အိပမြကန်တသ်ိုင်းကမွြး နှင့ြ လှကလွာ
ရေးသားသူ – နတသ်ား
အခန်း(၁)
ဒုက်ခသည် မိန်းကလေး
လတဟေူးဟူး တိုကခြတန်သည်ေ။ မိုးကလည်း တဖြဲဖြဲ ရှာသှန်းနေ၏။ တိုကခြတလြာသော လနှငေ့အြတူ မိုးသီးမိုးပေါကမြွားက ကြီးမားပြင်းထနလြှသည်။ မိုးသီးမိုးပေါကမြွား သဈရှကပြေါသ်ို့ ကြှကသွေည့ြ အသံသည် တဖောကဖြောကန်ှင့ြ ကယွလြောငလြှ၏။ လကကြေမ်းကြမ်းတိုကလြေ မိုးသီးမိုးပေါကမြွားက ပြင်းထနလြဖြစ်ေသည်။
ထိုအခွိနတ်ှင် လူတဈယောကသ်ည် တဈစုံတဈခုကို ကြောတွငပျိုး၍ မိုးထဲရထေဲ၌ သှားလာလှုပရြှားနလသေည်ေ။ ထူးခွားခကြမြှာ ထိုသူသည် ယောကြာြးရင့မြာကြီးတဈဦး မဟုတဘြဲ အသကင်ယရြှယသ်ော မိန်းကလေးတဈဦး ဖြစ်နခွင်ေးပင်။ သူမ၏ နောကကြွောတွင် အထုပကြှီးတဈထုပကြို လှယပျိုးထားသည်။ ထိုအထုပကြှီးသည် အလတစြား အရကအြိုးများပင် ဖြစ်တော့သည်။
မိုးထဲလထေဲ၌ သူမအဖို့ မနားနိုငပြါ။ လထန်ေ မိုးထနန်သညေကြိုလည်း ဂရုမစိုကအြားပါ။ ထိုအရကအြိုးများကို တဈစုံတဈယောကထြံ အခွိနမြီရောကဖြို့သာ အရေးကြီးနပသေည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ မိန်းကလေးသည် မမောနိုငမြပန်းနိုင် တောငပြေါသ်ို့ အပြေးအလှှား တကန်ခွင်ေး ဖြစ်ပသည်ေ။
ဦးသကျကသည် တဲအတွင်း၌ ခေါကတ်ုံ့ခေါကပြှန် လမ်းလွှောကန်သည်ေ။ သူ၏ မကြစြိအစုံသည် မကြာခဏ အပြငဘြကသ်ို့ လှမ်းကြည့်န်သည်ေ။ မိုးရစကေတ်ို့သည် တံစကမြှိတအြောကမြှ သှယတ်န်း၍ ကနွသည်ေ။ ဦးသကျကသည် တဈစုံတဈယောကကြို စောင့မြွှောလြှမ်းကြည့်န်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ သိပကြှာကြာ မစောင့လြိုကရြပါ အမွိုးသမီးတဈဦးသည် တဲအတွင်းသို့ အပြေးအလှှား ဝငရြောကလြာလသည်ေ။ ဦးသကျကသည် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရြင်းမှ စိတမြကောင်း ဖြစ်သှားသလို ခေါင်းခါရမ်းလိုကသ်ည်။
”တကယတ်ော့ နင့ကြို ငါ မခိုင်းသင့ပြါဘူး”
မိန်းကလေးက ဦးသကျကကို မော့ကြည့်ရြင်း မကြန်ှာထကမြှ မိုးရစကေတ်ို့ကို လကဝြါးနှင့ြ သတခြလွိုကလြသည်ေ။
”ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘဘ”
ဦးသကျကသည် သကပြှင်းခလွိုကသ်ည်။
”နငဘြာ့ကြောင့ြ ကြာနတယေဆြိုတာ ငါဗဒင်ေ မမေးပဲ ရိပစြားမိသှားပြီ”
ဦးသကျကသည် ထိုသို့ပြောပြီးသညန်ှင့ြ မိန်းကလေး ယူလာသော အရကအြိုးများကို သူ့အခန်းထဲသို့ ဆှဲယူသှားလသည်ေ။ မိန်းကလေးကလည်း အဝတအြစားများကို လဲလှယရြန် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝငရြောကသ်ှားလသည်ေ။
ဦးသကျကသည် သူဖောစြပထြားသော ဆေးများနှင့ြ မိန်းကလေး ယူလာသော အရကမြွားကို ရောစပလြိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ သူသည် ခွကကြှီးတဈလုံးထဲသို့ထည့ကြာ လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ စုံကိုင်၍ မော့ခလွိုကလြသည်ေ။
ဦးသကျကသည် လူငယတ်ဈယောကြ မဟုတပြါ။ အသကအြားဖြင့ြ ချောကဆြယကြွောန်ပြေီဖြစ်သော လူကြီးတဈယောကပြင် ဖြစ်လသည်ေ။ သို့သောြ လူငယတ်ဈဦးကဲ့သို့ပင် သနမြာဖတွလြတဆြဲပင် ရှိနသေေး၏။ ကနွြးမာရေး အလှနကြောင်းသော လူကြီးတဈယောကဟြု ဆိုရမည် ဖြစ်ပသည်ေ။
ဦးသကျကတွင် ဆေးကောင်းတဈလကြ ရရှိထားပသည်ေ။ ထိုဆေးမှာ စောစောက အရကန်ှင့ြ ရောစပလြိုကသ်ော ဆေးတဈမွိုးပင် ဖြစ်ပသည်ေ။ အရကန်ှင့ရြောစပထြားသော ထိုဆေးများကို ဦးသကျကက ရသေောကသ်လို သောကခြလွိုကသ်ောလြည်း ဘေးမဖြစ်ပါ။
ထိုဆေးအာနိသငသ်ည် အရကန်ှင့ြ ရောစပလြိုကပြါမှ ပို၍ သှေးလညေီညှတသ်ှားသညဟြု ဦးသကျကက ယုံကြညထြားလသည်ေ။ ဦးသကျကသည် ထိုဆေးကိုတဈဝကြီး သောကပြှီးသညန်ှင့ြ ပြတင်းပေါကတ်ံခါးကို ပိတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အခန်းထဲဝငသ်ှားသော မိန်းကလေးကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။
” ကလြာရေ…….”
” ရှင် ဆရာ..”
” ခဏလာဦး။”
” မိုးအေးတုန်း ခဏလောကျ လာကူညီပါဦးကြယ်”
”ကဲလာ……. ဒီနားကို”
” အေးတယဆြိုပမေဲ့ အင်ျကြီလေး ခွှတလြိုကပြါလား ကလွာ”
ဦးသကျကအသံက မတင်းမာသောလြည်း အမိန့သ်ံ ဆနန်သည်ေ။ ကလွာဆိုသော မိန်းမပျိုလေးကလည်း စကားဆုံးသညန်ှင့ြ မဆိုင်းမတွပင် သူမ၏ သိုင်းဝတစြုံကို ခွှတခြှာခလွိုကသ်ည်။ သိုင်းဝတစြုံ ကြှတအြကတွှငတ်ော့ ဖြူဖြေးနူးညံ့လှသော ရငန်ှဈမှှာက အတားအဆီးမရှိ ပေါလြာသည်။
ဦးသကျကဆိုသော လူကြီးသည် အသကရြှူမှားမတတပြင် လှပလှန်းနသေော ရငသ်ားဖြေးဖြေးတဈစုံကို ငေးကြည့်မြိသည်။ ထို့နောကြ သူစိတတ်ှေ ကြှလာသညထြင့ြ ။ သူဝတထြားသော သိုင်းဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ သိုင်းဘောင်းဘီအောကမြှ ထိုးထိုးထောငထြောငန်ှင့ြ အကြောပျိုင်းပျိုင်း ဖြစ်နသေော လိငတ်နကြှီးက တရမ်းရမ်းနှင့ြ ပေါထြှကလြာသည်။
” ကလွာ …. ဒီနားလာ။ စုပပြေးပါဦးကြယ်။ ”
မိန်းမချောလေးလည်း တင်းမာပြီး ဖောင်းကားနသေော လိငတ်နကြှီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ထိန်းကိုငပြှီး စတငစြုပပြေးတော့သည်။ ပထမဆုံးဒဈကို ပါးစပဟြ၍ ငုံစုပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အရင်းမှအဖြားသို့ လွှာလေးနှင့ြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လကြသ်ည်။ ထို့နောကြ သူကိုယတ်ိုငပြင် စိတကြှှလာပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုကကြှှလိုကဖြှင့ြ အားရပါးရ စုပပြေးတော့သည်။
”အား…… ရှူး ……….. ကောင်းလိုကတ်ာ ကလွာရယ် ”
ဦးသကျကထံမှ ညည်းညူသံများပင် ထွကပြေါလြာသည်။ ထို့နောကြ
”ကလွာ…. တောတ်ော့ကြယ်…. လုပကြှရအောင်”
မိန်းကလေးသည် မညသ်ို့ပြုလုပရြမညကြို သိနသညေ့အြလား အလိုအလွောကပြင် အနားရှိနသေော စားပြဲခုံပေါသ်ို့ လကထြောကကြာ ဖငကြို ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ဖြူဖြေးနူးညံ့ပြီး ဖောင်းအိနသညေ့ြ အဖုတကြှီးက ပေါထြှကလြာသည်။ အဖုတအြနီးတဈဝိုကတ်ှင် အရညလြေးတွေ ထွကန်ကြေောင်း ဖယောင်းတိုင် မီးရောငတ်ှင် အရောငတ်ဈလကလြကြ ထွကန်ခွင်ေးက သကသ်ခေံနသည်ေ။
ဦးသကျကသည် ကလွာ၏ တံတွေးများဖြင့ြ စိုစွတကြာ ပြောငလြကန်သေော သူ့လိငတ်နကြှီးကို ကလွာ၏ အဖုတလြေးထဲသို့ တဈရဈချင်ြး ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ လိငတ်နကြှီးက တင်းကြပန်သေော အဖုတလြေးအတွင်းသို့ တဈရဈချင်ြး တိုးဝငသ်ှားသည်။ စငစြဈ ကလွာ၏ အဖုတကြ မသေးပါ။ သို့ရာတွင် ဦးသကျက၏ လိငတ်နကြှီးနှင့ြ ယှဉလြိုကသ်ောအခါ ကလွာ၏ အဖုတလြေးမှာ လှနစြှာ သေးငယသ်ှားသညဟြု ထငမြှတရြသည်။
ဦးသကျကသည် မကြလြုံးကို မှေးရင်း ကလွာ အဖုတမြှ ပေးစွမ်းသော နူးညံ့ကာ ကြပသ်ိပန်သညေ့ြ အရသာကို ခံစားနသည်ေ။ ဆယ့င်ါးခကြခြန့ြ အသှင်းအထုတ် ပြုလုပပြှီးသောအခါ ဦးသကျကသည် သူ၏လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ ခပမြှနမြှနလြေး လိုးနမေိသည်။ ကလွာလည်း ဦးသကျက၏ ကြီးမားပြည့ကြှပသ်ည့ြ လီးကြီး၏ အရသာကြောင့ဖြငလြေးကိုကော့ကာ ကော့ကာနှင့ြ နောကကြို ပစ်ပစ်ပေးနမေိသည်။ ထို့နောကြ ဦးသကျကသည် ကလွာ၏ခါးကို စုံကိုငကြာ အားရပါးရပင် လိုးတော့သည်။ အခကြင်ါးဆယခြန့ြ လုပပြှီးသောအခါ ကလွာထံမှ အသံရှညည်ည်းသံနှင့အြတူ အရညလြေးများ ပိုမိုစိုစွတကြာ ကလွာတဈယောကြ ငှိမကြသွှားသညကြို သိလိုကရြသည်။
ကလွာတဈယောကြ ပြီးသှားပမေဲ့ ဦးသကျကကတော့ မပြီးသေးပေ။ စောစောက အရကန်ှင့ြ ရောသောကထြားသော သူ၏ ဆေးအစွမ်းကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ပြင် အသကခြှောကဆြယ် ကြောန်သေောလြည်း မှေးအရှယသ်ာရှိသော ကောငမြလေးကို အားရပါးရပင် လိုးနိုငခြှင်း ဖြစ်သည်။
”ကလွာ ပြီးသှားရင် အိပခြန်းထဲ သှားရအောငကြှယ်။”
ကလွာလည်း မညည်းမညူပင် အိပခြန်းထဲသို့ဦးဆောင်၍ ဝငသ်ှားလိုကသ်ည်။ အိပခြန်းဆိုသောလြည်း တဲအတွင်းမှ အကာအရံရှိသော အခန်းလေးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းထောင့တ်ှင် တဈယောကအြိပ် ကုတငလြေး တဈလုံးရှိသည်။ ဦးသကျကသည် ကလွာကို ကုတငလြေးပေါတ်ှင် ပကလြကအြိပခြိုင်းလိုကပြှီး ခွထေောကန်ှဈချောင်းကိုမကာ လကန်ှင့ြ ထိန်းကိုငထြားခိုင်းလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ပေါငန်ှဈချောင်းကြားမှ အမှှေးရေးရေးသာ ပေါကန်သေော အဖုတကြှီးက ပေါလြာသည်။
ဦးသကျကလည်း ကလွာ၏ အဖုတကြှီးကို မှငသ်ညန်ှင့ြ တဈရှုးရှုးနှာမှုတသ်ံပြုကာ အတင်းပင် တကလြိုးတော့သည်။ ပြင်းထနသ်ော ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ ကလွာ၏ မကြန်ှာလေးမှာ ရှုံ့မဲ့နသည်ေ။ သို့ရာတွင် အနည်းငယအြောင့သ်ော ဝဒနောနောကတ်ှင် ဦးသကျက၏ လီးကြီးမှ ပေးစွမ်းသော ကာမအရသာကိုလည်း ရရှိနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ သူမ၏ ပါးစပအြတွင်းမှ တအီးအီး ညီးညူသံလေးများပင် ထွကပြေါလြာသည်။ ဦးသကျကလည်း ကလွာ၏ နုနယသ်ော ရငန်ှဈမှှာကို အကြောပျိုင်းပျိုင်း ကနွသေော လကကြှီးဖြင့ြ အားကုနဆြှဲကိုငကြာ တဖုန်းဖုန်း မှညအြောငပြင် ဆောင့လြိုးတော့သည်။
အတနကြှာ ဆောင့ပြှီးသောအခါ ကလွာတဈယောကြ ကော့တကသ်ှားပြီး ကာမ ပန်းတိုငကြို နောကတ်ဈကြိမ် တကလြှမ်းသှားသည်။ ကလွာ၏ အဖုတအြတွင်းသားများမှ တရဈရဈ စုပဆြှဲသောကြောင့ြ ဦးသကျကလည်း ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ကလွာ၏ အဖုတလြေးထဲသို့ သူ၏လရညမြွားကို အားရပါးရ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့၏။ ထို့နောကြ ဦးသကျကသည် သူ၏လီးကို အဖုတထြဲမှာအတနကြှာအောင် စိမထြားပြီး ဇိမယ်ူနသည်ေ။ ဇိမယ်ူလို့ဝမှ ဦးသကျကတဈယောကြ ဘာမှမပြောပဲ သူ၏ လီးကြီးကို ကလွာအဖုတထြဲမှ ဆှဲထုတကြာ အခန်းအပြငသ်ို့ ပြနထြှကသ်ှားလသည်ေ။
ကလွာလည်း အဖုတထြဲမှ စီးကလွာသော သုတရြညမြွားနှင့ြ သူမ၏ အရညမြွားကို အဝတတ်ဈခုဖြင့ြ သုတလြိုကပြှီး အဖုတကြို ရဆေေးရန် တဲနောကသ်ို့ ထွကသ်ှားလသည်ေ။
ဦးသကျကသည် ကလွာ ထွကသ်ှားသောအခါ ပြတင်းပေါကတ်ံခါးကို ပြနဖြှင့လြိုကပြှီး မိုးသီးမိုးပေါကမြွားကို ငေးကြည့်န်မေိသည်။ သို့သောြ သူ၏ မကြစြိထဲတွင် လှနခြဲ့သော ချောကန်ှဈက မှငကြှင်းတဈခုကိုသာ မှငယ်ောငန်မေိတော့သည်။
—————————
ဦးသကျကသည် ထိပတ်န်း သိုင်းပညာရှငတ်ဈယောကြ ဖြစ်သည်။ သူသည် သိုင်းလောက၌ ဆယန်ှဈလုံးလုံး ကကြစြားလာခဲ့သည်။ ဆယန်ှဈလုံးလုံးလည်း သူ၏ နာမညသ်ည် လွှမ်းလွှမ်းတောကြ ကြောကြှားခဲ့လသည်ေ။ ထိုကဲ့သို့ ကြောကြှားလာသညကြို ဦးသကျကက လုံးဝမလိုလားပါ။ သိုင်းလောက၌ ကြောကြှားမှုများလာလွှင် ရနင်ှိုးရနစြများသညလြည်း တဖြည်းဖြည်း များလာသညဟြု သူယုံကြညထြား၏။ ထို့ကြောင့ြ သူသည် သိုင်းလောကကို လုံးဝစွန့လြှှတ်၍ ဆေးဝါးများ ဖောစြပသ်ည့ြ ပညာကို လိုကစြားခဲ့လသည်ေ။
ဦးသကျကသည် တောငပြေါတ်ှင် တဲတဈလုံးဆောကြ၍ ဆေးဝါးများရှာကြံကာ ဖောစြပပြှီး ရောင်းခစွားသောကခြဲ့သည်။ တဈနေ့ ဦးသကျက တောငပြေါမြှဆင်းလာစဉြ ချောကကြမ်းပါး တဈခုပေါြ၌ ရပတ်န့န်သေော မိန်းကလေးတဈဦးကို အမှတမြထင် တွေ့လိုကရြလသည်ေ။ ဦးသကျကက ထိုမိန်းကလေးကို အကဲခတကြှည့ရြှုနသေောလြည်း ယင်းမိန်းကလေးက သူ့အား မမှငပြါ။ သူမသည် ပါးစပကြ တဈစုံတဈခုကို ရရှတေန်သည်ေ။ ထို့နောကြ မကြစြိစုံမှိတကြာ နကရြှိုင်းသော ချောကကြမ်းပါးထဲသို့ ခုနခြလွိုကလြသည်ေ။
မိန်းကလေး၏ အကြံ မအောငမြှငပြါ။ ဦးသကျကသည် မိန်းကလေး၏ လကမြောင်းကို အမိအရ ဖမ်းဆှဲထားလိုကလြသည်ေ။ မိန်းကလေးသည် ဦးသကျကကို ရုတတ်ရကြ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဘာမပြော ညာမပြောနှင့ြ ကြူကြူပါအောင် ငိုရှိုကလြတေော့သည်။ ဦးသကျကသည် မိန်းကလေး ငိုယိုနသညေကြို လုံးဝမတားပါ။
” ငိုလိုကျ… ဝအောင် ငိုခလြိုကျ ”
ဦးသကျကက ထိုကဲ့သို့ပြော၍ မိန်းကလေး၏ အခွအနေကေို စောင့ကြှည့န်ပသေည်ေ။ အတနကြှာတော့ မိန်းကလေးသည် အငိုရပသ်ှားပြီး ဦးသကျကကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။
”ကြှနမ် သချင်ေတ်ာကို ဘဘက ဘာလို့ တားရတာလဲ။”
ဦးသကျကက ခေါင်းခါရမ်းလိုကသ်ည်။
”မဟုတသ်ေးဘူးလေ၊ လူ့ဘဝဆိုတာ အငမြတနရြခဲတယ်။ ဘာလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို သတသ်ချင်ေရြတာလဲ။”
မိန်းကလေးသည် အံကို တင်းတင်းကြိတထြားလသည်ေ။ သူမ၏ မကြန်ှာပေါတ်ှင် နာကြည်းမှု ၊ ကြကြေဲမှု ၊ ဝမ်းနည်းမှု အရိပအြယောငမြွားက အပြည့ရြှိနသည်ေ။
” လာ……. မိန်းကလေး ဘဘနဲ့ လိုကခြဲ့။ ”
ဦးသကျကက ချော့မော့၍ ခေါလြိုကသ်ည်။ မိန်းကလေးက ခေါင်းခါရမ်းလိုကြ၏။
” ဟင့အြင်း … ကြှနမ် မလိုကဘြူး၊ ကြှနမြဘဝဟာ လူ့လောကမှာ နဖေို့လည်း မကောင်းတော့ဘူး။ ”
” အကောင်းနဲ့ အဆိုးဆိုတာ ဒွနတ်ှဲနတောပါ။ ခုမကောင်းပမယေ့ြ တဈနေ့ ကောင်းလာမှာပေါ့ မိန်းကလေးရယ်။”
မိန်းကလေးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုကလြသည်ေ။ ဦးသကျကသည် မိန်းကလေးကို သချောစွာ အကဲခတကြှည့မြိသည်။ သူမ၏ အသကမြှာ နှစ်ဆယကြွောကြွောသ်ာ ရှိဦးမညဟြု ခန့မြှန်းရသည်။ ရုပရြညမြှာ ချောမောပြပြဈေမှုရှိသည်။ စငရြောတ်ောငမြကြခြုံး ၊ နှာတံပေါပြေါြ ၊ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေး ဖြစ်သည်။ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးမှာ ယခုအခါ စိတဆြင်းရဲ ၊ ကိုယဆြင်းရဲ ဒဏကြှောင့ြ ဖြူဖြော့နသည်ေ။ သိုင်းဝတစြုံအောကကြ မို့မောကသ်ော ရငန်ှဈမှှာ နှင့ြ စွင့ကြားသော တငသ်ားများကို မှငရြသည်။
ဦးသကျကသည် မိန်းကလေးကိုကြည့်ြ၍ စိတမြကောင်းကြီးစွာ ဖြစ်သှားသည်။ ဘယန်ည်းနှင့မြဆို ထိုမိန်းကလေး၏ အသကကြိုတော့ ကယဆြယထြားမှ ဖြစ်တော့မညဟြုလည်း စိတထြဲမှ ဆုံးဖြတခြကြခြထွားလိုကတ်ော့သည်။
”သမီးနာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ”
”ကလြာ ပါဘဘ”
”ဘယမြှာနလေဲ”
ကလွာသည် ဦးသကျကကို အတနကြှာ ငေးကြည့်န်ပြေီးမှ
”ကြှနမ် ရှမ်းပြညန်ယကြပါ”
ဦးသကျက၏ မကြခြုံးနှစ်ခုက အပေါသ်ို့ မှင့တ်ကသ်ှားသည်။
”အို….. ရှမ်းပြညန်ယ် ဆိုတာ အဝေးကြီးပဲ ၊ ဘယ့န်ှယ် ဒီကို ရောကလြာရတာလဲ။ ”
ကလွာဆကြ၍ ငိုပြနသ်ည်။ ဦးသကျကသည် သူမ စိတဆြင်းရဲမညစြိုး၍ ဘာမှ ဆကမြမေးတော့ပေ။
”ကဲ …. ကလွာ … အဘနဲ့လိုကခြဲ့ ၊ တဈနေ့ သမီးဘဝ ပြောသ်ှားမှာပါ။”
”ဘဘက မိုးကောင်းမွို့ကလား။”
ဦးသကျကက ပြုံး၍ ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုကလြသည်ေ။
”ဘဘက မိုးကောင်းမှို့က မဟုတပြါဘူး၊ ဟိုးတောငပြေါမြှာ တဈယောကထြဲ နတောပါ။”
ကလွာသည် ဦးသကျကကို အတနကြှာအောင် ငေးစိုကကြှည့ြ၏။ အသကအြရှယ် ကြီးရင့န်သေော အဘိုးအို ဦးသကျကကို မယုံ၍တော့ မဟုတပြါ။ သူမစိတထြဲတွင် ဘယလြိုလူမွိုးကိုမှ မဆကဆြံချင်တ်ော့သည့ြ အသှငမြွိုး ဖြစ်နသည်ေ။
”ဘာလဲ …. သမီးက အဘကို မယုံလို့လား။”
” ဘဘက သိုင်းပညာရှင် တဈယောကလြား ”
ဦးသကျကက ပြုံးလိုကလြသည်ေ။
” ဘဘက သိုင်းပညာရှငတ်ဈယောကြ ဆိုရငတ်ော့ ကြှနမ် လိုကခြဲ့မယ်။ ”
”ဟင် …. ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ”
ဦးသကျက တအံ့တသှ ဖြစ်သှားသလို ပြနမြေးလိုကြ၏။
”ကြှနမ် သိုင်းပညာသငခြငွလြို့ ”
ဦးသကျကသည် ကလွာ စိတခြမွြးသာစရနေအြတွကြ သိုင်းပညာကို သငကြှားပေးရသည်။ ပထမတော့ အခွခေံလောကသ်ာခသငပြေးမညဟြု စိတကြူးထားသောလြည်း ကလွာကိုယတ်ိုငကြ လကစြားခွရနေစြိတအြားထကသ်နသ်ောကြောင့ြ အကုနအြစငပြငသ်ငကြှားပေးလိုကသ်ည်။ မိမိတတကြွှမ်းခဲ့သော သိုင်းပညာများသာမက အသဈတီထွငထြားသောသိုင်းကြကဆြန်းများကိုပါ သငကြှားပေးလိုကသ်ည်။
ယင်းကဲ့သို့ သငကြှားပေးနရင်ေးမှ သူမ၏ အတိတအြကြောင်းများကို မေးမှန်းသောလြည်း ကလွာသည် ယနေ့ထကတ်ိုင် ဦးသကျကအား မပြောပြပါပေ။ ဦးသကျကအနနှငေ့ြ တိတိကကြ သိထားသညမြှာ ကလွာသည် ယောကြွားများကို အတောန်ာကြည်းနပေုံရသည်။
ကလွာသည် တဈနေ့နေ့ တဈခွိနခြွိနတ်ှင် တဈစုံတဈယောကကြို ပြနလြည် လကစြားခွလေိမ့မြညဟြုလည်း ထငမြှတန်သည်ေ။ ထိုတဈစုံတဈယောကသ်ညလြည်း ယောကြြားဖြစ်ရမညဟြု ဦးသကျကက ထငထြား၏။ ကလွာအား မိမိသိုင်းပညာ သငကြှားပေးမိသညမြှာ အမှားတဈခုကို ပြုလုပမြိပြီလားဟုလည်း ဦးသကျက တွေးတောနမေိသည်။ မိုးသည် သဲသဲမဲမဲ ရှာသှန်းနဆေဲပင် ရှိနသည်ေ။ ဦးသကျကသည် သူ၏ အတွေးများကို ရပတ်န့လြိုကြ၏။
ကလွာသည် ဦးသကျက၏ သုကရြညမြွားနှင့ြ ပကြေံနသေော အဖုတကြို ဆေးကြောသုတသ်ငရြင်း တွေးတောနမေိသည်။ မိမိသည် ယောကြွားများကို အနာကြီး နာကညွြးနသေူ ဖြစ်သည်။ ယောကြြားများသည် သူတို့ ဆန်ဒပြည့ဝြဖို့သာ ရှေ့တန်းတငထြားသညဟြု တွေးမိသည်။ ယခုလည်းကြည့်ြ ဦးသကျကသည် မိမိအသကကြို ကယဆြယခြဲ့သူ ဖြစ်သည်။ စားဝတန်ရေေးတငမြက သူတတကြွှမ်းထားသော သိုင်းပညာများကိုလည်း မခွှင်းမခနွြ သငပြေးသည်။ သို့သောြ သူ၏ ခန်ဒာကိုယ် အသှေးအသားကို ပြနလြညပြေးဆပန်ရသေည်။ သူမ ငှင်းပယမြညဆြိုလွှင် ငှင်းပယန်ိုငပြသည်ေ။ သို့သောြ သူမကိုယတ်ိုငကြပင် လိုလိုချင်ခြငွန်ှင့ြ ဦးသကျက၏ အသုံးတောခြံနမေိခွင်းကို တွေးတောလို့မရပေ။ အတွေးစများက ဦးသကျကသူမကို ပထမဆုံးလာရောကြ ကာမစပယ်ှကသ်ော အခွိနသ်ို့ ရောကရြှိသှားလသည်ေ။
အခန်း ( ၂ )
ဦးသက်ကနှင့ျ ပထမဆုံးအကြိမျ
ရောကလြာတာ တဈလလောကကြှာတော့ သူမရချိုးပြီး ပြနလြာသည့ြ အခွိနတ်ှင် ဦးသကျက၏ မကြလြုံးများက သူမရငသ်ားတဈဝိုကတ်ှင် ရဈဝဲနတော သတိထားမိသည်။ နံနကခြင်း သိုင်းသငတ်ုန်းကလည်း ဓားကြကတ်ှကေို အနီးကပပြှရင်း သူမတငပြါးသို့ ဦးသကျက၏ ပေါငကြှားမှ အချောင်းကြီးတဈချောင်း လာလာထောကမြိတာကို သိသည်။ကလွာလည်း ကြေးဇူးရှငဆြိုတော့ ဘာမှမပြောပဲ
မသိချင်ယ်ောငဆြောငထြားမိသည်။
သိုင်းလေ့ကငွ့ပြှီးတော့ ကလွာတဈယောကြ တောထဲရှိ စမ်းချောင်းလေးထဲတွင် တဈယောကထြဲ စိတလြှတကြိုယလြှတပြင် ရချိုးမိသည်။ တဈမနကလြုံး သိုင်းလေ့ကငွ့ရြတာ ပငပြန်းလှသည်။ ကလွာတို့လို ဖြူဖြူနုနု မိန်းကလေးတဈယောကသ်ည် ကြမ်းတမ်းခကထြနသ်ော လူသတသ်ိုင်းပညာကို လေ့ကငွ့ရြသညမြှာ မလှယကြူလှပေ။ သို့ရာတွင် ရနသ်ူတောမြွားကို လကစြားခွလေိုသောကြောင့သ်ာ မဆုတမြနဈ သငကြှားနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ တဈမနကလြုံး ပငပြန်းခဲ့သမွှ စမ်းရေ အေးအေးကြောင့ြ လန်းဆန်းသှားသည်။
ရချိုးရင်း ရငသ်ားနှစ်မှှာကို ပြတသ်တကြာ ဆေးကြောသည်။ ကြောပြငကြို ပြတသ်တရြင်း အေးအေးဆေးဆေး ခွိုးမိသည်။ တောကြီးမကြမြည်းအတွင်းမှ စမ်းချောင်းလေး ဖြစ်သောကြောင့ြ ချောင်းကြည့်မြည့ြ လူရှိမှာကို မပူရပေ။ ထို့နောကြ ထဘီကို ပေါငရြင်းထိ ဆှဲတငပြှီး ဝင်းမှတန်သေော ပေါငတ်နမြွားကို ပြတသ်တကြာ ရချိုးသည်။ ထို့နောကြ ပေါငရြင်းကို လကတ်ဈဖကကြ ပြတသ်တရြင်း အဖုတကြလေးကို ပြတတ်ိုကြ ဆေးကြောသည်။
အဖုတကြိုပြတရြင်း မိမိ၏ အပျိုဘဝလေး လူယုတမြာ တဈယောကကြှောင့ြ ညဈနှမ်းခဲ့တာကို ပြနတ်ှေးမိသည်။ ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိပါက လူသတခြငွစြိတမြွား ပေါလြာသောကြောင့ြ အတွေးစများကို ဖြတတ်ောကပြှီး ကမ်းပေါသ်ို့တကကြာ ရစေိုထဘီကို ခွရင်ေးထိပုံခပြှီး ရလေဲထမိနန်ှင့ြ လဲလိုကသ်ည်။ ဖြူဖြေးဝင်းမှတကြာ ပြည့တ်င်းနသေော ရငန်ှဈမှှာ ၊ မို့ဖောင်းနသေော အဖုတအြိအိလေးနှင့ြ စင်း၍သှယလြွှနသေော ပေါငတ်နန်ှဈချောင်းတို့ ၏ အလှသည် ပေါသ်ှားသည်။
ထိုအခွိနတ်ှင် သဈပငကြှီးတဈပင်၏ နောကကြှယ်၌ လူတဈယောကြ ချောင်းမှောင်းကြည့်ရြှုနကြေောင်းကိုတော့ ကလွာ တဈယောကြ မရိပမြိခဲ့ပါပေ။ ထိုချောင်းမှောင်းနသေောသူသည် မညသ်ူနည်း။ တောကြီးမကြမြည်း အတွင်းတွင် လူနှစ်ယောကသ်ာ ရှိသောကြောင့ြ ကလွာကို ချောင်းကြည့်န်သေူသည် ဦးသကျကသာ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ရချိုးပြီး ပြနလြာတော့ ကလွာတဈယောကြ အခန်းထဲဝငကြာ ရမွေားကို ပြောငစြငအြောငသ်ုတပြှီး သတ်ေတာထဲမှ အဝတအြစားများကို ထုတန်စဉြေ လူတဈယောကြ အခန်းထဲ ရုတတ်ဈရကြ ဝငလြာသည်။ ကလွာ ထမိနရြငလြွားအပေါဘြကမြှ ပေါန်သေော ရငဘြတပျိုင်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ကြှယရြင်း ဝငလြာသော သူကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။
”ဟင် …….. ဘဘ … ”
”အထဲကို ဘာလာလုပတ်ာလဲ။”
”သမီးရယ် ဘဘ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ဘဘကို ခွင့လြှှတပြါတော့။”
စကားလည်းဆုံးရော မဆိုင်းမတွပင် ကလွာ့အနား ရောကလြာပြီး သှေးကြောပိတလြိုကသ်ည်။ ကလွာတဈကိုယလြုံး လှုပလြို့မရတော့ပဲ ထိုငလြကြြ တောင့တ်ောင့ကြှီး ဖြစ်သှားသည်။ ဦးသကျကသည် ကလွာ၏ ကိုယလြုံးလေးကို အနီးရှိ ကုတငပြေါသ်ို့ ခွီမကာ ခေါဆြောငသ်ှားသည်။ ကလွာသည် သှေးကြောပိတခြံထားရသဖြင့ြ မညသ်ည့စြကားမွှပင် မဆိုနိုငပြဲ ဦးသကျကခေါဆြောငရြာ ကုတငပြေါသ်ို့ ပုံ့ပုံ့လေး ပါသှားသည်။
ကုတငပြေါသ်ို့ ရောကသ်ောအခါ ဦးသကျကသည် စကားပြောနိုငသ်ော သှေးကြောကြကြ နှင့ြ ခန်ဒာကိုယအြပေါပျိုင်း သှေးကြောကြကတ်ို့ကို ပိတထြားပြီး အောကပျိုင်းကို လှတလြှတလြပလြပ် လှုပရြှားနိုငအြောင် သှေးကြောဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပေါငလြေးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲကားလိုကပြှီး ပြူကားထွကလြာသော အဖုတအြိအိလေးကို ခေါင်းအပကြာ နမ်းတော့သည်။ အဖုတလြေးမှာ ယခုမှ ရချိုးသန့စြငထြားသဖြင့ြ မှှေးကြိုငသ်န့ပြှန့န်သည်ေ။
ဦးသကျကသည် နမ်းရင်း အရှိနရြလာပြီး အဖုတတ်ဈခုလုံးကို နရောလပမြကနွအြောင် သူ၏ လွှာကြမ်းကြီးဖြင့ြ သိမ်း၍ ယကတ်ော့သည်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများကိုလည်း သူ့နှုတခြမ်းဖြင့ြ သကြားလုံးစုပသ်လို ဆှဲဆှဲစုပသ်ည်။ ကလွာတဈယောကြ သှေးကြောပိတခြံထားရလို့သာ တောတ်ော့သည်။ သှေးကြောပိတမြခံထားရပါက ကောင်းလှန်း၍ အခုခကြခြငွြး နာနာတကလြိုးပါတော့လို့ ပြောမိလောကသ်ည်။ ထိုသို့ပြောမိပါက မိန်းကလေးတဈယောကအြနဖြငေ့ြ အရှကလြုံးလုံး ကြဲတော့မည်။ မိမိအပေါြ သိုင်းလဲသငပြေး ၊ ထမင်းလည်းကြှေး ၊ နစရောလည်းပေးသော သူတဈယောကကြ တဏှာကြီးသော မိန်းကလေးတဈယောကဟြု ထငသ်ှားမညကြို မခံလိုပေ။
အဖုတယ်ကယ်ုံနှင့ပြင် ကလွာတဈယောကြ နှစ်ခွီတောင် ပြီးသှားသည်။ လူလည်း မွော့မွော့ပဲ ကနွတ်ော့သည်။ အဖုတတ်ဈခုလုံးလည်း အရတွဖြေငေ့ြ ရှှဲနဈနသည်ေ။ ဦးသကျကသည် သူ၏လီးကြီးကို တံတွေးအနည်းငယ် ဆှတလြိုကပြှီး အရညတ်ှရှေှဲကာ ဖောင်းအိနသေော ကလွာ၏ စောကဖြုတင်ယင်ယလြေးထဲသို့ ဒဈမှုပရြုံ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
အရညတ်ှေ ရှှဲနသေောကြောင့သ်ာ တောတ်ော့သည်။ တဈညသာ အလိုးခံဖူးသော ကလွာသည် ကာမဆကဆြံခွင်း မပြုသညမြှာ လပိုင်းခန့ြ ကြာနပြေီ ဖြစ်သည်။ အဖုတလြေးမှာ ကဉွြးမှောင်းကာနသည်ေ။ ဦးသကျကသည် ဒဈခေါင်းမှုပရြုံသာ သှင်းရသေးသောလြည်း တင်းကြပသ်ော ခံစားမှုနှင့ြ နူးညံ့သော အထိအတွေ့တို့ကြောင့ြ အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ ခါးကိုကော့ကာ အဖုတလြေးထဲသို့ လီးကြီးကို တဈဆုံးထည့လြိုကသ်ည်။
‘ဗွှတ်…. ”
အဖုတကြ တင်းကြပလြှသောကြောင့ြ အတောပြင် အားထည့ကြာ ဖိသှင်းလိုကရြသည်။
”အား… ”
ကလွာ စိတထြဲမှ အောလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ အပြငမြှာ သှေးကြောပိတခြံထားရသောကြောင့ြ အသံမထွကန်ိုငပြါပေ။ ကလွာအဖုတထြဲမှာ တင်းကြပကြာ ပြည့န်ှကန်သည်ေ။ သို့သောြ လီးကြီးက အဖုတန်ံရံတဈခုလုံးကို ထိထိမိမိ ပြတတ်ိုကသ်ှားသောကြောင့ြ အရသာ ရှိလှသည်။ ဦးသကျက အဖုတယ်ကပြေးစဉကြတည်းက နှစ်ခွီပြီးခဲ့သောလြည်း အဖုတထြဲက ယားနသည်ေ။ ယခုလို တိတိကကြ စောကဖြုတန်ံရံတဈခုလုံးကို ပြတဆြှဲခံရသောအခါ အတောလြေးပင် အယားပြသှေားပြီး ခံလို့ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့ြ အောကမြှ မသိမသာ ဖငကြိုကော့ကော့တငပြေးသည်။
ဦးသကျကလည်း အားဆေးအရှိနန်ဲ့ ကလွာအဖုတလြေးကို အားရပါးရပင် လိုးဆောန်သည်ေ။ ကလွာ့ထံမှ ငှင်းဆနသ်ော အမူအယာတို့ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ထို့ပြင် အောကမြှတငပြါးကို ပင့ပြင့တ်ငပြေးသောကြောင့ြ ကလွာမရုန်းတော့ဟု ယူဆပြီး သှေးကြော ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကလွာကို ကုတငစြောင်းမှာ လေးဘကကြုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ စွင့ကြားဖြူဖြေးသော တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကိုကြည့်ရြင်း အားရပါးရဆောင့သ်ည်။ အဖုတထြဲမှ ညှဈညှဈ ပိုမိုညှဈဆှဲလာသောကြောင့ြ နောကတ်ဈကြိမ် ကလွာအပြီးနှင့ြ ပျိုငတ်ူဖြစ်စရန်ေ စိတကြိုနှစ်ပြီး ဆောင့တ်ော့သည်။
ကလွာ့ထံမှ ” အား….. ရှူး…………. ” ဟူသော အောသ်ံရှညန်ှင့အြတူ အဖုတကြလေးထဲသို့ လီးကို အဆုံးထိ ထိုးနှစ်ကာ အနှစ်နှစ် အလလက အောင်းထားသော သုတရြညမြွားကို ပန်းထည့လြိုကလြသည်ေ။
အခန်း (၃)
ကြောင်းတောကြရနစြ
ခိုင်းထားသော ကိဈစတဈခုကြောင့ြ တောငပြေါမြှ ဆင်းကာ မှို့ထဲသို့ သှားသော ကလွာ တောတ်ောန်ှင့ြ ပြနမြလာပေ။ ဦးသကျကတဈယောကြ သူ့တပည့မြအပေါြ စိုးရိမစြိတဖြစ်မိသည်။ ကလွာတဈယောကည်နစေောင်းမှ ပြနရြောကလြာသည်။ ဦးသကျကသည် ကလွာ ပြနရြောကရြောကသ်ော အခါ ဘာမှမပြောသေးပဲ ရချိုးကာ ကိုယလြကသ်န့စြငသ်ညကြိုစောင့ဆြိုင်းသည်။ အတနကြှာသောအခါ ကလွာတဈယောကြ ရချိုးရာမှ ပြနရြောကလြာသည်။
”ကလြာ”
”လာပြီ ဘဘ”
ကလွာသည် အဝတအြစားလဲပြီး အခန်းထဲမှ ပြနထြှကလြာသည်။ ထို့နောကြ ဦးသကျက၏ ရှေ့တွငရြိုရိုသသေေ ထိုငလြိုကသ်ည်။ ဦးသကျကသည် ကလွာကို သသခွေောခွာကြည့်ပြှီး
”ကလြာ”
”ရှင် ”
”နင် တဈယောကယ်ောကန်ဲ့ ရနဖြစ်လာပြနပြှီလား။ ငါထငတ်ာ မမှားဘူးဆိုရင် နင် ကြားနကစြံအိမကြ လူတွနေဲ့ ရနဖြစ်လာပြီထငတ်ယ်။”
” ဟုတတ်ယ် ဘဘ ”
” ဘာဖြစ်လို့ သူတို့နဲ့ ရနည်ှိုးရနစြဖြစ်အောင် လုပတ်ာလဲ။ ကြားနကစြံအိမကြ လူတွအကြေောင်း နငမြသိဘူးလား။”
” ဟုတကြဲ့ သိပါတယ် ဘဘ သူတို့က ကြှနမြကို အရကဆြိုငထြဲမှာ ရိသဲ့သဲ့လုပလြို့ ”
”အဲဒါနဲ့ နငသ်ူတို့ကို အသေ သတခြဲ့တယပြေါ့။”
”ဟုတကြဲ့”
ဦးသကျကသည် ခေါင်းကိုခါရမ်း၍ သကပြှင်းရှညကြှီးကို ခလွိုကသ်ည်။
”ကြားနကစြံအိမအြကြောင်း နငဘြာသိလို့လဲ။”
ကလွာသည် ဦးသကျက၏ အမေးကို ပြနမြဖြပေဲ အံကိုသာ တင်းတင်းကြိတထြားသည်။ ဦးသကျကသည် စဉြးစားရင်းမှ တဈစုံတဈခုကို သတိရသလို ကလွာအား ဆတခြနဲကြည့်ြ၍ ….
”နငအြရငကြ ကြားနကစြံအိမန်ဲ့ တဈခုခု ပတသ်ကခြဲ့တယ် မဟုတလြား။”
ကလွာသည် အံကိုကြိတမြှဲ ကြိတထြားသည်။ ထို့နောကြ သူမသည် ရှိုကကြှီးတငင် ငိုခလွိုကတ်ော့သည်။ ဦးသကျကသည် ကလွာ အငိုရပသ်ညအြထိ စောင့ဆြိုင်းနေ၏။
”နင် ငါ့ဆီကိုရောကတ်ာ ချောကန်ှဈပြည့ပြှီနောြ။”
ကလွာက ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကြ၏။
“နငလြိုချင်တ်ဲ့ သိုင်းပညာကိုလည်း ဘဘက သငပြေးခဲ့တယ် မဟုတလြား။”
“ဟုတပြါတယ်။”
“ဒါပမေဲ့ နငသ်ိထားဖို့က သိုင်းပညာနဲ့ ပတသ်ကလြာရင် ဘယတ်ော့မှ ကိုယ့ကြိုယကြို အထငမြကြီးနဲ့ ၊ သိုင်းပညာဆိုတာ တဈဦးနဲ့တဈဦး မတူသလို ထကမြှကမြှုကလည်း အငမြတန် ကြာခွားတယ်။”
ဦးသကျကက ပြောနရင်ေးမှ ကလွာကို တဈခကြြ ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကလွာသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး နားထောငန်ေ၏။
“ငါဆိုလိုတာက သိုင်းပညာ ဘယလြောကပြဲ တောတ်ဲ့လူဖြစ်ဖြစ် ခဏပဲကြောကြှားတယ်။ အခွိနကြရွင် သူ့ကိုနိုငတ်ဲ့လူ ပေါလြာမှာပဲ။ ”
”ဟုတကြဲ့ ဘဘပြောတာ သဘောပေါကပြါတယ်။”
“အခုနင် ကြားနကဂြဟောကလူကို သတမြိခဲ့တာ ကြားနကဂြဟောသခင် ရာဇာကို စိနခြေါလြိုကတ်ာ နဲ့ အတူတူပဲ။ ”
ကလွာသည် ဦးသကျကကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူမ၏ မကြန်ှာ၌ ခံပြင်းမှုများက ပြည့န်ှကန်ေ၏။ ကလွာ၏ မကြန်ှာသှငပြှငကြို ကြည့်ြ၍ သူမရငထြဲ၌ ခံစားမှုများကို ဦးသကျကက တဈစိတတ်ဈဒသေ ခံစားမိသည်။
“ကြားနကဂြဟောနဲ့ ပတသ်ကလြို့ ဘဘကို ပြောပြပါလား။”
ကလွာသည် အခွိနအြတနကြှာသညအြထိ စဉြးစားနသည်ေ။ ထိုသို့ စဉြးစားလိုကတ်ိုင်း သူမမကြန်ှာပေါတ်ှင် ဒေါသအရိပအြရောငမြွားက ဖုံးလှှမ်းသှားတတသ်ည်။
“ဟုတကြဲ့ ကြှနမ် ဘဘကို ပြောပြပါ့မယ်။”
အခန်း (၄)
သူစိမ်း
ဦးကောင်းသာ ဆိုလွှင် ရှမ်းပြညန်ယ်၌ လူတိုင်းသိသည်။ သူသည် နယစြားကြီး၏ အကြံပေး စာပပညောရှင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကဗွာများ၊ သီချင်ြးများကို ကောင်းစွာရေးသားပြီး နာမညကြွောကြှားနသေူ ဖြစ်သည်။
ဦးကောင်းသာတွင် သမီးတဈယောကန်ှင့ြ သားလေးတဈယောကြ ရှိသည်။ သူ၏ သားနှင့သ်မီးကိုလည်း သူကဲ့သို့ပင် အနုပညာ စာပသမေား ဖြစ်စချင်ေသ်ညမြှာ သူ၏ ဆန်ဒဖြစ်သည်။
တဈနေ့တွင် ဦးကောင်းသာ၏ နအေိမသ်ို့ မမွှောလြင့သ်ော ဧည့သ်ညတ်ဈစု ရောကရြှိလာသည်။ မင်းညီမင်းသားဟနပြနန်ှင့ြ ခန့ခြန့ည်ားညား ရောကရြှိလာသော ဧည့သ်ညတ်ောမြွားကို ဦးကောင်းသာ က ကောင်းကောင်းမှနမြှန် ဧည့ခြံသည်။ ထိုသို့ အခွှအရေံများစွာနှင့ြ ရောကရြှိလာသူမှာ ကြားနကဂြဟော သခငဖြစ်သူ ရာဇာပင် ဖြစ်သည်။
ရာဇာသည် ဦးကောင်းသာကို စေ့စေ့စပစြပ် ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဦးကောင်းသာ၏ မိသားစုများကိုပါ တဈလှည့ြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဦးကောင်းသာက ရိုးရိုးသားသားပင် မိတဆြကလြိုကသ်ည်။
” ဒါက ကြုပဇြနီးပါ ။ ”
ရာဇာက ခေါင်းညိမ့ပြှ၍ အပျိုမလေး ကလွာကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကလွာအနီးတွင် ငါးနှစ်သားအရှယ် မင်းခန့ြ ရပန်သည်ေ။
” ဒါကတော့ ကြုပရြဲ့ သမီးနဲ့ သားပါပဲ။ ”
” ဟုတကြဲ့ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် ”
ရာဇာကပြောပြီး ကုလားထိုငတ်ဈလုံးတွင် အကအွနပင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
” လာတဲ့ ကိစ်စလေး သိပါရစေ။ ”
ဦးကောင်းသာက လေးလေးစားစားပင် မေးလိုကသ်ည်။
”ခငဗြွားနာမည် ကောင်းသာနောြ။”
” ဟုတပြါတယ်။”
” ခငဗြွားမှာ ကြောသ်ာဆိုတဲ့ အကိုကြီးတဈယောကြ ရှိတယန်ောြ။ ”
ကြောသ်ာဆိုသော နာမညကြှားလိုကသ်ညန်ှင့ြ ဦးကောင်းသာ တဈယောကြ မကြန်ှာပကြသ်ှားသည်။ ရာဇာက ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကပြှီး
” ကြုပသ်ိတယ် ။ နောကထြပ် ကြုပသ်ိထားတာ တဈခုက သူမသခင်ေ ခငဗြွားကို ပေးသှားတဲ့ ပစ်စည်းပဲ။ ”
” ဘာပစ်စည်းပါလိမ့ြ။ ကြုပလြည်း ဘာမှမသိရပါလား။ ”
ရာဇာသည် ဦးကောင်းသာကို စူးရှသော မကြလြုံးအစုံဖြင့ြ ကြည့်လြိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ အိတကြှီးတဈအိတကြို ဦးကောင်းသာရှေ့တွင် ပစ်ခလွိုကသ်ည်။
” ဒီအိတထြဲမှာပါတဲ့ ငှတွဟေော ခငဗြွားတို့ မိသားစု တဈသကလြုံး ထိုငစြားလို့ရတယ်။ ကြုပကြို ဦးကြောသ်ာ ပေးသှားတဲ့ အိပမြကန်တသ်ိုင်းကမွြး ထုတပြေးပါ။ ”
” ဘာအိပမြကသ်ိုင်းကမွြးလဲ ကြုပဆြီမှာလည်း ဘာမှမရှိပါလား။ ”
” ရတယလြေ ။ ကြုပကြ ကောင်းကောင်းမှနမြှန် တောင်းတာကို ခငဗြွားက မပေးချင်ဘြူးဆိုရင်။ လာကြစမ်း။ ဟိုကောငမြလေးကို ဖမ်းခွုပခြဲ့ ။ ”
”ဟုတကြဲ့ ”
” ဒီမှာ ဦးကောင်းသာ ကြုပတ်ောင်းတဲ့ သိုင်းကမွြးစာအုပကြို ယူခဲ့ပြီး ခငဗြွားသမီးကို ကြုပစြံအိမမြှာ လာရှေးပါ။ သုံးရကြ ကြောသ်ှားပြီ ဆိုရငတ်ော့ ခငဗြွားသမီးအတွကြ ကြုပအြဆိုးမဆိုနဲ့။ ”
အခန်း (၅)
စွန့လြှှတခြဲ့ရသော အပျိုစငဘြဝလေး
တောငသ်ုံးလုံးမှို့၏ ကြားနကဂြဟောသည် ခမ်းနားကြီးကယွလြှပသည်ေ။ အဆင့မြှင့သ်ော သိုင်းပညာရပမြွားကို သငကြှားပေးနသညေ့ြ ကြောင်းတောကြှီး တဈခုဆိုလွှငလြည်း မမှားပေ။ ကလွာမှာမူ ဂဟောကြီးအတွင်းရှိ ကဉွြးမှောင်းသော အခန်းတဈခုအတွင်းမှ လောကငရဲကို ခံစားနရပေသည်ေ။ ထိုအခန်းကဉွြးထဲ၌ သူမအား ပိတလျှောငထြားသညမြှာ နှစ်ရကကြွောကြွောြ ရှိပြီဖြစ်သည်။ သုံးရကပြှည့သ်ော အခွိနတ်ှငမြှ သိုင်းကမွြးကို လာရောကမြပေးခဲ့သောြ သူမဘဝသည် မတွေးဝင့စြရာပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ တွေးနစဉြေ အခန်းတံခါး ပြင့သ်ှားပြီး လူတဈစု အခန်းထဲသို့ ရောကရြှိလာလသည်ေ။ ကြားနကဂြဟောသခင် ရာဇာနှင့ြ လကထြောကန်ှဈယောကြ အပါအဝင် သိုင်းသမား ငါးယောကခြန့ပြင် ဖြစ်သည်။ ရာဇာက ပြောသည်။
“ဒီမှာ မိန်းကလေး မင်းကို ငါ လကဖြွားနဲ့ မတို့သေးဘူး။ အဲ… သိုင်းကမွြးပါလာရငပြေါ့ ။ သိုင်းကမွြး မရရငတ်ော့ မင်းရဲ့ အပျိုစငဘြဝကို လကလြှှတရြမဲ့အပြင် အသကခြမွြးသာရာရဖို့လဲ မစဉြးစားနဲ့ ။ မင်းအဖေ သိုင်းကမွြး ယူလာပါစလေို့သာ ဆုတောင်းပါ။”
ကလွာရဲ့ မေးစေ့ကို ဆှဲမော့ရင်း နှုတခြမ်းဖြားကို လကန်ဲ့ ဖစွည်ှဈရင်း ပြောသှားခွင်း ဖြစ်သည်။ အခွိနတ်ရှေ့ရှေ့ ကုနဆြုံးလာသည်။ အခွိနသ်ည် ခမွြးသာပြောရြှှငစြှာ နထေိုငရြသူတို့အတွကြ ကုနလြှယသ်ောလြည်း ဆင်းရဲဒုကျခရောကန်သေူအတွကမြူ လှနစြှာကြာမှင့သ်ညဟြု ခံစားရမှဲဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် ကလွာသညလြည်း အခန်းကဉွြးထဲတွငန်ရင်ေး သရမေည့ြ အခွိနကြို အခွိနကြုနခြဲစွာ စောင့မြွှောန်ရသေည်။ ခကြခြငွြး သရမေညဆြိုလွှင် ကလွာတဈယောကြ ဤမွှ စိတဆြင်းရဲမည် မဟုတပြေ။
ကြားနကဂြဟောသခင် ရာဇာ သည် ကလွာဆီရောကလြာတိုင်း ကလွာ၏ ပြည့ဖြှိုးလှသော ရငသ်ားကြီးများနှင့ြ စွင့ကြားလှသော တငသ်ားများကို ရမကလြှှမ်းသော မကြလြုံးများဖြင့ြ အမြဲလိုလို ကြည့်သ်ှားလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့အကြည့်မြွား၏ နောကကြှယတ်ှင် မိမိကို ရကစြကစြှာ ဖကြဆြီးမညကြို သိရှိသောကြောင့ြ ကလွာ ပိုမိုကြောကလြန့ခြှင်း ဖြစ်သည်။
သုံးရကမြှောကန်ေ့သို့ ရောကသ်ောအခါ…..
“ဂြိန်း….”
အခန်းတံခါး ပြင့သ်ှား၏။ ရာဇာ၏ အစောင့ြ နှစ်ယောကြ ရောကလြာပြီး ကလွာကို ဆှဲခေါကြာ အိပခြန်းတဈခုထဲသို့ ဆှဲခေါသ်ှားသည်။ အခန်းထဲတွင် ကြီးမားသော ကုတငကြှီးတဈခုက ကလွာကို စောင့ကြှိုနသည်ေ။ ကုတငဘြေး စားပြဲဝိုင်းတွင် အရကသ်ောကန်သေော ရာဇာကို တွေ့သည်။ ရာဇာ၏ မကြန်ှာတဈခုလုံးသည် အဆီပြနပြှီး ရမျမကခြိုးများ ဝနသေည်ေ။
“မင်းတို့နှစ်ယောကြ သူ့ကို လကန်ှဈဖကပြူးပြီး ကုတငခြေါင်းရင်းတိုငမြှာ ပကလြကလြှန် ကြိုးတုတထြားလိုကြ ။ အဝတတ်ှေ မခွှတန်ဲ့ဦး။ ပြီးရင် သှားတော့။”
ရာဇာ၏ တပည့န်ှဈယောကကြ တာဝနကြို ကြပြနေအြောင် ထမ်းဆောငပြှီး အခန်းပြငသ်ို့ ပြနထြှကသ်ှားကြသည်။ အရကတ်ဈအိုး ကုနလြောကသ်ောအခါ ရာဇာ အရကသ်ောကန်ရောမှ ထလာပြီး ကလွာ အနီးသို့ ရောကရြှိလာသည်။ ထို့နောကြ ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကအြနအထေားနှင့ြ ကော့ကော့လေး ဖြစ်နသေော ကလွာကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံးကြည့်သ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြို နောကသ်ို့ လှနပြှီး ကုတငခြေါင်းရင်းတန်းနှင့ြ ကြိုးတုတထြားသောကြောင့ြ အပျိုစငတ်ဈယောကြ၏ ဖြံ့ထွားစ ရငအြစုံကို ကော့ပြထားသလိုပင် ဖြစ်နသည်ေ။
ရာဇာသည် ကလွာထံသို့ လကလြှမ်းလိုကပြှီး အဝတမြွားကို ခွှတသ်ည်။ ကလွာသည် ကြောကရြှံ့လှသောကြောင့ြ အသံလုံးဝ မထွကမြိပေ။ ရာဇာပြုသမွှကိုသာ မကြလြုံးလေး အဝိုင်းသားနှင့ြ ကြည့်န်မေိသည်။ အပေါရြငပျိုင်း အကာအဝတ် ကြှတသ်ှားသောအခါ အကြမ်းပန်းကနလြုံး သာသာမွှသာရှိသော ရငန်ှဈမှှာသည် ပေါထြှကလြာသည်။ ပန်းနုရောငရြဲရဲ နို့သီးခေါင်းလေးများက အတွင်းသို့အနည်းငယ် ခွိုင့ဝြငန်သည်ေ။ ၎င်းင်းင်း၏အောကဖြကတ်ှင် ဗိုကသ်ားရှပရြှပအြောကမြှ အမှှေးရေးရေးလေးသာ ပေါကသ်ေးသော အပျိုစင် အဖုတ် အသဈစကစြကလြေးက လှလှန်းစွာ ပေါထြှကလြာသည်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေး နှစ်ခပြကြ စေ့ကာနသည်ေ။
ရာဇာသည် ကာမရမျမကဇြော ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ခွနအြားကြီးမားသူပီပီ အကြမ်းပတမ်း လုပတ်တသ်ူ ဖြစ်၏ ။ ယခုအခွိနတ်ှငလြည်း ကလွာ၏ ဖြူဝင်းကာ သေးငယသ်ော အဖုတလြှလှလေးကို တွေ့သောအခါတွင် စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ အဝတအြစားများကို အလငွအြမှန် ဆှဲခွှတကြာ ကုတငပြေါသ်ို့ တကလြိုကသ်ည်။ အပျိုစငကြလေး ကလွာသည် ယောကြာြးတနဆြာကို တဈခါမှ မမှငဖြူးသောကြောင့ြ ရာဇာ၏ လီးကြီးကို မှငရြသောအခါ လန့သ်ှားပြီး သတိပြနဝြငလြာသည်။
”ရှင် လှှတန်ောြ ။ ရှင် ခွေးကငွ့ခြှေးကြံ မကြံနဲ့။”
”အေး ငါက ခွေးမဟုတဘြူး ။ ကြားနကကြှ ကြားနကြ နင့ကြို ကြားကငွ့ကြွားကြံပဲ ကြံမယ်။”
စကားဆုံးသောအခါ ရာဇာသည် ကလွာ၏ ပေါငဖြှူဖြူလေး နှစ်လုံးကို ဘေးနှစ်ဖကသ်ို့ ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး အနည်းငယသ်ာ ဟသှားသော အဖုတကြလေးထဲသို့ လီးကြီးကို မညှာမတာ ထိုးသှင်းတော့သည်။ နာကငွလြှသော ဝဒနောကို သကသ်ာလို သကသ်ာညား ကလွာတဈယောကြ အောဟြဈငှီးငှူမိသည်။
ကလွာ၏ နာနာကငွကြငွြ ဆှဲဆှဲငငင်င် အောဟြဈလိုကသ်ံက ရာဇာအတွကြ ပိုမိုစိတကြှှလာစသည်ေ။ လီးကို အနောကသ်ို့ အနည်းငယ် ပြနဆြှဲထုတပြှီး အားထည့ကြာ တဈခကြထြဲ အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလိုကလြသည်ေ။
”ဗွှတ် … ဖောကျ …. ”
”အား…. နာတယ်…..။ ”
အပျိုမှေးပေါကသ်ံနှင့အြတူ ကလွာ နာကငွလြှန်းသောကြောင့ြ အစွမ်းကုန် အောင်ှီးမိသည်။ ရာဇာက အဆုံးထိ ထိုးသှင်းပြီးသောအခါ အခွိနမြဆှဲပဲ ပြနဆြှဲထုတပြှီး နို့လေးနှစ်လုံးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲကိုငကြာ နောကတ်ဈကြိမ် သားအိမခြေါင်းထိရောကအြောင် ထပမြံဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။ နူးညံ့လှသော နို့လေးနှစ်လုံးကို လကကြှမ်းကြီးဖြင့ြ ဖိညှဈဆှဲကိုငသ်ည့အြပြင် အဖုတထြဲမှလည်း လှနစြှာနာကငွလြှသောကြောင့ြ ကလွာ မကြလြုံးတွေ ပြာဝလောပြီး ခေါင်းတွပင်ေ မူးနောကလြာတော့သည်။
ထို့နောကြ ရာဇာက ကလွာ၏ အပျိုစင် သှေးများဖြင့ြ ပကြေံနသေော လီးကြီးကို အဖုတလြေးထဲမှထုတပြှီး ကလွာမှငအြောင် ပြသည်။
“ဒီမှာကြည့်ြ ကောငမြလေး နင့အြပျိုစင် အဖုတလြေးတွေ ပနတေေဲ့ ငါ့လီးကြီး ဘယလြောကြ လှလဲဆိုတာ”
ကလွာတဈယောကြ ခေါင်းမော့ကြည့်လြိုကရြာ လီးကြီး တဈခုလုံး သှေးချင်ြးချင်ြး နီနသညေကြို တွေ့လိုကရြပြီး ဘယလြိုမှ မဟနန်ိုငတ်ော့ပဲ မေ့လဲသှားတော့သည်။ ရာဇာလည်း ကလွာ မေ့လဲသှားသညကြို ဘာမှမပြောတော့ပဲ လီးကြီးကိုသာ အဖုတထြဲထိုးသှင်းကာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့တ်ော့သည်။
ရာဇာသည် ကလွာ မေ့မှောနစဉြေ အဖုတကြို သုံးခွီ ၊ ပါးစပကြို တဈခွီ လိုးသည်။ ပါးစပကြို လိုးသောအခါ အာခေါငထြဲထိ ရောကအြောငပြင် မညှာမတာ လိုးသည်။ ထို့နောကြ အစောင့တ်ဈယောကကြိုခေါြ၍ သူ့လကရြုံးတပည့ြ နှစ်ယောကကြို သှားခေါခြိုင်းလိုကသ်ည်။
”သီဟ နဲ့ သူရ မင်းတို့ နှစ်ယောကြ အာရုံမတကခြငအြထိ ဒီကောငမြလေးကို မင်းတို့ လုပခြငွရြာလုပကြှ။ မိုးမလင်းခင် သတပြှီးတော့ သမင်ေး တောငကြှားမှာ သှားစွန့ပြဈလိုကတ်ော့။”
”ဟုတကြဲ့ ဆရာ။”
သီဟနဲ့ သူရ သည် ခေါင်းဆောငရြာဇာ၏ ကုတငကြှီးပေါတ်ှင် ခွခွလေေေးလဲနသေော ကလွာကို သူတို့အခန်းထဲသို့ ပြေ့ခွီ၍ ခေါသ်ှားသည်။ ကောငမြလေး၏ အဖုတတ်ဈဝိုကတ်ှင် သှေးစလေးများ ပကြေံနသည်ေ။ သီဟ နှင့ြ သူရတွင် သီဟက တဈကိုယကြောင်းဆနသ်ည်။ သိုင်းလည်း ပိုတောသ်ောကြောင့ြ ရာဇာ၏ ညာလကရြုံး ဖြစ်သည်။ ရကလြည်း ရကစြကသ်ည်။
သူရက သီဟလောကြ သိုင်းမတောပြေ။ စိတထြားလည်း များစွာ နူးညံ့သည်။ သီဟတို့နှစ်ယောကြ အခန်းထဲသို့ ရောကသ်ောအခါ တဈကိုယကြောင်းဆနသ်ော သီဟက ကလွာကို အရငလြိုးသည်။ သူစိတတ်ိုင်းကြ လုပပြှီးသောအခါ ကလွာကို မိုးမလင်းခင် အစဖြောကရြန် သူရကိုမှာပြီး သူ၏အိပဆြောငသ်ို့ သူပြနသ်ှားတော့သည်။
သူရသည် သနားသောကြောင့ြ ကလွာကို မဆကဆြံတော့ပဲ ပကြေံနသေော သှေးစကလြေးများကို အဝတရြစေိုဖြင့ြ သန့စြငပြေးသည်။ ထို့နောကြ အသကကြယဆြေးကို အနည်းငယတ်ိုကသ်ည်။ သူရသည် အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ ကလွာကို မှင်းလှည်းပေါသ်ို့တငကြာ သမင်ေးတောငကြှားသို့ ခေါသ်ှားသည်။ မှင်းလှည်းပေါတ်ှင် ကလွာတဈယောကြ သတိရလာသည်။
“အင်း … အင်း….”
မှင်းလှည်းနောကခြန်းမှ ညီးညူသံ ကြားသောအခါ သူရက
”သတိရပြီလား မိန်းကလေး။”
”ရှငဘြယသ်ူလဲ ။ ကြှနမ် ဘယရြောကန်တောလဲ”
”မင်းကို အစဖြောကဖြို့ ဆရာက သမင်ေးတောငကြှားကို ပို့ခိုင်းတာ။”
”ကြှနမြကိုမသတပြါနဲ့ အဈကိုရယ် ။ တောင်းပနပြါတယ်။”
ကလွာ၏ သနားစဖြယ် ငိုယိုတောင်းပနသ်ံကြားတွင် နဂိုအခံကပင် သနားတတသ်ော သူရက လှှတပြေးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
”မင်း ဘယတ်ော့မှ ဒီမှို့ပေါကြို ပြနမြလာပါနဲ့။ တောထဲမှာပဲ ဇာတမြှုပပြှီး နပေါ။ ဆင်းတော့ မိန်းကလေး။”
သူရသည် ကလွာကို မှင်းလှည်းပေါမြှ ဆင်းခိုင်းလိုကပြှီး တောစပတ်ှင် ခပြေးကာ ထွကသ်ှားသည်။ ကလွာလည်း တောထဲသို့ဝငကြာ ချောကကြမ်းပါးတဈခုပေါမြှ ခုနခြပြှီး မိမိကိုယကြို အဆုံးစီရငရြန် တွေးနစဉြေ ဦးသကျကနှင့ြ တွေ့ဆုံခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။
အခန်း (၆)
သိုင်းလောကသို့ ဆင်းတော့မည်
ကလွာသည် ဖြစ်ကြောင်းကုနစြငကြို ဖြင့ပြှောပြီးသောအခါ ဝမ်းနည်းသှားသောကြောင့ြ တရှုံ့ရှုံ့ငိုကြှေးနသည်ေ။ ဦးသကျကက ငိုနသေော ကလွာကို နှစ်သိမ့ပြေးနသည်ေ။ ခတ်ေတကြာသောအခါ ကလွာတဈယောကြ အငိုတိတသ်ှားသည်။ ထိုအခါ ဦးသကျကက
”သမီး …. အခုဆိုရင် ဘဘဆီရောကတ်ာ ချောကန်ှဈကြောပြှီ။ အတွင်းအား၊ ကိုယဖြော့ပညာ ၊ သိုင်းပညာတွမှောလည်း ပညာကုနသ်ငပြေးပြီ။ ဒါပမေဲ့ တဈခုလိုနတော သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံပဲသမီး။ အဲဒီတော့ သမီးအနနေဲ့ လကစြားမခွခင်ေ သိုင်းလောကထဲ ဆင်းပြီးတော့ အတွေ့အကြုံရှာပါ။ ဘယသ်ိုင်းသမားကိုမဆို အသကကြှီးကြီးငယင်ယ် လွှော့မတွကပြါနဲ့။ အားနည်းသူကို ကူညီပါ။ တရားဥပဒနေဲ့အညီ ဘယအြရာမဆို ကြောသားရငသ်ား မခွဲခွားပဲ လုပဆြောငပြါ။ ကိုယအြငအြားကြီးတယ် ၊ သိုင်းတောတ်ယ် ဆိုပြီးတော့လည်း တခွားသူတွအပေေါြ မမောကမြာပါနဲ့။ ကိုယ့ကြိုယကြို ဂရုစိုကပြါ။ ကဲ အခုပဲသှားတော့ သမီး။”
ကလွာလည်း ဦးသကျကတဈယောကြ ဆိုင်းမဆင့ဘြုံမဆင့ြ ယခုလို ခကြခြငွြးလကင်င်း သိုင်းလောကထဲသို့ ဆင်းခိုင်းမညဟြု မထငမြိပေ။ အပြောကယွသ်ော သိုင်းလောကထဲသို့ မိန်းကလေးတဈဦးတနမြဲ့ ဆင်းရပေဦးမည်။ အဖေ ၊ အမေ နှင့ြ မောငလြေးတို့ရော အသကရြှငန်သေေးလား မသိပေ။ သကပြှင်းမောကို ကြိတခြရွင်း အထုတကြလေးဆှဲကာ ဦးသကျကကို ဂါရဝပြုပြီး တောငပြေါမြှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
အခန်း (၇)
ညှိုးသူကလဲ့စား
တောတန်းလေး တဈခုလုံး သာယာလှပနသည်ေ။ မိုးဦးရာသီမို့ သဈပငမြှကပြငလြေးများက စိမ်းစိုလှပနသည်ေ။ ဖားအောသ်ံများကလည်း တောလမ်းတဈလွှောကြ ဆူညံနသည်ေ။ ကလွာတဈယောကြ တောတောငသ်ဘာဝ စိမ်းလန်းစိုပြညမြှုများကို မခံစားနိုငပြေ။ ရငထြဲတွင် ကြီးမားသော အာဃာတ အစိုငအြခဲကြီး တဈခု ရှိနသည်ေ။ ထိုအမုန်းကြှေးကိုဆပလြို့ မပြီးသေးသ၍ မညသ်ည့အြရာကမှ ကလွာကို ပြောရြှှငအြောင် ပြုလုပန်ိုငမြည် မဟုတဟြု ကလွာ တွေးမိသည်။
ယခုဆိုလွှင် ကလွာအသကကြ ၂၂ နှစ်ရှိပြီ။ အသကြ ၁၆ နှစ်အရှယ် အပျိုဖောဝြငစြကတည်းက တိုကခြတခြံခဲ့ရသော ဘဝမုနတ်ိုင်းကို ၆ နှစ်လုံးလုံး သိုင်းပညာဆည်းပူးခွင်းဖြင့ြ ခွဖကြေခြဲ့သည်။ ဤသှေးကြှေးကို မှနမြှနဆြပလြိုကမြှ မှနမြှနန်ားအေးမညဟြု စဉြးစားမိသောကြောင့ြ ကြားနကဂြဟောသခင် ရာဇာရှိရာ မှို့ဆီသို့ ခွေဦးလှည့လြိုကသ်ည်။
ကြားနကစြံ အိမရြှေ့သို့ ရောကသ်ောအခါ ညမှောငစြပျိုးနပြေီ ဖြစ်သည်။ ညဉ့န်ကမြှ စံအိမအြတွင်းသို့ တိတတ်ဆိတ် ဝငသ်ညကြ ပိုကောင်းမညဟြု စဉြးစားမိသောကြောင့ြ စံအိမအြတွင်းသို့ မဝငသ်ေးပဲ အိမအြနီးရှိ သဈပငကြှီးတဈခုပေါသ်ို့ တကကြာ အခွိနဖြှုန်းနလေိုကသ်ည်။
”ဂဈ……”
ညဉ့င်ှကတ်ဈကောင်၏ အောမြှညသ်ံကို ကြားရသည်။ ကလွာ၏ကိုယမြှ အကြောအခွငမြွား တောင့တ်င်းသှားသည်။ သှားရန် အခွိန် ရောကပြှီ ဖြစ်သည်။ လှနခြဲ့သော ချောကန်ှဈက အဖြစ်အပကြမြွားကို မှတမြိသေးသောကြောင့ြ စံအိမအြတွင်းသို့ ဝငရြနန်ှင့ြ ရာဇာ၏ အခန်းကို ရှာဖြရန်ေ မခကခြဲလှပေ။ အစောင့မြွား လှည့လြညသ်ှားလာနသညေကြို ကြောဖြှတရြင်း ရာဇာနထေိုငရြာ အခန်းပေါရြှိ ခေါငမြိုးပေါသ်ို့ သှားရောကလြိုကသ်ည်။
”ဂွပ်….”
ခေါငမြိုးအုတကြှှပပြှားကို အသံမမှညအြောင် ခွာလိုကပြှီး အောကသ်ို့ ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ခေါငမြိုးအပေါကကြ ဂဟောသခငရြာဇာ၏ ကုတငကြှီးနှင့ြ တည့တ်ည့ြ ဖြစ်နသည်ေ။
”အို…. ”
ကလွာတဈယောကြ အံသှလှန်း၍ အသံတောင် ယောငရြမ်း၍ ထွကမြလို ဖြစ်သှားသည်။ ရာဇာ၏ တနဆြာကြီးက တောငမြတန်သည်ေ။ မှငရြသည့ြ မှငကြှင်းက မကြည့်ရြကစြရာ။ ဖြူဖြေးနုငယကြာ ချောမောလှပနသေော မိန်းကလေးတဈယောကြ ကုတငပြေါတ်ှင် ကြိုးတုတထြားသည်။ ခွနှစ်ေချောင်းကို နောကလြှနကြာ ခွထေောကတ်ဈချောင်းစီကို ခေါင်းရင်းကုတငတ်ိုင် တဈခုစီနှင့ြ ခညွထြားခွင်းဖြစ်သည်။ ခေါင်းကအောကြ ခွထေောကကြအပေါြ ဖြစ်နသည်ေ။ လကန်ှဈဖကကြို ခေါင်းနောကတ်ှငထြားကာ ပူးကပခြညွထြားသည်။
မိန်းကလေးငယ်၏ ကိုယပြေါတ်ှင် အဝတအြစားဟူ၍ မရှိ။ နို့သီးလေးများက နီနသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းကလေးများပင် ကောင်းကောင်းမစူသေး။ တဈတီတူးငှကတ်ဈကောငလြို ခွထေောကကြို မိုးမွှောထြားသောကြောင့ြ ဖငပြေါကကြလေးကိုလည်း မှငရြသည်။ အဖုတကြလေးက ခွထေောကကြို ကားခညွထြားတာတောင် ဟမနပေဲ တင်းတင်းစေ့နသည်ေ။
ရာဇာသည် ကလေးမလေးကို ဖငလြိုးဖို့များ ကြံနလေားမသိ။ ဆီပုလင်းတဈခုကိုယူကာ သူ့လီးကြီးကို ပြတသ်တလြိုကြ ကောငမြလေး၏ ဖငပြေါကထြဲကို ဆီများထည့ြ၍ နှိုကလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ တအောင့မြွှ ကြာသောအခါ သူ့စိကကြှိုကြ အနအထေားဖြစ်သညန်ှင့ြ လီးကြီးကို ဖငဝြတွငတ်ေ့ကာ ထိုးထည့တ်ော့သည်။
ကောငမြလေးခငမြွာ လကရြော ခွထေောကပြါ ကြိုးတုတခြံထားရသောကြောင့ြ ရုန်းကနန်သေောလြည်း အရာမထငပြေ။ ဆီလိမ်းထားသောကြောင့ြ မီးရောငအြောကတ်ှင် တောကပြှောငန်သေော လီးကြီးက ဖငထြဲသို့ တဈရဈချင်ြး တိုးဝငသ်ှားသည်။ ဖငပြေါကထြဲသို့ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားသောအခါ ရာဇာတဈယောကြ ဖငကြိုမှှင့ကြာနှိမ့ကြာဖြင့ြ စတငလြိုးတော့သည်။ ကောငမြလေးခငမြွာ ရုန်းလို့လဲမရ၊ ဖငထြဲတွငလြည်း ကြီးမားသော အတနကြှီးက အပြည့အြကြပပြင် နရောယူထားသောကြောင့ြ အသံစူးစူးလေးနှင့ြ အောန်ရှောသည်။ အောသ်ံကြားလွှင် စိတပျိုကြှကာ ပိုကြမ်းတတသ်ော ရာဇာအကြောင်းကို မသိသေးလို့ ဖြစ်မည်။
ရာဇာကတော့ အောသ်ံကြားလေ၊ ပိုကြမ်းလေ ကောငမြလေးက ပိုအောလြနှငေ့ြ မုန့လြုံးစကျကူကပန်သည်ေ။ ရာဇာရဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ခြကြတ်ှအေောကမြှာ မကြရြညလြေးတွကပြှေီး ရာဇာပြုသမွှ ခံနရသေည်။
ကလွာတဈယောကြ ခေါငမြိုးပေါမြှနရင်ေး အံတင်းတင်း ကြိတမြိသည်။ သူမကို အနိုငကြငွ့စြဉအြခါတုန်းက အဖြစ်အပကြမြွားကို မကြလြုံးထဲတွင် တဈကြကခြငွြးစီ ပြနပြေါလြာသည်။ ထို့နောကြ ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကပြှီး ခေါငမြိုးပေါမြှ ခုနဆြင်းလိုကသ်ည်။
“ဖတ်..”
ကလွာ၏ ကိုယဖြော့ပညာ အစွမ်းကြောင့ြ အသံ တိုးသဲ့သဲ့သာ မှညသ်ှားသည်။ ရာဇာသည် မိန်းမပျိုလေး၏ ဖငကြိုသာ အားရပါးရ လိုးနသေောကြောင့ြ ကလွာခေါငမြိုးပေါမြှ ဆင်းလာသညကြို မသိလိုကပြေ။ သို့သောြ ကလွာသည် အနကရြောင် သိုင်းသမား မဟုတပြါ။ လကစြားခွစရော ရှိသောလြည်း အလဈချောင်းလုပကြှံခွင်းကို မပြုလုပလြိုပါ။ ထို့ကြောင့ြ ချောင်းတဈခကြြ ဟန့လြိုကသ်ည်။
“အဟမ်း.. အဟမ်း….”
ချောင်းဟန့သ်ံ ကြားလိုကသ်ောကြောင့ြ ရှေ့ကိုသာမဲ၍ ဆောင့န်သေော ရာဇာတဈယောကြ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားသည်။ ကလွာကို ရုတတ်ရကြ တွေ့သောအခါ ရုတတ်ရကမြို့ ရာဇာ လန့သ်ှားသည်။ ချောမောလှပကာ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တောင့တ်င်းပြည့ဖြှိုးသော မိန်းမလှလေး တဈယောကဟြုသာ သိသည်။ လှနခြဲ့သော ချောကန်ှဈကအပျိုပေါကကြလေးသာသာ ရှိသေးသောကြောင့ြ ယခုလို ဖြံ့ဖြိုးလှပလာသော ကလွာကို မှငလြိုကရြသောအခါ မမှတမြိခွင်း ဖြစ်သည်။
”မင်းဘယသ်ူလဲ။ ဘာလာလုပတ်ာလဲ။ ဧကန်တ နငင်ါ့နဲ့ ခစွပြှဲဝငခြစွလြို့ လာခဲ့တာလား။”
ကလွာ မကြန်ှာ တဈခကြမြဲ့ပြီး
”ရှငဟြာ လူယုတမြာပဲ။ အခုထိ ကြှနမြကို မမှတမြိသေးပဲကိုး။ လှနခြဲ့တဲ့ ချောကန်ှဈတုန်းက အပျိုစငဘြဝကို ရကရြကစြကစြကြ ဖကြဆြီးပြီး သမင်ေးတောငကြှားမှာ သတဖြို့ ရှင့တ်ပည့တ်ှနေဲ့ ထည့ပြေးခဲ့တဲ့ ကလွာပဲ။”
”အောြ …. ဦးကောင်းသာ သမီးလေးကိုး။ တွေ့ရတာနဲ့ အတောပြဲ မင်းအမတေောင် ဟိုတလောကပဲ ငါ့တပည့တ်ဈယောကန်ဲ့ လိုကပြှေးသှားလို့ ငါလည်း လှှတပြေးလိုကတ်ယ်။ လိုးရတာလည်း နှစ်နဲ့ခွီ ကြာပြီဆိုတော့ ဟောင်းနပြေီလေ။ ငါနဲ့လည်း သိပမြအိပဖြစ်တော့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့ြ ငါလည်း မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး လှှတထြားလိုကတ်ယ်။”
”ဘာ…. ”
ကြှနမြအမေ အခုထိ အသကရြှငန်သေေးလား ဟုတလြား။ အမနေဲ့ အဖအကြေောင်း ပြောပြပါ။ ပြောပြပြီးမှ ရှင့ကြို ကြှနမြလကန်ဲ့သတပြှီး လကစြားခွရမေယ်။
” ဟား ဟား… မင်းရဲ့ သိုင်းပညာလေး မတောကတ်ဈခေါကန်ဲ့ ငါ့ကို လကစြားခွပြေီး သတမြလို့လား ကလွာရယ်။ နငသ်ိုင်းသငန်တေဲ့ အခွိနအြတွင်းမှာ ငါကလည်း သိုင်းကမွြးတဈဆူရလို့ ပျိုငဘြကကြင်း ဖြစ်နပြေီ။ အဲဒါနင့တ်ို့ မိသားစုရဲ့ ကြေးဇူးတွပေေါ့။”
ရာဇာသည် အိပမြကန်တသ်ိုင်းကမွြးနောကကြို တကောကကြောကြ လိုကရြင်း မမွှောလြင့ပြဲ ဝိညာဉန်တသ်ိုင်းကမွြးကို ရရှိခဲ့သည်။ လှနခြဲ့သော နှစ်ပေါင်း တဈရာခန့ကြ အနကရြောင် သိုင်းလောကမှ သိုင်းရာဇာတဈယောကြ ထွကပြေါခြဲ့သည်။ သူနှင့ရြငဆြိုငရြသူတိုင်းသည် အသကဆြုံးရှုံးရသညခြညွြး ဖြစ်သောကြောင့ြ လူစငစြဈမှ ဝိညာဉဖြစ်သှားသညကြို အစွဲပြုပြီး ဝိညာဉသ်ိုင်းသမားဟု ခေါဆြိုခဲ့ကြသည်။
ထိုအခွိနတ်ှင် သိုင်းလောကမှ ထိတထြိတကြှဲ သိုင်းသမားတဈယောကြ ပေါထြှကလြာပြီး ဝိညာဉသ်ိုင်းသမားကို ဆုံးမခဲ့သောကြောင့ြ ဝိညာဉသ်ိုင်းသမား သဆေုံးခဲ့သည်။ အိပမြကထြဲမှာပင် အနိုငရြရန် ခကခြဲလှသော ဝိညာဉသ်ိုင်းသမားကို ဆုံးမနိုငခြဲ့သောကြောင့ြ ထိုသိုင်းသမားကို အိပမြကသ်ိုင်းသမားဟု ခေါဆြိုခဲ့ကြပြီး ထိုသိုင်းသမား၏ သိုင်းပညာကိုလည်း အိပမြကန်တ် သိုင်းပညာဟု ခေါဆြိုခဲ့သည်။
”ကဲ … မိန်းကလေး ၊ မင်းငါနဲ့ အခုည ကာမဆကဆြံမယဆြိုရင် မင်းသိချင်န်တေဲ့ မင်းအမေ အကြောင်းနဲ့ ပြောကဆြုံးနတေဲ့ မင်းရဲ့မောငလြေး အကြောင်းကို ပြောပြမယ်။ ”
”ရှင်… ရှင် မိုကရြိုင်းလှခညွလြား။”
ကလွာတဈယောကြ ဒေါသထွကလြှန်းသဖြင့ြ ဓားကိုဆှဲထုတကြာ တဈဟုနထြိုး ဝငတ်ိုကတ်ော့သည်။ ရာဇာက အသာအယာ ရှောငတ်ိမ်းပြီး သိုင်းကြကတ်ဈခု ဖောထြုတလြိုကသ်ောအခါ ခွှမ်းကနဲ အသံမှညကြာ ကလွာ၏ လကထြဲမှဓားသည် ပြုတကြသွှားတော့သည်။ ရာဇာက ရမျမကလြှှမ်းသော မကြလြုံးဖြင့ြ ကလွာ တဈကိုယလြုံးကို ဝေ့ကြည့်ကြာ
”ဒီမှာ မိန်းကလေး ။ မင်းငါ့ကို ဘယလြိုမှ နိုငမြှာမဟုတဘြူး ။ အဲဒီတော့ ငါ့အလိုကို အသာတကြညန်ဲ့ လိုကလြွောပါ။ အကြမ်းနည်း သုံးရမယ် ဆိုရငတ်ော့ နာတဲ့အပြင် မင်းအမအကြေောင်းလည်း ဘာမှသိရမှာ မဟုတဘြူး။”
ကလွာလည်း စိတဓြာတကြသွှားသည်။ သိုင်းကြကတ်ဈကြကထြဲဖြင့ြ အရှုံးပေးလိုကရြသည့အြပြင် မိဘနှစ်ပါးနှင့ြ မောငလြေးအကြောင်းလည်း သိချင်သ်ောကြောင့ြ ရာဇာ၏ အလိုကို လိုကလြွောလိုကခြှင်းသာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်မညဟြု စဉြးစားကာ ရာဇာ၏ တောင်းဆိုခကြကြို လိုကလြွောလိုကရြတော့လသည်ေ။
” ကဲ ကလွာ ။ အဝတအြစားတွေ အကုနခြွှတလြိုကြ၊ ပြီးရင် နင့ကြှောင့ြ ပြနပြွော့သှားတဲ့ ငါ့လီးကြီးကို ပြနမြာလာအောင် လာစုပပြေးစမ်း။ ”
ရာဇာသည် မိမိလကခြုပထြဲမှရဘဝေသို့ ရောကရြှိသှားသော ကလွာကို ခပရြိုင်းရိုင်းပငပြှောသည်။ ကလွာလည်း မတတသ်ာသောကြောင့ြ အဝတအြစားများကို တဈခုမကနွြ ခွှတလြိုကသ်ောအခါ လှပဖြူဖြေးတောင့တ်င်းသော ကိုယခြန်ဓာသည် ပေါထြှကလြာသည်။ ထို့နောကြ ရာဇာနားသို့ တိုးကပသ်ှားပြီး အောကသ်ို့ တွဲလောင်းကကြာ ပြော့နသေော လီးကြီးကို အရင်းမှကိုငကြာ စတငစြုပပြေးတော့သည်။
ဦးသကျက၏ သငကြှားပေးမှုကြောင့ြ လီးစုပကြွှမ်းကငွန်ပြေီဖြစ်သော ကလွာသည် ရာဇာ၏ လီးကြီးကို အရင်းမှ အဖြားသို့ လွှာအပြားလိုကြ လကြလြိုကသ်ောအခါ ရာဇာထံမှ
”ကြှတ်… အား… ”
ဟူသော ညည်းသံထွကပြေါလြာသည်။ ထို့နောကြ ကလွာသည် ဒဈတဈခုလုံးကို ငုံသှင်းကာ ပါးစပအြတွင်း အသှင်းအထုတ် လုပပြေးသည်။ ပါးစပထြဲ ဝငရြောကလြာသော ဒဈထိပဖြွားကိုလည်း လွှာဖြင့သ်ပပြေးသည်။ ကလွာရဲ့ ပုလှစွမြေးအောကတ်ှင် ရာဇာတဈယောကြ ပြီးချင်ခြငွြ ဖြစ်လာသောကြောင့ြ ကလွာရဲ့ခေါင်းကို နောကသ်ို့တွန်းကာ လီးကိုပါးစပထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကရြသည်။
”ကဲ … ငါအခု ဟိုကောငမြလေးကို အရငလြိုးမယ်။ ပြီးမှ နင့အြလှည့ပြေါ့ အခုတော့ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ဟိုကလေးမ အဖုတကြို သှားလကြစြမ်း။ ငါက ဖငကြိုအရငလြိုးနှင့မြယ်။”
ကလွာတဈယောကြ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ တဈတီတူးလို ခွထေောငမြိုးမွှောန်သေော ကောငမြလေးရဲ့ အဖုတကြို သှားလကြရြသည်။ အစေ့လေးကို ပါးစပဖြှင့ြ စုပပြေးလိုကသ်ောကြောင့ြ ကောငမြလေး၏ မှိတန်သေော မကြလြုံးလည်း ပြင့လြာသည်။ ထို့နောကြ လွှာကို အပြားလိုကထြားကာ အဖုတတ်ဈခုလုံးကို နှံ့အောငလြကြသ်ည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် ရာဇာကလည်း ကောငမြလေး၏ ဖငထြဲသို့ လီးကြီးကိုထည့ကြာ ပြနထြုတကြာဖြင့ြ ဆောင့န်သည်ေ။
ရာဇာရဲ့ဖငလြိုး ခံရခွင်းကိုခံရသော မိန်းကလေးငယသ်ည် သနားဖို့ ကောင်းလှသည်။ နဂိုကပင် မဆန့မြပြဲ ကြီးမားလှသော လီးတနကြှီးမှာ သူမ၏ စအိုပေါကြ နီနီလေးထဲသို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ဝငထြှကန်သည်ေ။ ကောငမြလေးမှာ မခွိမဆန့ြ အောည်ီးရင်း တွန့လြိနန်ရှောသည်။ သူဇာလည်း သနားလာတာနဲ့ မိန်းကလေးငယ် အနာသကသ်ာအောင် အဖုတလြေးကို စိတပြါလကပြါ လကြပြေးလိုကသ်ည်။
ကောငမြလေး အနာသကသ်ာသှားလို့ ထငသ်ည်။ နာနာကငွကြငွြ အောသ်ံ ပြောကသ်ှားပြီး အရသာရှိလို့ ညည်းသည့ြ ညည်းသံလေးများသာ ထွကပြေါလြာသည်။
ရာဇာ အပျိုဖငလြေးကို အခကြင်ါးဆယလြောကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးပြီးသောအခါ ဖငပြါကငလြေးရဲ့ တင်းကြပမြှုကို မတောင့ခြံနိုငတ်ော့ပဲ သုတရြညမြွား တဗငွြးဗငွြးထွကကြာ ပြီးသှားတော့သည်။
”ကဲ… ကလွာ… ဟိုအဖုတကြို လကြတ်ာတောတ်ော့။ အခု ငါ့လီးကို လာလကြစြမ်း။”
ကလွာ နရောကို အနည်းငယရြှေ့ကာ ဆောင့ဆြောင့ထြိုငန်သေော ရာဇာရဲ့ ပေါငကြှားများ ခေါင်းအပလြိုကပြှီး လီးကို နရောလပမြကနွြ ပြောငအြောင် လကြပြေးရသည်။ ရာဇာသည် သူ့ပေါငကြှားမှာ တလှုပလြှုပန်ဲ့ လီးစုတပြေးနသေော မိန်းမချောလေးကိုကြည့်ရြင်း စကားပြောချင်လြာသည်။ ပုံမှန် စကားပြောချင်သ်ည် ဆိုခွင်းထကြ ညဈညဈညမ်းညမ်းတွေ ပြောချင်လြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ စကားစသည့အြနဖြငေ့ြ
“ဒီမှာ မိန်းကလေး။ မင်းက အခုလို ငါ့ကို ပြုစုပေးတော့ ငါကလည်း မင်းသိချင်တ်ာကို ပြောပြမယ်”
ထိုစကားကို ကြားတော့ လီးစုပပြေးနသေော ကလွာ ဝမ်းသာသှားသည်။ သူ့မိဘ နှစ်ပါးနဲ့ မောငလြေးအကြောင်းကို သိရတော့မှာ မဟုတပြါလား။ ထို့ကြောင့ြ လီးကို စုပရြကသ်ားအပေါကြို မော့ကြည့်ရြင်း ခေါင်းကိုသာ တွငတ်ှငင်ှိမ့ပြှမိသည်။
”မင်းကိုဖမ်းပြီး သုံးရကကြှာတဲ့အထိ မင်းအဖနေဲ့ အမေ ရောကမြလာလို့ မင်းတို့အိမကြို ငါသှားတိုကခြိုကတ်ယ်။ မင်းအဖကတေော့ တိုကပြှဲမှာ သသှေားတယ်။ မင်းမောငလြေးကတော့ မင်းတို့အိမတ်ောထြိန်းကြီးက ကယသ်ှားလို့ မမိလိုကဘြူး။ အဲဒီမှာ အသကမြသတေဲ့ မင်းအမကေို ငါကပဲ ငါ့စံအိမတ်ောကြို ဖမ်းခေါလြာခဲ့တယ်။ မင်းအမကေို တဈခါပဲ အတင်းအကြပ် ကြံစညလြိုကရြပါတယ် မိန်းကလေးရယ်။ ပထမတဈကြိမ် ပြီးကတည်းက ငါ့လီးရဲ့ အရသာကို ကြိုကလြှန်းလို့ဆိုပြီး ငါထားသလိုနေ စရောသှား မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်သှားတာပဲ။ ငါကလည်း အစပိုင်းတော့ မှနမြှနလြိုးပေးပါသေးတယ်။ တဖြည်းဖြည်း နှစ်တွကြောလာတော့ လိုးချင်စြိတ် မရှိတော့တာနဲ့ သိပမြလိုးဖြစ်တော့ဘူး။ အဲဒီမှာ မင်းအမကေ ငါ့တပည့တ်ဈယောကန်ဲ့ လိုကပြှေးသှားတော့တာပါပဲ။ ”
ကလွာ အတောပြင် ငိုချင်သ်ှားသည်။ သူ့မိခငသ်ည် ချောမောလှပသော စောဘြှားသမီးတောတ်ဈပါး ဖြစ်သည်။ ဖခငဖြစ်သူ စာပသမေားနှင့ြ လကထြပပြှီးကတည်းက တညတ်ညင်ှိမင်ှိမ် အေးအေးခမွြးခမွြးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သောြ ရာဇာဆိုသော လူကြီးရဲ့ နှောကယ်ှကမြှုကြောင့ြ သူတို့မိသားစုလေး ပျိုကြဲခဲ့ရသည်။
ကလွာ ရာဇာ့ကို အလှနပြင် နာကညွြးသှားသည်။ တဈခွိနထြဲမှာပင် ဝမ်းနည်းစိတမြွားလည်း ပေါပြေါကလြာသည်။ ငါ.. ငါ.. ဒီလူကြီးကို ရအောင် သတရြမယ်။ နာကြည်းအားငယသ်ော စိတမြွားဖြင့ြ ကလွာတဈယောကြ ဝမ်းနည်းမကြရြည် ကမွိသည်။
ကလွာ့မကြလြုံးမှထွကသ်ော မကြရြညတ်ဈစကကြ လီးစုပခြံနသေော ရာဇာ့လီးပေါြ တောကခြနဲကသွည်။ ရာဇာ မကြလြုံးမှိတပြှီး လီးစုပတ်ဲ့ အရသာကို ခံနရောမှ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့သ်ည်။ ဒီကောငမြလေး ငိုနပြေီ။ မကြလြုံးလေးတွေ နီရဲ နသည်ေ။ နှာခေါင်းနီနီလေးနှင့ြ မကြရြညတ်ှေ စီးကနွသေော ကောငမြလေးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆကဆြံချင်စြိတကြ တမဟုတခြငွြး ထကြှလာပြနသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ကလွာ့ဆံပငကြို တဈခကြစြုကိုငပြှီး ခေါင်းကို ထိန်းကြောင်းကာ လညခြွောင်းထဲသို့ လီးကို ခပန်ကန်ကဝြငအြောင် ဖိခသွည်။
”အု….. အော့….. ”
ကလွာ ပျို့တကသ်ည်။ မကြရြညတ်ှလည်ေး ပိုဝဲလာသည်။ နာကငွစြိတအြပြင် အာခေါငကြို လာလာထောကမြိသော လီးချောင်းကြီးရဲ့ အထိအတွေ့က ဆိုးဝါးလှသည်။ ဆယခြကြလြောကြ ခပပြှင်းပြင်း အာခေါငထြဲ ဆောင့ထြည့ပြှီးတော့ ရာဇာ အတောလြေး ကြနပေသ်ှားသည်။ ဒီကောငမြလေးကိုလည်း ကောင်းကောင်း လိုးပေးရဦးမှာပဲ။
“ကဲ… ကလွာ.. ကုတငဘြောငကြို လကထြောကပြှီး လေးဘကကြုန်းလိုကြ”
ကလွာလည်း ဦးသကျကနဲ့ လိငဆြကဆြံဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံတွနေဲ့ ရာဇာ နခေိုင်းသည့အြတိုင်း နပေေးလိုကသ်ည်။ လှပတဲ့ တငပြါးတဈစုံက နောကကြိုကော့ထွကပြှီး ဖငကြှားတဲ့က အဖုတကြှီးက ပြူးထွကန်သည်ေ။ ရာဇာ နောကကြို ပြူးထွကန်တေဲ့ အဖုတကြို လကန်ဲ့တဈခကြြ စမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ အရညတ်ှေ အတောကြို စိုရှှဲနပြေီ။ ဒီကောငမြလေး ငါ့လီးစုပတ်ုန်းကတည်းက စိတကြှှပြီး အရညတ်ှေ ထွကန်တော ဖြစ်မယ်။
”ဟိတ်… ကလွာ…. နငတ်ောတ်ောြ ခံချင်န်ပြေီ ဟုတလြား။ အရညတ်ှေ ရှှဲနပြေီ။ ပြောစမ်း…”
ကလွာ အတောပြင် ရှကသ်ှားသည်။ ရနသ်ူတဈယောကရြဲ့ လီးကိုစုပပြေးနရသေောကြောင့ြ ကလွာ စိတထြဲတွင် လိငဆြကဆြံလိုစိတ် မဖြစ်မိပါ။ ရာဇာဆိုတဲ့ လူကြီးကို မုန်းပြီး သတခြငွတ်ာပဲရှိသည်။ ဒါပမေဲ့ ကလွာ့အဖုတကြ အရညတ်ှေ တောတ်ောရြှှဲနလပြေေီ။ ကလွာ့ကိုယခြန်ဓာက ကလွာ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းမဖြစ်ပဲ အရညတ်ှေ ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရ ထွကန်ပြေီ။ ကလွာ စိတပြကြလြကပြကြဖြှင့ြ ရာဇာမေးတာ မဖြပေဲ တိတဆြိတသ်ာ နလေိုကသ်ည်။
“ဖြန်း….”
ခပကြှမ်းကြမ်းရိုကခြကြြ တဈခကြကြ ကလွာ့ တငပြါးပေါသ်ို့ ကရွောကလြာသည်။ ကလွာ့တငပြါးတွင် ပူခနဲဖြစ်ပြီး နာကငွသ်ော ဝဒနောကို ခံစားရသည်။
”ငါမေးရင် ပြနဖြှပေါ ကလွာ။ မဖြရင်ေ နငဒြီထကြ ပိုနာမယသ်ာမှတ်။”
”ဟုတ်…. ဟုတ်….”
လေးဘကထြောကထြားသော ကလွာရဲ့ ဖငကြှားထဲက ပြူးထွကန်တေဲ့ အဖုတဝြတွင် ရာဇာ လီးကို တေ့ကာ ဖိခလွိုကသ်ည်။
“ဗွှတ်….”
လီးတနကြှီးက အဖုတကြလေးထဲသို့ မဆန့မြပြဲတိုးကာ ဝငရြောကသ်ှားသည်။ တဈခကြထြဲ အားနှင့ဆြောင့ကြာ လိုးလိုကခြှင်း ဖြစ်သောကြောင့ြ အဖုတတ်ဆုံးထိ ဝငရြောကသ်ှားပြီး သားအိမခြေါင်းကို ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးမိသည်။
ကလွာ.. အင့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး သားအိမခြေါင်းကို ထိမိသောကြောင့ြ အတောပြင် အောင့သ်ှားသည်။ ရာဇာလီးကို ပြနဆြှဲထုတပြှီး ပြနထြိုးထည့သ်ည်။ ထို့နောကြ ကုတငဘြောငကြို ကိုငကြာ ကုန်းထားသောကြောင့ြ စွင့ကြားပြီး ဖြူဖြေးနသေော ဖငတ်ုံးဖြေးဖြေးနှစ်ခုကို အားရပါးရကိုငကြာ ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးတော့သည်။
”အ… အင့ျ… ”
ကလွာ့ထံမှ ညီးသံ ခပတ်ိုးတိုး ကြားရသည်။ ရာဇာကို လုပကြှံမညဟြု စဉြးစားထားသောလြည်း ရာဇာလိငတ်နကြှီးမှပေးသော ထူးကဲသော အရသာကြောင့ြ လုပကြှံမည့အြတွေးပင် မေ့လွော့သှားသလို ဖြစ်သှားသည်။ ရာဇာ တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း ကလွာကလည်း အားကမွခံ ဖငကြို နောကသ်ို့ပြန်၍ ကော့ကော့ပေးနမေိသည်။
အခကြင်ါးဆယလြောကြ အဆောင့ခြံပြီးခွိနတ်ှငတ်ော့ ကလွာတဈယောကြ ဖငကြို နောကသ်ို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ကော့တငရြင်း ပြီးသှားတော့သည်။ ရာဇာသည် ကလွာပြီးသှားခွိနမြှာ ဆကမြဆောင့သ်ေးပဲ လိငတ်နကြို ကလွာ့ အဖုတလြေးထဲ စိမထြားပြီး ကလွာ့အဖုတကြ ဆှဲဆှဲညှဈတဲ့ အရသာကို ခံစားနသည်ေ။
တအောင့လြောကကြှာမှ နရောပြောင်းပြီး လုပခြငွစြိတပြေါလြာတာနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကအြိပလြိုကပြှီး ကလွာကို တကဆြောင့ခြိုင်းလိုကသ်ည်။ တဈခွီပြီးသှားသော ကလွာတဈယောကြ တောတ်ောလြေး နှုံးခွိသှားပမေဲ့ ရာဇာပြောတဲ့အတိုင်း နပေေးလိုကသ်ည်။
ကလွာတဈယောကြ ရာဇာ့ကိုယပြေါမြှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး လိငတ်နကြို အဖုတထြဲထည့ကြာ ခပမြှနမြှနပြင် ဆောင့ပြေးနသည်ေ။ ဆောင့ပြေးနရင်ေး စိတထြဲက ရာဇာ့ကို လုပကြှံနိုငမြည့ြ နည်းလမ်းကို စဉြးစားမိသည်။ ဘယသ်ူပဲဖြစ်ဖြစ် ကာမဆကဆြံလို့ ပြီးခါနီးအခွိနရြောကရြင် အရာရာကို မေ့လွော့နတတေတ်ယ်။ အဲဒီအခွိနကြို ငါကောင်းကောင်း အသုံးခရွမယလြို့ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနပြှောရင်း အဝငအြထွကြ မှနမြှနလြေးပင် ဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်။
တအောင့လြောကကြှာတော့ ရာဇာထံမှ နှာမှုတသ်ံ တရှုးရှုးထွကလြာပြီး အောကကြနေ ခပပြှင်းပြင်း ကော့ကော့ထိုးတာကို တွေ့ရသည်။ ကလွာလကဝြါးတဈလွှောကြ အတွင်းအားကို အကုနစြုစည်းလိုကသ်ည်။ အတွင်းအားကို လကမြှာစုစည်းလိုကသ်ောကြောင့ြ ကြှကသ်ားများ တောင့လြိုကသ်လို ဖြစ်သှားပြီး အဖုတအြတွင်းသားများက ရာဇာ့လိငတ်နကြို ပိုမိုတင်းကြပစြှာ စုပဆြှဲလိုကသ်လို ဖြစ်သှားသည်။
”အား… ကောင်းလိုကတ်ာ”
ဆိုပြီး ရာဇာတဈယောကြ ခေါင်းကိုကြှကာ ကလွာ့နို့နှစ်လုံးကိုစို့ရန် ကုန်းအထ ကလွာ လကဝြါးစောင်းက ရာဇာ့လညမြွိုဆီသို့…
”ဖြောင်း…. ”
”အား”
ရာဇာ့အောသ်ံက ကြားနကအြိမတ်ောြ တဈခုလုံးအနှံ့ ဟိန်းထွကသ်ှားသည်။ အခန်းအပြငမြှ လူသံအခွို့ကြားရသည်။ အစောင့မြွားက သူတို့ခေါင်းဆောငကြှီးရဲ့ အိပဆြောငသ်ို့ အခွင့မြရှိပဲ ဝငခြှင့မြရသောကြောင့ြ အပြငဘြကမြှသာ အသံပေးကြသည်။
ကလွာ အဝတအြစားကို ကမန်းကတန်း ကောကဝြတလြိုကပြှီး ပြတင်းပေါကဖြှင့ကြာ အပြငသ်ို့ ခုနထြှကလြိုကသ်ည်။ ပြတင်းပေါကြ အပြငရြောကတ်ော့ ခွံထဲက အစောင့တ်ဈအုပန်ဲ့ တန်းတိုးသည်။ အစောင့မြွားက ကလွာ့ကို မှငတ်ာနဲ့ ဝိုင်းတိုကကြှသည်။ တိုကခြိုကသ်ံတွကေ အိမတ်ောတ်ဈခုလုံးကို တပလြှန့လြိုကသ်လို ဖြစ်သှားပြီး ကလွာ့အနီးသို့ ရနသ်ူတွေ ဝိုင်းအုံလာသည်။
ကလွာ အံကို တင်းတင်းကြိတကြာ ဇွဲမလွော့ပဲ တိုကသ်ည်။ တိုကရြင်းတိုကရြင်း မောဟိုကလြာပြီး အစောင့တ်ဈယောကရြဲ့ ဓားခကြကြ ညာဘကလြကမြောင်းကို ရှပထြိသည်။ အပေါယ်ံ အရပြေားသာထိခွင်း ဖြစ်သောလြည်း ကလွာတဈယောကြ ပငပြန်းလှန်းပြီး ဓားလှတကြသွှားသည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် လူအုပထြဲမှ လူတဈယောကြ အပြေးရောကလြာပြီး ကလွာ့ကို ရုတတ်ရကြ ပြေ့ခွီကာ တိုကပြှဲစည်းအပြငသ်ို့ ခုနထြှကသ်ှားတော့သည်။
တိုကပြှဲကို ရပကြှည့န်သေော ခေါင်းဆောငကြှီး ရာဇာရဲ့ ညာလကရြုံးဖြစ်သူ သီဟ တောကတ်ဈခကြကြို ခပပြှင်းပြင်း ခေါကမြိသည်။ ခေါင်းဆောငကြှီးကို လုပကြှံသှားတဲ့ ကောငမြလေးကို ကယတ်ငသ်ှား
သူက ဘယလြကရြုံးဖြစ်သူ သူရ…။ ဒီကောငမြလေးကို သီဟ ကောင်းကောင်းမှတမြိသည်။ လှနခြဲ့သောချောကန်ှဈက သမင်ေးတောငကြှားမှာ စွန့ပြဈထားခဲ့သော ကလွာဆိုသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ ဒီကောငမြလေး အခုထိ အသကရြှငန်တယေဆြိုတော့ သူရ မသတပြဲ လှှတပြေးလိုကလြို့ပဲ ဖြစ်မည်။ အခုလည်း ကယထြုတသ်ှားပြနပြှီ။ သီဟတဈယောကြ အံကိုခပတ်င်းတင်းကြိတပြှီး ငယသ်ားများအားလုံးကို ခေါဆြောငကြာ သူရနောကကြို အပြင်းအထန် လိုကတ်ော့သည်။
သူရ ကလွာကို ပုခုံးပေါထြမ်းပြီး အလငွအြမှန် ပြေးလှှားနသည်ေ။ ညတဈဝကလြောကြ ခရီးနှငပြှီးရင် တောတောငထြူထပတ်ဲ့ သဈတောကြီး တဈခုရှိသည်။ ထိုတောထဲသို့ ရောကပြှီးလွှင် နောကကြလိုကလြာတဲ့ ရနသ်ူတွကေို မကြခြှဖြတေန်ိုငမြည် ဖြစ်သည်။ သဈတောရှိရာကို ရောကဖြို့ လမ်းခုလတမြှာ သမင်ေးတောငကြှားဒသကေို ဖြတရြမည်။
သူရ အားကုနသ်ုံးပြီး ပြေးသောလြည်း မှင်းခွာသံတွကေ တဖြည်းဖြည်း နီးကပလြာခွပြေီ။ သူရပြေးတော့လည်း မလှတတ်ော့မဲ့အတူတူ တောအုပဆြီကို မသှားတော့ပဲ သမင်ေးတောငကြှားရှိရာ လမ်းသှယလြေးဘကကြို ခွိုးကြေ့လိုကသ်ည်။ ခဏလောကြ ပြေးပြီးတော့ ရှေ့မှာ ပြေးစရာ မှမရှေိတော့ပေ။ အသူတဈရာနကလြှသော ချောကကြမ်းပါးက ဆီးကြိုနသည်ေ။ မှင်းခွာသံများက တဈစထကတ်ဈစ ပိုပြီးနီးကပလြာသည်။
နောကဆြုံးမှာတော့ သူရ ဆုံးဖြတခြကြြ တဈခုကို ပြတပြှတသ်ားသား ခလွိုကပြှီး ပုခုံးပေါမြှာ ထမ်းထားတဲ့ ကလွာကို အောကကြိုခကြာ ခပတ်င်းတင်းပြေ့ဖကပြှီး သမင်ေးတောငကြှားထဲသို့ ခုနဆြင်းလိုကတ်ော့သည်။
”ဗှမ်း….. ”
မှင့များလှသော အကြာအဝေးမှ ကလွာသည့ြ အရှိနန်ှင့ြ အောကမြှ ရပြငေကြို ထိလိုကသ်ော အခွိနတ်ှင် သူရရော ကလွာပါ လောကကြီးနှင့ြ အဆကအြသှယပြှတပြှီး အမှောငကြသွှားတော့သည်။
အခန်း(၈)
စဈမှနသ်ောခစွခြှင်းမတ်ေတာ
သူရ သတိရလာသည်။ မကြလြုံးကို အားယူပြီး ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကုန်းပေါတ်ှင် ရောကန်သည်ေ။ တိတိကကြပြှောရလွှင် ကြောကဂြူတဈခုထဲသို့ ရောကရြှိနခွင်ေး ဖြစ်သည်။
” အဈကို သတိရလာပြီလား။”
သာယာသော အသံလေးကို ကြားရသည်။
”အောြ… ကလွာလည်း အသကရြှငရြကြ ရှိသေးတာပဲ။”
သူရစိတထြဲ တွေးမိခွင်း ဖြစ်သည်။ သူရ အသံလာရာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ စိုးရိမတ်ဲ့ မကြဝြန်းအစုံနဲ့ သူ့ကိုစိုကကြှည့န်သေော ကလွာကို တွေ့သည်။ သူရ လူးလဲထလိုကပြှီး အနားမှာရှိနသေော ကလွာရဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ထွေးပြေ့လိုကသ်ည်။
” ညီမရယ်… မသကေောင်း မပြောကကြောင်းကြယ်။ ဟိုတဈခါထဲက အဈကိုပြောသားပဲ ကြားနကစြံအိမန်ဲ့ ဝေးဝေးနပေါဆိုတာကိုကြာ”
”ဘာပဲပြောပြော အဈကိုရယ်… ကလွာ့ဘဝမှာ အမုန်းဆုံး ရနသ်ူတောကြှီးကို သှေးကြှေးဆပန်ိုငတ်ဲ့အတွကြ ကလွာ သသှေားမယဆြိုရငတ်ောင် သပြေောပြါပြီ။”
”အောျ… ညီမရယ်။”
သူရ ကလွာဆိုသော ကောငမြလေးကို မှတန်ိုးစွာကြည့်ရြင်း ပိုမိုတင်းကြပစြှာ ဖကထြားလိုကသ်ည်။ ရစေိုနသေော အဝတအြောကမြှ ဖြံ့ထွားသော ရှှရငေအြစုံကို ခပရြေးရေးလေး မှငရြသည်။ သူရ အာခေါငတ်ှေ ချောကကြပလြာသည်။ သူရတဈယောကြ ကလွာ့ မကြန်ှာကို ရီဝဝကြေညေ့ရြင်း
“ခစွတ်ယ် ညီမရယ်။ အဈကို ညီမကို လှနခြဲ့တဲ့ ချောကန်ှဈကတည်းက ခစွခြဲ့တာပါ။ အဈကို့အခစွကြို လကခြံပါနောြ။”
ကလွာလည်း သူမရဲ့ အသကသ်ခင် ကြေးဇူးရှငအြပေါြ မတ်ေတာရှိနပြေီ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ သူမဘဝက သူမခစွသ်ူအတွကြ သန့စြငမြှုမရှိပါ။
”အဈကိုရယ်… ညီမဘဝက အဈကို့အတွကြ မထိုကတ်နပြါဘူး အဈကိုရာ… ။ မခစွပြါနဲ့နောြ။”
”ညီမ မသသေေးဘူးဆိုတာသိလို့ အဈကို ညီမထွကသ်ှားတဲ့ နရောမှာ အမြဲလိုလို လာစောင့ခြဲ့တာပါ ညီမရာ။ ချောကန်ှဈလုံးလုံးပါပဲ။ ပြီးတော့ ရောကလြရော နရောတိုင်း ညီမများ ရှိလမလေားဆိုပြီးတော့လည်း စုံစမ်းခဲ့ရတာ အမောပါပဲကြာ။ တွေ့မဲ့တွေ့တော့ ညီမက အဈကို့ဆီကို ဆိုကဆြိုကမြှိုကမြှိုကြ ရောကလြာတာပဲလေ။ အဈကိုတို့ နှစ်ယောကြ ဖူးစာပါလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ညီမ အဈကို့အခစွကြို လကခြံပြီး အဈကိုနဲ့ လကထြပမြယ် မဟုတလြား။”
ကလွာတဈယောကြ သူမအပေါြ ထားရှိသော သူရရဲ့ အခစွကြို အဆုံးစွနအြထိ နားလညလြိုကပြါပြီ။ သူရ အခစွကြ ဖြူစငစြဈမှနသ်ော အခစွစြဈပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူမအသကကြိုလည်း နှစ်ကြိမတ်ိတိ ကယတ်ငခြဲ့သော သူရဲကောင်း ဖြစ်သည်။ အစစအရာရာ ပြည့စြုံသော သူရအခစွကြို လကမြခံနိုငစြရာ အကြောင်းမရှိပါ။ ထို့ကြောင့ြ ကလွာတဈယောကြ သူရအခစွကြို ခပသ်ှကသ်ှကပြင် လကခြံလိုကတ်ော့သည်။
”ခစွပြါတယ် အဈကိုရယ်… ။ ညီမ အဈကိုနဲ့ လကထြပပြါ့မယ်။”
ကလွာ ခေါင်းလေးငုံ့ရင်း ပြောမိသည်။ သူရ အပြောလြှနသ်ှားပြီး ကလွာ့မကြန်ှာပေါသ်ို့ အနမ်းမိုးတွေ ရှာခလွိုကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူရအနမ်းတွရေဲ့ လားရာက ကလွာ့ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးတဈစုံဆီသို့ အနမ်းတွေ မရပမြနားပေးပြီးတော့ ကလွာ့အဝတတ်ှကေို အလငွအြမှန် ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။
”အို့… အဈကိုရယ်… သိပဆြိုးတာပဲ။ ဒီမှာ ခမွြးနပေါတယဆြို။”
”အဈကိုက ညီမကို နှေးထွေးသှားအောင် လုပပြေးမလို့ပါကြာ။”
သူရ ဘာမှဆကမြပြောတော့ပဲ ကလွာ့ရငသ်ားထွားထွားကိုသာ အငမ်းမရပင် ငုံ့ပြီး စို့လိုကသ်ည်။ ကလွာ့ထံမှ တအင်းအင်းနဲ့ ညီးညူသံလေးများ ပေါထြှကလြာသည်။ ရငသ်ားတဈဖကကြို စို့နရင်ေး ကနွန်တေဲ့ အခွားရငသ်ားကို လကကြလည်း အအားမနပေဲ ဆုပကြာခွသည်ေ။ ကလွာ့ရငသ်ား ဖြူဖြူနုနုမှာ သူရလကရြာတွေ ထငကြုနသ်ည်။
သူရ တဖြည်းဖြည်း အောကသ်ို့ လွှောဆင်းလိုကပြှီး ကလွာ့အဖုတဝြမှာ ထောငထြောငလြေး ဖြစ်နတေဲ့ အစိလေးကို တဈခကြြ စုပလြိုကသ်ည်။
‘အ….’
ကလွာ တဈခကြည်ည်းရင်း သူရဆံပငတ်ှကေိုသာ အားရပါးရ ဆုပဆြှဲထားသည်။ သူရ အတောကြှာကြာ လကြပြှီးတော့ အဖုတတ်ဈခုလုံးလည်း စိုရှှဲနပြေီ။ အဆငသ်င့ဖြစ်ပြီဟု ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကပြှီး ရစေိုနတေဲ့ ဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကတ်ော့ ခေါင်းထောငပြှီးဖြစ်တဲ့ ညီတောမြောငကြ ပေါထြှကလြာသည်။ ညီတောမြောငကြို ဂုတကြကိုငပြှီးတော့ ကလွာ့အဖုတဝြမှာ လေးငါးဆယခြကြလြောကြ အစုနအြဆန် ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။ ကလွာ့ တငပြါးအစုံက ကြမ်းပြငပြေါမြှ ကြှတကလြာသည်။
သူရ အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ ညီတောမြောငကြို ကလွာ့အဖုတထြဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ အဖုတအြတွင်းသားများက ညီတောမြောငကြို တရှရှဆှဲညှဈခွင်းဖြင့ြ ကြိုဆိုကြသည်။ ဆယခြကြလြောကြ ခပမြှနမြှနလြေး လုပပြှီးတော့ ကလွာ့ပေါငန်ှဈချောင်းကို ပခုံးပေါြ ထမ်းတငလြိုကပြှီး အားရပါးရဆောင့သ်ည်။
“ဖြတ် … ဖတ်…. ဖြတ်… ဖတ်”
မှညသ်ံတွနေဲ့ အသကပြှင်းပြင်းရှုသံတွကေ ကြောကဂြူတဈခုလုံးမှာ ဆူညံနသည်ေ။ အခကြင်ါးဆယလြောကြ ဆောင့ပြှီးတော့ဘကလွာ့ထံမှ အသံရှည် ညည်းသံကြားရပြီး ခွဖြေားတွေ ကြေးကောကကြာ ငှိမသ်ကသ်ှားသည်။ သူရလည်း အရှိနကြိုမှှင့ပြှီး ခပမြှနမြှန် ဆောင့လြိုးလိုကရြာ မကြာခငမြှာပဲ ပြီးချင်လြာသည်။
သူရ ပုခုံးပေါတ်ငထြားတဲ့ ခွနှစ်ေဖကကြို ဘေးကိုခွဲကားလိုကပြှီး ကလွာ့နို့ ဖြူဖြူဝင်းဝင်း နှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆှဲ၍ဆောင့သ်ည်။ နောကဆြယခြကြလြောကြ ဆောင့အြပြီးတွငတ်ော့ ကလွာ့အဖုတထြဲသို့ လိငတ်နကြိုတဆုံးသှင်းပြီး သုတမြွားကို ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။
သူရတဈယောကြ ကလွာ့ဘေးနားမှာ ဝငလြှဲလိုကပြှီး ကလွာကို သူ့လကမြောင်းပေါြ ခေါင်းအုံးပြီး အိပစြသည်ေ။
”ညီမ… အဈကိုတို့ ဘယလြိုဆကလြုပကြှမလဲ။ ချောကကြမ်းပါးထဲမှာပဲ တဈသကလြုံး နကြမေလား။ အပေါကြို ပြနတ်ကဖြို့ ကြိုးစားရဦးမယ်။ ပြီးတော့ စားဖို့သောကဖြို့လည်း ရှိသေးတယ်။”
”စားစရာအတွကကြတော့ မပူနဲ့ အဈကိုရဲ့။ အစောက အဈကိုမေ့နတေုန်း ကလွာ ဒီနားတဈဝိုကကြို ပတကြှည့ပြှီးသှားပြီ။ စားလို့ကောင်းတဲ့ အသီးတွေ ရှိတယ်။ အပငတ်ှလည်ေး အများကြီးပဲ။ ပြီးတော့ ညီမတို့ကလွာတဲ့ ချောင်းထဲမှာလည်း ငါးတွတွေေ့တယ်။ ညီမတို့ ချောကထြဲမှာပဲ နှစ်ယောကထြဲ ကမျဘာလေးကို တညဆြောကကြှရအောငန်ောြ။ ကောင်းတယမြဟုတလြား ဟင်။”
”ကောင်းတာပေါ့ ညီမရဲ့။ ပြီးတော့ အဈကိုကလည်း ညီမကို အစောင့တ်ှေ ဝိုင်းနတေုန်းက ခေါင်းဆောငကြှီးရဲ့ အိပခြန်းထဲက အိပမြကန်တသ်ိုင်းကမွြးကို ယူလာခဲ့တယ်။ ကိုယ့တ်ို့ သားသမီးလေးတွေ မှေးလာရင် အိပမြကန်တသ်ိုင်းကမွြးကို သငပြေးပြီး သိုင်းလောကထဲ ပြနဝြငခြိုင်းမယ်။ အများအကြိုး သယပျိုးတဲ့ သိုင်းသမားကောင်းလေးတွေ ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောငကြှမယကြှာ။ ညီမရော ဘယလြိုသဘောရလဲ။”
”အဈကို့သဘောအတိုင်းပါပဲရှင်။”
”ကဲ… အဈကို့သဘောအတိုင်းဆို နောကထြပတ်ဈခါလောကြ ခစွကြှရအောငကြှာ။”
သူရ ခပမြှနမြှန် ထလိုကပြှီး ကလွာ့ပေါငကြှားမှာ နရောဝငယ်ူလိုကသ်ည်။ သိပမြကြာခငမြှာပဲ သမင်ေးတောငကြှား ချောကကြမ်းပါး အောကခြှရှေိ ကြောကဂြူလေးထဲမှာ ကြငစြဦး ခစွသ်ူနှစ်ဦးရဲ့ ရယသ်ံလေးများကို ကြားရတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။