အောစာအုပ်

ဒရိုင်ဘာခင် (အပိုင်း ၁)

ဒရိုငဘြာခင်
ရေးသားသူ – Ko $uper (ကိုစူပါ)

🏵️အပိုင်း (၁)🏵️

*ဒရိုငဘြာခငဟြု ခေါသ်ည် ( ၁ )*

စမ်းချောင်း မကြီးကြီးလမ်းထောင့ရြှိ လဘကရြညဆြိုငတ်ှင် ကိုခငမြောငဝြင်းတဈယောကြ ဘောလုံးဂွာနယကြို ခွခွေိတထြိုငကြာ ဖတန်သည်ေ…..။ ထိုစဉြ မှာထားသည့ြ မုန့ဟြင်းခါး မန်တလေးပဲကြောန်ှင့ြ လဘကရြည် တိုငကြီတဈခွကြ လာခပြေးစဉြ ရူဘီ တဈပြဲပါ ထပမြှာလိုကသ်ည်……။

“ကိုခငမြောငဝြင်း စောကြီးပါလားဗွ…။ ဒီနေ့ အလုပမြသှားဘူးလား“

တဈလမ်းထဲနေ မွိုးညှှန့မြှာ ခငမြောငဝြင်းကိုမေးရင်း စာပြဲတွင် ဝငထြိုငလြိုကလြသည်ေ….

“အလုပပြှုတသ်ှားပြီ…သှားဖို့မလိုတော့ဘူး….“

“ဟာ ဘယလြိုဖြစ်တာတုန်း… အလုပကြအဆငပြှတယေဆြို…“

“ပြပေါတယ်… ဒီလိုပါပဲ သူဌေးကတောြ ဖြုတလြိုကတ်ာပါ…“

“ခငမြွား ဘာသှားလုပလြို့လဲ…“

ခငမြောငဝြင်း ပြောမလိုပြငပြှီးကာမှ မပြောတော့ပါဘူးတွေးကာ…

“ဒီလိုပါပဲကြာ…“

မပြောချင်လြေ ပိုသိချင်လြမေို့ မွိုးညှှန့ကြ ထပမြေးလသည်ေ….။

“လုပပြါဗွ ပြောစမ်းဘာ… နားထောငရြတာတာပေါ့…။ ဟေ့ညီလေး လဘကရြည် ပုံမှနတ်ဈခွကြ“

ခငမြောငဝြင်းအားမေးရင်း အနားဖြတသ်ှားသည့ြ စားပြဲထိုးလေးအား လဘကရြညမြှာလိုကလြသည်ေ…။ ခငမြောငဝြင်းလည်း မထူးတော့ပါဘူး ပြောတော့မညဟြုတွေးကာ ဘောလုံးဂွာနယကြို ခေါကပြှီး စာပြဲပေါတ်ငပြှီး ပြောမညအြလုပ် ဘေးဝိုင်းမှာ ကောငလြေးတွကေ

“အဈကို မဖတတ်ော့ရင် ကြှနတ်ောယ်ူလိုကမြယ်“

ဆိုပြီး ဂွာနယကြောကမြသှားလသည်ေ..။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ဂွာနယကြမပြီးသေးဘဲ သူများစီရောကသ်ှားပြီမို့ စကားပဲပြောပြီး အခွိနဖြှုန်းဖို့ရာပဲ ရှိလတေော့သည်….။

“ဒီလိုကြာ…….. မနေ့က ငါအလုပ် ပုံမှနအြတိုင်းသှားတယ်….။ ညနလေောကရြောကတ်ော့ သူဌေးကတောကြ သူသှားနကြေ ဗဒငေဆြရာဆီသှားမယဆြိုလို့ ငါလည်း လိုကပျို့လိုကတ်ယ်…။ သင်ျကန်းကြှန်းဖကပြေါ့။ ဗဒငေခြန်းက ၃ လှှာမှာ….။ ငါ တဈခါမှမတကဖြူးပါဘူး…. ဝရံတာမှာ ဗီနိုင်းကြီးတလှှင့လြှှင့န်ဲ့ မို့သာ သိတာပါ…။ အဲ့တာနဲ့ ငါလည်း ကားပေါထြိုငန်တယ်ေ….။

ဒီတဈပတထြဲ သူဌေးကတောြ ဒီကိုလာတာ ၂ ကြိမတ်ောငရြှိနပြေီကြ…။ ငါလည်း တွေးမိလိုကပြမယေ့ြ ငါ့ကိဈစမဟုတပြါဘူးဆိုပြီး နနတေေုန်း… ဗိုကကြရဈလာတယ်…။ မိုးကလည်း မင်းမကြေီးတောလြိုပဲ ရှာလိုကတ်ာကြာ….။ ကားက တိုကအြောကရြပထြားတာဆိုတော့ အနီးအနားက ဆိုငတ်ှသှေားရငလြည်း ရှှဲမယလြေ…။ ကားနဲ့ထွကသ်ှားရငလြည်း သူဌေးကတောြ ဆင်းလာလို့ ကားမတွေ့ရင် ပြားဦးမယ်….။ ဒါနဲ့ မထူးဘူး ဗဒငေဆြရာအိမတ်ကပြှီး အိမသ်ာ ခွင့တ်ောင်းတကလြိုကမြယလြို့ တွေးလိုကရြော… အဲ့မယစြတာ….“

ခဏနားရင် မုန့ဟြင်းခါးကို ၃ ဇွန်း ဆကတ်ိုကြ အလုပကြှီးကြီး ပါးစပထြဲ ပစ်ထည့လြိုကလြသည်ေ…။ မွိုးညှှန့လြည်း ဇာတကြအရှိနတ်ကလြာပြီ။

“ကိုခငမြောငဝြင်း စားပြီးဆကပြှောပါဦး“

ဆိုပြီး စကားထပတ်ောင်းလိုကရြင်း ရူဘီတဈလိပ် ကောကဖြှာလိုကသ်ည်….။

“အေး… ငါက အီးပါချင်န်တောနဲ့ တံခါးကို မခေါကတ်ော့ဘဲ တွန်းဝငလြိုကတ်ယ်..။ တံခါးက ဂကြကြမွနဘေူး…။ လော့က တရုတလြော့ အတွင်းကဖြင့တ်ဲ့ဟာမွိုး။ ခွသေုတခြုံနဲ့ခံပြီး တံခါးကို လော့က သချောမကတွာကြာ။ ငါလည်း ဓါတခြန်းထဲလည်း ဘယသ်ူမှမတွေ့တာနဲ့ နောကထြဲဝငလြိုကပြါလရောကြာ…။

မင်းမကြေီးတောကြှာ အိပခြန်းထဲက သူဌေးကတောြ အသံတွထွကေန်တော…။ မင်းမှငအြောငပြှောရမယဆြိုရင်… မှှယောပေါမြှာ ဖငကြှီးကုန်းနတောကို နောကကြ ဗဒငေဆြရာက ဒူးတဈချောင်းထောငပြှီး ခါးကကိုငဆြောင့န်တော….။ အောခြကြကြလည်း ကြာ….

“အား… ကိုစိနရြောင် ဆောင့စြမ်းပါရှင် ကောင်းလိုကတ်ာ…. ဆောင့ဆြောင့ြ ကိုစိနရြောင်“

“ဟားဟား…“ မွိုးညှှန့ြ ရယလြသည်ေ…။

“မင်းရယမြညဆြိုလည်း ရယခြငွစြရာပဲ။ ငါ့မှာ အီးပါချင်တ်ာတောင် ပြောကသ်ှားပြီး ရပကြှည့န်မေိတယ်…..။ ပြီးမှ အီးကပြနထြှကခြငွလြာတာနဲ့ နောကထြဲဝငသ်ှားပြီး အိမသ်ာတကလြိုကတ်ယ်…။ အိမသ်ာထဲကနတေောင်…

“ကိုစိနရြောင် ရှင့လြီးကြိုးရငလြည်းကြိုးမှ ကြှနမြစောကဖြုကကြှဲရငလြည်းကြဲမှ လိုးတာရပကြှရအောငရြှင်… ဆိုတာကြီး ကြားလိုကရြတော့ အီးတုံးတောင် မကခွငွဖြစ်သှားတယ် မင်းမကြေီးတောလြိုပဲ….“

“ဟာ.. ကိုခငမြောငဝြင်းကြီးကလည်း အီးမကတွာနဲ့ ကြှနတ်ော့ကြှီးတောန်ဲ့ ဘာဆိုငလြို့တုန်း… ဟားဟား..“

“ဆောရီးကြာ… ငါလည်း အဲ့စကားကြီးကို ထည့ထြည့ပြှောမိတာ ပြငမြရတော့ဘူး…“

“အေးပါ…စတာပါဗွ..ဆကပြှောပါဦး…“

“အေးအေး ခဏလေး ငါ မုန့ဟြင်းခါး လကစြဖြတလြိုကြဦးမယ်…..။ ကဲ ကုနပြှီ….။ အဲ့တာနဲ့ ငါပြီးတော့ အိမသ်ာက ထွကလြာတာနဲ့ သူတို့ကလည်း လီးပဲကြိုးလို့လား စောကဖြုတပြဲ ကြဲသှားလို့လားမသိဘူး … ပြီးသှားကြလို့ အခန်းထဲက ထွကလြာတာနဲ့ အိမရြှေ့ခန်းသှားတဲ့ လမ်းလေးမှာ ထိပတ်ိုကတ်ှေ့ပါလရေော….။

ငါ အိမန်ောကထြဲက ထွကလြာတာမှငတ်ော့ နှစ်ယောကလြုံး ကြကသ်သပြေေီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နကြတေယ်…။ မှငသ်ှားလားဆိုပြီး တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ကြည့်န်ကြတေယ်…..။ မေးကြရအောငလြည်း ငါ့ကို ငါတို့လိုးနတော မှငသ်ှားသေးလားဆိုပြီး ဘယလြိုမေးကြမလဲ.. ဖြစ်နတေုန်း… ငါကလည်း သူဌေးကတောကြို ကြည့်လြိုကြ၊ ဗဒငေဆြရာစိနရြောငကြို ငါ့ဘာပြောမလဲကြည့်န်ရင်ေးကနေ ငါကပဲ စကားစတဲ့အနနေဲ့ ပြီးသှားကြပြီလားလို့ မေးလိုကတ်ယ်…..“

“ဟားဟား မင်းမကြေီးတောလြိုပဲ“

ဒီတဈခါ ခငမြောငဝြင်း ခံလိုကရြသည်…။

“ဂွိုလသ်ားကတ်တရာမွိုးညှှန့ရြယ် ငါပြောရမှာလေ… အဲ့တာ ငါ့အလုံးလေ…ကြာ..“

“ခငမြွားကလည်း ကြုပပြိနပြှီး မဲနတောကို အဲ့လိုကြီးမခေါပြါနဲ့…. ဟားဟား…။ ခငမြွား အဲ့လိုမေးတော့ ပြဲက လှပြီပေါ့ဗှာ“

“မင်းကလည်းကြာ တကယတ်ော့ ငါမေးချင်တ်ာက ဗဒငေဟြောလို့ပြီးပြီလား မေးလိုကတ်ာပါ…..။ အဲ့တာကို သူတို့လုပတ်ာ ပြီးပြီလားမေးတယ် ထငသ်ှားတယကြှာ….“

ခငမြောငဝြင်း လဘကရြညမြော့ပြီး ရူဘီမီးညှိလိုကလြသည်ေ….။

“ထငပြှီပေါ့ဗွ … ဆကြ ဆကစြမ်းပါဦး“

“အေး အဲ့တာနဲ့ သူဌေးကတောြ မကြန်ှာကြီး နီမှန်းသှားပြီး အေး အေး ပြီးပြီ ဟဲ့…. ငါ့ပြနတ်ော့မယ်…. ဆိုပြီး အိမအြောကကြို ခွစေောင့ဆြင်းသှားတာနဲ့ ငါလည်း လိုကဆြင်းလိုကရြတယ်……။ ဟို စိနရြောငကြတော့ အခုလောကဆြို ငါ သူဌေးကိုခွှနပြှီး မိန်းမခိုးမှုနဲ့ သူ့လာဖမ်းမှာကြောကပြှီး ဂယောငဖြစ်နလေောကပြှီ.. ဟားဟား…“

“မင်းမကြေီးတောျ…“

ခငမြောငဝြင်းနဲ့ မွိုးညှှန့ြ ပျိုငပြှောမိသှားလသည်ေ…..။

“ဟားဟား…ဒါနဲ့ ခငမြွားကို ဘယလြိုပြောပြီးအလုပဖြှုတလြိုကတ်ာလဲ….။ သူဌေးကရော လကခြံတာပဲလား….“

“သူဌေးက ကပြီးတောင် ပြောသ်ှားတာပေါ့ကြာ…။ ငါပြောပြမယ်… ငါ့သူဌေးကလည်း ကတေီဗီက ကောငမြလေးနဲ့ ဇာတလြမ်းတွရှေိတယ်….။ သူ ဆောကြိုခွုပတ်ာက တဈကြကထြဲပဲ….“

“ဟ လုပစြမ်းပါဦး နည်းလမ်းလေးဘာလေး….။ လဘကရြညလြေး မော့လိုကပြါဦး… အေးနပြေီ..“

“ အေးပါဟ “

ခငမြောငဝြင်း လဘကရြညမြော့လိုကပြှီး…

“ ဒီလိုကြ သူ အခုကောငမြလေးကို ခွုပတ်ုန်းက…ပိုကဆြံ ၅ သိန်းကို ခုံပေါခြထွားလိုကတ်ယ်….။ မင်းကြာ ဆောလြေးဆိုတာ ပိုကဆြံကို မကြလြုံးကမခွာဘူး….။ သူတို့ကို စောကြားချင်တ်ာ မဟုတပြါဘူး….။ သူတို့လည်း သူတို့အကြောင်းရှိလို့ ဒီလိုမွိုး လာလုပစြားတာ၊ အဓိကက ပိုကဆြံလာရှာတာကြာ။ ငါးသိန်းဆိုတဲ့ ပိုကဆြံက သူတို့တဈလလုံး ရှာရတာလည်း ဖြစ်နိုငမြယ်… တဈညထဲရမယဆြို လိုချင်မြှာပဲ….“

“အင်း ဟုတပြါတယ်…အဲ့တော့…“

“အဲ့တော့ ဘယတ်ခွားအခန်းတွေ မကူးတော့ဘူး၊ သူဌေးကို အပီ ပေါကစြီတွကြှေေးနတော…။ သူဌေးက နောကဆြုံး ဆိုငပြိတရြင် စောင့န်မယ်ေ ခွိတပြှီး ကားပေါကြစောင့န်တယ်ေ….။ ဆောလြေးလည်း ရောကလြာပြီး ကားပေါရြောကတ်ော့ နမ်းကြတာပဲ….။

ငါလည်း ဘယသ်ှားရမှန်းမသိတာနဲ့ ကနတ်ောကြှီးကို ၃ ပတ် မောင်းလိုကတ်ယ်….။ ကားနောကခြန်းထဲမှာလည်း ကောငမြလေးက ဒရမမြာတွေ ခင်းနပြေီ…။ သူဌေးကလည်း ဒီဆောအြတွကြ ငါးသိန်းသုံးလိုကရြငတ်ော့ နှမှောမှာမဟုတဘြူး…။ ဒါပမယေ့ြ ခကြခြငွြးကြီး ရော့အင့ြ မပေးဘဲ…. သူလိုတာရတဲ့အထိ နနတေော ငါသိတာပေါ့…“

“ဒါနဲ့ ကိုခငမြောငဝြင်းကြီး ဆောလြေးက တောတ်ောလြေးလန်းလား…“

“မင်းကလည်း မလန်းဘဲ ငါးသိန်းပေးမလား…လန်းတယ်…။ မင်းအပြငမြှာမှငရြင် ကတေီဗီကလို့ ထငရြကစြရာ မရှိဘူးကြာ….။ ငါဆကပြှောမယ်… ကနတ်ောကြှီး ၃ ပတပြှည့တ်ော့… သူဌေးက ငါ့ပြောရော။ ခငမြောငဝြင်းရေ ရှင်းတဲ့နရောလေး ကားခဏရပကြှာ… လပြလေေေးနဲ့ စကားအေးဆေးပြောချင်လြို့…။ မင်းလည်း အောကခြဏဆင်းပေးလို့ လှမ်းပြောတယ်….။

ငါလည်း သိလိုကပြှီ ဘုတော့မယဆြိုတာ…။ အဲ့တာနဲ့ နရောတဈခုတွေ့တာနဲ့ ကားကိုရပ် စကမြသတဘြဲ အဲကြန်းဖြင့ြ လကောမှနကြ နထေိုးတာကာတဲ့ အလိပကြိုပါ ဆှဲကာပေးလိုကတ်ယ်။ ကားအောကြ ဆင်းလာလိုကတ်ယ်…။ ပြီးတော့မှ ဟိုဖကဒြီဖကြ လမ်းလွှောကသ်လိုကနေ ကားနား မယောငမြလညပြှနလြာပြီး နောကမြှနကြနေ လကအြုပပြှီး ချောင်းပါလရေော….“

“ကောင်းလာပြီ ကောင်းလာပြီ ဆကပြှောစမ်းဘာ…“

“အဲ့မှာကြာ မင်းမကြေီးတောြ ကားက လနခြရူဆာကြာ…။ နောကခြုံကြောမီနဲ့ဆိုတော့ နောကမြှနကြကြည့်တ်ော့ သူဌေးကိုယတ်ပိုင်းကြီးပဲ မှငန်ရတေယ်…။ အဲ့တာနဲ့ သူဌေးနောကဖြကကြိုသှားပြီး ဘေးမှနကြနသှေားချောင်းတော့… ဆောလြေးက ပေါငကြားထားတယ်။ အဲ့ကြားထဲ သူဌေးကဝငပြှီး လှောန်တော…။

နောကြ ခွတဈေဖကထြောငပြှီး ဆကကြွုံးတယ်…။ ဆောလြေးအောတ်ာ အပြငကြတောင် သဲ့သဲ့ကြားတယ်…။ အသံလေးက ခစွစြရာလေးကြာ..။ နောကြ ဆောလြေးကို တံခါးဘောငကြိုလကထြောကပြှီး ဖငလြေးကုန်းပေးတာကို ငါ့သူဌေးကကြာ မညှာမတာ ကြုံးတာ… ပကပြကစြကစြကပြဲ…“

“အောငမြလေး ကိုခငမြောငဝြင်းကြီးကလည်း ကြားကနေ ဝငပြှီး စာနာပေးနသေေးတယ်……“

“နောကဆြုံးမှာတော့ သူဌေးက ကြောမီပြီးထိုငတ်ာပေါြ ကောငမြလေးကတကခြှပြီး ခွတဈေဖကကြိုထောငပြှီး ဆောင့ရြင်းကနေ ကောငမြလေးကို ဘေးကိုတွန်းခလွိုကပြှီး လရညတ်ှေ သူ့ပေါထြုတလြိုကတ်ယကြှာ…။ အဲ့တာကို ကောငမြလေး စုပပြေးနတောမှငတ်ော့…. ငါတောင် ဘာဖြစ်သှားမှန်းမသိဘူး….“

“ ခငမြွား နရောချင်ြးလဲချင်သ်ှားတာပါ…။ အခုတောင် ကြှနတ်ောတ်ောင် ခငမြွားသူဌေးနရောကို ဝငတ်ောငယ်ူချင်မြိတယ်….“

………………………………………………………

*ဒရိုငဘြာခငဟြု ခေါသ်ည် ( ၂ )*

“မသိပါဘူးကြာ… ငါလည်း သတိဝငလြာပြီး ခပလြှမ်းလှမ်းကို သှားပြီး ရပန်လေိုကတ်ယ်…။ ခဏနတေော့ ကားဟှန်းတီးပြီး ခေါတ်ော့မှ ငါလည်း ကားနားပြနသ်ှားပြီး ငါ့ကို တာမှကေိုမောင်းခိုင်းပြီး ကောငမြလေးကို လိုကပျို့ပြီး အိမပြှနကြှတယ်….။ ခုနက စကား ပြနဆြကမြယ်….။

သူဌေးက ဘာလို့ပြောတ်ာလဲဆိုတာ… ငါက သူ့အကြောင်းတွသေိတယ်…။ အခု သူ့မိန်းမက ငါ့ကို ၃ လစာပေးပြီးထုတတ်ော့ သူကလည်း ဘာမှဝငမြပြောဘူးလေ…..။ မင်းသဘောဆိုပြီး သူ့မိန်းမကိုပြောပြီး အိမပြေါတ်ကသ်ှားတယ်…..။ ဟိုဆောလြေးနဲ့ကလည်း ဇာတလြမ်းက ပြီးပြီလေ….။ နောကဆြုံးတော့ အတွင်းသိတဲ့ ငါ့ကို ကနထြုတလြိုကတ်ာပဲ“

“အင်းဖြစ်ရလေ ကိုခငမြောငဝြင်းရယ်…။ အခုရော ဘာလုပမြလဲ အလုပအြသဈ မရှာဘူးလား…“

“မင်းကလည်း ငါဒီနေ့မှ နားနတောကို….. မရှာသေးဘူးကြာ…“

“ခငမြွားက အလုပထြှကမြလုပလြည်း ရနတောကို… သကသ်ကမြဲ့ သူများကြှနသ်ှားလုပတ်ယ်….“

“ငါကလည်း အလုပမြလုပဘြဲ ကပန်တယေဆြိုတာမွိုး မဖြစ်ချင်ဘြူးကြာ….။ ငါ့အဈကို ဟိုက ပို့ပို့ပေးနတော မှနတ်ယ်…။ ဒါကလည်း ငါတို့မိဘတွရှေိနသေေးတာကိုး….။ သူကတော့ ဘာမှမပြောပါဘူး…။ မိဘတွနေား ငါရှိနလေို့ သူလည်း ဟိုကနေ တဈနှစ်တဈခါမှ ပြနလြာလို့ရနတောပေါ့….။ သူ့တဈလတဈလ အိမအြတွကပျို့တာက ပိုတောငန်သေေးတယ်….“

“ဒါဆို ဒီလိုလုပပြါလား…။ ခငမြွား သူများဆီ သှားမလုပန်ဲ့တော့။ အိမကြကားနဲ့ ဘလကတ်ကျကစီဆှဲ…“

“ဟာ ရဲဖမ်းခံရဦးမယ်….။ ငါ သူတို့နဲ့ ကင်းကင်းပဲ နချင်ေတ်ယ်….“

“ဒီလိုလေ ခငမြွား ပုံမှနအြောဒြါတွရအေောငခြွိတ်….။ ဖုန်းနဲ့ခေါတ်ာမွိုးပေါ့….။ လမ်းပေါြ လွှောကလြိမ့န်ဖေို့ မလိုဘူး….။ ဖုန်းနဲ့ခေါရြင် သှားကြိုပို့ လုပပြေးပေါ့….။ ဥပမာဗွာ… တဈခွို့ မင်းသမီးအငယလြေးတွေ ဘာညာဆို လိုင်းကားလည်း စီးမကောင်း တကျကစီကြတော့လည်း အောကတ်ယလြေ…။ ကားလည်း မဝယဖြစ်သေးခွိနဆြိုရင် အိမကြားနဲ့ ခွိတထြားပြီး ရှုတငဘြာညာသှားကြတယ်။ ကြှနတ်ော့အြသိတဈယောကဆြို အဲ့လိုမွိုး ၂ ယောကန်ဲ့ တခွားမိတဆြှတွကေေို သူ့မှာ တဈနေ့ တဈနေ့ အပတမြလညဘြူး…“

“မင်းပြောတာမဆိုးဘူး။ ဒါပမယေ့ြ အခုက ကားဈေးတွကနွေတောဆိုတော့…. မင်းပြောတဲ့ မင်းသမီးအငယတ်ှေ ဘာညာလည်း ကားဝယစြီးနိုငကြှမှာပါ….။ ဒါပမယေ့ြ ငါက ကားကောင်းကောင်းလေးနဲ့ဆိုရင် ပိုပြီးတော့အဆငပြှမယ်ေ….။ ခုနကလို အှနကြောနဲ့ခေါတ်ာမွိုးကတော့ ပိုအလုပဖြစ်မယထြငတ်ယ်…။

အခုက တကျကစီသမားက ပါဆငဂြွာကို ကြောကရြသလို ပါဆငဂြွာက တကျကစီဒရိုငဘြာကို ကြောကရြတာမွိုးဆိုတော့… လူရင်းအိမကြားနဲ့ဆို သူတို့ပိုသဘောကလွောကတ်ယ်….။ မင်းမဆိုးဘူး…။ ငါ့အဈကိုကိုပြောပြီး အိမကြ ကားလေးကိုရောင်းပြီး သူပို့ထားတဲ့ ငှနေဲ့စိုကပြှီး ကားပိုကောင်းတာလေး ဝယမြယလြို့…“

“ဪ ကြှနတ်ောမြေ့နလေို့ ကိုခငမြောငဝြင်း။ အခု ဂရကဘြတ်ို့ အူဘာတို့လည်းရှိတယ်…။ အဲ့မှာ မနဘြာဝငထြားလိုကလြေ…“

“အေး ငါကြားတော့ကြားဖူးတယ်…. လုပတ်ာပေါ့…. မင်းအကြံမဆိုးဘူး… မင်း ဘာစားဦးမလဲ… ငါကြှေးမယ်..“

“မစားတော့ဘူး ရူဘီပဲသောကမြယ် ထပမြှာလိုကမြယ်…။ ညီလေးရေ ရူဘီတဈပြဲ ထပခြပြါဦးကြာ…“

………………………………………………………

၃ လခန့ကြှာသောြ….

ပြညလြမ်းမတဈနရောတွင်…နရေောငအြောကြ ထီးလေးဆောင်းကာ ကားငှားနသညေ့ြ စုံတွဲလေးအား တွေ့သဖြင့ြ ခငမြောငဝြင်း ကားကို အရှိနလြွှော့ကာ သူတို့ရှေ့တွငရြပကြာ

“ညီလေးနဲ့ ညီမလေးတို့ ကားငှားနကြတောလား…“

“ဟုတတ်ယအြဈကို“

ကောငလြေးလည်း ကားငှားနတော မရသေးတဲ့အပြင် နကလေည်း ပူနသည်ေ။ အိမကြား မတတ်ူးရှှငေါးကားအဖြူကြီးဖြင့ြ လာမေးသဖြင့ြ ဇဝေါဇဝါ ဖြစ်နသည်ေ…။

“ရော့ညီလေး ဒါ အဈကို့ကဒြ… အဈကို မိတဆြကတ်ာ။ ပြီးတော့ အဈကို ဘယသ်ူဘယဝြါဆိုတာ သိအောငရြယ် အဈကို့ဖုန်းနံပတလြည်းပါတယ်…။ ဘယသ်ှားမလဲ အဈကို့ကားငှားလေ“

ကောငလြေးလည်း ကဒလြေးလှမ်းယူပြီး ကောငမြလေးကို ကြည့်လြိုကရြာ… အိုကဆေိုတာကြောင့ြ

“ အဈကို စိနတ်ောငကြှီးကို….“

“အဈကိုသိပြီ ညီလေး ကားပေါတ်ကြ…“

“ဟိုလေ ကားခ….“

“အင်းပါ ကားပေါတ်ကြ ဈေးမများပါဘူး…။ ပေးနကြထေကြ ၅၀၀ လွော့ပေး ဟုတပြှီလား…“

“ဗွာ…ဟုတဟြုတ်“

သို့နှင့ြ ကောင်းလေးနဲ့ ကောငမြလေး ကားပေါြ ပြောရြှှငစြှာ တကန်ကြသေညကြို ခငမြောငဝြင်းတဈယောကြ ကြညန်ူးစွာ မှနထြဲကနကြညေ့န်ပြေီး တံခါးပိတပြှီးတာနဲ့….

“ကဲ ငါ့ညီတို့ရေ စထွကပြှီ… အရငလြိုလား… ပုံမှနပြဲလား…“

“ဗွာအဈကို အရငမြလိုပါဘူး… ဟီးဟီ…။ ကြာကြာမောင်းတော့ ကြာကြာစီးရတာပေါ့…။ ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့သှားနကြကေ ၃၀၀၀ အဈကို။ ၅၀၀ လွော့မယူပါနဲ့ ၃၀၀၀ ပဲယူပါ….“

“အေးပါညီ… အေးဆေးသာ ထိုငလြိုကခြဲ့ကြ။ ဒါဆို… အဈကို့ကဒလြေး သိမ်းထားပေါ့…။ နောကြ ရောကတ်ဲ့ဆီကနေ အဈကို့ဆီဆကလြိုကြ။ လမ်းသင့ရြငဖြစ်ဖြစ် အရငလြိုရငဖြစ်ဖြစ် အဈကိုကြိုးစားပြီး လာခေါပြါ့မယ်….။ တခွားအိမကြားသုံးချင်တ်ဲ့ အခွိနတ်ှလည်ေး ကြိုပြီး ပြောထားရင် ဈေးသကသ်ကသ်ာသာနဲ့ လိုကပြေးပါ့မယ်….။ နယတ်ော့ မလိုကဘြူး ညီ…။ အိမမြှာက မိဘတွရှေိလို့ မှို့တွင်းပဲ အဆငပြှမှော….“

“ဟုတအြဈကို…“

ကောငလြေးက ခငမြောငဝြငပြေးတဲ့ ကဒလြေးကို ကောငမြလေးနဲ့ အတူတူကြည့်န်စဉြေ ကောငမြလေးက

“ကို့ ဒရိုကဘြာခငတ်ဲ့ ခိခိ။ ကိုရီးယားကားထဲမှာ ဒရိုကဘြာကင် ဆိုတဲ့ အားဂွီးမ ကြည့်ဖြူးတယ်…။ အမွိုးတောလြားမသိဘူး မေးကြည့်ပြါလား….“

ကောငလြေးက ခငမြောငဝြင်းကို ကြားသှားလားမသိ အားနာစွာဖြင့ြ

“ခစွကြလည်း အားနာစရာ“

ခငမြောငဝြင်းလည်း မှနထြဲကနေ ပြုံးကြည့်လြိုကပြှီး…

“ညီမလေးပြောတာ ဟုတတ်ယ်…။ ကိုရီးယားက ဒရိုငဘြာကင် မှနမြာပြညမြှာက ဒရိုငဘြာခင် ခေါရြလှယ် မှတမြိတာပေါ့…. ဟားဟား…။ လှတလြှတလြပလြပ် စီးကြနောြ…..“

ခငမြောငဝြင်း နောကကြို ပြနမြကြည့်တ်ော့ဘဲ သီချင်လြေးဖြင့ပြေးပြီး ဆကမြောင်းလိုကလြသည်ေ…..။ ထို့နှင့ြ စိနတ်ောငကြှီးကိုခပြေးပြီး…. စမ်းချောင်းဖကြ ပြနမြောင်းလာခဲ့လိုကလြသည်ေ….။

…………………………………………………….

*ဖအဗေိုလခြွုပ် မအမေိုးကုတ် ( ၁ )*

တဈည ခငမြောငဝြင်း အောဒြါညည့န်ကတ်ာကြောင့ြ ကမျဘာလေးလမ်းပေါမြှာ ကားရှင်းနသည်ေ..။ ထိုစဉြ စကမြှု ၁ နား ကနဘြောင် မရောကခြငတ်ှင်.… အနကရြောင် ပျိုငကြားအကောင်းစားလေး ပါးခွမ်းပိနန်ပြေီး လမ်းပေါကြန့လြန့ဖြစ်နသည်ေ…။ ဘေးနားတွင် တကျကစီ ၃ စီး မီးတွထေိုးပြီး ရပထြားကာ ရိုကပြှဲတဈပြဲအား တွေ့လိုကသ်ည်…..။ သုံးယောကတ်ဈယောကြ ရိုကပြှဲ….။ ဘေ့ဘောဒုတတ်ဈချောင်းနှင့ြ အသကြ ၂၀ စွန်းစွန်းအရှယ် တဈယောကကြို သဈသားဒုတ် ဘီးဖြုတဂြှတံတို့ ကိုငထြားသည့ြ အရှယစြုံ ၃ ယောကကြိုမှငတ်ော့ အိမကြားနဲ့ တကျကစီနဲ့ ငှိကြပြီး ဆောကြှတာဖြစ်မယ် ထငလြိုကသ်ည်….။

ကားသမားချင်ြး ကိုယခြငွြးတော့စာမိသည်။ တကျကစီသမားများဘဝကလည်း တဈခါတဈလေ ခါးသည်။ အိမကြားသမားတွကလေည်း အထိမခံကြ….။ ခငမြောငဝြင်းက ကြားနသေူ…. ၃ ယောကတ်ဈယောကကြတော့ ပြဲမလှ၊ ဝငဖြှနဖြှမှဆေိုပြီး ကားကို ထိုးရပပြှီး ဆင်းကာ

“ဟေ့ဟေ့ ညီအဈကိုတို့ စိတထြိန်း လမ်းမကြီးမှာ၊ ရဲတွရေောကလြာရင် အကုန်ု ဆှဲစိခံရမယ်….“

သံတုတန်ှင့ြ လူက

“ခငမြွားက သူ့လူလား။ ဟေ့ကောငတ်ှေ ရိုကကြှာ ဒီကောငရြောပဲ…“

“ဟ မဟုတဘြူးကြ မင်းမကြေီးတောပြဲ ဟာ ငါ့မရိုကန်ဲ့ဟ“

ခငမြောငဝြင်းအနားက သဈသားတုတန်ှင့ြ လူက ခငမြောငဝြင်းကို ၃ ခကြြ ဆင့ရြိုကလြသည်ေ…။ ၃ ခကြမြှောကမြှာတော့ ရိုကမြိသှားလသည်ေ….။

“ခွမ်း…“

လူကိုမဟုတ် ခငမြောငဝြင်းကားရဲ့ ကားသမားဖကခြှမ်း ဝင်းဒိုးမှန် ကြဲသှားလသည်ေ….။

“မင်းမကြေီးတောြ ပြောနတောမရဘူး တွေ့ပြီ ခငမြောငဝြင်းနဲ့တော့…“

ခငမြောငဝြင်း ဒေါသထွကသ်ှားကာ ကားထဲ ဆောငထြားသည့ြ ကငွစြကဓြါတမြီးကိုထုတပြှီး လိုကရြမ်းလတေော့သည်…။ ဟိုဖကတ်ှငလြည်း ၂ ယောကတ်ဈယောကြ ရိုကန်ကြတေုန်း….. နောကဆြုံး ခငမြောငဝြင်းကငွစြကြ သဈသားတုတသ်မားပေါငကြို ကပမြိသှားကာ ရှော့ရိုကမြိသှားပြီး တုတလြှတကြကြာ လမ်းပေါြ ခွသှေားလမှေ ရိုကပြှဲက ရပသ်ှားသည်…..။ ကြောငန်ရောကနေ သတိဝငလြာကြပြီးမှ ခငမြောငဝြင်းထံ ပြေးရိုကမြညအြလုပ် ရဲကားတဈစီး ရောကလြာပြီး ဝငတ်ားလသည်ေ…။ ရဲဗိုလကြှီးမှ

“ဟေ့ကောငတ်ှေ ရပလြိုကစြမ်း…..။ အကုနလြုံး စခန်းကိုခေါလြာခဲ့…..။ မှကြေီးပေါကြနွတေဲ့ကောင် ထလို့ရလား ဆှဲထူစမ်း“

ခငမြောငဝြင်း လကစြမပြင်းတာကြောင့ြ ပြနထြနိုငလြသည်ေ…။

“မင်းတို့ကားတွေ အကုနမြောင်းလာခဲ့ကြ။ မှဖေ တငမြွိုး အေးကြူ မင်းတို့တဈယောကစြီ ကားပေါလြိုကပြှီး စခန်းကိုခေါလြာခဲ့ကြ…။ မင်းတို့က အတူတူလား… ငါ့ကားနောကကြ လိုကလြာခဲ့…“

အကြီအနကရြောငန်ှင့ြ ကောငလြေးက

“ကြှနတ်ော့ကြား မောင်းမရတော့ဘူး… ဆှဲရတော့မယ်…။ ကြှနတ်ောြ ဒီအဈကို့ကားနဲ့ လိုကခြဲ့လိုကမြယ်…။ စိတမြပူနဲ့ဗိုလကြှီး စခန်းကိုလိုကခြဲ့ပ့ါမယ်….“

“အေး ကောင်းပြီ“

သို့နှင့ြ စခန်းကို ကားတန်းကြီး သှားကြလသည်ေ….။ ကောငလြေး ဖုန်းဆကန်တောကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်း နှုတဆြိတန်လေိုကသ်ည်…။ နောကတ်ဈကော ထပဆြကသ်ည်…။

“ကိုဂွိုင်း ကြှနတ်ော့ကြား လာဆှဲပေးပါဦး….။ နရောက xxxxx မှာ။ ပါးခွမ်းခွိတမြိပြီး ဘီးနဲ့ညိနတယေထြငတ်ယ်….။ မနကဖြှနကြှမှ လိုတာ ဖုန်းဆကပြှောပေးပါ…။ ကြေးဇူးကိုဂွိုင်း…“

“ကိုဂွိုင်း ဝပရြှော့လား ညီ“

မိမိထကင်ယမြယ် ထငတ်ာကြောင့ြ ညီလို့ တရင်းတနှီး ခေါလြိုကသ်ည်….။

“ဪ ဟုတတ်ယ်…“

ခငမြောငဝြင်း နည်းနည်းတော့ ရှိနသ်ှားသည့ြ ကိုဂွိုင်းဝပရြှော့သည် နာမညကြှီးသည်၊ ပြငတ်ာကောင်းသလို ဈေးကလည်း ကောင်းသည့ြ ဒိတဒြိတကြွဲ ဝပရြှော့ဖြစ်သည်။ သူဌေးကိုဂွိုင်းကိုတော့ ဖုန်းခေါပြှီး ညဖကကြှီး လာဆှဲခိုင်းသညမြို့ အခဉွတ်ော့ မဟုတဘြူးလို့ တွေးလိုကသ်ည်….။

“ခုဏက ဝငကြူပေးတာ ကြေးဇူးမတငရြသေးဘူ…။ အဈကို ဘယန်ားထိသှားသေးလဲ။ ကားထိသှားတာတွအတွေကြ ကြှနတ်ောြ အကုနပြှနလြုပပြေးပ့ါမယ်…။ ကိုဂွိုင်းဆီပဲ သှားပြငပြါ။ ကသွလောကြ ကြှနတ်ောရြှင်းပေးပါ့မယ်….“

“ရပါတယ် ညီ။ ၃ ယောကြ ၁ ယောကြ ပြဲမလှလို့လေ…။ ဒါပမယေ့ြ ဘာကြောင့လြဲဆိုတာတော့ အဈကို သိလို့ရမလား…။ အဈကို ကူညီလိုကတ်ဲ့သူက မှနသ်လားမှားသလား သိချင်တ်ယ်….“

“ပြောပြလို့က ရပါတယ်…။ ဒါပမယေ့ြ မှနသ်လား မှားသလားတော့ ကြှနတ်ောမြပြောဘူး…။ အဈကို့အမှငန်ဲ့ ကြှနတ်ော့အြမှင် တူချင်မြှတူမယ်….။ ကြှနတ်ော့လြမ်း ကြှနတ်ောပြှနလြာတယ်…။ အဲ့တာကို တကျကစီသမားက အပေါလြမ်းကနေ ဖြတဝြငခြငွတ်ယ် .. လူတားနလေို့လေ။ ကြှနတ်ောကြ အလယလြမ်းကနေ ပုံမှနပြဲသှားနတော။ သူ့ကို လမ်းမပေးလိုကတ်ော့ သူက ကားတားတဲ့လူကို ကြောသ်ှားရော။ အဲ့မှာ နောကကြားက လူကောကတ်ငသ်ှားတယ်….။ အဲ့တာကြောင့ထြငတ်ာပဲ။ အဲ့နားရောကတ်ော့ ကားကို ပြတဆြှဲသှားတယ်။ ပြီးတော့ ၃ စီးပိတရြပပြှီးတော့ ခတွာပဲ….။ ပုံမှနန်ေ့ဆို ကြှနတ်ောကြိုယတ်ိုင် ဆင်းမခဘွူး….။ သူတို့ ကံကောင်းသှားတယ်…“

“ဘယလြို… ညီကလည်း ဆင်းခတွော့ သူတို့လည်း ထိကုနတ်ာပဲလေး။ မင်းလည်း အခု ထိထားတယမြလား…။ ဒါက ဘယလြိုကံကောင်းတာတုန်း…….“

“ဟားဟား… ပုံမှနဆြို ကြှနတ်ောြ ကားထဲကထိုငပြှီး ဖုန်းခေါလြိုကရြုံပဲ။ ကြှနတ်ောကြိုယတ်ိုင် ထိစရာမလိုဘူး…“

ခငမြောငဝြင်းလည်း လကြှေားဆိုပြီး နှုတခြမ်းမဲ့လိုကသ်ည်…..။

“အဈကိုက မယုံဘူးထငတ်ယ်…။ အေးပါလေ… ကြှနတ်ောကြ ဆယလြီတော့မဟုတဘြူး။ ဒါပမယေ့ြ ဖအဗေိုလခြွုပ် မအမေိုးကုတ်…“

“ဘာ ဖအဗေိုလခြွုပ် မအမေိုးကုတ်…။ မင်းမကြေီးတောြ သောကဆြန်းကြီး။ မင်းလိုပြောကြေးဆို ငါ့အဖကေ ကြောင်းဆရာ မအကေ လပြတ်တာသူ။ အဲ့တော့ ဖအကြေောင်းဆရာ မအလပြေတ်တာကြာ။ ကဲ ဘာပြောမလဲ…“

“ဟားဟား ခငမြွားလည်း လူနောကပြဲ။ ကဲပါလေ စခန်းရောကရြင် သိလိမ့မြယ်…“

စခန်းရောကတ်ော့ ကားသမား ၃ ယောကကြို ခုံတန်းတဈခုပေါြ တန်းစီထားလိုကလြသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းနှင့ြ ကောငလြေးတို့က ခုံတဈခုံ။ ထိုစဉြ ကားကောင်းတဈစီး ဝငလြာပြီး ရုပတ်ညတ်ညန်ှင့ြ လူတဈယောကြ ဝငလြာသည်….။ ကောငလြေးကို ကြည့်လြိုကသ်ည်….။ ခငမြောငဝြင်းကို ကြည့်လြိုကသ်ည်…။ ဟိုကားသမား ၃ ယောကကြိုတော့ လုံးဝမကြည့်ဘြဲ ရဲဗိုလကြှီးဆီတန်းသှားကာ စကားတွေ ပြောနကြသေည်…။ ဘာတွပြေောနသညေမြသိ။ ကောငလြေးကို အားနာသှားသည့ပြုံ စိုးရိမသ်ှားသည့ပြုံနှင့ြ ကြည့်ပြှီး ဟိုကားသမား ၃ ယောကကြို အရခွေံခွာမည့ရြုပဖြှင့ြ ကြည့်ကြာ စကားပြောပြီးသှားတော့….

“ညီလေးတို့နှစ်ယောကြ ပြနလြို့ရပါပြီ…။ အမှုဖြင့ခြငွသ်ေးလား ညီလေး..“

ကောငလြေး ကားသမား ၃ ယောကကြို ကြည့်လြိုကသ်ည်…။

“မဖြင့တ်ော့ပါဘူး…။ ဒါပမယေ့ြ ကားနံပတတ်ှေ မှတထြားတယ်။ ရုပတ်ှလည်ေး မှတထြားတယ်..။ နောကထြပ် ပြူနာရှာမယဆြိုရငတ်ော့ အခုလို စိတကြောင်းမယ် မကောင်းမယ် မပြောနိုငဘြူးဆိုတာလေး ဆရာတို့ နားလည်းအောင် ပြောပေးပါ…။ ကြေးဇူးပါ ဗိုလကြှီး…..“

ထို့နှင့ြ ရုံးခန်းအပြငရြောကတ်ော့ ခုနက လူကြီးနှင့ြ ကောငလြေး တိုးတိုး တိုးတိုး ပြောပြီး ကောငလြေးကိုထားခဲ့ပြီး ထွကသ်ှားလသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းနား ကောငလြေးရောကလြာပြီး…

“အဈကို အိမလြိုကပျို့ပေးပါလား…။ အဆငပြှမလေားမသိဘူး…“

“ရပါတယကြှာ…အိမကြ ဘယန်ားလဲ“

“ဝငဒြါမီယာထဲမှာ“

“ဒါဆို လမ်းသင့ပြါတယ်…။ အဈကိုက စမ်းချောင်းသှားရမှာ….“

ကားပေါတ်ှင်… ခငမြောငဝြင်း သိချင်စြိတဖြှင့ြ မေးလိုကသ်ည်…။

“ညီ မင်းနာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ….။ အဈကို့နာမညကြ ခငမြောငဝြင်း။ မင်းအဖကေ တကယပြဲ ဗိုလခြွုပလြား“

“ဩဘာ ….။ အဖကေ ဗိုလခြွုပ် အာဏာရှိတယ်။ အမကေ မိုးကုတသ်ူ ပိုကဆြံရှိတယ်…။ မရှိတာက သူတို့ဆီမှာ ကြှနတ်ော့အြတွကအြခွိနပြဲ….။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ ပေါကလြှတပြဲစား ပကြစြီးနတောတော့မဟုတဘြူး….။ ခုဏကတဈယောကြ တွေ့တယမြလား။ သူက အဖေ့တပည့ြ ဗိုလမြှုးတဈယောကပြဲ….။ အဈကိုပါနလေို့ စခန်းကပြနရြအောင် ခေါလြိုကတ်ာ….။ တကယဆြို စခန်းထိတောင် ရောကစြရာမလိုဘူး…. ဒီကောငတ်ှလေောကကြတော့..။ ဒါပမယေ့ြ ဒီနေ့ကတော့ အသားနာချင်လြို့ ကိုယတ်ိုင် ထွကရြိုကတ်ာ …“

“ညီကလည်း အသားနာချင်လြို့ ထွကရြိုကတ်ယပြဲ ရှိရသေးတယ်… ဘာဖြစ်လို့လဲ“

“ကြှနတ်ော့သ်ူငယခြငွြး ဒီနေ့ သှဇီသှားတယ် ပြောမသှားဘူး သှားမယဆြိုတာကိုလေ။ လဆေိပလြိုကသ်ှားတော့ လယောဉမြမီတော့ဘူး…။ သူထွကသ်ှားတော့ တဈနကေုန် ရငထြဲတမွိုးပဲ…။ အဲ့တာ စိတပြှမလေားလို့ ထွကခြတွာ…“

“မိန်းကလေးလား သူငယခြငွြးက…“

“ဟုတတ်ယ်….“

“ကြိုကန်တောလား…“

“အဲ့မေးခွန်းကို ရှောငတ်ယ်…။ ကြှနတ်ောြ့အတွကြ ဟုတတ်ယမြဟုတဘြူး ဘယတ်ဈခုမှမသချောဘဲ မဖြချင်ေဘြူး…။ ဒါပမယေ့ြ လောလောဆယ် ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နတယ်ေ…“

သှဘာတို့ တိုကရြှေ့ရောကတ်ောင် ခွံတံခါးနှင့ြ ခွံစည်းရိုးမှာ အိမထြဲကို မှငရြဖို့ဝေးစွ။ ထုထညကြ ကားနဲ့တိုကဖြှင့ရြငတ်ော့ ကားသာကြသှေားမည့ြ အဆင်…။ သှဘာ လကပြှလိုကတ်ာကြောင့ြ ခွံတံခါးကို လူတဈယောကြ လာဖြင့ပြေးပြီး ကားဝငရြရန် တံခါးဖြင့ပြေးလိုကလြသည်ေ…။ ထို့နှင့ြ သှဘာက သှစမွေားပနပြေေီး ပြဲနသညေ့ြ အင်ျကြီအား ရချိုးပြီး လဲစလေိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ဒီအတိုင်း အိမပြှနသ်ှားရငလြည်း မတောလြို့ အိမကြ လူကြီးတွေ မှငသ်ှားရင် သှေးတကမြညစြိုးတာကြောင့ြ ရမေိုးခွိုးပြီး လဲလိုကသ်ည်….။ ပြီးတော့ သှဘာက

“လာ အဈကို သောကတ်တလြား။ အခွိနရြရင် ခဏသောကရြင်း စကားပြောတာပေါ့…“

ဆိုပြီး ခေါင်းမိုးပေါြ ခေါသ်ှားလသည်ေ။ ခဏကြာတော့ ဝီစကီဗန်းနဲ့ အမှည်း ရောကလြာသဖြင့ြ သောကလြိုကကြှသည်….။ ဝီမှာ လုံးဝဈေးကြီးသည့ြ ဝီအမွိုးအစားမှန်း သှဘာ ပြောလိုကရြာ ဈေးကိုကြားပြီး ခငမြောငဝြင်း မကြလြုံးပြူးရလသည်ေ….။

“ခုဏက ကူညီပေးတာ ကြေးဇူးတငစြကားလေး ထပပြှောချင်တ်ယ်….။ ကြှနတ်ောကြ တဈဦးတည်းသားဆိုတော့ အပေါင်းအသင်းမငတ်ယ်…။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ောြ ဘာကောငလြဲမသိဘဲ ကူညီတာ လေးစားလို့ စကားတွကေောင်းထားတော့ စကားလေးဘာလေး ဆကပြှောချင်တ်ာကြောင့ပြါ …။ အဈကို ပြနခြငွတ်ဲ့အခွိန် ပြနလြို့ရတယန်ောြ….။ ဒါနဲ့ အဈကို့ကား ထားခဲ့မလား…။ ကြှနတ်ော့ဆြီက ကားတဈစီး ဂိုထောငထြဲက ယူထားလို့ရတယ်…။ ပြငပြှီးတာနဲ့ ပြနလြာလဲလိုကမြယ်…“

“ရပါတယ် ညီ။ မနကကြှမှ ကိုဂွိုင်းဆီ သှားလိုကမြယ်…။ သူ့ကို သှဘာလှှတလြိုကတ်ယ် ပြောလိုကရြင် ရတယမြလား..“

“ရတယ် ကြှနတ်ောြ မကဆြေ့ပို့ထားလိုကမြယ်…။ ပိုကဆြံပေးစရာမလိုဘူး….။ အကုနမြှာထားလိုကမြယ်…“

“အိုကဗြော…“

“တီတီ….“

ခငမြောငဝြင်း ဖုန်းမှညလြာသည်။ မွိုးညှှန့ဆြီက ဖြစ်သည်…။

“ပြော ဂွိုလသ်ားကတ်တရာ……။ အေး… မကြည့်ရြသေးဘူး HD အသဈဟုတလြား…။ မင်းမှာလည်း ညည မအိပဘြူး ဒါတွပေဲဒေါင်းနတယ်ေ…။ အေးအေး ငါကြည့်လြိုကမြယ် ဒါပဲ။ မကဆြေ့ဂွာမှာနောြ အိုကေ…။ မနကဖြှန် လဘကရြညဆြိုငလြာခဲ့…“

သွဘာ ခေါင်းစောင်းပြီး

“ဘယသ်ူ့ HD လဲ “

“ဟို ဖေ့ဘုတဆြယလြီ ကောငမြလေး။ နာမညကြ မေ့နတယ်ေ…။ နေဦး မကဆြေ့ဂွာကို ပို့ထားတယတ်ဲ့…“

ခငမြောငဝြင်း မကဆြေ့ဂွာထဲရောကန်သညေ့ြ ဗီဒီယိုကို ဖြင့လြိုကသ်ည်…..။ ဖေ့ဘုတဆြယလြီကောငမြလေးရဲ့ ဘာညာ မူဗီ ဖြစ်နသည်ေ…။ ၂ မိနဈစာလေး ဖြစ်သည်….။ သှဘာကို ပြလိုကလြသည်ေ…။ သှဘာက မထူးဆန်းသလို အင်းဆိုပြီး တဈခကြကြှည့လြိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းကတော့ ကောငမြလေးကို ပြနကြှည့ပြှီး လွှာသပန်သညေကြို သှဘာမှငတ်ော့….

“အဲ့ထကလြန်းတာ ကြည့်မြလား…။ အဲ့ဆောထြကလြန်းတာ….။ အခု နာမညကြှီးနတေဲ့ တဈယောကြ။ ခါးမှာ တကတ်ူးနဲ့…။ ၁ နာရီစာ အကြည်…“

ခငမြောငဝြင်း မကြလြုံးပြူးသှားသည်…။

“ကြည့်မြှာပေါ့ ပြပါလား ဘယသ်ူတုန်း…“

“ရော့“

ဆိုပြီး ဖုန်းလှမ်းပေးလိုကလြသည်ေ….။ မူဗီထဲတွင် လုံးဝအလန်းစား အိပခြန်းတဈခုထဲ ကုတငပြေါတ်ှင် ယောကကြွားတဈယောကြ ခွဆနေ့ပြှီး လှဲနသည်ေ…။ လကတ်ဈဖကကြ သူ့ဟာကို ကိုငပြှီး ကစားနသည်ေ…။ လကတ်ဈဖကကြ ဖုန်းကိုငရြိုကန်ဟန်ေ ဖြစ်သည်…။ ရိုကသ်ူကို မမှငရြခွေ….။ ထိုစဉြ ဆောလြေးတဈဗှေ ကုတငခြှရင်ေးကနေ ကြောငမြလေးလို့ လေးဖကလြေးထောကပြှီး တကလြာသည်…။

“ဟာ ဟာ ဒါ ဒါ ဟို မောဒြယပြဲ….xxxxx“

မူဗီကို ခဏရပလြိုကပြှီး သှဘာကို ကြည့်ပြှီးပြောလိုကရြာ… ဝီစကီသောကရြင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်…။ မူဗီမှာ အခန်းမီးလိုကတ်ငမြွားနဲ့ ဖုန်းကငမြရာကောင်းကောင်းဖြင့ြ ရိုကထြားတာကြောင့ြ ကြညတ်ောကပြှီး အရညလြဲ့နသည်ေ….။

…………………………………………..

*ဖအဗေိုလခြွုပ် မအမေိုးကုတ် ( ၂ )*

ဒီမောဒြယလြေးကို သူသိနတောကြာပြီ။ အခုနောကပျိုင်း ဖေ့ဘုတမြှာ အငတ်ာဗွူးများ မကြာခဏ ဖြနတေောတွေ ခပစြိပစြိပလြေး တွေ့လာရသူ…။ သူတောင် ဒီကောငမြလေး အလားအလာရှိမယလြို့ စိတထြဲက ထငကြှေးပေးနမေိ…။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကောငမြလေးက ဟော့တယ် အပြောအဆိုသှကတ်ယ်… သူ့မှာ သူ့စတိုငလြလြေးလည်း ရှိတယလြို့ သတိထားမိသူ…။ အခုတော့ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး မှငန်ရတေော့ ရငသ်ားတွေ အတွင်းပစ်စည်းတွကေို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြကကြှကကြှင်းကြင်းကြီးကို မှငန်ရတေော့ ရခကြေခြငွြးငတသ်လို ဖြစ်သှားပြီး ဝီကို မကြစြိက ဖုန်းကမခွဲဘဲ နိကဈလိုကသ်ည်….။ သှဘာကတော့ သူ့ကို ခေါငမြိုးလကတ်န်းဘောငပြေါြ ထိုငပြှီး ပြုံးစိစိ ကြည့်န်သည်ေ….။

မောဒြယလြေးသည် ကြောငမြလေးလို လေးဖကလြေး ယောကြြားလေးရဲ့ပေါငကြှားထဲကို တရှေ့ရှေ့တိုးလာသည်…။ ရုတတ်ရကြ ရပလြိုကပြှီး ဖငလြေးကို ဘယည်ာရမ်းလိုကလြသည်ေ…။ ပြီး ရှေ့ကိုယလြုံးလေးကို တံဒေါငထြောကပြှီး ဝပခြလွိုကတ်ော့.. ဖငလြုံးဖြူဖြူလေးက လုံးပြည့လြေး ကားကားလေး ပေါလြာသည်…။

ခငမြောငဝြင်း အာမဋေိတသ်ံ ထွကသ်ှားသည်…။

“ဝါး… မင်းမကြေီးတောြ… ဖငလြေးက ဖြေးနတောပဲ။ ပြီးတော့ လုံးနတယ်ေ ကြာ…။ ဒီဘဲ တောတ်ောကြံကောင်းတာပဲ…။ နစမြေးပါဦး… ဒီထဲက ဘဲက မင်းလား…“

သှဘာကိုကြည့်ပြှီး မေးလိုကသ်ည်….။

“ဟားဟား… မေးမှမေးပါ့မလားလို့…။ ဒီ HD ကြှနတ်ော့ဖြုန်းထဲပဲ ရှိတယ်…။ ကြှနတ်ောကြိုယတ်ိုင် ရိုကထြားတာမို့လို့…..“

“ဟာ… မင်းက ဘဝပေးအခွအနေေ ကောင်းရုံတငမြကဘူး…. ဆောလြည်းကံကောင်းတယကြှာ….။ ဘယဘြဝကုသိုလလြဲ…။ ဟေ့ကောင် မနာလိုဘူးကြာ…“

“ကြည့်မြှာသာကြည့်ပြါဗွာ…။ ပြီးတော့ အဲ့တာ ကြှနတ်ော့ဆြောလြည်း မဟုတပြါဘူး….“

“အေးကြာ နောကမြှပြောမယ်…။ ငါပြီးအောင် ကြည့်လြိုကြဦးမယ်…။ သှဘာ ငါပြီးရင် ကူးသှားမယ်။ မင်းမှာ ဇကပြှာရှိတယမြလား…“

“ဆောရီးဘရို… ကြည့်ခြငွပြေးကြည့်မြယ်… လုံးဝတော့ ပေးမကူးဘူး…။ မကြနပေရြငလြည်း ဖုန်းခပြှီး လဈနိုငပြါတယ်….“

ခငမြောငဝြင်းလည်း ရမလား မေးလိုကဖြှင်းဖြစ်သည်….။

“အေးပါကြာ ရမလားလို့ပါ…။ ငါသဘောပေါကပြါတယ်…။ ပြီးအောငတ်ော့ ကြည့်မြယ် ခဏစောင့ြ….“

“အဈကို့ကို မှငမြှငခြငွြး ခငလြို့ပြတာ…။ အာတော့မချောငန်ဲ့..။ အဈကို့ဒတောတွေ အကုနရြှိတယ်…“

“အေးပါဟ….“

ခငမြောငဝြင်း ဖုန်းကို အားရပါးရ သရတမွှေမွှနဲ့ ဆကကြှည့လြသည်ေ….။ မောဒြယလြေးသည် ဖငလြေးထောငလြွှကလြေး ခေါင်းလေးကို ဘေးသို့စောင်းကာ သှဘာဒူးခေါင်းကို လွှာလေးနဲ့တို့ပြီး ပေါငပြေါကြို ကြောကရြချိုးတဲ့ပုံစံဖြင့ြ လွှာဖြင့ြ သပသ်ပသ်ှားသည်…။ ဘယပြှီးညာ ညာပြီးဘယ်…..။ လကန်ဲ့ ပေါငတ်ံတွကေိုညှဈပြီး လွှာနဲ့ တဖြေးဖြေး တိုးတိုးလာရင်း သှဘာကိုငထြားတဲ့လီးဆီ ရောကလြာသည်….။

သှဘာက လီးကို ဗိုကဆြီကပပြှီး ထောငပြေးလိုကသ်ညကြို အလိုကသ်ိစွာ…. လွှာဖြင့ြ ဘောကိုယကလြသည်ေ…။ ဘောတဈလုံးကို စုပလြိုကြ… လွှာက လီးတံအောကဖြကတ်ဈလွှောကကြို ဒဈအောကဖြကထြိ ယကလြိုကြ၊ နောကြ ဘောတဈလုံးကို စုပလြိုကြ လီးတံကို ယကလြိုကန်ဲ့။ အဲ့လို စုပလြိုကယ်ကလြိုကြ လုပန်ရတောကိုပဲ အရသာရှိနဟနေဖြှင့ြ ပါးမညောင်းသည့်နှယ် အဖနဖြနလြုပပြေးနသည်ေ….။ လကတ်ဈဖကြ သှဘာဗိုကကြို သှားကိုငပြှီး ပြတပြေးနသညေထြငသ်ည်..။ ကငမြရာထဲတော့ ပြတန်တော မမှငရြပမယေ့ြ လကမြောင်းလှုပန်ပေုံက သိသာလှသည်…..။

လကတ်ဈဖကကြတော့ သှဘာဆီမှ လီးတံကို လကပြှောင်းယူလိုကပြှီး ထုပေးပြီး ခေါင်းက လီးအောကထြဲက မထွကသ်ေးပေ…။ အဲ့နောကမြှာတော့ ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီး လကန်ှဈဖကန်ဲ့ လီးကို အောကကြိုဆှဲဆှဲခပြေးနသည်ေ….။ လီးအရခွေံကို အောကကြို ဆှဲခထွားလိုကပြှီး ပေါလြာတဲ့ဒဈကို လွှာနဲ့ ပတလြည် လိုကယ်ကန်သည်ေ…။ ပါးစပကြလည်း….. အငန်းမရဖြစ်နသညေ့ြ အသံလေးတွနေဲ့ ညည်းနသည်ေ…။ ထိုအသံလေးက သှဘာတော့မသိ ကြည့်န်သညေ့ြ ခငမြောငဝြင်းရဲ့ သှေးတိုးနှုန်းတွေ မှနလြာလသည်ေ….။

ဒီတဈခါတော့ လီးကို ငုံပြီး ငုံခလွိုကပြါပြီ…။ ပါးစပကြိုဟထားပြီး လီးကို အာခေါငထြဲထိဝငအြောင် ငုံခလွိုကသ်ည်…။ သုံးလေးခကြလြောကြ အာခေါငခြှဈသံနဲ့အတူ အာခေါငထြဲထည့လြိုကပြှီး ထွကလြာတဲ့ တံတွေးတွနေဲ့ လီးကိုသုတရြင်း ကောင်းလား သှဘာ ဆိုပြီး မေးလသည်ေ….။

သှဘာဆီက ဘာသံမှထွကမြလာပမယေ့ြ မောဒြယလြေးက ခစ်ခစ်နဲ့ ရယသ်ှားပုံနဲ့ မကြလြုံးအကြည့်ကြို ကြည့်ခြငွြးအားဖြင့ြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကဟြနရြှိသည်….။ မောဒြယလြေး ထပမြံ လီးကိုစုပပြှနသ်ည်…။ ဒီတဈခါတော့ အာခေါငထြဲထိ မထည့တ်ော့ဘဲ လီးကို ပါးခွကသ်ှားအောငထြိ စုပစြုပပြေးနသည်ေ…။ လကကြလည်း ဘောကို ပုတပြုတပြေးနသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းမှာ ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ ဒီလိုကောငမြလေးမွိုး အခုလောကစြုပတ်ာခံရရင် လရညတ်ှေ ထိန်းမနိုင် ထွကန်လေောကပြှီလို့ တွေးလိုကမြိလသည်ေ….။

ဖုန်းကငမြရာ အနအထေား ပြောင်းသှားသည်….။ လီးစုပပြေးနတောကို ရိုကရြာကနေ ကုတငဘြေးက စားပြဲခုံပုပေါြ ထောငန်သည်ေ…။ အဲ့မှာ သှဘာမကြန်ှာကြီး ပေါလြာလသည်ေ…..။ ခငမြောငဝြင်းလည်း သှဘာကို ဖုန်းပြလိုကပြှီး….။

“မင်းသားပေါလြာပြီ…ဟားဟား…“

သှဘာလည်း ရယလြွှကြ…

“ကိုယ့ဖြာသာကြည့်စြမ်းပါဗွာ….“

“ဟားဟား…“

ခငမြောငဝြင်း ဆကကြှည့လြသည်ေ…။ ကငမြရာငှိမသ်ှားတော့ ပါးလေးနှစ်ဖကကြို ညောင်းသှားလို့ နှိပပြေးနသလေိုလေး ပါးကိုငရြင်း ကုတငပြေါလြှဲနသညေ့ြ မောဒြယလြေးကို သှဘာ ဆှဲလှည့လြိုကပြှီး… ကုတငအြစပကြို ရှှေ့လိုကသ်ည်..။ ပကလြကလြေး ဒူးလေးနှစ်ဖကထြောငလြွှကလြေး… ရငသ်ားလေးတွကေ မို့မို့တင်းတင်းလေး… ကြီးတာမွိုးမဟုတဘြဲ… နို့သီးခေါင်းလေးကလည်း ပန်းရောငအြနုလေးသာ…။

သှဘာက မောဒြယလြေးခေါင်းကို ကုတငစြောင်းနားထိ ဆှဲလိုကပြှီး သူက ကုတငအြောကမြှာ မတတ်ပရြပပြှီး ခွထေောကတ်ဈဖကကြို ကုတငပြေါတ်ငထြားကာ ဘောနှစ်လုံးကို ပါးစပပြေါကြပပြေးကာ စုပခြိုင်းလိုကလြသည်ေ…။ ကောငမြလေးကလည်း သှဘာပေါငကြို သိုင်းဖကထြားပြီး ဘောကိုစုပပြေးနသည်ေ…။ သှဘာကလည်း လီးကိုထောငထြားပြီး လကန်ဲ့ ထုနသည်ေ….။ အဲ့အတိုင်း လုပန်ရောကနေ လီးကို မောဒြယလြေးပါးစပထြဲ ထည့လြိုကပြှီး နို့နှစ်လုံးကို ကိုငကြာ ပါးစပကြို လုပန်သည်ေ…..။

“ကုနပြါပြီကြာ…။ ငါ့မှာတော့ ဒီကောငမြလေးကို ကြှရေုပလြေးလို ဖေ့ဘုတပြေါမြှာ ပုံလေးတွေ တကလြာရင် အလှကြည့်န်တော….။ ရကစြကလြိုကတ်ာ သှဘာရာ“

“ဟာ ဒီလူကတော့လုပပြှီ။ သူတောင် ဘာမှမဖြစ်တာကို“

“မင်းကို မနာလိုလို့ပြောတာ မဟုတပြါဘူး….။ မထငထြားရကတ်ာမို့ပါကြာ….“

“ဒီမယ် ကိုခငမြောငဝြင်းရေ… လိငဆြကဆြံနကြပေါတယဆြိုမှ…“

“အေးပါကြာ ဆကကြှည့လြိုကြဦးမယ်…“

လီးနဲ့ပါးစပကြို လုပန်ရင်ေး သှဘာလကတ်ဈဖကကြ ဖုန်းကိုလှမ်းယူလိုကသ်ည်…။ ကငမြရာလည်း အနအထေား ပြောင်းသှားပြီး သှဘာလကထြဲ ပြနရြောကသ်ှားသည်….။ မောလြဒြယလြေးပါးစပထြဲ လီးကိုထိုးထည့န်တောကို အနီးကပရြိုကလြသည်ေ…။ ပြီးတော့ နို့တွေ… ဗိုကသ်ားလေးကလည်းဖြေးပြီး ပါးပါးခပြခြပြလြေး…။ အဲ့ကနေ တခါမှမရိတရြသေးတာလား အမှှေးကပဲ အနုမွိုးလား… ပေါင်းများတငထြားလို့လား မဆီမဆိုငအြတွေးတွနေဲ့ ခငမြောငဝြင်း အတွေးများသှားအောငပြင် အမှှေးကရိတထြားခွင်းမဟုတဘြဲ အမှှေးနုလေးတွနေဲ့ ထိုးထိုးထောငထြောင် ထွကန်တောမွိုးလည်းမဟုတ်… ကပကြပလြေးနဲ့ ကြဲကြဲလေးဖြစ်ပြီး အောကကြ အကြဲလမ်းကြောင်းလေးကိုလည်း ထင်းနသည်ေ….။ ဘေးနှုတခြမ်းလေးတွကေ ညိုတိုတိုလေး…။

သှဘာ အဲ့ဒီအညိုရောင် နှုတခြမ်းသားထူထူလေးထဲ လကည်ှိုးထိုးသှင်းလိုကပြှီး လကည်ိုးကိုကောကကြာ အပေါဖြကကြို ပြတဆြှဲလိုကရြာ အစိလေးပေါလြာသည်…။ လကမြလေးနဲ့ အစိလေးကို ဖိခွပေေးနသည်ေ..။ လီးက ပါးစပထြဲမှာရှိနတောမို့ ညည်းပမယေ့ြ အသံက မပီမသလေးဖြင့ြ တအုအု လို့သာ ထွကလြသည်ေ….။ လကည်ိုးနဲ့ လကသ်ူကြှယကြိုသုံးပြီး အကြဲကြောင်းကို ဖြဲလိုကပြှီး လကခြလယဖြှင့ြ အစိကို ပင့ပြင့ပြေးနရော မောလြဒြယလြေး အောကပျိုင်း တွန့တ်ှန့လြူးနသည်ေ…။ လီး ပါးစပထြဲမှ ထွကသ်ှားဟနတ်ူသည်…။

“အား… ရှုး.. သှဘာ ယားတယ် လကခြလယလြေးသှင်းပြီး အထဲကိုမှှပေေးပါ……“

သှဘာ လကခြလယသ်ှင်းလိုကခြွိနမြှာတော့ ဖငကြှှသှားပြီး မောလြဒြယလြေးလကကြ သှဘာလကကြို အပေါကြနကေိုငထြားပြီး အားရပါးရ လကကြို အသှင်းအထုတ် လုပခြိုင်းနသည်ေ…..။ သှဘာလည်း ကုတငပြေါတ်ကလြိုကပြှီး နို့လေးကို ကောကစြို့လွှကြ လကတ်ဈဖကကြလည်း မောလြဒြယလြေး အရှိနတ်ငခြိုင်းသည့အြတိုင်း လကခြလယ် တဆုံးထည့ကြာ မှှပေေးနသည်ေ…..။

“သှဘာ လုပတ်ော့ဟာနောြ…“

“အိုကေ… ခဏနေဦး ငါ ဖုန်းထောငလြိုကြဦးမယ်….“

သှဘာ ဖုန်းကို ကုတငကြိုကန့လြန့ဖြှတ် တဈခုလုံးပေါမြည့န်ရောတွင် ထောငလြိုကသ်ည်…။ မောလြဒြယလြေးကတော့ ကုတငအြလယကြိုရောကန်ပြေီး ပေါငလြေးကားကာ လကဖြှင့ြ သူ့အစိလေးကိုပြတပြှီး သှဘာကို စောင့န်သည်ေ…။ ဖုန်းထောငပြှီးတာနဲ့ သှဘာပေါငကြှားလေးထဲ ဝငပြှီး လီးကိုကိုငကြာ သှင်းခလွိုကသ်ည်။

“အာ့ အား… ကောင်းလိုကတ်ာ သှဘာရာ ဆောင့ြ“

လကန်ဲ့လုပထြားတဲ့ အရှိနကြှောင့ြ မောလြဒြယလြေး အဆောင့တ်န်းခံချင်န်သည်ေ….။

……………………………………………….

*ဖအဗေိုလခြွုပ် မအမေိုးကုတ် ( ၃ )*

“သှဘာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ကြှာ….“

သှဘာလညပြင်းကို သိုင်းဖကရြုံသာမကာ သူ့ခွထေောကကြိုပါ သှဘာခါးမှာ ခွိတလြိုကလြသည်ေ…..။ သှဘာလည်း မောလြဒြယလြေးခေါင်းဘေးကို လကထြောကလြွှကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့န်သည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းတဈယောကြ ဒီလို ခပကြှမ်းကြမ်း အလုပခြံနိုငတ်ာကို အံ့သှမိလသည်ေ….။ အင်း ငါသာဆို သူ့လို နုနုဖကဖြကလြေးကို မထိရကမြတို့ရကန်ဲ့ နာသှားမလား… ကြဲသှားမလား… တွေးနေဦးမယ်….။ အဲ့လိုသာလုပန်ရင်ေ သချောတယ် ငါ့ကိုထားခဲ့ပြီး သှဘာလို ဆောအြထာနပတ်ဲ့ကောငဆြီ ပါသှားမှာ သချောတယလြို့ တွေးလိုကသ်ည်…။

သှဘာသည့ြ သူ့လညကြိုသိုင်းဖကထြားသည့ြ မောလြဒြယလြေးလကကြို ဖြပြေီး ကုတငပြေါခြကြာ သူ့လကဖြှင့ြ အပေါကြနေ ဖိထားလိုကသ်ည်…။ မောလြဒြယလြေးခွထေောကကြိုလည်း ခါးမှာခွိတန်တောကို ဖြုတလြိုကပြှီး ပေါငကြိုကားခိုင်းလိုကသ်ည်…။ အနအထေားပြနပြှငပြှီးတာနှင့ြ ကိုယလြုံးချင်ြးထပလြွှကြ သှင်းနသည်ေ..။ မကြန်ှာချင်ြးလည်း ကပလြွှကြ နှုတခြမ်းချင်ြးလည်း နမ်းနလေိုကသ်ည်….။ ထို့သို့နမ်းနရောကနေ ခါးကိုမတလြိုကပြှီး မောလြဒြယလြေးပေါငန်ှဈဖကကြို လကဖြှင့ဖြိကာ ဖြဲပြီး သှင်းလိုကသ်ည်….။ မောလြဒြယလြေးမှာ ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ ခေါင်းကိုထောငကြာ သှဘာကို အံကြိတပြှီး ကြည့်ကြာ…

“ဆောင့ျ အားရပါးရဆောင့ျ သွဘာ ကောင်းတယ်… အား…“

ဆိုပြီး သှဘာ စိတပျိုထလာအောင် ဆကတ်ိုကပြှောနသည်ေ….။ သှဘာလည်း ဆောင့န်ရောကနေ ထလိုကပြှီး ဖုန်းကိုထယူလိုကသ်ည်….။ မောလြဒြယလြေးလကထြဲ ဖုန်းထည့ပြေးပြီး သူ့ကို ရိုကခြိုင်းလသည်ေ…..။ ခငမြောငဝြင်း သှဘာမကြန်ှာကြီး ရိုကန်သညေ့အြပိုင်းကို ကြောလြိုကသ်ည်…။ ဖုန်းက သှဘာလကထြဲ ပြနရြောကသ်ှားပြီး လီးနဲ့စောကဖြုတ် အသှင်းအထုတလြုပန်သညေကြို အနီးကပရြိုကလြသည်ေ…။ မယုံနိုငစြဖြယ် ဒီမောလြဒြယလြေးပစ်စည်းကို အခုလို လီးနဲ့လိုးနတောမှငရြမယ် စိတမြကူးဖူးတာကြောင့ြ အသကပြငမြရှူနိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ရုတတ်ရကြ မွိုးညှှန့ကြို ကြေးဇူးလည်းတငမြိသည်။ သူ့ကြောင့ြ အကြောင်းဆကစြပမြိသှားပြီး ကြည့်မြိတာကိုး….။ စိတထြဲလည်း မွိုးညှှန့ကြိုလည်း ပြချင်မြိသှားသည်..။

မောလြဒြယလြေး ဘယဖြကြ အပြငန်ှုတခြမ်းထူထူလေးတွင် မှဲလေးတဈလုံး ခငမြောငဝြင်း မှငလြိုကသ်ည်….။ မှငမြှငသ်မွှ လှနသလေို မှဲ့လေးနဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးမှာလည်း ခငမြောငဝြင်းမကြစြိထဲ မထူးခွားပမယေ့ြ လှနသည်ေ….။ ကငမြရာမှာ မောလြဒြယလြေး မကြန်ှာကို ရိုကလြသည်ေ… ။ မောလြဒြယလြေးသည် သူ့လကဖြှင့ြ နို့ကိုကိုငထြားပြီး သှဘာဆောင့တ်ာကို ဖီးလတ်ကန်သညေ့ပြုံမှာ ဆကဆြီကကြလွေး တမငလြုပန်တောလား သဘာဝဘဲလားမသိ ကြည့်လြို့ကောင်းနသညေကြတော့အမှန်….။ သှဘာလီးကို စောကဖြုတထြဲကထုတလြိုကပြှီး မောလြဒြယလြေး ပါးစပပြေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်…။

လီးမှာ အဖြူအရညမြွား ကပပြါသှားသည်…။ ဒါပမယေ့ြ မောလြဒြယလြေးကတော့ လွှာနဲ့ယကပြှီး ပါစပထြဲ ငုံခလွိုကရြာ…. ခငမြောငဝြင်း အားခနဲ အသံထွကကြာ အောမြိလိုကသ်ည်…။ စိတထြဲတော့ ကြနပေသ်လို ခံစားမိသည်…။ ဘာညာ ဂွီးများနရင်ေ သူလည်းမကြိုကြ…..။

လီးစုပခြံနရောမှ သှဘာသည် 69 ပုံစံ သူကအပေါကြနပြေီး မောလြဒြယလြေး စောကဖြုတလြေးကို ဖြဲပြီး ယကပြေးလသည်ေ…။ ကငမြရာမှာ စောကဖြုတကြို လွှာနဲ့ အားရပါးရ ယကန်တောကို အနီးကပကြှီး မှတတ်မ်းတငန်သည်ေ….။ ပြီးတော့ ဖုန်းကို မောလြဒြယလြေးကို ပေးလိုကပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ဘေးတိုကအြနအထေားဖြင့ြ လုပရြန် ပြငဆြငန်ကြသေည်….။ မောလြဒြယလြေးက ကငမြရာကို အပေါစြီးမှထားကာ သူနောကပြဈပေးလိုကသ်ည် ဖငလြုံးလေးကို ရိုကလြသည်ေ…။ ပေါငတ်ဈဖကကြိုလည်း လပေေါထြောငပြေးလိုကသ်ည်….။ သှဘာကလည်း ဟပေးလိုကသ်ည့အြတိုင်း နရောဝငယ်ူကာ လီးကို အကြဲကြောင်းအတိုင်း ပြတပြှီး အပေါကဝြကိုရှာကာ သှင်းလိုကသ်ည်……။

ပထမတော့ ပုံမှနဆြောင့တ်ာကြောင့ြ ကငမြရာမငှိမပြမယေ့ြ ကြည့်လြို့ရသေးသည်…။ သှဘာက မောလြဒြယလြေးခါးနဲ့ ဆံပငကြိုစုကိုငပြှီး အားရပါးရ ဆောင့ခြွိနမြွာတော့ မောလြဒြယလြေးလည်း ဖုန်းကို အပေါစြီးက မရိုကန်ိုငတ်ော့ဘဲ သူ့မကြန်ှာကိုသာ ပြနရြိုကလြတေော့သည်…..။ မကြလြုံးလေးမှေးသှားလိုကြ… နှုတခြမ်းလေးကိုကလြိုကြ လွှာလေးသပလြိုကြ ညည်းသံလေးတွနေဲ့ သှဘာကို နောကလြှည့ကြှည့လြိုကြ… သူ့နို့လေးကိုကိုငလြိုကြ လုပပြှနသညေ့ြ အမူအရာအမွိုးမွိုးကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်း အမရေိကန် အောကားကို ကြည့်န်သလေိုပင် အသကဝြငလြှလသည်ေ……။ သှဘာ ဖုန်းကို ခုံပေါပြှနထြောငလြိုကပြှီး မောလြဒြယလြေးကို မှောကခြိုင်းလိုကသ်ည်…။

“ကဲ ပြီးကြရအောငကြှာ“

ဆိုပြီး ဖငသ်ည် ကောကတ်ာမဟုတဘြဲ… ပြည့န်သညေ့ြ ဖငလြုံးလေးကို မှောကလြွှကလြေးအတိုင်း သှင်းလိုကသ်ည်…။ မောလြဒြယလြေးက အပေါကြိုမော့ကြည့်လြိုကရြာ သှဘာက နဖူးလေးကို နမ်းလိုကသ်ည်….။ မောလြဒြယလြေး ဆကမြော့မကြည့်န်ိုငဘြဲ ခေါင်းလေးကို မှှေ့ယာလေးပေါြ ပါးအပခြလွိုကပြှီး လကဖြဝါးနှစ်ဖကကြို ရင်းသားတွအေောကထြည့ပြှီး .. အာ့ အာ အာ့လို့ သှဘာ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း အောန်ရှောသည်……။

သှဘာလည်း လကတ်ဈဖကကြ မှှေ့ယာပေါထြောကပြှီး လကတ်ဈဖကြ မောလြဒြယလြေးခါးကိုကိုငကြာ ဖငလြုံးလေးပြားသှားသညအြထိ ကပကြပသ်ှင်းလသည်ေ…..။ သှင်းတိုင်း အားနဲ့ညှဈပြီး သှင်းတာကြောင့ြ နဖူးကြောများပင် ထောငန်သည်ေ…. ။ မောလြဒြယလြေးလည်း ကောင်းလာသည့်နှယ် ညည်းသံများ ကယွသ်ညထြကကြယွလြာကာ သကပြှင်းကြီးခလွိုကလြသည်ေ….။ သှဘာလည်း ခါးကိုပဲစုံကိုငကြာ ဖငကြို တဖုန်းဖုန်းမှညအြောင် ကပမြသှင်းပဲ ရိုကသ်ှင်းလိုကရြာ သိပမြကြာခငမြှာပဲ လီးကိုထုတကြာ လကန်ဲ့ ထုတယဆြိုရုံနှင့တ်င် လရညမြွား ဖငလြုံးပေါတ်ှရေော ကြောပေါရြော ပြံကြဲစငထြှကန်သည်ေ…။ မောလြဒြယလြေးလည်း ကုနပြှီထငကြာ သှဘာကို လှည့ကြှည့လြိုကရြာ… သှဘာလီးက လရညန်ောကဆြုံးလကကြနွြ ထပထြှကသ်ှားရာ… မကြန်ှာပေါြ သှားစငလြသည်ေ….။

“ဟာ မကြန်ှာစငသ်ှားပြီ ဟင်း.. ဟင်း ညဈပကတ်ယကြှာ “

ဆိုပြီး သှဘာကို လကသ်ီးဖြင့ထြုကာ ထွကသ်ှားသည်……။ သှဘာလည်း ဖုန်းကိုကောကကြိုငလြိုကပြှီး ကငမြရာဖြင့ြ မောလြဒြယလြေး နောကကြို လိုကသ်ှားရာ မောဒြယလြေးမှာ အိမသ်ာဗိုလထြိုငပြေါတ်ှငထြိုငကြာ သေးပေါကပြှီး ရပန်ေးဖြင့ဆြေးပြီး ထလာကာ ဘစငေမြှနကြိုကြည့်ကြာ မကြန်ှာစငသ်ှားသညကြို တဈရူးဖြင့ြ သုတန်သည်ေ…..။ ပြီးတော့ ရပန်ေးကို ရပေူရအေေးခွိနကြာ ဖြင့ခြလွိုကလြသည်ေ….။ သှဘာလည်း မောလြဒြယလြေး ရပန်ေးဖြင့ြ ရချိုးနသညေကြို ဆကတ်ိုကြ ကငမြရာဖြင့ြ ရိုကလြသည်ေ……။

“သှဘာ ကြောက လရညတ်ှေ ဆေးပေးပါ…..“

ဆိုပြီး မောလြဒြယလြေးက ခေါလြိုကသ်ည်….။ သှဘာလည်း ကငမြရာရိုကလြွှကန်ဲ့ လကတ်ဈဖကကြ ဖငလြုံးလေး ကြောပြငလြေးတွကေို လကထြဲ ရှာဝါဂယွထြည့ပြှီး ကပခြွှဲခွှဲများစငအြောင် ပြတပြေးနသည်ေ….။ မောလြဒြယလြေးရဲ့ မတတ်ပရြပလြေး ရစေိုနသည်ေ့မှငကြှင်းမှာ ခငမြောငဝြင်းရငထြဲ ဖုတသ်ိုးဖကသ်ပ် ဖြစ်နသည်ေ……။

“ဟာကြာ မရိုကန်ဲ့တော့ကြာ ရအတေူတူလာခွိုးကြာ“

ဆိုပြီး…. မောလြဒြယလြေး ဖုန်းလုပြီး သှဘာကို ဆှဲခေါတ်ော့မှ မူဗီပြီးသှားလသည်ေ…..။

“ဟာ… မင်းမကြေီးတောြ…. ကြည့်လြို့မဝဘူးကြာ….။ ဒါပမယေ့လြည်း ငါမကူးပါဘူး…။ တကယပြါ မင်းတောတ်ောြ ကံကောင်းတဲ့သူပဲ သှဘာ“

ခငမြောငဝြင်းဖုန်းအား သှဘာကို ပြနပြေးရင်း စိတရြင်းဖြင့ြ ပြောလိုကလြသည်ေ….။ သို့သောြ သှဘာရဲ့ မကြန်ှာမှာတော့ ဘာမှထူးထူးခွားခွား မတွေ့ရဘဲ…. အဖြမှေားသည့ကြွောင်းသားကို ဆရာကကြည့်သ်ည့ြ မကြလြုံးမွိုးဖြင့ြ….

“ဒါ ဘေးလူအမှငပြါဗွာ…။ ကြှနတ်ောြ ပြောပြမယ်…. ကြှနတ်ောကြ ဘကဂြရောင်းရှိတယ်… ငှရှေိတယ်…. ဒါပမယေ့ြ နှေးထွေးတဲ့မိသားစု မရှိခဲ့ဘူး….။ နောကပြှီး ခုနက ဆောဗြီဒီယိုက ဒါ ကြှနတ်ောမြဖကြရြသေးလို့ ပြနိုငတ်ာ…။ ပြီးရင် ကြှနတ်ောြ ဖကြမြှာ…။ သူ့လိုဆောမြွိုးတွနေဲ့ ကြှနတ်ောြ အိပရြတယ်.. အဈကိုက အားကတွယ်..။ အဈကိုမှမဟုတဘြူး…. ကနွတ်ဲ့သူတွလည်ေး အားကကြှတယ်….။ ဒါပမယေ့ြ ဒီစကားကို အဈကို လကခြံချင်မြှလကခြံ… ကိုယ့ရြညသ်ှေးပြောလှန်းတယလြို့ ထငလြည်းရတယ်…။ ကြှနတ်ောအြတွကြ လှယလြှန်းတယ်….။

သူတို့က ကြှနတ်ောန်ဲ့တွဲပြီး ပြဲတကလြိုကတ်ယဆြိုရင် သူတို့အဖို့မှာ သှဘာနဲ့တွဲတယဆြိုတာ ပြောစရာတဈခု ရသှားတယ်…။ ကြှနတ်ောြ ဘာမှ စပြနဆြာပေးတာ ဘာညာ မဟုတဘြူးနောြ….။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ တွဲလိုကရြတယ် ဆိုတာကို သူတို့လိုချင်တ်ာ…။ အဲ့ထကြ အိပလြိုကတ်ယဆြိုရင်…. ဘာကြောင့လြဲဆိုတာတော့မသိဘူး…။ အဲ့လိုမွိုးနဲ့ ကြှနတ်ော့ဆြီ ရောကလြာကြတယ်….။ တခါတလေ လောင်းကြေးစားကြေးနဲ့… ဘယသ်ူ့ကိုရှေးမယထြငလြဲ ဆိုပြီးတော့….။ အစတုန်းကတော့ ကြှနတ်ောလြည်း လာကြှေး အကုနဆြှဲစားတာပဲ….။

နောကပျိုင်းတော့ ကြှနတ်ောြ တွေးလာတယ်…။ ကြှနတ်ောကြ ဆောတ်ှကေို စားခဲ့တာလား…. ဆောတ်ှကေ ကြှနတ်ော့ကြို စားသှားတာလားဆိုတာ… မသိတော့ဘူး…။ အဲ့လိုပဲ… ကြှနတ်ောဆြီတော့ အလန်းတွေ ရောကလြာကြပါတယ်…။ ဒါပမယေ့ြ ခစွလြို့ရောကလြာကြတာ မဟုတဘြူး….။ ခုဏလို အကြောင်းတဈခုခုနဲ့ ရောကလြာကြတယ်…။ အခွိနတ်နတ်ော့ သူတို့က လဈရငလြဈ ဒါမှမဟုတ် ကြှနတ်ောကြလဈနဲ့ ဘာမှဖြစ်မကနွခြဲ့ကြဘူး….။ အဲ့ကံကောင်းပါတယဆြိုတဲ့ ကံကြီးက… အပြောဖြကမြှာ အရမ်းကောင်းသှားတော့… ကြှနတ်ောသ်ာ အတညဆြိုပြီး မိန်းကလေးတဈယောကို ခစွမြိခဲ့ရင်… အဲ့မိန်းကလေး ကြှနတ်ော့ကြို နားလညပြေးမယထြငသ်လား….။ ကြှနတ်ောြ အဲ့နရောကနေ ဆကမြတွေးဘဲ ထားထားရတယ်….“`

“အေးကြာ မင်းပြောသလိုဆိုတော့လည်း မင်းကို ကိုယခြငွြးစာပါတယ်….။ ဘာဆကပြှောရမယမြှန်းမသိအောင် ဆှံ့အမိပါတယ်….။ အဈကိုကတော့ ညီ ပြောရြှှငပြါစပေဲ ဆုတောင်းပေးပါတယ်….။ ဘဝကတော့ ဒီလိုပါပဲ… ရတာမလို လိုတာမရ….။ ဟာ အခွိနလြည်း နောကကြနွပြေီ အဈကို ပြနတ်ော့မယ်….။ မနကဖြှနတ်ော့ ဝပရြှော့သှားမှာမို့ ကိုဂွိုင်းကို တဈခကြပြှောပေးထားပါနောြ….“

“အိုကပေါဗွာ… ဝပရြှော့ကိုလည်း ပြောထားပေးပါ့မယ်…။ လမ်းတွေ့လည်း ခေါပြေါ့“

“ဟုတပြါပြီ ဖအဗေိုလခြွုပ် မအမေိုးကုတရြယ်…“

“ဟားဟား…..“

…………………………………………………………

ဒရိုငဘြာခငတ်ဈယောကလြည်း အိမကြားလေးဆှဲတာ နှစ်ဝကလြောကရြှိလာပြီမို့ မိတမြွားလည်း ရကာ ပုံမှနအြောဒြါများလည်းရှိနသည်ေ…..။ ထိုပါဆငဂြွာများနှင့လြည်း အတောလြေးရင်းနှီးကာ တဈခါတဈလေ အိမသ်ားတွလေို ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆိုဖြစ်လာကြသည်…..။

တဈရကမြှာတော့ လမ်းမှာ ကောကတ်ငသ်ှားသည့ြ ပါဆငဂြွာကောငလြေးနှင့ြ စကားပြောဆိုရင်း သူက မေးလာသည်….။

“အဈကိုက ကဒလြေးထုတပြေးတာ သဘောကတွယဗြွာ…။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဈကို့ကဒထြဲ နာမည် ကားနံပတ် ဖုန်းနံပတပြါတော့ ကားစီးရတာလည်း ရဲတယ်…။ ပြီးတော့ ပစ်စည်းကနွခြဲ့ရငလြည်း ဆကသ်ှယလြို့ရတယ်…။ နောကလြိုအပရြငလြည်း ဆကသ်ှယလြို့ရတော့ အဈကိုလည်း အဆငပြှတယ်ေ…။ အိုငဒြီယာလေး သဘောကတွယ် အဈကို….။ ဒါနဲ့ နောကအြပတ် ကြှနတ်ော့ကြောငမြလေး အဝေးသငစြာမေးပြဲ ဖြရတေော့မှာ တာဝမှာ။ အဲ့တာ အဈကို့ကားငှားမယဆြို ရမလား။ ၆ ရကပြေါ့…။ စာမေးပြဲက မနကြ ၉ ကနေ ၁၂။ သှားမှာက တရုတတ်န်းကနေ တာဝပေါ့။ အသှားအပြနဆြိုတော့ အဈကို ဟိုမှာပဲ စောင့ပြေးရမယထြငတ်ယ် အဈကို..။ အဲ့တာ အဆငပြှရင်ေ တဈရကြ ဘယလြောကလြဲ ဆိုတာလေး ပြောပါလား….“

“ကောငမြလေး စာမေးပြဲဖြမှောပေါ့။ ညီလေးရော လိုကမြှာလား…“

“ဟုတအြဈကို လိုကမြှာ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကထြဲ“

“အင်း ဒါဆို တဈရကြ xxxxxx ပဲပေးလေ။ နေ့တပိုင်းလောကပြါပဲ….။ ဈေးများလား“

“ဟာ.. မများဘူး အဈကို။ တနန်လေို့ အားတောငန်ာတယ်“

“ရပါတယကြှာ…. ကောငမြလေးနဲ့ တိုငပြငလြိုကြဦး…။ အဆငပြှတယေဆြို ဖုန်းခေါလြိုကြ။ အဈကို တခွားအောဒြါရှိရင် မလိုကတ်ော့ဘူး….။ ပိုကဆြံက တဈရကခြငွြးပဲပေး ဟုတပြှီလား….“

“ဟုတကြဲ့အဈကို….။ ဟိုရှေ့နားလေးဆိုရပြီ အဈကို…“

ကောငလြေးလည်း ဆင်းသှားလသည်ေ….။

…………………………………………………….

*အထညခြွုပစြကရြုံက ကိုဒဈကြဲ*

၁၅ လမ်းအလယဘြလောကြ အနောရြထာလမ်းထိပတ်ှင် ကောငလြေးကို တွေ့လိုကသ်ဖြင့ြ တီတီ ဟှန်းသံခပဖြှဖြပေးလိုကရြာ ကောငလြေးမှငသ်ှားပြီး ကောငမြလေးကိုလကဆြှဲပြီး ကားပေါတ်ကလြာသည်….။

“ ၂ မိနဈလောကြ နောကကြသွှားတယ် ညီ….“

“ရပါတယ် အဈကို။ ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း အခုမှ အောကရြောကတ်ာ…။ ဒါ ကြှနတ်ော့ကြောငမြလေးလေ…“

ခငမြောငဝြင်း ကားမှနထြဲကကြည့်ပြှီး ပြုံးပြလိုကသ်ည်…။

“နှစ်ယောကသ်ား အချောလေးတွပေဲ လိုကဖြကတ်ယ်…။ ညီမလည်း ဒီနေ့ ကကြထြားတာတွေ အကုနတ်ိုးပါစကြောနောြ…။ စာနှေးချင်လြည်းနှေး ရဒေီယို… ပိတပြေးထားမယ်…“

ခငမြောငဝြင်း အလိုကသ်ိစွာ စကားသှားမပြောဘဲ ကားကိုပဲ ဂရုစိုကပြှီး ကြောင်းကို အခွိနမြီသည့အြပြင် စိတအြေးရအောင် စောစောလေးရောကအြောင် မောင်းပေးလိုကလြသည်ေ….။ ကြောင်းရောကတ်ော့ အဆောငသ်ိပမြရှာလိုကရြ ကားထဲ အဲ့ကြန်းလည်း ဆကဖြှင့ပြေးထားပြီး ကောငမြလေး အဆောငထြဲဝငသ်ှားမှ မှနလြေးဘာလေးခွ… ဆေးလိပလြေးသောကရြင်း စကားပြောကြလသည်ေ….။

ကောငလြေးလည်း ဆေးလိပသ်ောကတ်တသ်ူမို့ နှစ်ယောကသ်ား ဆေးလိပလြေးဖြာလိုကြ ပေါကတ်တကြရပြောလိုကန်ှင့ြ အခွိနကြုနမြှန်းမသိ ကုနသ်ှားရာ…. စာဖြခွေိနပြှည့လြို အခကြပြေးသည့ြ ခေါင်းလောင်းသံထွကပြှီး မကြာခင် ကောငမြလေးထွကလြာရာ ကောငလြေး အဆောငအြထွကမြှာ သှားစောင့န်ပြေီး ပြုံးပြုံးရှှငရြှှငလြာကြသညကြို မှငတ်ော့ ခငမြောငဝြင်းစိတထြဲ စာမေးပြဲအိုကလေို့ပဲလို့ တွေးလိုကသ်ည်…။ ကောငလြေးတို့ ကားထဲရောကလြာတော့…

“ညီမ အိုကတယေမြလား…“

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ ဖြနေိုငပြါတယ်….“

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်…။ ညီလေး အခု ၁၅ လမ်းပဲ ပြနမြှာလား… တခွားသှားဦးမှာလား…“

မုန့ဆြိုငထြိုင် သို့မဟုတ် တခွားဝငစြရာရှိမလားလို့ အလိုကတ်သိ မေးလိုကခြှင်းဖြစ်သည်….။

“ခစွြ အိမပြဲပြနမြှာလား… မုန့စြားဦးမလား….“

ကောငလြေးက ကောငမြလေးကို မေးလိုကသ်ည်….။

“ကြကပြေါင်းဆီခကြြ စားကြမလား…“

“အင်းဒါဆို သံဈေးမှာ ဆင်းမယလြေ….။ ဦးကြညဆြိုငပြဲမလား…“

“အင်း…“

“အဈကိုရေ သံဈေးမှာ ဆင်းမယန်ောြ..“

“အိုကဗြော…“

အဲ့လိုနဲ့ တာဝကနေ လမ်းမတောထြိ ကောငမြလေးက ကာငလြေးပုခုံးပေါြ မှီပြီး မကြလြုံးပိတထြားကာ လိုကလြာလသည်ေ….။ ကောငလြေးက ကောငမြလေးလကကြလေးကို ပြနကြိုငထြားပြီး…. ခေါင်းလေးကို ထိန်းပေးထားသညကြိုမှငပြှီး…. ခငမြောငဝြင်းတဈယောကြ ၉ တန်း ၁၀ တန်း ပြင်ဦးလှင် စိုးစံဘောဒြါမှာနတေုန်းက ဘောဒြါက ဆရာတွမသေိအောင် စာပန်းအိမကြ ကောငမြလေးနဲ့ ရည်းစားဖြစ်ပြီး တနင်ျဂနှေ အောကပြကဈြထွကရြန် ခွိန်းပြီး မှင်းလှည်းနဲ့ တရုတဘြုံကြောင်း ထီးလှိုင် ဂေါကကြှင်း ကနတ်ောကြှီးဖကတ်ှေ ပတစြီးခဲ့တာကို သှားသတိရသှားလသည်ေ…။

ကောငမြလေးကလည်း ရှမ်းပြညဖြကကြလာတာ ဖြစ်သည်…။ သူကတော့ အဲ့တုန်းက ဖခငန်ယပြှောင်းတော့ အခွမကေသွေးခငဖြစ်တာနဲ့ ပြင်ဦးလှငမြှာ အဖေ့ညီမအဒေါလြည်းရှိတာမို့ ရောကလြာသည်။ ဒါပမယေ့ြ အမွိုးအိမအြစား ဘောဒြါကမှ လှတလြပမြယဆြိုကာ သူ့အား ဘောဒြါပို့လိုကကြှခွင်းဖြစ်သည်….။ သူ့အဈကိုက ရနကြုနမြှာ ကြောင်းတကြ သငတ်န်းတကကြာ အင်ျဂလနမြှာ စကောလြားရှဈအတွကြ လုံးပန်းနရတောမို့…. ညီဖြစ်သူ ခငမြောငဝြင်းကို ကြည့်ပြေးနိုငမြှာ မဟုတတ်ာကြောင့ြ ရနကြုနကြနေ ပြင်ဦးလှငရြောကသ်ှားပြီး ၉ တန်းမှာ တဈခန်းထဲကနေ စာပေးစာယူရင်း ခစွသ်ူတွဖြစ်ေ၊ ၁၀ တန်းရောကတ်ော့ ခငမြောငဝြင်းက စိုးစံပဲဆကန်ရေ၊ ကောငမြလေးကလည်း စာပန်းအိမပြဲဆကန်ရေ…၊ အပြငမြှာတွေ့ဖြစ်ပမယေ့ြ… ၁၀ တန်းပြီးသှားခွိနမြှာတော့ ဝေးသှားကြပြီး အစပိုင်း အဆကအြသှယတ်ှရှေိသေးပမယေ့ြ အဲ့တုန်းက အခုလောကြ ဆိုရှယမြီဒီယာတွေ မရှိသေးဘဲ ဖုန်းတောငမြှ လိုင်းဖုန်းပဲ ရှိတာမို့ တစတစ လုံးဝပကြတ်ောကသ်ှားသညမြှာ အခု ခငမြောငဝြင်း အသကြ ၃၁ နှစ်အရှယထြိ ဖြစ်သည်…။

“အင်း အခုလောကဆြို ကလေးတွဘောတွေ ရနလေောကပြှီ…“

ခငမြောငဝြင်း အတွေးနယခြွဲ့ရင်း ပါးစပကြ ယောငထြှကသ်ှားရာ… ကောငမြလေး မကြစြိပြင့လြာပြီး ကောငလြေးနဲ့ တဈယောကကြိုတဈယောကကြှည့ကြာ ဘာလဲပေါ့…. မကြခြုံးလေးပင့ကြာ မေးလိုကန်ကြသေည်…။ ခဏနမှော ခငမြောငဝြင်း ဘကကြှည့မြှနကြနကြညေ့တ်ော့ သူကိုရှိုးနတေဲ့ နှစ်ယောကကြိုမှငသ်ှားမှ….

“ဪ ခုဏက ပြောတာကလေ ညီလေးတို့ကိုမှငတ်ော့ ကြောင်းသားဘဝက ကောငမြလေးကို သတိရသှားပြီး ယောငထြှကသ်ှားတာပါကြာ…။ တမွိုးမထငပြါနဲ့ ဟဲဟဲ “

ဆိုပြီး ပြောပြလိုကမြှ ကောငလြေးနဲ့ ကောငမြလေးလည်း သဘောပေါကသ်ှားလသည်ေ….။ သံဈေး လမ်းမတောလြမ်းရောကတ်ော့ ဘဲပေါင်းဆီခကြဆြိုငရြှေ့ ခထွားပြီး ခငမြောငဝြင်းလည်း အိမခြဏပြနန်ားလိုကပြှီး အှနကြောလေးများကို အိပရြင်းစောင့လြိုကလြသည်ေ…..။

ဒီလိုနဲ့ ၄ ရကမြှောကန်ေ့မှာ ကောငလြေးနဲ့ တောတ်ောလြေး ရင်းနှီးလာကြပြီး ယောကြြားလတေို့စုံလွှင် ပေါကတ်တကြရပြော (ဖြတသ်ှားဖြတလြာများအား ပါးစပသ်ရမ်းခွင်းမဟုတပြါ…။ ကြားဖူးနားဝများ မွှဝခွင်ေးကို ဆိုလိုသည်….) ဆိုကြရာ… ခငမြောငဝြင်းလည်း ကောငလြေးကို မေးလိုကသ်ည်..။

“ညီ့ကိုတဈခုမေးမယ်… ညီ လိငဆြကဆြံဖူးလား…“

“အဲ…အင်း…“

စဉြးစားပြီး ဖြလေိုကသ်ည်….။

“ဟုတပြှီ… ပေါကတ်တကြရတွေ ဖြစ်ဖူးလား လုပဖြူးလား…“

ကောငလြေးရယပြှီး စဉြးစားနကော…

“ကြုံဖူးတယအြဈကို…ပြောပြမယ်….။ အဈကိုလည်း ရိပမြိမှာပါ.. ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကကြို…..။ သူနဲ့ ကြှနတ်ောကြ ပိတရြကတ်ှဆေို အခွင့အြရေးရှိတယဗြွာ…။ သူမိဘတွကေ တောငကြှီးမှာ… သူ့အဈကိုနဲ့ သူနဲ့နတယ်ေ…။ သူ့အဈကိုက နေ့လည် ၁၂ နာရီဆို ဂိမ်းဆိုငကြ ပြနလြာတယ်…။ ည ၈ နာရီထိ အိပပြှီး ရချိုးပြီး ဂိမ်းဆိုင် ဒါမှမဟုတ် ကလပသ်ှား တခွားသှားတယပြေါ့….။ စနေ တနင်ျဂနှဆေို ညဖကတ်ှေ ကြှနတ်ောြ သူ့ဆီသှားအိပတ်ယ်….။

တဈညတော့ ၈ နာရီကြောြ သူ့အဈကိုထွကသ်ှားတော့ ကြှနတ်ောလြည်း အိမထြဲဝငစြကားပြောနရင်ေးနဲ့ ဟိုဒင်းလုပဖြို့ စလာကြတယဗြွာ…။ လုပန်ကြတေယပြေါ့…။ ဒါနဲ့ လုပန်ရင်ေး ခေါင်းလောင်းဆှဲပါလရေော…။ ဝရံတာကခေါင်းလောင်း မဟုတဘြူးနောြ….။ အိမရြှေ့တံခါးက ကြိုး… လကသ်ံကို နားထောငလြိုကတ်ာနဲ့ သူ့အဈကိုမှန်းသိတယ်…။ အိမကြ ဟောငကြောငစြတိုင်…. ၂ ထပ်…။ ကြိုးဆှဲလို့ကြာရင် ဒီဘဲက မင်ျသကာဖြစ်တတတ်ော့ ကြှနတ်ော့ကြို စောငတ်ှထေားတဲ့ထဲ ဝငပြုန်းဆိုပြီး ထည့လြိုကပြှီး သူ့အဈကိုကို တံခါးသှားဖြင့ပြေးရတာပေါ့…။ ဗီဒိုထဲ ဖငတ်ုံးလုံးနဲ့ ကြှနတ်ောြ ဒီဘဲ ပြနထြှကတ်ဲ့အထိ ဘယတ်ော့ တံခါးလာဖြင့မြလဲဆိုပြီး စိုးရိမတ်ကြီး နလေိုကရြတယဗြွာ…။ ၃ နာရီလောကကြှာမယ်….။

ဒါပမယေ့ြ ၃ နာရီလောကြ အနာခံလိုကရြတာကြောင့ြ ကောငမြလေးလည်း သနားသှားတယ် ထငပြါတယ်….။ ကြှနတ်ောြ ပူဆာနတောကို ငှင်းနတေဲ့ သူက ကြှနတ်ောတ်ောင် မပြောရဘဲ လုပပြေးတယဗြွာ…။ ဟိုလနမြေး နမ်းပေးတာကိုပြောတာ…“

“မှုတပြေးတာလား…“

“အဲ…ဟုတတ်ယ်“

ခငမြောငဝြင်း ဒဲ့ဒိုးပြောခလွိုကသ်ည်….။

“မင်းလည်း မဆိုးဘူးပဲ။ တခါတလလေေ အဲ့လို အမှတတ်ရလေးတွရှေိတာ ကောင်းတယ်…။ ပြနတ်ှေးမိတိုင်း ပြနပြှောဖြစ်တိုင်း ကြညန်ူးရတယ်…“

“ဟုတတ်ယအြဈကို…။ ဒါနဲ့ နောကတ်ဈခါရှိသေးတယ်… အဲ့တာက ဒီလိုဗွ…။ သူ့အဈကို တောငကြှီးသှားတုန်း သူ့အိမမြှာ သူပဲရှိတာ…။ ကြှနတ်ောလြည်း ညဖကဆြို အတူအိပ်၊ မနကဆြို သူက ကြာဇံကြောကြှိုကတ်ော့ ကြှနတ်ောကြ စောစောထကြောပြေး။ တခါတလေ ထမင်းကြောပြေါ့။ ပြီးတော့ ကောဖြီလေးဖြောြ… ရယဒြီဆို သူ့တကန်ိုး..။ အဲ့လိုနဲ့…

တဈနေ့ ကြှနတ်ောလြည်း စောပြီးနတောနဲ့… ဧည့ခြန်းမှာထိုငန်ရင်ေး သူ့အဈကို အဝတဗြီဒိုကို ကြည့်ရြင်း ယောကြြားလေးချင်ြး အကြောင်းသိနတေော့ ဘာလဲ မှှမှှှခေငွြေးခွမှငေဆြိုသလို ဒီဘဲ ဘာတွဖြကေထြားလဲ ဆိုပြီး… သိချင်လြာတာနဲ့… လော့လည်း မခထွားတာကြောင့ြ ဖြင့လြိုကတ်ယ်။ အဲ့မှာ စီဒီတဈခပြတ်ှေ့တယ်.. အဝတခြေါကကြှားထဲမှာ။ နောကြ ဘောင်းဘီအထပန်ောကမြှာ ၄၅၀၀ တန် ပရပရြှာပန့တ်ဈခု တွေ့လိုကတ်ယ်….။

ပန့ကြစကျကူဘူးနဲ့ ဖြင့လြိုကတ်ော့ ဝါရှာအမဲ ၃ ခုတွေ့တယ်။ တဈခုက ပြဲနတယ်ေ..။ နောကြ ပြှနရြယ် လစေုပတ်ဲ့ အလုံးတဈလုံးရယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ခွဆေော့လကဆြော့ရှိတဲ့ ကောငဆြိုတော့ ဘယလြိုသုံးရမယဆြိုတာ ပုံကြည့်တ်ာနဲ့ သိလိုကတ်ယ်…။ ဒါနဲ့ ဆီလေးလူးလိုကပြှီး ကြှနတ်ောြ့ဟာကို သှင်းပြီး စုပလြိုကတ်ယပြေါ့…။

ပန့ကြ ဆှဲလိုကတ်ဲ့အခွိန် နာလိုကတ်ာဗွာ…။ ဒါပမယေ့လြေ နာပမယေ့ြ ဖောင်းကားပြီး ရှညလြာတဲ့ ကိုယ့ဟြာကိုယကြှည့ပြှီး ဟာ .. သဘောတွကတွောပေါ့…။ ညှဈညှဈပြီး မခံနိုငတ်ော့မှ ပြနလြွော့နဲ့ ညှဈလွှော့ပြီး ပြနဖြှုတလြိုကတ်ော့ ဒဈနားက အရညခြှံတွကေ ဂယွလြီလိုပြော့စိစိနဲ့ ဖောင်းနတယ်ေ…..။ ဟာ လညပြင်းက တုတတ်ုတကြှီး ဖြစ်နတယ်ေ…။ အရင်းနာက သိမပြှီး ဝါရှာနရောမှာက ဒဈဖကကြ မဲပုတန်ပြေီး အရင်းဖကကြ ပုံမှနအြရောငဖြစ်နတေော့… ဘာလုပရြမှန်းမသိ…။ ပန့ကြိုပြနထြားပြီး သှေးတွစေုပြီးမဲနတောကို ယောငပြှီး ရဆေေးခမွိတယ်…။

ဒါပမယေ့လြေ လကထြဲတော့ မတောငဘြဲ တပြည့ပြှည့လြေးဖြစ်နတေဲ့ ကိုယ့ဟြာကို ကိုငရြတာအရသာလေးကို ရှိနတေုန်း…. ကို ဆိုပြီး ကောငမြလေး ဆင်းလာပါလရေော…။ အဲ့တာနဲ့ အခုပဲ တကခြေါမြလို့ ဘာညာဖောပြီး သူမကြန်ှာသဈ တာစောင့ြ မနကစြာစားသောကပြှီး ကြှနတ်ောြ ပနကြနဆြေးနတေုန်း သူကအမှိုပုံးထဲ အမှိုကပြဈပြီး ကြှနတ်ော့ဟြာကို လာကိုငတ်ယ်…။ အိမန်ရင်ေးဆိုတော့ ဂွဂွကေလေပ် ဘောင်းဘီပြဆိုတော့ ကိုငလြိုကတ်ော့ တန်းမိတာပေါ့…။ ဟိုဟာကလည်း ခုထိဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်နတော့ သူ့လကလြေးနဲ့ဆိုရငတ်ော့ ကြီးနတောပေါ့…။ ဟယ် ကို စောစောစီးစီး ဘာဖြစ်နတောလဲဆိုပြီး နိုကပြါလရေော…။ ကြှနတ်ောလြည်း စိတကြထနတောမို့ သူ့ကို ခွီပြီး ကုတငပြေါခြေါသ်ှားပြီး ဘုလိုကပြါလသည်ေ….။

ပြောရရငတ်ော့ ယောကဖြ ပန့န်ဲ့ လီးကို ဆှဲထားပြီး သူ့ညီမကို လုပလြိုကရြတယဆြိုပါတော့….။ ကောငမြလေးလည်း ကိုဟာကြီး တင်းလှန်းလို့ ညိုတောငန်တယေဆြိုပြီး မလုပခြငကြ ပြောပါလရေော…။ လုပပြှီးတော့ ဒီနေ့ တောတ်ောတ်င်းနတယေန်ောတ်ဲ့။ ညက ထမင်းစားတာများပြီး အားကောင်းနတောဖြစ်မယဆြိုပြီး ညစာကို အဝမစားခိုင်းတော့ဘူး…“

“ဟားဟား…မဆိုးဘူး… မင်းလည်း တောတ်ောြ ခွဆေော့လကဆြော့ရှိတဲ့ ကောငပြဲ…။ ကြားတာ လုံးဝအသဈပဲ ငါ့အတွကတ်ော့… မှတသ်ားလောကပြါတယကြှာ…“

“အဈကိုရော ထူးထူးခွားခွား ဆကဆြံဖူးတာရှိမှာပေါ့ ရှဲပါဦး..“

“အင်း ပြောရမယဆြိုတော့… ဪ အေး ငါ ၂၀ ကြောလြောကတ်ုန်းကပေါ့။ ဒီလိုပဲ ဘောဒြါတွနေဲ့ ပတသ်တပြှီး ကောငမြလေးတဈယောကန်ဲ့ ခငတ်ယ်…။ ခငပြှီး ၂ ခါလောကြ နဖြစ်ေကြတယပြေါ့…။ အဲ့နောကတ်ဈညမှာတော့ သူရယ် သူ့သူငယခြငွြးရယ် ဒိုရင်းမှာတဲ့ ဝါးတန်းလမ်းက လာခဲ့တဲ့ အဈကို့သူငယခြငွြးကိုလည်း ခေါထြားတယတ်ဲ့…။ တကယတ်ော့ သူ့သူငယခြငွြးနဲ့ အဈကို့သူငယခြငွြးနဲ့ကလည်း အိပထြားကြတယကြှာ…။ အဲ့ညက သူတို့က အိပဖြို့ခွိန်းထားတယ်…။ အဲ့တော့ အဈကို့ကောငမြလေးက အဈကို့ကိုခေါတ်ယ် အမဂြွီအမပြေါတ်ကြ ၂ ခန်းယူကြမယပြေါ့….။ အဲ့တော့ဖြစ်ချင်တ်ော့ ဟိုသူတောင်းစားက ရောကမြလာဘူး…။ နောကဆြုံးတော့ သူ့သူငယခြငွြးကြီးလည်း အဈကိုတို့နဲ့ပါလာရော…။ တဈခန်းထဲ ၃ ယောကပြေါ့…။ ငါတွတေိုင်း နောငတ်တွရတေဲ့ ညပေါ့…။ သရီးစမ်း လိုကရြမှာကြာ…. မစမ်းလိုကရြဘူး…..။

အဲ့တော့ ကုတငပြေါရြောကတ်ော့ ဟိုကောင့ကြိုစောင့သ်ေးတယ်။ အိပခြငွလြာကြတာနဲ့ အဈကို့ကောငမြလေးက အလယမြှာ အိပပြှီး ၃ ယောကတ်န်းပေါ့…။ အဲ့ခွိန် အဈကို့လကန်ဲ့ သူ့လကကြ သူ့ဟာကိုယကြိုင် ကိုယ့ဟြာသူကိုငန်ဲ့ နှစ်ယောကလြုံး တောငန်ကြပြေီ….။ ဟိုကောငမြလေးကလည်း အလိုကကြန်းဆိုးမသိတာလား တမငလြားမသိ ဒီဖကကြိုစောင်းလာတယ်…။ အဲ့တာနဲ့ အဈကို့ကောငမြလေးကို အခကြပြှလိုကပြှီး အဈကိုက ရချိုးခန်းထဲ ထသှားလိုကတ်ယ်….။ သူလည်း လိုကလြာတယ်…။ နောကဆြုံးတော့ ဗိုလထြိုငပြေါထြိုငဆြောင့တ်ာရယ် ရချိုးခန်းထဲ မောတ်ောစြကြ တာရယန်ဲ့ လုပဖြစ်သှားပါလရေော….“

“ဟိုဆောကြလည်း မမိုကပြါဘူး အခန်းခွဲနပေေးသင့တ်ယ်…“

“အေးကြာ…“

“ဒါနဲ့အဈကို ပန့ကြိုသုံးရင် အန်တရာယရြှိလား..။ အဈကိုသိမလားလို့“

“ပန့ကြိုသုံးရင်… အင်း အဈကိုသိတာ ပြောမယန်ောြ။ မှနခြငွလြည်းမှနမြယ် မှားချင်လြည်းမှားမယ်…။ အဈကိုသိတာက ပန့ကြိုထွငတ်ာက အကြောမသနတ်ဲ့သူတွအတွေကလြို့ သိထားတယ်…။ ဒါပမယေ့လြည်း သနတ်ဲ့သူတွလည်ေး သုံးလာရင် ရှညမြယ် သနမြယ် ကြီးမယ် လို့တော့ ကြောင်ှာတွေ တွေ့ရပြနတ်ယ်…။ ဒါသုံးပြီး အောငမြှငသ်ှားတဲ့သူလည်း အဈကို့သူငယခြငွြးထဲရှိတယ်….။ သူ့အဖကဆေရာဝန် သူ့သားငယင်ယထြဲက မသနမြှန်းသိတော့ ပန့ဆြှဲခိုင်းတာ နှစ်ခွီကြာလာတော့ တဈနေ့ သေးပေါကတ်ုန်း မှငသ်ှားပြီး ဟေ့ကောင် မင်းပန့ဆြှဲတာ ရပလြို့ရပြီဆိုပြီး ပြောယူရတယတ်ဲ့…။ ဒီကောင် ၈ လကမြပန့န်ဲ့ မဆန့တ်ော့ဘူး…။ ညီ ခုနကပြောတဲ့ ၄၅၀၀ တနဆြိုတာ ၈ လကမ် တရုတကြလာတဲ့ အနီရောင် ပြှနမြလား….“

“ဟုတတ်ယအြဈကို အနီရောင်“

“ဒီကောင် အဲ့ဟာနဲ့မဆန့တ်ော့ဘူး…။ အဈကို သူ့ကိုမေးကြည့်တ်ော့… ပန့ဆြှဲတယဆြိုတာ ဘောဒြီလှအောင် ဂငွဆြော့သလိုပေါ့။ ကြှကသ်ားတွကေို လေ့ကငွ့ပြေးတာတဲ့။ ပုံမှနန်ဲ့ နှစ်ခွီဆှဲကငွ့မြှ သိသာတာတဲ့။ ဒါတောင် မင်းရပလြိုကရြင် ယောငယ်ောငလြေး ပြနကြသွှားတယတ်ဲ့။ အားကစားမလုပရြင် ဝ သလိုမွိုးပေါ့…။ ဒါ သူပြောတာ…။ နောကထြပပြှောတာ သှေးကြောတွပေေါကတ်ဲ့အခါ ပေါကတ်တတ်ယတ်ဲ့။ သချောမဆှဲရင် အရင်းသိမတ်ာတွေ တဈခွမ်းစောင်းတာတွနေဲ့ မလှမပ ဖြစ်တတတ်ယတ်ဲ့..။ ဆိုကအြဖတဆြိုတာတော့ ရှိမယဆြိုတဲ့ သဘောပေါ့..။ တကယလြို့ ညီ လုပမြယဆြိုရငလြည်း ၆ လ တဈနှစ် အဲ့လို သချောကစားပေး။ ဆီ ဂယွလြူး။ အစားကိုလည်း ဒီကောငပြှောတယ်…. အာဟာရဖြစ်တာစားတဲ့။ အဲ့ လိငန်ဲ့ပတသ်တတ်ဲ့ အားရှိစာတွေ….“

“ဟုတအြဈကို… အဲ့လောကြ ဇွဲရှိရှိနဲ့ ကစားဖြစ်ပါ့မလားမသိဘူး…..။ ဒါနဲ့ ဆေးထိုးရငရြော အဈကို..“

“ဆေးထိုးတာတော့ အဈကို အားမပေးဘူး….။ ဒါနဲ့ပတသ်တပြှီး အဈကို့ဘောဒြါ သန့ဇြင် အကြောင်းပြောပြမယ်…။ သူ့ကို ဒဈကြဲလို့လည်း ခေါတ်ယ်…။ ဒီကောငကြ ရှှပြညေသ်ာ အထညခြွုပစြကရြုံတဈခုက စူပါပေါ့ကြာ…။ အဲ စူပါဗိုကစြာဆိုပါတော့….။ အဲ့တော့ သူကိုကပန်ိုငရြင် အလုပသ်ကသ်ာမယ်… အနအစေားချောငတ်ယပြေါ့။ ဟို ဖယရြီပေါန်ရောရရချင်ရြင် ဖယရြီဒရိုငဘြာကို အီစီကလီလုပရြသလိုမွိုးပေါ့…။

တဈနေ့တော့ မှနမြလေးနဲ့ သူ ငှိပါလရေော…။ အဲ့ကနေ ဘယလြိုဖြစ်တယမြသိ ဆေးထိုးမယလြုပရြော။ အကိုလည်း မသိဘူးလေ.. ခပြေါ့။ အဈကို့ကိုလည်း ထိုးတဲ့ လီးကြီးရင် ဆောစြှဲတယ် ဘာညာပေါ့…။ အဈကိုလည်း ထိုးမယဘြာညာနဲ့ သှားရော၊ နောကြ အဈကို မထိုးဖြစ်လိုကဘြူး….။ ဒီကောင် ထိုးတယ်… ဂေါလြီလည်း ထည့လြိုကတ်ယ်…။ အောကဖြကမြှာ ၄ လုံးလား ၃ လုံးလားမသိဘူး…။ အစကတော့ သူ့ဟာကို သူ သဘောတွကနွေတယ်ေ… ဖြောင့တ်ယပြေါ့….။ ဆောလြေးလည်း အစက ပြည့ပြှည့လြေးကနေ တောတ်ောလြေး ပုံကသွှားတယ်…။

အဲ့လိုနဲ့နရင်ေးက သူတို့ လကထြပဖြစ်လိုကကြှတယ်….။ အဲ့နောကပျိုင်း မတွေ့ဖြစ်တော့ဘူး သူနဲ့…။ တဈနေ့ ဖုန်းဆကလြာတယ်… ခငမြောငဝြင်းရာ ငါတော့ ရတေိမန်ဈပါပြီဆိုပြီးတော့။ ဘာဖြစ်တာလဲဟဆိုတော့ သူ့ဟာ လုပမြရတော့ဘူးဆိုပြီး ငိုပါလရေော…။ ငါ့ကို ဆေးခန်းလိုကပြှပေးပါတဲ့။ သူ့ဟာက ကြဲပြီး အရညတ်ှေ ထွကန်တယေတ်ဲ့…။ ဝမ်းလည်း အခွုပခြံလို့ မရဘူးတဲ့။ ဝမ်းခွုပရြင် အရမ်းခံခကပြှီး နာတယတ်ဲ့။ အဈကိုလည်း မင်းမကြေီးတောြ ငါ့ဆီလာခဲ့ဆိုပြီး ဘယဆြရာဝနကြောင်းလဲဆိုပြီး စုံစမ်းတော့ ပလာဇာနားက ဆရာဝနတ်ဈယောကလြိပစြာ ရလိုကတ်ယ်…။ ၇၈၆ ဆေးခန်းလေး….။ အဲ့တာနဲ့ သှားရော…။

သူကမေးတယ် ဘယတ်ုန်းက ထိုးလဲပေါ့၊ ဘယလြောကစြီစီလဲတဲ့။ သန့ဇြငလြည်း မသိဘူးပေါ့၊ ကြီးကြီးလှလှလေးဖြစ်အောင် ထိုးပေးပါလို့ပဲ ပြောလိုကတ်ယပြေါ့….။ အဲ့တာနဲ့ ဆရာဝနကြ ခငမြွားအရညပြှား ခံနိုငရြညထြကထြိုးတားတဲ့ဟာက ပမာဏများတယဆြိုလား ဘာလားပေါ့..။ အဲ့တာ ခွဈထုတရြမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီဂေါလြီလေးတွလည်ေး ပြနထြုတလြိုကပြါလားပြောတော့… ဘာမှလုပမြရတာ ဆရာ့သဘောဆိုပြီး ဆရာဝနဆြီ ၃ ခါသှားပြီး ခွဈထုတလြိုကရြတယ်…..။

နောကြ ပတတ်ီးစီး ဘာညာနဲ့ နပြေီး နည်းနည်းကြာတော့ အဈကို့ဆီ ဖုန်းဆကလြာတယ်….။ သားကြီး ငါ့လီးက ပိုမိုကသ်ှားတယတ်ဲ့…။ အဈကိုလည် မင်းမကြေီးတောြ လာပြနပြှီ ငါ့အကြှေးလည်းဆပြဦးဆိုမှ…. အေး အခုဆပမြလို့ရယ် ပြောပြမလို့ဆိုပြီး ပြောတယ်…။

သူ့ဟာက ဟို စီလီကြနလြား အဆီလား အဲ့တာတွထေုတပြှီး အရခွေံတွကေို ပြနခြွုပထြားတာ။ လီးကခွုပရြိုးတွကေ အထဈတွနေဲ့ဖြစ်နပြေီး လုပရြင် တဈထဈထဈနဲ့ လုပလြို့ကောင်းတယဆြိုပဲ။ သူ့မိန်းမလည်း အရသာပိုရှိတယတ်ဲ့။ အခု သူ့မိန်းမလည်း ကိုယဝြနတ်ောငလြှယန်ရပြေီတဲ့…။ အဲ့တာ ပြောလြှန်းလို့ ဖုန်းဆကတ်ာဆိုပြီး ပြောတယ်…။ အဈကိုသိတာတော့ အဲ့တာပဲ…။ အဲ့တော့ ဆေးထိုးချင်တ်ယဆြိုရငတ်ော့ အဈကိုကတော့ အားမပေးချင်ဘြူး…။

တခွို့တွေ ဒဈကို ပြင့ဖြကလြိုပုံစံခွဲစိတတ်ာတွေ ခွဲပြီး ရှညလြာအောင် ဆန့တ်ာတွေ နဲ့ တခွားနည်းတွရှေိတယ်…။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့တာတွကေ ဈေးကြီးမယ်…။ လုပခြငွရြင် အဲ့တာမွိုးကို လုပစြချင်ေတ်ယ်…။ ကြုံရာ ရမ်းကုနဲ့ ထိုးတာမွိုးတော့ အားမပေးချင်ဘြူး… ဘဝပကြသ်ှားမယ် ညီ…..။ အဈကို့သူငယခြငွြး သနဇြငဒြဈကြဲတောင် ကံကောင်းလို့…။ ဒါတောင် တောတ်ောခြံလိုကရြတာ.. အလုပပြကြြ အအိပအြစားပကြပြဲ…..“

“ဘာပဲပြောပြော အဈကိုနဲ့ပြောလိုကရြတာ ကြှနတ်ောလြည်း ကံကောင်းတာပဲ…။ ကြှနတ်ောလြည်း သှားစမ်းမိလို့ အဆငပြှရငေကြောင်းတယ် မပြရင်ေ အဈကို့သူငယခြငွြးလိုခံရရင် မလှယဘြူး…။ ဟူး ဒီအတိုင်းပဲ ကောင်းပါတယ်….“

သကပြှင်းခပြှီး ကောငလြေးပြောလိုကလြသည်ေ……။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ထောကခြံလိုကသ်ည်….။

“တောပြှီပေါ့ မှေးရာပါလေးပဲ အားရှိတာလေးပဲစား…. တဈကြောင်းဆိုဆိုသလို အစွမ်းပြရပြီ….“

ဂငဂြင်…………. ဘဲလသ်ံ

မကြာမီ ကောငမြလေး ထွကလြာတော့မှာမို့ ကောငလြေး သှားစောင့ရြတာကြောင့ြ စကားစများ ပကြသ်ှားကြလသည်ေ…..။ အဲ့လိုနဲ့ စာမေးပြဲ ၆ ရကလြုံး ပေါကတ်ကကြရများနဲ့ ပြီးဆုံးသှားပါလရေော…။

……………………………………………………

တီ တီ တီ..

ခငမြောငဝြင်း ကားမောင်းတုန်း ဖုန်းဝငလြာတာကြောင့ြ ဘလူးတု နားကြပလြေးကို တဈခကြန်ိုပကြာ ဖုန်းပြနဖြှလေိုကသ်ည်…..။

“ဟဲလို…ဒရိုငဘြာခငပြါ…“

“ခငမြောငဝြင်း ငါ ထူးကြောြ…။ မင်းဆီ ကောငမြလေးပုံ ၃ ပုံပို့ထားတယ်…။ မင်းစိတဝြငစြားရင် ငါ့ဆီပြနခြေါြ“

ဖုန်းခသွှားသည်…။ မန်တလေးက ပြင်ဦးလှင် ဘောဒြါတကတ်ုန်းက ခငသ်ည့ြ သူငယခြငွြး ထူးကြောြ ဖုန်းဆကပြှီး ကောငမြလေးပုံ ပို့ထားတယတ်ဲ့။ အစမရှိ အဆုံးမရှိ…။ ခငမြောငဝြင်း မကြီးကြီးလမ်းထဲရောကလြာပြီမို့ အိမအြောကထြဲ ကားပါကငထြိုးပြီး….။ အိမပြေါတ်န်းမတကဘြဲ လဘကရြညဆြိုငဖြကထြှကလြာရင်း ထူးကြောပျို့လိုကသ်ည့ြ ကောငမြလေးပုံကို ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်….။ ပထမပုံမှာ ဘဏဝြတစြုံလေးနဲ့ ဆံပငရြှညရြှညကြောငမြလေး….။ နောကြ ၂ ပုံမှာ ယူနီဖောင်းမဟုတဘြဲ အပြငအြဝတအြစားဖြင့ြ ဆကဖြဖြီး ဆှဲထားသည့ပြုံ ဖြစ်သည်…။ မင်းမကြေီးတောြ လန်းလှခညွလြား….။ ဒီကောင် ဘာတွေ ဇယားရှှေ့နလည်ေးမသိဘူး တွေးကာ ခငမြောငဝြင်း ရရှတေရြင်း ဖုန်းခေါလြိုကသ်ည်….။

“ထူးကြောြ ဆောလြေးက အလန်းလေး… ဘာလို့ ငါ့ဆီပို့တာလဲ….“

“အေး မင်းစိတဝြငစြားလား…“

“ဘာကိုလဲဟ အစမရှိအဆုံးမရှိ..“

“ငါ့ နကဝြကကြ ရှဲတာ… ၃ ပုံးခွဲ၊ ဒေး ၊ မင်းစိတဝြငစြားလား..“

“ဟ ၃ ပုံးခွဲ ဒေး…. ဟာ …… ဒီလိုမွိုးလေးဆို စိတဝြငစြားတာပေါ့…“

“အေး… ဒါဆို ငါပြောမယ်…။ အဲ့တဈယောကကြ မင်းအတွကြ။ ငါ့အတွကြ နောကတ်ဈယောကရြှိတယ်…။ မင်းက အဲ့ကောငမြလေး ၂ ယောကန်ဲ့ နောကတ်ဈပတ် သောကြာည မန်တလေးတကခြဲ့…။ စနညပြေနဆြင်း“

“ငါက ဘာလို့တကခြဲ့ရမှာတုန်းဟ…။ ဒီမှာပဲ ဟောတ်ယတ်ဈခုသှားမှာပေါ့…“

“မရဘူး သားကြီး ငါပြောမယ် ပိုကဆြံလိုလို့ လုပစြားတာ… ဇယားမဟုတဘြူး… နယပြဲရမယ်… ရနကြုနမြရဘူး…။ အဲ့တော့ မင်းစိတပြါရင် မန်တလေးကိုလာခဲ့…။ မင်းကို နားလညအြောငပြှောရရင် ရနကြုနမြှာ လူမသိချင်ဘြူးကြာ သူတို့က…။ အဲ့တော့ အိမကြို မန်တလေးမှာ အလုပကြိဈစ စဈဆေးရေးဘာညာဆိုပြီး လာမှာ..။ အဲ့တော့ ညလာမယ် မနကကြနေ နောကန်ေ့ည အိတစြပတကြား မထွကခြငအြထိ နမယ်ေ.. ပြီးရငပြှနမြယ်… ဒါ သူတို့ အလုပလြုပပြုံ…။ ရှင်းရှင်းပဲ ရနကြုနမြှာတော့ မလုပဘြူးတဲ့…။ ဆိုတော့… မင်းလာမှာလား မလာဘူးလား…။ မင်းကားက အိမကြားဆိုတော့ အလုပကြကားဆိုပြီး ပြောလို့ရတယ်….။ သူတို့ကိုသှားကြိုတဲ့အခါ… တကယလြို့ …. မင်းမလာဘူးဆိုလည်း သူတို့က အိတစြပတကြားနဲ့ လာမှာ။ မင်းပဲငတမြှာ မင်းစဉြးစား…“

ခငမြောငဝြင်း ကောငမြလေးပုံကို ပြနဖြှင့ကြှည့လြိုကသ်ည်…။ သူသှားနကြေ ဘဏကြ ယူနီဖောင်းလေးနဲ့ တွေ့ဖူးသည်။ တဈခွို့ အရမ်းချောကြသည်။ အခုကောငမြလေးလည်း ချောသည်…။ အမှနတ်ိုင်းဝနခြံရရင် သူစိတပြါသည်….။ နောကဆြုံးတော့ သူ့အပြတပြဲ ထူးကြောကြို ပြောလိုကတ်ော့သည်….

“ ငါမန်တလေးတကလြာခဲ့မယ် သားကြီး“

“အေး… ငါတောင် မင်းကို သတိတရနဲ့ခေါတ်ာ…. ဒါပဲပေါ့…။ မင်းဆီ ငါ့ကောငမြလေးဖုန်းနံပတ် ပေးမယ်….။ အခွိနန်ဲ့ နရောနီးရင် မင်းဖုန်းဆကလြိုကြ …။ နေဦး.. ကြာသပတေးတဈနေ့လုံး မဆကရြင် မင်းဆကလြိုကြ…။ သူတို့အရငဆြကပြလေ့စေ…..။ ဟေ့ကောင် ပိုကဆြံလည်း မရှိရင် ငါစိုကပြေးလို့ရတယ်…“

“ဟ မင်းမကြေီးတောြ ဇွတကြို သဘောတွကေောင်းနပေါလား… ငါမှာရှိပါတယဟြ….။ စိတခြွ နောကတ်ပတတ်ှေ့မယ်…“

“အိုခေ နီးရငပြှနဆြကသ်ှယမြယ် ဘိုင် သားကြီး“

“ဘိုင်“

ခငမြောငဝြင်း အတွေးထဲ နောကတ်ဈပတကြှရင် ကောငမြလေးကို ဘဏယ်ူနီဖောင်း ထည့လြာခိုင်းရင် ကောင်းမကောင်းတွေးရင်း… အင်း ဒီလိုအခွင့အြရေး လကလြှှတခြံလို့မရဘူး….။ ဟုတတ်ယ် ယူနီဖောင်းလေး ဝတခြိုင်းပြီး လုပမြယကြှာ…. ဆိုပြီး ကြနပေပြှုံးလေးပြုံးရင်…. လဘကရြညတ်ိုငကြီတဈခွကြ မှာလိုကလြသည်ေ။

…………………………………………………..

ဘဏကြကောငမြလေး ( ၁ )

ခငမြောငဝြင်းတဈယောကြ သောကြာနေ့မတိုငခြငကြတည်းက ပြငဆြငမြှုများ အပြီးလုပထြားလသည်ေ…။ ဆံပင် တိထားသည်။ ခွသည်ေးလကသ်ည်းလည်း ရှင်းထားသည်။ နှုတခြမ်းမှှေး မုတဆြိတမြှှေး သနသ်ူမဟုတသ်ည့တ်ိုင် အသကြ ၃၀ တန်း ဆိုသညမြို့ သုံးလေးရကဆြိုသညန်ှင့ြ ငုတတ်ိုတွေ ထွကလြာသည်။ ဒါကြောင့ြ ကြိုမရိတဘြဲ သောကြာနေ့မနကြ ရချိုးမှ ရိတထြားလသည်ေ။ ဂွိုင်းမှှေးလည်း ရှင်းနမှကြေိုကသ်ူမို့ အပြောငရြိတထြားလိုကသ်ည်….။ ရိတန်ရင်ေးတောင် ကောငမြလေးလည်း ပြောငန်ပေါ့မလား တွေးမိသည်….။ အဓိကအမှှေးကိုတော့ စကကြတကြှေးနံပတ် ၂ အနလေောကမြှန်းကာ ကတကြှေးလေးဖြင့ြ အမှှေးအုံလေးကို စိတရြှညလြကရြှည် တိထားပြီး ပေါငခြှံနှင့ြ အတံတလွှောကကြ အမှှေးကိုတော့ အပြောငရြှင်းထားသည်။ ဆီးစပန်ားက ခပကြပကြပ် သူ့အမှှေးသူ ပြနကြှည့ရြင်း… မိန်းမကြီးနဲ့များ တူနလေားလို့ ထငမြိသည်….။ နောကဆြုံး နည်းနည်း တိရင်းတိရင်းနဲ့ မညီမညာဖြစ်ကာ ကတုံးသာ တုံးလိုကရြလတေော့သည်။

ခငမြောငဝြင်းသည် ကိုယတ်ိုငလြည်း သပသ်ပရြပရြပ် နတတေသ်လို သူ့ကြောင့ြ တခွားလူ စိတည်ဈညူးမှာကို စိုးရိမသ်ူဖြစ်သည်….။ ကြောပိုးအိတလြေးထဲ သှားပြတတ်ံ သှားတိုကဆြေး ပူရိန်း ကြနဒြုံး လိုရမယရြ ချောဆီဂယွြ တခါသုံးအကောင်းစား ဂွုတ် စသညမြွားနှင့ြ တခွားလိုအပသ်ညမြွား အဆငသ်င့ထြည့ထြားပြီး ဖြစ်သည်….။ စနနေေ့အတွကြ အားအပြည့ရြှိနစရေန်ေ ဒီကြားထဲ အာသာဖြခွင်ေးလည်း မလုပထြားဘဲ ပငလြယစြာလေးစားလိုကြ လဘကရြညအြစား နို့ ကြကြဥ ဖီးကြမ်းတို့အပြင် သုတပြှားစရန်ေ ပြားရညပြါ အိပခြါနီးတိုင်း သောကထြားလသည်ေ….။

သူ့စိတထြဲတွင်… အရမ်းအလေးထားလှန်းရင် ပကြတ်တသ်ည့ြ သဘောတရားရှိတာကြောင့ြ ငါ့ပုံစံက မိန်းမသှားခိုးမယ့ကြောင် ကြနတောပဲလို့ ကိုယ့ကြိုပြနတ်ှေးပြီး တခွို့ကိဈစတွကေို ကြည့်လြုပမြယကြှာဆိုပြီး စိတကြို လွှော့ထားလိုကသ်ည်….။ လူ့အကငွ့ကြ ဖြောကရြခကတ်ာမို့ ခဏနေ စိုးရိမစြိတဝြငလြာပြနသ်ည်…။ ဘာကိုသှားစိုးရိမသ်ညလြည်းဆိုတော့…. တကျကသိုလကြွောင်းသားစဖြစ်တော့ အပေါင်းအသင်းစုံပြီး မာဆကြ ကတေီဗီ နဲ့ ၊ ဟောတ်ယမြှာ အခန်းယူပြီး ဆောခြေါခြိုင်းတာတွေ လုပဖြူးသည်…။ တခါမှာတော့ ခငမြောငဝြင်း တောတ်ောလြေးထနန်ခွေိန်… ဘောဒြါတွကလေည်း ဆောအြသီးသီးရပြီး အခန်းတွထေဲ ဝငန်ပြေီ…။ သူ့အတွကြ သှားခေါတ်ဲ့ဆောကြ နောကကြမွှရောကလြာပြီး…. အခန်းထဲရောကတ်ော့… လုပင်န်းစကြမယပြေါ့…။

မင်းရအရေငခြွိုးမလား ငါအရငခြွိုးရမလား မေးလိုကတ်ယ်….။ ရှငခြွိုးရငခြွိုးတဲ့ ကြှနမြမခွိုးတော့ဘူး ခမွြးတယတ်ဲ့…။ ဪ သူခွိုးပြီးလာတာဖြစ်မယ် ဆိုပြီး တွေးလိုကတ်ယ်…။ အဲ့တာနဲ့ သူလည်း အဝတအြစားခွှတန်တေုန်း… အဲ့ဆောကြလည်း အဝတခြွှတန်ပြေီ။ ထမိနကြိုခွှတခြလွိုကတ်ော့ ခငမြောငဝြင်းလည်း စိတထြနတောဆိုတော့ လှမ်းကြည့်လြိုကရြာ… မင်းမကြေီးတောြ ဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်း ပါးစပကြနေ ယောငပြှီး ထွကသ်ှားတယ်….။ ယောငဆြို ခငမြောငဝြင်းမှန်းထားတာက ဘီကီနီလေး မဟုတတ်ောင် အတွငခြံ လှလှလေး ပန်းရောင် အနကရြောင် အဖြူရောင် ခရမ်းနုရောငလြေးတွလေေ။ ဒါပမယေ့ြ ဆောခြံဝတလြာတာက အာကာထွန်း အားကစားဘောင်းဘီကြီးနဲ့…။ အထနစြိတတ်ောင် ၃ ပုံ ၁ ပုံကသွှားတယ်….။

အဲ့တာနဲ့ ရသှေားခွိုးပြီး ရပေူနဲ့ သူ့ဟာကို ပြနတ်ကလြာအောင် လုပလြိုကပြှီး ထွကလြာတော့…. ဆောကြ အဲကြန်းကြီးပိတထြားတယ်…။ ဘာလို့လဲမေးတော့ အေးလို့တဲ့။ ကုတငပြေါြ စောငခြှုံပြီး နနတေယ်ေ….။ နည်းနည်းတော့ ဖုလာပြီ။ ထားပါတော့ ခမွြးတတတ်ယပြေါ့။ ခဏနေ ပူလာမှာပဲ အဲ့ကြမှဖြင့မြယဆြိုပြီး ကုတငပြေါတ်ကသ်ှားတော့…. သူ့ကိုတန်းပြောတယ်…။ ကြှနမ် မမှုတပြေးဘူးနောတ်ဲ့….။ ဒါတော့ တောတ်ောလြေး ဖုသှားပြီး ၃ ပုံ ၂ ပုံထိ စိတကြနွပြေီ…။

နောကဆြုံး ခေါပြှီးမှတော့ တနအြောင် ကြုံးမယကြှာဆိုပြီး လုပမြယလြုပတ်ော့… ဆောကြ ထပမြေးတယ်…။ ရှငဘြယလြိုလုပရြင် မှနမြှနပြှီးမှာလဲတဲ့… အောကကြနပေေးရမလား အပေါကြနပေေးရမလား… ဒါမှမဟုတ် ကုန်းပေးရမလားဆိုတော့… ခငမြောငဝြင်းလည်း တင်းလာကာ ကုန်းစမ်းဆိုပြီး ကုန်းခိုင်းတော့…. ကြောမှာ ဆေးမငန်ဲ့ထိုးထားတဲ့ စာတွေ အကြကတ်ှေ ကဏာန်းတွကေိုမှငတ်ော့.. ခငမြောငဝြင်းစိတထြဲ အင်းတွလေားမသိဘူး…။ မင်းမကြေီးတောြ လိုးပဲလိုးရမလား ထိုငပြဲကနတ်ော့ရမလား မသိ ဘာလုပလြို့ဘာကိုငရြမှန်းမသိ ဖြစ်ကာ… လီးလည်း တောငမြလာတော့ဘဲ စိတတ်ှလည်ေးလပြေီး…. ရော့ရော့ ပိုကဆြံယူ အခုခကြခြငွြး ပြနတ်ော့ဟာ ဆိုပြီးပြောတော့… အခုပြနလြို့မရဘူးတဲ့ မနကြ ၄ နာရီ ကားလာခေါမြှာတဲ့။ အခုပြနရြင် ဧည့သ်ညမြကြနပေလြို့ ပြနလြှှတတ်ယဆြိုပြီး အဆူခံမှာတဲ့။ ရှငမြလုပတ်ော့ဘူးဆို ကြှနမ် အိပတ်ော့မယတ်ဲ့……။

တကယပြါ ခငမြောငဝြင်း အဲ့ညက ဟောတ်ယဖြငထြိုငခြုံပေါြ ငုတတ်ုတထြိုငခြဲ့လိုကရြတယ်…..။ မနကြ ၃ နာရီကြတော့ သူ့သူငယခြငွြး ၄ ယောကထြဲက တဈယောကြ ဖုန်းဆကတ်ယ်…။ ခငမြောငဝြင်း မင်း ဆောရြလားမေးတော့…. ခငမြောငဝြင်းလည်း ညဈညဈနဲ့ လီးပဲရတယ် ဆိုပြီး ပြောပြလိုကတ်ော့….။ ဒါဆိုရင် င့ါဆောြ မင်းအခန်းလှှတပြေးလိုကမြယ်… သူက အခု ရချိုးခန်းထဲမှာ။ ခုဏက မေးတယ်… ဟိုတဈယောကြ ကောငမြလေးရရဲ့လားတဲ့။ သူမရရင် ရှငတ်ောပြှီဆို ကြှနမ် သူ့ဆီသှားပေးမယတ်ဲ့။ မုန့ဖြိုး ကြည့်ပြေးပါလို့ပြောတော့…. ခငမြောငဝြင်းလည်း ဆောခြဖြို့ ဟောတ်ယလြာတာဆိုတော့ ခဖြှဈအောငခြမွယဆြိုပြီး အေး လှှတလြိုကကြှာ လို့ပြောလိုကတ်ယ်…..။ ပြီးတော့မှ လီးမစုပပြေးဘူး ပြောသေးလား။ အင်းကြကတ်ှရေော ရှိလားမေးလိုကတ်ော့ မင်းစိတကြွနပေစြရမေယဆြိုတာနဲ့ လှှတလြိုကကြှာဆိုပြီး ပြောလိုကတ်ယ်….။

အဲ့တာနဲ့ ဟိုအိပန်တေဲ့ ဟာမကိုနိုးပြီး နငသ်ှားတော့ဆိုပြီး အတင်းထုတပြှီး ကောငမြလေးလာတော့မှ…. သူ့မှာ သဘောကောင်းသူလေးမို့ စိတကြွနပေအြောင် နပေေးတာမို့ ခငမြောငဝြင်း အာသာပြလေိုကရြလသည်ေ။ ကောငမြလေးက အစက သူ့ကို ခငမြောငဝြင်းအတွကထြငလြို့ ပြောသ်ှားတယတ်ဲ့။ ဒါပမယေ့ြ ဟိုတဈယောကခြေါတ်ာဆိုတော့ ငှင်းလို့လည်း မရဘူးတဲ့။ သူလည်း သဘောကောင်းပါတယတ်ဲ့။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ငါက ကံဆိုးတာလား ကံကောင်းတာလား မသိတော့ပါဘူးဆိုပြီး… ဆောခြခွှင်းကိဈစ ကမောကကြမနဲ့ မိုးလင်းခဲ့သည်။

အခုလည်း အဲ့လိုဖြစ်မှာ သူစိုးရိမမြိနသည်ေ…။ သို့သောြ ခတ်တွေကမေတူတော့။ အခုခတ်မှော ဘုန်းနိမ့တ်ာတို့ ဘာတို့ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး…။ ပီးမိုးနင်းစာအုပထြဲကလို နူးနပခြငွြးဆိုသညကြို လူငယတ်ှေ နားလညန်ကြပေါပြီ။ အယူတွလည်ေး သိပမြသည်းကြတော့ပါ။ သူကိုယတ်ိုငပြင်။

ပီမိုးနင်းပြောသလိုဆို လိငစြိတဖြစ်ရင် နေ့ဖကဖြစ်ဖြစ် ဧည့ခြန်းဖြစ်ဖြစ် နတကြှိုကတ်ာမကြိုကတ်ာ လာဘတ်ိတတ်ာမတိတတ်ာ မတွေးဘဲ ဆကဆြံလို့ရတယလြို့ သူမှတမြိထားသည်။ နူးနပန်ည်းတွကေိုလည်း ကြှမ်းကငွန်ကြမှောပါလို့ တွေးရင်း… ညနခွေိန်းထားတဲ့ နရောကို သှားဖို့ နာရီတကြည့်ကြှည့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ အမနေဲ့ အဖကေိုလည်း တဈညအိပသ်ှားဖို့ ပြောထားပြီး ပြငဆြငလြုပပြေးစရာလည်း လုပပြေးပြီးသားမို့ အားလုံးရယဒြီ…။ ဆောလြေးကိုလည်း ဘဏအြင်ျကြီယူခဲ့ဖို့ ထူးကြောြ ကောငမြလေးဖုန်းဆကတ်ုန်းကတည်းက မှာလိုကသ်ည်…။ ဘာလုပမြို့လဲမေးတော့…. လှလို့ဆိုပြီးပဲ ပြောလိုကကြာ လိုရမယရြ အိမကြယုံအောငတ်ော့ ထည့လြာတတပြါတယဆြိုတော့ အဆငပြှသှေားသည်…..။

ချောတ်ှင်းကုန်း ညောငပြငမြှတတ်ိုငန်ားမှာ ၅ နာရီ သှားကြိုလိုကလြပြေီ…။ ၂၀ ဝန်းကငွြ ကောငမြလေး ချောချောလေး ၂ ယောကကြိုတွေ့တော့ တဈယောကကြို သူမှတမြိသည်…။ သူ့ဆီ ထူးကြောပျို့လိုကတ်ဲ့ ပုံထဲကကောငမြလေး…။ သူ့အတွကဆြိုတဲ့ တဈယောကြ….။ ကားလေးထိုးကာ

“ညီမက မိုးဆိုတဲ့ ညီမလား“

ဓါတပြုံထဲက တဈယောကရြဲ့ ဘေးကတဈယောကကြို မေးလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေး မကြလြုံးဝိုင်းလေးနဲ့ သူ့ကိုကြည့်ကြာ

“ဟုတကြဲ့အဈကို။ အဈကိုက ကိုခငမြောငဝြင်း ဆိုတာလား…“

“ဟုတပြါတယ် ညီမ။ ထူးကြောလြှှတလြိုကတ်ဲ့ သူပါ။ ညီမတို့ကို လာကြိုတာပါ…“

ခငမြောငဝြင်း ကားပေါကြဆင်းပြီး ကောငမြလတွရေေဲ့ အထုပလြေးတွကေို နောကဖြုံးထဲထည့ပြေးလိုကပြှီး ကားထဲ ပြနဝြငလြာတော့…. ကောငမြလေးတွေ သူ့ကိုကြည့်ပြှီး…တခွီးခွီ ရယန်ကြသေညကြို သတိထားမိလိုကပြမယေ့ြ… ကားပဲမောင်းနရင်ေးနဲ့…. သိချင်လြာတာနဲ့ မေးလိုကသ်ည်….။

“ညီမတို့ အဈကို တဈခုခုများ ရယစြရာဖြစ်နသလေားဟင်….။ အဈကို့ကိုကြည့်ပြှီး ရယန်ကြသေလိုပဲ…“

ခငမြောငဝြင်းမေးလိုကကြာမှ ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ တဈယောကကြို တဈယောကကြှည့ပြှီး အားရပါးရ ရယကြှလသည်ေ…။

“ဟားဟား…“

ခငမြောငဝြင်းလည်း ကောငမြလေးတွေ ဗိုကန်ှိပရြယန်တောကို ပြီးအောင် စောင့န်လေိုကသ်ည်….။ စိတထြဲကလည်း ငါတော့ လှောငခြံနရပြေီပေါ့…။ ဒေါသနည်းနည်း ထွကသ်ှားသည်…။ သူက အားခဲပြငဆြငထြားသူ ဆိုတော့လည်း… ပိုခံရခကန်သည်ေ…..။ သူရုပတ်ညန်သညေကြို မှငသ်ှားတဲ့ မိုး ဆိုတဲ့ တဈယောကကြ…

“ဆောရီးပါ အဈကို။ ညီမနဲ့ လင်းနဲ့က အဈကို့ကို အလောင်းအစား လုပထြားမိကြလို့…“

“ဘာ !!!“

ခငမြောငဝြင်း လသေံနည်းနည်းမာသှားသည်….။ အဲ့အခွိနမြှ လင်း ဆိုသည့ြ သူ့အတွကကြောငမြလေးက ပြာပြာသလဲ ရှင်းပြလသည်ေ…။

“ဒီလိုပါ အဈကိုရယ် စိတမြဆိုးပါနဲ့…။ ကိုထူးကြောြ မိုးဆီဖုန်းဆကတ်ော့ သူ့သူငယခြငွြး ခငမြောငဝြင်း လာခေါမြယဆြိုပြီးလေ…။ လင်းနဲ့ မိုးနဲ့က ခငမြောငဝြင်းဆိုတဲ့သူကို ခန့မြှန်းကြမယပြေါ့။ အနီးစပဆြုံး ခန့မြှန်းနိုငတ်ဲ့သူကို မုန့ကြွှေးကြေးဆိုပါတော့… ခစ်ခစ်….“

နှစ်ယောကသ်ား တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဖကပြှီး ဆကရြီပြနရြော…..

“ငါက အဲ့လောကတ်ောင် ရယစြရာကောင်းနတယေလြား….“

ခငမြောငဝြင်း လုံးဝအတည် မေးနသည်ေ….။

“အဈကိုက ရယစြရာမကောင်းလို့ ရယမြိတာပါ အဈကိုရယ်… ခစ်ခစ်…“

မိုး ပြောရင်း ထပရြယပြှနသ်ည်…..။ ခငမြောငဝြင်း ကားကို လမ်းဘေးရပလြိုကသ်ည်….။

“ကဲ အမိတို့ ကြှနတ်ော့ကြို နားလညအြောင် အရငပြှောပြီးမှ ရယလြို့ရမလား…“

ခငမြောငဝြင်း စိတဆြိုးလို့ပြောပုံကိုကြည့်ပြှီး လင်းနဲ့မိုး ရယခြငွစြိတ် ထပဖြစ်သှားပမယေ့ြ မကြန်ှာပိုးသတလြိုကပြှီး လင်းကပြောလသည်ေ….။

“လင်းပြောပြမယ်… အဈကို့နာမညကြ ခငမြောငဝြင်းဆိုတော့ လင်းခန့မြှနတ်ာ… နှဖူးပြောင်းပြောင် အသကြ ၄၀ ကြောြ… ဗိုကပြူလို့… ခစ်ခစ်။ ဟဲ့မိုး နငခြန့မြှန်းတာ ပြောလိုကလြေ…. ခစ်ခစ်“

“ လင်း နငပြဲပြောလည်းရသားနဲ့။ ငါ့ကို ဆေးထိုးပြီ…။ ကဲပါလေ ဒီအဈကိုက သဘောကောင်းမယ့ပြုံပါ ခစ်ခစ်…။ မိုးခန့မြှန်းလိုကတ်ာက… မကြမြှနန်ဲ့ ကြမ်းစားထားတဲ့ ပါးစပကြှီးနဲ့ ပိနပြိနရြှညရြှည် ရောဂါသညရြုပလြို့ ထငထြားတာ….“

ခငမြောငဝြင်း ဇာတရြညလြညသ်ှားပြီ… တဈခကြြ နှုတခြမ်းက အပြုံးတဈပြင့ြ ခိုးပြုံးလိုကပြှီး မသိခွငထြောငထြောငပြှီး ထပမြေးလိုကသ်ည်…။

“အဲ့တော့ ခန့မြှန်းထားသလို ဖြစ်ရဲ့လား….“

လင်းက လူလညကြှီးဆိုသည့ြ မကြန်ှာပေးလေးဖြင့ြ…

“အံမယ် မိုးရေ ဒီအဈကိုက သိပအြတာပဲ…. ပြောပေးလိုကမြယန်ောြ….။ ငါပြောပြီး နင် လကခြုတလြေး တီးပေးပေါ့….။ အဈကိုက ကြှနမြတို့မှန်းထားတာနဲ့ တခွားစီပါရှင်….။ မထငထြားလောကအြောင် အရမ်းဖြောင့ပြါတယ်.. တောင့ပြါတယ်… ခန့ပြါသတဲ့ရှင်….“

ဒီနရောမှာ ကြုံတုန်း ဇာတကြောင် ခငမြောငဝြင်းရဲ့ ပါဆငန်ယပြုံပန်းသဏျဍာနကြို ပြောပြချင်ပြါတယ်။ စတိတကြွောင်းမှာကတည်းက ခငမြောငဝြင်းဟာ ကင်းလို့ သတမြှတမြခံရသောလြည်း…. အဖေ အညာသားရဲ့ မှနမြာပီသတဲ့ မကြန်ှာကပြုံ အရပအြမောင်း ကစွလြဈတဲ့ ကိုယလြုံးကိုယထြညပျိုငဆြိုငပြှီး အပြောအဆို ညကည်ောကာ လူတဈဖကသ်ား နားဝငအြောငလြည်း ပြောတတသ်ူဖြစ်ပြီး လပြတ်တာသူအမကတေော့ ကရငသ်ှေး ပါတာကြောင့ြ အသားဖြူ မကြလြုံးမကြဖြနကြောင်းခွင်း စသည့ြ အကောင်းတွသော ရယူထားနိုငသ်ူ ဖြစ်သည်။

ကြောင်းတုန်းကလည်း သူ ဘောလုံးကနန်ရင်ေ အဆောငပြေါကြနေ လှမ်းကြည့်သ်ည့ြ ကြောင်းသူများရှိတဲ့ ကြောင်းသားတဈယောကဆြိုပါတော့…။ အခုခွိနထြိလည်း သထုံကြင်းနဲ့ ကြုံရငကြှုံသလို ညနဖကေတ်ှေ ဘောကနန်တေုန်းမို့ ဝိတလြည်း သိသိသာသာကြီး တကမြလာဘဲ ပုံမှန် ဘောဒြီရှိနဆေဲဖြစ်ပြီး သူရဲ့ လိုင်းတွန့ဆြံပငကြ ဘေးခွဲထားပမယေ့ြ လူကြီးအရမ်းမဆနဘြဲ လူရညသ်န့လြို့ ပြောလို့ရသည့ပြုံမွိုးဖြစ်သည်။

တကယဆြို သူ့ဟာ အဖအညောသားကြီးနဲ့ အမကရေငတ်ိုင်းရင်းသူရိုးရိုးကြီးတို့က ပေးလိုကတ်ဲ့ ခငမြောငဝြင်း ဆိုသည့ြ နာမညန်ဲ့ သိပမြလိုကဖြကပြဲ ရဲမင်းအောင်၊ လင်းထိုကကြို၊ ဖြိုးမင်းလတ်၊ ကောင်းပြည့သ်ူ၊ မင်းမင်း စသည့ြ နာမညလြေးတွနေဲ့ ပိုလိုကဖြကပြသည်ေ။ ပိုပိုသာသာ အနှောင့လြေးဖြင့ြ ပြောမှန်းသိပမယေ့ြ ခငမြောငဝြင်း ကြနပေသ်ှားလသည်ေ…..။

“ဟာ ပိုပြီ …. ကဲပါကဲပါ အေးဆေး သကတ်ောင့သ်ကသ်ာနဲ့ လိုကခြဲ့ကြ ဟုတပြှီလား….။ ၁၀၈ မိုငရြောကရြင် ခဏရပပြေးမယလြနေော့ြ……“

“လင်းရေ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ နထေားနောြ….။ ဒီအဈကိုကြည့်ရြတာ အားကစားသမားထငတ်ယ် သနမြယ့ပြုံ။ နင့အြစား ငါတော့ ကြောကတ်ယ် ခစ်ခစ်…“

မိုးကို လင်း လကသ်ီးလေးဖြင့ြ ထုလိုကပြှီး…

“အင်းပါ နင့ကြိုထူးကြောကြ ဗိုကပြူကြီးဖြစ်နပြေီး နငဗြိုကပြိပြီး ခွီးမထွကပြါစနေဲ့ ဆုတောင်းပေးပါတယ် ခစ်ခစ်…“

ခငမြောငဝြင်းလည်း အခုမှ စိတထြဲရှင်းသှားသလို….. ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ သူတို့အချင်ြးချင်ြး တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ့ စနောကန်ကြတောကို နားထောငပြှီး သူလည်း လိုကရြယမြိသည်။ သူ့ကိုစတော့လည်း သှားကြီးဖြီးလို့ပေါ့….။ နောကကြ ဆကသ်ားချောကြ အားလူးကြောြ ဇီးထုတလြေးတွေ လာခွံတော့ ဇိမတ်ှကနွေတော….။ ထူးကြောြ ထူးကြောြ မငကြိုတော့ ကြေးဇူးတငတ်ယကြှာဆိုပြီး စိတထြဲက ပြောလိုကလြသည်ေ….။

သူ မှနထြဲကနေ လင်းကို သတိထားကြည့်မြိသည်…။ ဓါတပြုံမှငကြတည်းက သူ လူတဈယောကကြို သှားသတိရမိသည်….။ သူနဲ့ တကျကသိုလကြွောင်းတုန်းက သူ ခစွစြနိုးဖြင့ြ အဝင်းလို့ခေါသ်ည့ြ ခစွသ်ူ ကောငမြလေး…။ နာမညကြ သဇငဝြင်း။ တကျကသိုလမြှာဆို ဝင်းနှစ်ဝင်း ဆုံရင် အတန်းပကြပြှီ ဆိုသည့ြ စကားပုံရှိသည်….။ ခငမြောငဝြင်းက ယောကြြားလေးသူငယခြငွြးများကို စုသည်။ သဇငဝြင်းက မိန်းကလေးသူငယခြငွြးများကို စုသည်။ ပြီးရင် တဈခေါကန်ဲ့တဈခေါကြ မတူအောင် ဟိုသှားဒီသှား ရုပရြှငကြှည့ြ အတန်းလဈကြသည်….။ တဈယောကယ်ောကြ ကိဈစရှိလို့ အတန်းမတကရြင် အဲ့နေ့ ဘယမြှမသှားဖြစ်။ အားလုံး အတန်းတကဖြစ်သည်….။ တဈခါတဈလေ အုပစြုလိုကြ မသှားဖြစ်ရင် ဟောတ်ယသ်ှားကြသည်…။ ဒါ့ကြောင့လြည်း အုပစြုလိုကြ သှားဖြစ်အောင် လုပသ်ည်…။ မဟုတရြင် ဝင်းနှစ်ဝင်းက ဟောတ်ယပြဲရောကမြယဆြိုတာ သိကြသည်။

လင်းကလည်း သူ့ကို ခငမြောငဝြင်းကြည့်န်မှန်ေး သတိထားမိသည်….။ ခငမြောငဝြင်းကြည့်လြိုကတ်ိုင်း သူ့ကို ပြနစြိုကကြှည့န်သညေ့ြ လင်းကိုမှငတ်ော့ တဈလမ်းလုံး သူ ရငခြုနမြိသည်…။ ကောငမြလေးကတော့ ဘာလို့ကြည့်သ်ညမြသိ…..။

၁၀၈ မိုငမြှာ နားပြုပြီး ကားပေါပြှနတ်ကကြာ ခရီးဆကထြှကလြာခဲ့ကြသည်…..။ မိုးက နောကကြှည့မြှနကြနေ မကြလြုံးမှိတပြှလိုကြ လွှာလေးသပပြှလိုကြ လကည်ိုးလေး ပါးစပထြဲထည့စြုပပြှလိုကြ နှုတခြမ်းလေးကိုကပြှလိုကြ လုပပြှနပြေီး ခငမြောငဝြင်းက မှနထြဲက ပြနကြှည့ပြှီး ရယလြိုကြ မကြလြုံးပြနမြှိတလြိုကြ လွှာပြနထြုတပြှလိုကန်ဲ့ လုပန်သညေကြို မိုး မှငန်ရကော… စိတထြဲက စချင်လြာတာနဲ့…

“ကိုခငမြောငဝြင်းနဲ့ လင်းနဲ့ မန်တလေးထိ မသှားဘဲ ဒီကားပေါမြှာပဲ နလေိုကကြှပါတော့လားဟင်…။ မိုး မကြစြိမှိတပြေးထားပါ့မယ်…။ ဒါမှမဟုတ် ကားအောကဆြင်းနပေေးမယလြေ…။ အဲ့တာမှမဟုတဘြူး အစဈစတန့ြ လိုရငလြည်း ကူညီပေးမယလြေ ခိခိ“

“နငကြလည်း… ဘာမှန်းမသိဘူး ကိုခငမြောငဝြင်းကြီး ရှကသ်ှားပြီး ကြည့်စြမ်းကြည့်စြမ်း….“

“ဘာရှကတ်ာလဲ စပူရှကတ်ာလား ဟင်…. ခိခိ … ကနတ်ော့ကနတ်ော့….စိတဆြိုးနဲ့နောြ…“

ပြောချင်ရြာပြော စပဖြီးဖီးနဲ့ မိုးကရယရြသည်…။

“ဘာလဲ စိတဆြိုးလည်း ဂရုမစိုကပြါဘူး ပြောမလို့ မဟုတလြား မိုး.. ခိခိ“

လင်း ပြောလိုကရြာ ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ လကဝြါးချင်ြးရိုကပြှီ ဆကရြယကြှပြနရြော။ တဈလမ်းလုံး လောငစြိန် ၂ ယောကန်ဲ့ ခငမြောငဝြင်း စလိုကန်ောကလြိုကြ ရယစြရာတွပြေောလိုကြ ကတဆြကကြ သီချင်ြးတွေ လိုကအြောဆြိုကြ ကားတံခါးမှနတ်ှခပြှေီး ဟေးလို့ အောလြိုကြ…. သေးဆင်းပေါကတ်ော့ ခငမြောငဝြင်းကို ကောငမြလေးတွကေ ဖုန်းဓါတမြီးနဲ့ထိုးပြီး ဘရုတကြကြှနဲ့ တဈညလုံး ဟီထရင်းနဲ့ပဲ မန်တလေးကို ရောကခြါနီးလာလသည်ေ…..။

သို့နှင့ြ ထူးကြောပြှောထားသည့ြ ဟိုတယကြို မောင်းသှားပြီး ဘိုကငတ်ငထြားသည့ြ အခန်းတွယေူကာ ထူးကြောြ မလာသေးဘူးလို့ ဖုန်းခေါထြားတာကြောင့ြ ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြို တဈခန်းထဲ အတူနစပြေေီး နားချင်န်ား အိပခြငွအြိပခြိုင်းထားလိုကသ်ည်…။ မနကစြာကိုလည်း အခန်းထဲပဲ ကိုယတ်ိုငမြှာ စောင့ပြေးကာ ထားခဲ့ပြီး နောကကြပရြပအြခန်းထဲ သူသှားကာ မနကစြာလာပို့တာစောင့ရြင်း နားနလေိုကသ်ည်….။ အိပမြရတာမို့ ရနှေေးဖြင့ြ ရစေိမပြှီး မကြလြုံးလေးမိတပြှီး လင်းနဲ့ မိုးကို မကြလြုံးထဲ ပုံဖောကြှည့န်သည်ေ….။

လင်းက ဆံပင် ဂုတကြွောကြွောလြေး။ သူ့အရပ် မမှင့သ်လို အရမ်းလည်း မပုဘဲ သူ့ကိုယလြုံးက သှယသ်ှယလြေးမို့ အရပရြှညသ်ယောင် ဖြစ်နသည်ေ..။ လကမြောင်းလေးတွေ ပြည့ပြှည့လြေး ရငသ်ားလေးက ဘရာကြောင့လြား ပြည့တ်ာပဲလား မသိ၊ ဝတထြားတဲ့ တီရှပလြေးက ဖောင်းနသည်ေ…။ ဂွာကငလြေး ဝတထြားတာတောင် သိသာသည်။ နှုတခြမ်းပေါကြ မဲ့လေးက ပြုံးလိုကတ်ိုင်း လှသညလြို့ သူထငသ်ည်….။ လင်းရယလြိုကတ်ိုင်း ဘာလို့ အဝင်းလေးနဲ့ တူသညလြို့ သူခံစားရလဲမသိ…။ သူ့စိတထြဲပဲ ထငန်တောလား….။ မေးဖို့ သူတွေးလိုကပြမယေ့ြ သူ့အကြောင်းမမေးသင့လြို့ တွေးလိုကမြိတာကြောင့ြ မမေးဖြစ်လိုကြ…။ နာမညတ်ောင် မိုး ၊ လင်းလို့ အတိုကောကပြဲ ခေါကြှသညကြို ခငမြောငဝြင်း အလိုကသ်ိရမည်…..။

မိုးကတော့ လုံးလုံးကစွကြစွလြေး။ ဆံပငအြရှညလြေးကို ကိုးရီးယားစတိုင် အတွန့အြကြီးကောကခြေါမြလား ဖြောင့ဖြှောင့ကြှီးမဟုတ်…။ သူ့ဆံပငစြတိုငကြ ခတ်ဆေနသ်ည်….။ ဆံပငတ်ှခေါလိုကရြင် ဆကဆြီကသွညလြို့ သူတွေးမိသည်…။ သူ့ရငသ်ားတွတေော့မသိ။ တငသ်ားတွကတေော့ လင်းထကသ်ာသည်…။ ဝကဈကဈလေးလို့ ပြောလို့လည်းမရ။ ခါးလေးကြတော့ ရှိနပြနေသ်ည်…။ ဗိုကလြည်း ခပြသ်ည်… ပြည့တ်ယပြဲ ပြောရမယထြငသ်ည်….။

ထူးကြောကြ ဒါမွိုးလေးကြိုကသ်ည်… လုံးကစွလြေး….။ တောသ်ေးသည် နှစ်ယောကလြုံး ခစွဖြို့ကောင်းပမယေ့ြ သူ လင်းကို ပိုသဘောကသွည်။ ထူးကြောသ်ာ မိုးကိုပြပြီး သူ လင်းကိုခေါသ်ှားရင် ခငမြောငဝြင်း ဟတကြော့ကြီးဖြစ်သှားမယ် ထငလြိုကသ်ည်….။ အခုတော့ အဆငပြှသေားပဲ တွေးနတေုန်း… တံခါးခေါကလြာသည်။ ဘတတ်န့ြ ရစေိမကြနထြဲက ထပြီး ဆပပြှာတွနေဲ့ ရပြနေစြိမြဦးမှာမို့ တာဝါ မပတတ်ော့ဘဲ ကိုယတ်ုံးလုံး ရစကေလြပဖြှင့ြ တံခါးသံကြိုးခွိတပြှီး ဟလိုကသ်ည်..။

“အဈကို လင်း ဝငလြာလို့ရမလား…“

လင်း ရချိုးထားသညထြငသ်ည် မှှေးနသည်ေ။ မကြန်ှာမှာလည်း ခပပြါးပါး တို့ပတရြိုတထြားတာလား ဖောငဒြေးရှင်းလား သူမသိ။ မိတကြပလြေး ပေါငဒြါလေးတော့ ရှိသညကြို သိသည်..။ နှုတခြမ်းကလည်း အကြညလြေး ဆိုးထားသည်….။

“အဈကို ရစေိမတ်န်းလန်းကြီး ဘာမှဝတမြထားဘူး….“

“ဘာဖြစ်လဲ… ပြီးရငလြည်း မှငကြှရမှာပဲကို….။ ကိုထူးကြောြ ဖုန်းဆကတ်ယ်။ မိုးဆီကို နောကြ ၁၅ မိနဈလောကဆြို ရောကလြာမယတ်ဲ့….။ လင်း ဒီဖကမြှာပဲ နလေိုကတ်ော့မယလြေ….။ ဒီမှာ အိတပြါယူလာပြီ…“

ထူးကြောလြာတော့မှာဆိုတော့ ဟုတတ်ော့ဟုတသ်ည်။ ကောငမြလေး ဒီဖကမြှာနတောပဲ ကောင်းမယ်…..။

“ဟုတလြား ဒါဆို လာလာ အထဲဝင်“

သံကြိုးဖြုတပြှီး ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်….။

“ အဈကို ရေးဆကခြွိုးလိုကြဦးမယ်…. လှဲနနေောြ…..“

ခငမြောငဝြင်း တံခါးဟပေးပြီး ရချိုးခန်းထဲ ပြနပြှေးသှားလသည်ေ….။ နောကကြ ခစ်ခစ်လို့ ရယသ်ံတော့ ကြားလိုကသ်ည်…။ မတတန်ိုင်… ကနထြဲပြနဆြင်းပြီး ဟိုပြတဒြီပြတန်ဲ့ သူ့ဟာကို အရခွေံဆှဲခပြှီး သချောဆေးနသည်ေ….။ ရချိုးခန်းတံခါး ပြင့လြာသည်…..။ သူ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုယတ်ုံးလုံးလေးနဲ့ လင်း ဝငလြာသညကြို မှငလြိုကသ်ည်….။ သူ့ရငသ်ားတွကေ တကယကြို လုံးနတောပါလား….။ အသားလေးက ဖြူဆှတန်တောမွိုး မဟုတပြမယေ့ြ ညိုလှန်းအားကြီးလည်းမဟုတဘြဲ ညိုညကည်ကလြေး….။ ရကနေဘြောငပြေါြ ထိုငလြိုကကြာ

“ လင်းရော ရကနေထြဲ လာလို့ရမလား အဈကို….“

“ ရတာပေါ့ လင်းရ…“

လင်း ရကနေထြဲ ဝငလြိုကပြှီး ခငမြောငဝြင်း ရငဘြတပြေါကြို သူ့ကြောဘကန်ှင့ြ ထပပြှီး စိမလြိုကသ်ည်….။ လင်း ရဲ့ ဖငလြေးတွကေ ခငမြောငဝြင်းရဲ့ အဓိကပေါရြောကန်တောကြောင့ြ နူးညံ့အိစကတ်ဲ့ အထိအတွေ့တွေ့က ခငမြောငဝြင်း အာရုံကြောဆီ ခကြခြငွြး ကြေးနန်းဖြင့ြ ရောကလြာသည်။ ခေါင်းလေးစောင်းကာ..

“အဈကို… လင်း အဈကို့ကို နမ်းလို့ရလားဟင်“

လင်းအမေးကို လင်းနှုတခြမ်းကို ခငမြောငဝြင်း နမ်းလိုကပြှီး အဖြပေေးလိုကသ်ည်…။ နမ်းနတေုန်း ခငမြောငဝြင်းလကတ်ှကေို လင်း ကိုငပြှီး သူ့ရဲ့ နို့အုံလေးတွပေေါြ တငပြေးကာ

“အဈကို လင်း နို့လေးတွလှလေား….“

“လှတယ် လင်း…။ ပြီးတော့ အိအိလေးတွေ ခစွစြရာလေး…“

“ဒါဆိုကိုငန်ောြ…. ဟိ.. အဈကို့ဟာလေးက ဟာကြီး ဖြစ်လာပြီ… လင်းဖငကြှားထဲ ရောကန်ပြေီ…. သတိထားနောြ…. ဖငပြေါကထြဲ ဝငသ်ှားမယ်… ခိခိ“

“မဝငပြါဘူးကြ…..“

နှစ်ယောကသ်ား ပါးလေးတွေ နှဖူးလေးတွေ နှုတခြမ်းလေးတွေ နမ်းနကြသေည်…။ လင်းလည်း ကိုယလြုံးကို လှည့လြိုကသ်ည်…။ ရငဘြတခြငွြး ကပန်ရော နို့လေးမှာ ခံနသည်ေ…။ အဲ့လိုပဲ ဆီးစပခြငွြးအကပမြှာ ခငမြောငဝြင်းရဲ့ လောငစြာအပြညန်ဲ့ ရော့ကတကြ အာကသထဲ တကတ်ော့မလို ဖြစ်နရော…..

“အဈကို လင်း စုပပြေးမယလြေ…..“

ခငမြောငဝြင်း အရမ်းသဘောကသွှားလသည်ေ…။ အာကာထွန်းနဲ့များကြာပါ့လို့ မဆီမဆိုင် သှားသတိရကာ ယှဉမြိသှားသဖြင့ြ ကိုယ့ကြိုယကြို အပြဈတငမြိလိုကသ်ေးသည်…။

“လင်းရယ် ဘာလို့ တုန့်ဆိုင်းနတောလဲ…။ အဈကိုလေ လင်းကို တဈစကျကန့တ်ောင် အလဟားသတ် မဖြစ်စချင်ေတ်ော့ဘူး….“

“ဟှန့ြ လူကြီးက ပြောတတလြိုကတ်ာ… လာ.. ဒီဘောငပြေါထြိုင်…“

ဆိုပြီး ရစေိမကြန် ထိပတ်ဈဖကကြ ဘောငလြေးပေါြ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်….။ မာနပြေီဖြစ်တဲ့ ခငမြောငဝြင်းလီးကို လင်းတဈယောကြ ရကနေလြေးထဲ လေးဖကလြေးထောကကြာ ပါးစပလြေးဟပြီး လာငုံလိုကလြသည်ေ……။

“အား… လင်းရယ်….“

🏵️ ဒရိုငဘြာခင် (အပိုင်း ၂ ) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️