အောစာအုပ်

ရွာက သာဂိ (အပိုင်း ၄ ဇာတ်သိမ်း)

ရှာက သာဂိ
ရေးသားသူ – ဗညားပိကြိ

🏵️အပိုင်း (၄) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

ခရဈစမတပြှီးသညအြထိ သာဂိသည် အကဈြစတာနှင့ြ တဈတွဲတွဲ ရှိနသည်ေ။ ခရဈစမတပြှီးသည့ြ ၂၆ ရကန်ေ့တွင် သာဂိသည် မနတတ်ေ၊ မထိုငတ်တကြို ဖြစ်နသည်ေ။ သူသည် အကစြတာထံသို့ ဘယလြိုအကြောင်းရှာပြီး သှားရမညန်ည်း။ နောကဆြုံး ခပပြှောငပြှောငပြင် အလညလြာတယဆြိုကာ သှားတွေ့သည်။ အကဈြတာ မိဘများက နန့ဖြာလုံဈေးထဲတွင် လွှပစြဈပစ်စည်းများရောင်းသည်။ မနကကြတည်းက ဈေးရောင်းထွကသ်ညမြှာ ညနမေိုးခွူပသ်ည် အထိဖြစ်သည်။ အကစြတာက တဈခါတလေ ဈေးထဲ လိုကသ်ှားတတသ်လို တဈခါတဈလေ သူငယခြငွြးတွေ အိမလြွှောကလြညတ်တသ်ည်။

သာဂိ သှားလညသ်ောနေ့က သူမသည် အိမမြှာရှိနသည်ေ။ ပေါကကြရတွေ ထိုငပြှောကြရင်း သူမက ဆိုသည်။ ၃၁ ရကန်ေ့ကြလွှင် နယူးယီးယားပါတီ လုပကြှမည်။ မှို့ပြငကြိုထွကသ်ည့ြ ကားလမ်းဘေးတွင် သူမတို့ အမွိုးတွပေိုငသ်ော ယာခင်းတွရှေိသည်။ ထိုယာခင်းတွထေဲတွင် မီးဖို ဖိုပြီး ပြောကြှမည် လာခေါမြညဟြု ပြောသည်။ သာဂိသည် ၃၁ ရကန်ေ့ကို မှနမြှနရြောကခြငွန်မေိသည်။ ၃၁ ရကန်ေ့ ညနခင်ေးကတည်းက သာဂိကို အကဈြစတာက လာခေါသ်ည်။ ကိုနဇောက

“ ဟေ့ …ငါ့ရော မခေါဘြူးလား”

ဟု နောကသ်ညကြို သူမက နည်းနည်းမှ အားနာခွင်းမရှိပဲ

“လူကြီးတွေ မခေါဘြူး”

ဟု အတညပြေါကြ ပြနပြှော၍ ကိုနဇော ပါးစပကြှီး ပြဲ ကနွခြဲ့သည်။ သာဂိကတော့ ဆိုငကြယပြေါကြနေ အားနာနာဖြင့ြ ကြည့်မြိသောလြည်း ပြနဆြင်းဖို့တော့ စိတမြကူးခွေ။ အကဈြတာတို့ စတည်းခမွည့ြ နရောလေးသည် ကားလမ်းဘေးမှ အနည်းငယ် အထဲဝငရြသည်။ ကယွပြှန့ပြှန့ပြှူးသော ယာခင်းများကြားတွင် သဈပငအြုပတ်ှကေ ဟိုတဈနရော၊ ဒီတဈနရော ရှိနသည်ေ။ ထိုသဈပငတ်ှကြေားထဲတွငယ်ာစောင့တ်ဲလေးများကိုလည်း တွေ့ရသည်။ထိုအထဲက တဈခုသော တဲလေးသည် သာဂိတို့ စခန်းခမွည့ြ နရောဖြစ်သည်။

သူမသည် စောငထြုပကြှီးကို ပိုကရြင်း ဆိုငကြယန်ောကတ်ှင် ထိုငကြာ ဟိုဟာက ဘာအခင်း၊ ဒီဟာက ဘာအခင်းနှင့ြ သာဂိကို ရှင်းပြနသည်ေ။ တဲအိမလြေးဘေးသို့ ဆိုငကြယ် ထိုးရပလြိုကသ်ောအခါ ရောကန်ှင့န်သေူများက ဆီးကြိုနှုတဆြကသ်ည်။ မကြန်ှာစိမ်းများတော့ မဟုတ်။ ကာရိုးသီချင်ြးဆိုစဉကြ ဆုံဖူးကြသူများခညွြးသာ။ တဈခွို့က မီးဖို ဖိုရန် ပြငဆြငန်ကြသေည်။ တဈခွို့က တဲအိမလြေးနောကတ်ှင် စားစရာများ ပြငဆြငန်သည်ေ။

တဈဖြည်းဖြည်း မှောငလြာသောအခါ မီးဖိုကြီးကို စတငဖြိုလိုကကြှသည်။ ပြီးတော့ ထိုမီးဖိုကြီးကို ဝိုင်းပတကြာ ထိုငကြှသည်။ ယောကကြွားလေး တဈယောကခြှားစီတွင် မိန်းကလေးတဈယောကစြီ ထိုငကြှခွင်းဖြစ်သည်။ သာဂိက အူကြောငကြှောငန်ှင့ြ ဘယမြှာထိုငရြမှန်းမသိ ဖြစ်နေ၍ အကဈြစတာက လကကြိုဆောင့ဆြှဲကာ ထိုငခြိုင်းတော့မှ ကမန်းကတမ်း ထိုငခြရွသည်။ အခမွြးဒဏကြာကြယရြန် အတွကြ ဘောင်းဘီရှည် ဝတလြာမိ၍ ထိုငရြတာ နည်းနည်းတော့ ခကသ်ည်။ အကြာကြီးတော့ မဟုတ်။ တဈယောကတ်ဈလှည့န်ှင့ြ လကဆြင့ကြမ်းလာသော ခေါငရြညကြို နှစ်ကြိုကမြွှ စုပပြှီးခွိနတ်ှင် သာဂိ နရထေိုငရြ အဆငပြှလောသည်။ ထို့အတူ အကဈြတာ၏ မကြန်ှာလေးသညလြည်း ပန်းရောငသ်န်းလာသည်။ မီးဖိုက မီးရောငကြှောင့လြား၊ ခေါငရြညတ်နခြိုးလား၊ ပခုံးစွန်းချင်ြး ထိနလေို့လား အကဈြတာ …။

သာဂိသည် ဂဈတာသံကို လကခြုပတ်ီး၍ စည်းလိုကရြင်း ယိမ်းနှဲ့ပြောရြှှငန်သေော သူမကို ကြည့်ကြာ သှေးတွေ နှေးလာသည်။ သီချင်ြးတွေ အမွိုးမွိုး ပြောင်းသှားသလို ခေါငအြိုးတွလည်ေး အလှတတ်ှေ များလာသည်။ အကဈြတာသည် သူ့လကမြောင်းကို မှီနှဲ့ရင်း သီချင်ြးကို တိုးတိုးလေး လိုကဆြိုနသည်ေ။ ထိုစဉြ မှောကပြှနလြကေ သုတကြနဲ တဈခကြြ တိုးဝှေ့သှားရာ သူမပခုံးလေးကြုံ့၍ သူ့လကမြောင်းကို တိုးဖကသ်ည်။ သာဂိ သူမလကလြေးတွကေို ဖြထေုတလြိုကတ်ော့ သူမက မော့ကြည့်သ်ည်။ သာဂိက ဂွာကငဇြဈကို ဖြုတ်၍ဆှဲဟလိုကကြာ သူမကို ဂွာကငတ်ဈခွမ်းနှင့ြ ထွေးပြေ့ရင်း ဖကထြားလိုကသ်ည်။ သူမက ကြနပေသ်လို ပြုံးရင်း သူ့ရငခြှငထြဲတွင် မှီနှဲ့ကာနသည်ေ။

သာဂိ ဂွာကငဇြဈကို ဖြင့လြိုကတ်ော့ အေးစကသ်ော လသည်ေ သာဂိရငကြို ကြီစားသည်။ သို့သောြ ခကြခြငွြးပင် သူမကိုယလြေးက နံပါးကို မှီတွယလြာသောအခါ သာဂိ ရငသ်ည် နှေးထွေးလာပြနသ်ည်။ သာဂိ သူမနှင့သ်ာဆိုလွှင် အာတိတစြကဝြိုင်းတောင် ဂွာကငမြပါပဲ သှားရဲဝံ့သည်။ သာဂိသည် ဘေးပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်တ်ော့ .. အလို .. ဂဈတာတီးနသေူ တဈယောကန်ှဈယောကန်ှင့ြ လူလေးငါးယောကမြှလှဲ၍ ကနွတ်ဲ့လူတွေ ဘယရြောကကြုနသ်ည် မသိတော့။ ဂဈတာတီးသူသည် ယမကာနှင့ြ အနုပညာကလှဲပြီးကနွတ်ာကို အာရုံလာပုံမပေါြ။ သူတို့ ချင်ြးတိုင်းရင်းသား သီချင်ြးများကို တိုးတိုးလေး ညည်းရင်းတီးခတန်သည်ေ။ ဘေးကလူတွကေ ခေါငအြိုးတွနှငေ့ြ စည်းလိုကန်ကြသေည်။

သာဂိ သူမဘကကြို ပြနလြှည့ပြှီး ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူမက သူ့ကို မော့မော့လေး ကြည့်န်သည်ေ။ သူမ နှုတခြမ်းတွကေ မဟတဟ။ ဆေးဆိုးထားသော နှုတခြမ်းလေးတွသည်ေ မီးရောငအြောကတ်ှင် စိုဝင်းနသည်ေ။ သာဂိ ငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။ သူမက ခကြခြငွြး တုန့ပြှန်၏။ သာဂိက အောကန်ှုတခြမ်းကို ငုံနမ်းခွင်းအား သူမက သာဂိ အထကန်ှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းခွင်းဖြင့ြ တုန့ပြှနသ်ည်။ သာဂိ အံ့သှသှားသလို ရငခြုနန်ှုန်းတွလည်ေး မှင့လြာသည်။ သူမကိုယလြုံးလေးကို ပြေ့ဖကပြှီး အတင်းနမ်းတော့မည် ဟနပြှငစြဉြ သူမကပြောသည်။

“ကို … ဟိုဘကကြို သှားရအောင်”

သာဂိသည် သူမလကကြလေးကို ဆှဲ၍ ခပလြှမ်းလှမ်းက သဈပငတ်ှေ အောကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ နှင်းမှုနလြေးတွပေါဝငန်သေော လသရေမ်းသည် အခွင့ရြေးရသညန်ှင့ြ သူတို့ကို ကလူကြီဆယတ်ော့သည်။ အကဈြစတာက သာဂိဘယလြကမြောင်းကို ယီးလေးခိုမတတ် ဖကထြားရာ သာဂိလကမြောင်း တဈခုလုံးသည် သူ့ရငခြှငကြှားတွင် နဈမှုပန်သည်ေ။

သာဂိတို့ အပငကြှီးနားရောကတ်ော့ သူတို့ထကြ ဦးနသေူတွေ ရှိနခွပြေေီ။ အပငကြှီးခွရင်ေးနားတွင် ပူးကပန်သေော ခန်ဒာကိုယတ်ှကေို ယိုးတိုးရိပတ်ိပတ်ှေ့ရသည်။ သာဂိခေါင်းကုပသ်ည်။ ဘယန်ရော သှားရမည် မသိတော့။ ထိုစဉြ အကစြတာက သာဂိလကကြို ဆှဲ၍ တဈဘကသ်ို့ ခေါသ်ှားသည်။ သှောြ.. သိပြီ။ အဲဒီဘကတ်ှင် ချောင်းကောလေး ရှိကြောင်း သာဂိ ညနကေ တွေ့ထားသည်။

အကဈြစတာသည် သာဂိလကကြို ဆှဲခေါလြာရင်း ချောင်းကောလေး၏ သဲနှုန်းတွပေေါြ အရောကြ၌ သာဂိလကကြို လှှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သာဂိဘကကြို တဈဖြည်းဖြည်းလှည့ရြင်း မော့ကြည့်သ်ည်။ သာဂိ သူမကို ထွေးဖကလြိုကပြှီး ပါးချင်ြးအပလြိုကသ်ည်။ သူမ ပါးလေးတွသည်ေ အအေးဒဏကြှောင့ထြငသ်ည် အေးစကစြကလြေး ဖြစ်နသည်ေ။ သို့သောြ ရငခြှငကြတော့မူ နှေးထွေးလှန်းလှသည်။ ချောင်းကောလေး၏ လကကြနွြ ရအေိုငလြေးတွထေဲမှ ထွကလြာသော ဖြူလှှလှှ အငှေ့တဈခွို့နှင့ြ လထေဲတွင် ဝေ့ဝဲလှုပရြှားနသေော မှူနှင်းမှုနတ်ဈခွို့တို့သည် သာဂိကို နတဘြုံနတန်န်း တဈခုသို့ ရောကရြှိသှားစသညေ့အြလား အထငမြှင် ရောကန်စသေည်ေ။

သာဂိသည် ဒီအတိုင်းလေးငှိမန်မေိရင်း အနောကမြှောကပျိုင်းဒသေ၏ ဆောင်းတွင်းကို နှေးထွေးစွာ ခံစားနမေိသည်။ လောကကြီး တဈခုလုံးသည် တိတဆြိတန်သည်ေ။ တဈခကြခြကြြ ပေါလြာသော လတေိုးသံသဲ့သဲ့မှတပါး အရာအားလုံးသည် ငှိမ်းခမွြးစွာ တညရြှိနကြသေည်။ ကောင်းကငပြှငကြ လမင်းသောတ်ာနှင့ြ ကြယည်ီနောငတ်ဈစုတို့သည် သာဂိတို့ကို မမှငခြငွယ်ောငဆြောငကြာ ချောင်းကြည့်န်သည်ေ။ ခေါင်းစွပစြှပဖြို့ မေ့လာမိသော သူ့နားရှကတ်ှကတေော့ ထုံကငွြ အေးစကန်ပြေီ ဖြစ်၏။

သာဂိက သူမကို ပြနင်ုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူမသည် သာဂိ ပခုံးပေါတ်ှင် မှေးနရောမှ မကြတ်ောငလြေး တဈခကြြ၊ နှစ်ခကြခြတ်၍ သာဂိကို ပြနကြှည့သ်ည်။ သာဂိ သူမကို နမ်းမည့ဟြန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုကစြဉြ သူမကအရင် ခွဖြေားလေးထောကြ၍ သာဂိ နှုတခြမ်းတွကေို လာနမ်းသည်။ သူမ နမ်းပုံက တဈမွိုးဖြစ်၏။ သာဂိနှုတခြမ်းသားတွကေို ငုံရင်း လွှာလေးနှင့ြ လာလာ ထိကစားခွင်း ဖြစ်သည်။ အေးစကစြကြ ဖြစ်နသေော သာဂိနှုတခြမ်းတွေ နှေးထွေးလာသလို တဈကိုယလြုံးရှိ သှေးတွပေါ ဆူတကလြာသည်။ သာဂိ သူမကို ဖကပြှေ့ကာ သဲပြငပြေါြ လှဲခမွည့ြ ဟနပြှငစြဉြ သူမက သာဂိကို တားသည်။ ပြီးတော့ လညပြင်းက မာဖလာလေးကို ခွှတကြာ သဲပြငပြေါခြင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မာဖလာပေါြ ခေါင်းတငကြာ လှဲလိုကသ်ည်။ သှောြ.. ဆံပငတ်ှထေဲ သဲဝငမြည် စိုး၍ထငသ်ည်။

သာဂိ ဂွာကငကြို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ ခေါင်းလေးအောကတ်ှင် ခင်းပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ ကိုယလြေးပေါတ်ကခြှရင်း နှုတခြမ်းတွကေို နမ်းလိုကသ်ည်။ လကကြ သူမ ဆှယတ်ာ အောကမြှ လွှို၍ နို့အုံလေးတွကေို လိုကရြှာရင်း စမ်းတော့ သူမဆီက

“အရို….. …စီးးးးး”

ဆိုသော အသံလေး ထွကလြာသည်။ သူတို့ ချင်ြးမလေးတွသည်ေ ယောငလြွှင်

“အရို ၊ အရို”

ဟုယောငတ်တသ်ည်။ ယခု သာဂိလကတ်ှကေ အေးစကန်ေ၍ သူမ ရငတ်ှင်းသားလေးတွနှငေ့ြ ထိသောအခါ အအေးဒဏကြှောင့ြ ယောငအြောခြှင်း ဖြစ်မည်။ သာဂိလကကြတော့ လုံးဝကြီးကို နှေးထွေးသှားသည်။ ခဏကြာမွှ ထိကိုငမြိသညန်ှင့ပြင် သူမနို့အုံလေးတွေ တင်းလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သာဂိ သတိပြုမိသည်။ သာဂိ ဘောင်းဘီကို ခကခြကခြဲခဲ လကတ်ဈဘကထြဲနှင့ြ ရအောင် လွှောခသွည်။ ပြီးတော့ သူမထမီကို အောကကြနလှနေရြင်း ပေါငသ်ားလေးတွကေို ပြတတ်ော့ အောကတ်ှင် ဘောင်းဘီ တဈထပ် ရှိနသေေးတာ တွေ့ရသည်။ ထရပစြု အမွိုးအစား ဘောင်းဘီ ဖြစ်၍ ဒူးခေါင်းလောကသ်ာရှိသညမြို့ သာဂိ သတိမထားမိခွင်း ဖြစ်သည်။ သာဂိက ထိုဘောင်းဘီလေးကို ဆှဲခွှတဖြို့ ကြိုးစားသည်။ သူမက

“မခွှတန်ဲ့၊ အေးတယ်”

ဟု ပြောရင်း ရုန်းသည်။ သာဂိ ဒုကျခရောကခြွပြေီ။ ဘောင်းဘီကို ဘယလြိုမှ ခွှတလြို့မရ။ ယောကြြားအားနှင့ြ အတင်းခွှတမြညဆြိုလွှင် ဖြစ်နိုငသ်ောလြည်း အဲလိုကြီးလည်း မလုပခြငွြ။ မခွှတပြှနလြွှငလြည်း ခရီးဆုံးရောကဖြို့ ဘယပြုံနှင့ြ သှားမညန်ည်း။ သာဂိ ခေါင်းတွကေုပမြိသည်။ သူမကတော့ အောကမြှာ ပြုံးစိစိနှင့ြ သာဂိကို ကြည့်န်သည်ေ။ သာဂိ စိတထြဲတွင် နည်းနည်းတော့ တင်းသှားသည်။

“နနှငေ့ြဦး၊ ကလိပြီး ဒီအတိုင်းထားပစ်ခဲ့ဦးမယ်”

ဟုတွေးကာ ဆှယတ်ာလေးကို လှနပြှီး ဗိုကသ်ားလေးတွကေို နမ်းစုပပြဈလိုကသ်ည်။ သူမ ခါးလေးကော့ပြီး ထွန့ထြှန့လြူးရင်း တဈခစ်ခစ်နှင့ြ ရယသ်ည်။ လကတ်ှကကေ သူမ ပေါငအြတွင်းသားလေး တွတဈေလွှောကြ ပြတသ်ပရြင်း ခွဆုံသို့ ရောကလြာသည်။ အဲတော့မှ သာဂိ အံ့သှရသည်။ သူက ဒါ့ကြောင့ြ မခွှတန်ှင့ြ ပြောတာကိုးဟု အခုမှ သဘောပေါကရြသည်။

သူမသည် ဘောင်းဘီကို ခွဆုံနရောတွင် အပေါကဖြောကထြားသည်။ သာဂိအခွိနဆြိုင်းမနတေော့။ ဘောင်းဘီကို အောကလြွှောထားတာ နည်းနည်းကြာလာ၍ တငပြါးတွတေောင် အေးစကစြကြ ဖြစ်နပြေီ မဟုတပြါလား။ သာဂိ လိငတ်ံကို ကိုငကြာ သူမ ဖောကထြားသော အပေါကထြဲ ရှာဖြထေိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ရသည်။ ဖောကထြားသော အပေါကကြ ဟိုအပေါကန်ှင့ြ ကြကတ်ိဖောကထြားခွင်းဖြစ်၍ ပထမတဈပေါကြ ဝငသ်ညန်ှင့ြ နောကတ်ဈပေါကကြ အောတ်ို အလိုလို လွှောကနဲ . … အဲ ..လွှောကနဲ မဖြစ်။ ထိပဝြမှာ ကြမ်းသီးခေါင်းပင် မမှုပသ်ေး။ အထဲက တဈစုံတဈရာသည် သာဂိ အောကင်ယထြိပကြို လာဖိထားသည်။ ရှေ့ဆကတ်ိုးရမှာတောင် ခပခြကခြကဖြစ်၏။

အထဲက တဈစုံတဈရာသည် ငှိမ်းငှိမ်းတုန်းက ဟာမွိုးနှင့ြ မတူခွေ။ သူက အထဲကနေ ကာနတောမွိုး မဟုတ်။ ဆို့နတောမွိုး မဟုတ်။ အပေါကြ လာဖိထားတာ ဖြစ်သည်။ သာဂိ အဲဒါကို ကြောဖြို့ အတနင်ယ် အားစိုကလြိုကရြသည်။ သို့ရာတွင် နောကတ်ဈခုနှင့ြ ထပဆြုံပြန်၏။ ပထမဂိတကြို ကြောလြာ၍ ကြိန်းကနဲ ဖြစ်သှားတာပင် မပြောကသ်ေး။ နောကတ်ဈဂိတန်ှင့ြ ဆုံပြန်၏။ သာဂိသည် ချောကလြကမြခန့ြ ခရီးကို အံကြိတ် လကသ်ီးဆုပပြှီး မနည်းကြောဖြှတရြသည်။ အဆုံး ပန်းတိုငရြောကြ၍ ဆီးခုံ ချင်ြးထိသှားတော့မှ “ဟား” ကနဲ ရရှတေရြင်း သူမ ကိုယလြုံးလေးပေါြ မှောကရြင်း ခဏ အနားယူနမေိသည်။ သူမသည် သာဂိမကြန်ှာကို လကဖြဝါးနှစ်ဖကန်ှင့ြ ညှပကြိုငကြာ သာဂိ နှုတခြမ်းသား တဈခုလုံးကို ငုံခဲလိုကသ်ည်။

ထိုစဉြ အောကပျိုင်းက .. အောကပျိုင်းက သူမ၏ အတွင်းသားတွသည်ေ စည်းခကြကြကြ လှိုင်းထသလို တဈရှေ့ရှေ့ လှုပရြှားလာနသည်ေ။ သာဂိ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်သှားသည်။ သူမ လကန်ှင့ြ ကိုငလြိုကတ်ာလား။ မဟုတ်။ သူမ လကမြွားသည် သာဂိမကြန်ှာပေါမြှာ ရှိသည်။ သာဂိပဲ လှုပမြိသလား .. မဟုတ်။ ခုနက နည်းနည်း ကြိန်းသှား၍ ခဏ မှိန်းနမေိစဉြ လုံးဝမလှုပ်။ ဒါဖြင့ြ .. သူမ အတွင်းသားတွကေ လှုပတ်ာပေါ့။ မှနသ်ည်။ သာဂိ ဝဋလြညပြှီ ဖြစ်သည်။ သူ့ လိငတ်ံကို အကဈြတာ့ အတွင်းသားတွကေ ဖစွခြညွတ်ဈလှည့ြ၊ ညှဈတာ တဈခါ၊ လွှော့တာ တဈမွိုးနှင့ြ ဆော့ချင်တ်ိုင်း ဆော့နရော သာဂိ တရှီးရှီး … တအားအား နှင့ြ အောလြိုကခြငွသ်ည်။ အောလြို့မရ ။ သူ့နှုတခြမ်းတွသည်ေ ဖြင့လြိုပင် မရအောင် အကဈြတာ ခံတွင်းထဲမှာ ရောကန်ကြသေည်။

သာဂိ လုပန်ိုငတ်ာ တဈခုပဲရှိတော့သည်။ အကဈြတာ့ ပေါငလြုံးကြီးတွကေို ဆှဲမလိုကကြာ အတင်း နင်းဆောင့မြိခွင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ ဒါတောင် သိပကြှာကြာတော့မဟုတ်။ လေးငါးမိနဈခန့ြ အကြာတွင် သာဂိ ပြီးသှားသည်။ ပြီးနစဉေမြှာ မခွိမဆန့ြ တဈခကြြ ခံလိုကရြသေးသည်။ သာဂိ လိငတ်ံက အရညတ်ှေ ထွကန်စဉြေ သူမက ပြစိပြစိ လုပကြာ အတင်းရှုံ့ပြီး ဆှဲစုပထြား၍ သာဂိ ကိုယထြဲက သှေးတွပေါ ထွကကြရော ထငရြအောင် သုတရြညတ်ှေ တဈစကမြကနွြ ထွကကြုနသ်ည်။ ပြီးတော့ သာဂိသည် မောဟိုကစြှာ သူမဘေးတွင် လှဲလိုကရြင်း သူမကိုယလြေးကို ဖကထြားလိုကမြိသည်။ သူမက သာဂိခေါင်းကို ရငခြှငထြဲထည့ကြာ ကလေးတဈဦးကို ထွေးဖကသ်လို ထွေးဖကထြားသည်။ ထို့နောကြ သာဂိသည် မှေးကနဲ အိပပြွောသ်ှားသည် ထငသ်ည်။

“၁၂ နာရီ ထိုးတော့မယဟြေ့ .. လာကြ … လာကြ ..”

ဆိုသော အသံကိုကြားရတော့မှ သတိပြနဝြငလြာသည်။ သာဂိ နှင့ြ အကဈြစတာသည် ကမန်းကတမ်း ထပြီး ကိုယ့အြဝတကြိုယ် ပြုပြငကြှရသည်။ ဘောင်းဘီကြီးကြှတရြင်း မေ့ကနဲ အိပပြွောသ်ှားမိသော သာဂိ တငပြါးတွကေား ထုံနခွပြေေီ။ ကိဈစမရှိ၊ နှလုံးသားက နှေးထွေးဆဲ ဖြစ်သည်။ သာဂိတို့ Happy New Year ကို အားပါးတရ အောဟြဈရင်း ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ပြီးတော့ ဘေးနားက တဲအိမလြေးထဲတွင် စုပေါင်းပြီး ကြေးသည်။ သာဂိကို အကဈြစတာက သိုးမှှေးစောငကြှီး တဈထညပြေးသည်။ သာဂိက စောငလြာပေးသော လကကြလေးတွကေို ဖမ်းဆုပထြားလိုကတ်ော့ သူမက မကြစြောင်းထိုးရင်း

“ခဏနမှေ လာခဲ့မယ်”

ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သာဂိဘေးတွင် ကောငလြေးတဈခွို့ လှဲနကြပြေီ။ သူတို့ စောငတ်ှကလေည်း နှစ်ယောကခြှုံ စောငမြွားခညွြးသာ ဖြစ်သည်။ မီးဖိုကြီးက အလင်းရောငမြွားသည် တဖြေးဖြေး လွော့ပါးလာနသည်ေ။ တဈခွို့ကတော့ အိမပြှနကြှပုံ ပေါသ်ည်။ ဆိုငကြယစြကန်ှိုးရင်း အားလုံးကို အောဟြဈ နှုတဆြကန်သေံ ကြားရသည်။

ထိုအသံတွေ တဈဖြည်းဖြညဝြေး၍ တိုးတိတသ်ှားခွိနတ်ှင် သာဂိ စောငထြဲကို တဈစုံတဈယောကြ တိုးဝငလြာတော့သည်။ နှေးထွေးနူးညံ့လှသော ရငခြှငတ်ဈခုသည် သာဂိ၏ ဘယလြကမြောင်းနှင့ြ ဘယရြငအြုံပေါလြာပိသည်။ သာဂိ သူမကို ပြနလြညထြှေးဖကထြားလိုကသ်ည်။ သူမက ဝိုးတဈဝါးလေးတောင် မမှငရြအောင် ပိန်းပိတန်သေော အမှောငထြုထဲတွင် သာဂိမကြန်ှာကို လကလြေးနှစ်ဖကန်ှင့ြ စမ်းပြီး ရှာဖြသည်ေ။ သို့ရာတွင် သာဂိက သူမထကြ ဦးစွာ သူမနှုတခြမ်းလေးတွကေို ရှာဖြေ တွေ့ရှိသှားသည်။ အပြနအြလှန် နမ်းကြရင်း သာဂိစိတတ်ှပေါလာသည်။ မရတော့။ သူမပေါြ တကဖြိလိုကသ်ည်။ သူမက လသေံလေးနှင့ြ ပြောသည်။

“လူတွရှေိတယ်…”

“ရှိ .. ရှိ …”

သာဂိသည် နှားသိုးကြိုးပြတသ်ည့န်ှယ် ဖြစ်နခွပြေေီ။ သူမက အစပိုင်း ငှင်းဆနသ်ေးသောလြည်း ခဏအကြာတွငမြူ လိုကလြွောလိုကတ်ာလား၊ စိတပြါလာတာလားတော့ မသိ။

“ဇွတကြှီးပဲ.. အဲဒါဆို ထ.. အိမသ်ှားရအောင်”

ဟုဆိုသည်။ သာဂိ ခကြခြငွြးပင် လူးလဲထသည်။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ တိတတ်ိတလြေး ခွှတန်င်းပြီး ဆိုငကြယရြှိရာသို့ သှားသည်။ အတောြ ခပလြှမ်းလှမ်းထိ ဆိုငကြယကြို တွန်းပြီးကာမှ စကန်ှိုးပြီး မောင်းထွကလြာကြသည်။ သူမသည် သာဂိ ဂွာကင် အောကထြဲကနေ သာဂိခါးကို အားရပါးရ ဖကထြားသည်။ ထိုနေ့ညက သာဂိ အကဈြစတာတို့ အိမမြှာ အိပသ်ည်။ အပေါထြပကြ သူမအခန်းထဲတွင် နှေးထွေးစွာ မှေးစကရြင်း သုံးခါလောကြ လုပဖြစ်သေးသည်။ သူမ၏ ပစ်စည်းကား သာဂိအတွကြ အံ့သှဖြယရြာ အတိဖြစ်ခွသည်ေ။

သာဂိ အရမ်းကို ကြိုကန်မေိသည်။ သူမ နည်းနည်းလေး လူးလှန့မြိ၍ သာဂိ နိုးလာသညန်ှင့ြ တဈခါ လုပဖြစ်နသေောအခါ နောကဆြို သူမသည် ရငခြှငထြဲတွင် ငှိမင်ှိမလြေးသာ ခွနတေေော့သည်။ မနကြ လေးနာရီခန့တ်ှငမြူ သူမက သာဂိကို အတင်းနှိုး၍ ပြနတ်ော့ဟု ပြောသည်။ ဆိုငကြယယ်ူသှား မနကကြှမှ လာပေးဟုဆိုသည်။ သာဂိ အိပခြငွမြူးတူးဖြင့ြ တဈခွီဆှဲဖို့ ကြံသေးရာ သူမက အတင်းတွန်းလှှတပြှီး

“ နငတ်ို့ .. ဗမာတွေ ဆိုးကိုဆိုးတယ်၊ မနကဖြှနမြှ လာနောြ ၊ အမတေို့ သိသှားမယ်၊ ပြနတ်ော့”

ဟုဆိုသည်။ ထိုအခါမှ သာဂိလည်း

“မန်းထနမြော”

ဆိုကာ ပြနခြဲ့ရသည်။ (မန်းထနမြော=အိမမြကလြှလှ မကပြါစေ၊ ခွဲခွာခါနီး နှုတဆြကစြကား)

သာဂိ နိုးလာတော့ ကိုနဇောကို ဧည့ခြန်းထဲမှာ ထိုငန်တော တွေ့ရသည်။ ကိုနဇောက ပြုံးပြပြီး ညက အခွအနေကေို မေးသည်။ သာဂိသည် ကိုနဇော မမေးလည်း ပြောပြဖို့ စိတကြူးရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ညက သူ့လိငတ်ံကို ကစားချင်သ်လို ကစားထားခဲ့သော အကဈြစတာ၏ ပစ်စည်းအကြောင်းလည်း သိချင်သ်ည်။ သာဂိ ပြောပြအပြီး ကိုနဇောက ရှင်းပြသညမြှာ ဤသို့ ဖြစ်သည်။

“ ဒါက သူတို့ တိုင်းရင်းသူတွရေဲ့ အားသာခကြလြို့ ပြောရမှာပဲ။ ဟိုးအရငတ်ုန်းက ဒီတောငတ်န်းဒသတွေမှော ဆေးဆရာတွေ၊ သမားတောတ်ှေ မရှိခဲ့ကြဘူး မဟုတလြား။ သူတို့ မိန်းမတွမှောလည်း ယောကြြားတွလေို အူကတွတတ်ဲ့ရောဂါ ရှိတယဗြွ။ တကယပြှောတာ။ တဈခွို့ဆို အထဲကနေ လိပခြေါင်းထွကသ်လိုကို ပြူထွကန်တော။ အဲဒါကို သှားရင်းလာရင်း ပေါငန်ှင့ြ တိုကမြိတဲ့အခါ ပြန်းပြီး အနာဖြစ်၊ ပြညတ်ှတညေတ်ော့မှ ဆေးခန်းရောကကြှရတာ။ တဈကယတ်ော့ အဲဒါ အူကတွာ မဟုတပြါဘူး။ သားအိမကြတွာ၊ ဆီးအိမကြတွာ၊ အစာဟောင်း အိမကြတွာ အဲဒါမွိုးတွေ ဖြစ်တာလေ။ ဘာဖြစ်လို့ကသွလဲ ဆိုတော့ ကြှှနတ်ောတ်ို့ ဒီ တငပြဆုံရိုးကြင်းထဲမှာ အင်ျဂါတွေ အများကြီးရှိတယဗြွ။ အဲဒါတွကေို သူ့နရောနှင့သ်ူ ပုံမှနရြှိနအေောင် အထဲမှာရှိတဲ့ အရှတတ်ှေ၊ အကြောတွကေ ထိန်းပေးထားတာ။ အဲဒီ ထိန်းပေးထားတဲ့ ကောငတ်ှေ အားနည်းလာရင် ခုနပြောသလို ဖြစ်တော့တာပဲ။

အားနည်းရခွင်းကလည်း အမွိုးမွိုး ရှိတယတ်ဲ့။ များသောအားဖြင့တ်ော့ လိငဆြကဆြံမူများတာ၊ ကလေးတွေ တဗှှတဗြှှတ် မှေးတာ၊ နောကဆြုံး အလေးအပင် မတာ၊ ချောင်းဆိုးတာ၊ ရယတ်ာကိုတောင် သတိမထားတတရြင် အဲဒီကောငတ်ှကေို အားနည်းစတယ်ေ။ အဲဒါကြောင့ြ ရှေးလူကြီးတွကေ တဈဘကလြှည့န်ဲ့ ပြောဆိုဆုံးမခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ မိန်းကလေးတွေ အားရပါးရ ရယတ်ာကို တားမှဈတာလေ။ တဈကယတ်ော့ သူတို့က စတနောနဲ့ပါဗွာ။

အဲ .. စကားက ဘယရြောကသ်ှား.. ဟုတပြှီ။ ဒီမှာက ဆေးဆရာတွေ မရှိတော့ သူတို့မှာက ကုဖို့ခကတ်ယလြေ။ အဲတော့ ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် ကာကြယကြုသကြရတာပေါ့။ ဘယလြိုလဲဆိုတော့ စစချင်ြး ဆီးသှားနရင်ေး ဆီးမကုနခြင် ဆီးသှားတာကို ခဏရပအြောင် လုပကြှည့တ်ာပဲ။ ပြီးရင် ပြနသ်ှား။ ရပလြိုကြ၊ သှားလိုကန်ှင့ြ ကြာလာတော့ ဘယန်ရောကို ဘယလြို ညှဈကြုံ့လိုကရြင် ရတယဆြိုတာ ကိုယ့ဟြာကိုယ် သိလာပါတယ်။ တဈခုပဲ သတိထားရမယတ်ဲ့။ ပေါငတ်ှေ ခွထေောကတ်ှေ တောင့ပြှီး ညှဈတာမွိုး မဖြစ်ရဘူး။ အသကတ်ှေ ဘာတွေ အောင့ပြှီး အတင်းကြီး ရှုံ့တာမွိုး မဖြစ်ရဘူး။ သကသ်ကသ်ာသာလေးပဲ ။

အဲ ခုန ဆီးသှားတာကို ရပတ်တပြှီဆိုရငတ်ော့ ပကလြကအြိပရြင်း စမ်းကြည့်ြ၊ ထိုငပြှီးတော့ စမ်းကြည့်ြ၊ ဆီးသှားဖို့ ပြောတာ မဟုတဘြူးလေ။ ဆီးသှားရင် ရပအြောင် ညှဈတဲ့ ဟာတွကေို ညှဈခိုင်းကြည့်တ်ာ။ နောကဆြိုရင် အခွိနမြရှေးလုပန်ိုငတ်ယ်။ အလုပလြုပရြင်း၊ တီဗှီကြည့်ရြင်း၊ ကလေးထိန်းရင်း ကငွ့န်လေို့ရတယ်။ ညှဈတဲ့အခွိနကြိုတော့ တဖြေးဖြေး တိုးယူပေါ့။ စစချင်ြး နှစ်စကျကန့လြောကကြနေ ကြာနိုငသ်လောကြ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ခငဗြွား အကဈြစတာဆို နာရီဝကလြောကတ်ောင် ညှဈနိုငတ်ယ် မဟုတလြား.. ဟားဟား ။

ဒီလိုကငွ့တ်ာ ဘာကောင်းသလဲဆိုတော့ ခုနပြောတဲ့ ရောဂါတွဖြစ်ေဖို့ အခွင့အြလမ်း အရမ်းကို နည်းသှားမယ်။ နောကပြှီး ကိုယ့လြငသ်ားက အပျိုတွနှငေ့တ်ောင် ကိုယ့ကြို လဲနိုငမြှာ မဟုတတ်ော့တဲ့ အကြိုးရမယ်။ အပြငထြှကထြှကပြှီး အသဈမှည်းချင်တ်ဲ့ ဒင်းတို့ကို ကောင်းကောင်း နှိပကြှပလြို့ရတာပေါ့ဗွာ။ အခု ခငဗြွားတောင် အဲလိုဖြစ်နပြေိ မဟုတလြား။ ဟဲဟဲဟဲ..”

“ဟုတတ်ယဗြွာ.. ကြှနတ်ောြ တဈသကန်ှင့တ်ဈကိုယ် ဒီလောကကြောင်းတာ တဈခါမှ မတွေ့ဘူးသေးဘူး။ ငှိမ်းငှိမ်းအကြောင်း အဈကို သိပါတယ်။ သူနဲ့တောင် ဒီလောကြ မကောင်းဘူးဗွ။ အခုဟာက တောတ်ောြ မိုကတ်ာ”

“ဟားဟားဟား .. အဲဒီတော့လည်း ရှိတစြပီးယားကြီး ပြောသလို သူမရဲ့ ပေါငကြှားမှာပဲ သသှေားပါစေ၊ ငါဟာ သှေးနားထငရြောကန်တေဲ့ သတို့သားလို သတ်တိရှိရှိနှင့ြ သသှေားမယလြို့သာ ကြုံးဝါးလိုကပြေါ့ဗွာ။ အဲ.. ဒါနဲ့ ခငဗြွား တဈခုတော့ သတိထားနောြ။ ခငဗြွားတို့နှစ်ယောကြ ကိုးကြယတ်ဲ့ဘာသာ မတူကြဘူး။”

သာဂိသည် ကိုနဇော့စကားကို ဆုံးအောင် နားထောငဖြို့ စိတကြူးမရှိတော့။ အကဈြတာထံသို့ သှားချင်န်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေးနှင့ြ ပတသ်ကပြှီး သူက အယူသည်းလှသူ မဟုတ်၍လည်း ထိုကိဈစကို သိပမြစိုးရိမ်။

အကဈြတာတို့ အိမရြောကသ်ောအခါ အကဈြတာကို မနည်းခေါယ်ူရသည်။ သူမက အိပန်ေ၍ဖြစ်သည်။ သူမ မိဘတွကတေော့ နန့ဖြာလုံဈေးသို့ ဈေးရောင်းထွကသ်ှားကြပြီ။ သာဂိ သိပတ်ှေးနစရောမလို။ သူမအိပယ်ာထဲတွင် ဝငကြှေးလိုကသ်ည်။ တကယတ်ော့ သူလည်း အိပရြေးဝသေးတာ မဟုတခြွေ။ အိပမြပြောခြင် ခဏတာ ခွဲခွာရမူ အလှမ်းပြအဖြေဈ တဈခါလောကြ ခစွလြိုကကြှသေးသည်။

သာဂိသည် ကိုနဇော အလုပလြုပန်သညေ့န်ှဈပတအြတွင်း အကဈြစတာ့အိမတ်ှငသ်ာ အခွိနကြုနန်သည်ေ။ သူနှင့ြ အကဈြစတာသည် ညဘကြ အတူမနရသေညမြှလှဲ၍ နေ့ဘကြ တဈခွိနလြုံး လငမြယားလိုသာ နကြသေည်။ အတူစားသည်၊ အတူရချိုးသည်၊ အတူတူ ခကြပြှုတကြှသည်၊ ပြီးတော့ အတူတူ ခစွကြှသည်။ သာဂိ ပြောန်ပြနေခြွပြေီ။ သို့ရာတွင် လှတလြှတလြပလြပလြည်း မပြောန်ိုငခြွေ။ သူ့အပြောတ်ှသည်ေ ဘယတ်ော့မှ တာရှညမြခံတတမြှန်း သာဂိ ခံစားနကြဖြေဈလာ၍ စိုးရိမန်မေိသည်။ အကဈြတာ့ကို ကြည့်ရြတာတော့ ဘာမွှအပူအပင် မရှိသလို ပုံမှနပြဲ ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါတ်ှငတ်ော့ တကယ့ကြို ယုယုယယရှိသည်။ ခပဝြဲဝဲလေး ပြောသော မပီတပီ စကားသံလေးများအောကတ်ှင် သာဂိသည် ပြောဝြငန်ပြနေသ်ည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တဈရှာသားဖြစ်သည့ြ သူသည် အခွိနတ်နလြွှင် အိမပြှနရြမညသ်ာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပြနရြမည့ရြကသ်ည် သိပမြကြာခငတ်င် ရောကလြာတော့မညဖြစ်ကြောင်း ကိုနဇောက အသိပေးလာသည်။ အလုပတ်ှပြေီးပြီ။ နှစ်ရကြ၊ သုံးရကကြှာလွှင် ပြနမြညဟြု ဆိုသည်။ သာဂိ အကဈြစတာကို ခေါသ်ှားချင်သ်ည်။ သူ ငှလည်ေးရှာတတန်ပြေီ ၊ နောကပြှီး မတွေ့တာကြာပြီ ဖြစ်သော အဖနှငေ့ြ အမတေို့ဆီလည်း အလညသ်ှားရင်း သူမကို ခေါသ်ှားချင်သ်ည်။

အနတ်ီက မှို့နယပြညာရေးမှုး ဖြစ်နပြေီဟု ကြားရသည်။ သူနှင့ြ အကဈြတာကို အနတ်ီက မညသ်ို့ သဘောထားမညန်ည်း။ သာဂိသည် အကဈြတာကို လကထြပပြှီး ခေါယ်ူသှားနိုငဖြို့ သူ့မိဘတွနှငေ့ြ ဆှေးနှေးရသည်။ သာဂိဘကကြ လူကြီးကတော့ ကိုနဇောပင် ဖြစ်သည်။ အကဈြတာတို့ဘကတ်ှင် သူ့မိဘများသာမက ဦးထနပြါ ပါဝငဆြှေးနှေးသည်။ အကဈြစတာတို့ဘကကြ တောင်းဆိုသညမြှာ မများလှပါ။ ခတ်ဆေနသ်ော အမှငကြယွသ်ည့ြ လူကြီးများ ဖြစ်သည့အြတိုင်း တင့တ်င့တ်ယတ်ယ် ဘုရားကြောင်းတွင် လကထြပပြေးလွှင် ရပြီဟု ဆိုကြသည်။ စကားတတသ်လောကြ၊ စပစြုတတသ်ော ကိုနဇောကြောင့ြ ဆှေးနှေးပြဲ၏အစသည် စိတဝြငစြားဖို့တော့ ကောင်းသည်။

ကိုနဇောက အကဈြတာတို့ အိမြဧည့ခြန်းနံရံတွင် ခွိတထြားသော ပန်းခွီကားထဲမှ ပါးရဲထိုး အမွိုးသမီးပုံကို ညှှနပြှ၍ သူတို့က ဘာလို့ အဲလို ထိုးရတာလဲ ဟု စပစြုသည်။ သာဂိ အားနာသှားမိသည်။ ကြားဖူးတာက မှနမြာဘုရငတ်ှေ ချင်ြးမလေးတွကေို တောကြောကမြှာစိုး၍ ပါးရဲထိုးရသညဟြု ကြားဖူးသည် မဟုတပြါလား။ သို့ရာတွင် ဦးထနကြ ရယ်၍ ပြောသည်။

“ဘယ် ဗမာဘုရငမြှ ဒီလို တောတောငထြဲလာပြီး တောကြောကမြနပေါဘူး။ တကယလြို့ တောကြောကလြို့ ထိုးရတယ် ဆိုရငတ်ောင် အဆကအြသှယ် ခကခြဲတဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ တောငပြေါဒြသမှော ဒီသတင်းပြန့ဖြို့ တကယကြို မလှယလြှပါဘူး။ အဲဒါက ကိုလိုနီခတ်ေ နယခြွဲ့တွေ သှေးခွဲ ရနတ်ိုကပြေးတဲ့ စကားပါ။ တကယတ်ော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ အမွိုးသမီးတွေ ပါးရဲထိုးတာက ဟိုး နတကြိုးကြယစြဉတ်ုန်းက နတဆြရာတွရေဲ့ အစီအရင် တဈခုပါ။ ပါးရဲကြကြ မပြည့ပြဲ အိမထြောငပြှုရင် နတကြ စိတဆြိုးတတတ်ယလြို့ ဆိုကြတယ်။ အခုတော့ နတကြိုးကြယတ်ာ နည်းသှားသလို ပါးရဲထိုးကြတာလည်း ပြောကသ်လောကြ ဖြစ်သှားပါပြီ ”

ဟုဆိုသည်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ လကထြပပြှဲ အကြောင်း ရောကသ်ှားပြနသ်ည်။ ထုံးစံအတိုင်းဆိုလွှငတ်ော့ မိန်းကလေး တနဖြိုးအဖြစ် နှားနောကြ ငါးကောငန်ှင့ြ ရှှနေားကြင်း ဆယကြှင်း ခကြခြငွြးပေးရမည် ဆိုသည်။

သာဂိ နည်းနည်း နငသ်ှားတာကို မှင်၍လား မသိ။ အခုခတ်မှောတော့ ဒါတွေ အဓိကမထားတော့ပါဟု ဆကပြှောသည်။ နောကြ .. ပြောရင်းဆိုရင်း သာဂိကို နှစ်ခွင်းဘယတ်ော့ခံမလဲ ဟုမေးသည်။ သာဂိ မဖြတတေတ်ော့။ ကိုနဇောကို လှည့ကြှည့မြိတော့ ကိုနဇောက စကားကို လှည့ပြတပြှောသည်။

အိမထြောငရြေးမှာ ခစွခြှင်းသာ အဓိကဖြစ်ပြီး ကိုးကြယမြူကို နားလညမြူနှင့ြ ညှိနှိုင်းကြမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ့ဘာသာကို ကိုယအြားပေးသလို၊ ကိုယ့ယ်ုံကြညမြူကိုလည်း အားပေးစချင်ေကြှောင်း စသညဖြှင့ြ ဝေ့လညလြည် ဖြပေေးတော့ လူရိုးကြီး ဦးထနကြ သဘောကပြုံမရ။ မကြမြှောငသ်ာ ကုပသ်ှားပြီး ဘာမှမပြောတော့။ ဆှေးနှေးပြဲ၏ အရိပယ်ောငသ်ည် မုနတ်ိုင်းအစလို ခကြခြှင်းငှိမသ်ကသ်ှားသည်။ ပြီးတော့ ဝုန်းကနဲ တိုကခြတလြိုကသ်ော လပြင်ေးလို အကဈြတာ့ ဖခင်၏ စကားတဈခွန်းက သာဂိရငကြို ဝငမြှှသှေားသည်။

“ ထမ်းပိုးမညီတဲ့ အိမထြောငရြေးကို ကြုပ် သဘောမတူနိုငဘြူး ”

အကဈြတာကို သူ့မိခငကြ အိမခြန်းထဲ ခေါသ်ှားသည်။ အကဈြတာသည် ထိုငရြာမှအထ သာဂိ မကြဝြန်းတွကေို တဈမွိုးလေး စိုကကြှည့သ်ှားသည်။ သူမမကြဝြန်းတွကေ သာဂိကို တဈခုခု ရှေးခယွဖြို့ တောင်းပနန်သည်ေ ထငသ်ည်။

ကိုနဇောက သာဂိကို ရှှဘေုံသာ ဘုရားရငပြှငတ်ောပြေါသ်ို့ ခေါလြာခဲ့သည်။ သာဂိစိတသ်ည် ဆည်းလည်း သံလေးများအောကတ်ှင် အနည်းငယတ်ော့ တညင်ှိမမြှုရလာသည်။ ကိုနဇောက သာဂိကို စကားလုံးအေးအေးလေးများနှင့ြ တဈလုံးချင်ြးပြောသည်။

“ ခငဗြွား .. စဉြးစားပါ၊ ကိုသာဂိ။ လတတ်လော ခကြခြငွြးကြီး မဆုံးဖြတပြါနဲ့ဦး။ ဘယဘြာသာတရားကိုမှ ကြှနတ်ောြ မကောင်းမပြောပါဘူး။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဘာသာကိုမှ ကောင်းပါတယလြို့လည်း အမှှန်းမတငခြငွဘြူး။ ခငဗြွားဟာ ခငဗြွားမိဘတွကေ မှေးထုတလြိုကပြေးတဲ့လူ၊ သူတို့ ကိုးကြယတ်ဲ့အတိုင်း ခငဗြွား လိုကကြိုးကြယရြတာပဲ။ ဒါဟာ အမှနတ်ရားပဲ။ အကြိုးကြေးဇူးတွေ၊ နောငဘြဝတွေ အသာထားဦးဗွာ။ အကယလြို့ ခငဗြွားသာ ဘာသာပြောင်းလိုကမြယဆြိုရင် ခငဗြွားမိဘတွေ ရငထြဲမှာ ဘယလြိုခံစားရမယ် ထငသ်လဲ။ နောကပြှီး ခငဗြွားကို တဈသကလြုံး ပြုစုထိန်းကြောင်းလာတဲ့ ခငဗြွားအဒေါြ .. သူ ရော ဘယလြိုခံစားရမလဲ။ တွေးကြည့်စြမ်းပါ။ ခငဗြွားတဈယောကြ စိတခြမွြးသာဖို့ ဘယန်ှဈယောကြ စိတဆြင်းရဲကြမလဲ။ တဈနုံ့နုံ့နှင့ြ သူတို့ရငတ်ှေ ဘယလြိုဖြစ်နမယ်ေ ထငသ်လဲ။ ခငဗြွား .. ကိုရငစြည်းဖူးတယ် မဟုတလြား။ အဲဒီတုန်းက သူတို့တွေ ဘယလြောကပြွောတ်ယ် ဆိုတာကို ပြနမြှငယ်ောင် ကြည့်စြမ်းပါဗွာ။ ခငဗြွား လဲသင့သ်လား၊ သချောစဉြးစားပါ .. ကိုသာဂိ ”

သာဂိ ပြူတင်းပေါကကြနေ အောကကြို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ တိမမြွှငစြတွကြေားက ကလေးမှို့လေးသည် မှုနပြပြသွာ မှငရြတော့သည်။ အကဈြစတာရှိသည့ြ တမူးကိုကား မှငပြငမြမှငရြတော့။ သာဂိ ရငထြဲက လပေူကြီးကို “ဖူး” ကနဲ မှုတထြုတလြိုကသ်ည်။ သို့ရာတွင် ပေါ့မသှားခွေ။ လယောဉထြဲက အဲကြန်းသည် သာဂိရငကြို အေးအောင် မတတန်ိုင်။ သာဂိ လယောဉစြီး၍ ရနကြုနပြှနခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ပြညမြှာ နချင်ေစြိတလြည်း မရှိတော့။ ဒေါလြေးကို ဝငတ်ှေ့ပြီးသညန်ှင့ြ ရှာကိုပြနမြယ် စိတကြူးသည်။ ပြညကြ လကကြနွြ ပစ်စည်းတွကေို ကိုထွန်းနိုငန်ှင့ြ လှှဲလိုကသ်ည်။ သူက ဈေးဖြတပြှီး ရိုးမဘဏကြို လှှဲပေးလိုကမြညဆြိုသည်။

သာဂိ နည်းနည်းတော့ အတွေ့ကြုံရှိလာပြီ ဆိုရမည်။ အကဈြစတာကို သတိရသညမြှလှဲ၍ မိဖြူနှင့ြ တုန်းကလောကြ၊ ငှိမ်းငှိမ်းနှင့ြ တုန်းကလောကြ ခံစားရခွင်း မရှိတော့။ ဒါပမယေ့ြ သကပြှင်းခရွင်း ကိုယ့လြကဖြဝါးကို ပြနကြှည့မြိသည်။ (ဦး)စိုင်းထီးဆိုင် သီချင်ြးထဲကလို နှလုံးလမ်းကြောင်းမှာ ကြှန်းများ ပါနသလေားဟု ရှာနမေိခွင်း ဖြစ်သည်။ ကြှန်းတော့ မတွေ့၊ သူ့နှလုံးလမ်းကြောင်းသည် အနားစတွေ ဖြာနသေော အုန်းဆံကြိုးကဲ့သို့ ဖြာလနကြွဲ နသညေမြှာ ကပကြှေးနှင့သ်ာ ညှပပြဈချင်စြရာ ဖြစ်၏။

သာဂိ ရနကြုနရြောကသ်ောအခါ ဒေါလြေးရှိရာသို့ လိုကသ်ှားသည်။ ဒေါလြေးသည် အရငအြတိုင်းပင် သာဂိကို ဆီးကြိုသည်။ ဒေါလြေးသည် ဝဝဖိုင့ကြှီး ဖြစ်လာ၏။ ဆီဦးထောပတတ်ှေ အစားများသှားသည် ထငသ်ည်။ သူ့ဗိုကကြှီးနှင့ြ လကမြောင်းလုံးလုံးကြီးတွသည်ေ ဦးလေးတဈကိုယစြာလောကြ ရှိသည် ထငရြသည်။ ဦးလေးကတော့ သကပြှည့ပြငစြငန်ှင့ြ အငှိမ်းစားယူပြီး ဒေါလြေးအခန်းမှာ ကပန်နသေည်ေ။ သူ့ဘာသာသူဆိုလွှင် သူ့ ပငစြငလြစာလေးကို လကဘြကရြညဆြိုငထြိုငမြှ သုံးစွဲတတသ်ောလြည်း သာဂိရောကလြာသည့ြ ညနကေ ဦးလေးသည် ဝီစကီတဈလုံးထောငပြေး၏။ သာဂိ ဦးလေးကို အရမ်းခစွသ်ှားမိသည်။ သူ နှစ်သကသ်ည့ြ လကဘြကရြညဆြိုင် ထိုငခြှင်း ကိဈစအား တူဖြစ်သူကို ဧည့ဝြတပြှုခွင်းနှင့ြ လဲလှယလြိုကပြပြေီ။

အဲ့ဒီနေ့ညက တူဝရီးနှစ်ယောကသ်ား သာဂိအဒေါြ၊ ဦးလေးမိန်းမ ဆရာမကြီးအကြောင်း နှစ်ယောကသ်ား အတင်းတုပရြင်း အခွိနဖြှုန်းခဲ့မိကြသည်။

နောကတ်ဈနေ့ သာဂိ ဗိုကထြဲက နည်းနည်းနာသည်။ ဘယန်ရောရယလြို့တော့ မပြောတတ်။ နာတာတော့ နာသည်။ ဒါပမယေ့လြည်း သိပအြဆိုးဝါးကြီးတော့ မဟုတ်။ နလေို့ထိုငလြို့တော့ရသည်။သှားသှားလာလာ စားလိုကသ်ောကလြိုကဖြှင့ြ ပြောကသ်ှားမည် ထငမြိသည်။ ထိုအထငမြှားသည်။ မပြောကြ။ ခဏခဏနှင့ြ နာနသည်ေ။

ညနစေောင်းလောကတ်ှင် ထိုးပြီးနာသညမြှာ အထဲကနေ ဆှဲဆုပထြားသလို ဖြစ်၏။ သာဂိ ဗိုကကြိုနှိပ် ဒူးထောကပြှီး ခွကသွှေားကာ ညည်းငှူနရသေည်။ သို့ရာတွင် ခဏအကြာ ပြောကသ်ှားပြနသ်ည်။ ဦးလေးက အူလိပတ်ာများလားဟု ဆိုသည်။ သာဂိလည်း မသိ။ ဟုတခြငွလြည်း ဟုတမြည်။ အားကစား လေ့ကငွ့ခြန်းတွေ မလုပဖြစ်တာ နှစ်တွေ တောတ်ောြ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်၍ ခန်ဓာကိုယကြ နုနခွင်ေး ဖြစ်မညဟြုသာ ထငမြိသည်။ ဤသို့ဖြင့ြ သုံးရကလြောကြ နာလိုကြ ပြောကသ်ှားလိုကြ ဖြစ်နကော ဗိုကထြဲက ဝဒနောသည် သာဂိကို မကြလြှည့ပြှနသည်ေ။

သုံးရကမြှောကသ်ောနေ့။ ထိုနေ့က ဒေါလြေးက အစည်းဝေးသှားသည်။ ဦးလေးက သာဂိဖို့ ကြကသ်ားဆနပြှုတ် ပြုတပြေးသည်။ အစားသရမ်းသော သာဂိ ဇလုံကြီးနှင့ြ နှစ်ပြဲတီးသည်။

ညနစေောင်းရောကတ်ော့ ဗိုကထြဲက နာလိုကသ်ညမြှာ ပြောဖြယရြာမရှိဟု ထငရြသည်။ သာဂိ ဆီးတွပေါ ထွကကြသွည်။ ကြမ်းပြငတ်ှင် အလူးလူး အလဲလဲ။ ဦးလေးခငမြွာ ကယောငခြွောကခြွားနှင့ြ တကျကစီ တဈစီးငှားပြီး ဆေးရုံသို့ ထမ်းပို့သည်။ ဦးလေးသည် သာဂိအတွကြ အရမ်းစိုးရိမန်သည်ေ။

သာဂိ မှငန်ရသေည်။ သို့သောြ ဘာမွှမပြောနိုင်။ သူသည် ဗိုကကြိုနှိပ်၍ ခါးကို ကုန်းထားရသည်။ သကသ်ာလို သကသ်ာငှား လုပမြိလုပရြာ လုပခြှင်းဖြစ်သည်။ အမှနတ်ော့ ဘာမှမထူး။ နာတာက နာတာပဲ ဖြစ်သည်။ ဆေးရုံရောကြ၍ စဈကြဆေးကြ မေးကြရင်း သာဂိကို ပုလင်းကြီးတဈလုံး ခွိတပြေးသည်။ အကြောဆေးတဈလုံး ထိုးသည်။ ထိုအခါမှ ဝဒနောက လွှော့ပါးသှားသည်။ ဆေးတွထေဲတွင် ဘာတွပေါသည် မသိ။ သာဂိ အရကမြူးနသလေိုလို ဖြစ်နသည်ေ။

အဲ .. ခုနကလည်း နပစ်ြမလေးတွကေ မေးသေးသည်။ အရကသ်ောကတ်တလြား.. မူးယဈဆေးဝါး သုံးစွဲသလားဟု..။ ခုနမှ ရောကလြာသော အနတ်ီ့ မကြန်ှာကို တဈခကြကြှည့ရြင်း မူးယဈဆေး မသုံးစွဲပါ။ အရကတ်ော့ ရံဖနရြံခါ သောကဖြစ်ပါသညဟြု ဖြလေိုကသ်ည်။ နေ့တိုင်းသောကသ်ညဟြု ဖြမေိလွှင် အနတ်ီ စိတမြကောင်း ဖြစ်သှားမည် စိုးသညလြေ။

နောကတ်ော့ သာဂိ ဆီးခုံက အမှှေးတွကေို နပစ်ြတဈယောကကြ ရိတပြဈသည်။ တောသ်ေးသည်။ ထိုလူက ယောကြြားလေးဖြစ်၍ သာဂိ ရငခြုနခြှင့ြ မကြုံလိုကြ။ နောကြ ည ၁၂ နာရီခန့လြောကတ်ှင် ဆရာဝနကြှီးဆိုသူ ရောကလြာကာ နာနပေါသည် ဆိုသော ဗိုကကြို လကန်ှင့ဖြိလိုကြ ပြနလြှှတလြိုကြ လုပသ်ည်။ ပြီးတော့ နာလားဟု မေးသည်။ သာဂိ ဝဒနောသာ ခံစားနရတော မဟုတလြွှင် ထထိုးပစ်လိုကခြငွသ်ည်။ အခုတော့ အားမရှိ၍ နာတယဟြုသာ ခပပြွော့ပြော့လေး ပြနဖြှရသေည်။

မကြာခင် သာဂိကို ခွဲခန်းထဲ ပို့သည်။ ဝတထြားသော အဝတတ်ှကေို ခွှတသ်ူက ခွှတသ်ည်။ နောကြ ဘာကြီးမှန်း မသိသည့ြ ဝတရြုံကြီး ခွုံပေးသည်။ ပြီးတော့ တွန်းလှည်းလေးနှင့ြ မီးမောင်းတွေ အောကကြ ကုတငတ်ဈလုံးပေါြ တငလြိုကကြှသည်။ ဘေးတဈဘကကြို ကြေးကြေးလေး စောင်းခိုင်းကာ မှီးညှောင့ရြိုးကို ဆေးထိုးကြပြနသ်ည်။ ဘေးတွင် နပစ်ြမလေးတွေ၊ ဆရာဝနမြလေးတွေ၊ နပစ်ြမကြီးတွေ၊ အများကြီး ရှိနသည်ေ။ သာဂိသည် အားလုံးကို သိနေ၍ တောတ်ောြ ရှကန်မေိသည်။ ထိုစဉြ သူ့မကြလြုံးတွပေေါသ်ို့ တဈစုံတဈခုနှင့ြ အုပလြိုကကြှသည်။ သာဂိ ဘာမွှမမှငရြတော့။ သို့သောြ အောကပျိုင်းက သူ့လိငတ်ံကို တဈယောကယ်ောကကြ လာထိနသညေကြို သူသိသည်။

ဒီလောကလြူတွေ အများကြီးထဲက ဘယကြောငမြလေးက ရှတတနှင့ြ လာကိုငရြသနည်းဟု ရုတတ်ရကြ စဉြးစားမိသည်။ သို့သောြ မဟုတ်။ ခါတိုင်း လာမထိနှင့ြ ထိသညန်ှင့ြ ထနကြနဲ ဖြစ်နသော သာဂိလိငတ်ံသည် ဒီတဈခါတော့ ပြော့ခွခွကြေေီး ဖြစ်နသည်ေ။ ဘာအာရုံခံစားမူမွှ မရှိ။ ထုံထုံထိုင်းထိုင်းကြီး။

ထိုစဉြ လကဖြွောကတ်ီးသံ တဈခကြန်ှင့ြ လူတွေ ရုတရြုတရြကရြကြ လှုပရြှားသံများကိုပါ ကြားရသည်။ ပြီးတော့ သူ့ဗိုကကြို တဈထုတထြုတန်ှင့ြ လာထိသည်။ သှောြ.. သိပြီ။ သူ့ ဗိုကကြို ခွဲနကြပြေီ။ အခုမှ သာဂိ လန့လြာသည်။ ကြည့်စြမ်း… သူများ ဗိုကကြို ခွဲနကြတော ကြကကြလေး၊ ငှကကြလေးများ အောင့မြေ့နကြသေလား မသိ၊ စကားတပြောပြောနှင့ြ၊ အံမယ် .. တဈခကြတ်ဈခကြြ စာသငပြေးနသေော ဆရာကြီး စကားသံနှင့ြ မရှင်း၍ ပြနမြေးသော ဆရာဝနပြေါကစြမလေးတွေ အသံကိုပါ ကြားရသည်။

အင်း.. ဒီလိုဆိုတော့လည်း၊ ငါ့ဗိုကကြှီး အရင်းတညပြှီး သူတို့လေးတွေ ပညာရတာပေါ့ဟု တွေးကာ သာဂိ ပြောခြငွလြာသည်။ မနကဖြှန် မနကရြောကလြွှင် ဒင်းတို့လေးတွမကြေန်ှာ ဘယသ်ို့ကြည့်ရြမညန်ည်း။ သူတို့လေးတွကေ ခန်ဓာကိုယ် တဈပြငလြုံးသာမက အထဲပါ မှငပြှီးကြလပြေီ။

တွေးရင်း တွေးရင်း သာဂိ ရှကလြာသည်။ ကြညန်ူးသလိုလိုလည်း ဖြစ်လာ၏။ ထိုစဉြ နာကငွမြူ ဝဒနောသည် ရငခြေါင်းလောကမြှ စတငလြာသည်။ ဘယလြို နာသညဆြိုတာ ပြောပြဖို့ ဘယလြိုမွှ မဖြစ်နိုငခြွေ။ သာဂိဘဝတွင် သည်းမခံနိုငဆြုံးသော နာကငွမြူ ၊ တဈသကန်ှင့တ်ဈကိုယ် ဒီလို နာကငွမြူမွိုး တဈခါမွှ မကြုံခဲ့စဖူး။ သာဂိ မေးငေါ့၍ ညဉြးငှူလိုကမြိသည်။ ထိုစဉြ သူ့နှာခေါင်းပေါသ်ို့ တဈစုံတဈရာသည် အုပကြလွာသည်။ သာဂိ ဘာမွှ မသိတော့။

သာဂိ နိုးလာသောအခါ ကုတငတ်ဈလုံးပေါတ်ှင် ရောကန်သညေကြို တွေ့ရသည်။ ဗိုကထြဲက နာကငွမြူသည် စတငလြာပြနသ်ည်။ တောတ်ောြ အခံရ ခကသ်ော ဝဒနောဖြစ်သည်။ အထဲတွင် အပအြစင်းပေါင်းများစွာနှင့ြ ထိုးနသကေဲ့သို့ တဈဆဈဆဈနှင့ြ နာနသည်ေ။ နာ၍ လူးလှန့မြိလွှငကြား ဓားနှင့ြ အခွဲခံရသလို ပိုနာသည်။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိသည် ပါးစပကြ လွှောကအြောန်ခွင်ေးသာ တတန်ိုငသ်ည်။ ကြာကြာအောတ်ော့ မောလာကာ ရဆောလာပြနသ်ည်။ ဘေးက အနတ်ီကို ရတေောင်းတော့ ခစွလြှစွာသော တူလေးကို ရလေုံးဝမတိုကြ။

သာဂိ ဒေါသနှင့ြ နာတာ ပေါင်းပြီး မစငတ်ှပေါ ထွကကြုနသ်ည်။ အနတ်ီက မရှံမရှာ သန့စြငပြေးသည်။ သာဂိသည် တဈညလုံး ထိုဒဏကြို ကောင်းကောင်းခံစားလိုကရြသည်။ မနကြ မိုးလင်းတော့ ငှားထားသော နပစ်ြရောကလြာပြီး ပြောသည်။

“ အဈကို .. အရကသ်ောကတ်တတ်ယဆြို ဟုတလြား”

“ဟုတပြါတယ်”

“နေ့တိုင်းသောကသ်လား”

သာဂိ ဘေးက အနတ်ီ့မကြန်ှာ တဈခကြြ ကြည့်လြိုကရြင်း ..

“မသောကပြါဘူး”

“အဈကို.. မလိမန်ှင့န်ောြ.. ဆေးစဈတာ အကုနပြေါတ်ယ်၊ သိလား။ တကယလြို့ အဈကိုက လိမတ်ဲ့အခါ ကြှနမြတို့က ဆေး ပေးရတာလည်း ခကတ်ယ်။ တောကြှာ ဆေးမှားပေးရင် ညကလို.. နာနေဦးမယ်”

“အင်း.. ဟုတကြဲ့၊ သောကဖြစ်ပါတယ်”

“ဘယလြောကလြောကြ သောကလြဲ”

သာဂိ နည်းနည်း လွှော့ပြောလိုကသ်ည်။

“တဈရကြ တဈပြားလောကပြါ”

“ပုံမှနလြား၊ ဘယလြောကလြောကြ ကြာပြီလဲ”

“အင်း.. သုံးနှစ်လောကတ်ော့ ရှိပြီ။ နေ့တိုင်းလိုလိုပါပဲ”

ထိုအခါကြမှ သာဂိ ဇာတရြညလြညသ်ည်။ သာဂိသည် အူအတကရြောငခြှင်း ဖြစ်သည်။ ရောငန်သေော အူအတကကြို ဗိုကခြှဲပြီး ဖြတထြုတရြာ ထုံဆေး ပြယသ်ှားခွင်းဖြစ်သည်။ ပြယရြခွင်း အကြောင်းက သာဂိ ကြိုကန်ှဈသကသ်ော အရကကြ အစွမ်းပြခွင်းဖြစ်သည်။ ထုံဆေးနှင့ြ မေ့ဆေးတို့သည် အရကလြို အာနိသငန်ှင့ြ အတူတူပင် ဖြစ်သညဟြု ဆိုသည်။ နည်းတာနှင့ြ များတာပဲကြာမည်။ သဘောကတော့ အတူတူပင်။ သာမနလြူကို ပေးနကြေ ထုံဆေးရည် ပမာဏသည် သာဂိလို အရကသ်မားကို မတိုးခွေ။ ထိုအခါ ဗိုကခြှဲနရင်ေး တန်းလန်း ဆေးပြယပြှီး သလေုအောင် ခံလိုကရြသည်။

သာဂိသည် ဆရာမလေး ဆကလြကဟြောကြားသော အသည်းရောငခြှင်း၊ အသည်းချောကခြှင်း၊ အသည်းကြီးခွင်းတွကေိုပါ နားထောငန်ရသေည်။ အံမယ် .. သူမက ဥပမာ တဈခုပင် ပေးသှားသေးသည်။ ဝေးဝေးမကြည့်န်ှင့ြ နိုငင်ံကြောြ ရုပရြှင် အဆိုတောြ စာရေးဆရာ ဦးသုမောငကြို နမူနာယူပါ ဟုဆိုသည်။ သာဂိ နည်းနည်း နောငတ်ရသည်။ အင်း.. လွှော့မှ ရမည်။

သာဂိသည် ဆေးရုံပေါတ်ှင် တဈလကြောလြောကြ နခေဲ့လိုကရြသည်။ ကံကောင်းသညဟြုတော့ ဆိုရမည်။ ယခင် အားကစားလုပခြဲ့ဖူးသည့ြ အကြိုးများကြောင့ြ ထငသ်ည်။ ဗိုကကြ ဒဏရြာသည် အသားတကမြှနသ်ည်။ သို့သောြ လုံးလုံးကြီး အသားပြည့သ်ေးသညတ်ော့ မဟုတခြွေ။ ယူဇော ဟုခေါသ်ည့ြ ပတတ်ီးစနှင့ြ ဆေးထည့တ်ိုင်း သာဂိအောရြမှဲဖြစ်သည်။ သို့သောြ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးသည့ြ နောကပျိုင်း သိပတ်ော့ မအောတ်ော့ခွေ။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ အိမမြှာ ဆေးလာလာ ထည့ပြေးသော နပစ်ြမလေး မိစိုးက ရယသ်ောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အမတေို့ရှာက ဆှမွေိုးနီးစပတ်ောသ်ူလေး ဖြစ်ကာ လမ်းမတောကြ သူနာပြုတကျကသိုလတ်ှင် တကန်သေူလေး ဖြစ်သည်။ နာမညအြပြညအြစုံကိုတော့ သာဂိ မမှတမြိတော့ ။ သာဂိရှာက ထွကလြာစဉြ ချောကတ်န်းလောကကြ သူမက နှပခြွေးတွဲလောင်းနှင့သ်ာ ရှိသေးသည်။ သာဂိသည် မိစိုးကို ညနစေောင်းတိုင်း မွှောတ်တလြာသည်။ သူမွှောန်သညေမြှာ ဆေးထည့ခြံဖို့ မဟုတသ်လို အမွိုးတောသ်ော မိစိုးကိုလည်း မဟုတပြါ။ မိစိုး နှင့ြ အဖောလြိုကလြိုကလြာတတသ်ော မိစိုး သူငယခြငွြး လှသှေးကို ဖြစ်သည်။

လှသှေးသည် နာမညန်ှင့လြိုကအြောင် အလှသှေးတွေ စုနသေော ကောငမြလေး ဖြစ်သည်။ လှိုငသ်ာယာဘကတ်ှင် နသညေဟြု ဆိုသည်။ ဘယမြှာနသည်ေ ဘာတွလေုပသ်ည် ဆိုတာ သာဂိအတွကြ အရေးမကြီး။ သာဂိ ရောဂါဟောင်း ပြနထြလာပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိဖြူနှင့ြ အလှနတ်ူသည်။ သူမမကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရြသညမြှာ မိဖြူကို ကြည့်ရြသလို ဖြစ်သည်။ မတူတာ နှစ်ခုပဲ ရှိသည်။ မိဖြူက အသားဝင်းပြီး သူမက ဖြူခွင်းဖြစ်ကာ နောကတ်ဈခုက မိဖြူ သူ့ကိုကြည့်န်တတေသ်ော ရှှန်းလဲ့ရီဝနတေတေသ်ော မကြဝြန်းများ သူမမှာ မရှိခွင်း ဖြစ်သည်။သို့ရာတွင် သူမ၌ သူနာပြုက လူနာအပေါကြှည့တ်တသ်ော ကြငန်ာသည့ြ အကြည့်လြေးတော့ ရှိတတသ်ည်။ ကိဈစမရှိပါ။ သူမ မကြဝြန်းလေးတွေ ရှှန်းလဲ့သှားအောငလြုပဖြို့ ကိဈစသည် သာဂိ တာဝနသ်ာ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သာဂိသည် ဇာတလြမ်းကို ခကြခြငွြးကြီး မစဝံ့သေး။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ သူမတို့က နာမညကြွောြ ပိတောကဆြောငသ်ူများ ဖြစ်နေ၍ ဖြစ်သည်။ သူမတို့ အဆောငရြာဇဝငကြလည်း ခပသ်ေးသေးတော့ မဟုတ်။ မိစိုး ပြောပြသည့အြတိုင်း သာဂိ ကြားရသညကြ ဤသို့ ဖြစ်သည်။

မနှစ်က သူမတို့ စာမေးပြဲ ဖြဆေိုခွိန် နီးကပလြာခွိနတ်ှင် အားလုံးလိုလို ဝရံတာထွကြ စာကကြကြှသည် ဆိုသည်။ အခန်းထဲတွင် စာမေးပြဲဖြပြေီးသညန်ှင့ြ ပြနရြန် အထုပအြပိုးများ ထုပပျိုး ခညွန်ှောငထြားသညကြ တဈကြောင်း၊ အိမအြပြန် လကဆြောငမြွားနှင့ြ ရှုပယ်ှကခြတန်သညေကြ တကြောင်း တို့ကြောင့ြ လှတလြှတလြပလြပ် ဝရံတာပေါထြှကြ စာကကြကြှခွင်း ဖြစ်သည်။ လှသှေးကတော့ ထုပသ်ိမ်းစရာ များများမရှိသလို၊ လကဆြောငလြည်း ဝယစြရာမလို၍ အခန်းထဲတွငပြင် စာကြည့်န်သည်ေ ဆိုသည်။ စာကြည့်ရြင်း တန်းလန်း အိပပြွောသ်ှားရာမှ သူမဘေးက ခွငထြောငကြို တဈယောကယ်ောကကြ ပြူတင်းပေါကကြနေ ဆှဲနကြေောင်း သတိထားလိုကမြိသည်။ သူမလည်း ရုတတ်ရကြ သရဲ၊ တဈဆမွေားလားဟု အထငမြှားမိသောလြည်း သချောကြည့်သ်ောအခါ အပြငကြလူသည် ခွငထြောငအြစွန်းတွင် ခွိတထြားသော လကကြိုငအြိတကြို ဆှဲနခွင်ေး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသောအခါ

“သူခိုး ၊ သူခိုး”

ဟု အောဟြဈ အကူအညီတောင်းတော့သည်။ သူခိုးသည် အပေါဆြုံးထပသ်ို့ အိမသ်ာပိုကလြုံးမှ တဈဆင့ြ တွယတ်ကလြာကာ လှသှေးအခန်း ပြတင်းပေါကြ ပြင့န်သညေကြို တွေ့၍ အပြငမြှ လှမ်းဆှဲခွင်း ဖြစ်သည်။ ကြောင်းသူတဈဦး ရှိနတော တွေ့သောလြည်း မိန်းမငယလြေးမို့ မှုလောကစြရာ မရှိဟု သဘောထားပုံလည်း ရသည်။ သို့သောြ လှသှေးက ကြောကကြှောကန်ှင့ြ ငယသ်ံပါအောင် အောသ်ောအခါ စာကကြန်ကြသေော ကြောင်းသူ အပေါင်းသည် ရရာ တံမှကစြည်း၊ အဝတလြွှောတ်ုတ်၊ ပေါကတ်ူးနှင့ြ ခကရြင်းတို့ကိုကိုငကြာ ပြူတင်းပေါကြ အပြငမြှ သူခိုးကို လှမ်းထိုးခုတကြှ၏။ သူခိုးဆင်းမည့ြ ပိုကလြုံးအောကခြှတွငေလြည်း ကြောင်းသူ ငါးဆယခြန့သ်ည် အုတခြဲကြိုး၊ တုတခြွောင်းတို့နှင့ြ အဆငသ်င့ြ ရှိနသေောအခါ သူခိုးသည် အထကလြည်း ဆကမြတကန်ိုင်၊ အောကလြည်း ပြနမြဆင်းရဲ၊ အခန်းထဲလည်း ဝငမြရနှင့ြ ပိုကလြုံးတဈလွှာကြ ဗွာများနသည်ေ ဟူသတည်း။

သို့ရာတွင် သူခိုးကား မိန်းမပျိုတို့၏ အားနည်းခကြကြို လွှပတ်ဈပကြအြတွင်း စဉြးစားမိပုံရသည်။ သူ့အတွကြ အခွိနကြ အရေးကြီးလပြေီ။ သိပမြကြာခင် ယောကြြားသားများ ရောကလြာပါက သူ့အဖို့ လှယမြည် မဟုတတ်ော့။ ရဲစခန်း မရောကခြင် သူရဲကောင်းများ လကခြကြန်ှင့ြ သူ အသကထြှကသ်ှားနိုငသ်ည်။ သူနာပြုသငတ်န်းကြောင်း ဆိုသညကြား အိမထြောငမြရှိသူ အပျိုများခညွြး ရှိသည့န်ရော မဟုတပြါလော..။ ဒီလို နရောမွိုးတွင် လူစွမ်းပြချင်သ်ူ အမှောကအြများ ရှိနိုငလြသည်ေ။

သူခိုးသည် ပိုကလြုံးအလယတ်ှင် ကြံရာမရ ဖြစ်နရင်ေးမှ ပုဆိုးကို ဖြခလွေိုကသ်ည်။ အောကကြ ဝိုကလြုံး အောကခြှကေို ဝိုင်းထားသော ကြောင်းသူ အုပကြှီးသည် “ဟင်” ကနဲ၊ “ဟာ”ကနဲ ဖြစ်ကာ

“###.. သူခိုး၊ ရိုင်းစိုင်းသူကောင်”

ဟုသာ အောဟြဈကာ ဘေးကိုရှဲသှားကြသည်။ သူခိုးသည် ပုဆိုးအောကတ်ှင် ဘာမွှဝတမြထားခွေ။ ထိုအခါ အောကခြှရှင်ေးသှားပြီ ဖြစ်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူခိုးသည် ဘုရငမြင်းတရားကြီး ကြှခွီတောမြူသည့အြလား တွဲလောင်း တွဲလောင်း၊ တန်းလန်း တန်းလန်းဖြင့ြ အေးအေးဆေးဆေး ထွကသ်ှားသည် ဟူသတည်း။ ကြောင်းသူများကား ရိုကဖြို့နှကဖြို့ မဆိုထားနှင့ြ မကြန်ှာကို လကဝြါးနှင့အြုပထြားမိ၍ ဘယသ်ူမှန်းပင် မမှတမြိလိုကကြှတော့။ ထိုကိဈစကို အခဲမကြသေော ကြောင်းသူကြီးများက အဆောငန်ံရံပေါတ်ှင် အောကပြါအတိုင်း သတိပေးစာ ကပထြားသည် ဟူသတည်း..။

“ကြေးဇူးပြုရ၍ မညသ်ည့သ်ူခိုးမဆို လေးစားလိုကန်ာရမည် (သတ်တိရှိခဲ့ပါလွှင်) အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပါမှသာ အဆောငပြေါြ တကခြိုးခွင့ြ ရှိသည်”

ပုံ
ပိတောကဆြောင်
ရနကြုနသ်ူနာပြု တကျကသိုလြ

သာဂိအိပယ်ာထဲ လှဲနစဉေအြတွင်း ပြူးကယွလြည်း ရောကလြာတတသ်ည်။ သူလည်း ဥမျမာနှင့ြ ပြနအြဆငပြှနသေညေဟြု ပြောသည်။ သာဂိက သူသိချင်သ်ော အိမထြောငရြေးအကြောင်းကို မေးသောအခါ ပြုးကယွကြ မှနမြာစာရေးဆရာကြောကြှီး နှစ်ဦး၏ စကားဖြင့ြ ပြနလြညဖြှကြေားသညမြှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“ဆရာသောတ်ာဆှကေ ပြောတယကြှ..။ စငစြဈတော့ အိမထြောငရြေးမှာ သုခဆိုတာ လုံးဝမရှိ၊ အမှနအြားဖြင့ြ မိမိစိတကြို လှည့စြားနခွင်ေးဖြင့ြ ဒုကျခကို ဖုံးကြယထြားတတကြှသည်။ သို့ရာတွင် ရံဖနရြံခါ ရရှိတတသ်ော စိတကြှညန်ူးမူ သုခလေးဖြင့ြ ကြနပေကြှရသညသ်ာ ဖြစ်သညတ်ဲ့။

နောကပြှီး ဆရာကြီး ဒဂုနတ်ာရာကလည်း ဒီလိုပြောသေးတယကြှ …။ ကိုယတ်ိုင် အိမထြောငရြေးကို မကြုံဖူးသောလြည်း အောငမြှငန်သေော သူများ အိမထြောငရြေးများကို ကြည့်ပြှီး သုံးသပရြမညဆြိုလွှင် ခွင့လြှှတန်ိုငခြှင်းဟာ အိမထြောငရြေး အောငမြှငမြူရဲ့ အဓိကအခကြပြဲလို့ မှငမြိတယ်။ ခွင့လြှှတန်ိုငလြေ အိမထြောငရြေးမှာ အောငမြှငလြေ လို့ဆိုလိုချင်တ်ာပဲ။ မှန် မမှနတ်ော့ မပြောတတလြို့ ဆရာကြီးက ဆကပြှောသေးတယ်။ ငါတော့ မှနတ်ယ် ထငတ်ာပဲ။ ငါ့ကတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ ပေါင်းပြောတဲ့ ရံဖနရြံခါ သုခလေးကြုံရဖို့ အမြဲတမ်း ခွင့လြှှတထြားတယကြှာ”

“ဟေ…”

သာဂိခငမြွာ ဟကနေဲ တဈခွန်းသာရှတန်ိုငပြှီး ပြူးကယွြ၏ အယူဆသဈကို စဉြးစားနမေိသည်။ ဟုတခြငွလြည်း ဟုတပြမည်ေ။ ဘာလုပလြုပ်၊ ဘာပြောပြော ခွင့လြှှတထြားမှတော့ ဘာပြူနာနှင့ြ ကြုံတော့မညန်ည်း။ သာဂိသည် ပြူးကယွန်ှင့ြ မိစိုးတို့ မလာသည့ြ ရကမြွားဆိုလွှင် စာအုပတ်ှသော လှိမ့ဖြတန်မေိသည်။ သူ မှနမြာပြညတ်ဈလှှား ဒိုးကလေးလို လိမ့န်စဉေအြတွင်း ဦးလေးနှင့ြ အဒေါြ ဝယထြားသော စာအုပတ်ှသည်ေ ဘီရိုကြီး တဈလုံးစာလောကြ ရှိနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိ စာအုပမြွားများ ဖတဖြစ်သည်။

အဲ.. မိစိုးတို့ လာသော နေ့များဆိုလွှငတ်ော့ သာဂိ စာမဖတဖြစ်။ သူ့အကြည့်တ်ှကေို မိစိုးရော၊ လှသှေးပါ ရိပမြိနကြပြေီ ထငသ်ည်။ မိစိုးသည် စပဖြှဲဖြဲနှင့ြ သူ့ကို စနောကခြငွသ်ည်။ သူက လှသှေး ရှကပြှီး နောကမြလာတော့မှာ စိုးသဖြင့သ်ာ နည်းနည်း ဟန့တ်ားသလို မကြန်ှာတင်းပြထားရသည်။ အမှနတ်ော့ စစချင်ေပြါသည်။ လှသှေးကတော့ ဘာမွှမဖြစ်သလို မကြန်ှာအမူအယာလေးနှင့ြ ရှိနတတေသ်ည်။ သာဂိ ခန့မြှန်း တတပြါပြီ။ သူတို့ မိန်းကလေးတွသည်ေ ဒီလိုကိဈစမွိုးတွင် ဟနဆြောငကြောင်းကြသည်။

သိပမြကြာခငတ်ှင် သာဂိ ဗိုကကြ ခွူပရြိုးဖြသည်ေ။ ခွဲထားသောနရောက အသားတကဖြို့တော့ နည်းနည်း ကနွသ်ေးသည်။ သို့သောြ စိုးရိမစြရာတော့ မရှိတော့ ဟုဆိုသည်။

သာဂိ ဆေးရုံတကကြတည်းက အစားကောင်းကောင်း မစားရ။ အစောပိုင်းကဆို ဂလူးကို့ဈပိုကန်ှင့သ်ာ နရသေည်။ နောကြ အရညလြေးနည်းနည်း၊ နောကြ အစာပြော့၊ အခုတော့ ထမင်းအနည်းငယတ်ောင် စားနိုငန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လူကတော့ တောတ်ောြ ပိနကြသွှားသည်။ ပေါင် ၁၆၀ ကြောရြှိသော သာဂိ ခန်ဒာကိုယသ်ည် ၁၂၀ လောကသ်ာ ကနွသ်ည်။ သာဂိသည် ကိုယ့ကြိုယကြို မနည်း ပြနလြညထြူထောငရြသည်။ ဖြေးဖြေးချင်ြး လမ်းလွှောကခြှင်းနှင့ြ စရသည်။ စလွှောကစြက ခွလှမြေး ၁၀ လှမ်းလောကဆြို သာဂိ မလှမ်းနိုငတ်ော့။ လူက နှုံးခွိသှားသည်။ သို့သောြ နောကပျိုင်း တဈဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ၁ မိုငလြောကထြိ လွှောကန်ိုငလြာသလို၊ အနာကလည်း လုံးဝ ပြောကသ်လောကြ ဖြစ်သှားသည်။

အနာဖေးသည် ကြောငတ်ဈကောင် ကုတရြာလောကသ်ာ ဗိုကပြေါတ်ှင် ကနွသ်ည်။ သို့သောြ အောကကြ အမာရှတကြတော့ ကင်းခွမွေားကြီး တဈကောင် တငထြားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ထို့အတူ လှသှေးတို့လည်း အလာကြဲသှားသည်။ သို့သောြ သာဂိက ခဏခဏ သှားတွေ့နသည်ေ။ အကြောင်းပြခကြကြလည်း ကောင်းပါသည်။ မိစိုးဖို့ ဟင်းစားပို့ပေးခွင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူပို့သမွှသည် မိစိုးကြိုကတ်တသ်ော ဟင်းတွေ မဟုတပြါ။ လှသှေး ကြိုကသ်ော ဟင်းတွသော ဖြစ်သည်။ လှသှေးသည် အိမမြှာတွေ့စဉတ်ုန်းကနှင့ြ အဆောငမြှာ တွေ့ရတာ သိပတ်ော့ မတူခွေ။ အိမမြှာတုန်းက ရှကန်တောလား မသိ။ စကား သိပမြပြော။ အဆောငမြှာတွေ့သောအခါတွင် ဆိုလွှငမြူ သူ့အားကိုးတွရှေိ၍ ရဲတင်းသလား မဆိုနိုင်။ တောတ်ောြ သှကသ်ှကလြကလြကြ ရှိသည်။

သာဂိ ရှာပြနဖြို့ စိတကြူးမရှိတော့။ ရနကြုနမြှာ တဈခုခုလုပမြည် စိတကြူးထားသည်။ သူ့မှာရှိသမွှနှင့ြ နိုငသ်လောကြ ခွငလြေးတွအတွေင်း စနည်းနာကြည့်သ်ောအခါ အသကသ်ာဆုံးသည် ဘောပြဲလုပဖြို့ ဖြစ်လာတော့သည်။ သိပမြွားများလည်း ရင်းစရာမလို။ ဒိုငကြှီးထံတွင် စပေါတ်ငထြားပြီး သူက ခပြေးသည့ြ ကြေးအတိုင်းဖြင့ကြာ လာထိုးသမွှကို ဖုန်းနှင့ြ လှမ်းတငပြေးခွင်း ဖြစ်သည်။ လူလည်း သကသ်ာသလို နှစ်ဖကခြှလည်း ရသည်။ ထိုးသားတဈယောကကြ ငှတဈေရာထိုး၍ သူက ဒိုငကြိုလှမ်းတငတ်ိုင်း ထိုတဈရာအတွကြ ကောမြရှင် တဈဆယရြသည်။ ထိုးသားကနိုင်၍ ဒိုငကြ ပြနလြွောပြှနလြွှငလြည်း အကောကဟြုဆိုကာ ထိုးသားထံမှ တဈရာကို တဈဆယ် ကောကသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိသည် အဝငတ်ဈဆယ်၊ အထွကြ တဈဆယန်ှင့ြ အလုပဖြစ်နပြနေသ်ည်။

သာဂိက ဆရာမကြီးတူ ဖြစ်၍ ယုံကြညကြှသောကြောင့လြား မပြောတတ်။ သာဂိသည် ဘောပြဲရှိသည့ြ နေ့များဆိုလွှင် တဈရကြ သောင်းဂဏန်းလောကတ်ော့ အောကထြဈရသည်။ ဒါတောင် သာဂိ ရံဖနရြံခါ လုပတ်တသ်ည့ြ ကြေးဟတာ မပါသေးခွေ။ ဘာပဲပြောပြော သာဂိသည် အဆငပြှနပြေနေသ်ည်။ ဖုန်းတဈလုံး ငှားကိုငပြှီး ခါးခွိတထြားကာ ပိုကဆြံအိပခြါးပတကြှိုးကြီးပတ်၍ အင်းစိနလြမ်းမပေါတ်ှင် ဘောငခြွာ ဖြင့န်တတေသ်ည်။

သို့ရာတွင် သာဂိတွင် အခကခြဲ တဈခုရှိသည်။ လှသှေးက သူ့ခစွခြှင်းတွကေို မသိဘူး။ မပြောတတဘြူးနှင့ြ ကြောင်းပြီးမှ စဉြးစားမယ် လုပန်ခွင်ေးပင်။ မိစိုးကလည်း အားကိုးရပါသည်။ အခွိနရြတိုင်း ဝငဝြငလျှောပြေးတတသ်ည်။ ထိုအတွကတ်ော့ ဒင်းအဆောငကြို တဈပတတ်ဈခါလောကြ ရှှဘေဲက ဘဲကငတ်ဈခွမ်း ဆကသ်နရသေည်။ သာဂိ အရင်းအနှီးမှုပန်ှံသည့ြ သဘော မဟုတသ်ောလြည်း ထိုကောငမြလေးကို ဝယကြွှေးရကြိုးတော့ နပပြါသည်။

ဝါဆိုလပြည့န်ေ့ သူမတို့ ကြောင်းပိတရြကတ်ှင် သာဂိသည် ဘုရားလိုကပျို့ခွင့ရြခဲ့သည်။ ထိုနေ့က သာဂိသည် တကျကဆီ တဈစီးငှားကာ သူမတို့ကို အဆောငရြှေ့သို့ သှားခေါသ်ည်။ လှသှေးသည် ပန်းနုရောင် အင်ျကြီလကရြှညလြေးနှင့ြ ချောကလကရြောင် ထမီလေးကို ဆငမြှန်းကာ လှချင်တ်ိုင်းလှနသည်ေ။ သာဂိသည် သူမကို ငေးနမေိသည်။ မိစိုးက ကားထဲဝငထြိုငရြင်း

“မကြလြုံးတွေ ကြှတပြှီး သှားမှနန်ေဦးမယ်”

ဆိုမှ သာဂိ ရှေ့ပြနလြှည့ရြသည်။ ဘေးက တကျကစီ သမား အဈကိုကြီးတောင် ပြုံးစိစိ ဖြစ်နရော သာဂိ နည်းနည်း ရှကသ်ှားသည်။ ဒီနေ့က လပြည့န်ေ့မို့ထငသ်ည်။ လိုင်းကားတွအေားလုံး ပြည့ကြှပန်သည်ေ။ ဘုရားသှားသည့ြ သုံးကားဆိုလွှင် တောရြုံ မိန်းကလေး မတိုးနိုငလြောကအြောင် ပြည့န်တတေသ်ည်။ သို့ရာတွင် ဤအထငသ်ည် သာဂိ အထငသ်ာဖြစ်၍ ရနကြုနသ်ူတို့ကမူ ငါးရှဉ့တ်ဈကောင် ရှံ့ထဲဝငသ်ှားသလို လွှောကနဲ၊ လွှောကနဲ တိုးဝင် တကသ်ှားတတကြှသည်။ သာဂိ မကြစြိရှုပစြရာတွကေို ဆကမြကြည့်တ်ော့ပဲ အာရုံတွကေို နောကကြှည့မြှနဆြီ ပို့လိုကသ်ည်။

တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် လှသှေးသည် ဘယအြခွိနကြတည်းက သူ့ကို ကြည့်န်သည်ေ မသိ။ နောကကြှည့မြှန် သေးသေးလေးထဲတွင် သူမ၏ မကြဝြန်းလေးတွနှငေ့ြ ဖပြကြနဲ ဆုံမိကြသည်။ သူမ ခကြခြငွြး တဈဘကသ်ို့ မကြန်ှာလှှဲသှားသည်။ သူမ ပြုံးလိုကသ်လား.. သိပတ်ော့ မရရော။ သာဂိ ခကြခြငွြးပင် စိတထြဲတွင် ကြညန်ူးသှားမိသလို လှမ်းသလိုလိုလည်း ဖြစ်သှားသည်။ ထိုအပြုမူလေးမွိုးကို တဈခွိနတ်ုန်းက မိဖြူလည်း လုပခြဲ့ဖူးသည် မဟုတပြါလား။

သာဂိ စိတထြဲတွင် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ လှသှေးကို မိဖြူလိုတော့ ဘယန်ည်းနှင့မြွှ အဖြစ်မခံတော့။ဘုရားပေါကြ အပြနတ်ှင် လှည်းတန်းလမ်းဆုံက အပေါထြပကြ ဘာဂါဆိုငလြေးထဲတွင် သူတို့ အအေးသောကကြှသည်။ ဆိုငအြပြငဘြကြ ဝရံတာဘကကြ ထောင့စြားပြဲတဈလုံးတွင် ထိုငကြာ လှည်းတန်းလမ်းဆုံကို ငေးမောရင်း တိတဆြိတစြှာ ထိုငန်မေိကြသည်။ သာဂိက မိစိုးရှေ့တွင် လှသှေးကို ဘယလြို ပြောရပါ့မလဲဟု စဉြးစားနခေိုကြ မိစိုးက အလိုကတ်သိ အိမသ်ာသှားဦးမည် ဆိုသည်။ လှသှေးသည် ခေါင်းလေးငုံ့ရင်း အအေးခွကကြ ပလတစြတဈပိုကတ်ံလေးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး စုပန်ရောမှ အလန့တ်ကြားကြည့်ကြာ သူမပါ လိုကမြည် ဆိုကာ အတင်းထလိုကသ်ှားသည်။

သာဂိ စိတန်ည်းနည်း ညဈသှားသလို ရယလြည်း ရယခြငွသ်ှားသည်။ သူမ ကြောကန်တော ဖြစ်မည်။ ခဏကြာတော့ နှစ်ယောကသ်ား ပြနရြောကလြာသည်။ မိစိုးက ဘာတွေ သှနသ်င် ပြုပြငပြေးလိုကသ်ည် မသိ။ သူမ နှုတခြမ်းလေးတွေ ပိုပြီး စိုလာကာ၊ ပါးမို့လေးတွေ ရဲလာသည်။ ထိုငခြုံတွင် ထိုငကြှရုံမွှ မကြာသေး မိစိုးက

“ဟယတ်ော့ ၊ အိမသ်ာထဲမှာ လကကြိုငပြဝါ ကနွခြဲ့ပြီ”

ပြောပြောဆိုဆို ထထွကသ်ှားရာ လှသှေးက လှမ်းဆှဲလိုကသ်ောလြည်း မမိလိုကတ်ော့။ သူမသည် အသားစားတတသ်ည့ြ ကြားရဲတဈကောငရြှေ့ ရောကန်သော သမငင်ယလြေးနှင့ြ တူနသည်ေ။ ခေါင်းကို မဖောတ်မ်း ငုံ့ထားရင်း လကန်ှဈဘကကြို တင်းတင်းဆုပထြားသည်။ သာဂိ ငှိမ်းငှိမ်းကို သတိရမိပြနသ်ည်။ ငှိမ်းငှိမ်းလည်း ရှကလြာလွှင် ဤသို့ ပြုမူတတသ်ည် မဟုတပြါလား။

သာဂိ ဆုံးဖြတမြိပြနသ်ည်။ လှသှေးကို ငှိမ်းငှိမ်းလို လုံးဝ မဖြစ်စရဟေု။ သူမသည် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ လကလြေးနှစ်ဘကကြို တင်းတင်းဆုပန်ယရြင်း အသကကြို ခပပြှင်းပြင်းလေး ခိုးရှူနသည်ေ။ သာဂိ သူမ ဘယလြကလြေး၏ လကသ်န်းဖြားလေးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ သူမ မရုန်းပါ၊ တောင့လြည်း မထားပါ၊ သို့ရာတွင် သူမ ရငတ်ှေ အရမ်းခုနန်သည်ေ ဆိုတာကို လှိုင်းထမတတလြှုပရြှားနသေော ရငအြုံလေးကို ကြည့်ြ၍ ခန့မြှန်းနိုငပြါသည်။ သာဂိက ထိုလကသ်န်းလေးကို လကဝြါးပေါတ်ငကြာ ဖြဖြလေး နမ်းလိုကရြင်း…

“လှသှေး..”

ဟု ခေါလြိုကသ်ည်။ ပခုံးလေးကြူံ့သှားသညမြှ လှဲ၍ သူမက ပြနမြထူးပါ။

“ မင်းကို ကိုယခြစွတ်ယ်၊ လကထြပပြါရစနေောြ”

သူမက မကြဝြန်းလေးတွေ လှနကြှည့သ်ည်။ အို.. သူမ ငိုတော့မှာလား.. မကြဝြန်းအိမလြေးထဲတွင် မကြရြညကြှညတ်ှေ ပြည့လြွှံလာသည် ထငရြသည်။သာဂိ အံ့သှစွာ ငေးကြည့်န်မေိစဉြ သူမက သူမ လကသ်န်းလေးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနဆြှဲယူသှားသည်။

ပြီးပါပြီ။