(အင်းစကြ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကမြကြိုကသ်ူများ မဖတရြှုပါနှင့ြ)
လူမှု့ဘဝနထေိုငခြှင်းမှာ တဈခွို့ တိုးလလွ… တဈခွို့ စူးရှရှ… သံယောစဉန်ယလြှန် နထေိုငမြှုအစုစုအတွကြ အခွို့သော ကာမသကဝြငမြှုများနဲ့ ရှငသ်နခြှင်းရဲ့ တခါးတခပြကြို ဖြင့ကြှည့မြိတာပါ။ ( ဘုံခုနှစ်ဆင့ြ ဖောပြီပေါ့ဗွာ )
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
” ဟဲ့ ဖိုးခင် … မအလေိုး … လီးကြီး တတောငလြောကန်ဲ့ … ဟိုလိမ့ဒြီလိမ့ြ လုပမြနနေဲ့ … နဖငေထြိုးပြီ မသာလေးရဲ့ ”
မနကမြိုးလင်းတာနဲ့ စပြီဗွို့။ အဲ့ဒါ ကြုပအြမေ ဒေါခြငန်ှဲ့ရီပဲဗွ။ ကြုပတ်ို့ မိသားစုက ၃ ယောကထြဲဗွ။ အဖဆေုံးတာတော့ ၁ဝ နှစ်ကြောပြါပြီ။ ကြုပန်ဲ့ ညီမလေး မာလာခငကြ ၂ နှစ်ပဲခွားတာ။ ညီမလေးက ၁၈ နှစ်ကြောပြါပြီ။ ဖြူဖြူလုံးလုံးလေးပါပဲ။ ဒီလိုပဲ အောကခြှလေူတန်းစားဘဝဆိုတော့ ရုန်းကနလြုပစြားနရတော။ အမကေ နောကအြိမထြောငမြပြုပဲ ကြုပတ်ို့ရပကြှကြ လမ်းဂွလေးမှာပဲ အကြောရြောင်းတယဗြွ။ အခုလည်း မနေ့ညကတည်းက ထင်းဝယဖြို့ ပြောထားတာ ကြုပ် ညတုန်းက မူးပြီးအိပသ်ှားလို့ မဝယလြိုကရြတာဗွ။
” ဝှီးးး ဝှဈ …… ဒုန်းးးး ဂလုန်းးးး … မအလေိုး အခုထိ မထသေးဘူး ”
” ထတော့လေ အဈကို … အမေ့အကြောင်း သိသားနဲ့ ”
ဒုတိယအကြိမ် သဈသားချောင်း အတိုတဈချောင်းနဲ့ ကြုပအြိပန်တေဲ့ နရောကို လှမ်းပစ်တာ။ တဖကခြန်းက ညီမလေးပါ နိုးလာပါရော။ အမကေ ဒီလိုပဲဗွို့ စိတကြ နည်းနည်းဆတတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပန်ဲ့ညီမလေးကို ခစွပြါတယဗြွာ။
” ထပြီဗြို့ … အမရေေ ”
” အခုထ … ငါ မီးဖို ဖိုပြီးပြီ …။ လကကြနွထြင်းက နည်းနလေို့…။ ကိုမှင့စြိနကြို သချောပြော …။ ညနကြေ ငါကိုယတ်ိုင် လာပေးမယလြို့ …။ ထင်း ၃၀၀ဝ ဖိုး ယူခဲ့ …။ ချောကတ်ဲ့ ဟာလေးတွေ ရှေးယူလာခဲ့ …။ အငယမြရော နိုးရင် အမေ့ ဆီပုံး အကြောတ်ဲလိုကပျို့အေ ”
” ဟုတ် အမေ … သှားနှင့ြ။ သမီးမကြန်ှာသဈပြီး လိုကလြာခဲ့မယ် ”
ကြုပလြည်း မှနမြှနထြ သှားတိုကြ မကြန်ှာသဈပေါ့ဗွာ။ သှားတိုကဆြေးတော့ မဟုတဘြူးဗွ။ အမကေိုယတ်ိုင် ထောင်းထားတဲ့ မီးသှေးမှုံ့နဲ့ဆားပါ။ အမကေ ကြုပဘြေးနားလေး ပြစိပြစိပြောရင်း သူ့ပေါငကြှားထဲ တဗငွြးဗငွြး ကုတန်တော။ ဆိုကကြားထုတတ်ော့ ရှေ့က တကထြိုငတ်ာပဲ။ အမေ့ကို သူ့အကြောတ်ဲလေးနားခပြှီး ကြုပလြည်း ရပကြှကတ်ောငဘြကပြေါကြ ကိုမှင့စြိနတ်ို့ ထင်းဆိုင် ဆိုကကြားလေးနင်းရင်း ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ဆိုကကြားနဲ့ အခုလကရြှိ အိမလြေးက အဖသတေေော့ အမှရလေိုကတ်ာပေါ့ဗွာ။ နေဦးဗွ… ကြုပတ်ို့နတေဲ့ ရပကြှကလြေးအကြောင်း နည်းနည်း ပြောပြဦးမယ်။
မှို့ငယလြေးတဈမှို့ရဲ့ အနောကမြှောကထြောင့ြ ဆငခြှဖေုံး ရပကြှကလြေးပေါ့ဗွာ။ အဲ… ရပကြှကလြေး ဆိုပမယေ့ြ အိမခြှတွေေ ထိစပန်တောတော့ ၁၀ဝ ကြောလြောကြ ရှိသဗွ။ ကြုပတ်ို့ရပကြှကန်ာမညကြ သမငခြှံရပကြှကပြဲ။ အနောကဖြကကြ တာရိုးကာထားပြီး မှဈနဲ့လည်း နီးတာပေါ့ဗွာ။ မှို့ထဲသှားမယဆြို ၁ နာရီလောကြ ခွလငွေလြွှောကရြတာ။ ဆိုငကြယရြှိရငတ်ော့ မှနတ်ာပေါ့။
ကြုပန်ာမညအြရင်းက ခငမြောငကြွောပြါဗွာ။ အဖမသေခငေကြ ဖိုးခင်… ဖိုးခငန်ဲ့ခေါတ်ော့ အခုထိ ကြုပန်ာမည် ဖိုးခင် ဖြစ်သှားရတာ။ ကြုပအြသကကြ ၂ဝ ကြောပြါပြီ။ အတန်းပညာက လေးတန်းထိပဲ တကခြဲ့ရတာ။ သစောရှငစြာ ဖတတ်တရြင် ရပြီဆိုပြီး ကြောင်းထုတ် လကသ်မားပညာ သငခြဲ့ရတာဗွ။ အဖဆေုံးတော့ အမကေ ပန်းရံထဲ ထည့လြိုကတ်ာ။ ကြုပကြလည်း လကသ်မားပညာ ဝါသနာမပါတော့ ပန်းရံအလုပမြှာ ပြောန်တောပါ။
ဒါပမယေ့ြ အလုပကြ သိပမြခေါကြှဘူးဗွ။ ကြုပ် ပုံစံကြောင့ပြါ။ မကြန်ှာက အမနေဲ့တူတော့ ကြည့်ကြောင်းတယပြေါ့ဗွာ။ အသားအရညကြ အမေ့လောကြ မဖြူပမယေ့ြ အသားလတတ်ယ် ခေါမြလားပဲ။ ငယင်ယကြ ကိုယလြုံးခပပြိနပြိနမြို့ ပန်းရံခေါင်းတွကေ အလုပခြေါမြခိုင်းတာပါ။ အခုတော့ ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ပေါ့။ ကြုံရာကပြမ်း လုပန်ရတောလဗွော။
အမကေ အခုထိ ခါးသေးရငခြွီ အသားဖြူဖြူလေးနဲ့ပါ။ နှုတကြှမ်းသလောကြ မကြန်ှာက ဝိုင်းဝိုင်းချောချောလေး… မကြခြုံးထူထူကြီးက အထင်းသားပဲ။ အမကေ ရှမ်းစပလြို့ ပြောတာပဲ…။ အဖနေဲ့ တခွားမှို့မှာ တွေ့ပြီး အိမထြောငကြမွှ အဖေ့ဆီလိုကန်တော။ အသကြ ၄၅ ဆိုပမယေ့ြ နို့အုံစူစူကြီးနဲ့ ခါးအောကကြ ဖငကြှီးက လမ်းလွှောကတ်ိုင်း တုနခြါနတော။ အဖဆေုံးတော့ ထိကပါးရိကပါး လုပတ်ဲ့သူတွေ အများသား။ အမကေ ပါးစပကြှမ်းတော့ မကပရြဲကြတာဗွို့။ ဟော … ကိုမှင့စြိနရြဲ့ ထင်းဆိုငကြို ရောကပြှီဗွ။
” ဗွိုးးး … လေးမှင့စြိန် ”
” ဟေ … ဖိုးခင် … လာဟေ့။ မင်းအမေ ထငယ်ူခိုင်းလိုကတ်ာလား ”
” ဟုတ် … ထင်းချောကတ်ာလေး ၃၀၀ဝ ဖိုးလောကပြေးဗွာ။ ညနကြေ အမေ လာပေးလိမ့မြယ် ”
” ရပါတယကြှ … မှောကဖြကပြုံထဲက ယူသှား …။ ဒီဘကကြ နည်းနည်းစိုသေးတယ် ”
ကြုပလြည်း ထင်းရှေးပြီး ဆိုကကြားလေးနဲ့ ရပကြှကထြဲ ပြနန်င်းလာတာ။ အမေ့အကြောတ်ဲနား ရပပြှီး ထင်းတွေ စီပေးလိုကတ်ယ်။ အမကေ အကြောကြှောန်ပေါပြီ။ အကြောကြှောတ်ဲ့ ဒယအြိုးရှေ့မှာ အောကကြ ဒနကြနအြပြားဝိုင်းကြီးခံပြီး အပေါကြ အကြောဘြမ်း တငထြားတာပေါ့။ အမကေ ကကြတ်ဲ့အကြောတ်ှေ အကြောဘြမ်းထဲ ထည့တ်ော့ အကြောန်ဲ့ကပပြါလာတဲ့ ဆီတွကေ ဒနကြနအြဝိုင်းကြီးထဲ စီးကနွတော။
ကြုပလြည်း အကြောဘြမ်းနားထိုငရြင်း နားကြားညှပထြားတဲ့ ဆေးပေါ့လိပအြတိုကို ဒယအြိုးအောကကြ မီးဖိုထဲ မီးတို့လိုကတ်ာ။ ထိုငခြုံအပြားအပုလေးပေါထြိုငရြင်း အကြောကြှောန်တေဲ့ အမေ့ထမိနကြ အောကစြလှတပြှီး စောကမြှှေးအုံကြီး မှငန်ရတောဗွို့။ အမကေ အကြောပြန်းကနခြပြေးတော့ ထမိနကြ ပြနဖြုံးသလို ဖြစ်သှားရတာပေါ့။ အကြောစြားနတေုန်း အမဆေီက ပြစိပြစိ စကားသံတွေ ထွကလြာပါပြီဗွာ။
” ဖိုးခင် … နင် မနေ့ကလည်း ငါ့ကို ပိုကဆြံမအပဘြူးနောြ …။ ဒီနေ့ ၃၀၀ဝ ပေးရမယ် …။ မရရင် ငါ့အကြောင်းသိမယ် ”
” ကဲပါ အမရော … ညနကြေ … ကြုပပြေးမှာပါ ”
” မနှဲ့ ကုလားကြောရြပြီလား … ၅၀ဝ ဖိုးလောကြ ”
ကြုပတ်ို့စကားပြောနတေုန်း ၃ အိမကြွောကြ ဒေါည်ှန့ြ အကြောလြာဝယန်တောဗွ။
” ကုလားကြောြ ခဏနမှရေမှာ မမညှန့ရြေ …။ ဗမာနဲ့ တိုဟူးပဲ ရသေးတာ …။ ကုလားဘယာ မုန့န်ှဈက နှပထြားတုန်းမို့ ”
” အေးအေး … ရှိတာထည့်အေ …။ အိမကြဟာတွကေ အလုပသ်ှားကြတော့မှာ ထမင်းကြောလြေးနဲ့ ကြှေးမလို့ ”
ကြုပလြည်း အဆာပြေ အကြောစြားပြီး ဆိုကကြားနဲ့ ရပကြှကမြှောကခြှမ်း ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ထွကခြါနီး အမကေ ညီမလေး အလုပပြှနရြင် အကြောလိမ်းဆေး တဈဗူးဝယခြဲ့ဖို့မှာတာနဲ့ ခေါင်းညိတပြှရင်း ဆိုကကြားပေါြ တကလြိုကတ်ာပေါ့။ တာရိုးက ပတန်င်းပြီး ကြမ်းယာဆိုငတ်ှေ့တော့ ဆိုငဘြေးက ကြားလမ်းထဲ ကြေ့ဝငလြာလိုကတ်ယ်။ ၅ အိမကြွောလြောကမြှ ဝါးလုံးတွနေဲ့ ဝန်းထရံသဘောမွိုးကာထားတဲ့ ကြုပသ်ူငယခြငွြးအိမရြှေ့ ရပလြိုကတ်ယ်။ ရပလြိုကတ်ာနဲ့ အိမပြုလေးရှေ့ တန်းလွားခုံလေးပေါြ ဆေးပေါ့လိပ် ထိုငသ်ောကန်တေဲ့ ပတေိုးက လှမ်းနှုတဆြကတ်ော့တာပဲ။
” ဟေ့ကောင် ဖိုးခင် … ငါ့ဆီလာတာလား ”
” အေးကြာ ပတေိုး ”
ကြုပလြည်း ပတေိုးကို နှုတဆြကရြင်း သူ့ဘေးနား ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ တန်းလွားခုံပေါခြထွားတဲ့ ပတေိုး မီးခွဈယူပြီး ကြုပဆြေးလိပကြို မီးညှိပြီး ခပပြှင်းပြင်း ဖြာလိုကမြိတယ်။
” တီးဆှဲပြီးပြီလား … ဖိုးခင် ”
” မဆှဲတော့ပါဘူးကြာ …။ အိမမြှာ အမကေ အစောရီး ဗွောကဖြောကန်လေို့ မင်းဆီထွကလြာတာ ”
” ဟားးး … မင်းအမေ ဗွောကမြဖောကတ်ဲ့ရကြ ရှိလို့လား ဟေ့ကောငရြ ”
” အေးကြာ…. အခုလည်း မနေ့က ပိုကဆြံမအပလြို့ တောင်းနတော မင်းဆီလာခွေးတာ …။ ညက ပြဲကြည့်ထြားတော့ ငါလည်း အိပခြငွန်တော ဆိုကကြား မထွကခြငွဘြူးကြာ ”
” ငါ့ထဲ … ၃၀၀ဝ မရှိဘူးကြ …။ ညက မသီတာ အောဒြါရလို့ လိုကပျို့တာ ၂၀၀ဝ ပဲရတာ …။ မင်း ၁၀၀ဝ ယူချင်ယ်ူသှား ”
” အေး ဒါဆိုလည်း ၁၀၀ဝ ပေးကြာ။ ငါ မသီတာဆီ သှားဖနကြှည့ြဦးမယ် …။ ဒါနဲ့ ညက မသီတာ ဘယလြောကရြလဲကြ ”
” မနကလြင်းမှ ပြနလြာတာ ၂၀၀၀ဝ လောကတ်ော့ ရမှာပေါ့ …။ ငါ့ကိုတောင် ဆိုကကြားခ ၂၀၀ဝ ပေးတာ ”
ကြုပလြည်း ပတေိုးဆီက ၁၀၀ဝ ယူပြီး ခါးကြားညှပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ပတေိုးအိမန်ဲ့ ၁ဝ အိမကြွောလြောကကြ မသီတာ အိမအြထိ နင်းခဲ့လိုကတ်ယ်။ မသီတာဆိုတာ ကြေးစားပေါ့ဗွာ။ ညပိုင်း အောဒြါရရင် ကြုပန်ဲ့ ပတေိုးပဲ ခေါတ်ာ။ လူရင်းတွပေေါ့ …။ တခါတခါ သူ့ကို နှောကယ်ှကတ်ဲ့လူရှိရင် ကြုပတ်ို့ကပဲ ရှင်းပေးရတာ။ ကြုပလြည်း မသီတာ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ မအောတ်ော့ပါဘူး တခါတည်း အိမထြဲဝငလြိုကတ်ာပေါ့။ မသီတာ အိမကြလည်း မှစေိုကအြိမပြါပဲ။ အိပခြန်း ၂ ခန်း ခွဲထားပြီး နောကဖြေး အဆှယလြေးခွ မီးဖိုချောငတ်ှဲလကြလြေး ဆောကထြားတာပါ။ ဝငဝြငခြငွြးအခန်းက သူ့အဖေ လူမမာကြီး နတောပါ။ လဖြတေထြားတာပေါ့ဗွာ။ ကပလြကြကြ မသီတာ အိပခြန်းပါ။
ကြုပလြည်း မသီတာအခန်းထဲ ဝငခြဲ့လိုကတ်ယ်။ မသီတာက ခွငထြောငပြန်းရောငလြေးထဲ ပကလြကလြေးလှနပြှီး သူ့ပေါငကြှားထဲ တဗငွြးဗငွြး ကုတန်တောဗွ။ အနားရောကမြှ သချောကြည့်မြိတော့ ထမိနကြ ပေါငရြင်းထိလှနထြားပြီး စောကမြှှေးအုံကြီးကို ပြတသ်ပန်တောဗွ။ ကြုပလြည်း အားရအောငကြှည့ပြှီးမှ နာမညခြေါလြိုကတ်ယ်။
” မသီတာ ”
” ဟဲ့ … မအဘေေး ဖိုးခင် …။ ဘယအြခွိနကြ ရောကန်တောလဲ ငါ့အခန်းထဲ ”
” ခုနလေးတင် … ဟီးးးး ”
မသီတာက သူ့အဖုတကြို ထမိနန်ဲ့ ပြနဖြုံးရင်း ခွငထြောငအြပြင် ထွကလြာတာပေါ့။
” အစောကြီး ဘာလာလုပ်။ ငါလည်း ခေါမြထားပါဘူးနောြ ”
” အင်းပါ အဈမရဲ့။ ကြုပ် ပိုကဆြံလာခွေးတာ။ အမကေ ဆူပူနလေို့ပါဗွ ”
” အံမယ် … ပတေိုး ပြောလိုကတ်ာနမှော … ဟုတတ်ယမြလား ”
” ဟီးးး ”
“ခဏလေး စောင့ြ။ ငါ အဖေ့ကို ဆနပြှုတတ်ိုကမြလို့ မီးဖိုချောငထြဲ ဆနပြှုတကြှိုထားတာ တိုကလြိုကြဦးမယ် ”
ကြုပလြည်း မသီတာအခန်းထဲက ထွကပြှီး အိမအြဝင် တံခါးနားက ရပစြောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ခဏကြာတော့ဗွာ မသီတာ အဖအခေန်းထဲက ဝူးဝူးဝါးဝါးနဲ့ ပန်းကနကြကြှဲသံတွပေါ ကြားလိုကရြတာ။ ဝငကြှည့လြိုကတ်ော့ မသီတာအဖထေိုငတ်ဲ့ ပကလြကကြုလားထိုငဘြေးမှာ မသီတာက ထိုငလြကြလြေး ဘေးမှာ ဆနပြှုတတ်ှကေ မှကြေီးပေါြ ပြန့ကြွဲနတော ပန်းကနလြည်းကြဲလို့။
ဒါနဲ့ အနီးအနားက တံမှကစြီးယူပြီး ဆနပြှုတတ်ှေ လှည်းကငွြးပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အကြိုးအကြောင်း မေးကြည့်တ်ော့ ညက တဈညလုံး မသီတာအဖကေ မသီတာကို ခေါန်တောတဲ့။ မသီတာက အောဒြါလိုကရြတော့ အိမမြှာ မရှိဘူးလေ။ မနကလြင်းလို့ ကုတငပြေါကြနေ ပကလြကကြုလားထိုငပြေါရြှေ့ပြီး ဆနပြှုတတ်ိုကတ်ော့ လှုပလြို့ရတဲ့ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆနပြှုတတ်ှေ မှောကခြပြဈတာ။
” ပုဆိုးတွလည်ေး ရှှဲနတော။ အဖေ သေးပေါကခြငွလြို့ ငါ့ကိုခေါတ်ာနမှောဟ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”
ကြုပလြည်း မသီတာအဖကေို အဝတစြားလဲပေးပြီး မသီတာက ပိုကဆြံ ၂၀၀ဝ ထုတပြေးတော့ မသီတာမကြဝြန်းမှာ မကြရြညတ်ှနေဲ့ဗွ။ ဪ … ခန်ဓာကိုယရြင်းပြီး မိဘအပေါြ လုပကြွှေးနတောတောင် မိဘက အကောင်းမထငတ်ာ တခွို့ဘဝတွကေ ဆိုးဝါးလှန်းပါတယဗြွာ။ အိမဝြကအထွကြ မသီတာကို နောကရြကြ ပြနဆြပမြယပြှောတုန်း မသီတာဆီက အိ့ကနဲ ရှိုကသ်ံကြောင့ြ ကြုပရြငထြဲ နှစ့ကြနဲ ဖြစ်မိသှားရပါတယ်။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ တံခါးက စိထားတာဗွ။ ကြုပလြည်း တံခါးလကကြိုငန်ဲ့ အိမတ်ံခါးဘောင် တွဲခွိတထြားတဲ့ သှပန်န်းကြိုးကို လှည့ဖြှညလြိုကတ်ယ်…။ အိမထြဲအရောကြ…
” ဟော … အဈကို ပြနလြာပြီလား။ အမမှောတဲ့ ထင်းရော ပို့ပြီးပြီလား ”
နောကကြွောဘကကြ အသံထွကလြာလို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ာ ညီမလေးမာလာခငပြေါ့။ နောကဖြေးမှာ ရချိုးနလေို့ အိမရြှေ့တံခါးကို ပိတထြားတာနမှော…။ လကကြ သူ့အောကခြံဘောင်းဘီလေးကို ကိုငထြားတာဗွ။ ဘောင်းဘီအနကလြေးက လိပကြိုငထြားတော့ လွှောထြားပုံပဲ။ ရစကေလြေးတွေ ကပန်တေဲ့ မကြန်ှာအောကြ နို့အုံအထကန်ားလေးက မှဲ့နီလေးက ထင်းလို့…။ စူထွကန်တေဲ့ နို့အုံလေးကို ရစေိုထမိနလြေးက ကပန်တေော့ ကြည့်ရြင်း ကြုပအြောကကြ တင်းကနဲ့ တဈခကြဖြစ်သှားမိတယ်။
” အေး ညီမလေး …။ နင် အလုပပြှနရြင် အမကေ အကြောလိမ်းဆေးတဈဗူး ဝယခြဲ့တဲ့ ”
” အင်းပါ … ဖယပြါဦး ညီမလေး ခမွြးနပြေီ ”
ကြုပ် ဘေးကိုကပပြေးတော့ ညီမလေးလည်း အထဲဝငပြှီး အိပခြန်းရှေ့ သှပန်န်းကြိုးတန်းမှာ သူ့အတွင်းခံလေး လှမ်းခွိတန်တယ်ေ။ ခွဖြေားလေးထောကပြှီး ခွိတတ်ော့ ခါးအောကြ ဖငလြေးက လုံးပြီးကော့နတောဗွ။
” အဈကို … ညီမလေးကို ထမိနတ်ဈထည် ယူပေးပါဦး …။ အခန်းထဲက သတ်ေတာပေါမြှာ ”
ကြုပယ်ူပေးတဲ့ ထမိနကြို ဟိုဖကလြှည့ပြှီး လဲလိုကတ်ာဗွ။ သူ ထမိနလြေး ရညှဈေနတေုန်း ကြုပလြည်း ကြုပအြိပခြန်းထဲ ဝငပြှီး လှဲလိုကတ်ော့တာ။ ခါးကြားက ခွေးလာတဲ့ ပိုကဆြံ ၃၀၀ဝ ကို ထုတပြှီး ခေါင်းအုံးအောကြ ထိုးထားလိုကတ်ယ်။ အမလောရင် ပေးရမှာဗွို့။ မှေးနတေုန်း တရှပရြှပန်ဲ့ ညီမလေး မာလာခင် သူ့အိပခြန်းထဲ ဝငလြာနတော။ မကြာပါဘူး တဂွိဂွိနဲ့ သနပခြါးသှေးနပေါပြီ။ ထုံးစံအတိုင်း ကြုပလြည်း ကိုယလြုံးကို ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အိပရြင်း လှည့လြိုကတ်ာပေါ့ဗွာ။
ခွရင်ေးဘကမြှာ မှနထြောငပြှီး ညီမလေးက သနပခြါးလိမ်းလေ့ရှိတာဗွ။ အခန်းချင်ြးကပရြကမြို့ ချောင်းနကြပေါ။ ထရံအောကခြှကေို မှနအြသေးတဈခပြထြောင် တငပြလျလငခြှပြေီး မှနကြှည့လြိုကြ သနပခြါးပြတလြိုကန်ဲ့ပေါ့။ ပါးပြငပြေါြ ပါးကြကကြှကပြှီး ခေါင်းဘီးလေးနဲ့ အစင်းလေးဖြစ်အောင် ခွဈနတောဗွ။ ပြီးမှ ရငလြွားထားတဲ့ ထမိနလြေးကို ခါးထိဖြညခြရွင်း လညပြင်းနဲ့ နို့အုံအပေါပျိုင်းကို သနပခြါး ထပပြှတန်တော။ နို့လေးတွေ တင်းထုပန်ပြေီး နို့သီးခေါင်းပန်းရောငသ်ေးသေးလေးက ကော့နတောပဲ။
ဘေးနား ယပတ်ောငတ်ဈချောင်းယူပြီး ခေါင်းလေးမော့ ဘယည်ာယိမ်းရင်း သနပခြါးချောကဖြို့ ယကခြပန်တော။ ပြီးမှ ခါးပေါကြ ထမိနကြိုဆှဲတငရြင်း ပြနပြှီး ရငလြွားလိုကတ်ာပဲ။ တငပြလျလငခြှရောကနေ ခွထေောကကြို ရှေ့ထုတပြှီး ဖနောင့လြေးထောကြ ဒူးလေးထောငပြှီး ထမိနအြောကန်ားစကို ပေါငရြင်းထိ လှနပြဈတာဗွို့။ ခွမကြေစြိကနေ ပေါငလြယလြောကထြိ သနပခြါး တွလေိမ်းတော့ ပေါငကြှားက စောကဖြုတလြေးက အတိုင်းသားပဲ။ စောကမြှှေးပါးပါးလေးနဲ့ အစိလေးက ပြူးထွကန်တောဗွာ။ ကြုပလြည်း ကြုပပြေါငကြှားက လီးကို ကိုငပြှီး ချော့နရတေော့တာပဲ။ တအားကို တောငန်တောဗွ။ ခဏနေ ညီမလေး အလုပသ်ှားတော့ ဂွင်းထုပြီး ထိုးအိပလြိုကတ်ော့တာပဲဗွာ။
…………………………………………………….
ရပကြှကထြဲ ကလေးတွေ ဘောလုံးကနတ်ော့ တအုန်းအုန်း တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့မို့ နေ့ခင်း ၁ ခကြကြွောကြွောလြေး ကြုပလြည်း နိုးလာတာဗွို့။ ကြုပအြိမအြနောကဖြကြ မနီးမဝေးလေးမှာ မူလတန်း ကြောင်းတဈကြောင်း ရှိတယဗြွ။ နရောက ကယွတ်ော့ ကလေးတွေ ဆော့ရင်းကစားရင်းနဲ့ ဘောလုံးကြင်းပုံစံ ဖြစ်လာရတာ။ ဗိုကဆြာတာနဲ့ မီးဖိုချောငထြဲဝငပြှီး မနကကြ ညီမလေးခကြတ်ဲ့ ဘဲဥအခဉွခြကြန်ဲ့ မနေ့ကကနွတ်ဲ့ ငှုပသ်ီးထောင်းလေး ကြိတလြိုကတ်ယဗြွို့။ ထမင်းအိုးဖြင့တ်ော့ ထမင်းက ကြုပတ်ဈယောကစြာပဲ ကနွတ်ယ်…။ အမလည်ေး လာစားသှားပြီနမှော။ ထမင်းစားပြီး ကြုပလြည်း ထရံမှာ ကြှတကြှှတအြိပန်ဲ့ခွိတထြားတဲ့ ဆေးပေါ့လိပအြစည်းထဲက တဈလိပယ်ူ မီးညှိပြီးဖြာရင်း အခန်းထဲ ပြနလြှဲနလေိုကတ်ယ်။ အပြငကြ အသံကြားလိုကတ်ော့ ကြုပခြကြခြငွြး ထရပလြိုကတ်ာဗွ …။ မခိုင် အသံဗွို့။
” ဖိုးခင် … မောငလြေး … ရှိလား ”
” ရှိတယ် … မခိုင် … လာလာ ”
ကြုပလြည်း ဘေးဘီတခကြကြှည့ရြင်း မခိုငကြို အိမထြဲခေါသ်ှင်းလိုကတ်ယ်။ အိမတ်ံခါးပြနစြိတော့ မခိုငကြ ဖငလြေးကောကတ်ောကကြောကတ်ောကန်ဲ့ ကြုပအြိပခြမ်းထဲ တန်းဝငသ်ှားတော့တာပဲ။ ဖငကြ နဂိုကောကြ မဟုတဖြူးဗွ …။ ကိုယဝြနန်ဲ့မို့ ပေါငကြားတားတားလေးနဲ့ ဖငကြ ကောကထြှကန်တော။ မခိုငန်ာမညအြရင်းက စုစုခိုငဗြွ။ သူ့ယောကြြားက ကိုမောငတ်င့ပြါ။
ကိုမောငတ်င့ကြ မခိုင် ကိုယဝြနရြခါစမှာ ကားတိုကပြှီး ဆုံးသှားတာဗွ။ ကြုပတ်ို့နဲ့ တဈရပကြှကတ်ည်း အိမင်ှားနကြတောဗွ။ မခိုငမြိဘတွကေ ခမွြးသာတယ်။ ကိုမောငတ်င့ကြ သာမနလြကလြုပလြကစြားပေါ့။ သဘောမတူလို့ ပစ်ထားတာ…။ ကိုမောငတ်င့ဆြုံးတော့ မခိုငမြိဘတွကေ မခိုငကြို လာခေါကြှတယ်။ မခိုင် ကိုယဝြနရြှိမှန်းသိတော့ ကလေးမှေးပြီးမှ ခေါမြယဆြိုပြီး ကြုပတ်ို့အိမန်ားက ခပသ်န့သ်န့ြ နံကပတ်ိုကလြေးတဈလုံး ငှားပေးထားတယ်။ အိမဖြောမြလေး တဈယောကန်ဲ့ပေါ့။ သူတို့ စပြီးအိမထြောငကြခွါစ ကြုပတ်ို့ ဘေးရပကြှကကြဗွ။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုဗွို့။
ကိုမောငတ်င့ြ ကားတိုကခြံရတာ ကြုပတ်ို့ လမ်းထိပတ်င်။ အုတသ်ညတ်ဲ့ကားနဲ့ တိုကမြိတာ။ ကိုမောငတ်င့ြ ကားတိုကခြံရတော့ ဘေးနား ဘယသ်ူမှ မရှိဘူးဗွ။ မခိုငကြ အပြေးအလှှားနဲ့ ဟိုအောဒြီအောပြေါ့ဗွာ။ ကြုပလြည်း အမှငမြတောတ်ာနဲ့ ဆိုကကြားလေးရပပြှီး သှေးအိုငထြဲ လဲနတေဲ့ လူနားရောကတ်ော့ မလှုပတ်ော့ပါဘူးဗွာ ပြဲချင်ြးပြီးပဲ။ ခဏအကြာ ရပကြှကကြ လူနာတငကြားလာတော့ ကြုပလြည်း အလောင်းကို ကူမှပေးရင်း ဆေးရုံထိ ပါသှားတာပေါ့။ ဆေးရုံရောကတ်ော့ ဆရာဝနကြ အသကမြရှိကြောင်း ပြောတော့ မခိုငတ်ဈယောကြ အောင်ိုပါလရေော။
အလောင်းပြနသ်ညလြာတော့ မခိုငတ်ို့က လူသဈတွဆေိုတော့ အသိမိတဆြှေ နည်းတာပေါ့ဗွာ။ အလောင်းရချိုးပြငပြှီးမှ ကြုပလြည်း ကားတိုကတ်ဲ့နရော ပြနသ်ှားတော့ တောပြါသေးရဲ့ဗွာ ဆိုကကြားက ကြုပထြားခဲ့တဲ့အတိုင်းလေး။ ပြနခြါနီး မခိုငကြ ညပိုင်း ပြနလြာဖို့ပြောပြီး ပိုကဆြံ ၅၀၀ဝ ပေးလိုကတ်ာဗွို့။ ကြုပလြည်း ညပိုင်းကို ဘီအီးတဈပိုင်းကဈပြီး နာရေးအိမ် သှားလိုကတ်ာပေါ့။ ကြုပဆြိုကကြားမှငတ်ာနဲ့ မခိုငကြ အလောင်းဘေးထိုငင်ိုရင်း ကြုပဆြီထလာတာပဲ။
” လာလာ မောငလြေး …။ အဈမက မင်းကိုမွှောန်တော …။ ဒီရပကြှကကြ လူတွကေ စောင့ရြင်း ဖဲဝိုင်းလုပခြိုင်းနလေို့ ”
ကြုပအြကြိုကပြေါ့ဗွာ…။ ဖဲမရိုကရြတာ တဈပတကြွောပြှီလေ။ ပိုကဆြံပကြန်တောဗွ။ မခိုငကြ ပိုကဆြံတဈသောင်းထပပြေးပြီး ဖဲထုပန်ဲ့ ဆေးလိပလြေး ကြမ်းလေးပါ နာရေးစောင့တ်ဲ့သူတွေ ဧည့ခြံဖို့ ဝယခြိုင်းတယ်။ ကြုပ် ဖဲထုပန်ဲ့ ဆေးလိပအြကြမ်း ဝယပြှနလြာတော့ လူအတောစြုံနပြေီဗွို့။ ဒါနဲ့ … မခိုငဆြီက ကိုမောငတ်င့ရြဲ့ ပုဆိုးအဟောင်းတဈထညတ်ောင်းပြီး အလောင်းတငထြားတဲ့ ကုတငဘြေးဖြန့ခြင်းပြီး ပန်းကနအြသေးတဈခပြန်ဲ့ ဖဲထုပအြသဈတဈထုပ် ခပြေးလိုကတ်ယ်။ စတညတ်ဲ့ဝိုင်းမို့ ကြုပမြပါရသေးဘူး။ ဘေးကနေ ကြည့်န်ရတော။
တဖြည်းဖြည်း နောကတ်ဝိုင်းလုပဖြို့ ပြောနတောဗွို့။ လူတွကလေည်း များလာပြီဗွာ။ ဒီတခါ မခိုငကြ ကြုပကြို သူတို့အခန်းထဲထိ ခေါသ်ှားရင်း ဗီရိုသော့ ဘယထြားမိမှန်းမသိလို့ပြောပြီး သော့ဖကြခြိုင်းတော့တာပဲ။ သော့ဖကြပြှီးမှ ဗီဒိုအပေါထြပကြ သူယောကြွားရဲ့ ပုဆိုးတဈထည် ယူပေးတာပါ။ ပုဆိုးကို ကြုပဆြီ လှမ်းပေးတော့ မခိုငခြန်ဓာကိုယကြ ယိုငကြနဲ့ ညှတကြလွာလို့ ကြုပလြည်း ဖမ်းထိန်းလိုကရြသေးတာ။ ဗီဒိုဘေးက ကုတငပြေါြ မခိုငကြိုတငထြားပေးပြီး အခန်းပြငထြှကြ ဖဲဝိုင်း နောကတ်ဈဝိုင်း ထပခြင်းပလေိုကပြါတယ်။
ပြီးမှ အခန်းထဲပြနဝြငတ်ော့ မခိုငကြ ကိုယဝြန် ၂ လကြောပြှီဖြစ်ကြောင်း လငဖြစ်သူမရှိတော့သဖြင့ြ ဘာလုပရြမယ် မသိကြောင်းပြောပြီး ကြိတင်ိုပါလရေော။ ကြုပလြည်း မခိုငကြိုယလြုံးလေးကိုဖကပြှီး နှစ်သိမ့န်မေိတာပေါ့။ လူချင်ြးကပသ်ှားတော့ မခိုငဆြီက ရမှေှေးနံ့ ခွှေးနံ့လေးရနတောဗွ။ ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားတာတောင် မငှင်းရှာပါဘူး။ လငဖြစ်သူသတေော့ အားကိုးရာမဲ့နတေဲ့ ပုံစံလေး။
” နာရေးပြီးတဲ့အထိ ကူညီပါဦး ငါ့မောငရြယ် …။ အဈမအိမကြလည်း ကိုမောငတ်င့န်ဲ့ သဘောမတူလို့ ပစ်ထားလို့ပါ ”
” ဟုတကြဲ့ပါ အဈမရယ် … စိတအြေးအေးထား အကုနလြုပပြေးမှာပါ ”
ဒါနဲ့ပဲ နာရေးရကလြညတ်ဲ့အထိ ကြုပပြဲ အစအဆုံး လုပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ နာရေးပြီးတော့ ကြုပန်ဲ့ အတောလြေး ရင်းနှီးလာတာဗွ။ ကြုပလြည်း မကြာမကြာ မခိုငအြိမကြို ဝငထြှကန်တောပေါ့။
တဈရကြ မခိုငအြိမကြို ကြုပရြောကသ်ှားတော့ တံခါးက ပိတထြားတာဗွို့။ လကန်ဲ့စမ်းကြည့်တ်ော့ အတွင်းဘကကြ ဂလန့ပြဲထိုးထားတာပါ။ ကြုပလြည်း တံခါးဖြင့ပြှီး ဆိုကကြားပါ အထဲသှင်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ တံခါးပြနပြိတပြှီး မခိုငအြခန်းထဲ တန်းဝငလြိုကတ်ာပဲ။ မခိုငကြို ခွငထြောငထြဲ ပကလြကလြေး အိပန်တောတွေ့တော့ ကြုပလြည်း ခွငထြောငအြောကအြနားစလေးကို မပြီး ဝငလြိုကတ်ာပေါ့။ ရငတ်ှလည်ေး ခုနရြတယဗြွာ။ အဆငမြပြရင်ေ မဒိန်းမှုဗွ…။
ရှင်းရှင်းပြောရရင် မခိုငကြို ကြုပလြိုးချင်တ်ာ ၂ ပတလြောကရြှိပြီဗွ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပတလြောကကြ ကြုပရြောကတ်ော့ မခိုငကြ ရချိုးနတောဗွ။ တဈယောကထြဲနတေဲ့ အိမဆြိုတော့ ရချိုးခန်း တံခါးမပိတပြဲ ကိုယတ်ုံးလုံး ခွိုးနတောပေါ့။ ဗိုကလြေး နည်းနည်းထွကန်တောကလှဲရင် သူ့နရောနဲ့သူ အခွိုးအစား ကတွယဗြွ။ မခိုငပြေါငကြှားထဲ လကန်ိုကစြမ်းတော့ ဖကြကြနဲ့…
” ဟင် … မောငလြေးဖိုးခငလြား … အဈမ အပြငထြှကခြဲ့မယလြေ ”
သူပေါငကြှားက ကြုပလြကကြို ဖယရြင်း ကုနထြလာတားယ်။ ကြုပကြ တအားတင်းနပြေီဗွ … မရတော့ဘူး။ ခကြခြငွြး သူ့အပေါခြှပစ်လိုကတ်ယ်။ မခိုငကြ ပထမ လူးလှန့ရြင်း ငှင်းပါသေးတယ်။ မောငန်ှမလို နကြရေအောင် ဘာညာပေါ့ဗွာ။ နောကပျိုင်း ကြုပလြီး ဝငသ်ှားတော့လည်း ငှိမကြသွှားတော့တာပါပဲ။ သူ့ဗိုကကြို မထိဖို့ ပြောရင်း ကြုပလြိုးသမွှ ကြိတခြံနတောပဲ။ အအိုဆိုပမယေ့ြ သူ့ယောကြြားလီးက သေးလို့လားမသိဘူး လိုးရတာ စီးပိုငန်တောဗွာ။ သူလည်း လငသ်တော တဈလလောကဆြိုတော့ လီးငတန်ရှောမှာပေါ့။ ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ လိုးပြီးမှ ထမင်းထစားကြတာ။ ထမင်းစားပြီး သူ့အိပခြန်းထဲမှာပဲ အတူအနားယူရင်း အိပလြိုကကြှတာပေါ့။
ညနပေိုင်း ကြုပန်ိုးတော့ ကြုပလြီးကို ပုဆိုးအပြငကြနေ ခပတ်င်းတင်း အုပကြိုငထြားတာဗွို့။ ပြနတ်ော့မလို့ နှုတဆြကတ်ော့မှ ကိုငထြားတဲ့လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှတပြေးတာ။ အိမတ်ံခါးဖြင့တ်ုန်းလေးရှိသေး နောကတ်ခါ မလုပရြတော့ဘူး ဘာညာ ပြောရင်း တဈခွီထပလြိုးခိုင်းတော့တာပဲ။ သူကြနပေအြောင် လိုးပေးပြီးမှ ကြုပလြည်း အိမပြှနခြဲ့လိုကတ်ယ်။
နောကပျိုင်း ၁ ပတ် ၄ ရကလြောကြ လိုးဖြစ်တာပေါ့။ သူ့မိဘတွေ လာခေါတ်ော့ ကိုယဝြနန်ဲ့မို့ ဒီမှာပဲ ကလေးမှေးပြီးမှ ခေါမြညဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနတော။ ဒါနဲ့ပဲ ကြုပတ်ို့ရပကြှကကြ နံကပတ်ိုကလြေးတဈလုံး ငှားနဖြစ်ေတာ…။ သူ့မိဘတွကေ အိမဖြောကြောငမြလေး တဈယောကထြားပေးပြီး ၂ ပတတ်ဈခါလောကြ လာလာကြည့်ကြှတာပေါ့။
” ဟဲ့ … ဖိုးခင် … ဘာတွေ တွေးနတောလဲ ”
မခိုငအြသံကြားတော့မှ ကြုပလြည်း အတွေးရပသ်ှားတော့တယ်။ ကြုပလြည်း ပြုံးပြရင်း မခိုငရြှေ့ရပလြိုကတ်ော့ ပုဆိုးဖြညခြပြှီး လီးကို တန်းစုပပြေးတော့တာပဲ။ ဗိုကကြ ၈ လ ဆိုတော့ အတောပြူနပြေီဗွ။ ကြုပကြ ကိုယဝြနရြင့လြာလို့ ဆငခြှငန်ပမေယေ့ြ မခိုငကြ ဇွတပြဲ။ လီးအရင်းကနေ အဖြားထိ ယကပြေးပြီးမှ ဒဈကို ဆှဲဆှဲစုပတ်ာ။ ထိပကြိုစုပရြင်းတန်းလန်း လကကြလည်း ဂွင်းထုပေးသေးတာ။ ကြုပလြည်း မခိုငခြေါင်းလေးကို ဖြဖြလေးကိုငထြားပေးလိုကတ်ယ်။
မခိုငအြကငွ့ကြ စုပလြို့အားရပြီဆို ဒဈကိုငုံထားရင်း လကန်ှဈဖကကြ ကြုပခြါးကိုကိုငပြှီး သူ့ပါးစပထြဲ လီးကို အရင်းထိကပန်အေောင် ဖိကပပြဈတာ။ လီးအရညပြှားတဈခုလုံး အာခေါငထြဲ နှေးကနဲ့နှေးကနဲ့ စိမ့န်တောဗွို့။ ခဏနမှေ သူ့ခေါင်းကို နောကဆြုတရြင်း သူစုပထြားတဲ့ လီးကို စိုကကြှည့တ်တတ်ာ။ ဒဈဖူးကို ၂ ခါ ၃ ခါ ပြနန်မ်းပြီး နောကတ်ဈကြိမ် သူ့ပါးစပထြဲ လီးကိုအရင်းထိ ထပသ်ှင်းတာပဲ။ ၅ ကြိမလြောကြ ထပခြါထပခြါလုပပြှီးမှ အလိုးခံတတတ်ာဗွ။
အခုနောကပျိုင်းတော့ မလိုးခင် သူ့စောကဖြုတလြေး ခပကြှာကြာ ယကပြေးရတယ်။ အရညရြှှဲလာမှ လီးထိပကြို မှုပရြင်း ဖြည်းဖြည်းပဲ လိုးပေးလိုကတ်ာပါ။ အခုလည်း ကြုပလြီးကို အားရပါးရ စုပပြှီး လကန်ောကပြှနထြောကရြင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြ လှဲခပြဈတာ။ ပြီးမှ သူ့ထမိနလြေးကို ဗိုကပြေါဆြှဲတငပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားလေးနဲ့ ကြုပကြို သူ့စောကဖြုတယ်ကခြိုင်းနတော။
ကြုပလြည်း မခိုငပြေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူရင်း သူ့စောကပြတလြေးဆီ မကြန်ှာအပလြိုကပြါပြီ။ အရညကြှညလြေးတွစေို့နတေဲ့ စောကခြေါင်းဝလေးကို လွှာဖြားနဲ့ဝိုကပြှီး အဖုတအြကကြှဲကြောင်းလေးအတိုင်း အပေါကြို ထိုးခွဲလိုကတ်ယ်။ စောကစြိနားလေးရောကမြှ လွှာဖြားကို ဘယည်ာရမ်းရင်း ခဏဆှပေးပြီး အစိလေးကို ဆှဲငုံပစ်လိုကတ်ယ်။
” အ …… ဖိုးခငရြယ် … ရှီးးးးးးးး … အားးးးး ”
ကြုပဆြံပငတ်ှကေို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဆှဲပြီး မကြန်ှာနဲ့ စောကဖြုတကြို ဖိကပတ်ော့တာပဲဗွို့။ ကြုပလြည်း စောကစြိလေးကို မလှတတ်ော့ပါဘူး။ ပါးစပထြဲမှာပဲ လွှာနဲ့ဝိုကပြေးလိုကြ ခပတ်င်းတင်းလေး စုပလြိုကပြေါ့။ စောကရြညထြှကခြါနီးကြ အစိလေးက သိသာတယဗြွ။ ကြုုပလြွှာပြားကို ဒကကြနဲဒကကြနဲ့ လာလာတိုးနတော။ အဲဒီအခွိန် ရောကတ်ာနဲ့ ကြုပလြည်း စောကစြိလေးကို မနာတနာလေး ဆကကြနဲ့ ကိုကခြပြဈတာ။ မခိုင် အသံပေါင်းစုံ ညည်းရင်း စောကရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထွကတ်ာပဲဗွို့။
” အားးးး အားးးးးးးး … အမလေးးး …… ကောင်း … ကောင်း … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဖိုးခငရြယ် … အားဟား ရှီးးးးးး … ဟုတတ်ယ် … ကိုကစြမ်း ငါ့စောကစြိကို … အားပါးပါးးးး … မလှတန်ဲ့ …… အင့ြ အင့ြ … ဟူးးး ရှီးးးးးး ”
ကြုပမြကြန်ှာတဈခုလုံးလည်း မခိုငစြောကရြညတ်ှေ ရှှဲနှစ်လို့ပေါ့ဗွာ။ သူ အရညထြှကတ်ာ ရပမြှ ထောငထြားတဲ့ ပေါငကြှားတဲ့ ကြုပခြှထေောကန်ှဈချောင်းကို ဖငထြိုငရြကြ ဆန့ပြှီး လွှိုရင်း ထောငမြတန်တေဲ့ လီးကို အောကဖြိခလွိုကတ်ယ်။ လီးထိပန်ဲ့ စောကခြေါင်းဝလေး တေ့မိမှ ကြုပဖြငကြို ရှေ့တိုးကပလြိုကတ်ာပဲ။ စောကပြတလြေးထဲ လီးက တဗစွဗြစွန်ဲ့ ဝငသ်ှားတာပေါ့။ ခါးလေးနှဲ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပဲ လိုးရတာဗွ။ မခိုငကြတော့ စူထွကန်တေဲ့ သူ့ဗိုကကြှီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ပြတရြင်း လီးအရသာ ခံနတောပေါ့။
ကြာကြာတော့ အလိုးမခံနိုငပြါဘူး။ မခိုငစြောကခြေါင်းထဲ ကြုပလြီးက ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ ပြတဆြှဲနတေော့ အခကြြ ၈ဝ ကြောလြောကဆြို စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကန်တောပါပဲ။ အဲဒီကြမှ မခိုငကြ အားရတာဗွို့။ စောကပြတကြိုယကတ်ာ တဈခွီ လိုးတာ တဈခွီ နှစ်ခွီလောကမြှ မခိုငကြ ကြနပေတ်ာ။ ကိုယဝြနန်ုတုန်းကတော သူကိုယတ်ိုင် အပေါကြ တကဆြောင့ပြှီးမှ ပြီးတာဗွ။
” ဖိုးခင် … ငါ့ကို ထူဦးဟ ”
ခုနတုန်းက လီးဆိပတ်ကပြှီး သူဟာသူ လှဲခနွိုငပြမယေ့ြ စောကရြညလြည်း ထွကပြှီးရော မထနိုငတ်ော့ဘူးလေ။ ကြုပလြည်း မခိုငကြို လကမြောင်းရင်းကနေ ဆှဲထူလိုကတ်ယ်။ သူ ပေါငကြှားကို ထမိနန်ဲ့ ပြတသ်ုတရြင်း လကတ်ဈဖကကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကြုပကြို ဆှဲပြီး ပါးစပခြငွြး တေ့စုပတ်ော့တာပဲ။ အားရအောငန်မ်းပြီးမှ လူချင်ြး ခွာလိုကကြှတာ။ မခိုငပြှနသ်ှားတော့မှ ကြုပလြည်း ကြမ်းပြငပြေါကြ စောကရြညတ်ှေ အဝတဟြောင်းနဲ့သုတပြှီး ရဆေေးပစ်ရတာပေါ့။ နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ ညနေ ၃ နာရီကြောပြှီမို့ ရချိုးပြီး အမေ့ကို သှားကြိုဖို့ ဆိုကကြားနဲ့ လမ်းဂွဘကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယဗြွို့။
………………………………………………………
အမေ့အကြောတ်ဲကို ရောကတ်ော့ မီးဖိုတောင် ငှိမ်းပြီးနပြေီဗွို့။ တောင်းအကြီးတဈလုံးထဲ ဒယအြိုးက လှဲရင် ကနွတ်ာတွေ အကုနထြည့ပြှီးပြီဗွ။ ကြုပဆြိုကကြား နောကခြုံပေါတ်ငပြှီး ကြိုးတုတလြိုကတ်ယ်။ အမကေ ရှေ့ကထိုငရြင်း ပိုကဆြံထည့တ်ဲ့ သတ်ေတာပုံးအသေးလေးကို ပေါငကြှားညှပရြင်း လိုကလြာတာပေါ့။ အမေ့မကြခြုံးထူထူကြီးတွေ ခွှေးသီးလေးတွေ ကပန်ပြေီး နားထငကြ ခွှေးစကတ်ှကေ ပါးပြငမြှာသီးနတောဗွ။
နဖူးပေါဝြဲကလွာတဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လကကြလေးနဲ့သပတ်ငပြှီး ခေါင်းကို ဘယည်ာခွိုးနတော တဂွှတဂြွှတန်ဲ့ပဲ။ ခါးကို နောကန်ည်းနည်းလှနလြိုကတ်ော့ လညပြင်းက စီးကနွတေဲ့ ခွှေးရညတ်ှကေ အမေ့နို့အုံကြားထဲထိ စီးဝငန်တောဗွ။ ကြုပကြ ဆိုကကြားနင်းရင်းမို့ အပေါစြီးက ကြည့်ရြသလိုပေါ့ဗွာ။ ဘောလြီအပြငကြို ထွကန်တေဲ့ နို့အုံအပေါခြှမ်းတွကေ ဆိုကကြား ခွိုင့်ထဲကတွိုင်း တအိအိနဲ့ လှုပန်တေော့တာ။ နားထငကြို လကန်ဲ့ဖိပြီး ခေါင်းငုံ့သှားလို့ ကြုပလြည်း မေးကြည့်ရြသေးတာ။
” အမေ … နမကေောင်းဘူးလား ”
” ကောင်းပါတယ် ဖိုးခငရြယ် …။ တနကေုန် ထိုငန်ရတေော့ ဇကကြှောတွေ တကတ်ာပေါ့ဟ ”
” ညကြ … ညီမလေးဝယလြာမယ့ြ အကြောဆေး ကြုပလြူးပေးမှာပါဗွာ ”
” အံမယ် … ဖိုးခင် … နင် ပိုကဆြံမအပန်ိုငလြို့ ဖားနတောမလား ”
အမကေ ကြုပကြို ပြုံးရင်း မော့ကြည့်ပြှီး ပြောတာဗွ။ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း မကြလြုံးမကြခြုံးကောင်းကောင်းနဲ့ ကြုပအြမေ ပြုံးလိုကရြင် လှတခြွောတာဗွ။ သားအမိချင်ြးတောင် ဒဲ့ကြှတယ်ေ။
” မဟုတပြါဘူး အမရေဲ့ … အိမရြောကတ်ာနဲ့ ကြုပပြေးမှာပါဗွ ”
စကားပြောရင်း အိမရြှေ့တောင် ရောကလြာရောဗွာ။ ဆိုကကြားနောကခြုံက ကြိုးကိုဖြုတပြှီး အမေ့ အကြောကြှောတ်ဲ့ ပစ်စည်းတွထညေ့တ်ဲ့ တောင်းကို မီးဖိုချောငထြဲ သှားထားလိုကတ်ယ်။ ကြုပ် အိမထြဲဝငတ်ော့ အမကေ ပိုကဆြံသတ်ေတာလေးထဲက ပိုကဆြံတွထေုတပြှီး ရနတေောဗွ။ ကြုပလြည်း အိပခြန်းထဲ ခေါင်းအုံးအောကကြ ခွေးထားတဲ့ ပိုကဆြံ ၃၀၀ဝ ယူပြီး ပေးလိုကတ်ာပေါ့။ မနကဖြှနအြတွကြ ဈေးအရင်းဖယပြှီး သတ်ေတာအသေးထဲ ပြနထြည့ပြှီး ဒီနေ့ အမှတန်ဲ့ ကြုပပျိုကဆြံကို အပြငခြထွားတာဗွ။
” ဖိုးခင် … ငါ့ကို ယပတ်ောငပြေးစမ်း ”
အမနေဲ့ညီမလေးတို့ အိပခြန်းထဲက ယပတ်ောင် တဈချောင်း ယူပေးလိုကရြတယ်။ ယပတ်ောငခြတရြင်း မနကကြ အကြှေးယူထားတဲ့ ထင်းဖိုး ကြုပကြိုသှားပေးခိုင်းနတော။ လေးမှင့စြိနမြေးရင် နသေိပမြကောင်းဘူးလို့ ပြောခိုင်းလိုကသ်ေးတယ်။ ကနွတ်ဲ့ ပိုကဆြံတွကေို ကြှန်းသတ်ေတာ အညိုကြီးထဲ ထည့ပြှီးသော့ခတပြဈတယ်။
” အမကလေည်း သတ်ေတာထဲ ပိုကဆြံတွေ အများကြီးပဲ။ စုပြီး ဘာလုပဖြို့ ကြုပထြဲ တောင်းတောင်းနလေဲဗွ ”
” ဟဲ့ … သူတောင်းစား … ငါ့အတွကမြဟုတဘြူး။ နငတ်ို့မောငန်ှမအတွကြ ”
” ဗြာ ”
” မဗွာနဲ့ … ဒီနှစ် မိုးကုနရြင် အိမပြှနဆြောကရြမယ်။ နင့ည်ီမလည်း အပျိုဖြစ်ပြီ …။ ရချိုးရင် ဘေးအိမကြ မသာတွေ ချောင်းချောင်းနတော …။ ငါက ကိဈစမရှိဘူး … ငါ့စောကပြတကြ နင့အြဖေ ဖြတဖြှတကြွအေောင် လိုးထားပြီးသား …။ ငါ့သမီးလေးက နုနုထွတထြှတလြေး ”
” ငင့ျ ”
” ကိုမှင့စြိနကြို ထင်းဖိုးသှားပေးတော့ … သှား …။ ဇကကြှောတွေ ထိုးနပေါတယဆြို စောကစြကားလာရှညန်တယ်ေ…။ ညပိုင်း အရကမြသောကန်ဲ့နောြ …။ ငါ့ကို နှိပပြေးမယလြို့ နငပြှောထားတာ ”
ကြာရင် ထပဆြဲနမှောစိုးလို့ ကြုပလြည်း လေးမှင့စြိန် ထင်းဆိုငကြို အမှနလြဈပြေးရတာဗွို့။ အပြနကြှ ပတေိုးနဲ့တွေ့နတော …။ ပတေိုးက ဒီနေ့လည်း အဆငပြှလေို့ အရကလြိုကတ်ိုကမြယ် ပြောနတော။ အမေ ဆဲမှာစိုးလို့ ကြုပလြိုကမြသောကပြဲ အိမပြှနလြာခဲ့တာပေါ့။ အိမရြောကတ်ော့ ညီမလေးလည်း ပြနရြောကန်ပေါပြီ။ ရချိုးသံကြားလို့ အသာလေး အခန်းထဲဝငပြှီး ဘုံဘိုငဘြကြ ချောင်းလိုကတ်ယ်။ နည်းနည်းလှမ်းပမယေ့ြ ချောင်းတဲ့အရသာက ဖီးပဲလေ။ သချောကြည့်တ်ော့မှ အမဖြစ်ေနတောဗွ။ ဒါဆို ညီမလေး အလုပကြအပြန် ပငပြန်းပြီး မှေးနတောနမှော။
ရေ ၁၅ ခွကလြောကြ တောကလြွှောကလြောင်းပြီးမှ အမကေ မကြန်ှာတွဆပေပြှာတိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာနဲ့ ဂုတတ်ှတေိုကပြှီးမှ ရငလြွားထားတဲ့ ထမိနကြို ဖြညပြှီး ဘယလြကကြ ထမိနအြပေါစြကို ပုခုံးပေါတ်ငလြိုကပြှီး ညာဖကကြ ထမိနထြဲသှင်းပြီး နို့အုံနှစ်ဖကရြော ဗိုကရြော နောကဆြုံး ပေါငကြှားက စောကဖြုတပြါ နရောအနှံ့ ဆပပြှာတိုကန်တောပါ။ ဘယဘြကန်ို့ကြီးက ပေါလြို့ဗွ။ ထမိနကြ ရစေိုပြီး အသားမှာကပန်တေော့ ထမိနအြောကကြ အမေ့လကကြ သူပြတတ်ဲ့နရောတိုင်း လကခြုံက ဖောင်းထွကန်တောပေါ့ဗွာ။
ပေါငကြှားဆပပြှာတိုကတ်ော့ အမေ့မကြလြုံးတွကေ ကာထားတဲ့ဝန်းထရံတွဘကြေ ရောကရြောကန်တယ်ေ။ ဟိုဘကကြ လူတွေ အမရခွေေိုးတာကို ချောင်းနပေုံပဲ။ ခဏကြာတော့မှ ကြောကကြနလြေးဘေးနား ထိုငခြပြှီး အိမန်ောကခြှမ်းဘကလြှည့တ်ော့ ကြုပအြခန်းနဲ့ မကြစြောင်းထိုးလေးပေါ့။ ခွနှစ်ေချောင်းကြေးပြီး ဖနောင့လြေးထောကထြားတော့ ထမိနအြောကန်ားစကနေ ပေါငရြင်းထိ မှငန်ရတောဗွို့။
ခွကငွြေးဝတကြနေ ခွသလေုံးတုတတ်ုတလြေးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆပပြှာတိုကရြင်း ထမိနအြောကန်ားစကို ပေါငရြင်းထိ ဆှဲတငလြိုကတ်ော့ အမေ့ဟာကြီးက ခုန ဆပပြှာတိုကလြကစြမို့ စောကမြှှေးတွကေ ဆပပြှာမှုပတ်ှနေဲ့ ကပန်တောပေါ့။ပေါငန်ှဈဖကကြိုလည်း ဆပပြှာတိုကတ်ာ အဖုတန်ားထိ လကကြရောကရြောကသ်ှားတာဗွ။ ပြီးမှ အဖုတကြို လကဝြါးနဲ့ အပြားလိုကပြှတလြိုကြ သူလကကြိုထောငကြှည့ရြင်း လကမြနဲ့လကခြလယလြေး ပြတကြှည့လြိုကန်ဲ့ ဘာလုပတ်ာလဲတော့ မသိဘူး။ ကကြနွန တိုကခြွှတပြှီးမှ မတတ်ပပြှနရြပပြှီး ရလေောင်းခွိုးတော့တာ။ မတတ်ပရြပကြတည်းက ခုန ခါးပေါလြှနတ်ငထြားတဲ့ ထမိနကြလည်း အောကပြှနဖြုံးပြီးသား ဖြစ်သှားတာပါ။ အမကေ ရလေောင်းလိုကြ ပေါငကြှားလေး ပြတလြိုကန်ဲ့ ကြည့်ကြောင်းနတေုန်းလေး…
” ဖတ် … ဖြန်း ”
မှောကအြိပပြှီးချောင်းနတေဲ့ ကြုပဖြငကြို လကတ်ဖကကြ လာရိုကတ်ာဗွ။ ထိတကြနဲ့ဖြစ်ရင်း ခေါင်းလှည့ကြှည့တ်ော့ ညီမလေးဗွို့။ ကြုပခြါးနားလေး တငပြလျလခွထေိုငပြှီး ဖငကြို ရိုကလြိုကတ်ာ။
” အဈကိုနောြ … နှာတောတ်ောထြနတော ”
” မဟုတပြါဘူးဟ … နငကြလည်း ”
ကြုပလြည်း ဗှောငလြိမလြိုကတ်ာပေါ့။ အမရခွေေိုးတာ ချောင်းတာကို ညီမဖြစ်သူက သိသှားတာလဗွော။
” ညီမလေး သတိထားမိတာ သုံးလေးခါ ရှိနပြေီ… ညီမလေး ရချိုးလည်း ချောင်းတယမြလား ”
” ဟာ … မချောင်းပါဘူးဟာ ”
ကြုပလြည်းလှည့ပြှောရင်း မှောကထြားတဲ့ကိုယလြုံးကို လှနပြှီး ထထိုငလြိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ ကြုပပြေါငကြှားက လီးကြီးက ဗွောင်းကနဲ့ ထောကထြှကလြာတာ ပုဆိုးပါ ကြှတကလြာတာပေါ့ဗွာ။
” ဒါလား မချောင်းတာ … အင့ျ ”
” အ … အ …… လှတပြါ …………. ဟ ”
ထောငထြှကလြာတဲ့ ကြုပလြီးကို ညီမလေးက ဗှိကနဲ့ ညှဈနတောဗွို့။ ခပတ်င်းတင်း ဆှဲညှဈနတေော့ နည်းနည်းတော့ နာတယဗြွ။ ရှုံ့မဲ့နတေဲ့ ကြုပမြကြန်ှာကို ကြည့်ရြင်း ညီမလေးက အံလေးကြိတပြှပြီး ထပည်ှဈဆှဲတော့တာပဲဗွို့။ ကြုပလြည်း ကြမ်းပြငပြေါြ လကန်ှဈဖကထြောကရြင်း ညီမလေးဆှဲတဲ့နောကြ ဖငလြေးကြှပြီး ခါးကော့ပေးလိုကရြတယ်။
အလိုကသ်င့ြ မလုပရြင် လီးအရညပြှားတွေ ဆှဲဆန့သ်လိုဖြစ်ပြီး ပိုနာမှာ။ အံကြိတရြာကနေ ညီမလေးမကြန်ှာက ပြုံးလာပြီး လီးကို ထပမြှှောကဆြှဲတာပဲဗွ။ ကြုပလြည်း သူဆှဲသလောကြ ခါးကိုကော့ပေးပြီး ခွဖြေားလေး ထောကထြားရတယ်။ အမကြေားမှာစိုးလို့ အသံကယွကြယွလြည်း မအောရြဲဘူး။ လီးကို ညှဈရင်းနဲ့ လှည့န်တောဗွာ… တောငန်တေဲ့ဟာ နည်းနည်းပြော့ချင်လြာပြီ။
” အငယမြရေ … အမေ့ထမိနန်ဲ့ တဘကြ ယူလာစမ်း သမီး ”
တောပြါသေးရဲ့ဗွာ…။ ဗှုံးကနဲ့ အိမရြှေ့တံခါးဝက အမေ့အသံ ကြားမှ ကြုပလြီးကိုလှတပြှီး အခန်းထဲက ထွကပြှေးတာ ဖငကြှီး တရမ်းရမ်းနဲ့ပဲ။ ခဏနေ အမေ သနပခြါးလိမ်းတော့ ချောင်းဦးမလို့ပဲ …။ ဒါပမေဲ့ ညီမလေးက ကြုပအြခန်းဝကနေ တဟမ်းဟမ်းနဲ့ ချောင်းဟန့ပြှနလေို့ မချောင်းလိုကရြပါဘူး။
ညပိုင်း ထမင်းစားပြီးတော့ ရနှေေးသောကရြင်း အိမရြှေ့မှာပဲ ကြုပတ်ို့ သားအမိသုံးယောကြ စကားထိုငပြှောနကြတောပေါ့။ နောကလြထဲ ညီမလေးတို့ ဆိုငဘြေးက ဆှမ်းကပဖြိတထြားလို့ အမေ့ဆီ အစဝယပြေးဖို့ ပူဆာနတောပေါ့။ အမကလေည်း ညီမလေးဆို နှစ်ခါ မပြောရပါဘူး။ နှစ်ပတအြလိုကြ ဈေးသှားဝယမြယ် ဘာညာပေါ့။
ရချိုးသနပခြါးလိမ်းထားတဲ့ အမေ့မကြန်ှာလေးက ပြုံးလို့ပေါ့။ အိပခြါနီးမို့ အင်ျကြီလကပြှတအြပါးလေးအောကကြ ဘောလြီမဝတတ်ော့တာနမှော နည်းနည်းတွဲနတေဲ့ နို့အုံထိပ် နို့သီးခေါင်းခေါင်းလေးက ခွှနထြှကန်တေားယ်။ ထိုငရြင်း ယပခြတလြိုကြ စကားပြောလိုကန်ဲ့ ခါးပေါထြမိနကြ ပြညပြှီး အောကလြွော့နတော ကြုပန်ဲ့ဘေးတိုကမြို့ စောကမြှှေးအုံမဲမဲကြီး မှငန်ရတောဗွ။
တဖြည်းဖြည်း အမှောငထြုကများလာပြီး ခွငကြလည်း တဝီဝီနဲ့မို့ အမလည်ေး အိမထြဲဝငဖြို့ ပြောနပေါပြီ။ အမကေ ထိပကြ၊ အလယကြ ညီမလေး၊ ကြုပကြ နောကဆြုံးဆိုတော့ ညီမလေးမာလာခငရြဲ့ ဖငလြေးကို ဖိကပရြင်း ဝငလြာလိုကတ်ယ်။ အထဲရောကတ်ာနဲ့ အမကေ တဂွှတဂြွှတန်ဲ့ ဇကခြွိုးရင်း နှိပပြေးဖို့ ပြောတော့တာပဲ။
” ဖိုးခင် … နင် ငါ့ကို နှိပပြေးမယပြှောထားတာ အခုလာ ”
ကြုပလြည်း အမတေို့အခန်းထဲ လိုကဝြငလြာခဲ့တယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အမကေ ညီမလေးဝယလြာတဲ့ ဆေးဗူးမေးနတောပေါ့။ ခေါင်းရင်းက အမေ့ကြှန်းသတ်ေတာပေါမြှာ ပြောတော့ ကြုပပြဲ ထယူလိုကတ်ာပါ။ အမကေ မနှိပခြင် ဆေးအရငလြူးခိုငတ်ာဗွ။ အမကေ အိပယ်ာထဲ တငပြလျလငခြှထေိုငပြှီး ကြုပကြ အမေ့နောကကြ ဒူးထောကလြိုကတ်ယ်။ ညီမလေးက ကြုပတ်ို့ဘေး ပကလြကလြှနပြှီး စာအုပဖြတန်တောဗွ။
အမေ့ရဲ့ ဂုတသ်ားဖြေးဖြေးလေးနဲ့ ပုခုံးသားတဝိုကကြို ဆေးအရင် လူးပေးလိုကတ်ယ်။ ဆေးနံ့က ပရုပဆြီလိုအနံ့ ပူရှိန်းလေးရယ်။ ပြီးမှ ပုခုံးအောကြ လကမြောင်းတွထေိ လူးရတာ။ အမကေ လကကြို ရှေ့ခဆွန့တ်ော့ ကြုပလြည်း ဒူးထောကရြာကနေ ရှေ့နည်းနည်း ကုန်းလူးပေးရတယ်။ ပေါငကြှားထဲက လီးက အမှှောင်းလိုကြ အမေ့ကြောကို မထိတထိလေး ဖြစ်နတောဗွ။ အမကေ လကတ်ှလေူးပြီးတော့ ကြောနဲ့ ခါးကို ထပလြူးခိုင်းပြနရြော။ အမေ့ အင်ျကြီအောကန်ားစက လကထြိုးပြီး ကြောပြငတ်ဈခုလုံး လူးပေးပြီး ခါးနား လကကြိုရှှေ့လိုကတ်ာ အမကေ ထမိနကြို ဖြညပြေးတော့ ခါးကနေ ဖငအြပေါပျိုင်းထိ ပြတလြူးပေးလိုကတ်ာပါ။
တဖြည်းဖြည်း ထမိနကြ အောကထြိလွှောကတွော့ အိပယ်ာထဲကားထွကန်တေဲ့ အမေ့ဖငသ်ား ဖြေးဖြေးအိအိကြီးတွေ အထင်းသားမှငန်ရပြေီဗွို့။ ခဏကြာတော့ အမကေ ဆေးလူးတာရပပြှီး ပုခုံးကနေ စနှိပခြိုင်းတော့တာပဲ။ ကြုပလြည်း ဒူးထောကရြာကနေ ခါးဆန့ပြှီး နှပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ ကြုပလြီးက အမေ့ဖငကြို အနီးကပမြှငကြတည်းက ထနတေော့ ခါးလည်းဆန့ရြော အမေ့ကြောကုန်းကို ထောကမြိနတယ်ေ။ အမကေ ဘာမှမပြောတော့ ကြုပလြည်း ပုခုံးနှိပရြင်း ကြောကို လီးထိပန်ဲ့ ထောကထြားလိုကတ်ာပဲ။ တောတ်ောကြှာမှ အမေ့ဆီက စကားသံထွကလြာတာဗွ။
” ဖိုးခင် … နှိပပြါဆို … ကြောကုန်း လီးနဲ့ထိုးနာ … မအလေိုးလေး … ခါးခဏနှိပပြေးပြီ အိပတ်ော့ ”
” ဟာ အမကလေည်းဗွာ ”
” ခိ ခိ ”
ဘေးက ညီမလေးက အမေ့စကားကြောင့ြ ကြုပလြီးကို လှမ်းကြည့်ပြှီး တခိခိနဲ့ ရယန်တောဗွို့။ ကြုပလြည်း ဒူးတုတထြိုငပြှီး အမေ့ခါးကို ပြနန်ှိပပြေးနတောပေါ့။ ခါးနှိပရြင်းနဲ့ အမကေ ပြညန်တေဲ့ထမိနကြို ဆှဲမတငတ်ော့ ဖငသ်ားကြီးတွေ ကြည့်မိရင်း လီးက ထောငန်တောပါပဲဗွာ။ ခပကြှာကြာလေး နှိပပြှီးမှ အမေ့လကတ်ဖကကြ နှောကပြှန် ကြုပလြီးကို လှမ်းစမ်းနတယ်ေ။ စမ်းမိတာနဲ့ လီးဆှဲညှဈပြီး ရယရြယမြောမော ဆဲနတေော့တာဗွ။
” ကြည့်စြမ်း မအလေိုးလေး … နင့အြဖအတေိုင်းပဲ လီးက အခွိနပြှည့ြ ထောငန်ာ … ခခြြ ”
” ဟုတပ် အမရယ်ေ … မနကဆြို သမီး အဈကို့ကို အိပယ်ာနိုးရင်း ဒုံးပြံကြီးကြနတောပဲ … ခြးး ”
အမကေ ကြုပလြီးကို နောကပြှနည်ှဈကိုငရြင်း သားအမိနှစ်ယောကြ တခိခိနဲ့ ပြောဆိုနတောဗွို့။
” အငယမ် … ဒီကောင့်ဟာ ကိုငထြားစမ်း… အမေ လှည့လြိုကြဦးမယ် ”
ညီမလေးကလည်း စာအုပဖြတရြင်းနဲ့ ထထိုငပြှီး အမကေိုငလြို့ ပိုနတေဲ့ လီးထိပပျိုင်းကို အုပကြိုငလြိုကတ်ော့ အမကေ ကိုယလြုံးကို တပတလြှည့လြိုကတ်ယဗြွ။ ကြုပန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်တော့မှ ညီမလေးရဲ့ လကကြောကဝြတကြို ကိုငပြှီး လီးအရင်းထိ ဖိခပြဈတာ။ ကြုပလြီးလည်း အဝတစြ ပတထြားသလိုဖြစ်ရောပေါ့။
” ဒီလောကတ်ောင် … တောငတ်ဲ့လီး လာစမ်း … ဘတ် ဘတ် … အ … နာတယဗြွ … အမရေ … ဘတ် … ကိုင်းဟာ … မှတပြလား … ဘတ် … ခိ ခိ ခိ ”
ညီမလေး အရင်းကနကေိုငထြားတော့ ပိုနတေဲ့ လီးတဝကကြွောကြွောကြို အမကေ ညီမလေး ဖတန်တေဲ့ စာအုပကြိုယူပြီး တဘတဘြတန်ဲ့ ရိုကတ်ော့တာပဲ။ ညီမလေး မာလာခငကြလည်း အမရေိုကကြောင်းအောင်း လီးကို အရင်းကကိုငပြှီး ထောငပြေးနတောဗွ။ ကြုပမြကြန်ှာ ခွှေးစီးတွပြနေလြာမှ အမကေ ရိုကတ်ာရပတ်ာ။ ကြုပ် အိပမြပြောမြချင်ြး လီးထိပတ်ှေ ကြိန်းနတော နာလိုကတ်ာဗွာ။
မနကလြင်းတော့ ဦးပုဒန်ေ့ဆိုတော့ အမလည်ေး အကြောမြထွကဘြူး။ ညီမလေးလည်း အလုပန်ားတယ်။ ကြုပကြ နိုးနပမေယေ့ြ သချောမထသေးတာဗွ။ မှောကအြိပန်ရောကနေ ပကလြကလြှနလြိုကတ်ုန်း ဗှုံးဆို အခန်းဝမှာ လူရိပတ်ှေ့တာနဲ့ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ယ်။ တဖြည်းဖြည်း လူရိပကြ ကြုပန်ားလေးထိုငမြှ အသာလေး မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ာ ညီမလေးမာလာခငလြေ… ကြုပပြေါငကြှားကို စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ ကြုပလြည်း ဖကြကြနဲ့ထထိုငပြှီး သူ့နို့တဖကကြို အုပကြိုငပြှီး ညှဈပစ်လိုကတ်ယ်။
” အ … နာတယ် … အဈကိုရ ”
” နင့အြလှည့ကြှ နာတတလြား …။ ညက ငါ့လီးကို မတရားညှဈထားတာလေ ”
သူ့နို့ကို ညှဈထားတဲ့ ကြုပလြကကြို အုပကြိုငရြင်း မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့နတောဗွို့။
” လှတတ်ော့လို့ … အဈကိုရ …။ ထမင်းကြောထြားတာ … စားဖို့လာနိုးတာကို ”
” ဟဲ့ … အငယမ် … နင့အြဈကို ထမင်းစားဖို့ နိုးခိုင်းတာ ဘာလို့ ဆူညံနတောလဲ ”
” ဟောဒီမှာ … အမရေေ …။ သမီးနို့ကို … အားးးးး … မတရားသဖြင့ျ … အမလေးးး … အားးးး ညှဈနတောရှင့ျ ”
ကြုပလြည်း အမေ့ကိုတိုငန်လေို့ နို့သီးခေါင်းလေးစမ်းပြီး ဖိခွပစ်ေလိုကတ်ာပဲ။
” ဟဲ့ … ဖိုးခင် … မအလေိုး … စောစောစီးစီး လီးတောငမြနနေဲ့ …။ ငါ့အသံ လူကြားမယန်ောြ ”
ကြုပလြည်း အမေ ဝငလြာမှာ ကြောကလြို့ ညီမလေးနို့ကို လှတပြေးလိုကတ်ာပေါ့ဗွာ။ အိပယ်ာထ မကြန်ှာသဈပြီးတော့ အမတေို့နဲ့ ထမင်းကြောဝြငစြားလိုကတ်ယ်။ ငံပြာရည် အရိုင်းဖြောထြားတဲ့ ပန်းကနဘြေးမှာ ကြကသ်ှနဖြှူအစိတလြေးတွေ ပန်းကနပြှားအသေးလေးထဲ ပုံထားတာဗွို့။ စားသောကပြှီး အမကေ အိမတ်ခါးပြငဖြို့ ပြောနတော။ ဂကြထြိုးတဲ့နရောက ဆှေးပြီး အသားတွပေါ ပြုတကြနွတော ကြာပြီဗွ။ တံခါးဘောငကြို သံရိုကပြှီး သှပန်န်းကြိုးနဲ့ ခညွပြှီး ပိတရြတာ။ ကြုပတ်ို့ရပကြှကကြ အောကခြှလေူတန်းစားဆိုပမယေ့ြ သူခိုးတော့ မရှိဘူးဗွ။ ဒီအတိုင်းနလောတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပမယေ့ြ ဧည့သ်ညလြာရင် အမှငမြတောတ်ာပေါ့ဗွာ။
” အမေ … ကြုပကြို ၅၀ဝ လောကပြေး။ လကဖြကရြည် သှားသောကခြငွလြို့ ”
” လာပြီ … သူတောင်းစားလေး … ပိုကဆြံသာ မရှာချင်တ်ာ သုံးဖို့ကြ တတတ်ယ် ”
” မနကဖြှန် ဆိုကကြား ထွကမြှာပါဗွ … အမကလေည်း ”
” အငယမ် … နင့မြှာရှိရငပြေးလိုကြ။ အမေ့ပိုကဆြံက သိမ်းပြီးသားမို့ ”
ကြုပလြည်း ညီမလေးပေးတဲ့ ၅၀ဝ ကို အိပကြပထြဲ ထည့ပြှီး ပတေိုးတို့အိမဘြကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယဗြွာ။
……………………………………………………….
လမ်းထိပမြှာ ပတေိုးနဲ့ တွေ့တာပါပဲ။ ပတေိုးက ဆိုငကြယန်ဲ့ဗွ။ ကြုပကြိုမှငတ်ာနဲ့ ဘေးနားထိုးရပတ်ော့တာ။ မကြန်ှာကလည်း ခွှေးတွသနေတ်ှနေဲ့ တဈခုခု ဖြစ်နပေုံဗွ။
” ဟာ … ဟြောင့ျ ဖိုးခင် … ငါအခု မင်းဆီလာမလို့ ”
” ငါလည်း မင်းဆီလာတာ ပတေိုးရ တီးကိုငမြလို့ ”
” အပြနမြှ သောကတ်ော့ …။ လာ အမှနတ်ကကြှာ … မသီတာအဖေ သတိလဈသှားလို့ ဟိတရြောငရြေ ”
” ဟမ် … အေးအေး ”
ဒါကြောင့ြ ပတေိုး ပြာရိပြာယာ ဖြစ်နတောကိုးဗွ။ ကြုပလြည်း ပတေိုးနောကကြ ခွထိုငလြိုကတ်ယ်။ ဆိုငကြယကြ ဘယသ်ူ့ဆိုငကြယလြဲမေးတော့ ကိုဇောကြှီး ဆိုငကြယတ်ဲ့ဗွ။ ကိုဇောကြှီးဆိုတာ ကြုပတ်ို့ ရပကြှကကြပါပဲ။ နာရေးကား အကူမောင်းတာပေါ့ဗွာ။ ကြုပတ်ို့ရပကြှကကြို သူဋျဌေးတဈဦးက နာရေးကား လှူထားတာဗွို့။ အရပထြဲ တဈခုခုဆို အဲဒီကားလေးပဲ အားကိုးနရတောပါ။ ပတေိုးက လမ်းထိပကြနေ အရှေ့ထဲ ထောငတ်ကန်တော။ လမ်းမကြီးရောကတ်ော့ တောငဘြကကြှေ့ပြီး တည့တ်ည့မြောင်းနတော။ အဲ့တာ ကြုပတ်ို့ရပကြှကကြနေ မှို့ထဲသှားတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ့။ မီးပျိုင့တ်ဈခု ခဏရပစြောင့ပြှီးမှ ပုံမှနလြေး မောင်းထွကလြာကြတာ။
” ဘယတ်ုန်းက ဖြစ်တာလဲကြ ”
” မနကအြစောကြီးပဲ … ဖိုးခငရြ …။ မသီတာက ငါ့အိမလြာနိုးတာ …။ ငါလည်း လိုကသ်ှားတော့ ဘိုးတောကြ မလှုပတ်ော့ဘူးကြ …။ ဒါနဲ့ ကိုဇောကြှီးကို သှားခေါပြှီး မသီတာတို့ သားအဖကို နာရေးကူမှုအသင်းကားနဲ့ တငပြေးပြီး ငါက ကိုဇောကြှီးဆိုငကြယ် ယူလာခဲ့တာ ”
” အခု ဘယလြိုကရြမှာလဲ ”
” ဆေးရုံကြီးပေါ့ ကြ ”
တဖြည်းဖြည်း မှို့လယကြ မီးပျိုင့ကြှီးတဈခု ရောကလြာတာဗွို့။ မနကပျိုင်းဆိုပမယေ့ြ ဈေးသှားဈေးပြနလြူတွေ ကုနကြားတွေ တခွားဆိုငကြယတ်ှရေော ဥဒဟို သှားလာနကြတောပေါ့။ မောတ်ောပြီကယတ်ဈယောကကြ လမ်းလယခြေါငကြနေ တတွီတွီနဲ့ လမ်းရှင်းနလရေေဲ့။ ကြုပတ်ို့လည်း အရှေ့ထပကြှေ့ရမှာမို့ အရှေ့ဘကပြှထားတဲ့ မွှားလေး မီးစိမ်းမှ ထွကလြို့ရတာ။
၅ ပြလောကမြောင်းပြီး ညာဘကခြွိုးလိုကတ်ာ မီးပျိုငရြှိပမယေ့ြ လူရှင်းနတေော့ မီးစိမ်းအောင် မစောင့တ်ော့တာ။ ဘူတာကြီး ကုန်းတံတားမှငမြှ အရှေ့တည့တ်ည့ြ ထပကြှေ့ပြီး ၈ ပြလောကြ ထပမြောင်းလိုကတ်ယ်။ လမ်းဘယဘြကမြှရှိတဲ့ ဆေးရုံကြီး အဝငတ်ံခါးပေါကကြနေ ခပဖြှည်းဖြည်း ဝငလြာခဲ့ကြတာ။ လာသာလာရတာ မသီတာတို့က ဘယန်မှန်ေးမသိပါဘူး။
” ဟွောင့ြ … ပတေိုး … ဘယလြူနာရုံလဲ ”
” မသိဘူးကြ … ငါလည်း … မသီတာတို့ကို ကားပေါတ်ငပြေးပြီး မင်းကိုလာခေါတ်ာ ”
” လီးတဲ့မှပဲ … မင်းအမလင်ေ ဆေးရုံကြီးက အကြီးကြီးဟ … သူ့ရောဂါဌာနနဲ့သူ လကခြံပြီး ကုတာ ”
ကြုပတ်ို့လည်း ဆိုငကြယအြပပြှီး ဆိုငကြယစြတင်းနားလေး ယောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်နတောဗွို့။ ကြုပလြည်း ပတေိုးကို ကားအပတ်ဲ့ဘကြ ကြုပတ်ို့ရပကြှကကြ နာရေးအကူကားကို ရှာခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကြူပကြ ဆိုငကြစတင်းနားလေး ရပပြှီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ ဟိုရှာဒီရှာပေါ့။ ခဏကြာတော့ ပတေိုးမကြန်ှာက ခွှေးပြနပြှီး ပြနရြောကလြာတယ်။
” မတွေ့ပါဘူး ဖိုးခငရြာ ”
” အေးပါကြာ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ လိုကရြှာကြတာပေါ့ ”
” ဟာ … ဟွောင့ြ ဖိုးခင် … ဟိုမှာ ဟိုမှာ ကိုဇောကြှီးကြ ”
ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟုတတ်ယဗြွ။ ကိုဇောကြှီး စွပကြယွလြကပြှတ် ပုဆိုးတိုတိုနဲ့ မတတ်ပရြပလြကြြ ဦးနှောကန်ဲ့ အာရုံကြောကုသဆောင် အောကထြပ် အပေါကကြို စိုကကြှည့န်တောဗွို့။ ကြုပန်ဲ့ ပတေိုးလည်း ကိုဇောကြှီးဆီ လွှောကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ဆိုငကြယစြတင်းနဲ့ ကိုဇောကြှီးရပန်တေဲ့ နရောက သိပမြဝေးဘူးဗွ မကြစြောင်းထိုးလေးပဲ။
” ဗွို့ ကိုဇောကြှီး … ခငဗြွားကားကို လိုကရြှာနတောဗွ ”
” ဟော ဖိုးခငတ်ို့လား …။ ငါတို့ အသင်းကားတွကေ အပစြရာမလိုဘူးကြ။ ကုသဆောငတ်ှနေားထိ ထားလို့ရတယ် ”
” အောြ ကြုပတ်ို့က ကားအပတ်ဲ့ဘကြ ပတရြှာနတော …။ ဒါနဲ့ မသီတာတို့ သားအဖရော ”
” အပေါမြှာကြ…။ ငါတော့ အဖိုးကြီး မထငတ်ော့ပါဘူး …။ အခုထိ သတိကို မရသေးဘူး ”
” ဟုတ် … အခု အခွအနေကေ ဘာတဲ့လဲဗွ ”
” ဆေးရုံက ပြနခြေါခြိုင်းနတယ်ေ။ မသီတာက လကမြလွှော့ဘူးကြ။ အထူးကုဆကသ်ှားမယ် ပြောနတော ”
” အောျ ”
” ခဏနေ အောကပြှနခြေါလြာတော့မှာ ငါလည်း စောင့န်တော …။ ဟော လာပြီ လာပြီ …။ ငါ ကားဖငထြိုးလိုကြဦးမယ် ”
လူနာတငတ်ှန်းလှည်းဘေးကနေ မသီတာက ပါးစပကြို လကတ်ဖကန်ဲ့အုပပြှီး လမ်းလွှောကလြာတယ်။ ကုသဆောငထြဲကနေ အပြငရြောကတ်ော့ ကြုပတ်ို့မှငတ်ာနဲ့ တရှုံ့ရှုံ့ ကြိတင်ိုပါလရေော။
” ပတေိုး … ဖိုးခင် … အဖေ့ကို ကြည့်ပြါဦးဟာ … အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ ”
ကြုပတ်ို့လည်း မသီတာအဖကေို လူနာတငတ်ှန်းလှည်းပေါကြနေ ကိုဇောကြှီးကားပေါြ ပြောင်းတငလြိုကတ်ယ်။ ပတေိုးက ဆိုငကြယန်ဲ့ပဲ လိုကပြှီး ကြုပကြ မသီတာတို့ ကားနဲ့ပဲ လိုကခြဲ့လိုကတ်ယ်။
” မသီတာ အိမပြှနခြေါမြှာလား ”
” မခေါသ်ေးဘူး ဖိုးခင် …။ ငါ အဖေ့ကို ရသလောကြ ကုပေးချင်သ်ေးတယ်။ ကိုဇောကြှီးကို ပြောထားတယ် အထူးကုဆေးခန်း တန်းမောင်းဖို့ ”
ကားလေးက ဆေးရုံက ပြနထြှကပြှီး အနောကမြောင်းထွကလြိုကတ်ယ်။ အရေးပေါဟြှန်း ဖြင့လြိုကတ်ော့ ကားတွဆေိုငကြယတ်ှကေ ဦးစားပေးပါတယ်။ လမ်းမကြီးပေါရြောကတ်ော့ တောငဘြကဆြကမြောင်းပြီး မီးပျိုင် ၄ ခု အကြောကြှ အောကထြပခြွိုးခလွိုကတ်ာ ပြဝကလြောကကြှ ဆိုင်းပုဒအြကြီးကြီး ထောငထြားတဲ့ ၅ ထပတ်ိုကြ အဆောကအြအုံကြီး တွေ့တာဗွို့။ အတွင်းထဲထိ မောင်းဝငပြှီး ကားပါကငန်ရောရောကမြှ ရပလြိုကတ်ယ်။
ခကြခြငွြးပဲ ဆေးခန်းအကူ အလုပသ်မားတွေ ဆငတ်ူဝတစြုံ အပြာတွနေဲ့ ထွကလြာကြတာဗွ။ မသီတာအဖကေို ဆေးခန်းအဝငဝြက အခန်းထဲ ခေါသ်ှားကြတယ်။ ကြုပန်ဲ့ မသီတာ ဝငလြိုကတ်ော့ ကြေ့ကောငတ်ာကြီးထဲမှာ နှပစ်ြမတွကေ စာရှကစြာတမ်းတွေ ထုတန်ကြတေယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် စားပြဲခုံအရှညဘြေးက ခုံတွပေေါမြှာ တာဝနကြွ ဆရာဝနတ်ှေ အများကြီးဗွို့ ထိုငန်ကြတော။ ဆေးရုံနဲ့ တခွားဆီပါပဲဗွာ။
စားပြဲခုံအရှေ့ဘကြ ဓတလြှကေားတံခါး ပြင့သ်ှားပြီး မသီတာအဖကေို ခေါသ်ှားပါပြီ။ မသီတာက ဆေးကောငတ်ာမှာ လူနာစာအုပ် လုပန်တောပေါ့။ သူတို့မေးတဲ့ အခကြအြလကတ်ှေ ဖြည့ပြှီး စာအုပမြှာ လူနာပိုငရြှငကြိုယတ်ိုင် လကမြှတထြိုးရတာဗွ။ စတီးထိုငခြုံ အရှညလြေးမှာ ကြုပန်ဲ့မသီတာ ထိုငန်တေုန်း ပတေိုး ဝငလြာတော့တာပဲ။ ကိုဇောကြှီးက ကားပေါကြပဲ စောင့မြယပြှောပြီး ပတေိုးကို လှတလြိုကတ်ာပါ။ မသီတာမကြန်ှာလေးက မို့အဈနတောဗွ။ သူ့ပေါငလြေးတွပေေါြ လကကြလေးတငထြားရင်း ကောငတ်ာဘကြ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။
” ဦးသိန်းမောင် … ဆေးစာရှကြ ထွကပြါပြီ …။ လူနာရှင် မသီတာ ရှိပါသလားရှင့ြ ”
ဆေးကောငတ်ာက အသံကြားတာနဲ့ မသီတာ ထရပပြှီး လှယထြားတဲ့ ပိုကဆြံအိပလြေးကို ညာဘကလြကန်ဲ့ အုပကြိုငရြင်း ကောငတ်ာနား ရပလြိုကတ်ယ်။ ဆေးဘောကခြွာစာရှကြ ထုတပြေးတဲ့ နပစ်ြမ ကို တစုံတခု ပြနပြှောနတောဗွ။ နပစ်ြမက ကြုပတ်ို့ဘကကြှည့ရြင်း ခေါင်းတညိတည်ိတ် လုပန်တောဗွို့။ မသီတာ မကြန်ှာလေးပကြပြှီး ဆေးဘောကခြွာ စာရှကလြေးနဲ့ ကြုပတ်ို့နား ရောကလြာတယ်။
” ဖိုးခင် … အဈမ ဆှဲကြိုး သှားရောင်းဟာ။ ပိုကဆြံက မလောကတ်ော့ဘူး ”
သူ့လညပြင်းက ဆှဲကြိုးဖြုတပြှီး ပိုကဆြံအိတထြဲက ရှှဘေောကခြွာစာရှကလြေး ထုတပြေးနတောဗွို့။ ကြုပန်ဲ့ ဖိုးခင် ရှှရေောင်းပြနလြာတော့ မသီတာ အဖကေ အောကပြှနရြောကပြါပြီ။ လူနာကုတင် တဈလုံးပေါမြှာ ဆရာဝနန်ှဈယောကကြ ဆေးမှတတ်မ်းကြည့်ရြင်း ဆလိုင်း ခွိတပြေးနတယ်ေ။ မသီတာက လူနာကုတငဘြေးမှာ မတတ်ပရြပလြကြလြေးပေါ့။
” အဈမ ၈ သိန်းကြောပြဲ ရခဲ့တယ် …။ ရော့ … ရှှကေ တဈကပြသ်ား နည်းနည်းကြောပြမယေ့ြ အလွော့တွကြ ဘာညာနုတတ်ယ် ပြောတယ် ”
မသီတာက ပိုကဆြံတောင် မစဈတော့ပါဘူး ကောငတ်ာကိုသှားပြီး ဆေးဖိုးတွေ ရှင်းနတယ်ေ။ကိုယလြုံးခပတ်ောင့တ်ောင့န်ဲ့ ခါးအောကကြ ဖငသ်ားကြီးတွကေ လမ်းလွှောကရြင် လှုပခြါနတော မိန်းမချင်ြး ဆရာဝနမြတွတေောင် ငေးယူရတယ်။ မကြန်ှာလေးက ခွှေးစို့နပြေီး အင်ျကြီအနကလြေးက ကိုယကြှပမြို့ နို့အုံတွကေ ထင်းနတောပဲ။ ဖအဖြစ်ေသူ အသည်းအသနဖြစ်နခွေိနမြို့ ဘေးဘီကို ဂရုစိုကပြုံ မရဘူးဗွ။ ထမိနကြှားထဲ လကထြည့်ပြီး ပေါငဂြှကို ကုတကြုတန်တော။
မကြာပါဘူးဗွာ ဆရာဝနကြ မသီတာနား ခပတ်ိုးတိုးပြောပြီး မသီတာအဖရေဲ့ နှာခေါင်းမှာ ခွိတထြားတဲ့ ဆေးပုလင်းပိုကတ်ှေ ပြနဖြှုတန်တယ်ေ။ အပတ်ှလည်ေး ပြနန်ုတပြဈတယ်။ လကမြောင်းမှာ သှင်းထားတဲ့ ဆေးပုလင်းတဈလုံးပဲ ခနွပြေးထားတယ်။ မသီတာ ကြုပရြငခြှငထြဲတိုးပြီး အိကနဲ ရှိုကင်ိုပါလရေောဗွာ။
” ဖိုးခင် … အဖေ့ကို အိမခြေါဖြို့ လုပတ်ော့ဟာ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
မသီတာအဖကေ အသကမြရှိတော့ဘူးဗွ။ ဆေးပုလင်းတန်းလန်းနဲ့ အိမပြှနခြေါလြာတာက ရပကြှကကြှောင့မြို့ပါ။ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ မသီတာအိမရြောကရြောကခြငွြး လူတွေ ဝိုင်းအုံလာပါလရေော။
” ဆေးရုံမှာ ဆုံးတာလား ”
” အသကပြါမလာရင် ရပကြှကထြဲ မသှင်းရဘူး အရပန်ာတယ် ”
” ဟယ် … ဦးသိန်းမောငကြှီး ဆုံးတာလား ”
” ဟာ ငါလိုးမဟာတွေ….. ဘာမှ အကူအညီ မပေးပဲ လီးစကားတွေ ပြောနတယ်ေ…။ သပြေီး အိမခြေါလြာတော့ ဘာဖြစ်လဲ …။ စောကအြဓိပျပယ် မရှိတာတွေ ”
ကိုဇောကြှီးဆဲလိုကမြှ လူအုပကြ နောကရြှဲသှားတာဗွို့။ ကြုပန်ဲ့ ကိုဇောကြှီး အလောင်းရချိုးနတေုန်း ပတေိုးက ကုတငဆြငန်တယ်ေ။ မသီတာက ပိုကဆြံ ၃၀၀၀ဝ ပေးပြီး ကြုပကြို လိုတာလုပဖြို့ အကူအညီ တောင်းနပြနေရြောဗွာ။ ကိုဇောကြှီးတို့ နာရေးအသင်းကို ၁၀၀၀ဝ လှူလိုကတ်ယ်…။ ကိုဇောကြှီးဖို့ အာရကေ သကသ်ကြ ၅၀၀ဝ ပေးလိုကပြါတယ်။ အကုနပြှီးစီးမှ ကြုပလြည်း အိမပြှနလြာလိုကတ်ယ်။
အိမပြှနရြောကရြောကခြငွြး အမကေ တန်းဆဲပါလရေော။ မနကကြတည်းက လကဖြကရြညသ်ောကထြှကတ်ာ အခုမှ ရောကရြသလားပေါ့။ ကြုပလြည်း မသီတာအဖေ ဆုံးကြောင်း ပြောလိုကမြှ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားတာပေါ့။
” ဪ ကိုသိန်းမောင် ဆုံးပြီပေါ့ …။ အင်း သီတာလေးလည်း ဝဋကြွှတသ်ှားတာပေါ့ နှစ်တွကြောပြီ ”
အမကေ မသီတာကို ကြေးစားမှန်း သိပမယေ့ြ ဖောဖြောရြှရှပေေဲ ဆကဆြံတယဗြွ။ လဖြတေန်တေဲ့ ဖအကေို လုပကြွှေးနတေဲ့ သမီးလေးဆိုပြီး ခွီးကြူးတတသ်ေးတယဗြွ။ ဘဝအကြိုးပေး မကောင်းလို့ ခန်ဓာကိုယရြင်းစားနရပေမယေ့ြ မသီတာကို တဈရပကြှကသ်ားချင်ြး ကူညီစောင့ရြှောကဖြို့ ပြောပြထားတယ်။ ညနရေောကတ်ော့ ကြုပလြည်း ရမေိုးခွိုးပြီး ဖဲဝိုင်းလဈမလို့ဗွို့။
” ဟဲ့ … ဖိုးခင် … နာရေးအိမလြား ”
” ဟုတ် အမေ ”
အင်ျကြီကြယသ်ီးတပန်တေဲ့ ကြုပရြှေ့ကို အမကေ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပပြှီး မေးနတောဗွ။
” အရကသ်ောကမြသှားနဲ့နောြ ငါ့သား … ဖဲရိုကဖြို့ရော ပိုကဆြံက ရှိရဲ့လား ”
” မသီတာ ပိုကဆြံ ၁၀၀၀ဝ ကြောြ ကနွသ်ေးတယ် အမရေ ”
” ဪ … ဖိုးခငရြယ် … သူများပိုကဆြံကို … ပြနပြေးလိုကြ….။ စတနောသန့သ်န့န်ဲ့ ကူညီပါဟာ …။ ရော နင့ဖြို့ ၅၀၀ဝ ငါပေးမယ် …။ ရှူံးလည်း အဲဒီမှာ ညအိပခြငွအြိပ်…. မအိပခြငွြ အိမပြှနလြာခဲ့…။ သီတာ့ ပိုကဆြံတွေ ပြနပြေးဖြစ်အောင် ပေးလိုကြ ”
အမပြေောမှ ကြုပစြိတထြဲ တဈမွိုးကြီး ဖြစ်လာတယဗြွ။ မသီတာရဲ့ ပိုကဆြံတွေ ပြနပြေးရမယ်။ အင်ျကြီဘေးအိပထြဲ ပိုကဆြံနိုကန်တေဲ့ အမေ့ကို ကြုပလြည်း နဖူးလေးနမ်းပြီး ခပတ်င်းတင်း ဖကပြဈလိုကတ်ယ်။ အမကေ ရုတတ်ရကြ နှုတခြမ်းလေးဟပြီး မော့ကြည့်န်တောဗွ။ ကြုပလြည်း အမေ့နှုတခြမ်း ဖူးဖူးလေးကို ဆှဲစုပပြဈတော့ အမေ့လကတ်ဖကကြ ကြုပပြေါငကြှားထဲရောကလြာပြီး လီးကို ခပဖြှဖြ ညှဈတော့တာပဲ။
” ဟှန့ြ … မအလေိုးလေး … ဒါမွိုးကြ တောတ်ောတ်တ် ”
နှုတခြမ်းချင်ြးခွာ ကြုပမြကြန်ှာကို စိုကကြှည့ရြင်း ပြုံးပြီး ပြောနတောဗွ။ လီးအရင်းကနေ အဖြားကို လေးငါးခကြလြောကြ ပြတသ်ပပြေးပြီးမှ လှတတ်ာ။ အမပေေးတဲ့ ပိုကဆြံ ၅၀၀ဝ သပသ်ပခြှဲထည့ပြှီး အိမကြ အထွကြ ညီမလေးက မနကပြှနလြာလို့ ဖဲနိုငရြင် မလှိုငန်ဲ့နံပြား ဝယလြာခိုင်းနတယ်ေ။
မသီတာအိမရြောကတ်ော့ မသီတာကို ပိုတဲ့ပိုကဆြံပြနပြေးတာ မသီတာကလည်း ပြနမြယူပါဘူး နောကရြကတ်ှအတွေကြ သိမ်းထားခိုင်းတယ်။ ဘေးအိမကြ ဒေါအြေးစိနတ်ို့ သားအမိက မသီတာနဲ့ လာအိပပြေးလို့ ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ပထမရကမြှာပဲ ကြုပ် 21 ဘင့ပြေါကတ်ာ ၇၀၀၀ဝ ကြောန်ိုငတ်ယဗြွို့။ ပတေိုးကို မနကတ်ီးဆိုငခြေါပြှီး စွပပြှုပန်ဲ့နံပြား ကြှေးပြီး ဘောဒြါအကန့လြေးနဲ့ ၅၀၀ဝ ပေးပစ်လိုကတ်ယ်။ အမနေဲ့ ညီမလေးဖို့ မလှိုငန်ဲ့နံပြား လကဖြကရြည် ပါဆယဝြယပြှီး အိမပြှနလြိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ အမကေ ရချိုးသနပခြါးလိမ်းပြီးနပြေီ။
” အမရေေ … ညီမလေးအတွကြ … နံပြားဝယလြာတယဗြွို့ ”
ဝယလြာတဲ့ စားစရာတွကေို မီးဖိုချောင် ထရံမှာ ခွိတပြှီး အမေ့နောကကြနေ သိုင်းဖကလြိုကတ်ာ။
” အံမယ် … မှူးလာပုံထောကတ်ော့ ဖဲနိုငလြာပြီမလား ”
” ဒါပေါ့ အမရေ ”
နောကကြဖကရြင်း အမေ့နို့အုံကြီးကို အုပကြိုငထြားလိုကတ်ယ်။ အမကေ သူ့ဖငကြှီးကိုကော့ပြီး ကြုပပြေါငကြှားထဲ နောကပြှနကြပပြေးတယ်။ ညီမလေး ရချိုးပြီး အခန်းထဲဝငလြာမှ လူချင်ြးခွာပစ်လိုကတ်ားယ်။ ညီမလေး အဝတစြားလဲ သနပခြါးလိမ်းပြီးမှ မလှိုငန်ဲ့နံပြားကို အမနေဲ့ တူတူစားကြတာပေါ့။ ကြုပကြ ဘေးနားထိုငပြှီး ဆေးပေါ့လိပမြီးညှိရင်း ဖြာနတေုန်း…
” အဈကို … မနေ့က ညီမလေး လကဖြကရြညဖြိုးပေးတဲ့ ၅၀ဝ … အတိုးရော ၅၀၀ဝ ပြနပြေး ”
” ပေးပါမယ် ဟာ … အမေ့ဆီက တောင်း … အမေ့ကို ပိုကဆြံအပမြလို့ ”
” အံမယ် … နငကြ ဘယလြောကမြွား နိုငထြားလို့ ”
အမကေ မလှိုငပြန်းကနထြဲ နံပြားကိုနှစ်ပြီး ပါးစပထြဲဝါးရင်း လှမ်းမေးနတော။
” ကြုပ် ၇၀၀၀ဝ ကြောြ ဘင့ပြေါကတ်ာ အမရေ …။ ပတေိုးကို လကဖြကရြညတ်ိုကပြှီး ၅၀၀ဝ ပေးလိုကတ်ယ် …။ ကြုပအြဆငမြပြလည်ေး ဒီကောငကြ ကြှေးမှေးနတော ”
” အမလေး … ကြားသားမိုးကြိုး … ဟုတရြဲ့လား ဖိုးခင် … မအလေိုးလေး ”
” တကယပြါဗွ ”
စားသောကပြှီး ညီမလေး အလုပသ်ှားတော့ အမေ့ကို ပိုကဆြံထုပပြေးလိုကတ်ယ်။ မသီတာပိုကဆြံ ၁၀၀၀ဝ ကြောကြ သရပငေန်ဲ့ စီးထားရကလြေး။ အမကေ ကိုငကြှည့န်လေို့…
” အဲတာ မသီတာက အတင်းပြနပြေးတာ အမရေ…။ နောကရြကတ်ှေ ညပိုင်း ဖဲရိုကတ်ဲ့သူတွေ ဆေးလိပ် ကြမ်း ဧည့ခြံဖို့တဲ့ ”
” အောြ … ဒါဆိုလည်း … အဲတာ ပြနယ်ူထားလိုကြ …။ ရော့ ဒါက နင် ဒီနညေ ကစားဖို့ ၅၀၀ဝ ”
ပိုတဲ့ပိုကဆြံ အကုန် အမကေ သူ့သတ်ေတာထဲ ထည့ပြှီး သော့ခတပြဈတယ်။ သနပခြါး အဖြေးသားနဲ့ လှနတေဲ့ အမေ့ကိုကြည့်ရြင်း ကြုပလြည်း လမ်းဖကလြိုကတ်ယ်။
” အမေ ”
” ဘာတုန်းဟဲ့ ”
” ဒီနေ့ အကြောန်ားလိုကပြါ့လား ”
” ဘာလုပဖြို့ နားရမှာလဲ ဖိုးခင် ”
” သား အမနေဲ့အတူ မအိပရြတာ ကြာပြီဗွ ”
” အောငမြာ … အကြောက ထလာပြနပြှီ ”
” တကယပြါ အမရေ … ဟိုတခါ လုပပြှီးကတည်းက အတောကြှာနပြေီ ”
” ဟင် … မအလေိုးလေး … အမကေိုနောျ … ဟှန့ျ ”
အမကေ မကြစြောင်းလေးထိုးရင်း ပြောနတေော့ ကြုပလြည်း အူယားပြီး ဖကန်မ်းပစ်တော့တာပဲ။ အမကေ မကြလြုံးလေးမှိတန်တေော့ ကြုပလြည်း အမေ့အင်ျကြီအောကန်ားစလေး လှနပြှီး ဘောလြီကို လညပြင်းအောကန်ားထိ ပင့တ်ငလြိုကတ်ယ်။ တွဲကလွာတဲ့ အမေ့နို့အုံတွကေို လကန်ဲ့ခပဖြှဖြညှဈပြီး နို့သီးခေါင်း မဲမဲလေးကို ဆှဲစို့ပစ်တာပေါ့။ အမေ့မကြလြုံးတွေ စင်းကလွာပြီး ကြုပခြေါင်းကို ခပဖြှဖြပြတပြေးနတယ်ေ။
ကြုပလြည်း နို့သီးခေါင်းလေး စို့ပေးရင်း အမေ့ပေါငကြှားထဲ ထမိနအြပြငကြနေ စမ်းလိုကတ်ယ်။ ထမိနကြ ပါးတော့ စောကမြှှေးကြမ်းကြမ်းတွေ လကထြဲ တန်းတိုးမိတာပဲဗွ။ ရငဘြတကြိုကော့ပေးရင်း တငပြလျလငခြှထေိုငလြကြလြေးနဲ့ နောကကြွောဘကကြ သတ်ေတာပေါြ ခေါင်းလေးလှနခြနွတော။ စောကမြှှေးအုံအောကကြ မာနတေဲ့အဈလေးကို လကခြလယန်ဲ့ ဖိခွပြေီး အပေါကြုတဆြှဲလိုကတ်ိုင်း အမေ့ ပေါငသ်ားတုတတ်ုတကြှီးတွေ ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနန်တောဗွ။
” အ … … သား ရယ် ”
ဘေးနားဒူးထောကထြားတဲ့ ကြုပပြေါငကြှားထဲ အမေ့ညာဘကလြကကြ လီးကို စမ်းနပြေီဗွို့။ ကြုပလြည်း နို့သီးခေါင်းလေး ဖိစုပလြိုကြ စောကစြိလေး ကုတလြိုကြ လုပပြေးရင်း လီးက တောငန်တောပေါ့။ ဗှုံးကနဲ့ဗွာ အိမရြှေ့ တံခါးဝက…
” မနှဲ့ရေ … ဟေးးး မနှဲ့ …။ ညနေ ညည်းပြနလြာရင် ဗမာဘယာကြောလြေး ၅၀ဝ ဖိုးလောကြ ယူခဲ့ပါအေ …။ ကိုသောင်းစိနကြ ဂွေးတောကရြှကလြေးနဲ့ကြောစြားချင်လြို့တဲ့ ”
” ဟဲ့ … ဖိုးခင် … ဖယ် … ဖယတ်ော့ လူလာနတယ်ေ ”
အမလည်ေး အိမဝြက ဒေါစြော အသံကြောင့ြ အဖုတန်ိုကန်တေဲ့ ကြုပလြကကြို လကကြောကဝြတကြနေ ဆှဲဖယပြှီး ဘောလြီဆှဲခရွင်း အင်ျကြီကို ပြနဆြန့်နတော။
” ဟုတ် မမစော … လာပြီလာပြီ … ဘယာကြောပြဲနောြ ”
ဖငကြှီးတရမ်းရမ်းနဲ့ အခန်းထဲက မပြေးရုံတမယ် ထွကသ်ှားတော့တာ။ ခဏနတေော့မှ ၅၀ဝ တနလြေး ကိုငဝြငလြာရင်း …
” ဒီနေ့တော့ မနားတော့ဘူး သားရယ် …။ နှပထြားတဲ့ မုန့န်ှဈတွေ အလကားဖြစ်ကုနမြယ်။ နကဖြှနမြှ နားတော့မယ် ”
” ဟာဗွာ … အမကလေည်း ”
” ကဲ … ထပါဟာ … နကဖြှန် အမေ ဆိုငမြထွကဘြူး သားနဲ့နပေေးမယ် ”
ကြုပလြည်း မထချင်ြ ထချင်န်ဲ့ ထရပလြိုကတ်ော့ ပုဆိုးအတွင်းက ထောငထြှကန်တေော့တာပဲ။
” ခခြြ … စိတလြွှော့ပါတော့အေ … အင့ြ … ရှှတ် ရှှတ် ”
ကြုပခြါးကို အားပြုကိုငရြင်း ထောငထြှကန်တေဲ့လီးကို အမကေ ကုန်းနမ်းပြီး ရယန်တောဗွ။ ကြုပလြည်း အမေ့ခေါင်းလေးထိန်းကိုငပြှီး ပါးလေးကို လီးနဲ့ ၅ ခကြလြောကထြိုးပြီးမှ အမေ့ကိုယလြုံးကို ပြနမြတပြေးလိုကတ်ယ်။ အကြောဆြိုင် လိုကပျို့ပြီး အိမပြှနလြာတော့ အိပလြို့လည်း မရတော့ပါဘူးဗွာ။ ဟိုလိမ့ဒြီလိမ့ြ လုပရြင်း ဟိုးအရငကြ အမနေဲ့ဖြစ်ပကြခြဲ့ပုံတွေ ပြနတ်ှေးမိနတေော့တာဗွ။
တနဆြောင်းမုန်းလပြည့တ်ုန်းက ညီမလေးမာလာခငတ်ို့ဆိုင် အပြောခြရီးထွကတ်ော့ ၃ ညအိပ် ၄ ရကြ ညီမလေးပါသှားတာ။ အိမမြှာ အမနေဲ့ကြုပ် နှစ်ယောကထြဲ ကနွခြဲ့တာပေါ့။ နေ့ခင်းကြီးဗွ ကြုပထြမင်းစားပြနလြာတော့ အမေ့အိပခြန်းထဲက တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းနတော။ အခန်းထဲ ကြုပဝြငသ်ှားတော့ အမကေ စောငအြပြာကြကလြေး ခွုံရင်း ညည်းနတော။
” အမေ … နမကေောင်းဘူးလား ”
” အဟီးး ဟီးးးး ဟီးးး … ခမြျး ခမြျးးး ခမြျးတယ် … ဟီးဟီးးးး ”
မနကကြ အကြောဆြိုငဖြှင့တ်ယဗြွ။ ဖြားလို့ အိမပြှနလြာတာနမှော။ ကြုပလြည်း ဆရာမောင် ဆေးနီမူံ့ ပြေးဝယလြိုကတ်ယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ရနှေေးတညပြှီး မတခြှကထြဲ ရနှေေးထည့ပြှီး အမေ့အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာတာ။ ဆေးနီမှုံ့နဲ့ တထုပကြုနအြောငတ်ိုကပြှီး စောငပြှနခြှုံပေးလိုကတ်ယ်။ ပါးစပကြ မရပဘြူးဗွို့ တဟင်းဟင်း နဲ့ ညည်းနတောပဲ။ ဆေးခန်းသှားဖို့ ပြောတော့လည်း ခေါင်းခါပြနတောဗွာ။
” ဟီးဟီးးးး … ခမြျး ခမြျး … အမလေးးး … ခမြျးတာ … ဟီးးး ဟီးးး ”
နောကထြပ် စောငအြထူတဈထည် ထပခြှုံပေးတာ မရဘူးဗွို့။ ကြုပလြည်း စောငထြဲဝငပြှီး အမေ့ကို ခွရင်း ဖကထြားပေးတယ်။ ကြုပရြငခြှငထြဲ အမေ့ကိုယလြုံးလေးက တဇပဇြပ် တုနန်သေေးတာ။ အမကေ ထရံဘကြ ကြေးပြီးအိပန်တေော့ သူဖငကြ ကော့ထွကန်တောပေါ့။ ကြုပကြ နောကကြခွထားလိုကတ်ော့ အမေ့ဖငကြှားထဲ ကြုပလြီးက အမှှောင်းလိုကြ ကပသ်ှားတာပဲ။ သူက တကိုယလြုံး တုနပြှီးခမွြးလေ ဖငကြှီးတွကေ ကြုပလြီးကို ပြတသ်ပပြေးသလိုဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း မာထငလြာတာဗွ။
” အမေ … သကသ်ာလား … ဆေးခန်း သှားမယလြေ ”
” ဟူးးး ဟီးးး ဟီးးး … ရ ရ ရတယ် … ဖိုးခင် … ဖကျ ထား ပေး … ဟီးး ဟီးးး ”
ကြုပလြည်း တင်းနအေောင် ဖကရြင်း အမေ့နို့တွကေို ခပဖြှဖြလေး ညှဈပေးနတော။ လူငှေ့နဲ့ဆိုတော့ အခမွြး သကသ်ာသှားပုံဗွ။ ညည်းသံတိုးသှားပြီး ပကြတ်ောင်းပကြတ်ောင်းလေးတော့ ညည်းနတောပေါ့။ ဖငကြှီးက ခွထားတဲ့ ကြုပပြေါငကြှား တိုးတိုးပြတလြာတာနဲ့ ကြုပလြည်း ထမိနကြို ခါးထိဆှဲတငပြဈတာ။ စောငခြှုံထဲဆိုတော့ မမှငရြဘူးဗွ။ လကန်ဲ့ အမေ့ဖငကြှားနိုကကြှည့တ်ော့ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ အရညလြေးတွစေို့နတယ်ေ။ စောကဖြုတကြို လကဖြဝါးနဲ့ ပြငလြိုကပြှတပြေးတော့ ညည်းသံတွေ ရပပြှီး ပေါငလြေးဟပေးနတောဗွ။ ကြုပလြည်း ခါးပုံစဖြညပြှီး တောငမြတန်တေဲ့လီးကို အမေ့စောကခြေါင်းလေးထဲ တေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။
” ဗစြျ … ဗစြျ …… အ … ဖိုးခင် … ”
ကြုပန်ာမညရြှတရြင်း ညာဖကလြကကြ ကြုပဗြိုကကြို တွန်းနတယ်ေ။ တဖကလြှည့ကြှေးနတေဲ့ အမေ့ခါးလေးကို ဆှဲပြီး လီးအရင်းထိ ဖိလိုးတော့ အမေ့စောကခြေါင်းထဲက ပြနည်ှဈနတောဗွ။ ကြုပလြီးအရညပြှားတဈလွှောကြ စီးစီးလေး ပြတဆြှဲပေးသလိုဖြစ်ပြီး မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပစ်လိုကတ်ယဗြွာ။
” အမလေး … ဖြည်းဖြည်းလိုးပါ ဖိုးခငရြယ် … နင့လြီးက တုတတ်ာဟယ် ”
ဒီတခါ အမညည်ေးတာက ခုနလို မဟုတဘြူးဗွ။ လီးအရသာခံပြီး ညည်းနတော။ တဖြည်းဖြည်း ဘေးတဈစောင်း ကြုပဆြှဲလိုးတိုင်း ဖငကြိုကော့ပြီး ပြနပြှနဆြောင့ပြေးနတော။ တောတ်ောကြှာတော သူခါးကိုဆှဲထားတဲ့ ကြုပလြကကြို ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငရြင်း အားကနဲ့ ခပကြယွကြယွြ ညည်းတွားရင်း စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတန်တော။ ကြုပလြည်း အခကြြ ၃ဝ လောကြ ပစ်လိုးရင်း အမေ့ဖငန်ဲ့ ကြုပဆြီးခုံး ကပပြှီး လရညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ာ။ ခဏနားပြီး စောငတ်ှဖယေတ်ော့ အမေ့မကြန်ာလေးက ရဲတွတန်တောဗွ။ ကြုပ်းလည်း ပကလြကဆြှဲလှနပြှီး အပေါကြ ပြနခြှပစ်တာ။ နဖူးပေါရြော နားထငတ်ှရေော ခွှေးလေးတွေ စို့ပြီး သူ့လကတ်ဖကကြ မကြလြုံးတွေ အုပထြားတာဗွို့။ အမေ့ပေါငပြေါခြှထိုငပြှီး ကြုပလြိုးထားတဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ဖြဲကြည့်မြိတော့ စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွကေ ပြနမြစိသေးဘူးဗွ။ နီရဲနတော လရညတ်ှကေ အောကစြီးကနွတော။
” ဟဲ့ … ဘာတွေ ကြည့်န်တောလဲ ”
” ကြုပမြှေးထားတဲ့ စောကဖြုတကြှီး ကြည့်န်တောလေ ”
” မအလေိုးလေး … မအဖြေားနတောကို နောကကြ ခွလိုးနတော … ဟှန့ြ ”
” အမကေ ဆေးခန်းမသှားလို့ ကြုပကြ ဆေးထိုးပေးတာပါဗွ … ဟီးးး ”
” အောငမြယ် နင် ငါ့ကို ဘယခြွိနကြတည်းက လိုးချင်န်လေဲ မသိဘူး မတရားသဖြင့ြ ဆှဲဆှဲလိုးတာ ”
” ဒီတခါ ဖြည်းဖြည်းပဲ လိုးပါ့မယ် အမရေ ”
” ဟိတ် စောငတ်ှေ ပြနခြှုံထား ”
အမကေ နည်းနည်းရှကန်ပေုံဗွ။ ကြုပလြည်း စောငခြှုံပြီး ဒုတိယအခွီ အပေါကြပဲ လိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ခဏအိပပြှီး ညနပေိုင်း တခါ ထပလြိုးဖြစ်တယ်။ နောကရြကကြှ မလိုးဖြစ်တော့ပါဘူးဗွာ။ အမကေ ခပတ်ညတ်ညပြဲနတော။ သိသိသာသာလည်း ငှင်းတော့ ကြုပလြည်း ထပမြစရဲတော့ပါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပလြီးကိုတော့ ခဏခဏကိုငတ်ယ်။ နောကပျိုင်း လီးကိုငတ်ာ ရိုးသှားတော့တာပဲ။ အမေ့နို့လည်း ကြုပကြ တခါတလေ စို့တယ်။ ညီမလေးရှေ့လည်း လှနစြို့ပစ်တာ အမကေ နည်းနည်း ရှကပြမယေ့ြ ညီမလေးက တခိခိနဲ့ ရယပြါလရေော။
ကြုပလြည်း အမေ့ကြောင်းတွေးရင်း အိပပြွောသ်ှာတာ ညနစေောင်းမှ နိုးလာတာဗွို့။ ရချိုးထမင်းစားပြီး ဖဲဝိုင်းထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ဒုတိယရကလြည်း ၂၀၀၀ဝ လောကြ ထပန်ိုငလြာတယ်။ မနကလြင်းတော့ အိမအြတွကြ မနကစြာဝယပြှီး ပြနလြာလိုကတ်ယ်။
” ဟော … ဒီနေ့လည်း နိုငလြာပြနပြှီနမှော ”
” လင်းခါနီးမှ ၂၀၀၀ဝ ကြောလြောကြ ရလိုကတ်ာ အမရေေ ”
စားသောကပြှီး ညီမလေးက အလုပသ်ှားပေါ့။ ကြုပကြ အမေ့ခန်းထဲ ဝငပြှီး လှဲနလေိုကတ်ယ်။ စားသောကထြားတဲ့ ပန်းကနတ်ှေ ဆေးကြော သိမ်းဆည်းပြီးမှ အမကေ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာတာဗွ။ ကြုပလြည်း အမဝငေလြာတာနဲ့ အမေ့ရှေ့ ဒူးထောကထြိုငလြိုကတ်ယ်။ အမကေ ငုံ့ကြည့်န်တေုန်း ထမိနဆြှဲခွှတပြှီး အမေ့ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပလြိုကတ်ာပေါ့။
” ဟဲ့ … နေဦးဟ … ဖိုးခင် … အိမရြှေ့ တံခါး မပိတခြဲ့ရသေးဘူး ”
” ခဏနမှေ ပိတပြါ အမရေ … ကြုပ် မနနေိုငလြို့ပါ ”
” ဟောတ်ောြ နငန်ဲ့တော့ ခကတ်ော့တာပဲ …။ ဒီနေ အကြောဆြိုငပြိတလြို့ ငါ မနကကြ ရမချိုးရသေးဘူးဟ ”
ဟုတတ်ော့ ဟုတတ်ယဗြွ။ အမေ့စောကဖြုတကြ သေးနံ့လိုလို ဘာလိုလို အောကသ်ိုးသိုးအနံ့ ထွကန်တယ်ေ။ ကြုပကြ မရှံပါဘူးဗွ။ ကိုယ့မြှေးထားတဲ့ စောကဖြုတလြဗွော။ ပြီးတော့ အဲဒီအနံ့က ကြုပစြိတကြို ပိုပြီး ထကြှစတယ်ေ။ အမကေ ကြုပမြကြန်ှာကို တွန်းထုတရြင်း ထမိနဖြစ်သလို ဝတပြှီး အိမရြှေ့တံခါး သှားပိတတ်ော့တာပဲ။ ပြီးမှ အခန်းထဲပြနဝြငလြာပြီး အိပယ်ာပေါြ ပကလြကလြေး လှဲပေးတယ်။ ထမိနကြို သူ့ဟာသူ ဆှဲခွှတရြင်း ပေါငသ်ားတုတတ်ုတကြှီးတွကေို ဖြဲထားပေးတယ်။ ကြုပလြည်း အမေ့ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူပြီး ကုန်းယကတ်ော့တာပဲ။
” မအလေိုးလေး … ဇွတကြှီးပဲ … နင် ယကန်တော စောကခြွီးဆောြ မနံဘူးလား ”
” နံတော့ နံတာပေါ့ ဒါပမယေ့ြ အမေ့စောကပြတပြဲ မရှံပါဘူးဗွ ”
” အားးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … နင့ြ အဖတေောင် ငါသတိရတယ် … ရှီးးးးးး … အင်းအင်း … အစိလေးလည်းစုပ် … အမလေးးး ဟုတတ်ယ် ဟုတတ်ယ် ”
” အဖလည်ေး ယကပြေးတယပြေါ့ အမေ့ကို ”
” အှန်း … ယကပြေးတာပေါ့ဟဲ့ …။ ငါ့ယောကြြားက မနကတ်ခါ ညတခါ ယကပြေးတာ … ရှီးးးးးး …… အ … အ … ဖိုးခင် အစိကို နာနာလေးစုပဟြာ ”
ကြုပလြည်း အမေ့အကြိုကြ စောကစြိလေးကို ခပတ်င်းတင်း ဆှဲစုပပြေးနတောပေါ့။ အမေ့လကတ်ှကေ ကြုပဆြံပငတ်ှဆှေဲပြီး သူစောကပြတန်ဲ့ကြုပပြါးစပ် လှတမြှာစိုးပြီး ဖိကပန်တောဗွို့။ စောကမြှှေးနီကငွကြငွြ ကြမ်းကြမ်းကြီးတွကေ နှာခေါင်းထဲဝငလြာလို့ ခွီမလိုဖြစ်ရသေးတယ်။ ဘေးနှုတခြမ်းသားတွကေ ကြုပတ်ံတွေးနဲ့ ဖောင်းကားလာတာ ဖါးဂုံညှင်းကြီး အတိုင်းပဲ။ စယကပြေးခါစ စောကခြွီးနံ့ကလည်း ယဉသ်ှားတော့ မနံတော့ပါဘူး။ စောကခြေါင်းဝလေးက အရညကြှညလြေးတွေ ပြည့လြာလို့ ကြုပလြည်း လွှာကို စုသှင်းပြီး ဆှဲစုပပြဈလိုကတ်ာ… အမေ့ဖငကြှီး ကော့တကလြာတာဗွ။
” ရှလှတ် … ရှုး … ပလပပြလပ် … ရှလူး … ”
” အမလေးးး … သှားလသေူ … ကိုအုံးကြောရြေ … တော့သ်ားက … တော့ထြကြ လွှာဇောင်းက ထကန်ပေါလား … အမလေးးး … လာကြည့်ပြါဦး… အားးး အားးးး ”
အရေးထဲ အမကေ အဖေ့နာမညတ်ပြီး အောန်သေေးတာဗွ။ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးတွေ တဇပဇြပတ်ုနန်ပြေီး ကြုပခြေါင်းကို ညှပထြားတာဗွို့။ ကြုပလြည်း အမေ့ပေါငတ်ှဆှေဲပြီး စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းအတိုင်း အထကအြောကြ လွှာအပြားလိုကြ ဖိယကပြဈတာ။
” အားဟားးး … မအလေိုး သူတောင်းဇားလေး … အ …… အ …… မအကေို လွှာနဲ့လိုးသတန်တော … လုပစြမ်း လုပလြုပ် …… အမလေးးး … အားးးးးး ”
အမေ့ဖငကြှီး မှောကတ်ကလြာလိုကြ အိပယ်ာပေါပြှနကြသွှားလိုကန်ဲ့ ကြိတအြောန်တောဗွ။ ကြုပလြည်း အမအေောလြေ ဖိယကလြပေဲ။ အထကအြောကြ လွှာနဲ့ထိုးခွဲရင်း နောကတ်ကြိမ် အမေ့ဖင် အောကအြကမွှာ ထောငန်တေဲ့ စောကစြိကို သှားနဲ့ ခပဆြကဆြကလြေး ဖိကိုကလြိုကတ်ယ်။
” အားးး … သပြေီ သပြေီ … တတလြိုကတ်ာ … မအလေိုးလေးရယ် … အင့ြ … အင့ြ … ရှီးးး အမလေးးး … ကောင်းလိုကတ်ာဟာ … ”
ကြုပမြကြန်ှာကို သူ့စောကပြတန်ဲ့ဖိကပပြှီး ဖငကြှီးကော့ထိုးနတောပဲ။ ဆံပငတ်ှလည်ေး ကြိမ်းလိုကတ်ာဗွာ မတရားဆှဲထားတာဗွ။ စောကရြညတ်ှလည်ေး ထောငပြန်းနတော ကြုပမြကြန်ှာ နှေးကနဲ့နှေးကနဲ့ပဲ။ ပါးစပထြဲဝငတ်ဲ့ အရညကြိုတော့ မွိုခပြဈတာ ငံကြိကြိလေးဗွ။ စောကရြညတ်ှကေုနအြောင် ပန်းပြီးမှ ကြမ်းပြငပြေါြ ခပကြားကားလေး ခွနှစ်ေချောင်း ဆန့ထြုတပြဈတာ။ ကြုပန်ဖူးကနေ ဆံပငထြဲသူ့လကခြွောင်းလေးတွေ ထိုးတငပြှီး တဟင်းဟင်းနဲ့ အမောဖြညန်တေော့တာပဲ။ ကြူပလြည်း အမေ့စောကဖြုတန်ဲ့ပါးစပကြို ခွာပစ်ပြီးမှ အသကရြဲရဲ ရှူရတယ်။
” ကောင်းလား … အမေ ”
” ကောင်းတာပေါ့ … ဖိုးခငရြဲ့ … နင့အြဖထကြေ သာတယ် … အဖုတအြယကခြံရင်း ငါတခါမှ ဒီလို စောကရြည် မထွကဖြူးဘူး ”
အမကေ ကုန်းထတော့ ကြုပလြည်း ဒူးထောကပြှီးထလိုကတ်ာပေါ့။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားနဲ့ အမကေ ကြုပရြှေ့ ဖငတ်ရှတတ်ှန်းပြီး ကပလြာတာဗွ။ ကြုပမြကြန်ှာစိုကကြှည့ပြှီး တခိခိနဲ့ ရယန်တေော့တာပဲ။
” ဘာလို့ရယန်တောလဲ အမရေ ”
” ခလြြးးး … နင့မြကြန်ှာမှာ ငါ့စောငရြညတ်ှေ ရှှဲနာဟဲ့ … လာ … ရှေ့တိုး … အမေ သုတပြေးမယ် ”
ကြုပလြညပြင်းကို ဆှဲပြီး မကြန်ှာအနှံ့ လွှာနဲ့ယကပြေးတာဗွို့။ နှေးနှေးလေးဗွာ ဘယလြိုအရသာလေးလည်း မသိဘူး။
” ငါလည်း … နငန်ဲ့ကြမှ ကိုယ့စြောကရြည် ကိုယပြှနယ်ကန်ရတော … ”
” ကြုပတ်ောင် အမေ့စောကဖြုတကြှီး ယကပြေးရတာ အမကလေည်း ”
” အောငမြယ် … နင့ပြါသာ … လီးတောငပြှီး … ဇွတယ်ကတ်ာလေ …။ ငါက ရမချိုးရသေးလို့ ပြောတာတောင် မရဘူး …။ ပြစမ်းပါဦး နင့လြီးကို ”
အမပြေောတော့ ကြုပလြည်း မတတ်ပရြပပြှီး အင်ျကြီရော ပုဆိုးရော ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ အမေ့ရှေ့တည့တ်ည့ြ တုံးလုံးကြီးဗွ။ ကြုပကြ အမေ့ကို ဒါမွိုးပြချင်န်တော ကြာပြီဗွို့။ အမလည်ေး ကြုပလြီးကို စိုကကြှည့ရြင်း သူအင်ျကြီတွေ ခွှတန်တောဗွ။ လကတ်ဖကကြ ကြုပခြါးကိုကိုငပြှီး တဖကကြ ပေါငသ်ားတွေ အထကအြောကြ ပြတပြေးနတယ်ေ။ လီးကို မထိပဲနဲ့ တဇပဇြပ် တောငန်မေိတာဗွာ။
” အခုမှပဲ … ငါ့သားလီးကို သချောကြည့်မြိတော့တယ် …။ နင့အြဖထကြေ တုတတ်ယ် … အားရစရာကြီး ”
ပြောရင်း အမကေ ကြုပလြီးထိပကြို တရှှတရြှှတန်ဲ့ နမ်းနတယ်ေ။ အမေ့ အပေါန်ှုတခြမ်းမှာ ကြုပလြီးအပေါကကြ ထွကန်တေဲ့ အရညကြှညလြေး ကပကြုနတ်ာပေါ့။
” ငါသား ငယင်ယကြဆို … နို့စို့ရင် အမကေ သားလီးလေးကို ဆှပေးရတာ …။ ဆှမပေးရင် နငကြ ငှိမင်ှိမမြစို့ဘူး … ဟင်းဟင်းးး ”
အမပြေောမှ ကြုပလြည်း နို့စို့ချင်လြာတာဗွို့။
” အမေ အခုစို့ချင်တ်ယဗြွာ ”
” လာ အမေ့ပေါငကြှား ထိုငလြိုကြ ”
ကြုပလြည်း ခွဆနေ့ဖြှဲပေးထားတဲ့ အမေ့ပေါငကြှားကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကနလြန့ဖြကြလြှဲရင်း ညာဖကတ်ံတောငကြို အမေ့ဘယဖြကပြေါငဘြေး ထောကထြားလိုကတ်ယ်။ ကြုပပြေါငန်ှဈချောင်းကိုတော့ အမေ့ညာဖကပြေါငပြေါြ ထပတ်ငထြားလိုကတ်ယ်။ အမကေ ကလေးတဈယောကလြို ကြုပခြေါင်းကို ထိန်းမရင်း ဘယဖြကန်ို့သီးခေါင်းလေးနဲ့ တေ့ပေးနတောဗွ။
” အင့ြ … ငါ့သား ငယင်ယကြ ဒါမွိုးလေးစို့တာ ”
ကြုပလြည်း အမေ့မကြန်ှာလေးကြည့်ပြှီး နို့စို့နတေုန်း အမေ့ညာဖကလြကကြ ဆီးခုံးလေးကို ပြတသ်ပပြေးနတယ်ေ။ လမှှေးလေးတွေ ခွပဖြှဖြဆှဲပေးရင်း ထောငန်တေဲ့ လီးကိုကြောပြှီး ပေါငရြင်းကနေ ဒူးအထကန်ားထိ ပြတပြေးနပြနေရြောဗွာ။ အမေ့ ညာဖကန်ို့အုံလေးကို ကြုပဘြယဖြကလြကန်ဲ့ ညှဈပေးတော့ အမေ့လကကြ ပေါငအြတွင်းဘကြ အောကကြနေ အပေါပြှနတ်ကလြာတယ်။ လီးကလည်း ယားလိုကတ်ာဗွာ ထောငမြတန်ရင်ေး တဇပဇြပ် တုနတ်ုနလြာတယ်။ နို့သီးခေါင်းလေး ဖိစုပပြှီး ကနွန်ို့အုံတဖကကြို ခပတ်င်းတင်းလေး ညှဈမိနတေော့တာပါပဲ။ အမေ့လကကြ ပေါငအြတွင်းသားလေးတွေ အထကအြောကပြှတန်ရင်ေး ရုတတ်ရကြ ကြုပလြဥနှစ်လုံးကို ဖိခွနတေယ်ေ။
” ရှီးးး … အမရော ”
စို့နတေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေး လှတပြှီး ခံရခကလြှန်းလို့ ညည်းလိုကမြိတာပါ။ အမကေ ကြုပမြကြန်ှာလေးကို စိုကကြှည့ရြင်း လဥလေးတွေ ညှဈခွနရေောက လီးအရင်းကို ဆုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ အမေ့ နဖူးကြောလေးတွေ တွန့န်ပြေီး ကြုပခြံစားမှုကို လိုကခြံစားနပေုံပဲ။ လီးအရင်းကနေ အဖြားထိ ဆှဲတငတ်ော့ ကြုပခြါးအောကပျိုင်း တစိမ့စြိမ့လြေးနဲ့ဗွာ။ မှေးထားတဲ့ အမကေိုယတ်ိုငကြ ဂွင်းထုပေးနတောလေ။ လီးကို ခပတ်င်းတင်းကိုင်းပြီး ထုပေးနတေဲ အမေ့မကြန်ှာလေးကလည်း ခံစားမှုမွိုးစုံနဲ့ဗွ။ သူ့အောကန်ူတခြမ်းလေးကို ကိုကရြင်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထုပေးတော့ လီးတံတဈလွှောကလြုံး ကငွတ်ကလြာတာပေါ့ဗွာ။
” အမေ … ကြုပ် … ထွကြ … ထွကြ … ထွကပြှီ … ရှီးးးးး …… အားးးးး … အ ”
ရုတတ်ရကြ အမကေ ခါးညှတပြှီး လရည် တဗစွဗြစွြ ထောငပြန်းနတေဲ့ ကြုပဒြဈဖူးနားလေး ပါးစပလြေးဟ ပေးတော့တာ။ လရညတ်ှကေ အမေ့မကြန်ှာပေါြ စငကြုနတ်ာပေါ့။ ပါးစပထြဲဝငသ်ှားတဲ့ လရညတ်ှကေို အမကေ လွှာနဲ့လိပယ်ူပြီး မွိုခနွတောဗွို့။ လရညအြထွကရြပမြှ လီးကို ဒဈကြီးကားထွကအြောင် ဖြဲခလွိုကတ်ာ ထိပအြပေါကဝြစို့နတေဲ့ လရညစြကလြေးကို ပြှတကြနဲ့ ဆှဲစုပပြှီးမှ ဒဈအပေါကလြေးကို လွှာဖြားနဲ့ ထိုးကလိနတော။
” အမေ … အ …… … ရပြီ …… ရှီးးးးးးးးးး ”
ကြုပဘြယလြကန်ဲ့ အမေ့မကြန်ှာကို ပင့တ်ငပြဈလိုကရြတယ်။ လီးထိပကြ မခံနိုငတ်ော့တာဗွ။ ခါးပြနဆြန့ရြင်း ကြုပမြကြန်ှာကို ပြုံးစစလေးကြည့်န်တေဲ့ အမေ့မကြန်ှာပေါမြှာ လရညတ်ှေ ကပန်တောပေါ့။ ဘယဖြကမြကြခြုံးထူထူကြီးပေါကြ လရညခြပပြစွပြစွတ်ှကေ မကြခြှံပေါကြနေ အောကစြီးနတော… ပါးပြငမြှာလည်း အကြကလြိုကဗြွ …။ နှုတခြမ်းထောင့စြှန်းက စီးကနွတေဲ့ လရညတ်ှကေိုတော့ အမကေ လွှာနဲ့သပပြှီး မွိုခပြှနတောဗွ။ မကြန်ှာတပြငလြုံးက လရညတ်ှကေို သူ့လကတ်ဖကန်ဲ့ သုတယ်ူပြီး ပါးစပထြဲ သှင်းပြနတော။ အကုနပြှောငသ်လောကရြှိမှ လရညကြပန်တေဲ့ လကခြွောင်းလေးကို တပြှတပြှှတစြုပပြှီး ကြုပကြို မကြစြိတဖကြ မှိတပြှနတော။ ကြုပ် ခစွလြိုကတ်ာဗွာ အမေ့ကို။
နှစ်ယောကသ်ား ပကလြကလြှန် လှဲအိပရြင်း ခဏနားလိုကကြှတယ်။ ပြီးမှ အမကေ ထထိုငရြင်း သူ့ဆံပငတ်ှေ စုခညွပြှီး ကြုပလြီးကို ဆှနတောဗွ။ မကြာပါဘူး ကြုပဟြာကြီးက ပြနထြောငလြာတော့တာပဲ။
” ခခြြ … နင့လြီးက လှနလြှန်းပါတယ် ဖိုးခငရြယ် ”
အမကေ သူ့လကထြဲ ခဏလေးနဲ့ မာလာတဲ့ ကြုပလြီးကို သဘောကနွတောဗွို့။ ဒဈကြီးကားထွကလြာအောင် ၅ ခါလောကြ ဖြဲဖြဲကြည့်န်တယ်ေ။ ကြုပလြည်း စိတကြ ကြှလာပြီး အမေ့ကို ပကလြကပြှနလြှနခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အပေါကြခွပြီး အမေ့နှုတခြမ်းလေးကို စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ အမေ့ပါးစပကြ ကြုပလြရညန်ံ့လေးတွေ နှာခေါင်းထဲဝငလြာပါရောပဲ။
လီးက အမှောင်းလိုကြ အမေ့အဖုတပြေါဖြိထားတော့ အမကေ သူ့ပေါငလြေးတွေ မသိမသာ ကားပေးတယဗြွ။ ပေါငတ်ှဖြေဲပေးမှ အမေ့စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဒဈကိုတေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ တဗစွဗြစွန်ဲ့ လီးကအရင်းထိ ဝငသ်ှားတော့ အမေ့ ရငဘြတကြှီး ကော့တကလြာပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်ရောကနချောပြီး ခေါင်းကို ဘယည်ာရမ်းနတေော့တာပဲ။
” ကြှတ် … နာလိုကတ်ာဟာ … အဆုံးထိ တခါထဲ ထည့ပြဈတာ ”
” ဗစြျ … ဖလှပ် …… ဗစြျ ဘှတ် ”
ကြုပလြည်း လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြုတပြှီး တဝကလြောကပြဲ အထုတအြသှင်း လုပပြေးရတော့တာပေါ့။ အဲဒီကြမှ အမေ့က ကြုပပြါးစပကြို ပြနစြုပန်တော။ ခါးအားလေးနဲ့ပဲ တခကြခြငွြးလိုးပေးရင်း နည်းနည်းကြာတော့ အမကေ အောကကြနေ မသိမသာလေး ပင့ဆြောင့န်တောဗွို့။ ကြုပကြွောကုန်းကို ပြတသ်ပရြင်း အားမလိုအားမရ ပုံစံလေးနဲ့ သိသိသာသာလေး ကော့ပေးလာပြီဗွ။ အမေ့ပေါဝြမ်းလွားမှောကယ်ကပြဲ ကြုပခြှဖြေားတွေ ထောကလြိုကတ်ယ်။ ကြေးထားတဲ့ လကတ်ှလည်ေး အမေ့ခွိုင်းကြားအောကြ ဆန့ထြောကလြိုကပြှီ။ အမကေ ကြုပလြကမြောင်းတွေ ဆုပကြိုငပြှီး မကြန်ှာကို မော့ကြည့်ရြင်း ခေါင်းလေးညိတပြှတာနဲ့ ကြုပလြည်း ဒိုကထြိုးသလို ဖိဖိလိုးတော့တာပဲ။
” ဘှတ် … အ … ဘှတ်…… ဗစြျ…… အ……… ဘှတ် … အားးး အ …… လိုးလိုး သားလေးးးး … ”
လီး စိုကအြကကြို အမကေ သူစောကဖြုတကြှီးနဲ့ ပင့ပြင့ြ ပြနဆြောင့န်တောဗွ။ ကြုပလြည်း အမခေံနိုငလြာမှန်း သိတော့ မနားတမ်းကို ဖိလိုးပစ်တာ။ လီးကို ဒဈပေါရြုံလေး ထုတပြှီး အရင်းထိ ဖိခပြေးလိုကတ်ယ်။ အမေ့မကြန်ှာလေးက ကြနပေအြားရတဲ့ ပုံလေး ဖြစ်လာပါပြီ။ ကြုပလြိုးခကြတ်ှေ အားပြော့လာရင် သူ့ဖငကြှီးကြှပြီး ဆီးခုံးချင်ြးကပန်အေောင် ပြနဆြောင့ပြေးနတော။ အမောပြလေို့ တရကြမ်းလိုးပြီဟေ့ဆို အံလေးကြိတခြံပေးတာဗွ။ လိုးနရင်ေး ကြုပလြီးကို ညှဈညှဈပေးလာလို့ အမပြေီးတော့မယဆြိုတာ ရိပမြိလိုကပြှီလေ။
” အားးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … ဖိုးခငရြာ … လိုးစမ်း သားလေးးး … အင်း ဟုတတ်ယ် …… ဆောင့ဆြောင့ြ …… နာနာလေးဆောင့ြ … ငါ့သား …… အမလေးးးးး …… အားးးးးး ရှီးးး ရှီးးးးးးးး …… အင့ြ အင့ြ … လိုးပါ သားရဲ့ … အမေ့ စောကပြတကြှီး ကြဲထွကသ်ှားအောင် လိုးပစ်စမ်းပါ …… အားးး ဟူးးးးး ”
ကြုပခြါးပေါြ အမေ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းက တငပြှီးခွိတလြိုကပြှီဗွ။ ကြုပလြကမြောင်းကို အားပြုဆှဲရင်း အပေါကြို ပစ်ဆောင့န်တောပဲဗွာ။ ကြုပလြီးအဝငကြို မစောင့တ်ော့ဘူး သူ့စိတတ်ိုင်းကြ ခွိတလြိုးနတေော့တာ။ မကြာပါဘူး အမေ့မကြန်ှာလေး မော့တကသ်ှားပြီး ကြုပလြီးအရညပြှားတဈလွှောကြ နှေးကနဲ့ ဖြစ်သှားရတယ်။
” အားးးးးးးး … အ မေ ပြီး ပြီ … သားရယ် ”
ကြုပလြည်း အခကြြ ၅ဝ လောကြ မနားတမ်းလိုးရင်း အမေ့နို့အုံတွပေေါြ မကြန်ှာအပရြင်း လရညတ်ှေ စောကခြေါင်းထဲ ပန်းထုတပြဈရတာပေါ့။ နှစ်ယောကသ်ား မောမောနဲ့ အိပပြဈလိုကတ်ာ တရေးနိုးမှ ရမေိုးခွိုး ထမင်းစားကြတာပဲ။ ညနေ ညီမလေး ပြနလြာတော့အမကေ ပငပြနပြှီး အိပန်လရေေဲ့။ ကြုပကြ ဖဲဝိုင်းကို စောစော ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။
မသီတာအဖကေ ကြုပကြို မ တာလား မသိဘူးဗွို့။ နောကဆြုံးရကထြိ ဆကတ်ိုကန်ိုငတ်ာဗွို့။ နောကဆြုံးညကြ မသီတာက ရကလြညဆြှမ်းကပမြလို့ အမနေဲ့ညီမလေးပါ ဖိတခြိုင်းတယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ကြုပလြည်း အမေ့ကို ပြောလိုကတ်ာပေါ့။ အမကေ ကြုပန်ိုငတ်ဲ့ပိုကဆြံတွေ အကုနပြေးထားတော့ ဆိုငပြိတမြယပြှောနတယ်ေ။ ညီမလေးက မရဘူးဗွို့။
” အထညတ်ှကေ ကနွတော အဈကိုကလည်း ”
” နငကြလည်းဟာ … မသီတာလုပစြားတာက မကောင်းတဲ့အလုပမြို့ လူတွနေဲ့သိပမြပတသ်ကတ်ာဟ …။ ငါတို့မို့ ခငလြို့ ဖိတတ်ာပါ ”
” ကဲပါ … သမီးရယ် … အလုပတ်ဈရကန်ားလိုကြ … မထူးပါဘူး… ဟိုတခါ သမီးပူဆာတဲ့ ပါတိတစြ ဒီနေ့တခါတည်း ဝယရြအောင် … ဖိုးခငဖြို့လည်း ပုဆိုးလေး အင်ျကြီလေး ဝယရြင်းပေါ့ ”
အမဝငေပြှောမှ ညီမလေးက အလုပန်ားမယ် ပြောတာဗွို့။ သူ့ဖို့ ပါတိတဝြမ်းဆကြ ဝယပြေးမယပြှောတာလည်း ပါလို့နမယ်ေ။
” ဟဲ့ … ဘယအြခွိနလြဲ ဖိုးခင် ”
” ၁ဝ နာရီလောကြ သှားရအောင် အမေ …။ အခု ကြုပ် ခဏအိပြဦးမယဗြွာ ”
ကြုပလြည်း အမေ့ကိုပြောပြီး အိပခြန်းထဲ တန်းဝငပြှီး အိပလြိုကတ်ယ်။ ညီမလေး လာနိုးမှ နိုးတော့တာဗွို့။
” အဈကို ထတော့ … အမလည်ေး ရချိုးပြီးပြီ … သနပခြါးလိမ်းနတော ”
ကြုပမြကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့ ညီမလေးက အင်ျကြီအနကြ အပြော့သားလေးနဲ့ အောကကြ ဂါဝနအြဝါအရှည် ဝတထြားတာဗွ။ အသားဖြူတော့ လကမြောင်းသားတုတတ်ုတလြေးတွနေဲ့ အင်ျကြီအနကလြေးက လိုကတ်ယဗြွို့။ နို့အုံစူစူလေးနဲ့ ခါးအောကကြ ဂါဝနအြရှညကြ ပေါငလြယထြိ အတွန့လြေးတွပေါတော့ ဖငလြေးက ပိုပြီးကော့ထွကန်သလေိုပဲ။ ကြုပလြည်း ရအမှေနခြွိုးပြီး အဝတအြစား လဲရတာပေါ့။ ကြုပကြတော့ စတဈကောလြံအဖြူ အောကကြ ယောပုဆိုးနဲ့ပါ။ အိပပြှငထြှကလြာတော့ အမကေ ဆိုကကြားနားကနေ ဖိနပအြကောင်းစီးခဲ့ဖို့ လှမ်းအောတ်ော့တာပဲ။
” ဟဲ့ … ဖိုးခင် … ဖိနပလြေး ဘာလေး လဲပါဦးဟယ် ”
ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း ခွရင်ေးထရံမှာ ခွိတထြားတဲ့ ဖိနပဗြူးဖြုတပြှီး ကတီဘာနကပြှာလေး စီးခဲ့လိုကတ်ယ်။ အမကတေော့ အပေါကြ ရငဖြုံးအဖြူနဲ့ အောကကြ ထမိနဗြှောင် နီညိုအရောငလြေးနဲ့ ခန့ခြန့ည်ားညားလေး ဝတထြားတာဗွ။ ကြုပလြည်း ဆိုကကြားပေါခြှလိုကရြော အမကေ ရှေ့ခုံက ထိုငပြှီး ညီမလေး မာလာခငကြ နောကကြ ထိုငလြိုကလြာတာ။ သှားနကြအေတိုင်း တာရိုးကသှားရင် ဖုနထြလှန်းလို့ ရပကြှကလြမ်းကြိုလမ်းကြားကနေ နင်းလာခဲ့တယ်။
ပတေိုးတို့ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ တံခါးက ပိတထြားတာဗွ။ ဒီကောင် မသီတာတို့အိမ် ရောကပြှီနမှောပါ။ ကြုပလြည်း ဆကန်င်းလာရင်း မသီတာ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ မသီတာက ဇာအင်ျကြီအပြာဝမ်းဆကလြေး ဝတထြားတာဗွို့ မှငမြှငခြငွြး အိမရြှေ့ထွကလြာတာပဲ။
” ဟော … လာလာ … အမရေော … ညီမလေး မာလာရော … လာလာ … သမီးက လာမှ လာပါ့မလားလို့ … ပတေိုးကိုတောင် အခု အခေါလြှတတ်ော့မလို့ ”
စကားပြောရင်း အမေ့လကမြောင်းကို လာတွဲနတောဗွ။ အမကလေည်း ပြုံးပြီး စကားပြနပြှောရင်း အိမထြဲဝငခြဲ့လိုကတ်ာပေါ့။ အိမထြဲရောကရြောကခြငွြး ပတေိုးက တခွားဝိုင်းနှစ်ဝိုင်းကို ဟင်းရညလြိုကရြင်း လှမ်းနှုတဆြကန်တယ်ေ။
” ဟွောင့ြ … ဖိုးခင် … ယောကဖြ …။ အခုလေးတင် မသီတာက ငါ့ကို ခေါခြိုင်းနတောကြ ”
ပေးတိုးက ကြုပကြို ယောကဖြလို့ခေါလြို့ ညီမလေးက ပတေိုးကို မကြစြောင်းလှမ်းထိုးနတောဗွို့။ မသီတာက ကြုပတ်ို့သားအမိ ၃ ယောကကြို လှတန်တေဲ့ စားပြဲတဈလုံးမှာ ထိုငခြိုင်းတယ်။ စားပြဲကလည်း အားလုံးမှ ၃ လုံးထဲပါဗွာ။ ထမင်းစားရင်း မသီတာက အမစေားတာကြည့်ပြှီး ဝကသ်ားမစားရင် ငါးပေါင်းရှိတယပြှောရင်း ပတေိုးကို မီးဖိုချောငထြဲ ယူခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ညီမလေးလည်း ထည့စြားဖို့ ပြောနတောပါပဲ။ အမတေို့ ပါလာလို့ ဝမ်းသာတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နပမေယေ့ြ ငိုထားပုံရတယဗြွ။ မကြလြုံးတွေ မို့အဈနတော။ ထမင်းစားပြီးတော့ လကဖြကရြယ် ဆနှင်းမကင်းရယ် လိမျမောသ်ီးရယ် အခွိုပြဲစားရင်း အမနေဲ့စကားပြောနကြတောပေါ့။
” သီတာ … သမီး … အဖမရှေိတော့ တဈယောကထြဲ ဖြစ်ပါ့မလား … စဉြးစားထားလား ”
” သချောတော့ မဆုံးဖြတရြသေးဘူး အမရယ်ေ … အိမဝြိုင်းလေး ရောင်းပြီး … နယပြှနရြမလား … သီလရှငဝြတရြမလား … ဟူးးးး ”
” ဒါများ မသီတာရယ် … လငယ်ူလိုကြ ပြီးရော ”
” ဟဲ့ … ဖိုးခင် … သူများအပူမီးတောကန်ခွေိန် နငန်ောြ ”
အမနေဲ့ မသီတာပြောနတောကို ကြုပကြ ဝငစြလိုကတ်ာဗွို့။ အမကေ ကြုပကြို လှမ်းကြိမ်းနတေော့တာပဲ။ ညီမလေးကတော့ လိမျမောသ်ီး ခွာစားရင်း တခိခိနဲ့ ရီနတောပဲ။
” ရပါတယ် … အမရယ်ေ …။ ဖိုးခငကြ ပြောပြွောန်တတေလြို့ပါ …။ ဒါနဲ့ ဖိုးခင် ငါ့ကိုလငပြေးစားရင် နငယ်ူမလား ”
” ဟာ … ကြုပကြ အိမထြောငမြပြုချင်သ်ေးဘူးဗွ ”
” ငါသိပါတယဟြာ … ငါ့လို ခန်ဓာကိုယရြင်းစားတဲ့ မိန်းမတဈယောကကြို ဘယယ်ောကြြားက အတညယ်ူပါ့မလဲ ”
မသီတာ စကားကြောင့ြ ကြုပရြငထြဲ နဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတယဗြွာ။ အမကေ ဝငထြိန်းလို့ တောပြါသေးရဲ့။
” ကဲပါ သမီးရယ် … အမတေို့လည်း ရှိသားပဲ …။ နောကကြှမှ အေးဆေး ဆုံးဖြတ် …။ လိုတာရှိ လာပြောလှည့ြ သမီး ”
မသီတာအိမကြနေ ပြနလြာတော့ ကြုပစြိတထြဲ မကောင်းဘူးဗွာ။ ခန်ဓာကိုယရြင်းပြီး မိဘကိုလုပကြွှေးနတေဲ့ သမီးတဈယောကရြဲ့ ခံစားခကြကြ သနားစရာပါပဲ။ မသီတာလို အမွိုးသမီးတွေ ဘယန်ှဈယောကလြောကမြွား ရှိနိုငမြလဲ။
…………………………………………………
အိမပြှနရြောကတ်ော့ ခဏနားကြပြီး အမကေ ညီမလေးဖို့ ပါတိတစြ ဝယပြေးမယဆြိုလို့ ဆိုကကြားနဲ့ သုံးယောကသ်ား ထွကခြဲ့ကြတယ်။ ဈေးရောကတ်ော့ ညီမလေးဖို့ဝယရြင်း ကြုပအြတွကပြါ စပိုစ့ရြှပ် ၂ ထညန်ဲ့ ပုဆိုး ၂ ကြင်း အမကေ ဝယပြေးတယဗြွ။ ပြီးမှ ပြနခြဲ့ကြတာ။ လမ်းမှာကတည်းက အိမတ်ံခါးပြငဖြို့ တဖြဖြပြောနတေော့တာဗွို့။
ဆိုကကြားရပတ်ာနဲ့ ညီမလေးက အိမထြဲ အရငပြှေးဝငသ်ှားတယ်။ အမနေဲ့ကြုပကြ နောကကြလိုကဝြငတ်ာပေါ့။ အိမရြှေ့တံခါး ဂကြထြိုးလို့ရအောင် အသားချောင်းတဈခု ပိုးရိုကပြှီး ပြငန်တေုန်း အမနေဲ့ညီမလေးတို့ ပြစိပြစိ ပြောနတေော့တာပါပဲ။
” အမေ အင်ျကြီက ကြပမြယထြငတ်ယ် ”
” ဟဲ့ … ဒါ အခုခတ် စတိုင် ဟဲ့ …။ ငါ အပျိုတုန်းကများ ညည်းကိုပြလိုကခြငွတ်ယ် ”
ပါတိတဝြမ်းဆကတ်ငမြကဘူးဗွ။ အမကေ သူ့သမီးဖို့ အင်ျကြီကိုယကြှပတ်ှပေါ ဝယခြဲ့ပုံပါ။ ကြုပလြည်း တံခါးဂကြထြိုးရတဲ့အထိ လုပပြှီးမှ အိပခြန်းထဲဝငရြင်း ခွရင်ေးဘကြ အပေါကလြေးက ချောင်းကြည့်တ်ော့ အမကေ ညီမလေး ဈေးသှားတုန်းက ဝတတ်ဲ့ အပေါအြင်ျကြီကို ကူခွှတပြေးနတော။ အင်ျကြီကြှတတ်ော့ ညီမလေး နို့အုံကြီးတွေ ထိန်းထားတဲ့ ဘယာစီယာ ခရမ်းရောငလြေး ပေါလြာတာဗွ။ အသားဖြေးဖြေးနဲ့ လိုကတ်ယဗြွာ။ ဘယာစီယာ အပေါပျိုင်းက လွှံထွကန်တေဲ့ နို့အုံ့ကို အမကေ လကလြေးနဲ့ ဆိတရြင်း စနသေေးတယ်။
” အ … အမကလေည်း … နာတယ် ”
” ခခြြ … ငါ့သမီးလည်း ဒီနှစ်ထွားလာ လိုကတ်ာနောြ…။ ကြည့်ပြါဦး နို့ကြီးတွေ အယန်တော ”
” ကြီးလာမှာပေါ့ … အမကေ ညှဈလိုကြ အဈကိုက ညှဈလိုကန်ဲ့ …။ သမီး လငယ်ူရင် လငဖြို့တောင် ကနွမြှာမဟုတဘြူး ”
ညီမလေးက ပြောရင်း အင်ျကြီကိုယကြှပ် အဝါလေးကို ခေါင်းကနေ စွပခြနွတောဗွို့။ သူ့ကိုယလြုံးလေးအတိုင်း ခပြကြပန်တေော့ ကြည့်ကြောင်းတာပေါ့ဗွာ။
” အမယ့လြေး … မိမာလာခင် … မအကေို လုပကြွှေးဖို့ မစဉြးစားဘူး…. လငယ်ူဖို့ တွေးနတောလား … လာစမ်း ကောငမ် ”
အမကေ အင်ျကြီနဲ့လိုကမြလိုကြ မှနရြှေ့ ကိုယလြုံးလေး လှည့ကြှည့န်တေဲ့ ညီမလေး ပေါငကြှားကို လကန်ဲ့လှမ်းနိုကန်တောဗွ။
” ခလြြးးး … စတာပါ အမရေဲ့ …။ သမီးက အဈကိုနဲ့ အမေ့ကို ဘယတ်ော့မှ မခွဲသှားပါဘူး ”
” အပိုတွပေါအေ … ဒီထဲ … မဝငဖြူးသေးလို့ပါ … ဟှန့ြ ”
အမကေ ညီမလေးပေါငကြှားကို ဂါဝနအြပြငကြနပေဲ လခလယန်ဲ့ ဆန့ထြိုးပြီး ပြောရင်း ရယန်တောဗွို့။
” ကဲပါ အမရယ်ေ … လှတပြါဦး သမီး အင်ျကြီအသဈလေး ကြသှေားပါဦးမယ် ”
ညီမလေးပြောမှ အမကေ လှတပြေးရင်း ညီမလေး အင်ျကြီခွှတတ်ာ ကြည့်န်တယ်ေ။ အင်ျကြီကို ခေါင်းကမအခွှတ် အမကေ ညီမလေးဂါဝနကြို အောကခြွှတခြပြဈလိုကတ်ာဗွ။
” အာ … အမကလေည်း … ဟိုဖကခြန်းမှာ အဈကိုရှိနတောကို ”
” အဲဒီကောင် အခုဆို ဈေးအသှားအပြန် ဆိုကကြားနင်းလာရလို့ ညှောင်းပြီး အိပရြောပေါ့ ”
ညီမလေးအောကပျိုင်းက ဂါဝနကြွှတသ်ှားတော့ အတွင်းခံအနကလြေးပေါလြာတယ်။ ပေါငသ်ားတုတတ်ုတ် ဖြေးဖြေးလေးကြားက အဖုတလြေးက ဖောင်းကြှနတောဗွ။ ဖငကြ အမေ့လောကြ မကြီးပမယေ့ြ ခပဝြိုင်းဝိုင်းလေး ကော့ထွကန်တေော့ တမွိုးလေး ဆှဲဆောငမြှု ရှိတာပေါ့ဗွာ။ ညီမလေးကလည်း မခပေါဘူး အမေ့ထမိနကြို ပြနခြွှတပြဈတာ။ အမကေ အောကခြံဘောင်းဘီမပါတော့ စောငမြှှေးအုံကြီးက ပေါင်းဂွကြားထဲ တန်းပေါလြာတာပဲ။
သားအမိ နှစ်ယောကြ အလှပျိုငန်ကြတောဗွို့။ ညီမလေးက အမေ့ထမိနခြွှတရြင်း ကြုပအြခန်းဘကြ ထရံတွကေို လှမ်းကြည့်န်သေေးတယ်။ ကြုပ် ချောင်းမချောင်း ကြည့်တ်ာနမှော။ ကြုပကြလည်း ကိုယလြုံးမလှုပပြဲ ငှိမန်တေော့ မတွေ့လောကပြါဘူး။
” အဈကို … အိပန်တော သချောရဲ့လား အမရယ်ေ ”
ညီမလေးက မတတ်ပရြပလြကြြ သူ့အဖုတလြေးကို ဘောင်းဘီးထဲ လကထြည့်ပြီး နိုကန်တေဲ့ အမေ့ လကကြောကဝြတကြို အုပကြိုငရြင်း မေးနတောပါ။
” ညည်းအဈကို သိလည်း ဘာဖြစ်လဲအေ ”
” အောြ အမကလေည်း … အဈကိုမှငရြင် … သမီးတို့ကို လုပရြင် အခကြ … ခခြြ ”
” အံမယ် … ငါ့သားက … ငါ့စကား နားထောငပြါတယအြေ…။ ညည်းကိုသာ အပြငမြှာ စိတမြခလွို့ ဟောဒြီလကလြေး ကြှေးနရတော ”
” သမီးဟာလေးက အမေ့ လကခြလယန်ဲ့ အားမရတော့ပါဘူး … ခလြြးးး ”
” ဒါများ … ဖိုးခင်… နိုးလာရင် … ညည်းကို လိုးခိုင်း လိုကမြယ် ”
” အမကြတေော့ရော … ဟင်းဟင်း … သမီးသိပါတယန်ောြ ”
” ဟမ် … ဘာသိတာလဲ ”
” အမနေဲ့ အဈကို သမီးမရှိခြိန် လိုးကြတာလေ ”
” ဟယ် … ဖလေိုးမလေး … ပေါကပြေါကရြှာရှာအေ ”
အမကေ ရှကပြှီး တခိခိရယရြင်း ညီမလေးကို အိပယ်ာပေါြ လှဲခလွိုကပြှီဗွို့။ ညီမလေး ဘယာစီယာပါ ခွှတတ်ော့တာပဲ။ ညီမလေးကလည်း အမေ့ အပေါအြင်ျကြီရော အတွင်းခံဘောလြီရော ပြနခြွှတပြဈနပေါပြီ။ သားအမိနှစ်ယောကြ တခိခိနဲ့ ရယရြင်း အမကေ ပကလြကအြနအထေား ဖြစ်နတေဲ့ ညီမလေးရငဘြတပြေါြ ဒူးကြေးဖိထိုငလြိုကတ်ယ်။ ညီမလေးလကန်ှဈဖကကြို သူလကန်ှဈဖကန်ဲ့ အိပယ်ာခင်းပေါဖြိထားပြီး…
” ပြောစမ်း ဖလေိုးမလေး … မအကေို … ခုနက ဘာပြောတာ ”
” ခလြြးးး ခလြြးးးး … ဟုတတ်ယလြေ… အမကေ သမီးမရှိခွိန် အဈကို့ကို အလိုးခံတာ ”
” အောဟြောြ … အင့ဟြာ ဒီပါးစပကြ ပြောဦးမလား ”
အမကေ ညီမလေးမကြန်ာပေါြ ရုတတ်ရကခြှပြီး စောကဖြုတန်ဲ့ ညီမလေးပါးစပကြို ဖိပြတန်တောဗွို့။ အမေ့ခါးအောကကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ားအိအိကြီးတွကေ ညီမလေး နို့အုံးတခွမ်းပါ ဖိမိတော့တာပါပဲ။ အမကေ ကြာကြာလေးဖိပြတပြှီးမှ သူကိုယလြုံးကို ညီမလေးပေါြ ဝမ်းလွားမှောကခြလွိုကတ်ာ။ ညီမလေးနှုတခြမ်းကို နမ်းတော့ ညီမလေးကလည်း အောကကြနေ အမေ့နူတခြမ်းတွေ ပြနစြုပပြေးနတောဗွ။ ညီမလေး နို့အုံလေးကို သူ့နို့တွနေဲ့ ပြတသ်ပပြေးသေးတာ။
ကြုပအြခန်းထဲက ချောင်းတာ ကနလြန့ဖြှတမြို့ အသာကုန်းထပြီး အခန်းပြင် ထွကခြဲ့လိုကပြှီဗွို့။ အပြငရြောကမြှ အမတေို့အိပခြန်းတံခါး အသာဖြင့ပြှီး လေးဖကထြောကလြေး ဝငခြဲ့လိုကတ်ယ်။ တံခါးပြနစြိတော့ ကြှီကနဲ့ အသံထွကပြမယေ့ြ အမနေဲ့ညီမလေးတို့ သတိမထားမိကြပါဘူး။
ကြုပလြည်း သူတို့ခွရင်ေးဘကကြနေ လေးဖကထြောကလြေးဝတပြှီး သချောကြည့်န်လေိုကတ်ာ ပုဆိုးထဲက လီးကလည်း တောငန်တော ညောင်းတောငည်ောင်းတယဗြွာ။ အမကေ ညီမလေးရဲ့ အဖုတပြေါတ်ည့တ်ည့ြ သူ့ဟာနဲ့ ဖိဖိပြတဆြှဲနတော။ အောကကြ ညီမလေးဟာက အမှေးပါးတော့ စောကပြတဘြေးနှုတခြမ်းသားတွေ ဖောင်းကြှနတော အတိုင်းတိုင်းပဲ။
အမေ့စောကမြှှေးအုံက ထူပြီး စောကခြေါင်းပေါကန်ားထိ အုပန်တေော့ အတွင်းဘကကြို သချောမမှငရြဘူး။ အမကေ ခါးလေးလှုပပြှီးပြတလြေ ညီမလေးပေါငလြေးတွေ ဇပကြနဲ ထောငထြောငလြာပြီး အောကကြနေ ပြနကြော့ထိုးနတောဗွ။ တောတ်ောကြှာတော့ ညီမလေးဆီက အမလေး တသံနဲ့အတူ စောကရြညတ်ှေ ထောငပြန်းလာတာ ခွရင်ေးနားဝတန်တေဲ့ ကြုပခြေါင်းပေါထြိ လာစငတ်ော့တာပဲ။ တဆကတ်ည်းလိုလို အမဖငေသ်ားကြီးတွေ ကြုံ့လာပြီး ညီမလေးအဖုတပြေါြ အရညတ်ှေ ပန်းထုတန်တေော့တာပဲ။
” အ မ လေးးး … သ မီး … ထွကျ … ထွကျ … ထွကျ ပြီ အ မေ ……အ ……အားးး ”
” အမလည်ေး … ရှီးးး ……အားးးး … ပြီး ပြီ … ဟူးးး ရှီးးးးး ”
အမကေ စောကရြညကြုနတ်ာနဲ့ ညီမလေး ညာဖကခြှမ်းကို လှိမ့ခြပြဈတယ်။ ညီမလေးက သူ့အဖုတလြေး လကန်ဲ့စမ်းရင်း သူ့ခွရင်ေးမှာ ကုန်းကုန်းလေးဝတန်တေဲ့ ကြုပကြို အရငမြှငသ်ှားတာဗွို့။
” ဟင် … အဈကို ”
” ဟမ် ”
ညီမလေး မကြန်ှာကြည့်ပြှီး အမကေ ကြုပဆြီ လှမ်းကြည့်တ်ော့တာပဲ။
” မအလေိုးလေး … ဘယခြွိနထြဲက ဝငလြာတာလဲ ”
” အမတေို့ စောကဖြုတခြငွြး ပြတတ်ဲ့အခွိနပြဲ။ ကြုပလြည်း ကြုပအြခန်းထဲက ကြည့်ရြင်း မနနေိုငလြို့ပါ အမရော ”
ညီမလေးက အနီးနားရှိတဲ့ အမေ့ထမိနကြို ယူပြီး သူ့အဖုတလြေးကို ဖုံးထားတော့တာ။ အမကတေော့ အေးဆေးပဲဗွ။
” အမတေို့ အရငထြဲက ဒီလိုနကြတောလား ”
” ခခြြ … ခလြြးးးး ”
ညီမလေးက သူ့မကြန်ှာကို လကန်ဲ့အုပရြင်း ရယန်တောဗွ။ အမကတေော့ ခေါင်းညိတပြှပြီး ညီမလေးဖုံးထားတဲ့ သူ့ထမိနကြို ဆှဲယူပြီး ထရံထောင့ြ လှမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။
” ဟုတတ်ယဟြေ့ … ငါ့သမီးကို လကကြွှေးပြီး အဝကြှေးပြီး စောကပြတခြငွြးပြတတ်ာ ကြာပြီ ”
” အာ … အမကလေည်း ”
ညီမလေးက အမေ့ပါးစပကြို အမှနပြိတရြင်း သူ့ပေါငလြေးတွေ စိထားပစ်လိုကတ်ယ်။
” ဘာ အမကလေည်းလဲ …။ ခုနကတော့ လငယ်ူရင် ဘာညာဆို … ဖလေိုးမလေး … ဟှန့ြ …။ ဒီလောကြ စောကပြတကြ ယှနတော ဖိုးခငကြို လိုးခိုင်းလိုကြ အေးရော ”
အမေ့စကားလုံးတွကြေောင့ြ ကြုပလြည်း စိတထြဲ ဖငွြးကနဲ့ ဖြစ်သှားရင်း ဒူးထောကရြင်းနဲ့ပဲ ပုဆိုးဖြညခြပြဈလိုကမြိတယ်။
” ဟယ် … သမီးကြည့်စြမ်း … နင့အြဈကို နင့ကြို ဘယလြောကလြိုးချင်န်ရှောလဲ … ခိခိ ”
ကြုပကြ အမေ့စကားတွကြေား ရမျမကစြိတကြ တောကလြောငန်ပြေီဗွို့။ ညီမလေး ပေါငကြှားထဲ တိုးကပရြင်း အဖုတလြေးကို ဒဈနဲ့ဖိထောကလြိုကတ်ော့တာပဲဗွာ။
” အမေ … အဈကိုက … သမီးကို တကယလြိုးမလို့နဲ့ တူတယ် ”
” အောငမြာအေ … စောကပြတကြှား လီးထောကထြားတာတောင် တကယလြုပမြလို့လား မေးနတော နငတ်ော့လေ ”
” ဖြစ်ပါ့မလား အမရယ်ေ … သမီးဗိုကကြှီးမှာ ကြောကတ်ယ် ”
” ငါ့သား … နင့ည်ီမကို မလိုးခင် စောကဖြုတလြေး ယကပြေးလိုကြဦးလေ ”
ကြုပလြည်း အမစကေားအတိုင်း ညီမလေး အဖုတကြို ယကပြေးလိုကတ်ာပဲ။ စောကရြညရြှှဲနတေော့ အဖုတကြ ညှီစို့စို့လေးဗွ။ အမကလေည်း ညီမလေး နို့တွေ့ စို့ပေးနတောပါ။ ခဏနေ တကယလြိုးတော့ ညီမလေး မခံနိုငဘြူးဗွ။ ခေါင်းလေးခါရမ်းပြီး ငိုတော့တာပါပဲ။ အမကေ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကြ နို့သီးလေးတွေ ညှဈပေးလိုကပြေါ့။ နောကဆြုံး အမကေ ဒူးတုတထြိုငရြင်း ကြုပလြီးကြီးဝငထြှကန်တေဲ့ ညီမလေးစောကပြတ် အထကန်ား ဆီးခုံးပေါြ မကြန်ှာအပပြှီး အစိလေးစုပပြေးတော့မှ အောတ်ာ ရပသ်ှားတာဗွ။ ကြုပလြီးအရင်းထိကပသ်ှားတိုင်း လမှှေးတွကေ အမေ့နှုတခြမ်းထောင့ြ သှားသှားထိမိတာက အရသာတဈမွိုးလေးဗွို့။ တဖြည်းဖြည်း ညီမလေး အဖုတကြ ပြနပြှနည်ှဈနတေော့ လီးအရညပြှားတလွှောကြ စီးစီးလေးဗွာ။ အောကင်ုံ့ကြည့်တ်ော့ အမကေ အစိလေးကို လွှာဖြားနဲ့ ကန့လြန့ယ်ကလြိုကြ သှားလေးနဲ့ ဖိကိုကလြိုကမြို့ ညီမလေး ညည်းသံလေးတွေ ပြနပြှီးဆူညံလာရင်း စောကရြညတ်ှေ ဒလဟော လွှံကလွာတော့တာပဲ။
” ရှီးးးး … အမေ … အ … သမီး ပြီး ပြီး … အားးးးးး … အဈကို … ညီ မ လေး ထွကကြုနပြှီ … ရှီးးးးး ”
ကြုပလြီးလည်း စောကခြေါင်းထဲ နှေးကနဲ့ နှေးကနဲ့ စိမ့န်တောဗွို့။ ဒါပမယေ့ြ မပြီးသေးဘူးဗွ။ ညီမလေး ခံနိုငအြောင် ထိန်းလိုးနရတေော့ အားမရတာပေါ့။ လီးဆှဲထုတလြိုကမြှ လီးထိပတ်ဈခုလုံးရဲပြီး သှေးစတွေ ကပန်တောဗွ။ ခကြခြငွြးပဲ ညီမလေး စောကပြတ် ယောငကြားလာတော့တာ။
” မအလေိုးလေး … ငါ့သမီးကို … ရကရြကစြကစြကလြိုးတာ အပျိုမှေး ပေါကသ်ှားပြီနမှော ”
” ညီမလေး အဖုတကြ စီးကြပန်တော အမရေ … လိုးလို့ တအားကောင်းတာ … ဒါပမေဲ့ မပြီးဘူးဗွာ ”
” ငါသိတယ် ”
အမကေ ပြောပြောဆိုဆို … ညီမလေးဗိုကပြေါြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငခြှပြီး ဖငကြှီးကော့ပေးနတော။ ပေါငန်ှဈချောင်းကြားက ပြူးထွကန်တေဲ့ အမေ့ အဖုတကြှီးကလည်း စောကရြညတ်ှေ အိုငန်တောဗွို့။ အမလည်ေး ခံချင်န်တော နမှောပါ။ သှေးစတွေ ကပန်တေဲ့ ကြုပလြီးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ နောကပြှနစြမ်းရင်း သူ့စောကခြေါင်းပေါကန်ဲ့ တေ့နတော။ ဒီတခါ အမေ့စောကဖြုတ် လိုးရတာ အားရလိုကတ်ာဗွာ။ သူကလည်း နောကပြှနကြော့ထိုး ကြုပကြလည်း ပစ်ဆောင့လြိုကန်ဲ့ ညီမလေးကို လိုးတုန်းက ထိန်းခဲ့ရသမွှ အမေ့အလှညကြှမှ စိတကြှိုကြ လိုးခွင့ရြတာ။
” အင်း … သားလေး … ဘှတ် …… အားးး … လိုးလိုး … အမကေ ခံနိုငတ်ယ် … ဆောင့ဆြောင့ြ …… ဟုတတ်ယ် … နာနာလေး ဆောင့လြိုးးး … အားဟားးးး … ကောင်းတာ … သားရယ် ”
ကြုပလြီးကြီးဝငထြှကန်တေဲ့ အမေ့စောကဖြုတကြို ငုံ့ကြည့်ရြင်း အမဖငေကြှီးတွေ တုနခြါနတော မှငတ်ော့ စိတကြ ပိုပိုကြှလာရတာဗွ။ အမကလေည်း ကြုပရြပသ်ှားရင် ဖငကြှီးကို ဝိုင်းပေးနတော။ ညီမလေး လိုးရတာထကကြို ကောင်းနတောဗွို့။ အားရှိသလောကြ ပစ်ပစ်လိုးရင်း ကြုပလြည်း ပြီးချင်လြာတယ်။
” အမေ … ကြုပ် ထွကတ်ော့မယဗြွ ”
” ခဏလေးပါ … သားရယ် … အမေ နည်းနည်းလိုသေးလို့ တောင့ထြားစမ်းကြာ ”
ကြုပလြည်း အာရုံလှဲရင်း အခကြြ ၅ဝ လောကထြိပဲ လိုးနိုငတ်ော့တယ်။ နောကဆြုံး ခပပြှင်းပြင်းတဈခကြြ ဆောင့လြိုးပြီး လီးအရင်းထိ အမေ့အဖုတထြဲ ကပထြားရင်း လရညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ာပေါ့ဗွာ။ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့လြေးပဲ အမပေေါငသ်ားတုတတ်ုတကြှီးတွေ တဇပဇြပတ်ုနလြာပြီး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတာပါ။
” အားဟားးး … အမလည်ေး ပြီး ပြီး ပြီးသှားပြီ … လိုး တတ် လိုကြ တာ … သားရယ် ”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ညီမလေးကို အမကေ ညနပေိုင်း ကိုယဝြနတ်ားဆေးသောကဖြို့ပြောရင်း အပြငထြှကသ်ှားကြတာဗွို့။ ညပိုင်းကြ အမေ့တို့ကြားဝငအြိပပြှီး အမေ့ကို တခွီထပလြိုးပြီးမှ ကြုပအြိပခြန်းထဲ ပြနလြာအိပတ်ာ။ မနကလြင်းတော့ ညီမလေး အိပခြန်းထဲက ကြတကြတလေး ထွကလြာတော့တာပဲ။ မနကစြာစားပြီး အမေ့ကို အကြောဆြိုငပျို့တော့ ညီမလေးက အကိုကခြဲပြောကဆြေး မှာနတောနဲ့ အပြနဝြငဝြယခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ပြနရြောကတ်ော့ ညီမလေးက အိပခြန်းထဲ ဒူးထောငပြေါငကြားထိုငရြင်း ထမိနအြောကန်ားစမှပြီး သူ့အဖုတလြေးကို ကြည့်န်တောဗွို့။
” ဟိတ် … ဘာကြည့်န်တောလဲ ”
” ဘာကြည့်ရြမှာလဲ … မနေ့က အဈကို လိုးထားတာ အခုထိ ညီမလေးဟာ ယောငန်တေုန်း … ဟှန့ြ ”
” အောြ … ရော့ … ညီမလေးမှာတဲ့ အကိုကအြခဲပြောကဆြေး ”
ကြုပလြည်း အိပခြန်းဝကြောပေးထိုငန်တေဲ့ ညီမလေးရှေ့ ဝငထြိုငပြှီး ဆေးပေးရင်း ပေါငဂြှလေး လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ဟုတတ်ော့ဟုတတ်ယဗြွ… ညီမလေး စောကပြတကြ ရဲပြီး ယောငန်တောဗွို့။ ကြုပလြည်း လေးဖကထြောကရြင်း အဖုတလြေးကို အာငှေ့ပေးတော့ ညီမလေးက တခိခိ ရယန်တေော့တာ။ ခဏနတေော့ ကြုပလြည်း ဆိုကကြားထွကတ်ော့တာပေါ့။
နေ့လည် ထမင်းစား အမေ့ဝငခြေါတ်ော့ အမကေ အကြောဆြိုငမြှာ မရှိဘူးဗွို့။ ဘေးနားဆိုငကြ အသိတဈယောကကြ ရောင်းပေးနတော။ လမ်းကြမှ အမေ့ကိုတွေ့တော့ ဆိုကကြားပေါတ်ငပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ညီမလေးက ရမေိုးခွိုးပြီး ထမင်းပြဲပြငရြင်း စောင့န်တောဗွို့။ ထမင်းစားပြီး သားအမိသုံးယောကြ အိပခြန်းထဲ မှေးရင်း ပြတသ်ပပြှီးမှ ကြုပလြည်း အမေ့ကို အကြောဆြိုငပြှနပျို့ရင်း လမ်းထိပ် ဆိုကကြားဂိတဘြကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ၃ ရကလြောကန်မှေ ညီမလေးလည်း သကသ်ာလို့ အလုပပြှနဆြင်းနပေါပြီ။ ကြုပလြည်း အရကြ မသောကဖြစ်တော့ပဲ အမေ့ကို ပိုကဆြံ ပုံမှနအြပန်တောပေါ့။
တဖြည်းဖြည်း ကြုပဘြာသာ ပိုကဆြံသပသ်ပစြုပြီး တီဗှီလေးတဈလုံး ဝယလြိုကတ်ယ်။ အမကတေော့ ကြုပလြိမျမာလာတာကို တပြုံးပြုံးနဲ့ ကြှားလို့ မဆုံးတော့ပါဘူး။ ညဘကြ ပတေိုးလာခေါလြို့ အရကသ်ောကမြလိုကဘြူး ငှင်းတဲ့နေ့ဆို အမရေော ညီမလေးရော ကြုပလြီးကို ဝိုင်းစုပပြေးတာဗွ။
မိုးကုနတ်ော့ အမကေ သူပြောထားတဲ့အတိုင်း သတ်ေတာထဲက ပိုကဆြံတွထေုတပြှီး အိမပြှငဆြောကလြိုကတ်ာပေါ့။ ပဉွထြောငကြာ သှပမြိုးလေးနဲ့ အိပခြန်းက ၂ ခန်းတွဲလေး၊ အိမရြှေ့ ဘယဘြကခြှမ်းကို မီးဖိုချောငဆြောကပြှီး ဆှယလြေးခထွားလိုကတ်ာဗွို့။ အိပခြန်းက ၂ ခန်းဖြဲ့ထားပမယေ့ြ ကြုပကြ အမတေို့နဲ့ပဲ အတူအိပတ်ော့တာပဲ။ နောကဖြေးအရငန်ရော အိမသ်ာကို ရလေောင်းအိမသ်ာဆောကရြင်း အိမသ်ာနဲ့ အိမမြကြီးကြား ရကနေလြေးလုပပြှီး သှပပြှားနဲ့ ထောငကြာထားလိုကတ်ာပဲ။
ညပိုင်း တီဗှီကလာတဲ့ ကိုရီးယားကား ပြီးပြီဆို အမနေဲ့ ညီမလေးက ကြုပလြီးကို ဝိုင်းစုပပြှီး ထောငမြှတလြာတာနဲ့ အမကေ အရငခြှလိုးတာ။ ညီမလေးကတော့ ကြုပမြကြန်ှာပေါခြှရင်း စောကပြတယ်ကခြိုင်းတော့တာပဲ။ အမညှေောင်းပြီးဆို ညီမလေးက လီးပေါပြှောင်းခွပြီး အမကေ ကြုပမြကြန်ှာလာခွရင်း စောကဖြုတအြယကခြံတောတာပဲ။ မနကလြင်းရငတ်ော့ ကြုပကြ တဈယောကပြဲ လိုးပေးနိုငတ်ာ တဈရကကြို တဈယောကပြေါ့။
တဖြည်းဖြည်း ကြုပတ်ို့မိသားစုလေးထဲ သူစိမ်းဝငလြာမှာကို ကြောကတ်ဲ့အထိ ခစွန်မေိကြတာပေါ့ဗွာ။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့ျ