အောစာအုပ်

မွန်ဆန် မှန်ကန် ဆရာထန် (အပိုင်း ၁)

မှနဆြန် မှနကြန် ဆရာထန်
ရေးသားသူ – Naw Naw

🏵️ အပိုင်း (၁) 🏵️

(အတွေးပငလြယပြှာမှ ကူးယူသည်။)

ယင်းမာမာသင်း ( ခေါြ ) သကတ်န့ြ ။ နာမညရြခါစ မောဒြယလြေး။ သကတ်န့ဆြိုတဲ့ နာမညန်ဲ့ မှနမြာမောဒြယလြောကမှာ ယင်းမာမာသင်း နာမညရြလာတာနဲ့ အနောကကြ လိုကဖြနတ်ဲ့ ဘဲတွေ တပုံကြီး ပေါလြာသည် ။ ယင်းမာမာသင်း မောဒြယ် မဖြစ်ခငကြ အထကမှာ အတူတူတကခြဲ့တဲ့ ကောငလြေးတဈယောကန်ဲ့ ကြိုကသ်လိုလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ။ အီစီကလီ အဆင့ဘြဲ ဖြစ်သည် ။ ရည်းစားလည်း မဟုတ် ။

မောဒြယ် ဖြစ်ချင်လြို့ ကြိုးစား ကြံစညန်တေဲ့ အခွိန် ရပကြှကထြဲမှာ လူသိများနတေဲ့ သင်ျဘောသားကြီး တဈယောကန်ဲ့ တွေ့ကြသည် ။ ဒီ သင်ျဘောသားကြီးက ယင်းမာမာသင်းထကြ အသကြ အများကြီး ကြီးသည် ။ ဦးလေးအရှယ် ဘကြီး အရှယကြှီး ။ ဘဲကြီးက ငှပေေါသည် ။

ယင်းမာမာသင်းသည် စပြနစြာ လိုနတေဲ့ အခွိန် ။ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းက ယင်းမာမာသင်း မောဒြယတ်ဈယောကြ ဖြစ်လာဖို့ မပံ့ပိုးနိုငတ်ော့ ပံ့ပိုးမယ့ြ တဈစုံတဈယောကကြို ယင်းမာမာသင်း ငံ့လင့န်တေဲ့ကာလမှာ ဒီပရာဒိုကားစီးတဲ့ ဦးတလုပကြှီးက ဇလည်းရှိတယ်… ဓနလည်း ရှိတယလြေ ။ ယင်းမာမာသင်းကို ဦးတလုပကြှီးက စောငမြကြည့်ရြှုတော့တာဘဲ ။ စောငကြို မပြီး ကြည့်ရြှုတာ ။ တဈဦးလိုတာနဲ့ တဈဦးရှိနတောကို လဲလှယတ်ဲ့ ဘာတာစဈစတန် လို့ ခေါတ်ဲ့ အလဲအလှယ် သဘောတရားက ဟိုးရှေးဦး ကမျဘာ အခွိနထြဲက ရှိခဲ့တာ မဟုတလြား ။

ယင်းမာမာသင်း လိုတာကို ဦးတလုပကြှီးက ကူညီ… ဦးတလုပကြှီး လိုတာလေးတွကေိုလည်း ယင်းမာမာသင်းက ဖြည့ဆြည်းပေး.. ကဲ ဘယလြောကြ အဆငပြှလေိုကသ်လဲ ။ လူပျိုကြီးလည်းဖြစ် သင်ျဘောသားကြီးလည်း ဖြစ်တဲ့ ဦးတလုပကြှီးက ပိနပြိနသ်ှယသ်ှယ် ဖြူဖြူဖြေးဖြေးလေးကို မကမြောမိတော့ ရှိတာတွေ ပုံအောသည် ။ ယင်းမာမာသင်းကလည်း သူ့ကို ကြေးဇူးဆပသ်ည် ။ ရပကြှကထြဲကတော့ အမွိုးမွိုး ပြောကြတာပေါ့။ မုန့ပြေါင်းကြှေးလိုကသ်ည်.. အမပေေးခဲ့တဲ့ လယတ်ကြကန်ဲ့ လုပစြားသှားသည်.. စသဖြင့ပြေါ့ ။

ယင်းမာမာသင်းလည်း ဦးတလုပကြှီးရဲ့ စပြနဆြာနဲ့ မောဒြယတ်ဈယောကြ ဖြစ်လာသည် ။ ဦးတလုပကြှီးလည်း ဘယသ်ူမှ မစားသေးတဲ့ အစားအစာတွကေို ဦးဦးဖြားဖြား စားလိုကရြသည် ။ နှစ်ဦးနှစ်ဖကြ ရောင်းသူဝယသ်ူ အသံတူပြီး အိုကမှော စိုပြသည်ေ ။ ဘာလိုသေးလဲ ။

ဦးတလုပကြှီး…. လွော့ပါးသှားတဲ့ စီးပြားကို ပငလြယထြဲ ပြနထြှကပြှီး ဖြည့တ်င်းဖို့ လုပသ်ည် ။ ယင်းမာမာသင်းလည်း သူမရှိတဲ့အခွိန် နာမညတ်ကလြာသည် ။ လူသိများလာသည် ။ အဲဒီအခွိနကြ ခရိုနီလို့ သူတွေ ခေါဝြေါကြှတဲ့ ခတ်သေဈပေါပြင် ဘောစိတွကေ သကတ်န့ဆြိုတဲ့ ယင်းမာမာသင်းကို သတိထားမိသှားကြသည် ။ အရငတ်ုန်းက ရပကြှကထြဲက အသကကြှီးကြီး ဘကြီးဦးလေး အရှယ် သင်ျဘောသားကြီးကို အထငကြှီးခဲ့တဲ့ ယင်းမာမာသင်းသည် အခုတော့ ခရိုနီပေါကစြ လူငယဘြောစိလေးတွကေို တွေ့သှားပြီ ။

သကတ်န့ဆြိုတဲ့ ဖြူဆှတဆြှတ် ပိနသ်ှယသ်ှယ် မောဒြယဂြဲလလြေးကို ရရလေညေလြည် လိုကန်တေဲ့ သူဌေးကလေးက စိုးစံဆကြ ။ စိုးစံဆကသ်ည် သကတ်န့ကြို စွဲလန်းသှားတော့ သကတ်န့ကြို လိုချင်လြာသည် ။ သကတ်န့အြကြောင်းကို စုံစမ်းသည် ။ သကတ်န့န်ောကကြို တကောကကြောကြ လိုကသ်ည် ။ သကတ်န့ကြို ရဖို့ နည်းမွိုးစုံနဲ့ ခဉွြးကပသ်ည် ။ သကတ်န့ကြလည်း စိုးစံဆကကြို သဘောကသွည် ။ တခွားစီဘဲလေ ။

ဦးတလုပကြှီးက ပရာဒိုကို ကောင်းထားစီးတာ ။ စိုးစံဆကကြ ပရာဒိုကားကို သူ့ဘောဒြီဂတတ်ှေ စီးဖို့ဘဲ သုံးတာ ။ သူက တနဖြိုးမှင့လြှန်းတဲ့ အနောကြဥရောပက နာမညကြှီး ကားတွကေို စီးသည် ။ ခမွြးသာတာကလည်း သူများတွေ ခမွြးသာတယ် ဆိုတာ အလကား..။ သူက ဘီလွံနာ ကြိကြိတကြ ။

ခကန်တောက ယင်းမာမာသင်းက သင်ျဘောသားကြီးနဲ့ တန်းလန်းကြီးဆိုတော့ ခကန်သည်ေ ။ သင်ျဘောသားကြီးကလည်း ပငလြယထြဲမှာ ကုန်းရုန်းရှာနသည်ေ ။ သူပြနလြာတဲ့အခါ ယင်းမာမာသင်းနဲ့ မင်ျဂလာဆောငမြညလြို့ ပြောသှားသည် ။ ရောကရြာ ဆိပကြမ်းတွကလေည်း ဖုန်းဆကတ်တသ်ည် ။သင်ျဘောသားကြီးကို ဘယလြို ခွာထုတ် ဖြုတထြုတမြလဲ ။ စိုးစံဆကကြိုလည်း ယင်းမာမာသင်း ကြိုကန်သည်ေ ။

စိုးစံဆကကြ ယင်းမာမာသင်းကို အဖိုးတန် လကဆြောငတ်ှေ ပေးပြီး ခငမြငပြါရစေ ဆိုပြီး ခဉွြးကပသ်ည် ။ ယင်းမာမာသင်းကလည်း စိုးစံဆကလြို လူကိုမှ လကမြခံရင် မိုကမြဲရာကမွှာပေါ့ ။ စိုးစံဆကကြ သူက သကတ်န့ြ ( သို့မဟုတ် ) ယင်းမာမာသင်းကို ဗီဒီယို မင်းသမီး ဖြစ်အောင် လုပပြေးမညလြို့ ကမ်းလှမ်းလာသည် ။ ယင်းမာမာသင်း မညင်းနိုင် ။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် စိုးစံဆကကြို တွဲလိုကသ်ည် ။ သို့ပမယေ့ြ ကြားက မနာလိုသူ ပေါလြာသည် ။

ယင်းမာမာသင်းသည် သင်ျဘောသားကြီးနဲ့ ညိပြီးသား.. ညိနဆေဲ….. ဆိုတာကို စိုးစံဆကကြို ခွှနတ်ှန်းလုပလြိုကသ်ည် ။ စိုးစံဆကကြ ထုတမြေးတဲ့အခါ ယင်းမာမာသင်းလည်း ခငမြငတ်ဲ့ မိတဆြှပေါလို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။ ဒါပမယေ့ြ စိုးစံဆကကြ အထငလြှဲပြီး ယင်းမာမာသင်းကို စိတဆြိုးသှားသည် ။ နောကဆြုတထြှကသ်ှားသည် ။ ယင်းမာမာသင်း စိုးစံဆကကြို လကလြှတမြခံနိုငဘြူး ။ အရူးတပိုင်း မစားနိုင် မအိပန်ိုငတ်ှေ ဖြစ်ရသည် ။

ဘယလြိုလုပရြမလဲ.. ကိုစိုး… ယင်းမာမာသင်းဆီကို ပြနလြာအောင် ဘယလြိုလုပရြမလဲ ။ တငိုငိုဖြစ်နတေဲ့ ယင်းမာမာသင်းကို မိုးခကဆြိုတဲ့ သူငယခြငွြး မောဒြယမြတဈယောကကြ အကြံပေးသည် ။ သူ့မှာ ဆရာကောင်းတဈယောကြ ရှိသည် ။ ယတွာ သိပကြောင်းသည် ။ သူကူညီနိုငသ်ညလြို့ ပြောသည် ။ ယင်းမာမာသင်းလည်း

“ အဲဒီဆရာနာမညကြ ဘာတဲ့လဲဟင်…”

လို့ သူငယခြငွြးကို မေးလိုကသ်ည် ။ သူငယခြငွြးက

“ သူ့နာမညကြ ဆရာထန် တဲ့”

လို့ ဖြသည်ေ ။

“ ဒီဆရာက သကတ်န့ဖြစ်နသလေို ဇာတလြမ်းတွကေို အများကြီး ကူညီနတောကို မိုးခကြ တွေ့ဖူးခဲ့လို့ သူ့ဆီကိုသှားဖို့ အကြံပေးတာပါ…။ မိုးခကကြိုယတ်ိုငလြည်း ဆရာထနရြဲ့ အကူအညီကို ယူခဲ့ဖူးတယ် သကတ်န့ြ….။ တဈခုတော့ ရှိတယ်.. သူ့ကို အားကိုး အကူအညီတောင်းရင် သူ လုပခြိုင်းတာကို ငှင်းလို့မရဘူး…..။ သူကူညီတာတွကေ တကယ့ကြို ထူးထူးခွားခွားရှိတော့ အောငမြှငတ်ော့ သူ ဘာခိုင်းခိုင်း လူတွကေ လုပကြှတယ် သကတ်န့ြ….။ မိုးခကတ်ုန်းကဆိုရင် သူလုပခြိုင်းတာတွကေ တကယ့ကြို ရငတ်ုနစြရာ ကြကသ်ီးထစရာတွေ.. ဒါပမယေ့ြ မိုးခကလြည်း အကုနလြုပပြဈလိုကတ်ာ… တဈပတအြတွင်း မိုးခကြ ဖြစ်ချင်တ်ာတွေ အကုန် ဖြစ်လာရတယ်….။ ဒီဆရာထနကြတော့ တကယ့ကြို စွမ်းတဲ့ ဆရာပါဘဲ….”

“ သကတ်န့ြ စိတဝြငစြားသှားပြီ မိုးခကြ…..။ သကတ်န့ြ ကိုစိုးကို တအားစွဲလန်းနမေိတယကြှာ..။ ကိုစိုးနဲ့ ပေါင်းဖကခြငွတ်ယ်..။ ဟိုလူကြီးနဲ့လည်း ပြတခြငွတ်ယ်….။ အဲ့ဒီ ဆရာထနကြ လုပပြေးနိုငမြယ် ထငလြားဟင်…..”

“ လုပပြေးနိုငတ်ာပေါ့။ မိုးခကတ်ုန်းကလည်း မိုးခကန်ဲ့ ကြဲနတေဲ့ ခစွသ်ူနဲ့ ပြနပြေါင်းဖကရြအောင် ဆရာထနကြ လုပပြေးခဲ့တာ…”

“ ဒါဆိုရင် သကတ်န့ြ .. ဆရာထနန်ဲ့ သှားတွေ့ချင်တ်ယ်….။ မိုးခကြ ကူညီနိုငမြလားဟင်…..”

“ အင်း.. ဆရာက တွေ့ချင်တ်ဲ့လူတွေ များတယ်.. သကတ်န့ြ..။ ကြိုတင် ဘှတကြင် လုပရြတယ်….။ မပူနဲ့ မိုးခကြ လုပပြေးမယ်….။ တဈခုဘဲ မိုးခကြ စောစောက ပြောသလို ဆရာထနကြို ယုံယုံကြညကြှညန်ဲ့ သူလုပခြိုင်းတာကို လုပဖြို့တော့ အရေးကြီးတယ်….”

“ သူ..သူ….သူက ဘာတွေ လုပခြိုင်းတာလဲဟင်.. မိုးခကြ…”

“ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကကြတော့ လုပခြိုင်းတာခွင်း ဘယတ်ူပါ့မလဲ သကတ်န့ရြယ်..။ နောကတ်ဈခု ရှိတာက ဆရာထနကြ သူနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ကြံစည် လုပကြိုငတ်ာတွကေို နှုတလြုံစချင်ေတ်ယ်…။ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ပြနမြပြောပြပါဘူးလို့ ဂတိပေး သဈစာဆိုရတယ်…..။ ဒါကြောင့ြ မိုးခကလြည်း သကတ်န့ကြို အသေးစိတ် မပြောပြနိုငဘြူးကြာ…”

“ အိုကေ….ရတယ်..ရတယ်..။ ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ဖို့သာ ကြိုးစားပေးပါကြာ.. မိုးခကြ….”

“ စိတခြွ သကတ်န့ြ ..။ မိုးခကြ… လုပပြေးမယ်….”

မိုးခကကြ ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ဖို့ ဖုန်းဆကပြှီး ရကခြွိန်းယူပေးသည် ။ မိုးခကကြ ဆရာနဲ့ တွေ့ဖူးထားလို့ ဆရာက မိုးခကမြကြန်ှာနဲ့ အမှနဆြုံးတွေ့ဖို့ ရကခြွိန်းပေးသည် ။ ယင်းမာမာသင်း ( ခေါြ ) သကတ်န့သ်ည် ရငတ်ှင်းက အပူတွေ များနတောကို မိုးခကပြှောတဲ့ ဆရာထနကြ ငှိမ်းသတပြေးနိုငလြိမ့မြယလြို့ မွှောလြင့န်သည်ေ ။

ဖိုတိုရှု ( စာအုပမြကြန်ှာဖုံး ပုံအတွကြ ဓါတပြုံရိုကခြှင်း ) ကို သှားဖို့ ရှိတာကို သတိရတာနဲ့ ယင်းမာမာသင်းသည် စိတည်ဈနပမေယေ့ြ ထိုငန်လေို့တော့ ဘာမှဖြစ်မလာဘူး ဆိုပြီး ရချိုးခန်းထဲကို ဝငလြိုကရြင်း ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှေ အကုနလြုံးကို တဈခုမကနွြ ခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ ပိနသ်ှယသ်ှယ် မောဒြယမြလေးပမယေ့ြ ယင်းမာမာသင်းရဲ့ ခွိုဗူးတွကေ မသေးလှ ။ လုံးတင်းကော့နသည်ေ ။နို့သီးလေးတွကေ စူထွကန်သည်ေ ။ စိတလြာတိုင်း ဆှဲဆှဲခွနလေေို့လား ။ စပြနဆြာ ဦးတလုပကြှီး စို့လှန်းလို့လားတော့ မသိဘူး ။

ခါးသေးသေးလေးနဲ့ တငလြုံးလုံးလေးကလည်း ဖြူစငဝြင်းဖန့န်သည်ေ ။ ပေါငတ်နသ်ှယသ်ှယ် ဖြူဖြူတွကလေည်း မီနီစကပတ်ိုတိုလေးနဲ့ လှမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း ဆန့ကြငွဖြကလြိငတ်ှကေို ရငတ်ုနစြိတလြှုပရြှားစရာ ဖြစ်လှန်းစသည်ေ ။ ဒီပေါငတ်နတ်ှကေ သှယလြှန်းတာကြောင့ြ ပေါငဂြှဆုံက မိန်းမအင်ျဂါက ပိုကြီးမို့နသညေလြို့ ထငရြသည် ။ မို့ဖေါင်းတဲ့ မိန်းမအင်ျဂါကြီးသည် နှုတခြမ်းသား နီညိုညိုလေး နှစ်ဖတန်ဲ့ တအားလှလှန်းနသညေလြို့ ရဖူးတဲ့ ဦးတလုပကြှီးက ခွီးမှမ်းဖူးသည် ။ အမှှေးရှင်းထားလို့ ပြောငဖြှေး ရှင်းသန့န်သည်ေ ။

ရချိုးနရင်ေး စိုးစံဆကကြို ယင်းမာမာသင်း သတိရ လှမ်းနသည်ေ ။

ခစွတ်ယကြှာ… ခစွတ်ယ်… ခစွတ်ယ်…. ကိုစိုးကို အသဲနင့အြောင် ခစွန်တယေကြှာ……..။

———————————

သန့သ်န့ဝြေ။

အစိုးရ ရုံးတဈရုံးက ဝနထြမ်း ။

သန့သ်န့ဝြသည်ေ နှစ်လုံးထီကြောင့ြ ငှကြေေး အခကအြခဲ တွေ့နသည်ေ ။ ပေါကန်ိုးနိုးနဲ့ ဖိထိုးနတော တခါမှ မပေါကဘြူး ။ တဈလမ်းထဲနေ မဝင်းအေးက နှစ်လုံးထီနံပါတ် ပေးနိုငတ်ဲ့ ဆရာတဈယောကရြှိသည် သှားချင်ရြင် လိုကပျို့ပေးမညလြို့ ပြောသည် ။ မဝင်းအေး ပြောတာကတော့ သူပေးတဲ့ နံပါတကြို ထိုးတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ပေါကသ်ှားသညတ်ဲ့ ။ သန့သ်န့ဝြကေ မဝင်းအေးကို မေးလိုကသ်ည် ။

“ ဆရာနာမညကြ ဘာတဲ့လဲဟင်….”

“ ဆရာထန်…..တဲ့ ”

—————————————–

နှယသ်ာကီ

ဗိုလမြှူးထကမြင်းရဲ့ ဇနီး ။

နှယသ်ာကီသည် ယောကြြားတဈယောကြ ရာထူးမတကဘြဲ ကြန့ကြှာနတောကို မကြနပေဘြူး ။ ဘယလြိုနည်းနဲ့ သူ ရာထူးတကအြောင် လုပရြမလဲဆိုတာကို ရှာဖြနတေေဲ့လူ ။ တနေ့ ကြောင်းသားဟောင်း ဆရာကနတ်ော့ပြဲမှာ သူငယခြငွြးဟောင်းတွေ ပြနဆြုံတဲ့အခွိန် အရပဖြကမြှာ ညှှနမြှူးရာထူးနဲ့ လုပန်တေဲ့ ကိုထကမြင်းနဲ့ တပတစြဉထြဲ ကြောင်းဆင်းခဲ့တဲ့ ဗိုလမြှူးမွိုးမောမြောရြဲ့မိန်းမ ကြော့ကခေိုငန်ဲ့ ဆုံကြတော့ ကြော့ကခေိုငကြ သူ့ယောကြြား ညှှနခြွုပဖြစ်သှားပြီလို့ ပြောပြသည် ။ နှယသ်ာကီလည်း ကြော့ကခေိုငကြို

“ ယူ့ယောကြြားက ဆရာဟောင်းတွေ ပြနကြှည့ပြေးတယ် ထငတ်ယန်ောြ..”

လို့ မေးလိုကတ်ဲ့အခါ ကြော့ကခေိုငကြ

“ မဟုတဖြူး..နှယသ်ာကီ…။ ကိုယ့ယ်ောကြြား ကိုမွိုးက တုံးတယ် အတယ်…။ ဘာဆရာသမားမှ သူ့ကို ထောကခြံပေးတာ မရှိဘူး….။ ကြော့ ကြိုးစားတာ……။ ကြော့ ဆရာကောင်းတဈယောကြ တွေ့ထားတယ်..။ သူ လုပပြေးတာ။ ကိုမွိုး တခါထဲ မမွှောလြင့ထြားဘဲ …. ရာထူးတကသ်ှားတာ…”

လို့ ပြောပြသည် ။ နှယသ်ာကီလည်း တအား အံ့သှသှားသည် ။

“ ဟင်..ဘယလြိုဆရာလဲ…. ဘိုးတောလြို ဆရာလား….”

“ အင်း…. အတိအကတွော့ မပြောတတဘြူး…။ အကြားအမှငပြေါကတ်ဲ့…… တရားကငွ့တ်ဲ့ ဆရာပေါ့…။ သူ လုပပြေးတာ…..”

“ ဟယ်…. နှယ် စိတဝြငစြားသှားပြီ…။ အိမကြ ယောကြြားလည်း မဂွောဖြစ်တာ ကြာပြီ ….။ အခုထိ ရာထူးက မတကသ်ေးဘူး…. ကြော့ရယ်….။ ကဲ… ပြောပြပါဦး…… ဆရာ့နာမညကြ ဘယသ်ူတဲ့လဲ…..”

“ ဆရာ့နာမညကြ ဆရာထန်…..တဲ့….”

ဆရာထနရြဲ့ နောကကြှောင်းကို ဘယသ်ူမှ မသိကြ ။ ဒီလောကမှာ ဆရာထနရြဲ့အကြောင်းကို သိတဲ့လူ ဆိုလို့ သူ့ဝယောဝဈစတွကေို လုပကြိုငပြေးနတေဲ့ သူ့တပည့ကြှီး ဦးကင်းဆိုတဲ့ လူကြီးဘဲ ရှိလိမ့မြည် ။ ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းဆိုတဲ့ သူ့နောကလြိုကကြှီးသည် နသောတဲ့ နှနေေ့လညခြင်းတဈခုမှာ အခု သူ့ယာယီစခန်း ဖြင့ထြားတဲ့ မှို့ပြင် ဆငခြှဖေုံး ရပကြှကတ်ဈခုက ခွံကြီးရှေ့ကို ရောကလြာခဲ့တော့ ဒီခွံပိုငရြှင် အဖိုးကြီးက ယောဂီဝတတ်ှဖြစ်ေလို့ တရားအားထုတတ်ဲ့ လူတွေ ဖြစ်မညလြို့ ထငမြိလိုကသ်ည် ။ ထိုငပြါဦး.. ရအေေးအေး တဈခွကလြောကြ သောကပြါဦးလို့ ဂါဝရ ပြုလိုကသ်ည် ။

ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းတို့က ရသေောကပြှီး သူတို့ကို နားခွင့ပြှုတဲ့ ခွံပိုငရြှင် အဖိုးကြီးကို ကြေးဇူးတင် စကား ပြောကြပြီး အဖိုးကြီးရဲ့ လကကြို ကြည့်ခြှင့ပြှုပါလို့ တောင်းပြီး အဖိုးကြီးကို လကျခဏာဗဒင်ေ တွကခြကြပြေးသည် ။ အဖိုးကြီးက ဆရာထန် ဟောပြောတာတွကေို မှနလြှန်းလို့ အရမ်းအံ့သှ သှားပြီး သူ့အိမန်ားနီးခွင်းတွနေဲ့ ဆှမွေိုးမိသားစုတွကေို ဟောခိုင်းသည် ။ သူ့အိမမြှာလည်း တည်းခိုဖို့ ခွင့ပြေးသည် ။

ဆရာထန် ဟောပေးတဲ့ လူတွေ အကုနလြုံးက မှနလြှန်းသညလြို့ ပြောကြတာတွကေ ခကြခြငွြး သတင်းပြန့သ်ှားခဲ့သည် ။ ဆရာထနန်ဲ့ ဦးကင်းတို့ကို သူ့ခွံထဲမှာဘဲ စခန်းခစွပြေီး လူတွကေို လကခြံဟောပြောခိုင်းလိုကသ်ည် ။

—————————————

ဦးကင်း …။

ဆရာထနရြဲ့ နောကလြိုကကြှီး ။

ဦးကင်းသည် အရပ် လေးပတေောင် မပြည့တ်ဲ့ လူပုလေး တဈယောကြ ဖြစ်သည် ..။ ဆရာထန် သှားလရောကို လိုကတ်ဲ့ တပည့ကြှီးတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ အညိုရောင် ယောဂီရောင် ဆငတ်ူ ဝတစြုံကို ဝတထြားပြီး လညပြင်းမှာ စိပပြုတီးကြီး ဆှဲထားသော ဦးကင်းသည် ဆရာထနဆြီကို လာကြတဲ့ ဧည့သ်ညတ်ှနေဲ့ ဆရာထနကြို ဆကသ်ှယပြေးတဲ့ ဆကသ်ား တဈယောကလြို့လည်း ဆိုနိုငသ်ည် ။ သူ့ငယန်ာမညကြ ပီကင်း …။

———————————————-

ဆရာထန် ။

သူ့နာမည် အရင်းက လှိုင်းထန် ။ ဦးမန်းထနရြဲ့သား ။ မကြလြှည့ဆြရာကြီး ဦးမန်းထန် ။ ဟိုတခွိနတ်ုန်းက ကြိုကထြိုမှို့မှာ မကြလြှည့ဆြရာကြီး ဦးမန်းထန် ဆိုရင် မသိသူ ရှားသည် ။ လမ်းဘေး မကြလြှည့ဝြိုင်းကနေ တရှိနထြိုး နာမညကြှီးလာတဲ့ လူကြီး ။ ဒုံခပြြ ဒုံခပြန်ဲ့ အသံပေးပြီး ဈေးထောင့လြမ်းဆုံလမ်းခွမှာ လူခေါန်တေဲ့ မကြလြှည့ဆြရာ ဦးမန်းထနကြို ကြိုကထြိုမှို့သူမှို့သားတွေ တွေ့ဖူးကြသည် ။ ဆံပငရြှညရြှည် မုတဆြိတမြှေးရှညရြှညန်ဲ့ ဂပြနရြုပရြှငကြားတွထေဲက ဆာမူရိုင်း ဓါးသမားကြီးလို ပုံစံကြီးနဲ့မို့ ထူးခွားနသည်ေ ။ သူ့တပည့ကြလည်း ဂငတ်ိုတို ဂတုံးကြီး ။ အရပကြ ပုပုလေး ။

ဦးမန်းထနသ်ည် လမ်းဘေးမှာ ပြသပမယေ့ြ သူ စပြပြီဆိုရင် သူ့ပညာစွမ်းက ကောင်းလှန်းလို့ အံ့သှစရာ ပြကြကတ်ှကေ လူတွေ ဟာကနဲ ဟယကြနဲ အသံတွေ ထွကရြအောငကြို ကောင်းလှန်းသည် ။ ဦးမန်းထနမြှာ ပီကင်းဆိုတဲ့ တပည့တ်ဈယောကြ ရှိသည် ။ ပီကင်းသည် လူစဉမြမှီတဲ့ လူပုလေးတဈယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ အားကိုးရသည် ။ ဦးမန်းထန် မကြလြှည့ပြှနတေဲ့အခွိန် သူက ဦးထုပလြေးနဲ့ ပိုကဆြံလိုကခြံသည် ။

“ တခါမှ မမှငဖြူးတာတွေ တွေ့ရမယ်….။ မှလွှေိုးမိုးပြံတာတွေ မှငရြမယ်…..။ ဆရာကြီးက အနားယူတော့မယ်.. ကြည့်ထြားကြ.. ကြည့်ထြားကြ…..”

လို့ ပီကင်းရဲ့ ပါးစပကြ တတွတတ်ှတန်ဲ့ ရှတဆြိုနတတေသ်ည် ။ လူတွကေ ပြကြကတ်ှေ လှည့ကြှကတ်ှကေို ကြိုကကြှလို့ ပီကင်းရဲ့ ဦးထုပထြဲကို ပိုကဆြံတွေ ထည့ကြှသည် ။ ရနကြုနမြှို့ကို ဆရာတပည့ြ မကြလြှည့သ်ှားပြသည် ။ ရပကြှကတ်ှကေို လှည့ပြှီး မကြလြှည့လြိုကပြှသည် ။ ရနကြုနမြှို့မှာ ရောကန်တေဲ့အခွိန် ပီကင်းသည် ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ဆရာအတွကြ လိုအပတ်ာတွကေို ကူညီသည် ။ စကားမပြောလို့ လူတွကေ ပီကင်းကို ဆှံ့အနသညေလြို့ ထငကြှသည် ။

တကယတ်ော့ ပီကင်းသည် အရမ်း စကားပြောတတသ်ည် ။ လညလြိုကတ်ာကလည်း လစွန်သည်ေ ။ မှှတန်သည်ေ ။ ဆရာဆီမှာ တပည့ခြံနခေဲ့တာ ကြာပြီဆိုတော့ ပီကင်းသည် မကြလြှည့ပြညာကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် တတန်ပြေီ ။ သို့ပမယေ့ြ တခါမှ လူရှေ့သူရှေ့မှာ သူ မကြလြှည့တ်တကြှောင်းကို မပြသခဲ့ ။ ပီကင်းရဲ့အလုပကြ မကြလြှည့ပြှတဲ့ အခွိနမြှာ ဆရာဦးမန်းထနကြို ကူညီရုံတဈခုထဲ မဟုတဘြူး ။ ဦးမန်းထနရြဲ့ သားကလေး လှိုင်းထနကြို ထိန်းရသည် ။ လှိုင်းထနလြေးရဲ့ အမေ.. ဦးမန်းထနရြဲ့ မိန်းမ ဒေါခြငဖြှေးက လှိုင်းထန် လေးနှစ်သား အရှယမြှာ ဆုံးသှားခဲ့တော့ ပီကင်းက ကလေးထိန်း တာဝနကြို ယူရသည် ။

လှိုင်းထနလြေးသည် အဖရေော ကလေးထိန်း ပီကင်းကရော မကြလြှည့အြတတကြို သူမတူအောင် ကြှမ်းကငွကြှတဲ့အတွကြ သူတို့နဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ လှိုင်းထနသ်ည် ငယင်ယထြဲက မကြလြှည့ပြညာရပတ်ှကေို ကောင်းကောင်း တတကြွှမ်းခဲ့ပသည်ေ ။ ဦးမန်းထနကြှီး နမကေောင်းဖြစ်တဲ့အခွိနမြှာ ပီကင်းသည် အစွမ်းကုနပြှုစုသလို စုဆောင်းထားတဲ့ ငှလေေးနဲ့ ဆေးခန်းကို ပြသည် ။ သို့ပမယေ့ြ ဆေးဘိုးဝါးခ ကြီးမားတာကြောင့ြ ပီကင်းသည် ငှအခေကအြခဲကို ကြုံရပြီး လှိုင်းထနလြေးကို အဖကြေီးနဲ့ အိမမြှာ ထားခဲ့ပြီး မကြလြှည့ထြှကပြှရသည် ။ ဦးမန်းထနကြှီးလောကြ ဝငင်ှမရေပမယေ့ြ စားဖို့သောကဖြို့တော့ ရသည် ။ ငှမွေားများရဖို့ လိုင်းပြောင်းလုပမြှ ဖြစ်မညလြို့ ပီကင်း ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည် ။

သူ့ကို ဦးမန်းထနရြဲ့ အဈကိုကြီးက ငယင်ယထြဲက သငပြေးခဲ့တဲ့ ဗဒငေလြဏျခာ ပညာတွကေို လကတ်ှေ့ အသုံးခတွော့သည် ။ ပီကင်းသည် အဈကိုကြီး ဦးကနွြးထန် သငပြေးခဲ့တဲ့အထဲ လူကဲခတပြညာ နာမညန်ဲ့ မှေးရကကြို ကြည့်ပြှီး ဟောကိန်းထုတတ်ာတွကေို ရောပြှန်းအသုံးခပြှီး ဟောပြောတဲ့အတွကြ အောငမြှငမြှုတွေ ရသင့သ်လောကြ ရပမယေ့ြ ပီကင်းသည် လူစဉမြမှီတဲ့ လူပုလေးတဈယောကြ ဖြစ်တာကြောင့ြ လူတွရေဲ့ အထငကြှီးလေးစားမှုကို မရဘဲ အောငမြှငသ်င့သ်လောကြ မအောငမြှငခြဲ့ ။

လှိုင်းထနလြေးက ငယန်သေေးသည် ။ သူ့ရုပရြညန်ဲ့ ဆိုရင် ဒီအလုပကြို ကောင်းကောင်းလုပစြားလို့ ရသညလြို့ ပီကင်း တွေးမိလိုကသ်ည် ။

—————————————

“ သကတ်န့ြ ”

အဖြူရောငဝြတစြုံနဲ့ လူကြီးက သကတ်န့ရြဲ့ နာမညကြို ခေါလြိုကလြို့ သကတ်န့ြ ထိုငန်ရောကနေ ထသှားလိုကသ်ည် ။

“ ဆရာနဲ့ ဝငတ်ှေ့လို့ ရပါပြီ …”

သကတ်န့လြည်း အစိမ်းရောငအြဝတစြနဲ့ ကာထားတဲ့ အခန်းထဲကို ဝငသ်ှားလိုကတ်ဲ့အခါ ကြောပေးကာ ထိုငန်တေဲ့ သဈခေါကရြောင် ဆငတ်ူဝတထြားတဲ့ လူတဈယောကရြဲ့ နောကကြွောပိုင်းကို တွေ့လိုကရြသည် ။

ဒါ…ဒါ…..ဒါ…ဆရာထန် …ဘဲ ထငသ်ည် ။ တဂွောကဂြွောကန်ဲ့ ပုတီးစိတန်တောပါလား…….။တရားထိုငတ်ဲ့ပုံစံ တငပြလငခြှထေိုငန်တေဲ့ ဆရာထနသ်ည် ကြောခိုင်းထားဆဲ ။

“ သကတ်န့ြ….ငယန်ာမည် မိပုံ့…..နောြ…..”

သကတ်န့သ်ည် တွေ့ဖို့ စာရင်းပေးစဉကြလည်း ငယန်ာမညကြို မပြောခဲ့ဘဲနဲ့ သိနတေဲ့ ဆရာထနကြို စစချင်ြး ဖြုနသ်ှားရသည် ။

“ ထိုငပြါ …. ဘာသိချင်သ်လဲ.. ဘာဖြစ်စချင်ေလြဲ… ဘာလုပပြေးစချင်ေလြဲ… ပြော….”

သကတ်န့ြ ဖြာပေါမြှာ ထိုငခြလွိုကတ်ဲ့အခွိန် ဆရာထနကြ မေးလိုကသ်ည် ။

“ ကမွ..ကမွ…..ခစွသ်ူ…ခစွသ်ူနဲ့…..”

“ ဪ…… နှစ်ယောကြ မှငန်တယ်ေ…။ ဘယတ်ဈယောကန်ဲ့ ဆုံချင်တ်ာလဲ…။ စလုံးဆလိမတ်ှပေါတဲ့ နာမညန်ဲ့ ခစွသ်ူလား… ရကြေောင်းသှားလာတဲ့အလုပန်ဲ့ ခစွသ်ူလား…..”

ဆရာထနရြဲ့ မေးခွန်းတွကေ ဒကထြိဖြစ်နလေို့ သကတ်န့ြ တအားအံ့သှသှားသည် ။ ဪ… ဒါကြောင့လြည်း ဒီဆရာက နာမညကြှီးတာကိုး …။

“ ဟို..အဲ…..စလုံးဆလိမပြါတဲ့ နာမညန်ဲ့ပါ ဆရာ….”

“ ဟုတပြှီ.. ဖြစ်ဖို့ လမ်းတွေ တွေ့နပေါတယ်….။ အဲ.. လှယလြှယန်ဲ့တော့ ဖြစ်မလာဘူး..။ အနှောကအြယှကတ်ှေ အဖုအထဈတွေ ရှိနတယ်ေ…..။ အသကကြှီးကြီး… ရအလေုပန်ဲ့ လုပစြားတဲ့ လူက ကြားခံနတယ်ေ….”

“ ဟုတ်…. ဆရာ…. ဘယ်…. ဘယလြို လုပရြမလဲဟင်…..”

“ လုပလြို့ ရပါတယ်.. အခကအြခဲလေးတွတေော့ ရှိနတယ်ေ….”

“ ဟုတ်…လုပပြေးပါ ဆရာ…..။ ဘာ… ဘာလုပရြမလဲဟင်….”

“ ဆရာ လုပပြေးနိုငပြါတယ်..။ တဈခုဘဲ.. ဒီဟာ လုပတ်ာကို ဘယသ်ူ့ကိုမှ အသိပေးလို့ မရဘူး….။ ဆေးစီရငတ်ာတွကေ သိပသ်ည်းလှို့ဝှကဖြို့ လိုတယ်…”

“ စိတခြပြါ ဆရာ..။ ကမွ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မသိစပေါဘူး …”

“ ပထမဆုံး… ဆရာ့ကို ပြောပြဖို့က အသကကြှီးကြီး ခစွသ်ူနဲ့ ဘယန်ှဈကြိမ် ကာမစပယ်ှကခြဲ့တယဆြိုတာ အတိအကြ ပြောပြဖို့ လိုလိမ့မြယ်…။ နောကပြှီး ရှေ့အင်ျဂါတဈခုထဲကို စပယ်ှကခြဲ့သလား… နောကအြင်ျဂါကိုပါ စပယ်ှကခြဲ့သလား ဆိုတာကိုလည်း ပြောပြဖို့ လိုအပတ်ယ်…..”

သကတ်န့လြည်း ဆရာထန် မေးလိုကတ်ဲ့ မေးခွန်းတွကြေောင့ြ မကြန်ှာလေး နီမှန်းသှားရသည် ။ ဖြဖေို့ ရှကန်လေို့ ပါးစပကြ မထွကဘြဲ ကြာနသည်ေ ။

“ ကဲ….. နောကလြူတွေ တန်းစီစောင့န်တော အားနာစရာကြယ်…”

“ ဆောရီးပါ ဆရာ…။ ဖြေ….. ဖြပေါ့မယ်…..။ အဲ့အသကကြှီးကြီးနဲ့ အကြိမ် ၂၀ တိတိ တွေ့ခဲ့ပါတယ်…..။ ဟို.. ဟို… ရှေ့ရော နောကရြော ဆကဆြံဖူးးပါတယ်….”

“ ဟုတပြှီ…. ပါးစပန်ဲ့ရော ဖြဖြေောကပြေးဖူးသလား…..”

သကတ်န့လြည်း ခေါင်းလေးငုံ့ထားရကန်ဲ့

“ ဟုတ်…..ဆရာ….”

လို့ ဖြလေိုကပြါသည် ။

“ ဆရာ လုပပြေးတာကို သဘောတူလား..။ တူရင် တဈပတအြတွင်း ထူးခွားလာလိမ့မြယ်….။ အသကကြှီးကြီးနဲ့လည်း လုံးဝပြတသ်ှားအောင် လုပပြေးမယ်….။ ဆေးစီရငရြမယ်….။ ယုံရင် လုပ်.. မယုံရငတ်ော့ မလုပန်ဲ့…”

“ တူ..တူပါတယ်…..ဆရာ…..”

“ ဆေးစီရငတ်ာက ဆရာ လုပခြိုင်းတာတွကေို လုပရြမယ်….။ နောကတ်ော့ ငှလည်ေး နည်းနည်းကုနမြယ်….”

“ ဟုတ်.. လုပပြါ့မယ်…. ဆရာ..။ ငှလည်ေး ကုနပြါစေ…. ကမွ ခစွသ်ူနဲ့ ပေါင်းရဖို့ဘဲ အဓိကပါ…..”

“ ကောင်းပြီလေ . . ဒါဆို.. ရှေ့ကိုတိုးခဲ့….”

သကတ်န့လြည်း ရငတ်ှေ တအားခုနလြကြြ ရှေ့ကို တိုးသှားလိုကသ်ည် ။

“ ရော့ ဒီဆေးပုလင်းထဲက ဆေးရညကြို မင်းရဲ့ ရငသ်ားတွနေဲ့ အင်ျဂါစပမြှာ နာရီဝကြ ကြိုတင် သုတလြိမ်းပြီး ဆရာနဲ့ လာတွေ့ခညွြ..။ တွေ့ရမယ့န်ရောကတော့… ဆရာ့အပြငကြ လကထြောကြ တပည့ကြှီးဆီမှာ လိပစြာတောင်းယူလိုကြ….။ တွေ့ရမယ့ရြကကြတော့ မနကဖြှနည် ကိုးနာရီတိတိ …”

“ ဟုတကြဲ့ ဆရာ…..”

သကတ်န့လြည်း ဆရာကို နှုတဆြကပြှီး အပြငကြ ဆရာ့တပည့လြူကြီးဆီက လိပစြာကို တောင်းယူလိုကပြှီး ပြနခြဲ့လိုကသ်ည် ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ မိုးခကကြို ပြောပြတဲ့အခါ မိုးခကကြ

“ ဒို့တုန်းကလည်း အဲလိုဘဲ..။ သူခိုင်းတာကို မရှကမြကြောကြ လုပလြိုကရြတယ်..။ တကယဘြဲ ကိုယလြိုချင်တ်ာတွေ ဖြစ်လာတယ်… သကတ်န့ြ…”

လို့ ပြောပြသည် ။

“ သူက ဒို့အကြောင်းတွကေို သိနတော တကယအြံ့သှစရာဘဲ မိုးခကရြယ်….။ တကယစြှမ်းတဲ့ဆရာ.. အကြားအမှင် တကယရြနတော သချောတယ်…..”

လို့ သကတ်န့ြ ခွီးမှမ်းမိသည် ။ မနကဖြှန် ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ရမည် ။ ခွိန်းတာကိုက ညကိုးနာရီဆိုတော့ ဆရာထနန်ဲ့ အစီအမံတွေ လုပရြတာက ဘယလြောကကြှာမည် မသိ ။ သကတ်န့လြည်း မိုးခကကြို ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ရတာ ဘယလြောကကြှာမယ် ထငလြဲလို့ မေးကြည့်တ်ော့ မိုးစကကြ ပြုံးစိစိနဲ့

“ မနကမြိုးလင်းကြမှ ပြနဖြစ်မယလြို့ဘဲ တွကထြားလိုကပြေါ့…”

လို့ ပြနဖြှသည်ေ ။ မိုးစကန်ဲ့အတူ အဆောငခြန်း ငှားနလေို့ သကတ်န့ြ လှတလြပသ်ည် ။ မိသားစုနဲ့နရင်ေ ဘယသ်ှားတယ် ဘယလြောကကြှာမယဆြိုတာ ပြောပြနရတေယလြေ ။ အခုတော့ မနကမြိုးလင်းမှ ပြနလြာလို့လည်း ရသည် ။ တခါတလေ ဓါတပြုံရိုကရြငလြည်း ညလုံးပေါကတ်တသ်ည် ။ အခု မိုးစကန်ဲ့ သကတ်န့တ်ို့ကို ကြောင်ှာရိုကတ်ဲ့ ဓါတပြုံဆရာက တအားဘူးတဲ့ လူကြီး ။ သူရိုကလြိုကရြင် တကယ့ြ ဆကဆြီပုံတွေ ။ ဖငတ်ှကေို အသားပေးလှန်းသည် ။ ကော့ပြတာ ကုန်းပြတာတွေ လုပရြသည် ။ ပိုကဆြံတအားပေးတော့လည်း မငှင်းနိုငဘြူး ။ ကိုယတ်ုံးလုံးမဟုတရြင် ပြီးတာဘဲ ဆိုပြီး လုပကြှရတာ ။ အဝတအြစားတွေ လဲတဲ့အခါ သီးသန့အြခန်းရယလြို့လည်း မရှိဘူး ။ ဒီ ဓါတပြုံဆရာနဲ့ မီးထိုးသမားတွေ အရှေ့မှာဘဲ လဲကြရသည် ။ သူတို့ရဲ့ မကြလြုံးကြီးတွကေ တဏှာခိုးတွေ ဝနကြေတောကိုတော့ သကတ်န့တ်ို့ မိုးစကတ်ို့ လစွလြွူရှုထားကြရသည် ။ တပမြကတ်ဲ့ မကြလြုံးကြီးတွနေဲ့ စိတတ်ှနေဲ့ အစွမ်းကုန် ပြဈမှားနကြတော ။

ဆရာထနန်ဲ့က ဘာတွေ ဘယလြို အစီအမံတွေ လုပရြမလဲဆိုတာ မသိတော့ ပေါငကြှား ဂွိုင်းကြားက အမှှေးတွေ အကုနကြို ရိပရြှင်းသှားဖို့ ဒီညနကတေည်းက လုပသ်ည် ။ သှားခါနီးမှာလည်း ရကေောင်းကောင်း ခွိုးသှားမညလြို့ ရညရြှယထြားသည် ။

အဆောငစြောင့ြ အနတ်ီကြီးက ဖုန်းဆကလြာသည် ။ ဧည့သ်ညတ်ဈယောကြ လာသည် တဲ့ ။ ဦးတလုပကြှီး…. တဲ့ ။ ဟယ်…. သူ ဘယတ်ုန်းက ပြနရြောကတ်ာလဲ မသိဘူး ။ ဆရာထနန်ဲ့တွေ့ပြီး သူနဲ့ ဝေးကြာဖို့ ကင်းရှင်းပြတသ်ားဖို့ လုပဖြို့ ကြံနတေုန်းမှာဘဲ သူက ရုတတ်ရကကြှီး ပြနရြောကလြာသည် ။

“ မိုးခကရြေ.. ဆရာထနဆြီတောင် မသှားရသေးဘူး.. ဟိုလူကြီး ပြနရြောကလြာတယ်….။ အခု အောကမြှာ ရောကန်တယေကြှာ..။ စိတည်ဈတာဘဲဟယ်…..”

လို့ မိုးခကကြို ပြေးပြောမိသည် ။ မိုးခကကြ

“ အလိုကအြထိုကြ ဆကဆြံလိုကပြေါ့ သကတ်န့ရြယ်…။ မနကဖြှနည်ဆို ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ရတော့မှာဘဲ..။ ဆရာထနကြ နဝင်းရိုကတ်ာတို့ ယတွာခွတောတို့ လုပပြေးလိုကတ်ာနဲ့ ယူ့လိုရာ ဆန်ဒတွေ အကုနလြုံး ဖြစ်လာတော့မှာပါ ..။ အလိမျမာသုံးပြီး ဘဲကြီးကို နှစ်သိမ့လြိုကပြေါ့….”

လို့ အကြံပေးသည် ။ ဆံပငဖြီး မိတကြပ် နည်းနည်း ပြငပြှီး ဧည့သ်ညတ်ှေ့တဲ့ ဧည့ခြန်းကို သကတ်န့ြ ဆင်းသှားလိုကတ်ော့ ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ ကြိုစောင့န်တေဲ့ ဦးတလုပကြှီးကို တွေ့လိုကရြသည် ။

“ အို..ဦး..တောတ်ောြ ပိနကြသွှားပါလား……”

ခွီးကြူး မှှောကပြင့ပြေးလိုကသ်ည် ။ ဦးတလုပကြှီး တအား ကြနပေသ်ှားသည် ။

“ ဟီး.. တကယလြား..။ သကတ်န့ြ.. ပြောမှပြောပါ့မလားလို့ ဟီးဟီး……။ ဟုတတ်ယ်… ဦးက သင်ျဘောပေါမြှာ အလုပလြုပရြုံတငမြကဘူး.. ဝိတမြတယ်… ကြိုးခုနတ်ယ်….. သကတ်န့လြေး အတွကပြေါ့…။ ကဲ ဒီမှာ ကြည့်ပြါဦး.. သကတ်န့အြတွကြ ဦး ဝယလြာတာ…. ထိုငဝြမကြ … ဟောငကြောငကြ…. အစုံဘဲ…..။ ယူအကဈြအကေ ချော့ကလကအြကောင်းစားတွလည်ေး ပါတယ်…..။ တဈနရောရာသှားပြီးလကဆြောငတ်ှေ သကတ်န့ြ ဖောကကြှည့ပြါလား…”

လို့ ပြောလိုကရြင်း ဦးတလုပကြှီးက ယူလာတဲ့ အထုပတ်ှကေို ပြသည် ။ သကတ်န့လြည်း လိုချင်စြိတတ်ှေ တအားများသှားသည် ။ ဘာတွပေါလိမ့ြ ..။ ကိုယကြလည်း မောဒြယအြလုပကြို လုပန်တေဲ့သူဆိုတော့ ဆန်းပြားတဲ့ အဝတအြထည် ဖိနပ် အသုံးအဆောငတ်ှကေို မကမြောသညလြေ ။

“ ကဲ သှားကြမလား…..သကတ်န့ြ….”

သကတ်န့ြ “ အင်း…” ဆိုပြီး ခေါင်းငှှိမ့လြိုကမြိသည် ။ ဦးတလုပကြှီး ပြုံးသှားသည် ။

“ ခဏ.. အဝတသ်ှားလဲလိုကြဦးမယ်…..”

“ အိုး.. မလိုအပပြါဘူး.. သကတ်န့ကြ လှပြီးသား…..။ ဒီအတိုင်းလည်း တအား ကြည့်ကြောင်းနတောဘဲ…”

ဦးတလုပကြှီးက အပေါထြပအြခန်းကို ပြနတ်ကပြှီးမှ စိတပြှောင်းသှားမှာကို စိုးရိမပြုံရသည် ။ အတင်းခေါတ်ာနဲ့ သူနဲ့ ပါသှားရသည် ။ ဦးတလုပကြှီးရဲ့ ပရာဒိုကားကြီးပေါမြှာ သကတ်န့ြ လိုကပြါသှားနရင်ေး..

“ ငါ မှားသှားပြနပြှီလား..”

လို့ တွေးလိုကမြိသည် ။ ဒီလူကြီးကို မလှနဆြနမြိပြနဘြူး….။ စိုးစံဆကြ သိသှားရငတ်ော့ သကတ်န့ကြို ပိုပြီး ရှံမုန်းသှားမှာဘဲ ။ ဦးတလုပကြှီးရဲ့ ပုံအောတဲ့ ရကရြောစွာ ပေးကမ်းတာတွကေ သကတ်န့ကြို သူ့အနောကကြို လိုကပြါသှားစပေါသည် ။

ထုံးစံအတိုင်း ဦးတလုပကြှီးသည် သကတ်န့ကြို တွေ့နကြေ ၁၈ လမ်းထိပကြ ချောကထြပတ်ိုကြ အပေါဆြုံးထပ် အခန်းလေးကို ခေါသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဒီအခန်းက ဦးတလုပကြှီးရဲ့ ငယသ်ူငယခြငွြး ဦးခွိုကြီးနတေဲ့ တိုကခြန်းပါ ။ လူပျိုကြီး ဦးခွိုကြီးသည် သူကိုယတ်ိုငကြ မိန်းမလိုကစြားသူကြီး ဖြစ်သလို သူ့ငယသ်ူငယခြငွြး ဦးတလုပကြှီးကို အခန်းငှားလေ့ရှိသည် ။ ဦးတလုပကြှီးက နိုငင်ံခွားက ပြနလြာတဲ့အခါ ဦးခွိုကြီးအတွကြ အကောင်းစား အရကတ်ှေ အဝတအြထညတ်ှေ ယူလာပေးတတသ်ည် ။ အခုလည်း သကတ်န့န်ဲ့ ဦးတလုပကြှီးတို့ ရောကသ်ှားတဲ့အခွိနမြှာ ဦးခွိူကြီး မရှိနဘေူး ။ ဦးတလုပကြှီးကို သော့ပေးပြီး ရှောငပြေးသှားတာ ဖြစ်မည် ။

လူပျိုကြီးသည် အသန့ကြှိုကသ်ည် ။ သူ့တိုကခြန်းသည် အမိုကစြား အမြဲဖြစ်နသည်ေ ။ ဦးတလုပကြှီးက ကြိုတငပြှငဆြငထြားမှန်း သိသာသည် ။ စားသောကဆြိုငတ်ဈခုက စားစရာတွကေ စားပြဲပေါမြှာ အဆငသ်င့ြ ရှိနသည်ေ ။

သကတ်န့ကြ

“ ဦး.. သကတ်န့ြ သိပအြကြာကြီး မနနေိုငဘြူးနောြ..။ လုပစြရာတွေ ရှိသေးတယ်..”

လို့ ကြိုတင် ပြောထားလိုကသ်ည် ။ ဦးတလုပကြှီးက ရယသ်ည် ။

“ သကတ်န့ရြယ်…. ဖြည်းဖြည်းပေါ့..။ ဦးက ပငလြယထြဲမှာ ပငပြန်းဆင်းရဲခံပြီး ငှရှောနခေဲ့ရတာ..။ အခု သကတ်န့လြေးနဲ့ ပြနတ်ှေ့တဲ့အခွိနမြှာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြှရအောငပြါကြာ..။ သကတ်န့ကြို ပေးစရာတွေ တပုံကြီး ပါလာတယ်….။ တဈခုပြီး တဈခု ပြပါရစေဦး……”

လို့ ပြောသည် ။ တကယလြည်း ဦးတလုပကြှီးသည် သကတ်န့အြတွကြ အဖိုးတန် အဝတအြစားတွေ လကကြိုငအြိတတ်ှေ ရမှေှေးတွေ စုံနအေောင် ဝယလြာပေးသည် ။ ကြေးဇူးရှငကြှီးကို သကတ်န့ကြ တဈခုခုနဲ့ ကြေးဇူးဆပရြမှာ သချောနသည်ေ ။ အင်း.. သန်း‌ခေါငထြကြ ညဉ့မြနကတ်ော့ပါဘူးလေ.. သကတ်န့လြည်း ဦးတလုပကြှီး လိုချင်တ်ာတွကေို နောကဆြုံးအနနေဲ့ ပေးအပလြိုကဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြါသည် ။

“ သကတ်န့ြ…. ဦးတို့ ရအတေူတူ ခွိုးကြရအောင်……။ မှတမြိလား….. ဦးနဲ့ သကတ်န့ြ….. မောလြမှိုငကြို သှားလညတ်ုန်းက သကတ်န့န်ဲ့ဦး ရအတေူတူ ခွိုးခဲ့ကြတာ…”

သကတ်န့သ်ည် မနှစ်မှို့တဲ့ အရိပအြရောငတ်ှေ သူ့မကြန်ှာမှာ ပေါမြသှားအောင် သတိထားပြီး ဟနဆြောငအြပြုံးလေး ပြုံးလိုကရြင်း နောကဆြုံးအနနေဲ့ “ မခစွသ်ောလြည်း အောင့ကြာနမ်း ” လိုကြဦးမညလြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည် ။

“ ခွှတလြေ…. အဝတတ်ှေ..။ ဦးတို့နှစ်ယောကြ ကမျဘာဦးအစက အာဒံနဲ့ ဧ၀ လူသားမောငန်ှံတွလေို မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ရချိုးကြမယ်….. ဟားဟားဟား……”

ဦးတလုပကြှီးရဲ့ ပါးဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို ကြည့်ပြှီး သကတ်န့ြ စိတပြကြန်သည်ေ ။ သူ့လို ဝတုတပြှဲကြီးကို ကိုယတ်ုံးလုံး မမှငခြငွဘြူး ။ စာမလိပ် စိတမြလာ …။ ဒါပမယေ့ြ ဦးတလုပကြှီးက လတတ်လော ငှတွင်ေးကြီးမို့ ဘိုငပြှတန်တေဲ့ သကတ်န့တ်ဈယောကြ သူ့ကို မလှနဆြနန်ိုငဘြူး။ ရချိုးခန်းထဲကို သူနဲ့ အဝတမြဲ့ကိုယတ်ှနေဲ့ ဝငလြိုကရြသည် ။

“ လှလိုကတ်ာ သကတ်န့ရြယ်…။ သကတ်န့ကြို ရဖို့ အတွကဆြိုရင် ကိုယ့စြည်းစိမတ်ှေ ပြုတသ်ှားပါစေ.. ကိုယမြမှုဘူးကြာ……”

ဦးတလုပကြှီးရဲ့ ပါးစပကြ နံပုတန်တေဲ့ အနံ့ကြောင့ြ သကတ်န့ြ ဖီးလပြယွသ်ှားသည် ။ သူ့လကကြှီးတွကေ သကတ်န့ရြဲ့ စနနှစ်ေခိုငကြို ကောင်းကောင်း နယဆြုပန်ပြေီ ။ ရပန်ေးအောကကြို အတူတူ ပူးကပ် ဝငပြှီး ရချိုးရသည် ။ သူ့အတနကြှီးက ငေါငေါကြီးကနေ မတမြတကြှီး ဖြစ်လာသည် ။ ဝကအြူချောင်း အတုတစြားကြီးနဲ့တူတဲ့ သူ့လီးတနကြှီးနဲ့ အလိုးခံရတော့မယဆြိုတာ သိနတေော့ သကတ်န့လြည်း စိတတ်ှေ လှုပရြှားလာသည် ။

“ ဦးကို ဆပပြှာတိုကပြေး…..”

အရေးထဲ ကလေးဆိုးကြီး လုပန်ပြနေသ်ည် ။ ဆပပြှာနဲ့ သူ့တကိုယလြုံးကို သသခွေောခွာ ပြတတ်ိုကပြေးလိုကသ်ည် ။ ဒဈလုံးကားကြီးနဲ့ လီးကြီးကို ပြတတ်ိုကပြေးတာကိုတော့ သူအကြိုကဆြုံး…။

“ စုပ်..စုပပြေးကြာ……”

“ ဦးရယ်…. အဲဒါက ကုတငပြေါရြောကမြှနောြ…။ ဆပပြှာတွေ စငအြောင် လုပလြိုကပြါဦး…..”

“ သကတ်န့ရြဲ့ အစုပအြယကလြေးတွကေို ပငလြယထြဲမှာ အလုပလြုပန်တေဲ့အခွိန် ဦးက တအားလှမ်းနခေဲ့တာဘဲ သိလား…..”

“ ဦး သကတ်န့ပြုံကို ကြည့်ပြှီး ကြင်းထုလိုကပြေါ့ ဦးရဲ့…..”

သကတ်န့န်ဲ့ သူ ရချိုးအပြီး အိပခြန်းထဲက ကုတငကြှီးဆီကို မကြန်ှာသုတပြုဝါတွေ ကိုယမြှာပတထြားရင်း သှားလိုကကြှသည် ။

“ ပြောလြိုကတ်ာ သကတ်န့ရြယ်…….”

သူ့လီးကြီးကို သကတ်န့ြ စုပပြေးရပြီ ။ သူက လူကောငကြှီးသလို လီးကလည်း ကြီးသည် ။ အစပိုင်းမှာ သကတ်န့စြုပပြေးတာကို ငှိမင်ှိမလြေး ခံပမယေ့ြ နောကပျိုင်းမှာ ရှပိုးထိုးလာပြီး သကတ်န့ြ စုပပြေးနတေဲ့အခွိန် ကော့ကော့ထိုးလာသည် ။ သကတ်န့ကြ လွှာလေးနဲ့ ကလိပေးလိုကတ်ော့ ဘဲကြီး တအားထိသှားပုံရသည် ။ အိုးအားအူးနဲ့ ဖငတ်ကြှကြှဖြစ်ပြီး သကတ်န့ပြါးစပထြဲကို အတင်းကြီး ထိုးညှောင့တ်ော့သည် ။ သူ သကတ်န့ပြါးစပထြဲမှာ ပြီးသှားမှာကိုတော့ စိတပြူသည် ။ တောပြါသေးသည် ။ သူ အကြာကြီးတော့ ညှောင့မြနဘေူး ။ သကတ်န့ပြါးစပထြဲက လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး သကတ်န့ကြို ပကလြကအြိပ် ပေါငဖြှဲခိုင်းပြီး တကလြိုးသည် ။

အစပိုင်းက သူ့ကို မသတီ မကြညဖြှူပမယေ့ြ သူ တကယတ်မ်း လိုးတော့လည်း သကတ်န့ြ စိတပြါလာသည်။ သူ့ကို ကော့ပင့ပြေးမိသည် ။ သကတ်န့ြ သူ့ကို တအားလိုးဖို့လည်း တောင်းခံမိသည် ။ မှနမြှနလြိုးပေးဖို့လည်း တောင်းဆိုမိသည် ။ သူက လူဝကြီး တဈယောကလြို့ ထငရြပမယေ့ြ ခါးအားသနသ်နန်ဲ့ တကယလြိုးနိုငတ်ဲ့ လူကြီး ။ သကတ်န့ြ အကြိမကြှိမပြှီးအောင် လိုးပေးနိုငတ်ဲ့ အလိုးသမားကြီးလို့ သကတ်န့ြ သိလိုကသ်ည် ။

ဦးတလုပကြှီးနဲ့ လိုးဖြစ်သှားပြနသ်ည် ။ ဆရာထနန်ဲ့ တွေ့ရငတ်ော့ ယတွာတွေ သချောလုပခြိုင်းရမည် ။ စိုးစံဆကန်ဲ့ ပေါင်းဖကန်ိုငဖြို့အတွကြ သကတ်န့အြနနေဲ့ ဆရာထန် ဘာဘဲခိုင်းခိုင်း လုပပြေးဖို့ အဆငသ်င့ပြါဘဲ ။

ပီကင်း တဖြစ်လည်း ဦးကင်းသည် လှိုင်းထန် (သို့) ဆရာထနကြို တခါတခါ နားမလညန်ိုငဘြူး ။ သူတို့သည် စီးပြားရှာနတောလား… မိန်းမ လိုကစြားနတောလားလို့ သူ့ကို မေးခဲ့ဖူးသည် ။ လှိုင်းထနရြဲ့ လုပရြပတ်ှကြေောင့ြ သူသည် လှိုင်းထနကြို ဒီလမ်းကြောင်းပေါကြို တငပြေးခဲ့တဲ့လူ ။ လူကဲခတပြညာ ဗဒငေပြညာ နကျချခတပြညာတွကေို သငပြေးရုံမက သမထထိုငခြိုင်းသည် ။ စိတကြို တညင်ှိမအြောငကြငွ့ခြိုင်းသည် ။ တခွို့နရောတွမှော သူတို့ ငယင်ယထြဲက ကြှမ်းခဲ့တဲ့ မကြလြှည့ြ လကလြှည့ပြညာရပတ်ှကေို ထည့သ်ှင်းသုံးဖို့လည်း သငပြှပေးသည် ။ သူ့ရဲ့ သငပြှမှုတွနေဲ့ လှိုင်းထနသ်ည် “ ဆရာထန် ” ဖြစ်လာခဲ့တာ ။ နောကပျိုင်းမှာကြတော့ လှိုင်းထနကြ ဆရာသခင် ဖြစ်လာပြီး သူက ဦးကင်း ဆိုတဲ့ တပည့ြ နောကလြိုကကြှီး ဖြစ်သှားသည် ။ ဦးကင်းထကြ သူက ပိုသာသှားသည် ။

ရုပရြညလြည်း ရှိတာမို့ မိန်းမတွကေ လှိုင်းထန် ပြောတာဆို ယုံကြသည် ။ လှိုင်းထန် ဘာလုပလြုပ် ဖြစ်တဲ့ အခွအနေကေို ရောကလြာသည် ။ ငယင်ယထြဲက မိန်းမကြိုကတ်ဲ့ လှိုင်းထနကြ သူ့ဆီကို ခဉွြးကပလြာတဲ့ မိန်းမတွကေို အလှတမြပေးခဲ့ ။ အစပိုင်းမှာ မရဲတရဲ စမ်းကြည့်တ်ဲ့အဆင့ဘြဲ ရှိသည် ။ သူလုပသ်မွှ မိန်းမတွကေ မငှင်းဘဲ သူ့ကို ပုံအပထြိုးအပကြှတော့ လှိုင်းထနသ်ည် ငှရဖေို့ တဈခုထဲအတွကြ မဟုတတ်ော့ဘဲ မိန်းမတွကေို သူ့စိတကြှိုကြ ပြောပြါးဖို့အတွကြ ဒီအလုပကြိုလုပန်တေဲ့ သဘော ဖြစ်လာသည် ။

ဆရာထနသ်ည် မိန်းမတွအတွေကဘြဲ သီးသန့ြ ဟောပြောတဲ့ ဆရာလိုလို ဖြစ်လာသည် ။ ယောကြြားတွကေို ဟောပြော ဆေးစီရငပြေးတာက ခပန်ည်းနည်း ဘဲ ။ တခါတရံ လှိုင်းထနသ်ည် အလွှံအပယ် စားသုံးနရလေို့ လကတ်ောင် မအား ။ သူ မကြိုကတ်ဲ့ ပုံမလာတဲ့ မိန်းမတွကေို ဦးကင်းက ဆေးစီရငပြေးလိမ့မြညဆြိုပြီး သူ့ဆီကို လှှဲပြောင်းပေးတတသ်ည် ။ သူတို့သည် သဈခေါကရြောငဝြတစြုံတွေ ဝတလြိုကြ၊ အဖြူရောငဝြတစြုံတွေ ဝတလြိုကြ၊ လညပြင်းမှာ ပုတီးကိုယစြီဆှဲလို့ တတိုင်းပြညလြုံးအနှံ့ လိုကလြုပစြားနခေဲ့တာ နှစ်အတောကြှာပြီ ။

လှိုင်းထနသ်ည် သူ့ တရားစခန်းလို့ သတမြှတထြားတဲ့ အခန်းထဲမှာ မကြာခင် လာတွေ့မယ့ြ သကတ်န့ြ ဆိုတဲ့ မောဒြယကြောငမြလေးကို ဆေးစီရငပြေးဖို့ ကြိုတငပြှငဆြငန်သည်ေ ။ လိငအြားတိုးဆေးပြားကို ကြိုသောကလြိုကပြှီး သူ့ဖြားဖကတ်ောြ လကန်ကကြှီးကို မုံညင်းဆီနဲ့ ကကြနွန သုတလြိမ်း ပြတသ်ပပြေးနတော ဖြစ်သည် ။ သူ့စိတကြှိုကြ လှတလြှတလြပလြပ် စပယ်ှကန်ိုငအြောင် လူသူမရှိတဲ့ ခွံဝင်းကြီးထဲမှာ ညအခွိန် ခွိန်းဆိုထားသည် ။

မကြာခငဘြဲ တကျကစီကားတဈစီးသည် ခွံအပေါကဝြမှာ ထိုးဆိုကလြာသည် ။ ကားအနောကခြန်းက မိန်းမပျိုလေး ဆင်းလာနသညေကြို ဦးကင်းက အိမထြဲကနေ မှငလြိုကသ်ည် ။

“ ဆရာထနရြေ….လာပြီဟေ့…..”

လို့ လှမ်းအောပြှောလိုကသ်ည် ။ သကတ်န့ြ အိမထြဲကို ဝငလြာပြီ ။

“ ဆရာနဲ့ ခြိန်းထားသလား…..”

ရှားရောင် အပေါအြောကြ ဆငတ်ူဝတထြားတဲ့ ဆရာထနရြဲ့ လကထြောကအြဖိုးကြီးက မကြန်ှာထား တညတ်ညန်ဲ့ မေးလိုကလြို့ သကတ်န့လြည်း

“ ဟုတကြဲ့…. ခွိန်းထားပါတယ်…..။ ဆရာနဲ့ တွေ့လို့ ရပါပြီလား….”

လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ အဖိုးကြီးက

“ ရပါပြီ…အတွင်းခန်းကို ဝငသ်ှားလိုကပြါ…..”

လို့ ပြောလိုကလြို့ သကတ်န့လြည်း သူညှှနပြှတဲ့ ကန့လြန့ကြာ ကာထားတဲ့ အခန်းထဲကို ဝငသ်ှားလိုကပြါသည် ။ ဒီအခန်းထဲမှာ ဆရာ ရှိမနပေါ ။ သကတ်န့ြ တွေ့လိုကရြတာက စားပြဲတဈလုံးပေါမြှာ သပသ်ပရြပရြပ် ခေါကထြားတဲ့ အဖြူရောင် အဝတအြစားတွေ ။ နံရံမှာက ဝိုင်းစကသ်သပေတ်ဲ့ လကရြေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ ညှှနကြှားခကြြ တဈခု ။

“ အပြငကြ ဝတလြာခဲ့တဲ့ အဝတအြစား အားလုံးကို တဈခုမကနွြ အကုနလြုံး ခွှတပြဈပြီးမှ ဒီမှာတငထြားတဲ့ အဖြူရောငဝြတစြုံနဲ့ လဲလှယ် ဝတလြိုကပြါ…။ ပြီးက အတွင်းခန်းကို ဝငပြါ ”

တဲ့။ သကတ်န့လြည်း ညှှနကြှားခကြအြတိုင်း ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှေ အကုနလြုံးကို တဈခုမကနွြ အကုနခြွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ စားပြဲပေါကြ အဖြူရောင် ဝတစြုံသည် နောကကြွောခွဲ ဝတရြုံတဈခုသာ ဖြစ်ပြီး ကြိုးစလေးနှစ်ခုနဲ့ ခညွန်ှောငရြတာ ဖြစ်နသည်ေ ..။ ပိတသ်ားသည် ပါးလှှာလှန်းတာကြောင့ြ အတွင်းက အစိတအြပိုင်းတွကေို ဖောကထြှင်းမှငန်ိုငန်လေို့ သကတ်န့လြည်း ရှကသ်လို ခံစားလိုကရြသည် ။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် ရငဆြိုငရြတော့မှာဘဲလို့ စိတအြားတင်းလိုကပြှီး အတွင်းခန်းကို ကန့လြန့ကြာကို ဖြင့ကြာ ဝငလြိုကသ်ည် ။

မီးမှိနမြှိန် ထွန်းညှိထားတဲ့ အတွင်းခန်းမှာ ဆံပငတ်ိုတိုနဲ့ လူတဈယောကသ်ည် ဝငလြာတဲ့ သကတ်န့ကြို ကြောပေးထားပြီး တငပြလငခြှထေိုငန်တောကို တွေ့လိုကရြသည် ။ တရားထိုငန်သလေို ပုံစံမွိုး ။ သမထထိုငန်တောလား ။ ပုတီးစိတန်တောလား ။

“ ထိုငပြါ …. နာမညကြ ယင်းမာမာသင်း….နောြ…”

သကတ်န့လြည်း ကြမ်းပေါမြှာ ခင်းထားတဲ့ ကောဇြောအပေါြ ထိုငခြလွိုကရြင်း

“ ဟုတပြါတယ်….ဆရာ….”

လို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။

“ သကတ်န့လြို့လည်း ခေါကြှတယန်ောြ…”

“ ဟုတ်…ဆရာ…..”

“ ငယန်ာမညကြ မိပုံ့လေ…..။ မင်း အမေ ပေးခဲ့တဲ့ နာမည် မဟုတလြား…..”

“ မှနပြါတယ်…..ဆရာ…..”

“ မင်း ဆရာ့ဆီကို လာမယ် ဆိုတာကော…. ဘာအကြောင်းနဲ့ လာတယ် ဆိုတာကိုရော ဆရာက သိနတယ်ေ…. ကြိုတင် သိနတယေကြှယ်……။ မင်းမှာ အပူတွေ များနတယ်ေ….. သိလား….. မိန်းကလေး……”

“ ဟုတ်……..ဆရာ…..”

“ မင်း လာရင်းအကြောင်းက လူတဈယောကန်ဲ့ နီးစပဖြို့… နီးစပခြငွလြို့… ပေါင်းစပခြငွလြို့….. ဟုတတ်ယမြဟုတလြား…….”

“ ဟုတပြါတယ်…..ဆရာ……”

“ အဲ…. နောကတ်ဈခု ရှိသေးတယ်…..။ မင်းနဲ့ ကြုံဆုံနတေဲ့ လူတဈယောကန်ဲ့ ကြဲပြတသ်ှားချင်န်တယ်ေ….။ အသဈမှငလြို့ အဟောင်းစွန့ခြငွတ်ဲ့သဘော….။ ဆရာက တိတိပပ ဒဲ့ဒိုးဘဲ ပြောမယန်ောြ.. ဟုတပြလား…..”

“ ဟုတကြဲ့ ဆရာ…”

“ ကြဲပြတခြငွန်တေဲ့လူက မင်းထကြ အသကအြများကြီး ကြီးတယ်….။ သူက “ ရ ” နဲ့ စတဲ့ အသကမြှေးဝမ်းကြောင်း အလုပကြို လုပန်တေဲ့လူ …။ ရှှပန်ေးတိမ်… ရဲ.. ရကြေောင်း….. စသဖြင့ြ….. ဟုတလြား…..”

“ ဟုတ်..ဟုတပြါတယ်…..ဆရာ…..”

“ အင်း.. ဟုတရြမယလြေ….. မှငန်တယ်ေ… ဆရာ အားလုံးကို မှငန်တယ်ေ…….။ မင်း ဒီလူနဲ့ နောကဆြုံး မနေ့ကတငဘြဲ လူချင်ြး နှီးနှောစပယ်ှကတ်ဲ့… ကာမအမှုကို ပြုခဲ့ကြတယ်….။ ဟုတလြား မဟူတဘြူးလား…..”

“ ဟုတ်….ပါတယ်…..ဆရာ….”

ဆရာထနကြ ဦးတလုပကြှီးနဲ့ ဖြစ်တာကို သိနလေို့ သကတ်န့ြ တအား အံ့သှတုနလြှုပသ်ှားပါသည် ။

“ မင်း ဖြစ်ချင်တ်ာတွကေို ဆရာ အကုနလြုပပြေးမယ်…. ဖြစ်စရမေယ်…..။ ဒီလိုဖြစ်ဖို့.. မင်းဖြစ်ချင်တ်ာတွေ ဖြစ်လာဖို့ ဆရာ ဆေးစီရငမြယ်….။ မင်းက ဆရာနဲ့အတူ ဆရာခိုင်းတာတွကေို လုပရြမယ်……။ ဘယလြိုလဲ.. လုပမြလား…..”

“ ဟုတ်……လုပပြါမယ်…ဆရာ……”

“ လကတ်ှေ့ တဈခု အရငပြှမှာက…. မင်းရဲ့ များနတေဲ့ အပူတွကေို ငှှိမ်းသတဖြို့က အပူကို အပူနဲ့ တိုကရြမယ်…။ ဒါမှ မင်းရဲ့အပူတွေ ပြောကသ်ှားမယ်…..။ မင်းကိုယပြေါကြ ဝတရြုံရှညကြို ခွှတလြိုကပြါ..။ မကြလြုံးတွကေို စုံမှိတထြား….။ ကဲ စလုပတ်ော့…..”

သကတ်န့လြည်း အဖြူရောင် ပိတဝြတရြုံကို ခွှတပြဈလိုကပြှီး မကြလြုံးစုံမှိတထြားလိုကသ်ည် ။ သကတ်န့ြ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး ဖြစ်နပြေီ ။

“ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြါ…..”

“ ဟုတ်……ဆရာ……”

“ လကဖြှန့ြ…..”

သကတ်န့ြ လကဖြှန့လြိုကသ်ည် ။ လကထြဲကို တစုံတခု ရောကလြာသည် ။ ဘာကြီးလဲ….မသိဘူး ..။

“ မင်းကို ပေးလိုကတ်ာက ဆေးစီမံထားတဲ့ ရှှငှကေပြွောသီး…..။ ဒါကို မင်းရဲ့ မိန်းမကိုယန်ဲ့ ထိတွေ့လိုကြ…..။ မင်း မနေ့က ကြုံခဲ့တုန်းကလို ထိတွေ့လိုကြ.. သဘောပေါကလြား…..”

“ ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာ…”

“ ဒီ ဆေးငှကပြွောသီးနဲ့… မိန်းမကိုယကြို အလွားလိုကြ ပြတ်… ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပြတ်….. လကတ်ဖကန်ဲ့ ပြတ်….။ နောကလြကတ်ဈဖကကြ မင်း ရငသ်ားတဈဖကကြ ရငသ်ီးကို ဆှဲခွပေေး…..။ နားလညတ်ယန်ောြ…”

“ ဟုတကြဲ့….ဆရာ…..”

သကတ်န့လြည်း ဆရာထန် ခိုင်းတဲ့အတိုင်း တသှမတေိမ်း လုပသ်ည် ။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်ရင်ေး စောကဖြုတကြို ငှကပြွောသီးနဲ့ လိုင်းဆှဲ ပြတတ်ိုကပြေးနရင်ေး နို့သီးလေးတဈဖကကြို လကည်ှိုးနဲ့ လကမြကို သုံးပြီး ခွပြတေပြေးလိုကသ်ည် ။ စိတတ်ှကေ တအားကို ထကြှလာသည် ။

“ ပြတ်… ပြတ်…. ဖိပြတပြေး….. လကကြ ရငသ်ီးကို ခွပေေး……. မကြာခင် အောငမြှငမြယ်……”

သကတ်န့ရြဲ့ စောကဖြုတထြဲက တအား ယားလာသည် ။ ငှကပြွောသီးကို ဆရာခိုင်းထားသလို အကြဲကြောင်းအတိုင်း အလွားလိုကြ မပြတတ်ော့ဘဲ ထိုးထည့ခြငွစြိတတ်ှေ ပေါကလြာသည် ။

“ အနအထေား ပြောင်းမယ်…..။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငတ်ဲ့ ပုံစံကနေ ရှေ့ကိုကိုင်းပြီး ဒူးထောကလြိုကမြယ်….။ ဆေးစီရငတ်ာ အမှင့ပျိုင်းကို ရောကလြာပြီ….”

တကယတ်ော့ ဆရာထန် လုပခြိုင်းလိုကတ်ဲ့ပုံစံက ဖငပြူးတောင်း ထောငခြိုင်းလိုကတ်ာပါ ။ သကတ်န့လြည်း ကိုယ့ဖြာသာ ဆှနတော တအားကြီး ထနလြာပြီး ဖငကြလည်း ကုန်းထောငထြားတော့ ဆရာထန့င်ှကပြွောသီးကို စောကဖြုတထြဲကို ထိုးသှင်းလိုကမြိသည် ။ အရညတ်ှကလေည်း ထွကလြိုကတ်ာ ယိုစီးကနွတော အရမ်းပါဘဲ ။

ဒီအခွိနမြှာ သကတ်န့ရြဲ့ စအိုပေါကလြေးကို လကည်ှိုးတုတတ်ုတကြှီး တဈချောင်းက လာထိသည် ။ ဖြဖြလေး ပြတပြေးလာသည် ။ ဟင်.. ဆရာ…. ဆရာထနရြဲ့ လကည်ှိုးဘဲ ဖြစ်မယ်…….။

“ မင်းရဲ့ စိတအြာရုံထဲမှာ မင်း ပေါင်းဖကခြငွန်တေဲ့ လူအသဈကို အာရုံပြုထား……. ပြုထား…….။ ကမွ သူနဲ့ သတပေနသ်ကတ်ဆုံး ပေါင်းသင်းရပါလိုသည် လို့ ဆုတောင်း… ဆုတောင်း……”

သကတ်န့လြည်း ဆရာ တတွတတ်ှတ် ပြောနတောတွကေို လုပန်သည်ေ ။ ဆုတောင်းနသည်ေ ။ ဒီအခွိနမြှာ စအိုပေါကကြို ပြတန်တေဲ့ လကည်ှိုးကြီးက အထဲကို တတဈတဈနဲ့ ထိုးမှှလေိုကြ ပြနထြုတလြိုကြ လုပန်သည်ေ ။ ဒါကို သကတ်န့လြည်း သဘောကသွလိုဘဲ ။ ခံလို့ကောင်းသလိုဘဲ ။

“ လိုချင်န်တေဲ့လူရဲ့ ယောကြြားတနဆြာကို မှငယ်ောင် စိတကြူးကြည့်လြိုကြ..။ ငှကပြွောသီးကို အသှင်းအထုတ် လုပပြေး……။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လုပ်…….”

ငှကပြွောသီးသည် စောကဖြုတထြဲကို စွိကနဲ စွိကနဲ ဝငထြှကန်ပြေီ ။

“ အို……အို……အာ……ဟာ…….အင်း……..”

ယားတယ်…. ယားတယ်…….. တအား ယားတယ်…….. အင်း…. အင်း… လီးအစဈနဲ့ အလိုးခံချင်တ်ယ်…… စိတထြဲက တောင့တ်မိနတော…… အား………. ဟင်း….. တအား လိုချင်တ်ယ်………။ သကတ်န့ြ ဖငကြုန်းရကန်ဲ့ လီးကို တမ်းတ လိုလားမိနခွေိနမြှာ လကတ်ဈဖကကြ ငှကပြွောသီးကို ဖယပြဈလိုကတ်ာကို ခံရသည် ။ ပူနှေးတဲ့ လီးတုတတ်ုတကြှီးတဈချောင်းက ငှကပြွောသီးအစား နရောဝငယ်ူပြီး သကတ်န့စြောကဖြုတထြဲကို တထဈထဈနဲ့ ရောကရြှိလာသည် ။

“ အို……အင်း…..အင်း……..”

လိုချင်န်တေဲ့အခွိန် လီးအကောင်းစားကြီးက စောကဖြုတထြဲကို ထိုးညှောင့ပြေးလာသည် ။ သကတ်န့လြည်း ဖငကြှီးတွကေို အစွမ်းကုန် ကော့ပေးပြီး ဝငလြာတဲ့ လီးကြီးရဲ့ ထိုးညှောင့ပြေးတဲ့ အထိအတွေ့ကို အရသာခံနမေိသည် ။ တဖစွဖြစွန်ဲ့ တဆုံးထိ ဖိသှင်းတာကို ခံလိုကရြသည် ။

“ အား……..အီး………”

ဆေးစီရငန်သညေဆြိုလို့ မကြလြုံးတွေ အခုထိ ပိတထြားနရသေည် ။ အမှနကြ လုံးပတတ်ုတလြှပြီး ရှညလြှန်းတဲ့ဒီလီးကြီးနဲ့ လီးပိုငရြှငကြို ကြည့်ခြငွမြှငခြငွမြိသည် ။ လိုးခကြတ်ှကေ စစချင်ြး ဖြည်းညှင်းသလောကြ အရညလြိုကပြှီး သှကလြာသည် ။ ဖြပဖြှပဖြှပ်…… စွိစွိ…. ဖတဖြတဖြတ်… ဖြပဖြှပ်….. ဆိုတဲ့ အသံတွေ မှညလြာသည် ။ တအားကောင်းလာသည် ။ ထိုးနှကဆြောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာသည် ။ ခါးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး တအားလိုးပေးတာကို ခံနရသေည် ။

“ ကောင်းလား…..”

“ အင်း..ကောင်းတယ်….ကောင်းတယ်…..”

တအားကြုံးဆောင့တ်ာကြောင့ြ တအားအောမြိသည် ။ ကောင်းခွင်း လမ်းဆုံးကို အကြိမကြှိမ် တကလြှမ်းသှားရသည် ။ ကောဇြောအပေါြ လဲကသွှားခွိန် ပါးစပပြေါကကြို ဒဈကြီး လာထိကပလြိုကတ်ာ သိလိုကလြို့ ပါးစပဟြပေးလိုကမြိတဲ့အခါ လီးကြီး တိုးဝငလြာသည် ။

“ စုပ်..စုပ်…..တအားစုပပြေး…..”

သကတ်န့လြည်း တအားစုပပြေးလိုကတ်ာ သိပမြကြာလိုကဘြဲ သုတရြညတ်ှေ တထပထြပန်ဲ့ ပါးစပထြဲကို ပန်းထည့လြိုကတ်ာကို ခံလိုကရြသည် ။ ညည်းသံကြီးကိုလည်း ကြားလိုကရြသည် ။ သကတ်န့လြည်း သုတရြညတ်ှေ ကို မှိုခပြဈလိုကသ်ည် ။

“ မင်း မကြလြုံးတွေ ဖြင့လြို့ ရပြီ…..”

ဆရာထနရြဲ့ အသံကြောင့ြ သကတ်န့လြည်း မကြစြိတွေ ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ဲ့အခါ ဆရာထနကြို စောစောက မှငခြဲ့တဲ့နရောမှာပဲ တငပြလငခြှေ ထိုငန်ရကေန်ဲ့ တွေ့လိုကရြသည် ။ စောစောက သကတ်န့ကြို ဖငကြုန်းရကန်ဲ့ လာလိုးသှားတာ သူ မဟုတသ်လိုဘဲ ။

“ ဆရာ့ရဲ့ ဆေးစီရငတ်ာတွကြေောင့ြ မင်းရဲ့ ဖြစ်ချင်တ်ဲ့အရာတွေ ဖြစ်ပါလိမ့မြယ်….။ လတတ်လော မင်းကို လကတ်ှေ့ပြသဖို့ကတော့ မင်းရဲ့ဖုန်းနဲ့ မင်း ပြတခြငွန်တေဲ့ အသကကြှီးကြီး လူကို ခေါကြှည့လြိုကြ..။ ထူးခွားတာတွကေို မင်း တွေ့ရပါလိမ့မြယ်…..”

“ ဟုတကြဲ့ဆရာ…”

“ ကဲ.. အဝတ် ပြနဝြတပြှီး….. အပြငကြို ထွကလြို့ရပါပြီကြာ…..”

“ ဟုတကြဲ့ဆရာ…..”

သကတ်န့လြည်း အပြငကြို ပြနရြောကတ်ဲ့အခါ ဦးတလုပကြှီးဆီကို ဖုန်းခေါကြှည့လြိုကသ်ည် ။ ဦးတလုပကြှီးက ဖုန်းထူးပမယေ့ြ သကတ်န့မြှန်းလည်း သိရော

“ ဟိတ် နောကကြို ငါ့ကို ဖုန်းမဆကန်ဲ့တော့..”

လို့ လသေံမာမာနဲ့ ပြောလိုကပြှီး ဖုန်းခသွှားသည် ။ မှနလြိုကတ်ဲ့ စွမ်းလိုကတ်ဲ့ ဆရာထနပြါဘဲလို့ သကတ်န့ြ ခွီးကြူးမိလိုကသ်ည် ။ လိုးပေးတာကလည် တအားကို ကောင်းပြီး သုံးခါတောင် ပြီးရသည် ။

အင်း…. စိုးစံဆကန်ဲ့ ညားဖို့က ထပပြှီး ဆေးစီရငရြဦးမည်…။ နောကတ်ခါ လာခဲ့ဦးလို့ ဆရာထနကြ ပြောသည် ။ သကတ်န့ကြလည်း ထပလြာချင်န်တောပါ ။ ဆရာထနရြဲ့ လကထြောကြ ဦးကင်းဆိုတဲ့ အဖိုးကြီးဆီမှာ နောကထြပ် ဆရာနဲ့တွေ့ဖို့ ရကခြွိန်း ယူရသည် ။

———————————–

သန့သ်န့ဝြေ။

ဗဒငေဆြရာ တဈယောကကြ ထီပေါကကြိန်း မှငန်သည်ေ.. မုခပြေါကမြညလြို့ ပြောလိုကကြတည်းက သန့သ်န့ဝြတဈေယောကြ ထီကို ဖိထိုးတော့သည် ။ သို့ပမယေ့ြ နှစ်နဲ့ခွီသာလာသည် ထီကတော့ မပေါကဘြူး ။ ထီထိုးလှန်းလို့ သန့သ်န့ဝြေ လကထြဲ ငှပေိုမရှိဘူး ။ အကယလြို့ ကနွြးမာရေးအတွကြ အရေးပေါြ လိုလာရငတ်ောင် ခကပြှီ ။ အခုတော့ လုပဖြေါကြိုငဖြကြ မဝင်းအေးက ထီနံပါတ် ပေးနိုငတ်ဲ့ ဆရာတဈယောကြ တွေ့ထားသည်.. သူ့ကြောင့ြ သူပေးတဲ့ နံပါတတ်ှေ တဲ့တိုးဝငလြို့ ထီပေါကသ်ှားတဲ့လူတွေ အများကြီးဘဲလို့ မစားရဝခမန်း ပြောပြနတောကြောင့ြ ထီရူး သန့သ်န့ဝြေ စိတဝြငစြားသှားသည် ။ မဝင်းအေးဆီက ဒီဆရာရဲ့ လိပစြာကို တောင်းသည်။

“ မဝင်းအေး..ဖုန်းနံပါတကြော မရှိဘူးလားဟင်….”

“ မရှိဘူး……သန့သ်န့ဝြေ……လိပစြာဘဲ ရှိတယ်……”

သန့သ်န့ဝြသည်ေ ထီပေါကခြငွလြှန်းနတေဲ့ မိန်းမ ။ ဆရာရှိတဲ့နရောကို တကျကစီနဲ့ သှားလိုကသ်ည် ။အို…. ရကခြွိန်းယူဖို့တောင် တန်းစီနရပေါလား ။ သန့သ်န့ဝြလည်ေး တန်းဝငစြီလိုကသ်ည် ။ အားလုံးသည် မိန်းမတွေ ခညွြးဘဲ ။ ဆရာနဲ့တွေ့ချင်တ်ဲ့ ယောကြြားသား မရှိပါလားလို့ သန့သ်န့ဝြေ စဉြးစားလိုကမြိသည် ။

ယောဂီရောငဝြတစြုံနဲ့ လူကြီးတဈယောကကြ စားပြဲလေးမှာ ထိုငပြှီး ရကခြွိန်းပေးနသည်ေ ။ သူ့အရှေ့က စားပြဲလေးပေါမြှာ စာအုပထြူကြီး တဈအုပ် ရှိနသည်ေ ။ သူ့လညပြင်းမှာ ဆှဲထားတဲ့ ပုတီးကြီးက တလှုပလြှုပန်ဲ့ ။ သန့သ်န့ဝြအလှေည့ကြို ရောကဖြို့ တောတ်ောလြေး စောင့လြိုကရြသည် ။

အို…. လူကြီးက မနကဖြှနည် လာလို့ရသည် တဲ့ ။ သန့သ်န့ဝြေ တအားဝမ်းသာသှားသည် ။ တန်းစီတဲ့ လူတွမွေားလှန်းလို့ တဈပတန်ှဈပတလြောကြ စောင့ရြလိမ့မြယလြို့ ထငထြားတာ ။ သန့သ်န့ဝြေ ပြောသ်ှားသည် ။

“ ဆရာထန် ဆိုတာ ဆရာလားဟင်….”

လို့ လူကြီးကို မေးလိုကမြိသည် ။ မရဲတရဲနဲ့ မေးလိုကတ်ာပါ ။ လူကြီးက သန့သ်န့ဝြကေို မကြည့်ဘြဲ ခေါင်းငုံ့လကြန်ဲ့

“ မဟုတဘြူး… ကြုပကြ ဆရာထနရြဲ့တပည့ြ ဦးကင်း”..

လို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။ သန့သ်န့ဝြလည်ေး လာရမယ့ြ အခွိနကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ညဖကကြှီး ဖြစ်နသည်ေ ။ ထီပေါကမြယဆြိုရင် ပြီးရော…။ သန့သ်န့ဝြကတေော့ ဘယအြခွိနဖြစ်ဖြစ် လာမှာပါဘဲ ။ ဘာလုပခြိုင်းလုပခြိုင်း လုပမြှာပါဘဲ။ သန့သ်န့ဝြေ ဝမ်းသာပြီး ဦးကင်းကို နှုတဆြကပြှီး ပြနဖြို့ ထသည် ။ ကြောခိုင်းလိုကတ်ဲ့အခါ သန့သ်န့ဝြရေဲ့ စွင့ကြားတဲ့ တငပြါးကြီးတွေ တုနသ်ှားတာကို ဦးကင်းက စိုကကြှည့န်သည်ေ ။

“ဟင်း….”

ဦးကင်းရဲ့ သကပြှင်းခတွဲ့ အသံကြီး..။ လှိုင်းထနသ်ည် ညတိုင်းလို မိန်းမချောလေးတွကေို ဖြုတန်ရလေို့ အရမ်းဇိမကြနွသည်ေ..။ ငှလည်ေးဖနဖြို့ ပြောရဦးမညလြို့ ဦးကင်း တွေးနသည်ေ ။

“ ဆရာကြီး….”

ဟိုကြ.. လာပြနပြှီ….. နောကတ်ဈယောကြ……။

အသားဖြေးဖြေး.. ချောချောတောင့တ်ောင့ြ ကောငမြလေးတဈယောကသ်ည် စာရင်းပေးဖို့ ရကခြွိန်းတောင်းဖို့ ဦးကင်းရဲ့ အရှေ့မှာ ရောကလြာပြနသ်ည် ။ အင်း.. လှိုင်းထနတ်ို့ ကောင်းစားလိုကပြုံများ…. များလိုကတ်ဲ့ ပူစီတွေ…..။ လှိုင်းထနသ်ည် အနတ်ီကြီး အရှယဆြိုရင် နေ့ခင်းဖကမြှာ တောရြုံဘဲ ဟောပြောလိုကပြှီး စိတမြဝငစြား ။ ကော့တောင့တ်ဲ့ ပူစီလေးတွကေိုမှ သူက စိတဝြငစြားပြီး ညနဖကေတ်ို့ ညဖကတ်ို့မှာ ခွိန်းသည် ။

“ ဘာအတွကျ လာတာလဲ…”

“ ဆရာ့ဆီက အကူအညီတောင်းမလို့ပါ..။ ကမွ မင်းသမီး ဖြစ်ချင်တ်ယ်….”

“ ဘာမင်းသမီးလဲ….”

“ ရုပရြှငမြင်းသမီးပါ……”

“ ဟုတပြှီ..နာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ…..”

“ စိမ်းညိုညိုခကျ…ပါ…..”

“ ကောင်းပြီ….. ဆရာနဲ့ နောကြ သုံးရကကြှာရင် တွေ့ဖို့ စီစဉပြေးမယ်…”

“ အှန်….ဒီနေ့ တွေ့လို့ မရဘူးလားဟင်……”

“ ဆရာ့မှာ ခွိန်းထားတဲ့သူတွေ များနတယ်ေ….။ ခဏတော့ စောင့ရြမယ်…..”

“ ဟုတ်..ဟုတ်……”

စိမ်းညိုညိုခကြ ရဲ့ တငပြါးတွကေ စောစောက သန့သ်န့ဝြရေဲ့ တငပြါးတွထကြေ ပိုကောင်းသညလြို့ ဦးကင်း တွေ့လိုကရြသည် ။ လှိုင်းထနတ်ော့ ကံက ကောင်းပြီးရင်း ကောင်းရင်းပါလား….။

ဦးကင်းသည် စာရင်းလာသှင်း ရကခြွိန်းလာတောင်းတဲ့ ကောငမြလေးတွရေဲ့ တငပြါးတွကေို ကြည့်ရြင်း စိတတ်ှေ ထွပြေားလာသည် ။ ထကြှလာတဲ့ ကာမစိတတ်ှကြေောင့ြ သဈခေါကဆြိုး အညိုရောင် ပုဆိုးထဲက လကန်ကကြှီးသည် ခေါင်းထောငလြာသည် ။ ဒီကောငကြှီး အခုတလော အားကြီးနပေါလား…..။မနေ့ညနကေ ဦးကင်း အကိတကြှီး တဈယောကကြို စားလိုကရြသည် ။ ဆရာထနကြ ဒီလို ခပတ်ုတတ်ုတ် ဖငကြောကကြောကန်ဲ့ ငါးထိပစြီး လောကဆြိုရင် စိတမြဝငစြားဘူး ။ နှစ်ဆယပြတဝြန်းကငွြ ကော့ကော့လေးတွကေိုမှ နှိပတ်ာ ဆိုတော့ ဒီအကိတကြှီးကို ဦးကင်းကို လှှဲပေးလိုကသ်ည် ။ ဓါတကြူးတဲ့အနနေဲ့ ဆရာ့ကို ဒီအကိတကြှီးက ပန်းစုပပြေးရသည် ။ ပြီးတော့ အကိတကြှီးရဲ့ ရှှကြေုတကြှီးကို ဆရာထန် လကခြွောင်းတွေ ပူးပြီး ထိုးမှှပေေးသည် ။ အကိတကြှီးသညဆြရာနဲ့ လူချင်ြး ထိတွေ့လို့ ကံတွေ ထတော့မည် ။ ဆရာ့အစွမ်းတွကေို မှငရြတော့မည် ဆိုပြီး ပြောန်သည်ေ ။ စောကပြတလြည်း တအား ယားနပြေီ ။ ဆရာ ဆှပေးထားလို့ ။ ဒီအခွိနမြှာ ဦးကင်း အခန်းထဲကို ဝငလြာသည် ။ ဆရာခေါလြိုကလြို့ …။

အကိတကြှီးကို ဖငထြောငကြုန်းခိုင်းထားတဲ့အခွိန် ဦးကင်းက အနောကကြနေ ဆောသ်ည် ။ ဦးကင်းသည် အသကကြှီးပမယေ့ြ ဆှဲနိုငတ်ုန်း ။ အားသနတ်ဲ့ဘဲကြီးရဲ့ တအားနင်း ဆောင့ထြည့ပြေးတာတွကေို အကိတကြှီး တအားခိုကသ်ှားသည် ။

ဦးကင်းသည် ဆေးကောင်းတဈခုကို ရထားလို့ အခုလို ဆှဲနိုငတ်ာ ဖြစ်သည် ။ ဆရာထန် ဖောပြေးတဲ့ ဆေးတော့မဟုတဘြူး ။ သူတို့ တရုတပြှည် နယစြပကြို ခရီးထွကတ်ုန်းက သူနဲ့ ဆရာထနအြတွကြ ဝယခြဲ့တဲ့ လိငအြားတိုးဆေး ဖြစ်သည် ။ ခပမြှောငမြှောင် အိပခြန်းလေးထဲက ကုတငပြေါမြှာ မိမှေးတိုင်း ကိုယလြုံးတီးနဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ထိုငန်သည်ေ ။သူမနာမညကြ စိမ်းညိုညိုခကြ ။

စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် ခတ်ပေညာတတ် တဈယောကြ ။ ငှကြေေးခမွြးသာပြီး ဂုဏမြှင့တ်ဲ့ မိသားစုက ပေါကဖြှားလာခဲ့တဲ့သူတဈယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ ဆရာထနကြို ယုံသည် ။ သူမရဲ့ ယောကြြား ရာထူးတိုးတကဖြို့ အတွကကြို သူမက ဆရာထနရြဲ့ အကူအညီကို ရယူသည် ။ တိုကဆြိုငတ်ာလား ဆရာထနကြဘဲ တကယ် စွမ်းတာလား ။

စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ယောကြြားသည် ရာထူးတိုးတကခြဲ့သည် ။ ဒါတင် မကသေး ။ နိုငင်ံခွားကို သငတ်န်း နဲ့ ထွကလြိုကရြသေးသည် ။ စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် ဆရာထနရြဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉကြထဲက သူနဲ့ ထိတွေ့ရတာတွကေို စွဲသှားသည် ။ သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူ့လိငတ်နကြှီးကို ပါးစပထြဲ ငုံထားပြီး လိုရာဆုကို တောင်းခဲ့ရတဲ့အခွိန် ဒီ လိငတ်နကြှီးရဲ့ အရသာကို စွဲသှားသည် ။

အမှှေးဖြားဖြားကြားက မတမြတကြှီး ထောငထြနတေဲ့ ဆရာထနရြဲ့ လိငတ်နကြှီးကို ငုံထားရုံမကဘဲ အားရပါးရ စုပပြဈလိုကမြိလို့ အဲဒီနေ့က ဆရာထနကြ ငုံရုံတင် ငုံရမှာ… အခုဟာက သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ဲ့အထိ စုပပြဈလိုကတ်ော့ ဓါတမြစီးတော့ဘူး… ခငဗြွား.. မနကဖြှန် ထပလြာရဦးမယ်…. လို့ ထပခြွိန်းခဲ့သည် ။သို့ပမယေ့ြ စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် ဆရာထနရြဲ့ လိငတ်နကြို ငုံလိုကတ်ိုင်း မစုပဘြဲ မနနေိုငဘြူး ။ အားရပါးရကို စုပပြဈမိတာခညွြးဘဲ ။ ဒါနဲ့ ဆရာထနကြ

“ ခငဗြွားက ခိုင်းတာထကြ ပိုပိုလုပန်တယ်ေ..။ ဒီတခါတော့ အသဈတဈခုလုပရြမယ်….။ အဲဒါကတော့ ကြုပကြ ပကလြကန်ပေေးထားတာကို ကြုပအြပေါကြ ခငဗြွား နရမေယ်….။ ကြုပန်ဲ့ခငဗြွား တပထြားရမယ်…။ တပတ်ာဘဲနောြ… မလှုပရြဘူး…..”

လို့ ပြောခဲ့ပြီး စိမ်းညိုညိုခကကြို သူ့ကိုယပြေါြ ခွထိုငခြိုင်းပြီး သူ့လိငတ်နထြိပဖြူးကြီးကို စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ စောကဖြုတထြဲ ထိုးတပထြားလိုကသ်ည် ။ ဒီ တခါလည်း စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် တပရြကကြှီး ငှိမမြနနေိုငဘြဲ ဆရာထနရြဲ့ လိငတ်နအြပေါြ ဖိထိုငခြပြဈလိုကပြှီး ကြှလိုကဖြိလိုကန်ဲ့ “ လိုး ” မိသှားပြနသ်ည် ။

ဒါပမယေ့ြ ဆရာထနကြ စိမ်းညိုညိုခကကြို ဘာမှမပူဖို့ သူ့ဆေးစီရငတ်ာတွဟော အောငမြှငမြှာ သချောသည်.. စောင့ကြှည့လြို့ ပြောခဲ့သည် ။ အကယလြို့ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ယောကြြားသည် လိုချင်တ်ဲ့အတိုင်း ရာထူးတိုးတကခြဲ့မယဆြိုရင် ဆရာထနန်ဲ့ အမြဲလာအိပဖြို့ ဂတိပေးရသည် ။ ငှတွလေည်ေး လှူရမည် တဲ့ ။

အခုတော့ ဆရာထန် လုပပြေးတာက တကယ့ကြို အစွမ်းတွေ ပြခဲ့ပြီ ဆိုတော့ စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် ဆရာထနဆြီကို ငှထေုပကြှီးနဲ့ ပြနလြာသလို ဆရာထနန်ဲ့ အိပဖြို့ အိပခြန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာ ဝတလြဈစလဈကိုယန်ဲ့ အဆငသ်င့ြ စောင့ဆြိုင်းနပြေီ ။ အိမရြှေ့ဖကြ ခွံထဲမှာ တံမှကစြီးလှဲသလိုနဲ့ လူရိပလြူခွေ ကြည့်ပြေးနတေဲ့ ဦးကင်း ( သို့ ) ဦးပီကင်းကြီးသည် အလှနခြွောလှ တောင့တ်င်းလှတဲ့ အစိုးရအရာရှိကတောြ စိမ်းညိုညိုခကြ နဲ့ လှိုင်းထနတ်ို့ရဲ့ အလိုးပြဲကို အနှောကအြယှကကြင်းရအောင် စောင့ကြှပပြေးနသည်ေ ။

ဦးကင်းသည် စိမ်းညိုညိုခကလြာတိုင်း အဝတမြဲ့ ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ဆရာထနရြဲ့ အလိုကို ဖြည့ဆြည်းပေးတိုင်း တဈနရောကနပြေီး ချောင်းလေ့ရှိသည် ။ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ အတွင်းပစ်စည်းတွကေ တအား ကောင်းလှန်းလို့ ချောင်းတိုင်း ဦးကင်းသည် စိမ်းညိုညိုခကကြို လုပခြငွစြိတတ်ှေ အရမ်းပေါခြဲ့သည် ။ ဒုတကြှီးမတပြှီး စိတတ်ှကေ တအားထကြှလို့ အသကကြှီးနပမေယေ့ြ ဂွင်းကစားမိရပြနသ်ည် ။

ဒီနေ့တော့ လှိုင်းထနကြ စိမ်းညိုညိုခကကြို စိမပြှနပြေေ လိုးမည် ဆိုပြီး ဘယသ်ူနဲ့မှ မခွိန်း ။ဆရာထန် ( ခေါြ ) လှိုင်းထနသ်ည် အတွင်းခန်းမှာ ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေို အကုနခြွှတလြိုကသ်ည် ။ ကစွလြဈတောင့တ်င်းပြီး အဆီပို တဈကပြသ်ားမှာမရှိတဲ့ ဝမ်းဗိုကခြပြခြပြန်ဲ့ ဆရာထနရြဲ့ ပေါငတ်န် နှစ်ဖကကြှားက ရှညလြမွော လီးတုတတ်ုတကြှီးသည် ခပင်ေါငေါကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ..။

ဒီနေ့တော့ စိမ်းညိုညိုခကကြို အပြတလြိုးမည် ။ သူ့ကို ကြေးဇူးလာဆပသ်ည့ြ စိမ်းညိုညိုခကကြို အဝတတ်ှေ အကုနခြွှတခြိုင်းခဲ့ပြီး ကုတငပြေါမြှာ စောင့ခြိုင်းခဲ့သည် ။ သူမဆီကို အတွင်းခန်းကနေ တလှမ်းချင်ြး လှမ်းကာ ထွကလြာတဲ့ ဆရာထနကြို စိမ်းညိုညိုခကြ စူးစိုကကြှည့န်သည်ေ ။ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ အကြည့်တ်ှကေ ဆရာထနရြဲ့ တောင့တ်င်းကစွလြဈတဲ့ အဝတမြဲ့ ကိုယလြုံးတီးကိုယတ်ှကေို စူးစိုကန်သည်ေ ။ အထူးသဖြင့ြ ပေါငတ်နတ်ှရေဲ့ ကြားက ထူးခွားတဲ့ လီးတနကြှီးကိုပါ ။

ဟူး…. ဒီလီးတနကြှီးနဲ့ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ စောကဖြုတထြဲကို သှတဖြူးခဲ့သည် ။ တခါမှာ စိမ်းညိုညိုခကြ အပေါကြနေ တကဆြောင့ခြဲ့ဖူးသည် ။ သို့ပမယေ့ြ အားမရခဲ့ ။ ကြနပေမြှု မရခဲ့ ။ ဒီနေ့တော့ အခုတော့ သူနဲ့ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း မီးကုနယ်မ်းကုန် လုပရြတော့မည် ။ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ စိတတ်ှေ တအားထကြှနသည်ေ ။ ရငသ်ီးတွသည်ေ မာတင်း ထောငကြှှနကြပြေီး ဆရာထနရြဲ့ အကိုငအြတွယတ်ှကေို မွှောလြင့န်ကြသေည် ။ မိန်းမကိုယ် စောကဖြုတကြှီးသည် တအားယားနသည်ေ ။ အတွင်းထဲမှာ လှိုကလြှိုကပြှီး ယားယံနသည်ေ ။ ဆရာထနရြဲ့ လီးတနကြှီးကို သူမကဘဲ စတငဆြှဲကိုငပြှီး တအားယားနတေဲ့ စောကဖြုတထြဲကို ထိုးသှင်းချင်မြိနသည်ေ ။

ဆရာထနကြ စိမ်းညိုညိုခကြ နဲ့ နီးနီးကပကြပ် အကြာအဝေးကို ရောကလြာတဲ့အခွိန် လသေံတိုးတိုးနဲ့

“ စိမ်းညိုညိုခကျ…”

လို့ ခေါလြိုကသ်ည် ။ စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် တုနခြါတဲ့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့

“ ရှင်….ဆရာ…..”

လို့ ထူးလိုကသ်ည် ။

“ မင်းရဲ့ တကိုယလြုံးကို ဆရာ့ကို ပေးအပဖြို့ အဆငသ်င့ဘြဲလား…..”

လို့ မေးလိုကတ်ဲ့အခါ စိမ်းညိုညိုခကလြည်း

“ အဆငသ်င့ပြါဘဲ ဆရာ….။ ကမွ တကိုယလြုံးကို ဆရာ လိုသလိုသုံးပါ..။ ဆရာ့ကို ဆကသ်ပါတယ် ဆရာ….”

လို့ ဖြလေိုကတ်ဲ့ စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် ကုတငပြေါကြ ခကြခြငွြးဆင်းပြီး ဆရာ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကခြလွိုကသ်ည် ။ ဆရာထနရြဲ့ လီးတနတ်ုတတ်ုတ် ရှညရြှညကြှီးသည် စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ထိကပသ်ှားသည် ။ လီးကြီးဆီက ညှီစို့စို့အနံ့ကြီးကို စိမ်းညိုညိုခကြ ရလိုကသ်ည် ။ ဒီ စိမ်းရှှရှေှေ ညှီစို့စို့ အနံ့ကြီးက သူမရဲ့ ကာမစိတတ်ှကေို တဟုနထြိုး ထကြှသှားစသည်ေ ။ စိမ်းညိုညိုခကြ နှုတခြမ်း လှလှလေးတွေ ပြင့ဟြသှားကြသည် ။ ဒဈလုံးကြီးကို ငုံလိုကပြှီး လွှာလေးနဲ့ ဒဈလုံးတဈခုလုံးကို ပတလြှိမ့ြ ကလိပေးလိုကသ်ည် ။ လကတ်ဖကကြ လိငတ်နတ်ုတကြှီးကို ဆုပကြိုငထြားသလို ကနွတ်ဲ့ လကတ်ဖကကြ တွဲလောင်းကနွတေဲ့ လဥကြီးနှစ်လုံးကို ဆှဲညှဈထားသည် ။ ဆရာထန် ကြိုကသ်ှားသည် ။ မကြန်ှာကို မော့ထားရင်း နှုတဖြွားက

“ အင်း….အင်း……အူး…….”

လို့ ညည်းလိုကသ်ည် ။ စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် လွှာထိပလြေးနဲ့ လိငတ်နထြိပဖြူးက အပေါကလြေးကို ထိုးပေးနလေို့ ဆရာထန် တုနခြါနရအေောင် ကောင်းနသည်ေ ။ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ပညာပါတဲ့ အစုပအြယကြ ကလိခကြတ်ှကြေောင့ြ ဆရာထနတ်ဈယောကြ ဖငတ်ကြှကြှနဲ့ ဖြစ်နရတောတွကေို အပြငကြ ချောင်းနတေဲ့ ဦးကင်း တွေ့နပြေီး ပြုံးနသည်ေ ။ ပုလှကေောင်းတဲ့ ဒီကောငမြလေးနဲ့ကြတော့ လှိုင်းထနတ်ဈယောကြ အလူးအလဲ ခံနရပြေီ ဆိုပြီး သဘောကနွသည်ေ ။

ဆရာထနသ်ည် ဒီပုံနဲ့ဆိုရင် စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ပါးစပထြဲမှာ ပြီးသှားနိုငသ်ည် ။ ဆရာထနကြ

“ တောလြိုကတ်ော့..ဒီလောကဆြို ရပြီ….”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ စိမ်းညိုညိုခကြ အစုပ် ရပလြိုကသ်ည် ။ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ပါးစပထြဲက ပြနထြှကလြာတဲ့ ဆရာထနရြဲ့ လီးကြီးသည် မာနဖြီနတေဲ့ ပါးပဉွြးထောငန်တေဲ့ မှှဟေောကန်ကကြှီး တဈကောငလြို တဆတဆြတန်ဲ့ ရမ်းနသည်ေ ။ တွင်းနကထြဲကို အောင်းချင်လြှန်းနတေဲ့ မှှနဂေါးကြီး တဈကောငလြိုဘဲလို့ စိမ်းညိုညိုခကကြ တငစြားမိလိုကသ်ည် ။

ဆရာထနကြ ဒူးထောကထြားတဲ့ စိမ်းညိုညိုခကကြို ဆှဲထူလိုကသ်ည် ။ နို့လုံးအိအိကြီးတွကေ လှုပခြါသှားကြသည် ။ ဆရာထနရြဲ့ လကတ်ဖကကြ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ကားထွကန်တေဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို ညှဈကိုငရြင်း ကုတငပြေါကြို ခေါသ်ှားတဲ့အခါ စိမ်းညိုညိုခကကြလည်း ဆရာထနရြဲ့ လီးကို ဖမ်းဆုပရြင်း လိုကပြါသှားတော့သည် ။

စိမ်းညိုညိုခကကြို ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကြ လှဲအိပခြိုင်းပြီး ပေါငတ်နတ်ှကေို ဆှဲဖြဲလိုကတ်ဲ့ ဆရာထနသ်ည် မို့ဖောင်းတဲ့ စောကဖြုတကြှီး ခလယကြ နီညိုညို အကြဲကြောင်းကြီးထဲကို သူ့လီးထိပကြို တေ့လိုကသ်ည် ။ စိမ်းညိုညိုခကသ်ည် ပေါငတ်နတ်ှကေို အစွမ်းကုန် ဖြဲလိုကပြှီး ဆရာထနရြဲ့ လီးကို မွှောစြောင့န်သည်ေ ။ နို့ကြီးတဈလုံးကို လှမ်းဆုပရြင်း ဆရာထန် လီးကို ဖိသှင်းထည့လြိုကသ်ည် ။

“ အိုး…”

လုံးပတတ်ုတတ်ုတ် လီးကြီးရဲ့ တထဈထဈ ထိုးသှင်းလာမှုက စိမ်းညိုညိုခကကြို အကြောပေါင်းတဈထောင် စိမ့သ်ှားစသည်ေ ..။ အတွင်းသား နုဖတဖြတလြေးတွကေို ပြတတ်ိုကြ ထိုးဆှသှားတဲ့ လီးကြီးက အနောကကြို ပြနဆြုတခြသွှားသည် ။ ဒီအခါမှာလည်း အတွင်းသားအိအိတွကေို ပြတတ်ိုကြ ထိုးဆှသှားပြနတ်ော့ စိမ်းညိုညိုခကအြဖို့ အဝငရြော အထွကရြော အသဲခိုကအြောင် ကောင်းလှသည် ။

အသှင်းအထုတတ်ှကေ အစမှာ မှနမြှနလြေးပမယေ့ြ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှနလြာသည် ။ ဆောင့အြားတွကေ ပြင်းလာသည် ။ ကာမခွှဲကြိရညတ်ှကေ ဒလဟော ထွကန်တောကြောင့ြ စပယ်ှကထြိတွေ့တဲ့နရောမှာ စိုစိုရှဲနသည်ေ ။ အသှင်းအထုတ် အဝငအြထွကတ်ှေ လုပတ်ိုင်း တဖြပဖြှပ် အသံတွကေ ထွကန်သည်ေ ။ ဆရာထနသ်ည် စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို လကန်ဲ့ ဖမ်းဆုပကြိုငထြးရင်း ဖိဖိဆောင့ထြည့တ်ော့ စိမ်းညိုညိုခကြ အကြိုကတ်ှေ့လှန်းလို့ တအားအား အောန်သည်ေ ။

အပြငကြနေ ချောင်းကြည့်န်တေဲ့ ဦးကင်းမှာလည်း စိတကြှှဖြယ် မှငကြှင်းတွကြေောင့ြ တင်းမာလှန်းနတေဲ့ သူ့လီးကြီးကို ဖြလွေော့ဖို့ ကြင်းတိုကထြုတလြကြြ ရှိသည် ။ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ စောကဖြုတထြဲကို လှိုင်းထနရြဲ့ လီးတုတတ်ုတကြှီး တဘှတဘြှတ် ဝငထြှကန်တောကို စိုကကြှည့ပြှီး သူ့လီးကို ရှေ့နောကြ ပြတတ်ိုကန်သည်ေ ။

“ ကောင်းလိုကတ်ာရှင်.. ဆရာထနရြယ်..။ အသဲခိုကအြောင် ကောင်းလှန်းတယ်…။ မှနမြှန်… ကြမ်းကြမ်းလေး… လိုးပါရှင်”

စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ကာမဇော ပြင်းထနန်ခွေိန် ပြောလိုကသ်ံလေးကြောင့ြ ဆရာထနလြည်း သူ့ဆောင့ခြကြတ်ှကေို အရှိနအြဟုန် မှှင့တ်ငလြိုကသ်ည် ။ နို့ကြီးတဈလုံးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့ပေးရင်း ဖငကြို ကော့ကော့ပြီး အားပြင်းပြင်း ဆောင့လြိုးပေးလတေော့သည် ။ စိမ်းညိုညိုခကလြည်း ဖငတ်ှကေို ဝှေ့ရမ်း ကော့ပင့ပြေးရင်း ကာမစည်းစိမကြို တငပြှည့ကြှပပြှည့ြ ခံစားနသည်ေ ။

“ အိုး… လိုး…. လိုး…..တအား…တအား….. အား….. အား ရှီး….. ဆောင့ြ… ဆောင့ပြါ…. ဆောင့ပြါ…..”

ဆရာထနရြဲ့ ကြောပြငကြို တအားဖကရြင်း မကြာခငမြှာ စိမ်းညိုညိုခကြ လမ်းဆုံးကို ရောကရြှိသှားရသည် ။ ဆရာထနကြတော့ မပြီးသေး ။

“ ဖငထြောငကြုန်းပေးမလား…..”

သူမ ပြီးသှားပမယေ့ြ ဆရာထန် မပြီးသေးတာကို သိတဲ့ စိမ်းညိုညိုခကလြည်း ဆရာထနအြတွကြ ကုန်းပေးလိုကသ်ည် ။ စိမ်းညိုညိုခကရြဲ့ ဖငဖြှူဖြူကြီးတွကေ ကုန်းလိုကလြို့ ပိုပြီး လှသှားသညလြို့ ဆရာထန် ထငသ်ည် ။ ဖငန်ှဈလုံးကြားကနေ အနောကကြို ပြူးထွကစြူထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြှီးက ကာမအရညတ်ှေ စိုလူးပြီး ပြောငလြကဖြူးကြှနသည်ေ ။ ဆရာထနလြည်း ဖငန်ောကတ်ည့တ်ည့မြှာ နရောယူလိုကပြှီး လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖငတ်ုံးတွကေို ဆုပကြိုငရြင်း သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတထြဲကို တေ့ခွိန် ဖိသှင်းထည့လြိုကသ်ည် ။ စိမ်းညိုညိုခကြ အတွကြ အခုလို ဖငထြောငကြုန်းပေးပြီး အလိုးခံရတာမှာ ပိုပြီး စိတထြကြှရသည် ။ ပကလြကခြံရတာထကြ ကိုယကြ လိုလိုလားလား ဖငကြုန်းပေးရတာမို့ ပိုပြီး စိတလြာသလို ခံစားရသည် ။ လီးကြီးကြီးနဲ့ အားသနလြှတဲ့ ဆရာထနရြဲ့ ဆောင့လြိုးပေးတာတွကေို ခံစားရယူရင်း နောကတ်ဈကြိမတ်ောင် ထပပြှီးသှားရသည် ။ ဆရာထနလြည်း သုတရြညတ်ှေ တထပထြပန်ဲ့ အကြိမပြေါင်းများစွာ ပန်းထုတလြိုကရြင်း လမ်းဆုံးကို တကရြောကသ်ှားရသည် ။

ရဲမှူးဦးဝင်းမောငသ်န်းသည် ရုံးကိုအသှား ကားပေါမြှာ ဇနီးဖြစ်တဲ့ သှယသ်ှယမြိုးယုနဲ့ ပတသ်ကပြှီး စိတထြဲမှာ မကြနပေခြကြတ်ှေ များနသည်ေ ။ သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ဦးဝင်းမောငသ်န်းထကြ ဆယန်ှဈကြောြ ငယသ်ည် ။ ဦးဝင်းမောငသ်န်းရဲ့ဇနီး ဒေါကြသေီနှယ် ဆုံးပါးပြီးတဲ့နောကြ ဆေးပေးမီးယူ လိုအပသ်ည် ဆိုပြီး ကိုယ့ထြကဆြယန်ှဈကြောြ ငယတ်ဲ့ သှယသ်ှယမြိုးယုကို လကထြပယ်ူခဲ့သည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုကို သူ အလိုလိုကခြဲ့သည် ။ လိုချင်တ်ာ အကုနလြုံးကို လုပပြေးသည် ။ ဖြစ်ချင်တ်ာတွေ ဖြစ်စသည်ေ ။ ခွင့ပြှုသည် ။ ဒါပမယေ့ြ သှယသ်ှယမြိုးယုသည် သူ့ကြယရြာမှာ တခွားလူနဲ့ ဖောကပြှနန်သည်ေ လို့ သူ့စိတထြဲမှာ ထငလြာသည် ။ သူသည် ရဲမှူးတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ လူတွကေို စုံစမ်း စဈဆေး ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ များနပြေီ ။

သှယသ်ှယမြိုးယုသည် သူ့ကြယရြာမှာ ဘာတွလေုပန်သလေဲ ဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့က သူ့အတွကြ မခဲယဉြးလှ ။ သူ့ကားကို မောင်းတဲ့ ရဲတပသ်ား ကြောကြွောဘြိုကို စောင့ကြှည့ခြိုင်းသည် ။ သှယသ်ှယမြိုးယုသည် ကြောကြွောဘြိုကို ကားမမောင်းခိုင်းဘဲ တကျကဆီကားနဲ့ အပြငထြှကသ်ည် ။ ကြောကြွောဘြိုကို စိတမြခဘွူး ။ သူမယောကြြားကို ပြနသ်တင်းပို့မည် ဆိုတာကို သူမ သိသည် ။

ကြောကြွောဘြိုကလည်း လူလညလြေး ။ သှယသ်ှယမြိုးယု အနောကကြနေ နောကယ်ောငခြံ လိုကသ်ည်။

🏵️ မှနဆြန် မှနကြန် ဆရာထန် (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️