⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
တဲပျိုပါစေ
ရေးသားသူ – နှင်းစကည်ို
ကိုထွန်းလူတဈယောကြ လကကြနွအြရကခြှကလြေးကိုမော့သောကလြိုကသ်ည်။ အနောကတ်ောငဖြွားဆီမှ မိုးတို့က ညို့တကလြာတာကို သတိထားမိလိုကတ်ော့နှားစာမှနမြှနစြဉြးဖို့တွေးရင်း နှားစာတဲဘကထြှကလြာခဲ့သည်။ ပြောင်းရိုးများကို အပေါကထြဲထိုးလိုကြ ခွထေောကတ်ဘကကြ ဓားသှားရှိသည့ြ ခွနင်ေးခုံကို ဖိနင်းလိုကလြုပပြေးနရင်ေး ကောင်းကငကြို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။
စိမ့ကြနဲတိုကခြတလြိုကသ်ည့ြ လအေေးအေးအေးကြောင့ြ မကြာခင် မိုးရှာတော့မညဟြု ခန့မြှန်းကာ ပြောင်းရိုးများရိတန်ခွင်ေးကို လကစြသတလြိုကသ်ည်။ နလည်ေးဝငစြပြုခွိန် အနောကဘြကမြှ ညိုမဲနသညေ့ြ မိုးသားတို့ တလိမ့လြိမ့ဖြှင့ြ တကလြာကာ ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး အမှောငဖြုံးစပြုလာသည်။
“ဂြိမ်း….ဒိန်း…ဒလိမ်း….”
“ဝေါ…..”
ညာသံပေးကာ ရှာခလွိုကသ်ော မိုးစကတ်ို့ကို မော့ကြည့်ရြင်း ထွန်းလူ နှားစာတဲပေါြ အပြေးအလှှား တကလြိုကသ်ည်။ အိမရြှေ့နှင့ြ နှားစာတဲက ပငေါးဆယလြောကြ ကြာဝေးသည်။ နှားစာတဲရဲ့ အနောကဘြကမြှာတော့ လယကြှင်းတွပေဲ ရှိသည်။
ထွန်းလူတဈယောကြ အိမရြှေ့သှားဖို့ စိတမြကူးတော့ပဲ နှားစာတဲပေါြ အရနသ်င့ြ တငထြားသော တောအရကပြုလင်းကို အဖုံးဖြင့လြိုကသ်ည်။ လျဘကသ်ားကို အမှည်းလုပစြားနရင်ေး ထွန်းလူ အရကခြှကကြို မော့လိုကသ်ည်။
“အဖေ…အဖေ”
မိုးထဲလထေဲ ခေါသ်ံကြားမိ၍ ကိုထွန်းလူ သောကလြကစြ အရကခြှကကြို ကြမ်းပြငပြေါြ ခလွိုကရြင်း မတတ်ပထြကာ နှားစာတဲတံခါးကို အပြငသ်ို့ တွန်းဖြင့လြိုကသ်ည်။
“ဘာလဲဟ မိုးတွေ ဒီလောကရြှာနတောကို အောန်ရသေလား”
“အဖကေ အိမမြကြီး သော့ခတထြားခဲ့တာ သော့ဘယမြှာလဲ”
“နင့အြမေ ခတသ်ှားတာဟ… နင့ပြေးမသှားဘူးလား”
မိုးရတွထေေဲ အောပြှောနရောမှ ကိုထွန်းလူ သူ့သမီးကို စိတမြရှညစြှာဖြင့ြ
“အရဈရှညမြနနေဲ့… လာ အပေါတ်ကခြဲ့”
ဝေါ…ကနဲ ညာသံပေးကာ သည်းမည်းစွာ ရှာခလွိုကသ်ည့ြ မိုးစကတ်ို့က မှပြငေပြေါြ တဗွောင်းဗွောင်းမှညအြောင် ကဆွင်းလာသည်။ ပတဝြန်းကငွြ တဈခုလုံး မှောငကြသွှားသည်။ နှားစာတဲတံခါးမှ လူရိပတ်ဈခုက အပြေးကလေး ဝငခြလွာသည်။
“တံခါးပိတလြိုကြ… လရေောပါတယဟြ… နင့အြမကေ သော့ ငါ့ဆီမပေးခဲ့ဘူး ခေါငမြိုးတန်းအောကထြားနကြေ နရောမှာ ရှိမှာပါ… မကြည့်ခြဲ့ဘူးလား”
“မိုးသည်းလာတော့ တံခါးသော့ခတထြားတာနဲ့ အဖေ ဒီဘကရြှိမှာဆိုပြီး အဖေ့ဆီ တနပြှေးလာလိုကတ်ာ…”
ခမွြးစိမ့မြှု့ဒဏကြှောင့ြ တဆတဆြတ် တုနရြငန်ရင်ေး ပြောလာတဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ မိုးရတေို့ စိုရှှဲနတေဲ့ကိုယလြုံးကို အလင်းရောင် သိပမြရှိသည့ကြှားမှ တဈခကြကြှည့လြိုကရြင်း….
“တန်းပေါမြှာ အဖေ့ပုဆိုးရှိတယ် ယူလဲလိုကြ…”
“အင်ျကြီရောလဲရမှာ သမီးအိမဘြကပြဲ ပြနပြှေးလိုကမြယ်…”
“သှားမနနေဲ့… တဘကစြောင် ပတထြားပြီး ငါ့ပုဆိုးဟောင်း ယူလဲဝတလြိုကတ်ော့ သှားလိုကလြာလိုကန်ဲ့ အအေးပတန်မယ်ေ… နင့အြမကေ ညအိပခြရီးသှားတာ… မိုးတိတမြှ သားအဖနှစ်ယောကလြုံး အိမဘြကသ်ှားကြမယ် ခုတော့ ရစေိုတွလေဲပြီး အဖေ့အိပယ်ာပေါြ လှဲနလေိုကြ”
ပြောပြီး ကြောပေးကာ အရကထြိုငသ်ောကန်သေော ဖခငဖြစ်သူအနားမှာ ထမီရငလြွားကာ ပုဆိုးဟောင်းတဈထညဖြှင့ြ ရစေိုထမီလဲနရသေည့ြ ချောအိရဲ့ လကတ်ို့က အခမွြးဒဏကြှောင့လြားတော့မသိ တုနရြငန်သည်ေ။
အဖေ့ ပုဆိုးဟောင်းကိုယူ ရငလြွားလိုကကြာ အပေါအြင်ျကြီတို့ ခွှတလြိုကရြာမှ
“အို… ဘောလြီပါ ခွှတလြှမ်းထားမယ် ခဏပဲလေ… မိုးတိတရြင် အိမမြကြီးဘကြ သှားမှာပဲ”
အတွေးတခွို့ဖြင့ြ အဖေ့ပုဆိုးကို ရငလြွားထားလိုကကြာ နှားစာတဲပေါြ အဖေ ညရေးညတာ စောင့အြိပရြန် ခင်းထားသည့ြ ဖြာပေါသ်ို့ ထိုငလြိုကသ်ည်။ ဖြာပေါခြထွားသည့ြ ဖငွစြောငကြိုယူ ခွုံထားရင်း….
“အဖေ… နှားစာတဲပေါျ ခေါင်းအုံး ယူထားပါဆိုနမှေ ယူလည်းမထားဘူး”
“ရှိတယဟြ အပေါထြုပတ်န်းမှာ တငထြားတာလေ…”
ထုပတ်န်းပေါြ ကြိုးနှင့ခြွိတထြားသည့ြ စောငန်ှင့ခြေါင်းအုံးကို မမှီမကမ်းဖြင့ြ လှမ်းဆှဲလိုကခြွိန်….
“အို…”
“ဘုတ်…”
“ဟာ…”
မမှီ့တမှီ လကမြှှောကလြှမ်းဆှဲလိုကခြွိန် အထုပဘြုန်းကနဲ ပြုတကြလွာခွင်းနှင့အြတူ ဖြစ်ကတတဆြန်း ရငလြွားဝတထြားသော အဖေ့ပုဆိုးက အောကသ်ို့ ပြညကြသွှားခွိန် လုံခညွကြို လှမ်းဆှဲလိုကပြမေဲ့ အခွိနမြမှီတော့ပဲ အောကပျိုင်းတဈခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သှားသည်။
ထွန်းလူ အရကခြှကထြဲမှ တဝကလြောကကြနွန်သေော အရကတ်ို့ မော့လိုကခြွိန် ဘုတကြနဲ အသံကြောင့ြ ငဲ့စောင်းကြည့်လြိုကခြွိန်… ရငထြဲတဇပဇြပ် တုနခြါသှားစသေော မှငကြှင်းကြောင့ြ မကြလြုံးကြီးပြူးကာ လညခြွောင်းကြောတွေ ထောငထြလာအောင် ဂလုကနဲ အရကတ်ို့ကို မွိုခလွိုကရြသည်။
ဖြောင့စြင်းနသေော ပေါငတ်ံသှယသ်ှယတ်ို့ထကမြှာ အမှေးစုစု ကောကကြောကလြေးများ ဝန်းရံနလကြြေ ခပည်ိုညို ဆောကဖြုတကြှီးကို မကြဝြါးထငထြင် မှငလြိုကရြတော့ စိတထြဲ တင်းကနဲဖြစ်ကာ ပေါငကြှားမှ လီးက ငေါကကြနဲ ရုန်းကန် တွန်းထိုးချင်လြာသည်။
ချောအိ တဈယောကြ ရှကလြှန်းသည့စြိတဖြှင့ြ ဆောကဖြုတကြို လကဝြါးဖြင့ြ ယောငရြမ်းအုပထြားလိုကမြိသည်။ အဖေ့အကြည့်တ်ို့က မိမိဆောကဖြုတကြို ကြည့်န်ရောမှ အထကသ်ို့ တကလြာပြီး ကော့ခွှနတ်ကန်သေော နို့သီးများကို စူးရဲစွာကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြကသ်ီးများထသလိုလို ဖြစ်သှားကာ ကပြာကယာဖြင့ြ ဟင်းလင်းပြင့န်သေော ရငသ်ားနှစ်မှှာထကြ လကတ်ို့ယှကြ၍ ဖုံးလိုကမြိပြနသ်ည်။
အဖေ့အကြည့်တ်ှကြေောင့ြ ပူထူသှားကာ ကယောငကြတမ်း ဖြစ်သှားလကြမြှ လုံခညွကြို ငုံ့ကောကကြာ ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။ လှုပကြနဲ ရမ်းခါသှားသော မိမိရဲ့ နို့နှစ်လုံးနှင့ြ ပေါငကြှားဆီမှ ဆောကဖြုတန်ရောပါ မကနွအြောင် အဖေ့ရဲ့ အရကခြိုးတို့ဖြင့ြ ရီဝနသေညေ့ြ အကြည့်မြွားက မိမိတကိုယလြုံး သိမ်းကြုံးကြည့်န်မညေဆြိုတာ ချောအိ အသအချော သိလိုကသ်ည်။
“ဝေါ….ဝေါ…”
“ဂြိမ်း…ဒိန်း…ဒိန်း…”
မိုးစကလြတေို့က သည်းထနစြှာ ရှာသှန်းခလွာပြနသ်ည်။ လရေောမိုးပါ သည်းလာသောကြောင့ြ ကိုထွန်းလူ နှားစာတဲ တံခါးကို သချောပိတဖြို့ မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။
ပုဆိုးတိုတိုအောကမြှ ဖြားဖကတ်ောကြ အရှေ့သို့ ဖုဖောင်းထောငထြှကန်တောကို သတိထားမိကာ လကတ်ဘကဖြှင့ြ ဖိနှိမထြားရင်း သမီးလုပသ်ူကို လှမ်းကြည့်လြိုကခြွိန် သမီးရဲ့ မကြဝြန်းညိုကြီးတွကေ ခါးအောကပျိုင်းမှ ငေါထွကန်သေော နရောသို့ ကြည့်န်တော မှငရြတော့ ထွန်းလူ ရှကတ်ကတ်ကဖြစ်ကာ…
“ချောအိ… တံခါးသချောပိတခြဲ့ဆိုတာ မပိတဘြူး…”
ပုဆိုးကို သချောတင်းရင်းနအေောင် ရငလြွားပြငဝြတန်သညေ့ြ ချောအိရဲ့ နို့အုံတင်းတင်းကြီးတွေ ပုဆိုးအောကမြှာ ထင်းကနဲ စူထွကန်တော တဈခကြလြှမ်းကြည့်ရြင်း ပြောလိုကသ်ည်။ အောကကြသွှားသော စောငပျိုင်းကို သချောယူကာ ပခုံးထကြ ခွုံလိုကပြှီး ရှကရြှကန်ှင့ြ ချောအိ အဖေ့ရဲ့ အိပယ်ာထကဝြငထြိုငကြာ ခွငထြောငဆြှဲခလွိုကသ်ည်။ မကြဝြန်းထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ ပုဆိုးအောကမြှဟာကြီး ရှေ့သို့ တန်းထွကလြာသော ပုံစံကို ဘာကြောင့ရြယမြသိ ပြနမြှငယ်ောငန်မေိသည်။
ထွန်းလူ နှားစာတဲတံခါးကို ပိတလြိုကတ်ော့ အခန်းလေးက ပိုမှောငသ်ှားသည်။ တခါတလေ ညစောင့ရြင်း နှားစာတဲပေါြ အိပရြနအြတွကြ လုပထြားသော အိပယ်ာထဲဝငကြာ ခွငထြောငခြလွိုကပြှီး အသံမထွကတ်ော့သည့ြ သမီးဖြစ်သူအား…
“ချောအိ… ခေါင်းက ရစေိုနတော သုတပြှီးမှ အိပလြေ…”
“ရတယ် အဖေ…တဘကမြှ မရှိတာ”
“ဝေါ…..”
“ကြှိ…အိ….ကြိ…”
“အဖေ… လရေော ပါတယန်ဲ့တူတယ် တဲတောင် လှုပသ်ှားတယ်”
ခွငထြောငထြဲမှ ထွကပြေါလြာသည့ြ အသံကြောင့ြ ထွန်းလူ တံခါးပိတပြှီး အရကပြုလင်းရှိရာသှားဖို့ ချောအိခွငထြောငဘြေးမှ ဖြတလြွှောကလြိုကခြွိန်…
“ဂြိမ်း…ဒိန်း…ဒလိန်း…”
“ထိန်းးး”
“အဖေ့…”
ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး လင်းလကသ်ှားခွင်းနှင့အြတူ ခွငထြောငထြဲမှ ချောအိတဈယောကြ ရုတတ်ရကလြန့ပြှီး ခွငထြောငထြဲမှ ထပြေးမိမလို ဖြစ်သှားသည်။ ခွငထြောင် အောကခြှကေို မတငကြာ ခွငထြောငအြတွင်းသို့ ဝငလြိုကပြှီး ထွန်းလူတဈယောကြ ငုတတ်ုတထြထိုငန်သညေ့ြ သမီးဖြစ်သူ ချောအိကို ဖကထြားကာ
“မိုးကြိုးပစ်တာပါ… မကြောကန်ဲ့ အဖရှေိတယလြေ….”
ချောအိကို သိုင်းဖကထြားရာမှ အပြငပြှနထြှကရြန် ပြငလြိုကရြာ
“ဟင့အြင်း…အဖေ… သမီးကြောကတ်ယ်… ဖကထြား…”
ရငဘြတထြဲ အတင်းတိုးခွေ့ ပြောလာသည့ြ သမီးရဲ့ ရငဘြတမြှ နို့အုံနှစ်လုံးက… ရငလြွားထားသော ပုဆိုး ပြညကြနွတောကြောင့ြ ဟင်းလင်းပြင့န်လကြြေ ကိုထွန်းလူရဲ့ အဝတဗြလာကငွြးနသေော ရငဘြတသ်ားတို့နှင့ြ ထိပြတန်ကြသေည်။
“အင်းပါ… အဖေ ဖကထြားမယ် လှဲအိပန်နေောြ…”
အသံတို့ တုနရြကအြကကြှဲစွာ ထွကပြေါလြာပြီး ထွန်းလူ ချောအိကို အိပယ်ာပေါြ လှဲသိပဖြို့ ပြငလြိုကသ်ည်။
“ကြောကတ်ယ်…အဖေ…ဖကထြားပေး….”
စိုးရိမကြှီးစွာ ပြောလာသည့ြ သမီးလုပသ်ူ စကားသံကြောင့ြ ထွန်းလူ စောငပျိုင်းကို ဆှဲခွုံကာ ချောအိကိုယလြုံးလေးကို ဖကထြားရင်း လှဲအိပလြိုကသ်ညိ။
“မကြောကန်ဲ့ အဖေ ဖကထြားပေးမယ်…”
စောငခြှုံအောကထြဲမှ အဖဖြစ်ေသူ ရငခြှငထြဲ ချောအိတဈယောကြ သူ့ရငသ်ားနှစ်မှှာဖြင့ြ ဖိကပလြကြြ တိုးဖကလြိုကသ်ည်။ အဖေ့ရဲ ယောင်ျကြားပီသကာ ကစွလြဈတောင့တ်င်းသော ရငပြှငကြယွြ နှေးနှေးကြီးထဲ ခိုလှုံလိုကရြတာ အကြောကတ်ရားများ လှင့စြငသ်ှားသလို အမွိုးအမညမြသိသော ခံစားခကြတ်ို့ တရှိနရြှိနတ်ကလြာကာ အဖေ့ရငထြဲ တိုးပြီးရင်း တိုးဝငခြငွန်မေိသည်။
နှေးထွေးနူးညံ့သည့ြ နို့နှစ်လုံးဖြင့ြ ဖိကပခြံလိုကရြသည့ြ ထွန်းလူမှာလည်း တကိုယလြုံး ပူနှေးသလိုလို ဖြစ်လာသည်။ လကတ်ို့က အလိုအလွောကြ ချောအိ နောကကြွောလေးကို ပြတပြေးနမေိသည်။
“သမီး…ဒီမှာပဲ အိပလြိုကတ်ော့နောြ”
တီးတိုးလေး ပြောရင်းဖြင့ြ ဖခငဖြစ်သူရဲ့ နောကကြွောကို ပြတပြေးနမှေုကြောင့ြ မရိုးမယှဖြစ်ကာ စောငခြှုံအောကမြှနေ လူးလူးလိမ့လြိမ့ဖြှင့ြ တွန်းထိုးလိုကရြာ ထွန်းလူခါးမှ ပုဆိုး ပြလွှေောကသွှားသည်။
“ခမွြးတယ် အဖေ ဖကထြားပေး…”
အရကရြှိနတ်ကန်သညေ့ြ ထွန်းလူတဈယောကြ သမီးဖြစ်သူရဲ့ နို့သီးခေါင်းတွကေ သူ့ရငကြို ပြတသ်ပကြွီစယသ်လို လုပန်မှေုကြောင့ြ လီးတောငလြာတာ သတိထားမိပြီး စိတကြို ထိန်းခွုပရြန် ကြိုးစားလိုကခြွိန် သမီးဖြစ်သူ ချောအိရဲ့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းက ပြကနွေသေော ပုဆိုးကြားထဲ တွန်းဝငလြာကာ ချောအိပေါငသ်ားများနှင့ြ သူ့ပေါငသ်ားတို့ ထိတွေ့ကုနကြှတော့သည်။
ချောအိတဈယောကြ ဖခငဖြစ်သူကို ခပတ်င်းတင်းဖကထြားရင်း မကြလြုံးစုံမှိတထြားပမေဲ့ အဖေ့ရဲ့ ပူနှေးတောင့တ်င်းသော ပေါငသ်ားများနှင့ြ သူမပေါငသ်ားတို့ ထိမိခွိန် ဆောကဖြုတထြဲမှ ယားသလိုလို နို့တွေ ယားသလိုလို ဖြစ်လာကာ အံတင်းတင်းကြိတ် ဝဒနောကို ကြိတမြှိတမြွိုသိပန်ရသေည်။ ရုန်းကနပြှင့ထြှကလြာတော့မည့ြ တဏှာမီးတောကတ်ို့ကို ကြိုးစားထိန်းပမေဲ့ ချောအိတဈယောကြ ထိန်းမရတော့ပဲ အဖေ့ကို ပိုမိုတင်းကြပစြှာ ဖကထြားလိုကသ်ည်။
ထွန်းလူတဈယောကြ ပေါငန်ှဈလုံးကြား ညှပထြားသော သူ့လီးကြီး တဆတဆြတဖြှင့ြ ရုန်းကနလြာတာကို အတင်းဖိညှဈ ထိန်းခွုပထြားရင်း …
“သားအဖချင်ြး…မဖြစ်သင့ပြါဘူး…”
အတွေးမိုကတ်ို့ကို သတိဖြင့ြ ထိန်းခွုပပြမေဲ့ ချောအိတဈယောကြ ဖခငဖြစ်သူရဲ့ ဆီးစပန်ှင့ြ သူ့ဆီးစပတ်ို့ ထိကပသ်ှားအောင် အတင်းကော့ဖကလြိုကသ်ည်။ ထွန်းလူက ချောအိရငဘြတကြို လကဖြှင့ြ တွန်းဖယဖြို့ ပြငလြိုကသ်ည်။ နှေးထွေးတင်းမာသည့ြ နို့အုံများကို လကခြွောင်းများဖြင့ြ ထိလိုကခြွိန် အသကရြှူသံတို့ မှနဆြနလြာခွင်းနှင့အြတူ ချောအိနို့တို့ကို မတွန်းဖယမြိပဲ စိကနဲနအေောင် ညှဈလိုကမြိသည်။
“အ…အ…အ…ဖေ…အဖရယ်ေ…”
ပူနှေးဖောင်းအိသည့ြ အသားစိုငတ်ို့ရဲ့ အထိအတွေ့တို့နှင့အြတူ ချောအိ ခွထေောကတ်ဈချောင်းဖြင့ြ သူ့အဖရေဲ့ တင်းတင်းစေ့ထားသော ခွထေောကတ်ို့ကြား ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
“အှန်းးးးးးး သမီး ဘယလြိုလုပန်တောလဲ”
ဆတကြနဲ ထိုးလိုကသ်ည့ြ ချောအိခွထေောကတ်ို့ကြောင့ြ ပေါငကြှားမှာ ညှပထြားသည့ြ လီးတနကြှီးက ငေါကကြနဲ ထောငထြကာ နူးညံ့သည့ြ အသားစိုငမြွားဖြင့ြ ထိလိုကမြိခွိန်….
“အ…အဖေ…အဖေ…အင်း….”
ဆောကပြတထြိပဝြနှင့ြ လီးထိပဖြူး တေ့မိသည့အြခွိန် သားအဖနှစ်ယောကလြုံး အမှောငထြုကြီး ဖုံးလှှမ်းသှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။ ရမျမကရြှိနတ်ို့ တဖိန်းဖိန်းတကလြာသော ချောအိ ဖခငဖြစ်သူရဲ့ လီးထိပဖြူးကြီး ဆောကပြတဝြ တေ့မိခွိန် တကိုယလြုံး အေးစိမ့သ်လိုလို ဖြစ်သှားကာ ပေါငတ်ဖကကြို ဟ၍ ဆောကပြတကြိုကော့ ရှေ့သို့တွန်းဖိလိုကသ်ည်။
ထွန်းလူရဲ့ လီးထိပဖြူးကြီးက ချောအိရဲ့ ဆောကပြတအြဝမှာ တေ့နရောမှ ဗွိကနဲ မှညသ်ံပေးကာ ဆောကပြတထြဲ မဝငပြဲ အထကသ်ို့ ချောတ်ကသ်ှားသည်။
“အို… အဖေ… အဖေ… သမီး… သမီး… တမြိုးကြီးပဲ”
သမီးလုပသ်ူရဲ့ စကားသံတို့ကို မကြားနိုငတ်ော့ပဲ ထွန်းလူတဈယောကြ အသှေးအသားများ ဆူပြကထြကြှလာသည့ြ စိတကြို မထိန်းခွုပပြဲ လှှတပြေးလိုကတ်ော့သည်။ လကခြွောင်းများဖြင့ြ ညှဈထားသည့ြ နို့အုံနှစ်လုံးကို ပယပြယန်ယန်ယ် နယပြေးနရောမှ နို့သီးခေါင်းတဖကကြို ငုံ့စုပပြဈလိုကသ်ည်။
“ပြှတ်…ပြှတ်…”
“အု…အင့ြ..ဖေ…ဖရယ်ေ…အင့ြ…ဟင်း…”
ချောအိတဈယောကြ နို့စို့နသညေ့ြ အဖဖြစ်ေသူရဲ့ ခေါင်းမှဆံပငမြွားကို လကခြွောင်းများဖြင့ြ ပြတပြေးရင်း
“အား… ပြှတ်… ကြှတ်… အ… ဖြည်းဖြည်း… ဖြည်းဖြည်းစို့… အဖေ… အ… နာတယ်… အဖေ”
အဖေ့လညပြင်းကို သိုင်းဖကပြှီး ခေါင်းကို နို့တွနေားရောကတ်ဲ့အထိ ဆှဲယူ အတင်းစို့ခိုင်းလိုကတ်ဲ့ အခါမှာတော့ အဖကေ ချောအိရဲ့ နို့တဈလုံးကို ဖြေးဖြေးနဲ့ ညငည်ငသ်ာသာ စပြီး စို့ပေးခွိန် တပျိုငတ်ည်းမှာပဲ တခွားနို့တဈဖကပြေါကြို အဖေ့ရဲ့လကတ်ှေ ဆှဲယူတငပြေးလိုကပြှီး ဆုပန်ယပြေးဖို့ အခကြပြှပေးလိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဖေ့နှုတခြမ်းသားတွကေ ချောအိ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို တဈဖကပြှီး တဈဖကြ ပြောင်းပြီး စို့စို့ပေးနတော အရမ်းခံလို့ ကောင်းလာပြီး….
“စို့…စို့…အဖေ .. ဟုတပြှီ.. အဲဒီလို စို့ပေး… အရမ်းခံလို့ကောင်းတယ် အဖရော… အင်းဟင်းဟင်း ”
နို့တွကေို ပယပြယန်ယန်ယ် စို့ပေးနတေဲ့အခိုကြ ချောအိ့ စောကဖြုတကြလေးကလည်း အရကြညေလြေးတွေ တစိမ့စြိမ့ဖြှင့ြ ယိုစီးကနွလကြြေ… နို့စို့နပမေေဲ့ အောကကြလီးကလည်း သမီးဆောကပြတထြဲ မဝငဝြငအြောင် တေ့ပြတကြော့ထိုးနရောမှ
“သ… သ… မီး…. ဆောကပြတ်… ကို… အဖေ… လိုးတော့မယ်…”
ကိုထွန်းလူ တုနရြငမြောဟိုကစြှာဖြင့ြ ပြောလည်းပြော ဆောကပြတဝြမှာ တေ့ထားသော လီးထိပဖြူး နောကန်ားမှ ကိုငကြာ အပေါကထြဲ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
“ဗစြျ….ပတဈ…ဖလှတ်…”
အပေါကထြဲမဝငပြဲ ဆောကပြတအြမှောင်းလိုကြ အထကသ်ို့ ချောသ်ှားတော့ ထွန်းလူက
“ဆောကဖြုတကြှီး ကိုငဖြှဲပေးထားလေ သမီးရ…”
“ဖြည်းဖြည်းလုပန်ောြ အဖေ…”
စိုးရိမဟြနအြပြည့ဖြှင့ြ ပြောလာသည့ြ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ခစွစြဖြယ် ပုံစံလေးကြောင့ြ ထွန်းလူတဈယောကြ ချောအိပါးလေးကို တရှိုကမြကမြကြ နမ်းလိုကကြာ ရုတခြှည်း သမီးရဲ့ ပေါငကြှားဆီသို့ လွှောဆင်း မကြန်ှာအပလြိုကသ်ည်။
“ပလပ်…ပလပ်…ပပြျ…ပပြျ…ပပြျ…”
“အ…အမလေး… အဖေ… မလုပ်… အင့ြ… ရှီး… ငရဲကြီးလိမ့မြယ်… အိုး… အမေ့… အားးးး ရှီး… ပြှတ်…”
ဆောကမြှေးတို့ကို လကတ်ဖကဖြှင့ြ ပြတခြွလကြြေ ဆောကစြိလေးကို နှုတခြမ်းသားတို့ခွှနကြာ ဆှဲစုပပြဈလိုကသ်ည်။
“စွိ…စွပ်….ပြှတ်…အူး….အူး….”
ချောအိ ဖငကြှီးအထကကြို မှောကကြာမှောကကြာ ကော့ပေးရင်း အသံထွကြ ညည်းညူလိုကသ်ည်။ ဆောကခြေါင်းထဲမှ အရညကြှညတ်ို့ အိုငထြှကကြလွာအောင် ကောင်းလာပြီး ထွန်းလူမကြန်ှာဆီသို့ ဆောကရြညတ်ှေ တဖနွြးဖနွြး ပန်းခမွိအောင် အကောင်းကြီးကောင်းသှားကာ တဈခွီပြီးသှားသည်။ သမီးလုပသ်ူရဲ့ ဆောကရြညပြစွပြစွမြွားကို အကုနအြစင် ပါးစပထြဲ ထည့စြုပလြိုကကြာ တဂွပဂြှပမြှညအြောင် မွိုခလွိုကသ်ည်။
“အဖရယ်ေ…သမီး …သမီး…အင်း….”
“သမီးကို ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးမယ်…”
ဆောကရြညကြှညတ်ို့ စိုရှှဲနသညေ့ြ ချောအိ ဆောကဖြုတဝြမှာ လီးထိပဖြူးကို သချောကိုငကြာ တေ့လိုကသ်ည်။
“သမီး ခွထေောကတ်ှေ ကားပြီး မှှောကထြား”
အဖေ့ရဲ့ အမိန့ပြေးသံကို မှဝယေမြကြ နားထောငသ်ည့အြနဖြငေ့ြ ချောအိ ခွထေောကတ်ို့ လထေဲ မှှောကတ်ကသ်ှားသည်။ ခွထေောကန်ှဈချောင်း ပုခုံးပေါတ်ငကြာ ထွန်းလူတဈယောကြ သူ့လီးထိပဖြူးနဲ့ ချောအိဆောကပြတအြဝတို့ကို တဖြည်းဖြည်း ဖိပြတန်ရင်ေး လီးကို ဆတကြနဲ ဖိဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။
“ဘှတ်…ဘတွတ်…ဘု…ဘှတ်…ဘှိ…စွိ…”
“အု… အူး… အင့ျ… အမေ့… ဖေ… ဖေ…. န… န… နာ… တယ်… အ… အား… အဖေ… အဖေ…”
“မအောန်ဲ့ သမီး လီးဒဈထိပဖြွားလေး ဝငန်ပြေီ… အဆုံးထိ ဝငတ်ော့မှာ …”
“ဟင့အြင်း…သလေိမ့မြယ်…အဖေ”
ပြောသာပြောနသည်ေ လီးထိပဖြူးကြီးဝငစြက ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားအောင် နာပမေဲ့ ဘာကြောင့ရြယမြသိ လီးတဆုံးအထိ အသှင်းခံချင်စြိတတ်ှနှငေ့အြတူ အဖေ့ရဲ့ လညပြင်းကို ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားရင်း ပေါငန်ှဈခွမ်းကို အစွမ်းကုန် ဖြဲကော့ပေးထားမိသည်။
လီးထိပဖြူးလေးက ဆောကပြတထြဲ ဇိကနဲ ဝငသ်ှားခွင်းနှင့အြတူ ဆောကဖြုတအြတွင်းသားလေးများက လီးဒဈဖြားကို တရဈရဈ စုပည်ှဈနသလေို ခံစားလိုကရြတော့ ထွန်းလူ တကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနလြာပြီး လီးကို အထဲသို့ဝငရြန် ထပမြံအားစိုကဖြိလိုကသ်ည်။
“ဗစြျ…”
“အူးးးးးဟူးးးးး”
လီးတဝကလြောကထြိ ဝငသ်ှားခွိန် ထွန်းလူလီး ရှေ့ဆကမြရပဲ တစုံတခုက တားဆီးတွန်းကနထြားသလို ခံစားလိုကရြသည်။ ထွန်းလူစိတထြဲ ပြောသ်ှားသည်။ သမီးဖြစ်သူရဲ့ အပျိုစငဆြောကပြတကြို ပထမဆုံး လိုးဖောကြ ပါကငဖြှင့ရြမညဆြိုသည့ြ အသိကြောင့ြ တကိုယလြုံးရှိ သှေးများ ဆူကြှတကလြာသည်။ ဖငကြိုကြှ၍ လီးတနထြိပဖြူးကို ဆောကပြတအြဝသို့တိုင် ပြနထြုတလြိုကသ်ည်။ သမီးဖြစ်သူရဲ့ လကအြစုံကို ခပတ်င်းတင်း ပူးညှဈဖိထားလကြြ လီးတနကြို အရှိနဖြှင့ြ ဆောင့ဖြိခလွိုကသ်ည်။
“ဗလှတ်…”
“အင့ျ…”
“ဖောကျ….”
“အားးးးး”
လီးထိပဖြူးက အပျိုမှေးကို ထိုးခွဲလိုကသ်ည့ြ အသံနှင့အြတူ ချောအိရဲ့ အား ဆိုသည့ြ အသံက ရုတခြညွြးထွကလြာခွိန် ထွန်းလူပါးစပကြ သမီးပါးစပကြို တေ့ကပစြုပန်မ်းရင်း လီးကို ဆောင့ဆြောင့သ်ှင်းပေးနလေိုကသ်ည်။
“အှန်းးးအဖေ… နာတယ်… ဖယ်… သမီးဆောကပြတ် ပြဲသှားပြီနမှော… အဟင့ဟြင့ြ….”
“ခဏနာတာပါ သမီးရယ်… အောင့ခြံ တအောင့န်ရင်ေ သမီး အကောင်းကြီး ကောင်းလာမှာ”
ပြောလည်းပြော သမီးဖြစ်သူ ဆောကပြတထြဲက လီးကို ဖိကြိတည်ှောင့ပြေးရာမှ ညငသ်ာစွာ ပြနထြုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ လီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆောကပြတထြဲ လိုးသှင်းလိုကပြှနသ်ည်။ တင်းကြပပြှည့သ်ိပစြှာ ထိုးဝငလြာသည့ြ အဖေ့လီးကြီး ဝငရြလှယရြန် ချောအိပေါငတ်ှကေို အသားကုန် ကားပေးလိုကသ်ည်။
“ဗွဈ…. ပြှတ်…. ဗွှတ်….. ဗွဈ….. အင်း…. အား…. လား.. လား…. ကြှတ်….. ကြှတ်…. အင်း…..”
ချောအိ မကြတ်ောငကြော့ကြီးများ မှေးစင်းကသွှားပြီး နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို တင်းတင်းစေ့ကာ အံလေးကြိတပြှီး ရှုံ့မဲ့ပြီးငှီးသည်။ အဖေ့လီးတုတတ်ုတကြှီးက ချောအိ၏ စောကပြတလြေးထဲ ပြည့ကြှပပြှှတသ်ိပစြှာဖြင့ြ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ လုပန်သည်ေ။
“ပြှတ်…. ပြှတ်….. ဗွဈ…. ပြှတ်…. အင့ျ…. အင့ျ…. အင်း…. အား….. အင့ျ….”
လီးကြီးက မှနမြှနဝြငထြှကန်ရောမှ တခကြတ်ခကြြ ဆောင့ဆြောင့ြ ပစ်လိုးလိုကသ်ည့အြခါ ချောအိနို့လေးတွေ သှကသ်ှကခြါသှားအောင် ရမ်းခါသှားသလို မကြန်ှာကို ဘယည်ာရမ်းခါလကြြ အဖလေုပသ်ူအလိုးကို ကြိတမြှိတခြံနရရှောသည်။
“ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. စွပ်…. ဖြတ်…. ဖြတ်…”
“အ…. အ…. အား…. အီး….. ဖြေးဖြေး အဖရယ်ေ….. နာတယ်…. အဟင်း…. အဖကေ သိပကြှမ်းတာပဲ…”
ချောအိမကြန်ှာ ရှုံ့မဲ့မဲ့လေးဖြင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။
“အဖလေိုးတာ မကောင်းဘူးလား….”
“ကောင်းတာပေါ့… အဖရယ်ေ… အဖေ့လီးကြီးက ရငခြေါင်းထဲထိ ဝငလြာသလိုပဲ သလား… အား… အဖေ… လီးကို မမှှနေဲ့”
“ကောင်းလားသမီး ဒီလို တဈခကြခြငွြး ဆောင့ပြေးတာ.. ကြိုကလြား ”
“အင်း…အင့ဟြင့ြ…ကောင်းတယအြဖေ.. အရမ်းကြိုကတ်ယ်.. ဆောင့ြ…. ဆောင့ြ.. ဟုတပြှီ… အိုး… အိုး… အဖရေေ.. မှနမြှန်…. မှနမြှနလြိုး… အိ… ဟင့ဟြင့ြ….”
ထွန်းလူ လိုးနသညေ့ြ အရှိနမြှှင့ကြာ သမီးဆောကပြတကြှီးကို ပစွပြစွန်ှဈနှစ် ဆောင့လြိုးပေးလိုကတ်ော့ ချောအိ အသကရြှူတွမမှေန် ဖြစ်ရလောကအြောင် ကောင်းလာသည်။ ဆောင့ခြကြပြှင်းပြင်းတဈခကြမြှာ အဖေ့လီးဒဈကြီးဟာ ချောအိသားအိမဝြကို ဒုတခြနဲ လာတိုးမိပြီး ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးသည့ြ အရှိနဖြှင့ြ ထွန်းလူဂွေးဥတွကေ ဖငဝြလေးကို တဖပဖြပဖြှင့ြ ရိုကန်သေံကိုက သားအဖ နှစ်ယောကလြုံးအတွကြ ဖီးလလြငတ်ှေ ပိုဖြစ်လာသလိုထငရြသည်။
“အ… နာနာလေးး လိုး ဟုတတ်ယ် အားးး ရှီးးးး အိုးးး ခုနကလို ဒဈကြီးနဲ့ ပင့ပြင့လြိုး… စောကခြေါင်းထဲ မှှပေေးပါဦး… အိုး… အမေ့ ရှီးးးးးးးး တအားဆောင့လြိုးး အားးးး အို့… အာ ရှီး အ အ ”
ချောအိညည်းလေ ထွန်းလူက လိုးလို့ကောင်းလေ ဖြစ်နသည်ေ။
“အိုး… အိုး…. အဖရယ်ေ… အားဟားဟာ့… အဖေ… အဟင့ြ… အဟင့ြ… ကောင်းလိုကတ်ာ အဖရယ်ေ… လိုး.. လိုး ..ဟင့ဟြင့ြ… သမီး… ပြီးတော့မယ် အဖေ…. အဖေ့သမီး မိန်းမကို ဒီအတိုင်းနာနာလေး မရပတ်မ်း လိုးပေးပါ… အားရှိဈး… အင်းဟင့ြ… ဟင့ြ…. လိုး… လိုး… အား…. အာ့.. သပေီ.. သပေီ… အားးးးး အားးးးး ရှဈ….”
ထွန်းလူကလည်း လိုးနတေဲ့ အရှိနကြို ပိုပြီး တငလြိုကရြင်း ချောအိရဲ့ ဖောင်းကြှခုံးထနတေဲ့ စောကပြတလြေးကို တဖြတဖြှတ် တဖတဖြတ် မရပမြနားဆောင့ပြေးလိုကတ်ဲ့ အခါမှာတော့ ချောအိတဈယောကြ အဖဖြစ်ေသူ ထွန်းလူရဲ့ ခါးကို ခွထေောကတ်ှနေဲ့ ညှပကြာ ဆှဲခရွင်း
“အင့ြ… အင့ြ… လိုး… ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးပါ ယောင်ျကြားရေ… မိန်းမစောကပြတကြှီး ကြဲထွကသ်ှားအောငသ်ာ လိုးပစ်လိုကပြါတော့….”
ထွန်းလူနားထဲ စိမ့တ်ကသ်ှားသည်။ မမွှောလြင့ပြဲ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ပြင့လြင်းစွာ ပြောကြားအလိုးခံမှုကြောင့ြ ဆောကပြတထြဲ စီးပစွစြှာ ဝငထြှကန်သေော သူ့လီးတဈချောင်းလုံး စိမ့ကြငွလြာသလိုလို ဖြစ်သှားလောကအြောင် ခံစားလိုကရြသည်။ ချောအိ စောကခြေါင်းထဲက မခံမရပန်ိုငအြောင် ကငွတ်ကလြာပြီး ဖငကြှီးကော့ကော့ပေးကာ အဖေ့ရဲ့ လီးကြီးအဝင် ဖငကြှီးအကြှ အံကဖြှဈအောင် လှုပရြှားပေးနသည်ေ။
“ဖြတ်… ပြှတ်… ဖောင်း… ဖောင်း… ဘှတ်… သ… သမီးရာ… ကောင်းလိုကတ်ာ….”
မေးကြောများ ထောငထြနသညေ့ကြှားမှ အံတင်းတင်းကြိတ် ပြောလိုကသ်ည့ြ အဖေ့ရငဘြတတ်ှကေို လကဖြှင့ြ ပြတသ်ပပြေးနရင်ေး အဖေ့ဖငကြို မမှီမကန်း လှမ်းဆှဲကာ လကဖြှင့ြ အတင်းဆှဲဖိလိုးခိုင်းတော့ ထွန်းလူကလည်း မညှာမတာ ချောအိရဲ့စောကဖြုတကြှီးကို သူ့လီးကြီးနဲ့ ပစ်ပစ်ပြီး မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပေးရင်း တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနတ်ကလြာပြီး
“အိ.. ဟိ… ဟိ… သမီး….အီး… ဟီး… အဖေ… အဖေ….. ပြီး… ပြီ… အာ့… အား… ပြီးပြီ… အား… ရှီး…”
လိုးနရင်ေး စကားတောင် ပီသအောင် မပြောနိုငတ်ော့တဲ့ အဖေ့ကို မော့ကြည့်ခြံနရင်ေး ချောအိဆောကပြတအြတွင်းမှ တစဈစဈဖြင့ြ ပြီးချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာသည်။
“လိုး… အဖေ… သမီးလည်း….. ထွကြ.. အာ့… ထွကတ်ော့မယ်… အင်းးးး ဟင့ြ…”
ဆောကဖြုတထြဲက လီးအဝငအြထွကြ မှနလြာခွင်းနှင့အြတူ အဖေ့လီးကြီးက ပိုမိုဖောင်းကာလာပြီး ဆောင့လြိုးသည့ြ အရှိနတ်ှေ ပြင်းထနလြာတာကို ခံစားလိုကရြသည့ြ ချောအိ… အဖပြေီးတော့မှာကို သိလိုကရြသည့အြတွကြ… ပါးစပမြှ ခပမြှနမြှနဖြှင့ြ
“အားးးး အဖေ… လရတွေေ ပန်းထည့လြိုကန်ောြ… အဖေ့လီးရတွေေ သမီး စောကခြေါင်းထဲ ပန်းးးး ပန်း….”
“အင့ျ….ရှီး….”
“ဗစွြ…ပတဈ…ဗစွြ … အားးးးး ရှီး…. အ… ထွကပြှီ… ထွကကြုနပြှီ….”
သုတရြည် ပူပူနှေးနှေးများက သားအိမထြဲသို့ နှေးကနဲဖြစ်အောင် အပန်းခံလိုကရြခွင်းနှင့အြတူ ချောအိဆောကပြတအြတွင်းမှ အရညကြှညမြွားကလည်း ပြကကြနဲ ပြကကြနဲ ထွကကြလွာတော့သည်။
ထွန်းလူ လီးတနကြှီး တလွောကလြုံး ပူနှေးရှိန်းဖိန်းသှားအောင် ခံစားလိုကရြပြီးနောကြ ချောအိရဲ့ ဆောကရြညကြှညမြွား လီးတဈချောင်းလုံးကို သုတလြိမ်းခံလိုကရြသလို ဖြစ်သှားကာ လီးတဈချောင်းလုံး နှေးကနဲ ဖြစ်သှားသည့ြ အရသာကို ခံစားရင်း ချောအိအပေါသ်ို့ မှောကအြိပခြလွိုကသ်ည်။
“လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးရယ်”
“ဖယပြါ… ဘာသမီးလဲ… အသာကုနလြိုးပြီးမှ ဖယပြါ… ထပါဦး အဖရေဲ့…”
ချောအိရဲ့ တွန်းဖယမြှု့ကြောင့ြ ထွန်းလူ ဘေးသို့ လှိမ့ဆြင်းခလွိုကသ်ည်။
“ဖြတ်…ပလှတ်…ပြှတ်…”
“စပတ်ယ် အဖရော…”
“ပထမဆုံး အလိုးခံတာမို့ပါ သမီးရာ နောကဆြို မစပတ်ော့ဘူး….”
အဖဖြစ်ေသူရဲ့ ရယဟြဟ အပြောကြောင့ြ ချောအိ ဖခငဖြစ်သူကို မကြစြောင်းတဈခကြြ ထိုးလိုကရြင်း မကြလြုံးတို့က အဖဖြစ်ေသူ ပေါငခြှကြားသို့ ရောကသ်ှားသည်။ သူမရဲ့ သုတရြညမြွားနှင့ြ ဖခငရြဲ့ သုတရြညမြွား ပပြနေသညေ့ြ အကြောတွန့တ်ှန့မြွားဖြင့ြ တောငန်ဆေဲဖြစ်သော လီးတံကြီးကို မှငလြိုကရြခွိန် စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်သှားသည်။ သူမဆောကဖြုတအြဝမှ ယိုစီးကနွသေော သုတရြညမြွားနှင့ြ သှေးစတခွို့ကို အဖေ့ပုဆိုးဖြင့ြ သုတလြိုကခြွိန်…
“အ… ရှီး… စပလြိုကတ်ာ… သမီး စောကပြတလြေး ပြဲသှားပြီ….”
ထွန်းလူတဈယောကြ သမီးအနား လှဲအိပရြာမှ မတတ်ပရြပဖြို့ ကြိုးစားနခွေိန် လီးတံကြီးက တရမ်းရမ်းဖြင့ြ လှုပခြါသှားတော့ ချောအိ မကြစြိရှေ့ ရမ်းခါနသေော လီးကြီးကို ဆှဲယူကာ စုပလြိုကတ်ော့သည်။
“ပြှတ်…ပလှတ်…ပြှတ်….”
လီးကြီးမှာ ပပြနေသေော သုတရြညတ်ို့ကို အကုနလြကြပြေးနရင်ေး ဖခငဖြစ်သူကို ကြာကြည့်လြေးဖြင့ြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။
“သမီး… အားးးး စုပ်… စုပ်…. အဖေ့လီး ပြနတ်ောငလြာပြီ… တညလုံး လိုးမယန်ောြ…”
“တဲပျိုရင် ပျိုသှားပါစေ… အဖေ့လီးနဲ့ သမီးဆောကပြတ် မခွာတမ်း လိုးပေးရမယ်…”
ခပကြှမ်းကြမ်း ပြောလိုကသ်ည့ြ ချောအိစကားကြောင့ြ ထွန်းလူ လီးကြီး တဆတဆြတ် တောငထြလာကာ နောကတ်ဈကြိမလြိုးဖို့ ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ထကြှလာတော့သည်။
မိုးထဲလထေဲမှာ နှားစာတဲလေးက တသိမ့သ်ိမ့ြ ယိမ်းထိုးနလကြြေ….။
ပြီးပါပြီ။