အောစာအုပ်

တစ်နာရီ လေးဆယ့်ငါးမိနစ် (အစ/အဆုံး)

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡
ရေးသူ – Phoebe (မွကြှန်းညို မှကူးယူသည်)

Creditသကဆြိုငသ်ူ

လကပြတ် နာရီကို ခွှတရြင်း မခွိနကြို ကြည့်လိုကတ်ော့ ညနေ လေးနာရီ ထိုးနပြေီ။
နာရီကိုဘေးက စားပြဲပေါြ အသာအယာ တငပြှီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်။ အဖြူရောင် ကြှပြေားကြီးတွေ ကာထား ပြီး မီးခိုးရောင် ကြမ်းခင်းထားတဲ့ ရချိုးခန်း ဟာ သန့်ရှင်း ပြီး ချောကသ်ှေ့နတယ်ေ။ သပရြပရြှင်းလင်းလှန်းနတေဲ့ အတွကြ ဒီအိမရြဲ့ အိမရြှငမြဟာ အတောြ့ကို ရပရြပ် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နတတေတ်ာပဲလို့ တွေးလိုကမြိတယ်။ ရစေိုနတေဲ့ အင်ျကြီကို အရငဆြုံးခွှတ် ရညှဈေပြီး ဘဆငေဘြောငပြေါြ တငထြားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဂငွြးဘောငဘြီကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ဘောင်းဘီက ထူတော့ ရမညှေဈနိုငတ်ော့ဘူး။ အလိပလြိုကကြလေး ခေါကပြှီးဖိလိုကတ်ော့ ဘစငေထြဲ ရစကေအြခွို့ ထွကကြသွှားတယ်။ အင်ျကြီဘေး ဘောငပြေါတ်ငလြိုကပြှီး ဘရာစီယာကို ခွှတ် နောကြ အတွင်းခံ ကိုပါခွှတလြိုကတ်ယ်။ ပကကြိုခွာလိုကပြှီး အမှိုကပြုံးထဲ ပစ်မယကြှံတော့ မသင့်လွောပြါဘူးလေ လို့ တွေးမိတယ်။ ဘယပြဈရမယမြှန်း မသိတော့တာနဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီထဲ လိပပြှီး ထည့်လိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အိမသ်ာ ဘိုထိုင် အထိုငပြှားကို အသာ ခလွိုကပြှီး ထိုငကြာ အပေါ့သှားလိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ တတောကတ်ောကကြလွာတဲ့ အသံ ကြောင့် စိတထြဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်သှားသလိုပါပဲ။ သူစိမ်းဆနတ်ဲ့ ပတဝြန်းကငွကြှောင့်လည်း ဖြစ်မယထြငပြါရဲ့။ သန့်ရှင်းရေးလုပဖြို့ စကျကူလှမ်းယူတော့ စကျကူလိပရြဲ့ ထိပကြလေးကို ဟိုတယတ်ှမှောလို အခွှနလြေးဖြစ်အောင် သသခွေောခွာ ခေါကထြားတာကို တွေ့လိုကရြတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ သန့်ရှင်းရေး ဆကမြလုပတ်ော့ဘဲ ရဆှေဲခွ လိုကတ်ယ်။ ခွရောလကရြာ မပကြစြချင်ေဘြူးလေ။ နောကြ ရချိုး တဲ့ အကန့်ထဲကို ကူးလိုကပြှီး လိုကကြာကို အသာယာ ဆှဲကာလိုကတ်ယ်။ ရပေူရအေေးကို လိုချင်တ်ဲ့ အနအထေား ရအောငည်ှိလိုကပြှီး ရပန်ေးကို အပေါဘြကြ ခွိတမြှာ ခွိတလြိုကတ်ယ်။ ဖြားခနဲကလွာတဲ့ ရပန်ေးအောကမြှာ တဈကိုယလြုံးကို စိုစွတစြမေိလိုကတ်ယ်။

“ဟဲ့ …. နငပြှီးရင် ငါ့ အိမလြိုကခြဲ့လေ။ အဲ့ဒိမှာပဲ ရချိုးပြီးမှ ပြနပြေါ့ … “
သူက အဲ့ဒိလိုပြောလာတော့ ကြှနမြက ငှင်းဆနအြုံးမလို့ပါပဲ။ နောကမြှ ရစကေစြကကြွ စိုနတေဲ့အဝတအြစားနဲ့ ဘဈစကားစီး ပြီးအိမပြှနဖြို့ဆိုတာ မလှယလြှဘူး ဆိုတာ ကိုတွေးလိုကမြိတယ်။ လိုရမယရြ အဝတအြပိုတဈစုံ ယူခဲ့ပမယ်ေ့ ဒီနရောမှာ လဲဖို့ နရောက အမွိုးသမီးသန့်စငခြန်းပဲ ရှိတယ်။ ဒါလည်း လူအများနဲ့ တန်းစီပြီး ဝငရြမှာ မို့ အခွိနကြလည်း ကြာအုံးမယ်။ ပြီးတော့ အတွင်းမှာလည်း ညဈပတ် ပပြနေမှော။ ပြီးတော့ သူတို့ အိမကြလည်း အနီးနားတငပြဲ ဆိုတာတွေးမိတာနဲ့ “အေး..” လို့ ပြနပြှောလိုကမြိတယ်။
“သူ” ဆိုတာက မောငမြောင်ဦး ပါ။ “သူတို့” ဆိုတာက မောငမြောင်ဦးနဲ့ သိင်ျဂီမောြ တို့လငမြယား။ ကြှနမြကတော့ သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့ ငယ် သူငယခြငွြး။ နရောကမှနမြာရိုးရာ သင်ျကြနပြှဲ ကငွြးပနနေဲ့ မှနမြာနိုငင်ံ ပြငပြက တဈနရော။ ဒီကိုလာရင်း မောငမြောင်ဦးနဲ့ စုံမိတယ်။ သူတို့လငမြယားနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တာ ချောကလြလောကရြှိပြီ။ သူကလည်း တဈယောကတ်ည်း။ နင့်မိန်းမရော လို့ မေးတော့ သူ့ယောကျခမ နမကေောင်းလို့ မှနမြာပြညပြှနန်တော လေးလလောကရြှိပြီ လို့ ဖြတယ်ေ။ အခု သူတို့အိမမြှာ သူတဈယောကတ်ည်းပေါ့။ သူတို့အိမကြ အိမဆြိုတာထကြ ကြနဒြိုမီနီယံတိုကခြန်းလို့ လို့ပြောရမှာပါ။ ဒီအခန်းကို ကြှနမ် မကြာခဏ ရောကဖြူးတယ်။ ပြဲတဈခုခုရှိလွှင် လငမြယား နှစ်ယောကစြလုံးက ဖိတတ်ာကိုး။ ဒီမှို့မှာ လည်း ငယသ်ူငယခြငွြးအရင်းဆိုလို့ သူတို့လငမြယားနဲ့ ကြှနမ် နှစ်ယောကပြဲ ရှိပါတယ်။ တဈခါတလေ သူတို့တိုကအြောကမြှာ ဘာဘီကြူး လုပစြားကြ ရင်းရကေူးကြတယ်။ စားသောကပြှီး ညနစေောင်းမှ ပဲ ပြနဖြစ်တယ်။ ဒါပမယ်ေ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ချောကလ် တောကလြွောကြ သိင်ျဂီ နဲ့ တဈခါတဈလေ ဖုန်းပြောဖြစ်တာကလှဲလို့ မရောကဖြစ်ဘူး။ သူမှနမြာပြည် ခဏပြနသ်ှား တာလည်း မသိလိုကဘြူးလေ။
ဒီလိုနဲ့ သူတို့အိမကြို ကြှနမြလိုကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ကြနဒြိုနားရောကတ်ော့ လုံခွုံရေးဂိတကြို ဖြတရြမှာပါလား ဆိုတာ တွေးမိလိုကတ်ယ်။ သိင်ျဂီမရှိတဲ့ အခွိန် သူ့ယောကြွားတဈယောကတ်ည်း နတေဲ့အခန်းကို ကြှနမြလာသှားတယ် ဆိုပြီး တဈစုံတဈယောကကြ သတင်းပေးလိုကမြှဖြင့် လို့ တွေးမိတယ်။ မသင့်လွောဘြူးပေါ့။ ဒါပမယ်ေ့ မောငမြောင်ဦး ကအရှေ့ မိန်းဝငပြေါကကြနေ မဝငဘြဲ ကြနဒြိုကို အနောကဘြကြ လူဝငပြေါကကြိုခေါသ်ှားတယ်။ ဒီဝငပြေါကရြှိမှန်း ကြှနမ် အမှတတ်မဲ့ပါပဲ။ ကြှနမြလာတိုင်း အသှားအပြန် ဘဈစကားမှတတ်ိုင် နဲ့မလှမ်းမကမ်းတငပြါပဲ။ ကြှနမြစိတထြဲ မှငတ်ဲ့သူမရှိလို့ တောပြါသေးရဲ့လို့ တွေးမိလိုကတ်ယ်။ အရှ့ဘကကြ ဆိုရင် လုံခွုံရေးဂိတပြေါကကြို ကြိမ်းသဖြတေရြမှာပါ။
တဈကိုယလြုံးကို စိုစွတသ်ှားအောင် ပြတသ်ပပြှီး ရချိုးရင်း ဆပပြှာတိုကဖြို့ ကြည့်လိုကတ်ော့ စငပြေါမြှာ စီရရီတငထြားတဲ့ ယောကြွားသုံး နဲ့ မိန်းမသုံး ကိုယတ်ိုကြ ဆပပြှာရညဗြူးနှစ်ဗူး နဲ့ မိန်းကလေး သန့်စငရြညပြုလင်းလေး တဈခုကိုတွေ့တယ်။ အတော့ကို ကစွလြစွတ်ဲ့ သသပေတ်ဲ့ သိင်ျဂီပဲလို့ တွေးမိပြီး ပြုံးလိုကမြိတယ်။ သူ့ဆပပြှာပဲ ယူတိုကရြတော့မှာပဲလေ။ ဆပပြှာယူပြီး လကန်ှဈဘကကြို ပြတတ်ိုကြ နောကလြညပြင်း။ ဒီကမှ ရငဘြတန်ဲ့ ရငသ်ားတွကေို ဆကတ်ိုကလြိုကတ်ယ်။ လကကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ပြတတ်ိုကမြိတော့ ရုတတ်ရကြ ကြကသ်ီးဖြန်းခနဲဖြစ်သှားပြီး ရငသ်ားကတင်းမာသှားတယ်။ အသာလေး ကိုငကြှည့်လိုကတ်ော့ သူတို့နှစ်ခုက တောင့်တောင့်လေးတွေ ဖြစ်နပြေီလေ။

ကြှနမြက အိမထြောငကြဖြူးသူ တဈယောကပြါ။ မုဆိုးမ တဈယောကလြို့ ဆိုရငပျိုတိကပြါမယ်။ မောငန်ဲ့ ကြှနမ် အိမထြောငသ်ကြ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သားသမီးမယူခဲ့ကြဘူး။ ဒီနိုငင်ံမှာ မိသားစု တဈခု တညထြောငဖြို့ လိုအပတ်ဲ့ အရင်းအနှီးကို အလုပလြုပရြင်း အရငဆြုံး ရှာကြမယပြေါ့။ ပြီးမှ အိမလြေးတဈလုံး ဝယမြယ်၊ သားသမီးယူမယ်၊ ပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုတဈခု တညဆြောကမြယပြေါ့။ ဒါပမယ်ေ့ ကြှနမြတို့ ရညမြှန်းခကြြ မပြည့်ခဲ့ပါဘူး။ ကားမတောတ်ဆ မှု့တဈခုနဲ့ “မောင်” ရုတတ်ရကြ ဆုံးသှားတယ်။ လှနခြဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောကကြပေါ့။ မောင့် ကို ကြှနမ် ခစွပြါတယ်။ သိပလြည်း သတိရတယ်။ ပြီးတော့ မောင့်ရဲ့ အထိအတွေ့ကိုလည်း အမှတရြတယ်။ ဒါပမယ်ေ အိမထြောငထြပပြှုဖို့ ဆိုတာကို ကြှနမ် မတွေးခဲ့ဘူး။ ပတသ်ကဆြကန်ှယလြာမယ့် အခွအနေတွကေေို မလိုချင်တ်ော့တာ အမှနပြါ။ ဒါပမယ်ေ့ သှေးနဲ့ကိုယ် သားနဲ့ကိုယ် ဖြစ်တဲ့အပြင် အိမထြောင် မှု့ အရသာကို ရယူ ခဲ့ဖူးသူ အရှယကြောင်း တဈယောကြ ဆိုတော့ သှေးသား စိတဆြန်ဒ ကရှိတာပဲပေ့ါ။ တဈကိုယရြညဖြှသေိမ့် မှု့တွဟော တကယတ်ော့ မပြီးပြည့်စုံပါဘူး။
တင်းမာလာတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွဟော ကြှနမြရဲ့သှေးသားဆန်ဒ တောင်းဆိုနတယ်ေ ဆိုတာ သိနတယ်ေ။ အခုမှ သူတို့ လငမြယားရဲ့ အိပခြန်းထဲကို ပထမဆုံးရောကဖြူးတာပါ။ ဒီရချိုးခန်းထဲကိုရောပေါ့။ အခန်းထဲ ဝငလြိုကကြတည်းက သပသ်ပရြပရြပ် ရှိတဲ့ နှစ်ယောကအြိပ် အိပယ်ာ ရယ် အလှပြငပြဈစည်းတွေ စီစီ ရီရီ တငထြားတဲ့ အလှပြငမြှနတ်ငခြုံရယကြို မှငကြတည်းက ကြှနမြစိတ် ထဲ တဈမွိုးနေ တယလြို့ ထငမြိသား။ လငန်ဲ့ မယား နှစ်ယောကြ သားအတွကြ ဆိတကြှယရြာ အရပဆြိုတဲ့ အသိက ခေါင်းထည်း ရောကလြာတာကြောင့် ထငပြါရဲ့။ အခုတော့ ဘာ့ကြောင့်လဲ ဆိုတာ ကိုသိလိုကပြှီ။ ရငသ်ားတွကေို ညှဈလိုကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ဖိလိုကြ ပြတလြိုကန်ဲ့ အသာသာဖြနမေေိတယ်။ ခန်ဓာ ကိုယပြေါကြို တတောကတ်ောကြ ကနွတေဲ့ ရမှေုနရြမှှေား လေးတွကလေည်း အားပေးနသလေိုပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တဈပတလြောကကြမှ ဖယောင်းကပ် ထားတဲ့ အတွကြ မိန်းမကိုယကြ ဟာတာတာ ဖြစ်နတယ်ေ။ မကြလြုံးကိုမှိတ် ဆောင့်ကြောင့် ထိုငခြလွိုကပြှီး ဟာတာတာ ဖြစ်နတေဲ့ အဲ့ဒိ နရောကို လကန်ဲ့ ပြတန်ေ လိုကမြိတယ်။

ရုတတ်ရကြ ကိုယ့်ရဲ့အိမမြှာ မဟုတဘြူးဆိုတာ သတိရလိုကမြိပြီး ထရပလြိုကမြိတယ်။ ရငထြဲမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်ပြီး မောဟိုကန်သလေိုပဲ။ ရမှနေမြှနပြှီးအောငခြွိုးပြီး ပြနမြှဖြစ်မှာပါ လို့တွေးလိုကတ်ယ်။ ကြှနမြအတွကြ တဈကိုယ် ရညအြာသာ ဖြခွင်ေးဟာ အလေ့အကငွြ့ တဈခုလို ဖြစ်နပေါပြီ။ အခုလို အခွိနမြှာ လှတလြပတ်ိတ် ဆိတတ်ဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အိပခြန်းကိုပဲ တမ်းတလိုကမြိတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ တဈကိုယလြုံးကို ဆပပြှာ ခပမြှနမြှန် တိုကလြိုကတ်ယ်။ ရချိုးပြီးလို့ ရသေုတမြယ် လုပမြှ ခုဏက အပေါ့သှားရင်း သန့်ရှင်းရေး မလုပရြသေးတာကို သတိရလိုကမြိတယ်။ ဒါနဲ့ စငကြလေး ပေါမြှာ အသင့် ရှိနတေဲ့ သန့်စငဆြေးရညကြိုပဲ သုံးပြီး တဈလကစြတည်း သန့်ရှင်းရေး လုပလြိုကတ်ယ်။ ဗူးတွကေို သူ့မူလ အနအထေား အတိုင်း ပုံမပကြအြောင် ပြနတ်ငထြားလိုကတ်ယ်။
ရစေိုနတေဲ့ အဝတတ်ှကေို အသင့်ပါလာတဲ့ ပလပစြတဈအိတထြဲထည့် ပြီး ပါလာတဲ့ အဝတအြစားတွကေို ထုတဝြတလြိုကတ်ယ်။ ပါလာတဲ့ တဘကန်ဲ့ ရစငေအြောငသ်ုတ်၊ ရစေိုနတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ချောကအြောင် dryer ခပသ်ှကသ်ှကြ မှုတလြိုကပြှီး မိတကြပ် အနည်းငယလြိမ်းပြီး နှုတခြမ်းနီ စိုးလိုကတ်ယ်။ နောကကြိုယ့် ပစ်စည်း စဈစယ တွကေို ကြောပိုးအိတထြဲ ပြနထြည့်ပြီး အခန်းအပြငထြှကလြာတော့ မောငမြောင်ဦးက ထမင်းစားခန်းစားပြဲမှာ ထိုငန်တယ်ေ။ သူ့ရှေ့မှာတော့ ဝိုငန်ီ တဈပုလင်း။
“ဟဲ့ … လာ.. နှေးသှားအောင် နဲနဲ သောကလြိုကြ” ။ သူက ဖနခြှကအြလှတ် တဈခုထည်း ဝိုငအြနည်းငယ် ငှဲ့ထည့်ရင်း ကြှနမြကို လှမ်းခေါတ်ယ်။ ဒါနဲ့ သူနဲ့ ထောင့်ခွိုးက ကုလားထိုငမြှာ ဝငထြိုငပြှီး တဈငုံစီ သောကလြိုကတော့လူကနှေးကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ အရငကြတည်းက ရကေူးပြီးတိုင်း ကြှနမြတို့သုံးယောကြ သောကန်ကလွေေ။
“နငကြ ငယင်ယကြ အတိုင်းပဲ .. “ ဆိုပြီး သူက ပြောလိုကပြှီးတော့ သူက ကြှနမ် ကိုစေ့စေ့ကြည့်နတယ်ေ။ သူ့မကြဝြန်းထဲမှာ ရီရီဝဝနေေဲ့ တဈစုံတဈရာကို တမ်းတနတယေလြို့ ထငလြိုကမြိတာပဲ။ ကြှနမြစိတထြဲလည်း အခုလို အကြည့်ခံရတာကို ရှကရြှံ့ မိတယ်။ မကြန်ှာလှှဲလိုကယ်င်း “အသကကြ မငယတ်ော့ပါဘူးဟာ နောကန်ှဈလ လောကဆြို သုံးဆယ် ပြည့်ပြီ…. ” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သူက တဈစုံတဈရာ ပြောမယ့်ဟန် ပြုပြီးမှ သကပြှင်းခလွိုကပြှီး ဝိုင် ကိုပဲ တဈကြိုကခြငွြး သောကန်တယ်ေ။ စိတထြဲမှာ သူတို့လငမြယား အဆငမြပြဖြစ်ေနသလေားလို့ တွေးလိုကမြိပြီး .. “နငတ်ို့ လငမြယေား အဆငပြှရဲံလား .. “ လို့ မေးလိုကယ်ြ။

“ပြပေါတယဟြ… “ လို့ပြနဖြှတယ်ေ။ ပြီးတော့ ဆကပြှီး “ဝေးနတော လနဲ့ခွီနပြေီပေါ့ လှမ်းတာပေါ့.. ဟ.. ဟ “ လို့ ပြောတယ်။ ခေါင်းထဲမှာ သိင်ျဂီ ပြောတဲ့ စကား တဈခွန်း က ရုတတ်ရကြ ရောကလြာတယ်။ သူတို့ကို သားသမီး မယူဘူးလားလို့ မေးတုန်းက ပြောခဲ့တာ။ တဈရကခြှား တဈခါလောကြ လငမြယား အတူနကြတေယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပေါ့။ ကြှနမြက သားသမီးယူချင်ရြင် မွိုးဥကြှတေဲ့ အခွိန် မှာ အတူနရတေယဆြိုပြီး တော့တောင် ဆရာလုပခြဲ့သေးတယ်။ ဒီကောင် သူ့မိန်းမနဲ့ အတူမနရလေို့ ငတန်ပြေီလို့ စိတထြဲ တွေးလိုကမြိတယ်။ ဒါနဲ့ “ ငါသိပါတယ် နင့်မိန်းမကို လှမ်းတာထကြ မအိပရြတာကို ပိုလှမ်းတယ် မဟုတလြား.. .. နငတ်ို့ ယောကြွားတွကလေေ .. “ လို့ ပြနပြှောလိုကမြိတယ်။ အဲ့ဒိ စကားဟာ ပိတထြားတဲ့ သော့ပေါကကြို ဖြင့်လိုကမြိမယမြှန်း ကြှနမ် မသိလိုကခြဲ့ဘူး။ တကယတ်ော့ မောငမြောင်ဦးနဲ့ ကြှနမြတို့ ကြားက ဆကဆြံရေးက သာမာန် ငယသ်ူငယခြငွြးဆိုတဲ့ အနအထေားထကြ အနည်းငယ် ရှုပထြှေးပါတယ်။
“ဟဲ့ ငဦး၊ နင် ခဏ နအေုံး ငါရချိုးလိုကအြုံးမယ်” လို့ စာသငစြားပြဲ ဝိုင်းမှာ ငုတတ်ုတလြေး ထိုငန်တေဲ့ မောငမြောင်ဦးကို ပြောလိုကတ်ယ်။ ကြှနမြတို့ အိမမြှာ ဝိုင်းကြူရှငလြုပ် တယလြေ။ နေ့လယပျိုင်း သင်ျခွာ ပြီးသှားပြီး ညနပေိုင်း ရူပကို ဆကသ်ငရြမှာ။ နှစ်ဝိုင်းစလုံးကို တကတ်ာ ကြှနမြနဲ့ မောငမြောင်ဦးပဲ ရှိတဲ့ အတွကြ သင်ျခွာ အခွိနပြှီးသှားလို့ အခွားသူတွပြနေသ်ှားရင် သူနဲ့ ကြှနမြနဲ့ နှစ်ယောကတ်ည်း အိမမြှာ ကနွခြဲ့လေ့ ရှိတယ်။ အဖနေဲ့ အမရေော ဈေးဆိုငထြှကန်ကြတေယ်။ အဈမက ကတော့ တကျကသိုလမြှာ ကြောင်းတကန်ခွေိနပြေါ့။ အဖနေဲ့ အမကလေည်း ဈေးက ဆိုငမြှာ။ ပြီးတော့ သူနဲ့ ကြှနမြတို့က မူလတန်းကတည်းက ကြောင်းအတူတူ တကခြဲ့ ကြတဲ့ ပြောမနာ ဆိုမနာ ငယသ်ူငယခြငွြးတွေ။ ကြူရှငခြွိန် နှစ်ခု ကြား တဈနာရီလောကြ ကြာတဲ့ အခွိန် မှာ သူက အဲ့ဒိစားပြဲမှာပဲ မပငွြးမရိထိုငပြှီး စာဖတန်တတေတ်ယ်။ ကြှနမြက အဲ့ဒိအခွိနမြှာ ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားလဲ လေ့ရှိတယ်။
ရချိုးပြီးလို့ သနပခြါးလိမ်းနတေုန်း အိမရြှေ့က နေ “ဟာ မီးပြတသ်ှားပြီဟ … ” လို့ မောငမြောင်ဦး က လှမ်းအောတ်ာ ကြားလိုကတ်ယ်။ အခန်းထဲမှာ မီးလင်းနဆေဲမို့ အိမရြှေ့က မိးချောင်းလှတသ်ှား ပြနပြှီ ဆိုတာသိလိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒိလို ဖြစ်တိုင်း အဖကေ မီးချောင်းဘေးက စတတတ်ာလေးကို လှည့်လိုကြ နဖားလေးတွကေို ဖိလိုကလြုပပြှီး ပြနအြဆငပြှအေောငလြုပပြေးတတတ်ယ်။ အဖေ မီးချောင်းကို ပြငတ်ာကြည့်ပြီး ကြှနမြတို့လည်း ပြငတ်တ် နပြေီလေ။ မီးချောင်းက အမှင့်ကြီးမှာ ခွိတထြားတာ မဟုတတ်ော့ စာပြဲပေါြ တကပြှီး ခွဖြေား ထောကလြိုကတ်ာနဲ့ မီတာကိုး။
ဒါနဲ့ပဲ “မီးမပြတဘြူးဟာ လှတသ်ှားတာနမယ်ေ။ ငါလုပပြေးမယ် ” လို့ အောပြှောရင်း ထမီရငလြွှားကို ကြပအြောငစြည်းပြီး အိမရြှေ့ကို ထွကလြာလိုကမြိတယ်။ စိတထြဲမှာတော့ မီးပြနရြအောင် လုပပြေးဖို့ ဆိုတဲ့ ရညရြှယခြကြပြဲ ရှိပါတယ်။
သူ့ရှေ့တင် စားပြဲပေါကြ စာအုပတ်ှကေိုရှင်း၊ ကုလားထိုငပြေါတ်ကြ၊ နောကြ စားပြဲပေါြ အသာတကြ၊ ခွဖြေားထောကပြှီး စတတတ်ာကို အသာလေး လှည့်လိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့ စတတတ်ာမှာ မီးလေး တဈခကြန်ှဈခကြြ ပြင့်သှားပြီး မီးချောင်းကလည်း ဖြတခြနဲ ပြနလြင်းလာတယ်။ အဲ့ဒိအခွိနမြှာ ပဲ ခွဖြေားထောကြ လကကြိုဆန့်ပြီး မီးချောင်းကို ကိုငန်တေဲ့အတွကထြငပြါရဲ့ ရငဘြတမြှာစည်းထားတဲ့ ထမီအထကဆြငကြ ချောငခြွိ သှားသလို ဖြစ်သှား တာကိုခံစားလိုကရြတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ ပြလွေော့နတေဲ့ အထကဆြငကြို ကြှနမြလကန်ဲ့ ဖမ်းအုပလြိုကပြါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ ကြှနမ် နောကကြွ သှားတယလြေ။

လကကြ ရငဘြတအြပေါြ ပိုင်းကိုအုပလြိုကမြိတဲ့ အခွိနမြှာ ထမီက ခွရင်ေးမှာ ကြင်းလုံးကြှတရြောကသ်ှားပါပြီ။ မသိစိတကြှောင့် နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို အုပမြိအောင် လကကြို ပြငလြိုကမြိပမယ်ေ့ ကြှနမ် ဆီးစပကြ အကာအကြယမြဲ့ သူ့မကြန်ှာရှေ့မှာ။ အံ့အားသင့်နတေဲ့ သူမကြန်ှာနဲ့ ပြူးနတေဲ့ သူ့မကြလြုံးအစုံ ကို မှတမြှတရြရ မှငလြိုကရြတယ်။ သတိပြနဝြငလြာပြီး ကြှနမြလည်း ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ထမီကို ကောကစြှပလြိုကပြှီး အခန်းထဲ ပြေးဝင် လိုကတ်ယ်။ စားပြဲပေါကြနေ ခုနဆြင်းလိုကသ်လား ဘယလြိုဆင်းလိုကသ်လဲ ကြှနမ် မမှတမြိတော့ဘူး။ စားပြဲတွေ ခုံတွကေ ဟနခြကြပြကြသ်ှားတဲ့ အတွကြ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း အသံထွကသ်ှားပြီး စာအုပတ်ှလည်ေး ကြမ်းပေါြ ကကြုနတ်ယ်။ သူ့ကတော့ ဘယလြိုကနွရြဈခဲသလဲ မသိပမယ်ေ့ ကြှနကြတော့ ရှကလြှန်းလို့ သမတေတပြါပဲ။ ခဏနတေော့ အချေားကြောင်းသားတွနေဲ့ ဆရာ ရောကလြာတယ်။ သူက ပုံစံပကြသ်ှားတဲ့ စားပြဲနဲ့ စာအုပတ်ှကေို နသေားတကြ ပြနပြှငထြားတာ တွေ့ရတယ်။ ကြှနမြလည်း ဟနမြပကြပြေါ့။ ဒါပမယ်ေ့ အဲ့ဒိနေ့က စာထဲ စိတကြို မဝငစြားသလို့ သူ့မကြန်ှာကိုလည်း စေ့စေ့ မကြည့်ရဲဘူး။ အဲ့ဒိနေ့ညက အိပမြပြောဘြူး။ သူများတွကေို သူလွောကပြှောရင် အရမ်းရှကစြရာ ကောင်းမှာပဲ ဆိုပြီးတော့။
နောကရြကတ်ှေ မှာတော့သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ပုံမှန် နင် ငါ ပြောဟယ် ဆိုရယပြဲ။ သူရော ကြှနမြရော အဲ့ဒိနေ့က အကြောင်းကို စကားမစ ကြပါဘူး။ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကြှနမြစိတခြွ လိုကမြိတယ်။ စာမေးပြဲ ဖြခေါနီးတော့ သူ့အဖကေ နယပြှောင်းရတယ်။ သူတို့လည်း လိုကသ်ှား ကြရမှာပေါ့။ ဒါပမယ်ေ့သူက စာမေးပြဲပြီးတဲ့ အထိ သူ့ အဖြားအိမမြှာပဲ နခေဲ့မယလြို့ ပြောတယ်။ စာမေးပြဲဖြပြေီးပြီးချင်ြး နောကတ်ဈနေ့ ပဲ လိုကသ်ှားဖို့စီစဉထြားတယတ်ဲ့။
ဒီလိုနဲ့ ဆယတ်န်း စာမေးပြဲ ဖြဖေို့ နီးလာတဲ့ အတွကြ ကြှနမြတို့လည်းစာကို ပိုပြီး အာရုံစိုကရြတာပေါ့။ တဈရကြ သင်ျခွာ အခွိနပြှီးလို့ ခါတိုင်းလို သူနဲ့ ကြှနမြနဲ့ နှစ်ယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့ခွိနပြေ့ါ။ ထုံးစံအတိုင်း ကြှနမြရချိုး အဝတအြစားလဲ ပြီး အိမရြှေ့သှားထိုငပြှီးစကား ပြောကြတယ်။ ရုတတ်ရကြ စကားစ ပြတသ်ှားပီး ခဏနတေော့ သူက .. “ဟဲ့ ငါနင့်ကို တဈခုပြောစရာ ရှိတယဟြ… နငစြိတမြဆိုးနဲ့.. “ ဆိုပြီးပြောတယလြေ။
ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် ပြောလိုကတ်ဲ့ သူ့စကားကြောင့် ကြှနမြရုတတ်ရကြ ရငထြဲလှိုကဖြို သှားမိတာ အမှနပြါ။ ယောကြွေားလေးတွဟော ဒီလိုစကားစပြီးရင် မိန်းကလေးတွကေို ခစွရြေး ဆိုကြတယဆြိုတာ မှငဖြူး ကြားဖူးတာကိုး။ သူများ ကြှနမြကို ခစွရြေးဆိုလမလေားပေါ့။ အကြာင်းသိ ငယပြေါင်းဖြစ်နတော့ သူ့ကို ခစွလြို့ ကြိုကလြို့ရမယ် မထငမြိပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ “ပြောလေ… “ လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သူက ကြှနမြအနား ကပလြာတယ်။ ပြီးတော့ “နင့်ဟာကို ကြည့်ချင်သ်ေးတယဟြာ.. ငါ့ကိုပြပါလား.. “ တဲ့။ သူဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကြှနမ် နားမလညလြိုကဘြူး။ “ဘာလဲ.. “ လို့ ပြနမြေးတော့ သူက.. “ဟို … နင့်စောကပြတလြဟော… ငါကြည့်ချင်လြို့…. ပြပါလား.. “ တဲ့။ ကြှနမ် အံ့လည်း အံ့သှ စိတလြဲတို ရှကလြည်းရှကပြေါ့။ “စောကကြောင်… “ ဆိုပြီး ဆဲလိုကမြိတယ်။ “ငါလူကြီးတွနေဲ့ တိုငပြှောမှာနောြ.. “ ဆိုတော့ သူအသံတိတသ်ှားတယ်။ သူ့မကြန်ှာကို ကြည့်လိုကတ်ော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး သကပြှင်းခနွလရေေဲ့။ မရှေးမနှောင်းဘဲ ဆရာနဲ့ အခွားသူတွေ ရောကလြာတာနဲ့ စကားစပြတသ်ှားတယပြေါ့။ အဲ့ဒိနေ့ည က ကောင်းကောင်း အိပမြပြောခြဲ့ဘူး။ ကိုယ့်ဟာ ကိုယတ်ောင် သသခွေောခွာ ကြည့်ဖူးတာမဟုတ်။ သူကိုပဲ ကြိမဆြဲ နမေိတယ်။

နောကြ တဈပတ် သင်ျခွာ အခွိနပြှီးလို့ ကြှနမြရချိုးမလို့ ထတော့သူက ထပပြှောတယ်။ “ဟဲ့ ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ… ဘာလို့ ကြည့်ချင်န်ရတောလဲ” ဆိုတာ့ သူက “ငါမမှငဖြူးလို့ဟ… ” တဲ့။ ရုပကြိုက သနားကမားနဲ့။ “နောကန်ငတ်ို့နဲ့ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတဘြူး.. ရင်းရင်းနီးနီးဆိုလို့ နငပြဲ ရှိလို့ပါဟာ စိတမြဆိုးပါနဲ့ တဲ့..”။ “တောပြှီဟာ ထပမြပြောနဲ့” လို့ ပြောပြီး ထားခဲ့လိုကတ်ယ်။ “ဒီနေ့ နငန်ဲ့ ငါ နောကဆြုံးတွေ့ရမယ့် နေ့မို့ပါဟ ..” လို့ သူက နောကကြနေ လှမ်းပြောတယ်။ သူ့ကို ဘာမှ ပြနမြပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။
ရချိုးရင်းကြှနမ် ခေါင်းထဲ မွိုးစုံတွေးပေါ့။ တကယတ်ော့ ကြူရှငကြ ဒီနေ့ နောကဆြုံးနေ့ပါ။ နောကတ်ဈပါတဆြို စာမေးပြဲကြီးစပြီလေ။ နောကြ ဘာမှန်းညာမှန်းမသိတဲ့ သံယောဇဉကြလည်းရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကြှနမြကတောပြှီဆိုရင် ရှေ့ဆကမြတိုးတဲ့ သူ့ကိုလည်း ယုံကြညမြိသလိုပဲ။ သူ့ကို ပြလိုကတ်ော့ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ။ မပြလည်း ရတာပဲ။ ငါသိကျခါများ ကသွှားမလား.. အစရှိသဖြင့် ပေါ့။ သူဟာ ရိုးရိုးသားသားပဲ သူမှငခြငွတ်ာကို ပြောတာ နမယေလြို့ ကြှနမ် တွေးလိုကမြိတယ်။ တကယလြို့ အခွင့်အရေးတစြုံတဈရာ ယူချင်တ်ယ် ဆိုရင် သူမှာ ယူနိုငတ်ဲ့ အခွအနေတွေေ ရှိခဲ့တယလြေ။ ခေါင်းထဲမှာ ပေါင်းစုံတွေး နတောမို့ အဲ့ဒိနေ့က ရချိုးခွိန် နဲနဲ ကြာသှားတယ်။
အင်ျကြီဝတန်ရင်ေး ကြှနမြဆုံးဖြတခြကြြ တဈခုကို ခလွိုကတ်ယ်။ အဝတအြစားလဲပြီး အိမရြှေ့ကို ထွကလြာ တော့ သူက သင်ျခွာတွကန်တယ်ေ။ ကြှနမြက တံခါးပေါကဆြီသှားပြီး ဂကြခြလွိုကတ်ယ်။ ရငကြ တဒိန်းဒိန်းခုန် နသလေိုပဲ။ ပြီးတော့ ဘေးက ဧည့်ကုလားထိုငပြေါြ ခပမြှနမြှန် ထိုငလြိုကပြှီး “ဟဲ့.. နငကြှည့်ချင်တ်ယဆြို လာကြည့်။ နင့်လကန်ဲ့တော့ မထိနဲ့.. “ လို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ဘောလပြငကြို ပစ်ခပြှီး ခကြခြငွြးဆိုသလို သူ ကြှနမြရှေ့ ရောကလြာတယ်။ သူ့မကြန်ှာက ဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး စပဖြှဲဖြဲနဲ့။
သူက ကြှနမြရှေ့မှာ ဒူးထောကလြကြသ်ားထိုငန်တယ်ေ။ ကြှနမြက ပေါငကြို အသာကားပြီး ဂါဝနစြကို လှနတ်ငလြိုကတ်ယ်။ သူက ထူးခွားတဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ အဲ့ဒိနရောကို စူးစိုကပြှီး ကြည့်နတယ်ေ။ “တွေ့ပြီလား” ဆိုတော့ သူက “နငအြမှှေးတွေ ပေါကန်ပြေီနောြ.. တဲ့”။ ပြီးတော့ “အပေါကကြို မမှငရြဘူးဟာ.. “ ဆိုပြီး အထွန့်တကတ်ယ်။ ဒါနဲ့ ကြှနမြလည်း ခါးကို နဲနဲ လွော့ထိုငပြှီး လကန်ဲ့ ဆီးပုံးမှေးခပပြါးပါးကို အသာရှင်းပြီး အသာဖြဲပြလိုကတ်ယ်။ တကယတ်ော့ ကိုယ့်ဟာကိုယတ်ောင် ဘယလြို ပုံစံလဲဆိုတာ မှငရြပါဘူး။ သူကတော့ ခေါတ်ော တဈသောင်းအား မကြလြုံးနဲ့ စိုကပြှီး ကြည့်နလရေေဲ့။ ဒါနဲ့ “တောပြှီဟာ.. ပြီးပြီ” ဆိုပြီး ခါဝနကြိုပြနခြပြှီး မတတ်ပရြပလြိုကတ်ယ်။ ရှကတ်ာကြောင့် ဖြစ်သလို တဈစုံတဈယောကြ ရောကလြာ မှာကို စိုးရိမတ်ာလည်း တယလြေ။ သူလည်း သူ့နရောသူ သှားထိုငန်လရေေဲ့။ ကြှနမြရဲ့ ရငခြုနသ်ံကို ကြှနမ် ပြနကြှားနရတေယ်။ တံခါးခကြကြို သှားဖြင့်လိုကတ်ာနဲ့ မရှေးမနှောင်းပဲ ကြောင်းလာတကတ်ဲ့ သူတွေ ရောကလြာကြပြီ။ တကယတ်ော့ အဲ့ဒိနေ့ဟာ သူနဲ့ ကြှနမ် နောကဆြုံး စကားပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ နေ့ပါပဲ။ နောင် ဆယန်ှဈကြောြ ကြာသညအြထိ ပေါ့။
“အေး” …
သူပြောလိုကတ်ဲ့ “အေး..” ဆိုတဲ့ အသံက ခပြဩဩ ဖြစ်နတယ်ေ။ ကြှနမ် စကားမှားသှားပြီဆို တာကြှနမြသိလိုကတ်ယ်။
“အဲ့ဒါလည်း ပါတာပေါ့ဟာ … ဒါလည်း လိုအပတ်ာပဲ ဟ..၊ စိတကြနွြးမာရေးအတွကလြေ” ။ သူက ဆကပြှောတယ်။
“အမလေး စိတကြနွြးမာရေး အတွကြ ရှိရှိသေး။ ငတရြင် ငတတ်ယ် ပြောပါ။ လေးလလောကရြှိပြီဆိုတော့” လို့ ကြှနမြပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ မှားမှန်းသိလကြန်ဲ့ စွတန်င်း ချင်တ်ဲ့ စိတကြို တားမရဘူး။
“ပြင်းပြင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဟာတာတာ ဖြစ်နတော အမှနပြဲ။ မိန်းမနဲ့ ဝေးလာရင် အခွားမိန်းကလေး မှငတ်ိုင်း ပစ်မှားချင်ြ စိတပြေါတ်ာပဲဟ။ ဒါနင့်မို့ ပြင့်ပြင့်လင်းလင်း ပြောတာပါ။” လို့ သူက ပြနပြှောပြီး ဝိုငကြို သောကလြိုကတ်ယ်။
ကမွလည်း ဝိုငတ်ဈကြိုကလြောကြ သောကလြိုကပြှီး “ဒါဆို နငကြ ငါ့ကို မှငတ်ော့ ပစ်မှားနတယ်ေ ဆိုပါတော့။” လို့ ဖနခြှကထြဲက ဝိုငကြို ကြည့်ရင်း ပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ သူ့ကို ကြှနမြကြည့်ရဲဘူး။ ကြှနမ် မှောလြင့်ထားတာက မဟုတပြါဘူး ဘာညာ ပြနပြှောမယပြေါ့။
“အေး .. ဟုတတ်ယ် .. နင့်ကို ထိုငပြဈမှားနတော။ အခုအထိပဲ” တဲ့။

ပီပီသသကြီး ထွကလြာတဲ့ သူ့ရဲ့စကား။ သူအဲ့ဒိလို ပြောလိမ့်မယမြှန်း မထငထြားခဲ့မိဘူး။ ရုတတ်ရကတ်ော့ ကြှနမ် စကားပြနပြှောစရာ ပြောကသ်ှားတယ်။ ကြှနမြရငထြဲ ပူသှားတယ်။ တဒိတဒြိတ် ခုနန်တေဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ နှလုံးခုနသ်ံကို ကိုယပြှနကြှား နရတေယ်။ ရုတတ်ရကြ ပြနပြှောစရာ စကားစ ရှာမရ သလို ခကြခြငွြးပဲ ဒီနရောက ထထွကသ်ှားမလား၊ ဆကန်ရမေလား၊ ဘာလုပရြမလဲ ဆိုတာကို ဝခွေဲမရဖြစ်သှားတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ဖနခြှဲထဲက ဝိုငကြို မှေ့ရင်း တဈကြိုကလြောကြ ထပသ်ောကလြိုကတ်ယ်။ ပါးစပထြဲ နှေးသှားပြီး ပူဆင်းသှားတဲ့ ဝိုငအြရသာက ကြှနမြကို နသော ထိုငသ်ာ ရှိသှားစပေါတယ်။ ရုတတ်ရကြ သူက ကနွမြလကမြောင်းကို အသာ အယာ လာကိုငတ်ယ်။
ကြှနမြရဲ့ အသကရြှူသံကလည်း မှနန်သလေို သူ့ အသကရြှူသံကိုလည်း ကြားနရတေယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မရုန်းကနမြိဘူး။ ဘာလုပရြမယ် ဆိုတာကိုလည်း မဆုံးဖြတတ်တတ်ော့ဘူးး အထိအတွေ့ဟာ ကြှနမြရဲ့ မသိစိတမြှာ လတတ်လော တောင့်တနတေဲ့ အရာတဈခုပဲလေ။
“သိင်ျဂီ သိသှားရငမြကောင်းဘူး .. “ လို့ ကြှနမြပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ ကြှနမြအသံတွကေ ကတုနကြယီ နဲ့ အထဈထဈ အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နတယ်ေ။ ထပပြှောစရာ စကားလုံးကို စဉြးစားလို့ မရသလို ဘာမှ လည်းထွကမြလာဘူး။
သူက ကမွလကမြောင်းကို ကိုငထြားတဲ့ လကကြို ရုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ခပင်ူငူကြီး ပြနထြိုငန်ပြေီး ဝိုငကြိုပဲ တဈငုံချင်ြး သောကန်တယ်ေ။ ဒီနရောကနေ အမှနခြှာမှဖြစ်မယ် ဆိုတာကို ကြှနမြသိနတယ်ေ။ ဒါပမယ်ေ့ တဈစုံတဈရာ က ဟန့်တားထားသလိုနဲ့ ခကြခြငွြး ဆုံးဖြတလြို့မရဘူး။
နှစ်ယောကသ်ား တိတတ်ဆိတ် ထိုငန်ကြတော အတောကြှာမယ် ထငပြါတယ်။ ကြှနမြခေါင်းထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ခွီတုံခတွုံ ဖြစ်သလို သူ့ခေါင်းထဲမှာလည်း အလုပရြှုပန်မှောပါ။ နောကဆြုံးတော့ အသကကြို ဝအောင် ရှူသှင်းလိုကပြှီး လကကြနွဝြိုငကြို မော့ သောကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ “ငါပြနတ်ော့မယဟြာ..” လို့ ခပတတ်ိုတိုပဲ ပြောဆိုပြီး ထလိုကတ်ယ်။ သူကလည်း “ငါလိုကပျို့မယ်” ဆိုပြီး သတိပြနဝြငလြာတဲ့ ဟနန်ဲ့ ထလာတယ်။
အိတကြို ကောကကြိုငလြိုကပြှီး ထမင်းစားခန်းက အထွကြ မှာသူက ရုတတ်ရကြ နောကကြနေ သိုင်းဖကလြာတယ်။ ပြီးတော့ ကြှနမ် ဂုတသ်ားကို နမ်းတယ်။ နှာရှံ့သံက ကယွကြယွလြောငလြောငပြဲ။ ကြောပြငန်ဲ့ တငပြါးမှာ ခပန်ှေးနှေး အငှေ့အသကတ်ဈခုကို ခံစားရတယ်။ တဈကိုယလြုံး ဖငွြးခနဲ ခံစားလိုကရြတယ်။ အပူလှိုင်းတဈခု ဖြတသ်ှားသလိုပါပဲ။ ကြှနမ် တဈကိုယလြုံး ပေါကကြှဲ ထွကသ်ှားပြီ ဆိုတာကို သိလိုကတ်ယ်။
ရုန်းကနပြှီး သူ့ဘကကြို လှည့်လိုကတ်ယ်။ သူ့လကတ်ှကေ ပြလွေော့သှားပမယ်ေ့ ကြှနမ် လကြ မောင်းတွကေို ခပဖြှဖြ ကိုငထြားဆဲပဲ။ သူ့မကြန်ှာကို မကြည့် ရဲဘူး။မကြစြေ့အောကမြှာ သူ့ရငဘြတကြိုပဲ မှငန်ရတေယ်။ “သိင်ျဂီ သိသှားရင် မကောင်းဘူး ဟာ…. “ လို့ ထပ် ပြောလိုကတ်ယ်။ သူက “ မသိအောင် နမယေလြဟော” “နငန်ဲ့ ငါနဲ့ပဲ” တဲ့။ ကမူးရှူးတိုး ထွကလြာတဲ့ လသေံ။
မာနန်တကြ ကြှနမြစိတကြို ကြီးစိုးသှားပါပြီ။ ကြှနမြတို့ နှစ်ဦးတည်း ဆိုတဲ့ အသိ အပြင် ဘယသ်ူမှ မသိအောင် ထိန်းသိမ်းထားရင် ရတာပဲ ဆိုတဲ့ အသိက တွန်းအားပေးလိုကသ်လိုပဲ။ ကြှနမ် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုကတ်ယ်။ သူ့မကြဝြန်းထဲမှာ မှငရြတာ က ရမကြ ။ ကြှနမ် ရဲ့ မောင် ခရီးသှားပြီး ပြနလြာတိုင်း တွေ့ရတဲ့ အရိပအြငှေ့။ သူလိုချင်တ်ာ ကြှနမြရဲ့ ခန်ဓာကိုယ်။ အခစွမြဟုတဘြူး။ ကြှနမြလိုချင်တ်ာလည်း သူ့ရဲ့ တဈခဏတာ အယုအယမှု့ ။ အပေး နဲ့ အယူပဲ လို့ စိတထြဲ မှာ ပေါလြာတဲ့ အတွေးက စိတဆြန်ဒကို ရှေ့တဈလှမ်းချင်ြး တိုးလာစပေါတယ်။ ထိတွေ့ မိနတေဲ့ အထိအတွေ့ကို မရှောငခြငွတ်ော့ဘူး။ ဆိတကြှယရြာ အရပ် မှာ ရှိနတယ်ေ ဆိုတဲ့ အသိက ခေါင်းထဲမှာကြီးစိုးနတယ်ေ။
သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး မေးလိုကတ်ယ်။ “နင် အရမ်းလုပခြငွြ နလေား..” လို့။ သူက မဆိုင်းမတွဘဲ “အေး” ဆိုပြီး ရှိုကသ်ံကြီးနဲ့ ပြနဖြှတယ်ေ။ “ဒါဆို သိင်ျဂီ မသိစနေဲ့ … ဒီတဈခေါကပြဲ.. ငါ နင့် မယားငယ် မဟုတဘြူး.. ” လို့ကြှနမြပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ ကြှနမ် အသံက တုနရြီ နပေါတယ်။ ခကြခြငွြးဆိုသလို ကြှနမြကိုဆှဲဖကလြိုကပြှီး သူ့လကတ်ှကေ ဝတထြားတဲ့ ကြှနမြရဲ့ ဂါဝနကြို ဆှဲမတယ်။ ကြှနမြနောကပျိုင်း တဈစိတတ်ဈနရောဟာ ဟာလာဟင်းလင်းလို ဖြစ်သှားတယ်။ ခါးထိ လိပတ်ကသ်ှားတဲ့ ဂါဝနအြောကြ လှမ်းလွှိုပြီး တငပြါးတွကေို လှမ်းကိုငတ်ယ်။ ခါး အသားကို ဖကဖြို့ ကြိုးစားတယ်။ ကြှနမြရုန်းလိုကပြှီး “ နင် သန့်ရှင်းရေးလုပ် အုံးဟ ဒီအတိုင်းတော့ မလုပခြငွဘြူး” လို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ကြှနမြအသံက ခပည်ုညု ဖြစ်နသလေိုပါပဲ။ သူက ခကြခြငွြးပဲ ကြှနမြလကကြို ဆှဲပြီးအခန်းထဲကို ခေါသ်ှားတယ်။ ကြှနမ် လကထြဲက ကြောပိုးအိတကြ ကြမ်းပေါကြို ဘုတခြနဲ ပြုတကြွ ကနွခြဲ့တယ်။
ရချိုးခန်းထဲက ရတဖြေဲဖြဲ ကသွံကို ကြားနရတေယ်။ တံခါးကို ပိတမြထားတော့ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြစ်နတေဲ့ သူကြောပြငကြို နဲနဲ ပါးပါး မှငန်ရတေယ်။ ဝတထြားတဲ့ ဂါဝန် အင်ျကြီကို အသာခွှတ် ခေါကပြှီး စာဖတ် စားပြဲပေါမြှာ သပသ်ပရြပရြပ် တငထြားလိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ လိုအပရြင် မှနမြှနဆြနဆြန် ကောကယ်ူပြီး ပြနဝြတန်ိုငဖြို့ ဆိုတဲ့သတိက ရှိနတေုန်းပါ။ အဝတအြစားခွှတ် ပြီးတဲ့အခွိန် ရကသွေံတိတသ်ှားပြီး သူအပြငထြှကလြာတဲ့ အသံကို ကြားလိုကရြတယ်။ အခုကြှနမြကိုယပြေါမြှာ ဘရာနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပါးပါးပဲ ရှိတော့တယ်။ သူ့ကို ကြှနမြလှည့်မကြည့်ရဲဘူး။

ဘရာ ကိုခွှတပြှီး စားပြဲပေါတ်ငပြှီးမှ အသကကြို ဝအောငရြှူသှင်းလိုကပြှီးမှ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုကတ်ယ်။ တဘကဖြှူကြီးနဲ့ ရသေုတန်တေဲ့ သူ့ကို တွေ့လိုကရြတယ်။ ပြီးတော့တဘကကြို ကြမ်းပေါလြှှတခြလွိုကတ်ယ်။ ဂငွကြစား ထားတဲ့ အတွကြ သူ့ကိုယ် ခန်ဓာက အခွိးကကြ တောင့်တောင့်တင်းတင်း ပါ။ ပြီးတော့ တပိုင်းတစ တောင့်တင်းပြီး တွဲလောင်းကနွတေဲ့ သူ့ရဲ့ နိမိတ်။ ကြှနမြတို့ နှစ်ယောကြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ကြည့်မိတာ ခဏလောကြ ကြာသှားတယထြငပြါရဲ့။ သူက ကြှနမြဆီ ခတသ်ှကသ်ှကလြွောကလြာပြီး။ “နင့်ကို ငါ အားမနာ တော့ဘူးနောြ” လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ကြှနမြလကမြောင်းတွကေို ဖမ်းကိုငပြှီး ကုတငပြေါြ တွန်းလှဲလိုကပြါတယ်။
နောကြ ကြှနမြခွထေောကကြို မပြီး အတွင်းခံကို ခပသ်ှကသ်ှကပြဲ ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒိအတွင်းခံကို သူ့မကြန်ှာပေါြ အုပန်မ်းပြီး ကြှနမ် ဘေး ကို ပစ်ခလွိုကတ်ယ်။ ဇာနားတပထြားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဖြူဖြူ လေးဟာ ကြှနမ် မကြန်ှာဘေးမှာ ပုံခနဲ ကလွာတယ်။ အတွေ့အကြုံရှိထားသူမို့ ပေါငကြို အသာကားပြီး ခွထေောကတ်ှကေိုကြေးထား ပေးလိုကမြိပါတယ်။ ဘေး က ခေါင်းအုံးကို ယူပြီး ခေါင်းအောကြ ထိုးထည့်ပြီး အုံးလိုကတ်ယ်။ အရာရာ ဟာ အလိုလို လုပမြိလိုကတ်ာပါပဲ။ သူက ကုတငပြေါတ်ကလြာပြီး ကြှနမ် ပေါငရြင်းကို ဖြဲလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ စိုကပြှီးကြည့်နတယ်ေ။ ကြှနမြဟာ က စိုစွတန်ပြေီ ဆိုတာကို သိတယလြေ။ သူက ဆီးစပကြို လကန်ဲ့ ပြတသ်ပပြှီး စိုစွတန်တေဲ့ ကြှနမြဟာရဲ့ နှုတခြမ်းသားတွကေို လကခြွောင်းတွနေဲ့ စုနဆြန် ပြတတ်ယ်။ ဆီးပုံးမှှေး ကိုခနွပြှီး နှုတခြမ်းဘေးသားတွကေိုပဲ ဖယောင်းကပထြားခဲ့တဲ့ အတွကြ ကြှနမြဟာ က အမှှေးအမွှငကြင်းပြီး ပြောငခြွော နပေါတယ်။ သူ့ လကမ် နဲ့ အစေ့နရောကို ပြတသ်ပတ်ဲ့အခါ ကြှနမြရငထြဲ လှိုကဖြိုလာပါတော့တယ်။ မိန်းကလေး တဈယောကြ အဖို့ အဲ့ဒိလို အလုပခြံရရင် ငှင်းပယန်ိုငစြှမ်း မရှိပါဘူး။ သူထိတွေ့လိုကတ်ိုင်း မကြစြေ့ကို မှိတလြိုကမြိတယ်။ သာယာမှုရဲ့ နိဒါန်း နဲ့ အတူ သှေးသားဆန်ဒကလည်း တကကြှှလာပါတယ်။ သူ့လကကြို ဆှဲပြီး ရငသ်ားတွကေို ပြတသ်ပ် ဖိညှဈလိုကစြချင်ေပြါတယ်။ ကြှနမ် ဝမ်းဗိုကသ်ားကလှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ။
ရုတတ်ရကြ သူဖြဲကြည့်တာကို သိလိုကတ်ယ်။ မကြစြေ့ဖြင့် ကြည့်လိုကတ်ော့ သူ့အကြည့်က ကြှနမ် မှတမြိခဲ့တဲ့ ခေါတ်ော တဈသောင်းအား။ ပြီးတော့ ကြှနမ် ပေါင် တွင်းသားနှစ်ခုကို ဖိခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့လကန်ှဈဘကန်ဲ့ ကြှနမြတငပြါးတွကေို ပင့်ပြီး ကြှနမ် “ဟာ” ကို ငုံ့ပြီး နမ်းပါတော့တယ်။
သူနမ်းပုံကတဈမွိုး။ မကြြ့စေ့တွကေို မှိတထြားပြီး သူ့မကြန်ှာနဲ့ ကြှနမ် ဟာ ကို ပြတတ်ာပါပဲ။ နှာခေါင်းနဲ့ ရှတခြနဲ မညအြောင် နမ်းတယ် ပါးတွေ နဲ့ ပြတတ်ယ်။ မေးနဲ့ ပြတတ်ယ်။ နှာဖူးနဲ့ ပြတတ်ယ်။ ကြှနမ် ဘာလုပမြိသလဲ သိလား။ ကော့ပေးမိပြီး သူ့မကြန်ှာနဲ့ ပြနပြှနပြှီး ပြတလြိုကမြိတယ်။ ရိုင်းသှားသလို ပဲလားလို့ တွေးမိပမယ်ေ့ ထိန်းခွုပလြို့ မရလောကအြောငပြါပဲ။ သူနှမ်းရှုံနတောကို ပီပီသသ မမှငရြပေးမယ့် တဈခကြခြတဈခကြြ သူ့နှာခေါင်းနဲ့ ကြှနမ် အတွင်းသားကို တွန်းတွန်းပြီးတိုး တာကို ခံစားနရတေယ်။ ပြီးတော့ ပါးစပန်ဲ့ ကြှနမြဟာ တဈခုလုံးကို အုပပြလိုကတ်ာပဲ။
သူ့ကိုကြှနမ် ကြည့်မနတေော့ပါဘူး။ မကြစြေ့ပြနမြှိတပြှီး အထိတွေ့ကိုပဲ အာရုံထားလိုကြ တော့တယ်။ ပူနှေးစွတစြိုတဲ့ နူးညံ့တဲ့ အရာတဈခုက ကြှနမ် “ဟာ” တဈခုလုံးကို အုပစြှပထြားသလိုပဲ။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းသားတွနေဲ့ အတွင်းသားကို ထိအောငပြှတသ်တ် ထိုးစွနတေဲ့ သူရဲ့ လွှာကြမ်းကြမ်း။ ကြှနမ် စိတရြိုင်းတွေ ပေါကကြှဲ ထွကသ်ှားပါပြီ။ ဟဈအောပြှီး ညည်းလိုကမြိတယ်။ သူတဈခကြတ်ဈခကြင်ုံစုပ် လိုကတ်ိုင်း တဈကိုယလြုံးတုနခြါ သှားပါတယ်။ လူလည်း မောဟိုကလြာပါတယ်။ ရပစြချင်ေသ်လားဆို တော့ သူ့ကို ဆကခြါဆကခြါ လုပစြချင်ေတ်ာပါပဲ။
အတောကြှာတော့ သူကရပလြိုကပြှီး အပြါပိုင်းကိုတကလြာတယ်။ ထောငမြတန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို တပြှတပြှှတန်ဲ့ ငုံပြီး စို့ပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ကြှနမ် ပါးတွကေိုလာနမ်းတယ်။ ကြှနမ် “ဟာ” ရဲ့ အနံ့ကို ကြှနမ် ပြနရြလိုကတ်ယ်။ သူ့ နှာမှုတလြိုကတ်ဲ့လကေ ကြှနမြမကြန်ှာကိုလာထိနတယ်ေ။ အနမ်းတွရပေသ်ှားလို့ မကြစြေ့ဖြင့်ကြည့်လိုကတ်ော့ သူကလည်းကြှနမြကို ပြနစြိုကကြှည့်နတယ်ေ။ သူ့မကြန်ှာကို လကန်ဲ့ ကိုငပြှီးပြတသ်ပလြိုကမြိတယ်။ ငတပြှတန်သလေိုပဲ။ ဒါနဲ့ “နင် အရမ်းငတ် နသလေား” လို့ မေးလိုကတ်ယ်။ ကြှနမ် အသံက ခပည်ုညု ဖြစ်နသလေိုပါပဲ။ သူကလည်း “အေး” ဆိုပြီးပြနဖြှတယ်ေ။ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ စကားသံတွကေ မောဟိုကန်တယ်ေ။
သူကကိုယကြိုမတလြိုကပြှီး ကြှနမြပေါငကြှားမှာ နရောယူလိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ သတိရမိတာနဲ့ “ဟဲ့ နင့်ဟာတွေ ငါ့အထဲ မထည့်နဲ့နောြ ကလေးရသှားမယ်” လို့ စိတပြူပြီး ပြောလိုကမြိတယ်။ သူရုတတ်ရကြ တန့်သှားတယ်။ စိတအြနှောင့်အယှကြေ ဖြစ်သှားဟနပြဲ။
သူက ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီးတော့ အိပယ်ာဘေး ခုံအောကကြ အံဆှဲကိုဖြင့်လိုကတ်ယ်။ တဈစုံတဈခုကို ထုတယ်ူလိုကပြှီး ကြှနမြဗိုကပြေါြ ပစ်တငလြိုကတ်ယ်။ အနီရောင် ကြနဒြှနအြိတကြလေး တဈခု။ ပြီးတော့ ကြှနမ် ပေါငရြင်းတွကေိုဖီပြီး သူ့ ဟာ ကို ကြှနမ် ဟာ ထဲ ထိုးထည့်လိုကပြါတော့တယ်။
သူ့တံတွေးတွနေဲ့ စိုစွတခြွောမှေ့နတေဲ့ ကြှနမ် ဟာ အထဲကို ရုတတ်ရကြ တိုးဝငလြာတဲ့ အခွိနမြှာ ရလိုကတ်ဲ့ ခံစားမှု့က အရာရာကိုလှတထြှကြ သှားစပေါတယ်။ မကြလြုံးတွကေို မှိတထြားလိုကမြိသလို ညည်းညူ အောဟြဈသံပင် ထွကသ်ှားမိတယ်။ ဆီးစပန်ှဈခု တဈခဏလောကြ ထိထားပြီးတဲ့ နောကမြှာတော့ သူက အားသှနခြှနစြိုကြ လုပပြါတော့တယ်။ နှစ်နဲ့ ခွီပြီး မရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ နူးညံ့တဲ့ ပြတတ်ိုကြ မှု့တွဟော ကြှနမြကို မိန်းမော သှားစခေဲ့ပါတယ်။ အဖနဖြန် ပြတတ်ိုကတ်ဲ့ အရှိနဟြာ တိုးမှင့်လာပြီးတဲ့ နောကြ ရုတတ်ရကရြပသ်ှားပါတယ်။ ပြီးတော့ လဈဟာ သလိုဖြစ်သှားလို့ မကြစြေ့ဖြင့် ကြည့်လိုကတ်ော့ သူက ဒူးထောကပြှီး ရပမြိုးနတယ်ေ။ တောင့်တင်းပြီးခါရမ်းနတေဲ့ သူ့ဟာကို အိပယ်ာဖုံးဖြူဖြူနဲ့ ဆှဲသုတလြိုကပြှီး ကြှနမ် ဗိုကပြေါကြ ကြနဒြှနအြိပကြို လှမ်းယူလိုကပြါတယ်။
ရုတတ်ရကြ မောင့် ရဲ့ အပြုအမူကို အမှတရြလိုကမြိတယ်။ သားသမီးမလိုချင်တ်ဲ့ အခါ ကြှနမြတို့က ကြနဒြှနသ်ုံးပါတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မောင် က အလှှာခွားတာ မကိုကဘြူးတဲ့လေ။ သူစိတကြွနပေခြါနီးအထိ သဘာဝအတိုင်းပဲ။ ပြီးခါနီးပြီဆိုမှ သူက ကြနဒြှနကြိုစွပတ်ယ်။ ဒါဟာ ကြှနမြအတွကြ တော့ စိတကြို နှစ်ထားလိုကြ တော့ ဆိုတဲ့ အမှတသ်င်ျကတပေါပဲ။
သူက ကြှနမြအထဲ ပြနထြိုးထည့်လိုကပြှီး ကြှနမြအပေါြ မှောကလြကြြ မိုးလိုကတ်ယ်။ ကြှနမြလညတ်ိုင် နဲ့ ပါးတွကေို ရှှတခြနဲ နမ်းလိုကပြှီး ပြောတယ်။ “ကောင်းလား.. “ တဲ့။ ယောကြွားတွဟော ဒီစကားကို အမြဲမေးတတကြှတယ် ထငပြါရဲ။ မင်ျဂလာဦးညမှာ စကားကို ပထမဆုံးဒီ စကြားဖူးတဲ့ အခွိနကြ ကြှနမြမကြလြုံးတွကေို မှိတပြှီး တုံဏှိဘာဝေ နခေဲ့တယ်။ နောကပျိုင်းတော့ အလငွြးသင့်သလို ပြနပြှောမိတယ်။ အိမထြောငသ်ကြ ရလာတော့လည်း စိတထြဲရှိတဲ့ အမှနအြတိုင်းပြနပြှော တတသ်ှားတာပါပဲ။
“… ကောင်းတယ်.. “ လို့ပြနဖြှလေိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ “နင် အရမ်းငတ် နသလေား.. “ လို့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ထပမြေးလိုကတ်ယ်။ ဒီစကားကို ဘာ့ကြောင့် ကြှနမ် ထပခြါထပခြါ ပြောမိမှန်း မသိဘူး။ အခွားပြောချင်စြရာ စကားလည်း မရှိဘူး။ သူက ကြှနမြကို စူးစိုကကြှည့်တယ်။ ပြီးတော့ ကြှနမြဘေးက နားကို နမ်းပြီး ကပပြှောတယ်။ “နင့်ကို – ချင်န်တော .. နင့်ဟာကို စမှငကြတည်း က.. သိလား “ တဲ့။ ပြီးတော့ သူ့ဟာကို ဆှဲထုတပြှီး ဆောင့်ခနဲ ပြနထြည့်ပါတယ်။ သူ့ပေါငရြင်း နှစ်ခု ခတ် သံက ဖေါင်းခနဲထွကလြာတယ်။ ကြှနမြပါးစပကြ “အ” ခနဲအသံထွကသ်ှားတယ်။ ပြင်းထနလြှန်းတဲ့ ပြတတ်ိုကမြှု့ဟာ အထွဋထြိပ် အရသာကို ပေးလိုကတ်ာပါပဲ။ “နင့် – က – လို့ အရမ်း ကောင်းတယ် .. “ ဆိုပြီး ထပပြှောတယ်..။ ထပဆြောင့်တယ်။ ဖေါင်းခနဲ မညသ်ံနဲ့ အတူ စွတခြနဲ ဝငလြာတဲ့ အထိအတွေ့ဟာ ကြှနမြကို စွံ့အ နစပေေါတယ်။ ကြှနမြဘာမှပြနမြပြော တော့ဘဲ သာယာမှု့ကိုပဲ အာရုံစိုကြ နလေိုကပြါတော့တယ်။ နောကြ “နင့်ကို တဈဆုံး… မယ်” တဲ့.. ။ .. အဲ့ဒိ တဈခွန်းပြောလိုကြ ပြီးတော့ ဆောင့်ခကြတ်ှဟော မှနဆြနပြှီး ပြင်းထနလြာပါတယ်။ တဖေါင်းဖေါင်း မညန်တေဲ့ အသံ၊ သူ့ရဲ့ အားပြုသံ၊ သူ့ပါးစပကြ ပြောနတေဲ့ အယုတ်တအနတ်တ တွနေဲ့ ကြှနမြရဲ့ ညည်းသူသံ တွကေ နားထဲ ဝငတ်လှည့် မဝငတ်လှည့်ပါပဲ။ နောကဆြုံးပန်းတိုငရြောကြ သည့်တိုင် သူခရီးနှငပြှီဆိုတာ အတွေ့အကြုံအရ သိနတေဲ့ အတွကြ ကြှနမြလည်း စိတကြိုလှှတထြား လိုကပြါတော့တယ်။

အတနကြှာတော့ သူ့က အောဟြဈ ပြီး သူ့တဈကိုယလြုံး တုနခြါသှားပါတယ်။ ကြှနမြအထဲကို သူဟာကို အတင်းဖိသိပထြည့်ထား ပြီးတော့ပေါ့။ ကြှနမြလည်း အောလြိုကမြိတယ် ထငပြါတယ်။ အတွင်းမှာ ပြည့်ကပြပြှီး နရောယူထားတဲ့ သူ့ဟာနဲ့ အတူ ဖစွခြနဲ ဖစွခြနဲ နဲ့ စီးဆင်းလာတဲ့ ခံစားမှု့ကို ခံစား နရတေယ်။ တငပြါးအောကမြှာ ခံထားတဲ့ခေါင်းအုံးကို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ ညှဈကိုငထြားရင်း သူ့ဟာကိုလည်း ဆကခြါဆကခြါ ညှဈ နလေိုကမြိတယ်။ တ “အင်း…” အင်း.. နဲ့ အသံထွကမြိသညပြါပဲ။ သည့်နောကမြှာတော့ အိပခြန်း တဈခန်းလုံးကို လူသား နှစ်ယောကရြဲ့ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းပဲ မင်းမူနပေါတော့တယ်။
အခွိန် ဘယလြောကြ ကြာကြာ အထိ မောဟိုကြ မိန်းမောသှားမိမှန်း မမှတ် မိတော့ဘူး။ အမောပြလေို့ မကြစြေ့ဖြင့်ကြည့်လိုကတ်ော့ ကြှနမြကိုယပြေါမြှာ အိပယ်ာခင်းဖြူ တဈခုက တဈပိုင်းတဈစ ရောကန်တယ်ေ။ ဘေးကိုလှည့်ကြီးလိုကတ်ော့ သူက ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ပကလြကကြှီး မှိန်းနတောကို တွေ့လိုကတ်ယ်။ သူ့ရငဘြတကြှီးက နိမ့်လိုကြ မှင့်လိုကန်ဲ့ ရှိနတေုန်းပဲ။ သူ့ဟာ ကြီးကတော့ ပြော့ခွနပေေါပြီ။ ပြနသ်င့်ပြီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကုတငပြေါကြ နအသောထလိုကတ်ယ်။ တုပခြညွထြားပြီး သုတရြညဖြှူဖြူတွေ ပြည့်နတေဲ့ ကြနဒြုံးက ကြမ်းပေါမြှာ ။ အိမထြောငသ်ည် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကြှနမြအတွကြ သူ့သုတရြညပြမာဏ မနည်းဘူးဆိုတာ ရယ် ခဲပြဈနတေဲ့ အတွကြ အတောကြှာပြီဆိုတာရယကြို အတတသ်ိလိုကတ်ယ်။
ရချိုးခန်းထဲ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဝငလြိုကပြှီး အောကပျိုင်းတဈခုလုံးကို ရလေောင်းခလွိုကတ်ယ်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုငပြှီး သူ့ဟာ အကြှင်းအကနွတ်ှမွေား ကနွအြုံးလိမ့်မလားဆိုပြီး ညှဈခကြှညလြိုကပြမယ်ေ့ ဘာမှ ထွကမြလာဘူး။ ကြနဒြုံးသုံးခိုင်းမိလို့ တောပြါသေးရဲ့ လို့ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် တွေးလိုကမြိတယ်။ ပြနထြ လိုကတ်ော့ ပေါငတ်ှင်းသားတွကေ တော့ ကြိမ်းနတယ်ေ။ စိတထြဲက “စောကကြောင်” လို့ ကြိမဆြဲလိုကမြိတယ်။ ရုတတ်ရကြ မောင့်ကို သတိရလိုကမြိတယ်။ “ခစွြ အတွကြ အပြည့်စု ထားတယ်” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ အတူ မောင့်ရဲ့ ပထမဆုံးသော အခစွြ ကြမ်းကြမ်းတွကေ ကြှနမြကို တုနလြှုပခြဲ့ စဖေူးပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယကြိုယ် မုဒိမ်း အကငွြ့ခံနရသေလားလို့ ထငရြလောကအြောင် မောင့်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှု့တွေ၊ ရှုပပြှ လှတလြပ် တဲ့ ဟိုတယအြခန်း၊ နာကငွမြှု့ ရောယှကန်တေဲ့ သာယာမှုမိန်းမောမှု့ တွေ၊ လမ်းလွောကရြ ခကလြောကအြောင် ကြိမ်းစပန်တေဲ့ စေးကပကြပ် ပေါငတ်ှင်းသားတွေ၊ နောကန်ေ့ မနကြ အိပယ်ောထ တဲ့ အခါ ကြှနမ် ဟာ ထဲက ပြနထြှကကြလွာတဲ့ မောင့် ရဲ့ ခဲပြဈနတေဲ့ ဟာတွေ နဲ့ ညှီစို့စို့ အနံ့ပြင်းပြင်း တွေ ဟာ တဈသကစြာ အမှတရြစရာ ပြားရညဆြမ်း နေ့ရကတ်ှေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
ကြှနမ် ရချိုးခန်းက ပြနထြှကလြာတော့ သူက ကုတငပြေါမြှာ ငုတတ်ုတကြှီး ထိုငန်တယ်ေ။ သူ့ဟာက ခပမြတမြတပြှနဖြစ်နတောကို သတိပြုလိုကမြိတယ်။ သူ စွမ်းနိုင် နတေုန်းပဲ လို့ အတွေ့အကြုံက ပြောပြတယလြေ။ ကြှနမ် မင်ျဂလာဦး ညတုန်းက မောငကြ လေးခွီလေးမောင်း အစွမ်းပြတာကို ကြုံခဲ့ဖူးတာကိုး။
“ဟဲ့ လကစြလကန်တွေ ရှင်းလိုကအြုံး” လို့ ပြောလိုကပြှီး စားပြဲပေါတ်ငထြားတဲ့ အဝတအြစား တွကေိုယူလိုကတ်ယ်။ သူ့ကို ကြောပေးရင်း အရငဆြုံးဝတမြိတာတာ ဘရာစီယာပါ။ ကြှနမြနောကကြွောကို သူကြည့်နတယေဆြိုတာ သိနတယ်ေ။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ဝတပြှီးတော့ သားရကြေိုးကို အသာဆှဲပြီး ဖတခြနဲမညအြောင် ပြနလြှှတလြိုကမြိတယ်။ ဂါဝန် အင်ျကြီကို စွပဝြတလြိုကပြှီး မှနတ်ငခြုံဘကကြူးကာ ခေါင်းဖြီးပြီး အလှအနည်းငယ် ပြငလြိုကပြါတယ်။ ဒီအခွိနအြထိ သူက ကုတငပြေါမြှာ ပဲ ထိုငပြှီး ကြှနမြလုပသ်မွှကို အရသာခံကြည့်နတေုန်းပဲ ဆိုတာကို သိနတယ်ေ။ တကယတ်ော့ သူ့ကို ကြှနမ် မှူဆှယမြိမှန်းမသိ မှူဆှယန်လေိုကြ မိတယ် ဆိုတာကို ကြှနမ် ဝနခြံရမှာပါပဲ။ ကြောပေးထား ပမယ်ေ့ သူစိတ် ထ နတေုန်းပဲ ဆိုတာကို သိနတေဲ့ အတွကြ နောကကြနမွေား ငါ့ကို ဆှဲဖကလြိုကလြေ မလား ရယလြို့ တွေးမိပါ သေးတယ်။ သူက ဘာမှ မလှုပရြှားခဲ့ပါဘူး။ သူက လှုပရြှားခဲ့ လွှငလြည်း …
“ငါပြနတ်ော့မယ်” လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သူကလိုကပျို့ပေးမယဆြိုပြီး အဝတအြစား ထဝတတ်ယ်။ ကြှနမြလည်း ဧည့်ခန်းထဲ ထွကပြှီး သူ့ကို ထိုငစြောင့်နလေိုကတ်ယ်။ သူထွကလြာတော့ နှစ်ယောကသ်ား အပြငထြှကခြဲ့ကြတယ်။ စင်ျကြနလြမ်းတဈလွောကြ သူ ကြှနမြနောကကြ တိတတ်ဆိတလြိုကလြာခဲ့တယ်။ တငပြါးအတွင်းသား တွဟော ကြိမ်းနတေဲ့ အတွကြ လမ်းကို ပုံစံမပကြအြောင် သတိထားလွောကြ နရပေါတယ်။ ဓါတလြှခေါးထဲ ကထွကလြို့ အပြငတ်ံခါးဝရောကသ်ညအြထိ စကားတဈခွန်းမှ မပြော မိကြသလို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ောင် မကြည့်ဖြစ်ကြဘူး။ တံခါး ဖြင့်ပေးတဲ့ အခါကမွှ သူက ကြှနမြကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ “ငါ.. နင့်အိမ် အထိ ကားနဲ့လိုကပျို့ပေးမယလြေ….“ တဲ့။ ကြှနမ် ဒိထကပျိုပြီး မပတသ်ကခြငွတ်ာတော့ အမှနပြါ။ “မပို့နဲ့ ရတယ်၊ ဘဈစကားနဲ့ ဆို လေးဆယ့်ငါးမိနဈပဲ.. “ ပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ တဈခဏတာ မကြလြုံးချင်ြး စုံမိလိုကခြွိနမြှာ ကြှနမ် သတိပြုလိုကမြိတာက သူ့မကြဝြန်း ထဲက တောင့်တမှု့တွပေါ။ နောကပြှနမြကြည့်တော့ဘဲ ဘဈစကားဂိတဘြကြ ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ကားကလည်း အခန့်သင့်ရောကလြာတာနဲ့ မီအောင် ပြေးတကပြှီး ရတဲ့ နရောထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ကားက အတောခြွောငပြါတယ်။

မှနပြှတင်းကနေ တရိပရြိပ် ပြေးလှှားနတေဲ့ အိမတ်ှနေဲ့ သဈပငတ်ှကေို ငေးကြည့်ရင်း ခံစားမှု့ ပေါင်းစုံကို ခံစားနရပေါတယ်။ စိုးရိမကြှောင့်ကြမှု့ ကိုလည်းခံစားရသလို ကြနပြေ နှစ်သိမ့်မှု့ကိုလည်း ခံစားရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယကြို အပြဈသား တဈယောကလြို လည်း ခံစားမိသလို လှတလြပ် မှု့ကိုလည်းခံစားနရတေယ်။ သိင်ျဂိ့ ကိုလည်း အရမ်းပဲ အားနာမိတယ်။ ကြှနမ် သဈစာပကြမြိပြီလား။ သူတို့ တတွေ အဆငပြှကြေ ပါစေ လို့ တိတတ်စိတ် ဆုတောင်းလိုကမြိပါတယ်။ တကယတ်ော့ တဈခဏ တာ အခွိနအြတွင်းမှာ ဘယလြိုမှ မမှောမြှန်းထားတဲ့ အလုပတ်ှကေို လုပလြိုကမြိ တာကို ကြှနမြကိုယ် ကြှနမြအံ့ဩ မိတာပါပဲ။ ဆောင့်စည်းမှု့တွေ သဈစာတရားတွေ နဲ့ ဂုဏသ်ိကျခါ တွေ ဟာ အခွိနတ်ိုတွင်း ကြမှေ ပြောကပြကြြ သှားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပမယ်ေ့ နောငတ် ဆိုတာမွိုး မဖြစ်မိတာတော့ အမှနပြါပဲ။ ဘယလြိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် နောငမြှာ သူ့ကို ရှောငရြ တော့မယ် ဆိုတာကိုတော့ ကောင်းကောင်း နားလည် ထားပါတယ်။
သတိရမိတာနဲ့ နာရီကို ကြည့်လိုကပြါတယ်။ ညနေ ငါးနာရီ လေးဆယ့် ငါးမိနဈ…. တောင် ရှိပြီပဲ။
ပြီးပါပြီ