတင်းစောင်း အိကားနသေော ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်းအား လကဝြါးနှစ်ဖကဖြှင့် အုပကြိုငဖြှဲကာ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးမှုပကြာ ဖိလိုးလိုကသ်ည်။ တခကြခြငွြး လိုးရင်း ဖငဝြနား ရောကန်သေော လကခြလယ် ထိပလြေးဖြင့် ဖငပြေါကအြား ထိုးစွပေးပြန်၏။
လီးကြီးပြနထြှကလြာတိုင်း လီးထိပရြှိ ဂေါလြီမှ စောငခြေါင်း အတွင်းသားများအား ခွိတဆြှဲလာရာ စောကရြညမြွားပါ လွှံကလွာရသည်။လီးအား ပြနထြုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကန်ှင့် ဖငပြေါကထြဲ လကခြလယထြိပအြား လကတ်ဆဈခန့် ထိုးသှင်းပစ်၏။စောကခြေါင်းထဲမှ စောကရြညမြွား လွှံထွကလြာရာ
ဖငကြှားထဲမှ ဖြတ်၍ အာကသ်ို့ စီးကသွှားတော့သည်။ စီးကလွာသော စောကရြညမြွား လကခြလယဖြှင့် ပင့်သုတကြာ ဖငဝြထဲ ထိုးကလိပေးပြန်၏။ဝတရြညဖြူးမှာ စောကပြတအြလိုးခံရင်း ဖငပြေါကလြေး ကလိခံရသဖြင့် ကာမအရသာ ၂ မွိုးအား တပျိုငထြဲ ခံယူနတေော့သည်။
စောကပြတလြေးထဲ ဝငထြှကန်သေော ဂေါလြီကြောင့် အီစိမ့်နရော ဖငပြေါကထြဲ လကခြွောင်းလေးက မှှပေေးနသဖြေင့် စိတထြဲ မယိုးမယှ ခံစားလာရ၏။
စောကပြတ် အလိုးခံရင်း ဖငခြံချင်သ်ော စိတမြွားတဖြားဖြား ဖြစ်ပေါလြာပြနသ်ည်။ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ လီးတဝကခြန့် အပြငထြုတစြဉြ ဝတရြညဖြူး ဖငပြေါကထြဲ ညာလကခြလယအြား အဆုံးထိ ဆတကြနဲသှင်းပစ်၏။ လီးပြနသ်ှင်းခွိန် လကခြလယအြား ထိပပျိုင်းလေး ခနွကြာ အပြငပြှနထြုတပြေးလိုကသ်ည်။
” အားဟား ……… ရှီးးးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ် ”
ဝတရြညဖြူးမှာ ဖငခြံဘူးသဖြင့် လကခြလယလြောကန်ှင့် အာသာမပြတေော့ပေ။ဒေါကတ်ာမင်းသူ လီးကြီးအား ဖငထြဲ လိုးပေးစချင်ေသ်ည့် စိတမြွား ထကြှလာရ၏။
လီးဝငဖြူးပြီးသား ဖငမြို့ လကခြလယ် အသှင်းအထုတ် လုပရြာတွင် လွှောကနဲ့ လွှောကနဲ့ ဝငဝြင် သှားတော့သည်။အရှိနရြလာသညန်ှင့် စောကခြေါင်းပေါကန်ှင့် ဖငပြေါကအြား တပျိုငထြဲ လိုးပေးလိုကပြှန်၏။ စောကပြတအြား လီးဖြင့်လိုးကာ ဖငပြေါကအြား လကခြလယဖြှင့် လိုးနသဖြေင့် ဝတရြညဖြူး တဈယောကြ အသဲခိုကအြောင် ကောင်းနရှောသည်။
” ဗစွြ …… အ …… ဘှတ် ဗှိဗှိ …… ရှီးးးး ကြှတကြွှတ် …… ကောင်း ကောင်း ကောင်းတယ် ဆရာရယ် … … ရှီးးး ရှီးးးးးး ”
ဝတရြညဖြူးတယောကြ ကာမစိတ် ပြင်းထနလြာကာ သူမနို့အုံနှစ်ဖကအြား သူမလကဖြှင့် ညှဈခွကော တအီးအီး ညည်းနရေ၏။ထိုစဉြ ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ စောကခြေါင်းထဲမှ လီးအား ထုတကြာ ဖငပြေါကထြဲ ပြောင်းလိုးတော့သည်။
ဝတရြညဖြူး တဈယောကြ ဖငထြဲ လီးဝငသ်ညန်ှင့် မကြလြုံးများ စင်းကလွာ၏။ ဖငခြံရသညအြရသာက စောကပြတအြလိုးခံရသညထြကြ ပိုကောင်းနသလေို ခံစားမိနသည်ေ။ခေါင်းလေးမော့ကာ အိကနဲ့ အိကနဲ့ ရှိုကရြင်း နူတခြမ်းလေးများ တဆကဆြကြ တုနခြါလာတော့၏။ ဒေါကတ်ာမင်းသူကလည်း မကြန်ှာအမူယာ ပြောင်းသှားသော ဝတရြညဖြူး ခံစားမှု့ကို ကြည့်ရင်း စိတလြှုပရြှား ဖငဝြလေးအား တရစပ် ဆှဲလိုးပစ်သည်။
ဝတရြညဖြူးတယောကြ ဖငသ်ားစိုငမြွား မလှုပပြဲ ခါးလေးနှဲ့ကာ ယိမ်းကာဖြင့် ဖငအြလိုးခံရင်း လီးအရသာ ယူနလေိုကပြှနသ်ည်။ဖငထြဲ လီးကြီး ဝငထြှကန်ပမေယ်ေ့ စောကခြေါင်းပေါကထြဲမှ စောကရြညမြွား အိုငန်ရေ၏။
” လိုး လိုး ဆရာ …… ဆောင့် လိုး ပေး ပါ နောြ …… အ အ …… ဟုတတ်ယ် ဆောင့်ဆောင့် …… မညှာနဲ့ ”
ဝတရြညဖြူး တယောကြ ရမျမကစြိတ် တောကလြောငကြာ မရှကမြကြောကြ ခပပြှင်းပြင်း လိုးပေးရန် တောင်းဆိုနပြနေသ်ည်။
” အားးးးးး ရှီးးးးး းးးးး …… အဟင့် ဟင့် …… လိုးပါ ဆရာရယ် …… ကောင်းလှန်းလို့ပါ ရှင် …… အမလေးးး အားးး အားးးး …… ထွကြ ထွကြ ထွကတ်ော့မယ် ”
စကားသံ ဆုံးသညန်ှင့် စောကခြေါင်းထဲမှ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းရာ ဒေါကတ်ာမင်းသူ ခကြန်ား ပန်းမိတော့သည်။စောကရြညမြွား ခကြအြောကြ စီးကနွရော ဖငဝြနားလေး အရောကြ လီးအရညပြှားနှင့် ထိကာ ဖငပြေါကထြဲ တဇွိဇွိ တဗှိ့ဗှိ့ဖြင့် လီးဝငလြီးထွကသ်ံများ ဆူညံနေ၏။
ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာလည်း ဝတရြညဖြူး ပေါန်ှဈဖကထြမ်းကာ ဆောင့်လိုးရင်း ဖငပြေါကထြဲ လရညမြွား ပန်းထည့်လိုကတ်ော့သည်။
” အားဟား … ဖူးလေးရယ် …… ရှီးးးးးး းးးးး အ အားးးးး အားးးးးး ”
အံကြိတပြှောရင်း ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြင့် လရညပြန်းထွကန်သေော လီးအား ဝတရြညဖြူး ဖငပြေါကလြေးထဲ အရင်းထိ ဖိကပထြားလိုကြ၏။ ဝတရြညဖြူးမှာ နို့အုံအား သူမလကန်ှဈဖကန်ှင့် ညှဈခွရင်ေး လကကြနွစြောကရြညမြွား ပန်းထုတကြာ ဖငအြတွင်းကြှကသ်ားများဖြင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူ လီးကြီးအား ညှဈပေးနသည်ေ။
” တအားကောင်းတာပဲ … ဆရာရယ် နောကတ်ခါလည်း … ဖငလြိုးပေးရမယ် သိလား ”
ဒေါကတ်ာမင်းသူ ပုခုံးပေါတ်ငထြားသော ခွထေောကန်ှဈဖကအြား အားယူကာ ကော့ထိုးရင်းသုတ် ပါစပကြ တဖြဖြပြောနတေော့၏။
” အင်းပါ ဖူးလေးရယ် … ကိုယဝြနန်ဲ့မို့ ထိန်းလိုးနရတော … ဖူးလေး ဖငကြို လီးတဆုံးထည့်ပြီး ဆောင့်လိုးချင်တ်ာ ”
နှစ်ယောကသ်ား ကုတငပြေါြ ဘေးချင်ြးယှဉြ မှေးကာ အနားယူ စကားပြောရင်း မှိန်းနကြသေည်။လူတွကမှေိန်းနကြသေောလြည်း ဒေါကတ်ာမင်းသူ လကတ်ဖကမြှ ဝတရြညဖြူး စောငဖြုတအြား ပြတသ်ပန်သလေို ဝတရြညဖြူးကလည်း ဖငလြိုးပေးထားသော လီးကြီးအား သူမ လကတ်ဖကဖြှင့် ပြတသ်ပန်ေ၏။အတောကြှာမှ ဒေါကတ်ာမင်းသူကကုတငပြေါမြှ အောကသ်ို့ လိမ့်ဆင်းလိုကသ်ည်။ မာနမြကသွေးသော လီးမှာ ပေါငကြှားထဲ ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားပြန်၏။
” ပြနတ်ော့မယန်ောြ … ဖူးလေး ”
” နေဦးလေ …… ဆရာ …… ခွကြှကေလေး ပေးဦးမယ် … ခခြြ ”
စကားပြောရင်း ခန်ဓာကိုယအြား ဒေါကတ်ာမင်းသူ ပေါငကြှားသို့ ဘေးတဈစောင်းလှဲကာ လီးတဈချောင်းလုံး ပြောငစြငန်အေောင် စုပပြေးလိုကတ်ော့သည်။လီးအရညပြှား တလွှောကြ ပြောငစြင် သှားသညန်ှင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူမှာ ဝတရြညဖြူး ပါးစပထြဲမှ လီးအား ဆှဲထုတကြာ အဝတစြားများ ပြနဝြတန်ေ၏။
” ကဲ … နကဖြန် … နေ့လညပျိုင်း တခေါကလြာမယန်ောြ ”
ဝတရြညဖြူး ပါးပြငအြား တခကြန်မ်းကာ ဒေါကတ်ာမင်းသူ အခန်းတံခါးပေါကဘြကြ လွှောကလြာတော့သည်။ဘေးပြတင်းပေါကမြှ ချောင်းကြည့်နသေော ပြည့်စုံအောငမြှာ ကုတငပြေါြ ခွခွလေေေး မှေးနသေော မယားဖြစ်သူ ကိုယလြုံးတီးအလှအား တခကြကြှည့်ကာ နောကဖြေးပေါကမြှ ပတထြှကရြင်း အိမရြှေ့ဧည့်ခန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့၏။အိမရြှေ့ ရောကစြဉြ ဒေါကတ်ာမင်းသူကားလေး ခွံဝန်းထဲမှ မောင်းထွကသ်ှားသညကြို မှငလြိုကရြသည်။
ဒေါကတ်ာမင်းသူ ပြနသ်ှားပြီး ခဏအကြာ ဝတရြညဖြူးမှာ ထထိုငရြင်း စောကဖြုတန်ှင့် ဖငဝြအား အဝတဟြောင်း တခုဖြင့် သုတကြာ အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြာခဲ့၏။
ဧညခြန်းထဲ အရောကြ လငဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောငအြား တွေ့လိုကရြာ မသိမသာလေး ပြုံးမိနသည်ေ။ပြည့်စုံအောငမြှာ မိန်းမဖြစ်သူအား မှငသ်ညန်ှင့် ဒေါကတ်ာမင်းသူ ပေါငန်ှဈဖကထြမ်းလိုးသည့် ပုံများ ပြနမြှငယ်ောငကြာ မကြန်ှာငှိုးကသွှားတော့၏။
……………………………………………………………………………………………………………….
” အီး …… အူဝဲ အူငဲ …… အူဝဲ ”
ပြီးခဲ့တဲ့ အဖြစ်ပကြမြွားအား ပြနတ်ှေးရင်း ကလေးငိုသံကြောင့် အိပခြန်းထဲ ဝငကြာ နို့ဗူးလေး ပါးစပ် တပပြေးရင်း ပြေ့ခွီထားလိုကသ်ည်။ကလေး ၃ လ ကြောလြာသညအြထိ ဝတရြညဖြူးမှာ ပြည့်စုံအောငအြား အရှဲ့တိုကကြာ အိမသ်ိပမြကပပြဲ လမ်းသလား နပြနေသ်ည်။
ပြောလိုကသ်ညန်ှင့် လငမြယား လမ်းခွဲရနသ်ာ ဝတရြညဖြူး ဘကမြှ တုံ့ပြနလြေ့ရှိ၏။နောကဆြုံး ပြည့်စုံအောင် တဈယောကြ မယားဖြစ်သူအား အောကကြှို့တောင်းပနကြာ ကတိ အထပထြပ် ပေးလိုကရြ၏။ထိုကတိမှာ လမ်းမခွဲလငွြ ဝတရြညဖြူး ဆန်ဒမှနသ်မွှ ပြည့်စုံအောငဘြကကြ လိုကလြွော ပေးရမညဖြစ်သည်။ကလေး မကြန်ှာနှင့် ပြည့်စုံအောငမြှာ အကုနလြိုကလြွော ပေးခဲ့ရသည်။
” တူတူ … တူတူ … တူ…… ”
” ဟဲလို … ဖူးလေးလား ”
” ဟဲလို မနနေဲ့ … အမှနလြာ ကတိပေးပြီးသားနောြ ”
” အင်းပါ … မောငလြာပြီနောြ ”
ဝတရြညဖြူး ပေးသော လိပစြာအတိုင်း ဆိတင်ှိမရြပကြှကတ်ခု၏ လူတဈရပကြွောြ အုတန်ံရံ အစိမ်းကြီး ကာရံထားတဲ့ ခွံဝင်းကြီးထဲ မောင်းဝငခြဲ့လိုကသ်ည်။ ခွံထဲရောကတ်ော့ ကား ၁၅ စီးလောကြ တန်းစီ ရပထြားသညကြို တွေ့လိုကရြပြန်၏။
” မှနမြှန် … လူတောင် စုံနပြေီ ”
လေးထပတ်ိုကကြှီး၏ ဧည့်ခန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့် ဝတရြညဖြူး စကားသံ ပေါလြာသည်။ပြည့်စုံအောင် တဈယောကြ စကားတခွန်းမှ မပြောပဲ မယားဖြစ်သူ နောကမြှ ကပလြိုကခြဲ့တော့သည်။လကပြှကအြင်ျကြီ အနကလြေးနဲ့ ဒူးဖုံးစကပ် အကပြလြေး ဝတထြားသော မယားဖြစ်သူမှာ ရငသ်ားစိုငထြှားထွား လကမြောင်းအိုးဖြေးဖြေးလေးနဲ့ ခါးအောကြ ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း ရမ်းခါနပြန်ေ၏။
အိပခြန်းတခန်းထဲ ဦးတညန်သဖြေင့် ပြည့်စုံအောငမြှာ ရငခြုနန်ရသေည်။စိတဆြိုးပြကော အလိုးခံတော့မညလြားဟု တွေးရင်း အိပခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ အထငန်ှင့် အမှင် လှဲသှားရ၏။ဝတရြညဖြူးမှာ ပလကစြတဈ အကြညန်ဲ့ ထုတထြားတဲ့ အထုပတ်ထုပ် မှနကြောငတ်ာထဲမှ ယူပြီး ပြည့်စုံအောငအြား ပေးလိုကသ်ည်။ပြည့်စုံအောင် ဖြင့်ကြည့်ရာ အနကရြောင် ဝတစြုံတွနှင်ေ့ ဖနစြီမကြန်ှာဖုံး တခုတွေ့လိုကရြ၏။
” အဝတစြားတွေ ခွှတလြိုကြ … အဲ့တာတွေ ဝတ် …… အပြငထြှကပြေးမယ် … ၁၀မိနဈပဲ ”
” ဟမ် ”
ဝတရြညဖြူးမှာ ပြည့်စုံအောင် အာမဋေိတသ်ံအား ဂရုတောငမြစိုကပြဲ အိပခြန်းထဲမှ ထွကသ်ှားခဲ့သည်။ပြည့်စုံအောငမြှာ ဘာနနေေ လုပပြေးဖို့ ကတိပေးပြီးသားမို့အထုပထြဲက ဝတစြုံကို ထုတဝြတပြှီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် မှနထြဲ ပြနကြှည့်သည်။
BAD MAM လိုလို ဘာလိုလို နဲ့ ကိုယကြပြြ အဝတစြားတွမေို့ ရယခြငွစြိတလြေး ဖြစ်ပေါန်ေ၏။အတွင်းခံ ပါမလာသဖြင့် ပေါငကြှားမှ လီးက အမှှောင်းလိုကကြှီး ဝတစြုံအပြော့သားအောကြ ထင်းနတေော့သည်။၁၀ မိနဈ ပြည့်သညန်ှင့် ဝတရြညဖြူး ပြနဝြငလြာပြီး လငဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောငအြား သချောကြည့်လိုကြ၏။ တကိုယလြုံး လှည့်ကြည့်ပြီးမှ အားရကြနပေတ်ဲ့ အသံနှင့် အခန်းထဲက ခုံတဈလုံးပေါြ ထိုငခြိုင်းလိုကပြှနသ်ည်။
အဝတစြားများအား သချော ဆှဲဆန့်ပြီး ပြည့်စုံအောင် မကြန်ှာအား နှာခေါင်းထိ ဖုံးသော မကြန်ှာဖုံး တပပြေးနသည်ေ။ပြည့်စုံအောငမြှာ ဘာလုပမြလည်း တွေးရင်း ရငခြုနန်ရပြေန်၏။ပြီးသညန်ှင့် မယားဖြစ်သူ ခေါသ်ည့်နောကြ လိုကလြာခဲ့သည်။အိမအြပေါထြပတ်ကရြင်း ပထမထပ် ကြောကြာ ဆကတ်ကလြာခဲ့ရပြန်၏။
ဒုတိယထပ် ကမွှ တီးလုံးသံ စကားပြောသံ ခပတ်ိုးတိုး ကြားလိုကရြသည်။အိမအြရှေ့ဘကခြှမ်း ဟောခန်းရဲ့ အစွနဆြုံး အခန်းတံခါးရှေ့ရောကတ်ော့ ဝတရြညဖြူးမှ တံခါးအား ဆှဲဖြင့်တော့၏။မှငလြိုကရြသည့် မှငကြှင်းကြောင့် ပြည့်စုံအောငမြှာ အံအောနရသေည်။
ပြည့်စုံအောင် ဝတထြားသော ဝတစြုံပုံစံများနှင့် ယောင်ျကြားရငမြကြီးများ လညပြင်းအား စတီးကြိုးလှလှလေးတွပတေကြာ လေးဘကထြောကြ အနထေားနဲ့ ခွေးတွလေို မိန်းမတွသှေားတဲ့နောကြ လိုကန်ကြသေညကြို တွေ့မှငလြိုကြ၏။
မယားဖြစ်သူအားဝ ကြည့်တော့ မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးကာ အခန်းထဲ ဝငသ်ှားသဖြင့် နောကမြှ ကပလြိုကသ်ှားခဲ့ပြနသ်ည်။အခန်းထဲတွင် ဝတရြညဖြူးလို ခပခြွောချော မိန်းမ ၁၀ယောကထြကြ မနဲ ဆကစြီ အဝတစြားများနှင့် ဝိုငသ်ောကတ်ဲ့ သူကသောကြ ဘီယာသောကတ်ဲ့သူကသောကြ စကားပြော ရယမြောသံများ ဆူညံနေ၏။
ယောင်ျကြား အားလုံး မကြန်ှာဖုံး များ တပဆြငထြားရင်း အမြိန့်ပေးသမွှ အကုနလြုပပြေးနေ ရ၏။ အံအောထိတလြန့် နတေုန်း မယားဖြစ်သူဆီက စကားသံ ထွကပြေါလြာရာ ကကြသ်သသှေေားမိသည်။
” ဒီလာစမ်း … ငါ့ ကြှနလြေး လညပြတ် ပတပြေးမလို့ ……လေးဖကထြောကလြိုကြ ”
ရုတတ်ရကြ စိတထြဲ ဖငွြးကနဲ့ ခံစားမိကာ မကြမြှောငကြှုံ့လိုကမြိ၏။သို့သောြ ကတိပေးထားမိသဖြင့် အံကြိတကြာ ဆိုဖာခုံပေါြ ထိုငန်သေော မယားဖြစ်သူ ခွသလေုံးရှေ့ လေးဖကထြောကလြိုကရြသည်။
” ကဲ … ဒီ ကြိုးတွေ ထဲက … ကြှနလြေး ကြိုကတ်ာရှေး … ခခြြ ခခြြ ”
လညပြှနမြော့ကြည့်ရာ ဝတရြညဖြူးပေါငပြေါြ ခွတငေထြားသော စတီးကြိုးလှလှလေး ၃ ခွအေား တွေ့မှငရြ၏။ ပြည့်စုံအောငမြှာ စတီးကြိုးများအား စိတမြဝငစြားပေ ဝတထြားသော ဝတစြုံနှင့် ခွေးလို လေးဖကထြောကြ နရသေော အနအထောအား ဘယသ်ူတွေ ကြည့်နမလေဲ တွေးရင်း စိတခြှောကခြှားလာရသည်။မကြန်ှာဖုံး တတထြားသောလြည်း အရှကတ်ရားများ ကြီးစိုးနေ၏။ဝတရြညဖြူးမှာ ပြည့်စုံအောင် ဖြစ်ပကြန်သသေညကြို အရသာခံ ကြည့်နလေိုကြ၏။
” ဘယလြိုလဲ … ယောကျခမကို … မိန်းမ မသိအောင် … ခိုးလိုးတုန်းက … မရှကဘြူးလား … ဖြန်း …… အ ”
ရုတတ်ရကြ ပါးရိုကခြံလိုကရြ၍ ပြည့်စုံအောင် တဈယောကြ ဆကစြီ မိန်းမချောတွကြေားထဲ ရှကရြှံ့လာကာ မကြရြညမြွား ဝဲလာတော့သည်။ထိုအခွိန် ဘေးမှ မိန်းမချောများက မယားဖြစ်သူ နာမညအြား ရရှတေကြာ လကခြုပ် ဝိုင်းတီး ပေးကြ၏။ဝတရြညဖြူးမှာ ခနဲ့ပြုံး ပြုံးရင်း ပြည့်စုံအောင် လညပြငအြား ခွေးလညပြတ် စတီးကြိုးတခု တပဆြငလြိုကရြာ လကခြုပသ်ံများ ပိုပြီး ဆူညံလာတော့သည်။
” အနအထေား … သဘောကရွဲ့လား … မကြိုကရြင် ကတိဖကြပြှီး ပြနတ်ော့ ”
” ငါ … ငါ …… ”
” ဘာ ငါလည်း … ! တောကျ ! ”
” အ … နာလိုကတ်ာ ဟာ ”
ဝတရြညဖြူးမှာ လညပြင်းကြိုးအား စောင့်ဆှဲလိုကသ်ဖြင့် ပြည့်စုံအောင် တဈယောကြ ညည်းတွား လိုကမြိသည်။
” နင် … ငါ့ မကြန်ှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ဖြစမြေး … ရှကန်ပမေေဲ့ … ကြနပေတ်ယ် မလား ”
” ကြေ ကြေ … ကြနပေပြါတယ် ”
” ခခြြ ခခြြ … ဟား ဟားးးးး ”
ဝတရြညဖြူး လှောငရြယသ်ံကြောင့် ပြည့်စုံအောင် တဈယောကြ မကြန်ှာတပြငလြုံး ရဲတကသ်ှားကာ သိမင်ယစြိတမြွား ဝငရြောကလြာတော့သည်။
” ခုခွိနကြစပြီး နငကြ ငါ့ရဲ့ ကြှနပြဲ ငါခိုင်းတာ အကုနလြုပ် စောတက မတကန်ဲ့ … တလ ၄ ကြိမ် … နင့်ကို အပစ်ပေးမှာ ကြားလား ”
” ကြား ကြား … ကြားပါတယ် ဟာ ”
” အေး … နင် ငှင်းဆနတ်ဲ့ နေ့က … ငါနဲ့ လငမြယား ပြတဆြဲတဲ့ နေ့ပဲ ”
…………………………………………………………………………………………
” ဟိတ် … သားလေး … မင်းတို့ လငမြယား ပြနအြဆငပြှနေေ ပြီးလား ”
” ဒီလိုပါပဲ …… အနတ်ီမိုး ရယ် ”
ဧည့်ခန်းထဲ မနကစြာ အတူစားရင်း ယောကျခမ ဖြစ်သူအား ပြည့်စုံအောင် တယောကြ ပြနဖြှေ နေ၏။
” ဒီနေ့ အလုပန်ားရကြ … မလား … ဘယသ်ှားကြမလို့တုန်း ”
” သူသှားချင်တ်ဲ့ဆီ … လိုကပျို့ပေးရမှာ … ကလေး ဂရုစိုကြဦးနောြ … အနတ်ီမိုး ”
” အေးပါ …… မင်းတို့ လငမြယား အဆငပြှတော မှငရြတော့ … ဝမ်းသာပါတယကြှာ ”
ခဏအကြာတွင် ပြည့်စုံအောငတ်ို့ လငမြယား ကားလေးဖြင့် အိမမြှ ထွကလြာခဲ့သည်။ဝတရြညဖြူး မောင်းလာသည့်ကားလေးမှာ အမှနလြမ်းမကြီး အတိုင်း မှို့စွနသ်ို့ ဦးတညန်ေ၏။
” တူတူ …… တူ ……… ”
ဖုန်းသံ မဆုံးခင် ဝတရြညဖြူးမှာ ကားမောင်းရင်း လကတ်ဖကဖြှင့် ယူဖြင့်လိုကသ်ည်။
” ဟဲလို …… ဝတရြည် …… လာပြီလား … ဘယရြောကပြှီလည်း ”
” လာနပေါပြီ … ဦးနိုငရြယ် … ရောကတ်ော့မယ် … ပစ်စည်းတွေ အဆငသ်င့်ပဲလား ”
” အဆငသ်င့် လုပထြားပါတယ် … စိတတ်ိုင်း ကစွရမေယ် ”
” Ok လေ … ဒါပဲနောြ …… ရောကတ်ော့မယ် ”
တဖကကြ ဖုန်းခသွှားသညန်ှင့် ကားလေးမှာ အရှိနမြှင့်မောင်းနေ၏။တဖြည်းဖြည်း လယကြှင်းများ ကြောလြှနလြာကာ လမ်းမကြီး အနောကဖြကြ တည့်တည့် ခွိုးမောင်း လိုကပြှနသ်ည်။
သရကပြငကြှီးများ တန်းစီနကော ခဏအကြာ ခွံကြီး တခွံ တွေ့လိုကရြ၏။ ခွံကယွကြှီးထဲ သရကပြငမြွား မာလကာပငမြွား တန်းစီစိုကထြားရာ တခွံလုံး သဈပငရြိပမြွားဖြင့် အေးမှနသည်ေ။ ခွံထဲ အရောကြ ရမှှေောင်းတံတားအား ကြောကြာ လွောကလြာရင်း နှစ်ထပတ်ိုကြ အဖြူလေး တဈလုံး တွေ့မှငလြိုကရြပြန်၏။
” ကြှန် လေး ”
” ခငဗြွာ ”
၁ လ ၄ ကြိမ် ကြှနလြုပပြေးရမညဟြု ကတိခံထားရသဖြင့် ပြည့်စုံအောငမြှာ မရညရြှယပြဲ လေးလေးစားစား ပြနထြူးမိသည်။ ဝတရြညဖြူးမှာ တခကြရြယမြောရင်း ကားပေါကြအဆင်း ပြည့်စုံအောငအြား လေးဖကထြောကြ လိုငလြာရန် အမိန့်ပေးလိုကတ်ော့သည်။
ပြည့်စုံအောငမြှာ မယားဖြစ်သူ စိတတ်ိုင်းကြ ကားပေါမြှ လေးဖကထြောကြ ဆင်းလိုကရြ၏။မှို့စွန် ခွံဝင်းထဲ လူသှားလူလာ မရှိ၍သာ ပြည့်စုံအောင် အရှကမြရပေ။ ဝတရြညဖြူးမှာ ဒူးဖုံးစကပလြေးဖြင့် နှစ်ထပတ်ိုကအြိမသ်ို့ လွှောကသ်ှားရာ လေးဘကထြောကြ၍လိုကခြဲ့ရသည်။
” ကြှီ … ကြှိ ”
တိုကရြှေ့အရောကြ သူမပါသာ တံခါးဆှဲဖြင့်ကာ ဧည့်ခန်း တောငဘြကရြှိ အခန်းတခန်းဆီသို့ ဝငခြသွှား၏။ပြည့်စုံအောင် လေးဖကထြောကြ ဝငလြိုကသ်ညန်ှင့် ဖနစြားပြဲခုံတဈလုံး၏ အနောကဖြကြ လူ ၄ ဦး ထိုငရြသော ဆိုဖာ သရခေုံရှညကြှီးပေါြ အသကြ ၅၀ ခန့် လူကြီးတဈဦး ထိုငန်သညေကြို မှငလြိုကရြသည်။
ပြည့်စုံအောင် ရှကစြိတ် အနည်းငယ် ဝငလြာသောလြည်း လူစိမ်း တဈယောကထြဲမို့ အားတင်း ထားလိုကရြ၏။ထိုလူကြီး ရှေ့ရှိ ဖနစြားပြဲခုံပေါတ်ှင် ဘီယာပုလင်းများ ဝိုငပြုလင်းများ စားသောကဖြှယရြာများ ပြငဆြငထြားသည်။
” ကြှနလြေး … ဟို မှနကြောငတ်ာလေးထဲ ကြည့်စမ်း … မှငလြား ”
မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူးစကားကြောင့် လကည်ိုးထိုးသော နရောအား လှမ်းကြည့်ရာ ပထမခေါကကြ ဝတရြသော ဝတစြုံပုံစံများနှင့် အခွှနအြတကပြါသော လညပြတမြွား သံကြိုးများ ကြာပြတမြွား တွေ့ရှိလိုကရြသည်။မှနကြောငတ်ာအား ငေးကြည့်နစဉြေ ဝတရြညဖြူး ဆီမှ အသံထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။
” အဲဒီ … ဝတစြုံနဲ့ … ပစ်စည်းတွေ … ပါးစပန်ဲ့ ကိုကပြှီး …… ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့ ”
ပြောပြီးသညန်ှင့် ဝတရြညဖြူးမှာ ထိုငခြုံပေါြ ထိုငန်သေော လူကြီး ဘေးနား ဝငထြိုငလြိုကြ၏။ ပြည့်စုံအောငမြှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားပေးရင်း ခွေးလို လေးဖကထြောကသ်ှားပြီး ကောငတ်ာထဲမှ ဝတစြုံနှင့် ပစ်စည်းများအား ပါးစပဖြှင့် ကိုကကြာ ဝတရြညဖြူး ခွရင်ေးနား တခုချင်ြး ခပြေးရတော့သည်။
” ကဲ … အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကြ … ဒါတွေ ဝတ် ”
” ဟို ဟို …… ”
ပြည့်စုံအောငမြှာ လငမြယားချင်ြး တုံးလုံးခွှတ် လိုးဖူးသဖြင့် မရှကသ်ောလြည်း ခုံပေါထြိုငန်သေော လူကြီးကြောင့် အခကတ်ှေ့နေ၏။
” ဘာ …… တဟိုဟို လုပန်တောလဲ … ခု မတတ်ကရြပ် …… အကုနခြွှတစြမ်း ”
ပြည့်စုံအောင် တယောကြ မကြန်ှာလေး ရဲကာ အဝတစြာများ ခွှတခြပြဈတော့၏။ အဝတစြား ကိုယကြှပ် အတိုလေးများ ဝတပြှီးခွိန် ဝတရြညဖြူးမှာ သရလညေပြတ် အနကတ်ခု ပြည့်စုံအောင် လညပြင်းအား ပတပြေးလိုကသ်ည်။
” နင် အခုကစပြီး … ငါ့ရဲ့ခွေးကြှန် … ဖြစ်သှားပြီ ကြားလား ”
ဝတရြညဖြူး စကားအဆုံး ပြည့်စုံအောင် တယောကြ သိမင်ယစြိတမြွား ဝငလြာကာ ဈိတခြှနအြားများ ကဆွင်းသလို ခံစားနရတေော့၏။
” ငါ့ကို သခငမြလို့ ခေါရြမယ် … သချောမှတန်ောြ …… ဒါက နင့်ရဲ့ သခင် …… သူ့ကိုလည်း သခငလြို့ ခေါြ ကြားတယန်ောြ ”
” ကြား ကြား … ကြားပါတယ် …… သခငမြလေး ”
အသံတုနရြီစွာဖြင့် ပြောလိုကသ်ော ပြည့်စုံအောင် အသံကြောင့် ဝတရြညဖြူး တဈယောကြ အားရကြနပေန်သည်ေ။ ထို့နောကြ လကကြောကဝြတန်ှဈဖကန်ှင့် ခွကငွြေးဝတန်ှဈဖကအြား သရကြင်ေးအပြားများ ပတပြေးကာ ထိုသရကြင်ေး အပြား လေးခုအား စတီးကြိုး ခွိတမြွားဖြင့် ခွိတထြားလိုကတ်ော့၏။ခွနှစ်ေဖကြ လကန်ှဈဖကအြား စတီးကြိုးခံ၍ ပေါင်းပြီး သော့ခတပြှနသ်ည်။
” ပြီးရင် … ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ော့ … ဝတရြည် … ဦးနိုင် တင်းနပြေီကြ ”
တခွိနလြုံး ဘာတခွန်းမှ မပြောပဲ ထိုငကြှည့်ရင်း ဘီယာသောကန်သေော လူကြီးထံမှ စကားသံ ထွကပြေါလြာ၏။ပြည့်စုံအောင် မော့ကြည့်လိုကရြာ မကြန်ှာလေးထောင့် စပစြပ် နှာခေါင်းပြပြနှင့် နူတခြမ်းထူထူ လူကြီးအား အနီးကပ် တွေ့မှငလြိုကရြသည်။ မယားဖြစ်သူ ပုခုံးသားလေးအား ဘယလြကဖြှင့် သိုင်းဖကရြင်း ညာလကကြ ဒူးဖုံးစကပ် အပြော့သားလေးအား ဒူးအထကန်ားမှ ပေါငရြင်းထိ အသှားအပြန် ပြတသ်ပပြနေေ၏။
ပြည့်စုံအောင် မကြန်ှာတခကြြ ပြကသ်ှားရသည်။ ကတိပေးရာတွင် သူစိမ်းယောင်ျကြာအား အလိုးမခံတော့ကြောင်း ဝတရြညဖြူးဘကကြ ထုတပြှောခဲ့၏။ စကားပြောရန် ပြငလြိုကစြဉြ ဝတရြညဖြူးမှာ ခေါင်းပေါမြှ ဂေါကသ်ီးအရှယ် ရာဘာ အလုံးလေးပါသော သရကြေိုးပြော့လေးအား စွပခြလွိုကပြှနသ်ည်။ပါးစပဟြလိုကခြွိန် ပါးစပပြေါကထြဲ ရာဘာအလုံးလေး ဖိထည့်ပစ်၏။
” အု … ဝူးးးး ဝု ဖလု ”
ပြည့်စုံအောင် စကားပြောရာ တဝူးဝူး ဖြင့်သာ ဗလုံးဗထွေး အသံများ ထွကပြေါလြာတော့သည်။လကန်ှဈဖကမြှာလည်း ခွချင်ြေးဝတဖြှင့် တွဲပြီး သော့ခတထြားသဖြင့် ပါးစပမြှ သရကြေိုးအား ဆှဲဖြုတမြရတော့ပေ။
မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူး၏ ဖြူစငဝြင်းပတဲ့ အသားရညကြှောင့် အင်ျကြီကိုယကြှပလြေး အောကကြ ရငသ်ားစိုငအြပေါခြှမ်းလေး ခပရြေးရေး မှငတ်ှေ့နေ၏။ ဦးနိုငဆြိုသော လူကြီး၏ ဘယလြကမြှာ သိုင်းဖကရြင်း အင်ျကြီကိုယကြှပလြေးထဲ လကသ်ှင်းပြီး ဘရာစီယာ ကြိုးကိုင်းလေးအား ပုခုံးဘေး ဆှဲခနွပြနေသ်ည်။
ညာလကကြ စကပအြပြော့သား အောကန်ားစမှ အပေါပြင့်နိူကရြာ ဝတရြညဖြူး၏ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေး တုတတ်ုတလြေး မှငန်ရေ၏။ ပြည့်စုံအောငမြှာ မယားဖြစ်သူ ခွနှစ်ေချောင်းရှေ ဒူးကြေးစုကာ ဖငခြထွိုငန်ရသေဖြင့် မယားဖြစ်သူ ပေါငဂြှထဲ သူစိမ်းယောင်ျကြားလကတ်ဖကြ တိုးဝင်းနရော
ကြည့်ရင်း အာဂေါငမြွား ချောကကြပလြာတော့သည်။ထိုစဉြ ဆံနှယမြွား စုခညွကြာ နောကကြွောဘကြ ပို့ထားသော ဝတရြညဖြူး၏ နူတခြမ်းဖူးဖူး ရဲရဲလေးအား ဦးနိုငမြှ သူုနူတခြမ်း အထူကြီးဖြင့် ဆှဲစုပန်ပြန်ေ၏။
ဝတရြညဖြူး တယောကြ နူတခြမ်းလေးအား အစုပခြံရစဉြ ဦးနိုငဘြယလြကကြ သိုင်းဖကထြားရင်း ဘလာစီယာလေးထဲမှ နို့အုံလေးအား ညှဈခွပေေးနသည်ေ။ဝတရြညဖြူး ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာကာ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား မသိမသာလေး ဖြဲပေးလိုကြ၏။ဦးနိုင် ဘယလြကကြ တဖြည်းဖြည်းဘလာစီယာ အောကရြောကလြာပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ပြတခြွရင်ေး ညာလကကြ ပေါငခြှံထဲမှ စောကပြတအြုံလေးအား အတွင်းခံ ဘောငဘြီပေါမြှ ပြတသ်ပပြေးနပြနေသ်ည်။
ဝတရြညဖြူးမှာ မငှင်းဆနသ်ည့်အပြင် ဦးနိုင် ပေါငကြှားအား ဘောင်းဘီအပေါမြှ အုပကြိုငပြှတသ်ပရြင်း နူတခြမ်းထူထူကြီးအား ပြနလြညဆြှဲစုပပြေး၏။
ပြည့်စုံအောငမြှာ မယားချောလေး ဝတရြညဖြူး၏ အပြုအမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းစိတတ်ဝကြ ဘာဆကဖြစ်မလဲ သိချင်စြိတ် တဝကဖြှင့် စိတထြဲ ဒွိဟဖြစ်နရသေည်။မကြန်ှာရှေ့ မယားဖြစ်သူ စကပအြောကန်ားစလေး ပေါငရြင်းကပန်ရော ဦးနိုင်၏ လကဖြှင့် ပြတခြွပေေးမှု့ကြောင့် အတွင်းခံဘောငဘြီးလေးမှာ စောကရြညမြွား ရှှဲနသညေကြို မှငန်ရပြေန်၏။
ထိုခွိန် ဦးနိုငမြှာ ဝတရြညဖြူး ပေါငကြှားမှ ညာဘကလြကအြား ပြနထြုတကြာ သူ့ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့်လိုကတ်ော့သည်။ဇဈပြင့်သညန်ှင့် အတွင်းထဲ အမှှောင်းလိုကကြပန်သေော လီးအား ဝတရြညဖြူးမှ သူမလကလြေးဖြင့် ဆှဲထုတကြာ ဂွင်းထုပေးပြန်၏။
ခဏအကြာ ဦးနိုငည်ာလကမြှာ ဝတရြညဖြူးပေါငကြှားထဲ ပြနရြောကလြာပြီး အတွင်းခံဘောငဘြီဂွလေးအား လကည်ိုးလေးဖြင့် ဘေးခွိတဆြှဲကာ လကခြလယအြား စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။စောငခြေါင်းထဲ လကခြွောင်းလေး ဝငလြာသညန်ှင့် ဝတရြညဖြူးမှာ သူမလကထြဲ ဒဈဖူးမှအရညကြှည် စို့ကာ မာလာသော လီးကြီးအား ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားမိ၏။
ဦးနိုငကြလည်း ဝတရြညဖြူး ခံစားမှု့မှင့်တကလြာသညကြို ကြည့်ရင်း တဆင့်တကကြာ စောကပြတလြေးထဲ လကခြလယရြော လကသ်ကြှယပြါ ၂ချောင်းပူး သှင်း၍ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး အထုတအြသှင်း လုပပြေးလိုကတ်ော့သည်။
” အ အားးးး …… အဟင့် ဟင့် …… ရှီးးးးး အ အ …… မ ရ တော့ ဘူးးး …… ရှီးးး အမလေးးး ”
ဝတရြညဖြူး တယောကြ ပေါငတ်နမြွား တဆကဆြကတ်ုနကြာ ခေါင်းလေး မော့တကရြင်း ဦးနိုင် လကကြောကဝြတအြား သူမ လှတန်သေော လကတ်ဖကဖြှင့် ဖမ်းထိန်းကာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတတ်ော့၏။
” ကောငလြား … ဝတရြည် ”
” အင်း ”
” ဦးနိုငကြိုလည်း … ကောင်းအောင် လုပပြေးလေ … ရော့ လီးစုပပြေး ”
ဦးနိုင် စကားကြောင့် ဝတရြညဖြူး မကြန်ှာလေး အမ်းတန်းတန်း ဖြစ်ကာ သူမခွထေောကရြှေ့ ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငန်သေော လငဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင် မကြန်ှာအား ခိုးကြည့်လိုကပြှနသ်ည်။ ပြည့်စုံအောင်၏ ဝခွေဲမရသော မကြန်ှာအား တခကြကြှည့်ကာ ဦးနိုင် ဒဈကြီးအား ဆှဲစုပလြိုကြ၏။ထို့နောကြ ဒဈဖူးအား လွှာဖြင့် လိပဆြှဲကာ
လီးတနတ်လွှောကြ လွှာဖြင့် အထကအြောကြ ယကကြာ မကမြကမြောမော စုပန်တေော့သည်။လီးထိပအြား နူတခြမ်းလေးဖြင့် တေ့စုပရြင်း ဘောငဘြီအတွင်းထဲ လကန်ိုကကြာ လီးအရင်း အောကဖြကြ လဥများအား ညှဈခွပေေးရာ ဦးနိုငတ်ယောကြ တရှီးရှီးဖြင့် ဖငကြှှလာရ၏။
” အားးးး အ … ကောင်းလိုကတ်ာ ဝတရြညလြေးရာ … နာနာလေး ဆှဲစုပ် ဟုတတ်ယ် …… အီးးးး ရှီးးးး လွှာနဲ့ ဒဈကို … ပတယ်ကပြေးဦး … အားလားလား …… ဟူးးး ရှီးးးးး ‘
ညည်းသံများ ပေါထြှကလြာပြီး ဦးနိုငလြကတ်ဖကမြှာ ဝတရြညဖြူးခေါင်းအား ဖိခလွိုကတ်ော့သည်။လီးကြီးမှ လညခြွောင်းထဲ တိုးဝငလြာရင်း ဒဈဖူးမှ အာခေါငလြာထောကသ်ဖြင့် ဝတရြညဖြူး တယောကြ တဟှတဟြှတ် သီးနပြန်ေ၏။
လညပြင်းကြောလေးများ ထောငလြာကာ ပါးလေးနှစ်ဖကဖြေါင်းလာစဉြ လရညမြွား ပန်းထည့်ခံရလိုကသ်ည်။ဆကကြနဲ့ ခေါင်းကြှလိုကပြမယ်ေ့ ဦးနိုငမြှ သူမခေါင်းအား လကဖြှင့်ဖိထားသဖြင့် လညခြွောင်းထဲ ဝငလြာသမွှ လရညမြွားအား တဂွတဂြှတဖြှင့် မွိုခလွိုကရြ တော့၏။
” အားဟား … တအား ကောင်းလှန်းလို့ မထိန်းနိုငဘြူး ဖြစ်သှားရတယ် … ဦးနိုငကြို စိတဆြိုးသှားလား ကြာ ”
” ဟှန့် … သှား … မပြောမဆိုနဲ့ လုပပြှီးမှ ”
ပြည့်စုံအောငမြှာ မယားဖြစ်သူ ပါးစပထြဲ လရညမြွား ပန်းထည့်ခံရသဖြင့် မကြန်ှာပကြန်ရှောသည်။သို့သောြ ပါးစပထြဲ ရာဘာလုံးလေး ထည့်ထားခံရသဖြင့် နူတမြှ ထုတပြှောလို့ မရတော့ပေ။
” ဝတရြညလြေးက … လီးစုပ် တအားတောတ်ာကိုးကြ … ခိခိ … ကဲ အဝတတ်ှေ ခွှတပြှဦးနောြ ”
စကားဆုံးသညန်ှင့် ဦးနိုငလြကန်ှဈဖကြ မနားတမ်းအလုပရြှုပကြာ ဝတရြညဖြူး အဝတစြားများအား ဆှဲခွှတတ်ော့သည်။အပေါအြင်ျကြီခွှတပြှီးသညန်ှင့် ဘရာစီယာလေးအား ခွိတဖြှုတပြဈရာ နို့အုံဖြေးဖြေးလေး နှစ်ခု ထွကပြေါလြာပြီး နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးနှစ်ခုက ခွှနထြှကန်ေ၏။
အတွင်းခံ ဘောငဘြီးလေး ဆှဲခွှတရြာ ဝတရြညဖြူးမှာ လငဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောငအြား ခိုးကြည့်ရင်း ဖငကြှီး ကြှပေးလိုကပြှနသ်ည်။ ပေါငခြှံအလယမြှ အမှှေးပါးပါးလေး ဖုံးအုပထြားသော စောကပြတလြေးမှာ ပြူထွကလြာတော့၏။
” လှလိုကတ်ာ … ဝတရြည် စောကဖြုတလြေးက … ဝါးစားပစ်ချင်တ်ာ … ဟင်းဟင်း ”
” အဲတာတော့ … မဖြစ်ဘူးနောျ ”
” ပြှတ် ပြှတ် … ပလပ် ပလပ် … ပြှတဈြ ”
ဦးနိုငမြှာ နို့သီးခေါင်းလေး ကော့လာအောင် စုပရြင်း လွှာဖြင့် ပတယ်ကပြေးနပြနေသ်ည်။ဝတရြညဖြူးတဈယောကြ ရမျမကစြိတမြွား ပြနကြှှလာကာ စောကပြတလြေးထဲ တဆဈဆဈနဲ့ ခံစားနရရှော၏။နို့စို့ရင်း ဝတရြညဖြူး ဘယခြှထေောကအြား ခုံပေါဆြှဲတငကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငအြနထေားဖြင့် စောကပြတအြုံလေးထဲ လီးထိပအြား တိုးကပလြိုကသ်ည်။
” အ … အဲတာတော့ …… ကမ် ခွင့်မပြုဘူးနောျ ……ဦးနိုင် ”
” အင်းပါ … အထဲ မထည့်ပါဘူး … ဝတရြညရြယ် ……လီးထိပန်ဲ့ စောကပြတအြုံလေး …… ပြတရြုံလေးပါ ကြာ ”
လီးကြီး အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ ဖိခွဲလိုကတ်ိုင်း ဝတရြညဖြူးခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားရ တော့သည်။ပြည့်စုံအောငမြှာလည်း မယားဖြစ်သူ စောကဖြုတထြဲ ဒဈကြီး အထကအြောကြ ပြတဆြှဲတိုင်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဝငသ်ှားလမလေားဟု ရငတ်ထိပထြိပန်ှင့် ကြည့်နရေ၏။
ဝတရြညဖြူးတဈယောကြ အောကန်ူတခြမ်းလေး ကိုကကြာ လီးထိပကြှီး ချောဝြငပြါစဟေု စိတထြဲမှ ကြိတဆြုတောင်း နရှောသည်။လငဖြစ်သူအား ဘယသ်ူစိမ်း ယောင်ျကြားသားကိုမှ အလိုးမခံတော့ကြောင်း ကတိပေးထားသညမြို့ အခကတ်ှေ့နရေ၏။
ပြည့်စုံအောငမြှာ ဒဈကြီး အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ တွငသ်ာ အထကအြောကရြှေ့နသဖြေင့် မယားဖြစ်သူမှ အလိုးမခံကြောင်း သိရသဖြင့် စိတအြေးနစဉြေ ဝတရြညဖြူးမှာ ညာခွထေောကအြား ခုံပေါတ်ငရြင်း ဦးနိုင် ခါးအား ခွိတလြိုကတ်ော့သည်။ထိုအခါ ဝတရြညဖြူး စောကပြတအြား ပြည့်စုံအောင် မမှငရြတော့ပေ ဘေးတိုကအြနထေားနှင့် ပေါငလြုံးကြီးမှာ စောကဖြုတအြား ကြယသ်ှားရ၏။
” ရှီးးးး းးးး … အားဟား …… ဖိပြတ် ဦးနိုင် … အင်း အင်း …… ဟုတတ်ယ် ”
လီးထိပဖြွားနှင့် စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးထဲ ထိုးခွဲကာ စောကစြိလေး ကလောမြိသဖြင့် ပေါငတ်နမြွား တုနကြာ ဖငကြှီး မှှောကတ်ကလြာပြနသ်ည်။ ပြည့်စုံအောငမြှာ ကြည့်ရင်း မကြန်ှာပကြလြာတော့၏။မယားဖြစ်သူ ဖငကြှီး ကြှတကလြာကာ ခေါင်းလေးမော့တကသ်ှားသဖြင့် အဖုတထြဲ လီးဝငသ်ှားမှန်း ရိပမြိလိုကသ်ည်။
သို့သောြ မမှငရြသဖြင့် စိတထြဲ မရိုးမယှ ခံစားနရေ၏။ဝတရြညဖြူးမှာလည်း ဦးနိုငအြား မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားနှင့် ခါးပေါခြှနှစ်ေဖကြ ညှပခြွိတကြာ လကန်ောကပြှနထြောကရြင်း ဖငကြှီး ကြှလိုကြ ပြနခြလွိုကဖြှင့် တအီးအီး ညည်းနတေော့သည်။
တဇွိဇွိ တဗှိဗှိဖြင့် အသံများထွကပြေါလြာရင်း ဝတရြညဖြူး လကန်ှဈဖကကြ ထိုငခြုံကတီဘာ အခင်းကို ကစွန်အေောင် ဆုပပြှီး ဖငသ်ားစိုငကြှီး တဇပဇြပ် တုနပြှီး ခဏအကြာမှ ငှိမကြသွှား၏။
” ဦးနိုငကြ … တန်းလန်းကြီး … ဝတရြညရြယ် … အပေါကြနေ … ပြတပြေးပါ့လား ”
” ဟူးးးး ရှီးးးးး ……… အင်း … ကြမ်းပြငပြေါြ ပကလြကလြှနပြေးလေ ”
ဦးနိုငမြှာ ပြည့်စုံအောင် ဘေးနား ပကလြကလြှနရြာ လီးကြီးမှာ စောကရြညမြွားနှင့် တင်းပြောငန်ကော ထောငထြှကန်သည်ေ။ပြည့်စုံအောင် တယောကြ ဦးနိုငပြေါငကြှားမှ လီးကြီးအား အနီးကပ် သချောစိုကကြှည့် လိုကပြှန်၏။
စောကရြညမြွားမှ လီးထိပတ်ှငသ်ာ မက လီးအရင်းဘကြ လမှှေးများပေါထြိ ရှှဲနရော ပြည့်စုံအောင် စိတထြဲ မတငမြကြ ခံစားနရသေည်။စောကပြတထြဲ လီးမဝငပြဲ လီးအရင်းထိ စောကရြညမြွား ရှှဲနသညေမြှာ သဘာဝ မကလွှပေ။စဉြးစားနစဉြေ မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူးမှာ ဦးနိုင် လီးပေါခြှထိုငပြှီး လီးထိပအြား ဖမ်းကိုငရြင်း လကဖြဝါးဖြင့် အုပကြာ ခကြပြေါလြှနဖြိလိုကြ၏။
အမှှောင်းလိုကြ လှနထြားသော လီးတနအြား စောကပြတအြကကြှဲကြောင်း အတွင်း ထည့်ကာ ဖိထိုငလြိုကတ်ော့သည်။ခါးကော့ကာ လကန်ောကပြှနထြောကရြင်း ခါးအားဖြင့် ဖငသ်ားစိုငကြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပကြာ လီးအား ပြတဆြှဲပေး၏။
” အား …… အ … ဖိပြတ် … အင်း အင်း ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းပဲ … ဝတရြညရြယ် … အားပါးပါး ရှီးးး းးး ”
” ကောင်းရင် ငှိမင်ှိမန်နေောြ … ဦးနိုင် … ထိပကြို အောကထြဲ ထိ … မရောကပြေ့စနေဲ့ ”
” ဟူးးးး အင်းးး အင့်အင့် …… အောကကြနေ ပြနပြှီး ဖငကြို ဖိကြိတပြှီး ပြတပြါ ကြာ …… အားဟား ”
” ခါးကော့ပြီး ဖိပြတပြေးနတောပဲ … ဦးနိုငကြလည်း မမှငဘြူးလား ”
” အင်းပါ … ညောင်းရငပြှော … ဦးနိုင် အပေါကြ ပြတပြှီး လရညထြုတပြဈမှာပါ ”
” နပေါစေ ရတယ် … မညောင်းပါဘူး ”
ဝတရြညဖြူးမှာ လငဖြစ်သူ ဘေးထားပြီး ဦးနိုငအြား ပြတခြိုင်းလငွြ မတောတ်ဆ စောကပြတထြဲ လီးဝငရြင် အခကတ်ှေ့နရမေည်။လငဖြစ်သူအား နာကြီးစိတန်ှင့် ပညာပေးနစဉြေ သူမ ဘကမြှ ကတိတညလြိုကခြငွြ၏။
လီးတနကြှီးမှာ ဝတရြည်းဖူး စောကပြတ် အကကြှဲကြောင်းထဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကဖြှင့် ဒဈဖူးက စောကစြိလေးအား ထိုးမိနပြနေသ်ည်။စောကပြတ် အသားနုလေးများနှင့် လီးအရညပြှားအား လွှောတိုကပြှတဆြှဲရင်း ကာမစိတမြွား ထိန်းမရအောင် ထကြှနရတေော့သည်။ လီးကြီးအား ဖိလိုကပြှတလြိုကြ ဖြင့် စောကရြညမြွား ဒုတိယ အကြိမ် စို့လာခဲ့၏။
” ပြီးတော့မယ် … ဝတရြည် … အားဟား … မှနမြှနလြေး လုပကြှာ … ရှီးးးး းးးး အင်း ”
ဦးနိုငစြကားကြောင့် ဝတရြညဖြူး ရမျမကဈြိတလြေး တရှိန်းရှိန်း တကလြာကာ စောကရြညမြွား ပြကကြနဲ့ ကလွာရင်း ဒဈဖူးကြောသ်ညအြထိ ပြတခြလွိုကမြိသည်။နောကပြှန် လကထြောကလြကြြ အနထေားဖြင့် ခါးကော့ထားသညမြို့ ဖငကြှီးနောကပြှနအြဆှဲတွင် အရှိနလြှနလြာသော စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဒဈကြီးခွိတပြါလာကာ လီးတချောင်းလုံး ဘှတကြနဲ့ ဝငသ်ှားတော့၏။
ရုတတ်ရကမြို့ ဘာလုပရြမှန်းမသိပဲ စောကခြေါင်းထဲ တိုးဝငလြာသော လီးအား ညှဈပေးနမေိပြနသ်ည်။လီးအရညပြှား တလွှောကြ တဒုတဒြုတန်ှင့် သှေးတိုးလာကာ စောကခြေါင်းအတွင်းသားထဲ တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ ခံစားလာရတော့၏။
ခံစားမှု့ မှင့်တကလြာရာ ဘေးနား လငဖြစ်သူ ရှိနသညေကြို မေ့လွော့သှားသည်။ စောကပြတအြုံလေးထဲ လီးဝငသ်ှားသဖြင့် အောကကြ ပကလြကလြှနန်သေော ဦးနိုင် တယောကြ စောကခြေါင်းအတွင်းသား များ၏ နုညံ့မူ့ကို ခံစားရင်း တရှီးရှီး ညည်းတွားနပြနေသ်ည်။
” အု ဝူးးး …… အု ဝု … ဝူး ဝု ”
ပြည့်စုံအောငမြှာ ဘေးနားမှ ကြည့်ရင်း တဝူးဝူးဖြင့် အောဟြဈကာ မကြနပေသ်ော အရိပအြရောင် ပြနရှော၏။
” သချော လုပတ်ာ … မဟုတဖြူးးး … အဟင့် ဟင့် …… အ အားးးး … တကယပြါ သေ ခွာ … မ လုပ် …… အားးးး အမလေးးး ကြှတကြွှတ် ”
ဝတရြည်းဖူး တယောကြ လငဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင်၏ အပြုအမှုကြောင့် စောကဖြုတထြဲ လီးဝငရြန် သူမ သချောလုပတ်ာ မဟုတကြှောင်း ရှတဆြိုကာ စုပသ်ပန်တေော့သည်။ထိုအခွိန် ဦးနိုငမြှာ အခွင့်အရေးအား မိမိရရ အသုံးခလွိုကပြှန်၏။ဝတရြညဖြူး ခါးလေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဆှဲက အောကမြှ ၅ ခကြခြန့် ဆကတ်ိုကြ ပင့်လိုးပစ်သည်။
” ဗစြျ … အ …… ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ”
အားကနဲ့ အောသ်ံနှင့်အတူ ဝတရြညဖြူး တယောကြ ကော့ပြံကာ ဖငကြှီး မှှောကတ်ကသ်ှားရ၏။ အောကန်ှုတခြမ်းအား ဖိကိုကရြင်း ကုန်းထကာ ရရှိနသေော ကာမစည်းစိမလြေး ပြောကကြှယမြှာ စိုးသညအြလား ဦးနိုငရြငဘြတပြေါြ လကန်ှဈဖကြ ထောကရြင်း ဖငကြှီးအား ဝေ့ကာဝိုကကြာဖြင့် စကောဝိုင်းဝိုင်းသလို ကြိတလြှည့်ပစ်တော့သည်။
ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား ကော့လိုကြ ဖိခလွိုကဖြှင့် မနားတမ်း ဆောင့်လိုးရာ အခကြြ ၃၀ ကြောကြွောတ်ှင် စောကခြေါင်းထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကရြ၏။ ဦးနိုငရြငအြုပကြှှကသ်ားများအား ကုတခြှဈကာ တဘှတဘြှတ် ထပဆြောင့်ရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတရြာ လီးအရင်းမှ လဥကြားထဲ စီးကာ ကြမ်းပြငပြေါြ စောကရြညမြွား အိုငသ်ှားတော့သည်။
” အဟင့် ဟင့် … သချော လုပတ်ာ မဟုတပြါဘူး … အမလေး … အင့်အင့် … ကောင်း ကောင်း ကောင်းလိုကတ်ာရှင် … အား အားးး ရှီးးးး းးးးးးးးးးးးး ”
ဝတရြညဖြူး တယောကြ တတွတတ်ှတ် ညည်းတွားရင်း ဖငကြှီးကြှကာ ဘေးသို့ လိမ့်ခွ ပစ်လိုကြ၏။ ဝတရြညဖြူး ဘေးနား အနားယူနစဉြေ ဦးနိုငမြှာ ပြည့်စုံအောင် ပါးစပစြီးထားသော သရကြေိုးလေး ဖြုတပြေးလိုကရြာ ပါးစပထြဲမှ အလုံးလေး ကြှတထြှကသ်ှားသညန်ှင့် ဒေါသအိုး ပေါကကြှဲစွာ ပြောဆိုနတေော့သည်။
” ခွေးမ … နင် နင် … ပေးပြီးသာ ကတိ ဖကြတ်ာ … ငါ မကြနပေဖြူး မကြနပေဖြူး ”
” ဖြန်း ဖြန်း … ဟေ့ကောင် မင်း ပါးစပ် ပိတထြားစမ်း … မင်းက အရင် ဖေါကပြှနတ်ာလေ ”
ဦးနိုငမြှာ လကရြော ခွထေောကရြော သံကြိုးခတခြံထားရသော ပြည့်စုံအောင် ပါးအား နှစ်ခကြြ ဆင့်ရိုကြ ပစ်၏။
” ဘာဗွ … ကြုပတ်ို့ လငမြယား ကိဈစ … ခငဗြွားနဲ့ ဘာဆိုငလြဲ … ထွီ … သတ်တိရှိရင် ကြိုးဖြုတပြေးစမ်း ”
” ဟားဟား … မင်းက ခုမှ … မင်း မယား နှမြောနတောလား … အေး ကြည့်ထားကြာ … ဝှဈ ဖေါင်း … အားးးး အမလေး ”
ဦးနိုငမြှာ ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငန်သေော ပြည့်စုံအောင် မကြန်ှာအား ခွထေောကဖြှင့် စောင့်ကနရြာ ထိုငလြကြအြနထေားဖြင့် နောကသ်ို့ လှဲကြသှားတော့သည်။
” ဝတရြည် … ဦးနိုင် လီး စုပစြမ်း ဒီကောင် မှငအြောင် စုပ် … လာခဲ့ ”
ဖငပြှန် ခေါင်းပြန် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခန်ဓာကိုယ် တစောင်းအနထေားနဲ့ ဝတရြညဖြူး ပါးစပန်ား လီးထိပ် တေ့ပေးလိုကြ၏။လီးကြီး ငုံပြီး စုပတ်ဲ့ခွိန် ဦးနိုငမြှာလည်း ဝတရြညဖြူး ပေါငကြှား ခေါင်းတိုးကာ စောကဖြုတအြား လွှာဖြင့် ထိုးယကတ်ော့သည်။
စောကစြိလေးကို စုပလြိုကြ စောကခြေါင်းထဲ လွှာထိုးသှင်းကာ မှှလေိုကန်ှင့် နှစ်ဦးသား တပြှတပြှှတ် တပြတပြှတန်ှင့် ယကစြုပန်ကြေ၏။ ခဏအကြာ ဦးနိုငတ်ယောကြ ဝတရြညဖြူးအား သရထေိုငခြုံပေါြ ပြေ့တငကြာ ပြည့်စုံအောကဘြကြ ဘေးတိုကအြနထေားဖြစ်အောင် လှည့်ပြလိုကပြှနသ်ည်။
ပေါင် ၂ ချောင်းကို ပုခုံးပေါထြမ်းကာ မီးပြင့်မတတ် ဆောင့်လိုးပြနေ၏။ အားရပါးရ မနားတမ်းလိုးရာ ဝတရြညဖြူးမှာ တအားအား အောရြင်း ကြိတခြံနရတေော့သည်။
အတောကြှာကြာ ဆောင့်လိုးပြီးမှ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကခြိုင်းကာ ခုံပေါလြကတ်ငခြိုင်းပြီး ဖငကြှီးအား နောကဆြှဲကော့ခိုင်းလိုကြ၏။ပြည့်စုံအောင် မကြန်ှာဖကြ ဝတရြညဖြူး ဖငကြှားမှ အရညရြှှဲနသေော စောကပြတအြုံလေးမှာ ဖေါင်းကားထွကလြာပြနသ်ည်။ ပြည့်စုံအောင် ငေးကြည့်နစဉြေ မယားဖြစ်သူ စောကပြတလြေးထဲ ဦးနိုငလြီးကြီး ဝငသ်ှားကာ ခါးလေးကိုငရြင်း တဒိုင်းဒိုင်း ဆှဲလိုးနသညေကြို မှငလြိုကရြတော့၏။
အားပါသော ဆောင့်ခကြမြွားကြောင့် တဇွိဇွိ တဘှတဘြှတဖြှင့် စောကဖြုတထြဲ လီးဝငလြီးထွကသ်ံများ ဆူညံလာသည်။ ဝတရြညဖြူးမှာ ဦးနိုင် လိုးခကြမြွားအား တောင့်ခံရင်း ဖငကြှီး နောကပြဈကာ ရသလောကြ ကော့ပေးနပြန်ေ၏။
ဦးနိုငတ်ဈယောကြ ပြည့်စုံအောငအြား ကြည့်လိုကြ ဝတရြညဖြူး ဖငအြား ဆှဲလိုးလိုကန်ှင့် အသကရြှုသံများ မှနလြာတော့သည်။ခါးလေးအား ကိုငထြားရာမှ နို့နှစ်လုံးအား စုံကိုငပြှီး လီးအရင်းထိ ဆောင့်လိုးရာ မောသံ ရှိုကသ်ံ ညည်းသံများ ထွကလြာရင်း ဦးနိုင် လညပြငကြှောများ ထောငထြှကလြာ၏။
” အားးးး … ထွကြ ထွကြ ထွကတ်ော့မယ် …… ဝတရြည် ”
” ခဏထိန်းထားနောြ … ဦးနိုင် … ဝတရြည် စောကပြတလြေးပေါြ လရညဖြှန်းပေး ”
ဝတရြညဖြူးမှာ လေးဘကကြုန်း ဒူးထောကလြကြြ အနထေားဖြင့် ဖငရြမ်းကာ လီးအား စောကဖြုတထြဲမှ ခွှတထြုတပြဈပြီး ကြမ်းပြငပြေါြ ပငလြကလြှဲခကြာ ပေါငဖြှဲ ပေးလိုကြ၏။
” ရှီးးးးး …… ကြှတ် …… ထွကြ ထွကြ …… ထွကပြှီ ဝတရြည် …………… အားးး အားးးးးးး အားးးးးးးး ”
အံကြိတသ်ံနှင့်အတူ ဦးနိုင် လီးထိပမြှ လရညမြွား ဝတရြညဖြူး စောကပြတလြေးပေါြ ဖြေးကနဲ့ အပစွလြိုကြ ကလွာတော့သည်။ဝတရြညဖြူး မှာ လရညမြွား ကုနစြငသ်ညအြထိ လီးထိပအြား စိုကကြှည့်နေ၏။
လရညအြထွကြ ရပသ်ညန်ှင့် လငဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင် ဘကြ မကြစြ ပစ်ပြလိုကသ်ည်။ဦးနိုငမြှာ ခေါင်းညိတပြှရင်း ပြည့်စုံအောင် ပုခုံးမှ မကာ ဝတရြညဖြူး ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပပြေးနေ၏။
” ဟင် …… ဒါ ဒါ …… ဘာ လုပ် တာလဲ ”
” ဘာလုပတ်ာလဲ …… ဆိုတော့ …… ခု ငါ့စောကပြတ် ပေါကြ …… လရညတ်ှေ နင့်လွှာနဲ့ ယကပြှီး မွိုခွ …… ခခြြ ခခြြ ”
” ဘာကြ … နင် နင် … အောကတ်န်း ကလွာခညွလြား ဟမ် ”
” ဟား ဟားးး ဟားးး ဟားးးးး … စကားမများနဲ့ …… ငါ ခိုင်း တဲ့ အတိုင်း လုပစြမ်း …… ကြာပါတယ် ဦးနိုငရြာ … သူ့ ပါးစပန်ဲ့ ဝတရြည် စောကဖြုတ် ကပထြားပေးလိုကြ ”
” ဟာ ဟာ … မလုပန်ဲ့ နောြ … နငတ်ို့ … ငါ ငါ … မလုပန်ိုငဘြူး ”
” ငါ့ လရညတ်ှကေ … မင်း မိန်းမ စောကပြတ် လိုးထားတဲ့ … လရညတ်ှပေါကြာ … ယကပြှီး မွိုခစွမ်း … ဟားးး ဟားးးး ”
ဦးနိုငမြှာ ပြည့်စုံအောငခြေါင်းအား လကန်ှဈဖကဖြှင့် ကိုငကြာ ဝတရြညဖြူး စောကပြတအြုံနှင့် ပါးစပတ်ေ့ကာ ဖိခလွိုကတ်ော့သည်။
” ဟာ … မလုပန်ဲ့ …… ငါ မယကဖြူး … ဝှီးးးးး ဒုန်းးးး … အှတ် … အမလေး ”
………………………………………………………………………………………………………………..
ပြည့်စုံအောင် တယောကြ အိပမြကြ မကရြင်း ကုတငပြေါမြှ ပြုတကြွ လာတော့၏။တကိုယလြုံး ခွှေးများ ရှှဲနှစ်နရော ရခေဲသတ်ေတာ ထဲမှ ရတဗေူး ဖေါကသ်ောကရြင်း ခဏ အမောဖြနလေေိုကသ်ည်။ အိပခြန်းတံခါး ဖြင့်ကာ မယားဖြစ်သူ အိပခြန်းဘကြ ခွဖြဖြေ လွှောကရြင်း တံခါးသော့ပေါကလြေးမှ ချောင်းကြည့်ရာ ကလေးနှင့်အတူ နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်သေော ဝတရြညဖြူးအား မှငလြိုကမြှ သကပြှင်းရှည် ခလွိုကရြသည်။
အိပခြန်းထဲ ပြနလြာရင်း ကုတငပြေါြ ကြိုးစား ပြနအြိပလြိုကရြ၏။အိပမြောကသွှားရင်း အိပခြန်းထဲ အလင်းရောင် စူးစူး ကရွောကလြာသဖြင့် မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်ရာ မနကခြင်း အလင်းရောငန်ှင့် အတူ ကြေးငှကလြေးများ အောမြှညသ်ံပါ ကြားလိုကရြပြနသ်ည်။
အိပယ်ာ ထရင်း ရချိုး အဝတစြားများ လဲပြီး မနကစြာ စားရန် ဧည့်ခန်းဖကြ ထွကလြာခဲ့၏။အဆငသ်င့် ပြငထြားသော မုန့်စားပြီး ကောဖြီ သောကန်စဉြေ နောငကြွောဘြကမြှ စကားသံ ပေါထြှကလြာသည်။
” ဟော … နှစ်ယောကသ်ား ရချိုး အဝတလြဲထားကြတာ … ပြန် အဆငပြှသှေားပြီ ထငတ်ယ် ”
” ဗွာ …… ဟုတ် ဟုတ် … အနတ်ီမိုး ”
ယောကျခမ ဖြစ်သူ စကားကြားမှ ဒီနေ့ မယားဖြစ်သူ ဝတရြညဖြူးအား ကြှနအြဖြစ် ဆကဆြံပေးရမည့် ရကမြှန်း သတိရလိုကမြိ၏။ခဏ အကြာ ဝတရြညဖြူး ထွကလြာရာ လကတ်ကိုင်း အင်ျကြီ အစိမ်းလေးဖြင့် အောကကြ ထမီစကပလြေး ဖြစ်နရော အိပမြကထြဲက လို အဝတစြားမဟုတသ်ဖြင့် စိတအြေးသှားရပြနသ်ည်။
ဝတရြညဖြူး မနကစြာ စားပြီးသညန်ှင့် လငမြယားနှစ်ယောကြ ခွံထဲမှ ကားလေးဖြင့် ထွကလြာရာ ပြည့်စုံအောင် တဈယောကြ ဝတရြညဖြူး ပြောပြသော လိပစြာ အတိုင်းသှားရန် အမှနလြမ်းမကြီးပေါြ မှေးတငလြိုကတ်ော့သည်။
မနကြ အစောပိုင်း လူသှားလူလာ ရှင်းနသဖြေင့် မှို့စွနဘြကြ ထွကရြန် မီးပျိုငစြုံသို့ ခဏလေးဖြင့် ရောကရြှိလာ၏။မီးနီ နသဖြေင့် ခဏစောင့်ကာ မီးစိမ်းပြမှ လမ်းမကြီး အတိုင်း မောင်းလာခဲ့လိုကသ်ည်။လေးတဟူးဟူးဖြင့် လမ်းဘေးဝဲယာ သဈပငကြှီးများ တရိပရြိပ် ကနွန်ရဈေ၏။ပုံမှနလြေး မောင်းနရော ဝတရြညဖြူး ပိုကဆြံအိတထြဲမှ ဖုနသ်ံမှညလြာတော့သည်။
” တူတူ … တူ …… ”
ဝတရြညဖြူးတဈယောကြ နဖူးပေါဝြဲကလွာသော ဆံနှယမြွားအား ဘေးသို့ ခေါင်းတခကြြ ရမ်းတငကြာ ဖုန်းဖြင့်လိုကြ၏။
” ဟဲလို …… ဝတရြညလြား ”
” ဟုတ် … ဦးနိုင် … အိမကြ ထွကလြာပါပြီရှင် … ခခြြ ခခြြ ”
” ဘာာာ ……… ကြီ …… ကြီ ကြီ………… ကြီ ”
ပြည့်စုံအောင် တယောကြ မယားဖြစ်သူ ပါးစပမြှ ဦးနိုငဆြိုသည့် အသံကြားသညန်ှင့် ညက အိပမြကအြား သတိရကာ တကိုယလြုံး တုနလြာရင်း ကားလေးအား လမ်းဘေး ထိုးဆင်းကာ ဘရိတအြုပလြိုကတ်ော့သည်။
ပြီးပါပြီ။