အောစာအုပ်

ဒေါ်ဝါနုနုလွင် (အပိုင်း ၃)

ဒေါဝြါနုနုလှင်
ရေးသားသူ – ကနောငကြိုယတ်ောကြှီး

🏵️အပိုင်း (၃)🏵️

💠အခန်း ( ၁၁ )💠

“အနတ်ီ နုလှင်”

“ဟင်…သား မောငင်ယ် ဘယတ်ုန်းက ပြန်…”

အနတ်ီနုလှင် စကားဆုံးအောင် မမေးနိုငတ်ော့ ပဲ…သံဒိုင် ရပန်တေဲ့ အခန်းတံခါးဝထိ ထိုငန်ရောမှ ထလာပြီး လာဖကတ်ော့သည်။ပြီးတော့ ဖကန်ရင်ေး ငိုသည်။သံဒိုင် အလိုကတ်သိ ပြနဖြကပြေးထားရင်း…

“ငို လိုကပြါ အနတ်ီ အားရအောငင်ိုလိုကပြါ”

ခငပြှန်းဖြစ်သူကလည်း ဆုံးပါးသှားရပြီး … သားရင်း ဖြစ်သူကအဝေးတဈနရောမှာအလုပသ်ှားလုပန်တော ကြုံ နရတေဲ့ အမွိုးသမီး တဈယောကြ။ တဈယောကသ်ောသူ က ဘယတ်ော့မှ ပြနမြလာနိုငတ်ော့ပဲ ထွကသ်ှားခွင်း နောကတ်ဈယောကကြ လာချင်ပြမေဲ့ ခကြခြငွြး မလာနိုငတ်ဲ့သူ…ဘေးမှာ အားကို တိုငပြငစြရာအဖောပြှု ပေးမဲ့ သူ မရှိနတေဲ့ အနတ်ီ့ကို သနားမိရသည်။

“အနတ်ီလေ မောငင်ယ့ြ ကို မွှောန်တော… အိမကြ သားကလည်း ပြနလြာဖို့ ဘယလြိုမှမဖြစ်နိုငလြို့ မမွှောမြိဘူး…သား ကိုပဲ မှနမြှန် ပြနလြာစချင်ေခြဲ့တာ သားရယ်”

အနတ်ီနုလှင် ငိုရင်းနဲ့ ပြုံးပြီး သံဒိုင့မြကြန်ှာကိုကြည့်ပြှီး ပြောလိုကသ်ည်။သံဒိုင့ြ ပါးနှစ်ဖကကြိုလည်း သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပကြိုငလြိုကသ်ည် ကိုငထြားလို့ အားမရဘူးဖြစ်မယ် ပါးတွကေိုထပ် လိမဖြဲ့လိုကသ်ေးသည်။

” မှနမြှနပြှန် မလာဘူး နစေိမ့ြ လိုကတ်ာကြယ်”

“လာချင်တ်ာပေါ့ အနတ်ီရယ်ဦးလတဆြုံးတဲ့နေ့ ဖဖနေေဲ့ ဖုန်းပြောပြီး ကတည်းက အမှနဆြုံး ပြနလြာချင်ခြဲ့တာ မန်တလေးကဘကြီး ကလည်း အသဲအသနဖြစ် ဆေးရုံပါတကလြိုကရြတယ်.. သူတို့မှာ လည်း ဆေးရုံ လူနာစောင့ပြေးမဲ့ ယောင်ျကြားသား မရှိတာမို့ နပေေးခဲ့ရတာ…”

သံဒိုင် အမှနဆြုံးပြနလြာချင်ပြမေဲ့ မလာနိုငခြဲ့… မန်တလေးက ဘကြီးဖြစ်သူ ဆေးရုံပါတကလြိုကရြတော့ ၂ ပတကြွောြ ကြာသှားခဲ့ရသည်။

” ၂ ပတကြွောြ လောကပြဲ ရှိသေးတယ် ပိန် သှား လိုကတ်ာ အနတ်ီ ရယ်”

“ထမင်းလည်း သိပမြစားဖြစ်ဘူး…ညဖကတ်ှေ လည်း အိပလြို့မရခဲ့ဘူး သားရယ်… သရဲ တဈဆလည်ေး အနတ်ီ မကြောကဘြူး… မကောင်းတဲ့လူတွေ အိမ် ကို လာပြီး လူကို တဈခုခု လုပမြှာဆိုတာလည်း တွေးမပူဘူး… ဒါမဲ့ တဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နတောကို တွေးမိပြီး သိပ် အထီးကနွြ နရတေယ်”

အနတ်ီ ပြောလိုကတ်ော့ သံဒိုင် တဈကယပြဲ ခံစား လိုကရြသည်။ အပေါင်းအသင်း မိတဆြှမွေားတဲ့သူဆိုရင် လည်း ကိဈစမရှိပမေဲ့ အနတ်ီလိုလူအများနဲ့ မနခေဲ့သူမို့ ဒီလိုအခွိနမြွိုးမှာပိုဆိုးရပြီ။

“ဝငလြာလိုကတ်ာဆိုငကြယသ်ံတောင် မကြားလိုကမြိဘူး သားရယ်”

“ဆိုငကြယသ်ော့က မမအေခေန်းရှင်းလိုကတ်ာ ဘယမြှာ သိမ်းမိမှန်းစဉြးစားနတောရယ် ဖဖေေ့ဘီးကလည်း သှားစရာရှိတယဆြိုလို့ စကဘြီးနဲ့ ပဲ လာခဲ့လိုကတ်ာ အနတ်ီကိုလည်း သိပတ်ှေ့ ချင်န်ပြေီလေ……”

“အနတ်ီ ဒီက ကိဈစတွပြေီးကတည်းက သားကို မွှောန်ခေဲ့ရတာ…ဦးမောငလြတ် အမ ကတော့ ‘ညည်း’ ဘယလြို လုပမြယစြိတကြူးလဲတဲ့ အနတ်ီက ဒီအိမမြှာပဲ ဆကန်ေဦးမယလြို့ပြောလိုကတ်ယ်…အဲလိုပြောတဲ့အခွိနတ်ုန်းက စိတအြာရုံထဲမှာ မောငင်ယရြဲ့ မကြန်ှာပဲ ပေါြ နတယေကြှယ်”

” မင်းဇင် ကလည်း သင်ျဘောပေါမြှာဆိုတော့ သူတို့က ရနကြုနမြှာပဲနစခွေေ ငပြှီ ထငတ်ယ်”

“ဟုတမြှာပေါ့ သားရယ် ရနကြုနမြှာ နဖြစ်ေရငလြည်း တဈယောကတ်ည်းပဲ နမှောပါ..ဒါမဲ့ သှား မနချင်ေဘြူးကြယ်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ အနတ်ီရယ်”

“ဟိုမှကဘယသ်ူမှ အသိမရှိသေးသလိုဒီမှာကြ မောငင်ယတ်ို့ မိသားစုလည်း ရှိတယ် ပီးတော့ ဟောဒီက သား လည်းရှိနပြေီမို့ပေါ့”

ပြောရင်း အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ြ နဖူးကို နမ်းလိုကတ်ော့သည်။သံဒိုင် လည်း နှေးထွေးတဲ့ အနမ်းတဈခု ရလိုကမြှ အနတ်ီ့ မွ ကန်ှာကို သချော ကြည့်တ်ော့ အိပရြပကြေတ်ာတွေ များခဲ့ လို့နဲ့ တူသည် မွ ကတ်ှင်းတွေ ခွိုင့န်သည်ေ။မကြန်ှာက တောတ်ောလြေး ချောငကြွ သှားသလို ကိုယလြုံးကလည်း စဈသှားသည်… မကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီးမှ လညပြင်းဆီရောကြ လညပြင်းကနေ အောကကြို နည်းနည်းလေးကြည့်မြိလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှင် ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရငသ်ားစိုငတ်ှကတေော့ နဂို အတိုင်း ရှိနတေုန်း…ဒါတွကေ ကြီးပြီးရင် ပြနင်ယသ်ှားရတယလြို့မှ မရှိတာလေ…… ။

သံဒိုင် စိတတ်ှေ ‘မခွင့မြရဲ’ ဖြစ်လှန်းလို့ အနတ်ီ့ကို ရငခြှငထြဲ ဆှဲဖကပြှဈလိုကရြသည်။ အနတ်ီကလည်း အလိုကြ သင့လြေး တိုးဝငလြာကာသံဒိုင့ြ ရငခြှငထြဲ မကြန်ှာ အပထြားတော့သည်။ သံဒိုင် သကပြှင်း တဈခကြခြွ ပြီး အနတ်ီ့ ရဲ့ ကြောပြငကြို ပြတကြာ ပုခုံးပေါကြ ကြောြ၍ အောကကြိုငုံ့ကြည့်တ်ော့ စွန့်ကားတဲ့ ဖငကြှီးက ထုနဲ့ ထညန်ဲ့ နောကသ်ို့ ကောကလြွှကြ…

သံဒိုငဒြုတိယအကြိမသ်ကပြှင်းခွ အပြီးမှာတော့ အနတ်ီ က ရငခြှငထြဲက သူ့မွ ကန်ှာကို ခွာပြီး

“ဘာလို့ သကပြှင်းတွေ ခဏ ခဏ ခွ နရတော လဲကြယ်”

“ဘာရယကြှောင့လြို့မဟုတပြါဘူး အနတ်ီရယ်”

ဘာမှဆကမြပြောကပြမေဲ့ နှစ်ယောကသ်ားလူချင်ြး မခွာနိုငအြောင် ဖကထြားနမှေဲ…… အနတ်ီ နုလှငကြလည်း မထိုငခြိုင်းခဲ့ သလို သံဒိုငကြလည်း ထိုငဖြို့ စိတကြူးရှိမနခေဲ့…… နှစ်ယောကသ်ား အခန်းပေါကဝြ မှာပဲ တောတ်ောကြှာ အောင် ရပလြွှကပြဲ……သံဒိုင့ရြငထြဲ ပထမက ဝမ်းနည်းခွင်းတွေ စိတမြကောင်းဖြစ်ခွင်းတွေ ခံစားပြီးတဲ့ နောကမြှာတော့ အငယကြောငကြ အလိုလို ထောငလြာခဲ့ပြီ။

တောသ်ေးသညခြရီးက ပြနလြာတာမို့ဝတထြားတဲ့ ဂငွြး ဘောင်းဘီကို ခွှတမြလဲခဲ့လိုကလြို့…သူ့ အငယကြောင် ထ နတောအနတ်ီ သိသှားရင် အားနာစရာ…… သံဒိုင်.. အနတ်ီနုလှငရြဲ့ လကမြောင်းတွကေိုလည်း အင်ျကြီပေါကြနပေဲ ပြတန်မေိသည်။ခဏနမှေ အနတ်ီက အသိဝငလြာပြီး လူချင်ြးခွာကာ

“ထိုင်ဦးလေ သား… သားလည်း ကားစီးလာရတာ ပငပြန်းနရေော့ပေါ့”

“မပငပြန်းပါဘူး အနတ်ီ”

“ခဏ မှေးချင်ြ မှေးနလေိုကလြသေား… သားနဲ့ ထမင်းတူတူစားရအောင် မနကစြာခွ ကလြိုကမြယ်..ဘာမှတော့ မရှိဘူးကြယ် ဈေးကိုလည်း မသှားဖြစ်ဘူး ကြကြဥပဲ ရှိမယ်…… အနတ်ီ့ဆီ သှားမဲ့ အကြောင်း အိမကြို ပြောခဲ့တယ် မလား”

“ဟုတ် ပြောခဲ့တယ် အနတ်ီ”

သံဒိုင် ကားကြင်းကနေ အိမရြောကပြှီးတာနဲ့ ခရီးဆောငအြိတ် ခွ ဘကြီးသကသ်ာကြောင်း ဖနေဲ့ မေ ကို ပြောပြီး အနတ်ီနုလှငဆြီပဲ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ…ဖဖကေေ အနတ်ီ့ဆီသှားမယမြှန်းသိတော့

“မှနမြှန် သှားလိုကပြါကြာ ‘မဝါ’လေး တဈယောကတ်ည်း သနားစရာ အားငယန်ရှောမှာ”

လို့ ပြောသည်။

မမကေေ လည်း အသကကြှီးပမေဲ့ သဝနတ်ို တတသ်ေးတာ တွေ့လိုကရြသည်။

“သား နဲ့ အတူ ရှငပြါ လိုကသ်ှားလိုကပြါ့လား ‘အဖိုးကြီး’ ရဲ့ ဒီလောကြ သနားနရငေလြဲ”…

လို့ပြောတော့ ဖဖကေေ

“သှောြ..ခကလြိုကတ်ာ ရှငမ် ရယ်”

နဲ့ ပြောပြီး ပြုံးပြုံးကြီးလုပန်ခေဲ့သည်… အနတ်ီက သံဒိုင့ကြို အိပခြိုင်းပမေဲ့ မအိပတ်ော့ပဲ အနတ်ီလုပတ်ာကိုငတ်ာတွကေိုပဲထိုင် ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ ကြကြဥနဲ့ ခရမ်းခွ ညသ်ီးခွ ကဖြို့ အနတ်ီ ပြငဆြငသ်ည်။ပထမ ဆနဆြေးပြီး ထမင်းအိုး အရငခြွ ကဖြို့ လုပသ်ည်။ ထမင်းပေါင်းအိုး မီးခလုတဖြှင့ပြှီးတော့မှ လကဖြကသ်ားထုတ် ဖောကပြှီး ရစေိမသ်ည်။ ကြကသ်ှနန်ီ ကြကသ်ှနဖြှူ ခွာလိုကသ်ေးသည်။

“ဒီနေ့တော့ ဘာမှမရှိဘူး ကြကြဥ နဲ့ လကဖြကသ်ုတန်ဲ့ပဲ နှစ်ပါးသှားကြတာပေါ့”

လို့ သံဒိုငကြို အလုပ် လုပန်ရင်ေး လှမ်းပြောလိုကသ်ည်။ တဈခုပြီး တဈခု လုပသ်ှားတဲ့ အမွိုးသမီးတွရေဲ့ မီးဖို ဝငခြန်းကို သံဒိုင် အေးဆေးထိုငကြှည့ရြင်း အနတ်ီနုလှငကြို သချော လေ့လာလိုကရြသည်

အနတ်ီ ကိုယလြုံး ပိနသ်ှားတော့ ရငသ်ားတွေ ဖငသ်ားတွကေ ပိုလို့တောင် ကြီးထွားနသလေို ထငရြသည်။ ဝတထြားတာလည်း အိမမြှာမှငတ်ှေ့နကြေ သာမန် အဝတအြစား ဖြစ်ပမေဲ့ ဒေါြ ဝါနုနုလှင် ဆိုတဲ့ အမွိုးသမီး တဈယောကဖြစ် နတောမို့ စိတ် လာမိတော့သည်…။

ဂငွြး ဘောင်းဘီ အောကကြ အငယကြောင် ကလည်း အတင်း ဖောကထြှကဖြို့ ကြိုးစားနလေို့ထိပ် တွတေောင် နာသလို ဖြစ်ရသည်။ ဒါကိုအနတ်ီ များ သိနသလေား မသိ…။

“သားရယ် ပုဆိုးပြောင်းဝတလြိုကပြါ့လား ဘောင်းဘီနဲ့ အနရေ ကြပန်မှောပေါ့”

တဲ့… သံဒိုင် ထိုငန်ရော က ထပြီး မင်းဇငရြဲ့ ပုဆိုး တဈထည် လဲဝတလြိုကကြာ ခုနက ထိုငတ်ဲ့ နရောပြနထြိုငပြှီး အနတ်ီ့ ကိုပဲ ဆကကြှည့န်မေိသည်။ ခဏနတေော့ အနတ်ီ့ဆီက ခပတ်ိုးတိုး ရယသ်ံကြားလိုကရြသည်။

ဘာကြောင့လြဲလို့ သံဒိုင် စဉြးစားလိုကမြိပြီး အနတ်ီ ရယတ်ာကို သတိပြု မိသည်။ အနတ်ီ ရယရြင် ခပတ်ိုးတိုးပဲ အရမ်းသဘောကြ လှန်းလို့ ရယရြငတ်ောင် အသံ အကယွကြှီး မထွကပြဲ နသည်ေ။ ထိန်း ထားပြီး ရယတ်ာမဟုတပြဲ အနတ်ီ သဘာဝကို အဲလိုဖြစ်နတော…တဈခွားမိန်းမတွလေို “တဝါးဝါး တ ဟားဟား” ရယသ်ံ ဆိုးတွကေို အနတ်ီဆီက မတွေ့ရသလို…ရယခြငွတ်ာကို အတင်း ထိန်းထားပြီး ဟနလြုပ် ပဲ များနတေဲ့ အမွိုးသမီး မွိုးလည်း မဟုတဘြူး။

တဈခွို့ရယ် လိုကရြင် သားဖုံးတွပေါ ပေါတ်ာမွိုးရှိသည်။ မှေးရာပါ အရာတဈခုကိုအပြဈတင် မကဲ့ရဲ့ခွ င် ပမေဲ့ ရယလြိုကလြို့ သှားဖုံးပေါတ်ာမွိုးကိုကြ သံဒိုင် မကြိုကဘြူး။ အနတ်ီက အဲဒီတဈခုမှာ လည်း သံဒိုင် အကြိုကပြါပဲ…ဖြူ ဖြေးတဲ့ သှား တွပေဲ တွေ့ရပြီး နှုတခြမ်းပေါကြ ပြင့သ်ှားပုံက သိပလြှတယလြို့ ထငသ်ည်။

“ဘာတွမွေား သဘောကြ လို့ ရယန်တောလဲ အနတ်ီ”

သံဒိုင် ထိုငရြာက ထ ပြီး အနတ်ီနားသှားကာ မေးလိုကတ်ော့.. အနတ်ီ က မေးလိုကကြာမှ “တ ဟင်း…ဟင်း…”ထပရြယပြှီး…

“သားကို သဘောကြ လို့ပေါ့ ခုနက အသကြ ခပကြှီးကြီး လူကြီး တဈယောကလြို့သကပြှင်း တွေ ခနွပြေီး ရငခြှငထြဲ ခေါင်းဝငကြှည့တ်ော့ အရမ်း မမှနပြမေဲ့ ရငခြုနန်တော တွေ့လိုကရြ တာ သဘောကရွယခြငွြ မိတာပေါ့”

အနတ်ီပြောလိုကမြှ သံဒိုင် ကိုယ့အြဖြစ်ကို စဉြး စားမိသှားသည်။ ဟုတတ်ယအြနတ်ီပြောတဲ့ အတိုင်းပဲ အနတ်ီ့အတွကစြိတမြကောင်းဖြစ်မိလို့ သကပြှင်းတွခွေ မိပမေဲ့ ဒီလိုနှစ်ယောကတ်ည်း ပူးပူးကပကြပ် ဖြစ်သှားတော့ရငခြုနတ်ာ အမှန်…။

” ကဲ ဆရာကြီး ရှု့စားတောမြှုခန်းပဲ လုပမြနနေဲ့ ရေ အရင် ခွိုးနှင့လြိုကြ သား ပြီးမှ အနတ်ီ ခွိုးမယ်..ပြီးရင် ထမင်းစားကြမယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါ”

သံဒိုင် အိမရြဲ့ နောကဖြကြ ကပရြကလြုပထြားတဲ့ နရောမှာ ရချိုးလိုကသ်ည်။ အငယကြောငကြလည်း ထောငန်မှေဲ ထိတွေ့ရမဲ့ အရာတဈခုကို မထိတွေ့ရသေးသ၍ မာန် မခွ နိုငဘြူး ဆိုတဲ့ အနအထေား…။

သံဒိုင် ရချိုးပြီးသှားတော့ ထမင်းဟင်းတွလည်ေး ကကြပြှီ။ အနတ်ီတောင် အင်ျကြီခွှတပြှီးလို့ ရငလြွားနဲ့ သံဒိုင့ြ ရဲ့ ပုဆိုးပါးလေးနဲ့ ရငလြွားနခေဲ့သလို အဖု အထဈတွေ သိပမြမှငရြပမေဲ့ ကြည့်လြို့ကောင်းနမှေဲ…… သံဒိုင် စာအုပစြငပြေါကြ စာအုပတ်ဈအုပ် ကောကကြိုင် ဖတရြင်း အနတ်ီ ရချိုးပြီးအောင် စောင့န်လေိုကသ်ည်။နည်းနည်းကြာလာတော့ သံဒိုင် မှေးကနဲ ဖြစ်သှားလို့ ထိုငခြုံပေါမြှာပဲ မွ ကလြုံးမှိတပြှီးမှေးနလေိုကသ်ည်။ အခွိနဘြယလြောကကြှာသှားလဲတော့ သံဒိုင် မသိ…။

“သား ထမင်းစားရအောင်”

ဆိုတဲ့အနတ်ီ့ အသံ ကြားမှ မွ ကလြုံး ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့… အနတ်ီက ရချိုးပြီးလို့ သနပခြါးရကြေဲလေးတောင် လိမ်းပြီးနပြေီ။ရချိုးပြီးစ သနပခြါး လေးနဲ့ အနတ်ီနုလှင် မကြန်ှာလေးကခွ ဈစရာ

“လှတယ် အနတ်ီရယ်”

လို့ ပြောပြီး အနတ်ီ့မွ ကန်ှာကို ဆှဲယူ နမ်းပြဈလိုကသ်ည်။

“အို ကြယ်…သနပခြါးတွေ မချောကသ်ေးတာ ပကြြ ကုနလြိမ့မြယ်…လူကိုများ စောစြောြ ကားကားလာနမ်းနတယ်ေ ကိုယ့အြမအရှေယ် လောကကြှီးကို မရှကဘြူးလား”

လို့အနတ်ီက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကလြို ရနထြောင် စကားပြောတော့…

“ကိုယ့အြမေ အရှယလြောကကြှီးကဒီလောကြ လန်း နတောလည်းထည့ပြှောဦးလေ အနတ်ီ”

“ဘာတွေ ဘယလြို လန်းတာတဲ့လဲ”

“အကုနလြုံး ပေါ့ …ဟီး ဟီး”

“လာကြယ် ထမင်းစားမယ်”

အနတ်ီက သံဒိုငကြို လကဆြှဲ ခေါလြိုကတ်ော့ အသာ ထလိုကလြာပြီး ထမင်းဝိုင်းမှာထိုငလြိုကြ တော့တယ်။သံဒိုငကြ လကဖြကသ်ုတ် ပန်းကနထြဲက လကဖြကတ်ှကေို အရင် ဇွန်းနဲ့ ခပလြိုကပြှီး အနတ်ီ့ ထမင်းပန်းကနထြဲ ဦးခွ မလို့ လုပလြိုကတ်ော့ အနတ်ီက ခေါင်းရမ်းပြပြီး သံဒိုင့လြကထြဲက ဇွန်းကို ပြနယ်ူလိုကကြာ သံဒိုင့ပြန်းကနထြဲ အရငထြည့ပြေးလိုကသ်ည်…… သံဒိုင် ရငထြဲ ကြညန်ူးမှု့ တဈခု ရလိုကသ်ည်။

သံဒိုငတ်ို့ဒသေ အလေ့အထကထမင်းတဈဝိုင်းတည်းစားရင် ကိုယထြကကြှီးသူကို ဦးခွ ပြီးမှစားကြသည်။ လငမြယားတွေ ကြ တော့ မိန်းမက အသကကြှီးရငတ်ောင် လင် ကို အရင် ဦးခပြှီးမှ စားကြသည်။

လငကြို ဦးစားပေးခွင်း သဘောပေါ့… အနောကတ်ိုင်းက’ lady first’ ဆိုပြီး အမွိုးသမီးတွကေို ညှာတာ ဦးစားပေးသလို သံဒိုငတ်ို့ ဆီမှလည်း လငကြို ရိုသခွင်ေး တဈမွိုးပေးကြသည်။ ည ဖကရြောကမြှ လငဖြစ်သူ ရဲ့ မွ ကန်ှာပေါြ မိန်းမဖြစ်သူက ပေါငခြှကြား က ဟာနဲ့ တကပြှတတ်ာမွိုးကြ တဈမွိုးတဈဘာသာ ကိုယ့ဆြန်ဒနဲ့ကိုယသ်ာ ဖြစ်တော့သည်။

သံဒိုငစြားဖူးခဲ့သမွှ ထမင်းအနပပြေါင်းများစွာ ထဲက ဒီနေ့စားရတဲ့ ထမင်းတဈနပလြောကြ အရသာတွေ့တာ မရှိသေးဘူးလို့ ထငသ်ည်။ ပြီးမှ ဒီအရှယထြိကြှေးမှေးခဲ့တဲ့ ကြေးဇူးရှငန်ှဈပါး သိသှားရငထြထုလမလေားမသိလို့ တွေးမိပြီး ပြုံ းဖြစ်သှားသည်။ သူ့ပြုံးလိုကတ်ာကို အနတ်ီက မှငလြိုကတ်ော့……

“ဘာတွေ သဘောကြ နတောလဲ သား”

“ဘာမှမဟုတပြါဘူး ပြောန်လေို့”

“အနတ်ီကလည်း သားပြနလြာတာကိုပြောန်တော…ပြီးမှ စဉြးစားမိပြီးမပြောပြှနတ်ော့ဘူး”

အနတ်ီက ပြုံးပြုံးလေးပြောလိုကသ်ောလြည်း သံဒိုင် တဈခကြတ်ှသှေားရပြီး……

“ဘာကြောင့မြွားလဲ အနတ်ီရယ်”

“တွေးပြီး ကြောကန်လေို့ပါ”

လို့ ဆိုကာထမင်းစားနရင်ေး ပုခုံးလေးတွန့ပြှီး နှာခေါင်းရှုံ့ပြော လိုကမြှသံဒိုငသ်ဘောပေါကသ်ှားသလိုအနတ်ီ လုပပြှတဲ့ အမှုအရာလေးကိုထပခြစွသ်ှားမိပြနသ်ည်။ ခွ ဈတဲ့စိတတ်ှမွေ ားတော့ အရာရာဟာ လှပနပေါလား အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြယ်…။

ခုမှအနတ်ီ့ကို သချောပြနကြှည့မြိပြနတ်ော့ အောကကြလည်း အင်ျကြီပါရဲ့သားနဲ့ သံဒိုငတ်ို့ ယောင်ျကြားလေးဝတရြှပအြင်ျကြီပြပြတဈထညကြို ကြယသ်ီးမတတပြဲ ထပဝြတထြားသည်။

“အနတ်ီနုလှငမြှာ ရချိုးပြီးတော့ သိပခြမွြးနေ တာလား အင်ျကြီကနှစ်ထပန်ဲ့……”

“အောကကြ လကပြှတအြင်ျကြီမို့လို့ အပေါကြ တဈထပဝြတလြာတာပါ…ဘာလဲ ရှပအြင်ျကြီ ထပဝြတလြာတာ ကမွ ကရှင့ကြို တငပြှနရေဦး မှာလား”

ဆိုပြီး သံဒိုငတ်ို့ဒသကေလူတွေ အပြောများတဲ့…

“ဒါလုပတ်ာ သူ့ကိုတငပြှနရေဦးမှာလား”

ဆိုတဲ့စကားနဲ့သံဒိုင့ကြို ပြနကြလိုင်း တော့သည်……။

“မဟုတပြါဘူး…သိပခြမွြးနလေားလို့ပါ”

“ခမွြးရင် ဘာလုပပြေးဖို့လဲ အရငတ်ဈခါလို ဆေးကုပေးဖို့လား…တောပြါပြီကြယ်”

“အဟင်းဟင်း …ဆေးကုပေးစရာမလိုတော့ဘူး ဆိုတော့ ရဘတေတ်ိုကပြေးမယလြေ”

“ရေချိုးပြီးပါပြီကြယ်.…

“ရချိုးပြီးလည်းတိုကလြို့ရပါတယအြနတ်ီရယ်”

“အို…မတိုကခြငွပြါဘူး ထမင်းသာပြီးအောင် စားပါ သားရယ်…ခုမှ စကားတွမွေားနလေိုကတ်ာ…ဘယကြနတတေလြာတာတဲ့လဲ”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြိုဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ထမင်းသာ မှနမြှနပြှီးအောင် စားလိုကသ်ည်။

“သူ့ကို ငယသ်ံဒိုငလြို့ ခေါရြငကြွ စိတဆြိုးတောြ မှုသတဲ့…ဒီက ‘ဝါနုနုလှင်’ကိုကြ ‘အနတ်ီနုလှင်’ တဲ့ သူများတွနေဲ့လည်း မတူဘူး…ဘယလြိုစိတကြူးနဲ့ ခေါဖြစ်တာလဲ ခေါခြဲ့တာလဲ”

နှစ်ယောကသ်ား စကားဆကမြပြောပဲ ထမင်းစားနတော ခဏအကြာမှာပဲ အနတ်ီက သံဒိုငကြို မေးပြနတ်ော့သည်။သံဒိုငကြ အနတ်ီနုလှငမြေးတာကို မကြားဟနပြှု ပြီး ထမင်းပဲဆကစြားနလေိုကသ်ည်။

“မေးနတယေလြကြယ်ေ ဖြေဦးပေါ့”

“အောြ…ကြ နော့ကြို မေးတာလား”

“ဒီနားမှာ လူဘယန်ှဈယောကရြှိလို့လဲ”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငစြိတဆြိုးမလား တဈခကြစြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။

“နှစ်ယောကတ်ည်းလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ…ဒီက ကိုကိုငယသ်ံဒိုငရြယ်…… ဟောဒီက ဒေါဒြေါြ ဝါနုနုလှင် ရယလြေ”

“အဲတော့နှစ်ယောကတ်ည်းရှိတာတဈယောကကြမေးတော့ နောကတ်ဈယောကကြ ဖြပေေါ့ကြယ်……”

“ခုနကကြ အနတ်ီပဲစကားမများနဲ့တော့ထမင်း မှနမြှနစြားဆို”

“အောြ…ကဲမောငင်ယကြလယေောင်ျကြားလေး ဖြစ်ပြီး စကားအကြ အန သိပကြောကတ်ယ် ပီးတော့…စေ့စေ့ကြည့်ပြှီး ခရစေေ့တွင်းကြ မေးချင်တ်ယ်”

“အဲတော့ အနတ်ီနုလှငကြကြ နောြ့ကိုဘာလုပ် ချင်ပြါသလဲ ခီမွာ” ဆိုပြီး ပြောငစြပစြပအြမှုအ ရာလေး လုပပြှလိုကတ်ော့…… အနတ်ီက ကိုငထြားတဲ့ ထမင်းစားဇွန်းကို ခွ လိုကကြာ

“ဒီလိုလေး လုပခြငွပြါသတဲ့ ရှင်”လို့ ပြောပြီး သံဒိုင့ခြေါင်းကို”ဒေါကကြနဲ” ခေါကလြိုကသ်ည်

“အား…လား…လား”လို့သံဒိုင် ခပကြယွကြွ ယ် အောလြိုကပြှီး ခေါင်းကိုလကန်ဲ့ပြတန်တေော့… အနတ်ီက……

“သိပန်ာသှားလားမောငင်ယ်…သား မင်းဇငကြ ပြောဖူးတယ်…မမေေ့လကကြ လကဆြိပပြါလို့ မမခေေေါင်းခေါကရြင် နာလို့တဲ့လေ…… ဖြ ဖြ!ပါ သားရယ်”

“ရပါတယဗြွာ…ထမင်းလေးကြှေးပြီး ခေါင်း ခေါကတ်ယ်…ခဏနေ ဘာတွကြှေေးပြီး…… ဘယလြိုတွေ လုပြဦးမယမြသိဘူး ပြနမြယ်”လို့ သံဒိုငကြ ခပပြှုံးပြုံးလုပပြှီး တုံ့ပြနလြိုကတ်ော့

“အံမယ် ဘာထပကြွှေးရမှာလဲပြနခြွ ငပြှနပြေါ့”

“ပီးရော့ စားပြီးရငတ်ကယပြှနမြယ်”လို့ပြောပြီး သံဒိုင် ထမင်းစားတာ လကစြသပလြိုကတ်ော့သည်။ အနတ်ီနုလှငကြလည်း စားပြီးနှင့ပြှီမို့ သံဒိုငစြားပြီးတဲ့ ထမင်းပန်းကနကြို သူပန်းကနဆြီယူပြီးထပလြိုကသ်ည်။

“သှားမယန်ောအြနတ်ီ” လို့သံဒိုငထြပပြှောလိုကတ်ော့……

“သားရယ်…အနတ်ီ့ကိုလိုကစြမနပေါနဲ့တော့… ဟှင်း…လူကို သူ့တို့အရှယကြောငမြလေးများမှတန်လေား မသိဘူး”

“ခွ ဈလို့ စတာပါ အနတ်ီနုလှငရြယ်”

“အင်!ဒီအရှယလြေးကဒီအရှယကြှီးကိုခစွတ်ာ ဟလား…ဘယလြိုခွ ဈတာလဲကြယ်”

“အခစွမြှာ အရှယမြလိုဘူးဆိုတာ ဟောဒီက ဒေါဝြါနုနုလှငသ်ိပြီးပြီလို့ ထငန်တောဗွ ”

သံဒိုငကြ ပြောပြီးထိုငန်ရောမှ ထကာ အနတ်ီနားသှားပြီး ပါးကို ငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။ လိမ်းထားတာကြာလာလို့ ချောကသ်ှားပြီဖြစ်တဲ့ အနတ်ီနုလှငပြါးပေါကြမှနမြာသနပခြါးနံ့က မှှေးပြံ့လှန်းလှသည်။ တဈဖကန်မ်းပြီးလို့… နောကတ်ဈဖကပြှောင်းနမ်းလိုကကြာအားမရသေးလို့ ထပကြာထပကြာ ထပန်မ်းလိုကသ်ည်။

“တောပြှီကြာ…အခန်းထဲ သှားအိပတ်ော့… အနတ်ီ ဒါလေးတွေ ရှင်းခဲ့လိုကြဦးမယ်”

“ကနွောြ ဘယအြခန်း အိပရြမလဲ အနတ်ီ”

“ဒီအိမမြှာ ဘယသ်ူပဲရှိတော့လဲ…ကမွပဲရှိတာ ကမွ အခန်းပဲ သှားအိပပြေါ့ရှင်.တကယပြဲ စကားနဲ့အနိုငယ်ူခွ ငသ်လို…တဈဖကကြပြော တာကိုအပေါစြီးကနသေိပအြရသာခံချင်သ်ေးတဲ့ လူလညလြေး”လို့ သူ့အနားက သှားနပြေီ ဖြစ်တဲ့ သံဒိုငကြို လှမ်းပြောလိုကသ်ေးသည်။

“အင်း ခစွလြို့ဗွို့ ခွ ဈလို့”

သံဒိုင် ပြနအြောပြှောလိုကပြှီး အိမန်ဲ့ကပရြကြ ရချိုးကနဆြီ ပါးစပသ်န့ရြှင်းရေး လုပဖြို့ ဆင်းခဲ့လိုကတ်ော့သည်။ အနတ်ီနုလှငကြ စားထားတဲ့ ပန်းကနတ်ှေ ရှင်းလင်းဆေးကြောသန့ရြှင်းရေး လုပန်တေုန်းမှာ သံဒိုငလြည်း ကိဈစအဝဝပြီးပြီမို့ အနတ်ီ့ အခန်းထဲကို အရငဝြငခြဲ့လိုကတ်ော့သည်။

အနတ်ီနုလှငအြခန်းကို ဒုတိယအကြိမမြှောကြ ရောကခြဲ့ရပြနပြှီ…နောငဘြယန်ှဈကြိမမြွား ဝင် ခွင့ရြဦးမလဲ သံဒိုငတ်ှေးလိုကသ်ေးသည်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ အနတ်ီအိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါြ သံဒိုငပြဈလှဲအိပလြိုကသ်ည်… အနတ်ီ့ကုတငကြ တဈယောကအြိပလြည်းမ ကနှစ်ယောကအြိပလြည်း မကတွာမို့…… တဈယောကခြှဲအိပလြို့ ပြောရမည်…… သန့ရြှင်းသပရြပတ်ဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကရြဲ့ အခန်းမို့ အခန်းထဲက အနံ့ကလည်း မှှေးသလို မိမိခေါင်းအုံးထားတဲ့ ခေါင်းအုံးကလည်း … မှှေးရနံ့သင်းလေးကို သံဒိုငရြှုရှိုကန်ရသေည်။

ထမင်းလည်းစားပြီးခဲ့သလိုအခန်းရဲ့လုံခွုံ အေးခမွြးမှု့တွလည်ေးရှိလာတော့အစွမ်းကုနထြောငမြတန်ပြေီဖြစ်တဲ့ အငယကြောငကြို သံဒိုငပြုဆိုးပေါကြနပေဲ အုပကြိုငလြိုကပြှီး……

“မင်းတွေ့ခွ ငတ်ဲ့ အရာကို မကြာခငတ်ှေ့ရတော့ မှာလားဆိုတာ ငါလည်းရငခြုနစြှာ စောင့န်မေိ တယဟြရောငရြေ”

သံဒိုငပြကလြကအြိပန်တောမို့ မကြလြုံးအကြည့်ကြို အောကကြိုပို့လိုကတ်ော့ အငယကြောငတ်ို့မာနကြှှနပေုံက ကြောကခြမန်းလိလိ……ဈေးထိပအြလှပြငဆြိုငကြဂွောရြကီး တဈဦးက

“မောငင်ယ့ရြဲ့ သတင်းလည်းကြားဖူးနတေော့ လူကို မှငလြိုကရြရငကြို ဒီဟာမ မှာ စအိုတွေ တွန့တ်ှန့လြူးနရပြေီ”

လို့ အခွားတဈယောကကြို ပြောမိရာ ပြောခံရတဲ့သူက ပြနပြှောပြလို့ သံဒိုင် သိခဲ့ရဖူးသည်။ဒီအခွအနေမွေိုးသာ ဒင်း မှငလြိုကရြရင် ဓါးနဲ့ပဲ လာဖြတလြမလေား ပါးစပန်ဲ့ပဲပြေးလာကိုကမြလား …မပတသ်ကဖြူး တော့ သံဒိုင် မခန့မြှန်းနိုင်………။

အခန်းတံခါးပိတသ်ံကြားလို့ တံခါးဝဆီ သံဒိုင် လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငဝြငလြာပြီ အခန်းထဲရောကမြှ အနတ်ီနုလှငကြ …… အပေါအြင်ျကြီခွှ တလြိုကပြှီးအင်ျကြီခွိတန်ဲ့ခွိတ် ကာ အဝတတ်န်းမှာ ခွိတလြိုကသ်ည်။ အောကကြ လကပြှတအြင်ျကြီက အနတ်ီနုလှင် ရဲ့ အပေါပျိုင်းကို ပလိန်းကြီးမမှငရြအောင် ကာထားတယ် ဖုံးထားတယ် ဆိုရုံသာ……။

တဈကယ့ဖြဈတင် အကြပ်…… အဝတတ်န်းပေါြ လကမြှှောကလြိုကတ်ော့… ခါးတိုတဲ့ အင်ျကြီမို့ ဗိုကလြို့ ခေါတ်ဲ့ ဝမ်းပြငသ်ား ပေါကြ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ခကြခြှကန်ကန်ကြ လေးပါ ရုတတ်ရကြ ဒုတိယအကြိမတ်ှေ့လိုကြ ရပြနသ်ည်။

အငယကြောငကြ တဆကဆြကန်ဲ့ လှုပရြမ်းပြပြီး မှနမြှနသ်ှားကြပါစို့ဆိုတဲ့အထာနဲ့အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငအြိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါြ လာပြီး ထိုငလြိုကတ်ော့ကုတငပြေါကြ မှေ့ယာ တောင် အနတ်ီ့ ထိုငလြိုကတ်ဲ့ နရောက ကြီးတဲ့ ဖငကြှောင့ြ အနည်းငယ် အောကကြို ခွိုင့ဝြင် သှားတော့သည်။

“မအိပသ်ေးဘူးလား ဘာလုပန်တောလဲ”

“စောင့န်တော”

“ဘယသ်ူ့ကိုလဲ”

“အနတ်ီ့ ကိုပေါ့”

“ဘာလုပဖြို့လဲ”

ဒီမေးခွန်းကိုတော့ သံဒိုင့ပြါးစပကြ ပြောမနတေော့ဘူး…အိပန်ရောကနေ ထထိုငလြိုကပြှီး အနတ်ီထိုငန်တေဲ့နောကမြှာ နရောယူလိုကတ်ယ်…အနတ်ီ့ခါးကိုလကန်ှဈဖကန်ဲ့ သိုင်းဖကြ လိုကပြှီးဆံပငတ်ှကေိုရှေ့ရောနောကပြါအကုန် သိမ်းပြီး ခေါင်းပေါမြှာပဲ စုထုံးခညွန်ှောင် ထား တဲ့အတွကြ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်နတေဲ့… အနတ်ီ့ရဲ့လညဂြုတသ်ားဖြူ ဝင်းဝင်းတွကေိုနမ်း လိုကသ်ည်။

ခါးမှာဖကထြားတဲ့ လကကြိုအပေါြ ကို နည်းနည်းပင့ကြိုငလြိုကတ်ော့ ထိတွေ့ကိုင် တွယခြှင့ရြခဲ့ပါပြီ…အနတ်ီက အတွင်းခံဘရာ ဝတမြထားခဲ့…ဘာလို့ ဘရာဝတမြထားတာလဲ လို့ မေးဖို့စဉြးစားမိရပမေဲ့ ဒီအခွိနကြစကားများ ရမဲ့ အခွိနမြဟုတဘြူးဆိုတာတော့ သံဒိုငသ်ိခဲ့ သည်။

အခုအခံ မပါတဲ့ အနတ်ီ့ရဲ့ ဖြံ့ထွားလှတဲ့ ရငသ်ားစိုငတ်ဈစုံကိုအင်ျကြီပေါကြနေ ဖိနှိပကြိုင် တွယရြင်း ရငခြှငထြဲကိုမှီလိုကတ်ဲ့အနတ်ီနုလှင် ရဲ့ နားရှကလြေးကိုလွှာနဲ့ယှကပြါးစပန်ဲ့စုပကြာ သှားတွနေဲ့လည်း မနာကြငအြောင် ကိုကပြေး လိုကတ်ော့…အနတ်ီ ပါးစပကြနေ ခပတ်ိုးတိုး ငှီးသံလေးတဈခု ကြားလိုကရြသည်။

အနတ်ီ့ရဲ့ ရငသ်ားစိုငကြို ကိုငန်ရတော အားမရသေးသောလြည်း တဈဆင့ပြှီးတဈဆင့တ်ကဆြိုတဲ့ယောင်ျကြားတို့ ရဲ့ မှေးရာပါ တတမြှှောကခြဲ့တဲ့ သနင်ျေဂဗွူဟာ အကြကန်ဲ့ ခပလြွော့လွော့ဖြစ်နတေဲ့ အနတ်ီ့ လုံခညွကြို လုံးဝကြှ တသ်ှားအောငဘြယဘြကြ ခါးပေါအြစတင် ဝတတ်ဲ့ဘယတ်ငဝြတလြုံခညွစြ ကို ဖြခွေ လိုကသ်ည်။

လုံခညွစြ ဖြခွေ အပြီးမှ အမှှေးတို့ ပေါကရြာဋျဌာန ဆီးစပစြကို လကန်ဲ့ အရငစြမ်းလိုကသ်ည်… ဝန်းကငွတ်ဈဝိုကြ နရောနှံ့သှားအောင် လကန်ဲ့ ပြတကြိုငလြိုကတ်ော့ များပြားစွာပေါကန်တေဲ့ အနတ်ီ့ အမှှေးတွကေို တွေ့ရသည်။

ဆီးခုံပေါန်ဲ့ ပေါငခြှကြားမှာ ပေါကတ်ဲ့အမှှေးက ဆံပငမြှှေး လို ပြော့ပြောင်းအိထွေးခွင်းမရှိသောလြည်း အနတ်ီနုလှငပြေါကတ်ဲ့ အမှှေးတွကတေော့ အမှှေးကြမ်းတွပေါလို့တော့ မဆိုသာ။တဈခွိနတ်ဈခါသာတွဆေုံဖူးတဲ့ဟိုအမလိုခပကြှမ်းကြမ်းပေါကတ်ဲ့ စောကမြှှေးမွိုးမဟုတ်။

အနတ်ီ့ နုလှငပြေါကတ်ဲ့ စောကမြှှေးကတော့ မပြော့ပြောင်းသောလြည်း မကြမ်းတမ်းပေ……သံဒိုငကြ ကိုယအြာရုံနဲ့ကိုယ် စိတန်ှဈအလုပရြှုပန်တေုန်းမှာ အနတ်ီ့ဆီက…

“သား ရှေ့ကို ကြည့်လြိုကပြါဦး”ဆိုပြီးအနတ်ီက ပြောလိုကလြိုကလြို့ သံဒိုငကြှည့မြိလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ အဝတအြစားထည့တ်ဲ့ ဘီရိုက မှနမြှာ နှစ်ယောကသ်ားရဲ့ ပုံရိပတ်ှေ မှငတ်ှေ့ နရသေည်။

“မှနထြဲက ကောငလြေးမှာ ဘာတွအလေုပရြှုပ် နတောတဲ့လဲ”

“သူကြို းစားနတော…”လို့ဖြရင်ေး……… သံဒိုင် ကိုယ့အြသံကိုယ်…… သတိထားမိလိုကတ်ာက ပြင်းပြတဲ့ ဆန်ဒတဈခု နောကကြို ဇွတလြိုကခြငွန်တေဲ့ အသံမွိုး ……

“သူ ဘာကြောင့ြ ကြိုးစားနတောတဲ့လဲ” လို့ အနတ်ီက ထပမြေးလတေော့……သံဒိုငကြ အနတ်ီ့နား နားလေးကပပြှီး ခပတ်ိုးတိုးနဲ့……

“အနတ်ီနုလှငကြို သိပလြိုးချင်န်လေို့တဲ့”

လို့ ဖြလေိုကတ်ော့……အနတ်ီက

“အာ!အပြောတွကြမြေးလိုကတ်ာကြယ်……”

တဲ့ ။သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြိုဆကစြကားပြောခွင့ြ… မပေးတော့ပဲမကြန်ှာကိုဆှဲယူကာနှုတခြမ်းတွေ ကိုစုပန်မ်းပြဈလိုကသ်ည်။

မှေ့ယာပေါပြကလြကြ ဖြစ်သှားအောင် လဲပေးလိုကပြှီး အနတ်ီ့ပါးစပ် ကို ဘယလြကန်ဲ့ အုပလြိုကပြှီး ညာလကကြို ပေါငခြှဆုံမှာ နရောပြနယ်ူလိုကသ်ည်။ခုနက အနတ်ီက ထိုငန်ခေဲ့တာမို့ ဝငရြောကြ လေ့လာရမဲ့ အပေါကတ်ဈခု ကနွန်သေေးလို့ အမှှေးများစွာဖုံးအုပထြားတဲ့ အနတ်ီ့နုလှငရြဲ့ အင်ျဂါဇာတမြှ အပေါကကြို သံဒိုင် လကခြွောင်း ငါးချောင်းထဲကအရှညဆြုံးဖြစ်တဲ့လကခြလယ် နဲ့စတငထြိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

စိုစွတစြှတအြရည် တဈခူ ိ့ရယကြှောင့ြ သှားရာလမ်းကြောင်းမှာ အခကအြခဲရယလြို့ မရှိလိုကြ… အမွိုးသမီးတွေ အသကြ ၄၀ ကြောလြာပြီဆိုရင် ရာသီသှေးဆုံးလို့ ချောဆြီလို့ခေါတ်ဲ့ ကာမရှေ့ ပြေး အရညမြထွကတ်ော့လို့ သံဒိုင် သိထားခဲ့ ရတာ…ခု အနတ်ီ့အင်ျဂါဇာတကြ စိုစွတစြှတ် အရညတ်ှကေ ဘာလို့များတဲ့လဲ………။

နောကမြှ အနတ်ီ့ကို မမေ့အောငမြေးတော့မည် လို့ မှတထြားလိုကပြှီး အနတ်ီ့ပါးစပပြေါကြ လကကြိုပါ ဖယလြိုကပြှီးရောကရြှိချင်တ်ဲ့ လမ်း ကြောင်းပေါကြို သှားရောကရြနအြတွကသ်ံဒိုင် နရောယူလိုကသ်ည်။သံဒိုငရြဲ့ နရောယူမှု့ အခင်းအကငွြးကို ကြည့်ပြှီးဘာလုပတ်ော့မယ် ဆိုတာသိတဲ့အနတ်ီနုလှငကြတံတောငန်ှဈဖကြ မှေ့ယာပေါြ ထောကလြိုကပြှီး……

“ခဏနပေါဦးသားရယ်…သားရဲ့ ဟာကြီးကို အနတ်ီစုပခြငွသ်ေးလို့ပါ”

သံဒိုငဒြါမွိုးကြ အတ်တမကြီးတတပြေ…အနတ်ီ့ရဲ့ ဆန်ဒအမှနကြိုလည်းလိုကလြွောပေးရမယလြေ

အနတ်ီက ခုန သူထိုငခြဲ့တဲ့ နရောမှာ သံဒိုင့ကြို ပြနထြိုငခြိုင်းလိုကပြှီး သူကတော့ မှေ့ယာတငတ်ဲ့ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ ထိုငန်တေဲ့သံဒိုင် ရှေ့အောကမြှာဒူးတုပထြိုငလြိုကတ်ယ် ပြီးမှ ထောငမြတန်တေဲ့ သံဒိုင့လြိငတ်နခြွောင်း ကို တပြှတပြှှတမြညအြောငစြုပပြေးတော့သည် ။သံဒိုင် ငုံ့ကြည့်မြိတော့ သူ့လိငတ်နခြွောင်းကို အားရပါးရ လှတသ်ှားမှာစိုးသိအလား…… မလှှတတ်န်းစုပန်တေဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့မကြန်ှာ လှလှကို တွေ့မှငရြတော့သည်။

သတိရမိလို့ ဘီရိုကမှနကြိုကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း လုံခွ ည် မပါတော့တဲ့အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ဖြူ ဖြေးဝင်းမှတတ်ဲ့ ဖငသ်ားကြီးတွကေ သံဒိုငအြတွကြ…… မကမြကစြကစြကြ ဖြစ်ခွ ငစြဖြယ်……… ဒီအခွိနမြွိုးမှာ အလင်းရောငသ်ာ မရှိရင် ဒီလို မှငကြှင်းမွိုးမှငခြှင့ရြမှာ မဟုတဘြူး…

ဆရာကြ တဲ့လူတွကမေိမိရဲ့အခန်းမှာမှနတ်ပ် ထားပြီး အလင်းကောင်းတဲ့မီးသီးတွေ အသုံးပြု တယလြို့ ကြားဖူးခဲ့သည်။ဒီလို မှငကြှင်းတွေ ကြောင့ြ လုပရြတယဆြိုတာ သံဒိုင် လကတ်ှေ့ သဘောပေါကခြဲ့ရပြီး မိမိလည်းတတန်ိုငရြငလြိုကန်ာကငွ့သ်ုံးရမဲ့လုပင်န်းစဉတ်ဈရပဆြိုတာ မှတသ်ားထားလိုကသ်လို မှောငရြီဝိုးတဝါးမှာ လည်း လုပရြရင် ဒီလိုကိဈစတွဆေိုတာ ကောင်း မှာပါပဲလလေို့လည်း သတမြှတမြိသှားသည်။

အနတ်ီနုလှငစြုပပြေးနတောကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်ြ နရင်ေး စိတကြမထိန်းနိုငလြာတာမို့ အနတ်ီ့ရဲ့ လညဂြုတပျိုးကိုဖိကိုငပြှီးသာလိငတ်နကြိုအဆုံး ထိ ထိုးသှင်းပြီး ဖိဆောင့ြ ပြဈချင်စြိတပြေါလြာ မိသည်။အနတ်ီနုလှငကြလည်း လွှာနဲ့မကစား တော့ပဲ ပါးစပန်ဲ့သာ ဦးခေါင်းကို နိမ့လြိုကြ မှင့ြ လိုကလြုပ်၍ စုပန်လတေေော့ကြာကြာထားရင် ပြီးတော့မှာ သံဒိုင် သိနလေို့……

“တောရြအောငအြနတ်ီရယ်…လုပကြှရအောင်”

လို့ပြောလိုကတ်ော့မှ အနတ်ီကသံဒိုင့လြိငတ်နကြို သူ့ပါးစပထြဲကနဆှေဲထုတလြှှတပြေးသည်။ ‘ပလှတ်’ ဆိုတဲ့မှညသ်ံနဲ့ အတူ သံဒိုင့လြိငတ်န် အပြငကြို ထွကခြှင့ရြခဲ့လပြေီ………

“သား ဟာကြီးကို စုပလြို့ကို အားမရနိုငသ်ေး ဘူးကြယ်”

တဲ့လေ……။

အနတ်ီကပြောပြီးတာနဲ့ မှေ့ယာပေါြ ပကလြကြ အိပပြေးလိုကမြှ သံဒိုင် နရောတဈခါ ပြနယ်ူရ ပြနသ်ည်။အနတ်ီ့ရဲ့ အမှှေးတွဖေုံးအုပထြားတဲ့ အကြဲကြောင်းတဈလွောကကြိုအမှှေးတွဖယ်ေ ပြီး လိငတ်နန်ဲ့ ပြတဆြှဲလိုကပြှီးမှ အပေါကရြှိရာ အသာထိုးထည့လြိုကသ်ည်။

အလိုကသ်ိတဲ့အနတ်ီနုလှငရြယမြို့ခွထေောကန်ည်းနည်းလေး ထပမြှှောကပြေးပြီး ခါးတဈခကြပြှငပြေးကာ ဝငခြှင့လြမ်းကြောင်း ကူညီဖြင့ပြေးသည်။ သာသာယာယာ တဈတဈရဈရဈ နဲ့ပဲ သံဒိုင့ြ လိငတ်နကြ အနတ်ီနုလှင် အင်ျဂါဇာတထြဲ ဝင် သှားလတေော့…အဆုံးထိ ဝငသ်ှားစရန်ေ ဆီးစပခြှင်း ကပမြိသညအြထိ သံဒိုငထြိုးထည့ြ ပူးကပပြေးလိုကသ်ည်။

အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီးပြီး ခွင်း လှုပရြှားမှု့ မလုပသ်ေးပဲ တဈခကြင်ှိမပြှီး လိငတ်နကြတဈဆင့ပြေးပို့နတေဲ့ ခံစားမှုရသ အသဈကိုဖြည်းဖြည်းခွင်း ခံစားနလေိုကသ်ေးသည်…… လိငတ်နခြွောင်းတဈခုလုံးကို…… စုတည်ှဈလိုကြ……ပြနလြှှတလြိုကြ ပြနလြှှတလြိုကြ……စုတည်ှဈလိုကြ လုပန်တေဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ မိန်းမအင်ျဂါဇာတ် ကြှကသ်ားသနမြာမှုကအားရစရာကောင်းသည်။

မှနမြှနကြှီးပြီးသှားမှာစိုးတော့ သံဒိုငတ်ဈခကြြ ခွင်းပဲ ဆောင့ခြပြှီး ဖြည်းဖြည်းလေး သှားနေ လိုကသ်ည်။ယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့ဘဝမှာ “တပထြှကြ”လို့ပြောကြ တဲ့ မိန်းမအင်ျဂါဇာတကြို လိငတ်နတ်ပလြိုကတ်ာနဲ့ သုတရြညထြှကသ်ှားတဲ့ အဖြစ်မွိုးလောကြ မခံခွိမခံသာ ဖြစ်ရတဲ့ ခံစားခကြဆြိုးမွိုး မရှိဟု သတမြှတထြားသည်။

အဲဒီအဖြစ်မွိုးက မိန်းမတဈယောကရြှေ့မှာ ဒူး ထောကတ်ောင်းပနလြိုကရြတာထကြ ပိုဆိုးနသည်ေ။ငှားနတေဲ့အိမမြှာ ဟိုအမနဲ့ဆုံခဲ့ရတုန်းက ပထမအကြိမ် တပထြှကဖြစ်သှားခဲ့သည်။ ပြည့တ်နဆြာမ တဈဦးရဲ့ ခပလျှောငလျှောင် ရယသ်ံ အခွို့ အမှောငထြဲမှာကြားလိုကရြတော့ သံဒိုငအြသရှကေသ်ှားမိခဲ့ရတာမို့ကြောင့လြေ..။

ခု သံဒိုင် တဈခကြခြှင်းသှားနတော နည်းနည်း ကြာလာတော့လည်း အားစိုကဆြောင့ခြငွလြာ ပြနသ်ည်။ဆောင့ခြကြတ်ှကေိုအရှိနန်ည်းနည်း ထပတ်ငလြိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငဆြီက… “အင်း အား”ဆိုတဲ့အသံလေးပိုထွကလြာခဲ့ပြီ…။

နေ့စဉထြိတွေ့နရတေဲ့အိမထြောငရြှငအြမွိုးသားတဈယောကလြိုလည်း သံဒိုင် ကြာကြာကြီး သုတမြထိန်းနိုငသ်ေးတာဖို့ အဆုံးသတရြန်… အရှိနတ်ငလြိုကလြတေော့…… အောကကြ အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ကြို ဆှဲဖကပြှီး ဘေးလှဲခနွပြေီ…အတွေ့အကြုံ နည်းပမေဲ့ အသိဦးရှိတဲ့ သံဒိုငကြ သဘောသဘာဝကို နားလညလြိုကသ်ည်။

အနတ်ီနုလှငပြန်းတိုငကြို ဆုံးကာနီးပြီမို့ အပေါကြနေ တကဆြောင့ပြှီး ကာမခရီးရဲ့ နောကဆြုံးအဆင့ကြို အဆုံးသတ် လိုကခြငွတ်ော့တာလို့…… သံဒိုင် အလိုကသ်င့လြေးပဲ ခန်ဓာကိုယကြိုဘေးသို့ ကူလှဲခွ ပေးပြီး အနတ်ီကို အပေါတ်ငပြေး လိုကသ်ည်။

အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ခြါးကို ထိုင် ရကအြနအထေား ကားယားခွပြီး လိငတ်နကြို သူ့ အင်ျဂါဇာတအြပေါကမြှာ တညထြည့ကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထိုငခြွ လာသည်။

အနတ်ီနုလှင် က အဆုံးထိဝငသ်ှားအောင် ဖြည်းဖြည်းထိုငခြွ ခဲ့ပမေဲ့ ဝငသ်ှားပြီးနောကမြှာ နှစ်ခကြသ်ုံးခကြြ လောကပြဲ ခပမြှနမြှနဆြောင့န်ရောမှ သူအနှစ် နှစ်အလလ ဝေးကြာခဲ့ရမှု့ ရသကို ပြနလြည် ရှာဖြေ တွေ့ရှိသှားပြီမို့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနပြှီး ပြင်းလာသညဟြု သံဒိုငန်ားလညရြသည်။

အနတ်ီနုလှငကြ သူ့ရငသ်ားတွနေဲ့…သံဒိုင့ရြငဘြတ် ထိစပတ်ဲ့အထိ ကုန်းပြီး……ဆောင့ပြေးပြနတ်ော့အောကကြသံဒိုငကြလည်း အနတ်ီ့ရဲ့ဖငသ်ားစုံ့ကြီးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ထိန်းကိုငရြင်း အောကကြနေ အနကရြှိုင်းဆုံးဝငသ်ှားအောင် ဆောင့ခြွ ကန်ဲ့ အညီ ပင့ကြော့ပေးရသည်။

အနတ်ီနုလှငကြတဈခါ ကိုယလြုံးကိုပြနမြတ် လိုကပြှီး…အပေါကြနဆေောင့ပြှနတ်ော့သည်။ ဆောင့ခြကြအြရှိနကြှောင့ြ ခေါင်းမှာစုထုံးခညွြ နှောငထြားတဲ့ ဆံထုံးကမွ ကန်ှာပေါကြို ပြကြေ လာရပြီး……ပါးစပကြလည်း……

“အင်း!……အင်း!……အင်း!……အင်း!……”

နဲ့ သူ့ဖငကြှီး အကြှ ဆောင့အြခွ မှာ ကာရံကိုကြ လိုကပြှီး အောမြှညပြေးနတေော့တာ……။

အနတ်ီနုလှငကြ မွ ကလြုံးတွမှေိတထြားရင်း… သံဒိုင့ြ လကတ်ှကေို ဆှဲယူကိုငပြှီး သူ့ရငသ်ား ပေါတ်ငပြေးလိုကတ်ော့…ဆုပန်ှယပြေးရမယ် ဆိုတာ သဘောပေါကတ်ဲ့ သံဒိုငကြလည်း…… လကန်ဲ့ မဆန့လြောကအြောင် ဖြံ့ထားလှတဲ့… အနတ်ီ့ ရငသ်ားစိုငတ်ှကေိုခပကြှမ်းကြမ်း ဆုပ် နှယပြေးလိုကသ်ည်။

ခဏအကြာမှာပဲ အနတ်ီနုလှငဆြီက ဆောင့ြ ခွ ကတ်ှေ ပိုမှနလြာသလို……ပါးစပကြ တဈခကြခြှင်း ‘အင်း’ လိုကန်ရောမှ………… “အင်းအင်းးးးးး အင်းအင်းးးးးး”ဆိုတဲ့ မှညသ်ံ တွေ မှနလြာခဲ့ရတော့……အောကကြသံဒိုငမြှာ လည်း အနတ်ီနုလှငရြဲ့ အပေါကြ ဆောင့ခြကြြ တွရယ်ေ…အနတ်ီ ဝါနုနုလှငကြို “ငါ့ လိုးနရပြေီ ဆိုတဲ့ ခံစားခကြအြသိတွရယေကြှောင့ြ ထိန်း ထားတဲ့ ကြားက ပြီးခွ ငလြုလု ဖြစ်လာရပြီ… နောကဆြုံး အနတ်ီနုလှငဆြီက……”အ…အာ” “အာ…အာ…အာ”ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ မှနမြှနကြှီး ဆောင့န်လတေေော့……

“ဆောင့စြမ်းပါ အနတ်ီရယ်…အားရအောင်…ဆောင့ပြှဈစမ်းပါ……ကနွောလြည်း ပြီးတော့မှာ……အား!အား”

နဲ့ သံဒိုငကြလည်း အောကကြနေ ပင့လြုပပြေးရင်း သုတထြှကန်စေဲမှာပဲအနတ်ီနုလှငကြ

“ပြီးလိုကလြေ သားရယ်……အတူတူပြီးလိုကမြယလြေ…အ!…အ! အာ!!!!!!အား!”

ဆိုပြီး သူ့ကိုယလြုံးကြီးကို သံဒိုင့အြပေါြ မှောကလြှခွ လိုကတ်ော့သည်……အနတ်ီဆီက “ဟင်း!ရူူး!…ဟင်း!ရူူး!”ဆိုတဲ့နှာခေါင်းက ထွကတ်ဲ့လသေံတွပေါ သံဒိုငကြှားနရသေလို သံဒိုငမြှာလည်း ‘ဟင်း’ မှညသ်ံနဲ့ အတူ…… အသကမြှနမြှန် ရှုပေးနရပေါတော့သည်။

အနတ်ီနုလှင် အမောပြနေိုငဖြို့ ငှိမင်ှိမလြေးနေ ပေးပြီး လကတ်ှကတေော့နောကကြွောပြငကြို အသာလေး ပြတပြေးနလေိုကသ်ည်။အနတ်ီ့ဆီ က အသကရြှုကြိမန်ှုန်း နှေးသှားတော့မှ…အနတ်ီ့ခေါင်းကို ဆှဲမလိုကပြှီး မကြန်ှာကို သချော ကြည့်ပြှဈလိုကတ်ော့ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ပါရဲ့နဲ့မိန်းမတဈယောကဖြစ်တာရယကြှောင့ထြင်

“ဘာကြည့်တ်ာလဲ …သားရယရြှကစြရာကြယ်”

လို့ ပြောတော့……သံဒိုငလြည်း အနတ်ီ့ မကြန်ှာ တည့တ်ည့ကြှည့ပြှီး………

“ခုနက လုပန်တေုန်းကကြ မရှကဘြူးပေါ့”

လို့ ပြန်းမေးတော့……ခုမှ ပထမဆုံး လိငကြိဈစကြုံဖူးတဲ့ ကောငမြလေး တဈယောကလြို အနတ်ီ ပြနဖြှတောက……

“မသိဘူး ကြယ်”

တဲ့…။အနတ်ီနုလှငကြ ထထိုငလြိုကပြှီး သူ့ထမီနဲ့ သံဒိုင့ြ လိငတ်နမြှာပနတေေဲ့ အရညတ်ှကေို အရငသ်ုတပြေးပြီးမှ သူ့အင်ျဂါဇာတကြှီးကို…… သန့ရြှင်းရေး လုပတ်ော့သည်။သံဒိုငခြွှ တထြား တဲ့ ပုဆိုးကိုယူပြီး သံဒိုင့လြိငတ်နကြို တဈခါပြနသ်ုတပြေးပြနတ်ယ်…သုတပြေးလို့ အားရသှား တော့မှ သူ့လကတ်ှနေဲ့ လိငတ်နကြို ဆှပေးနပြနေသ်ည်။

အနတ်ီနုလှငန်ောကတ်ဈခွီထပသ်ှား ဖို့ လမ်းစရှာနပြေီဆိုတာ သံဒိုငသ်ိလိုကသ်ည်။ သံဒိုငလြည်း သူ့ကို ကြောပေးပြီး လုပခြငွတ်ာ လုပန်တေဲ့ အနတ်ီ့ ကြောပြငကြှီးရယ် ဖငကြှီး ရယ် ကြည့်ပြှီး စိတကြပြနကြှှနရပြေနပြှီ…… ။

သံဒိုငလြကန်ဲ့အာသာဖြလေို့ ပြီးဆုံးခွင်းရောကြ သှားရင် နောကတ်ဈကြိမလြုပဖြို့ စိတမြပါတော့ လကန်ဲ့လုပရြတာလည်း စိတကြူးယဉပြှီးသှား တာမို့ ပြီးကာနီးပြီဆိုရပထြားစိတကြူးယဉတ်ာ ခဏနား…ပြီးမှပြနလြုပန်ဲ့ အခွိနဆြှဲသှားလို့ရ တော့ တောတ်ောကြှာအောင် ထိန်းလုပသ်ည်။

အားရလို့သုတရြညထြုတလြိုကပြှီဟေ့ဆိုရငကြွ လည်း ကြနပေမြှု့အရသာကဘာနဲ့မှ မလဲနိုငခြဲ့ သုတရြညထြှကပြှီးပြီဆိုရငကြွ လည်း နောကြ တဈကြိမမြထနိုငတ်ော့…အငယကြောငပြငပြန်း သှားခဲ့ရပြီလေ…အသကြ ၁၆/ ၁၇ လောကတ်ုန်း ကတော့ တဈနေ့တည်း သုံးခါ လေးခါလောကြ လှှတခြဲ့ဖူးသည်။

သံဒိုင် သူ့အငယကြောငရြဲ့ အငဂြွ ငပြါဝါအကြောင်း သူသာလွှငအြသိဆုံး……ပါဝါကြီးသည်။အနှိုးရခကသ်ည်။နိုးပြီးရငလြည်းကြာကြာရုန်းနိုငသ်ည်။အရုန်းဆှဲကောင်းသည် ကောင်းခဲ့သည်။ ဟိုမမနဲ့ ဒုတိယအကြိမမြှာကြ တောတ်ောလြေး ဆှဲနိုငခြဲ့သည်။

လကန်ဲ့ပဲသုတ် ထိန်းလေ့ကြ င့ခြန်း လုပခြဲ့ရသူမို့ တဈကဲ့ နဖူး တွေ့ဒူးတွေ့ကြ ဝါရင့ဆြရာများကိုတော့မမှီနိုင် ခဲ့ပါဘူး…အခုလည်း စွဲဆောငမြှု့ကောင်းတဲ့… အနတ်ီနုလှငရြယမြို့ ထငသ်လောကတ်ော့ ခရီး မပေါကခြဲ့ရဘူး……ဒါမဲ့သိထားတဲ့သုတကြှယဝြ မှု့တွနေဲ့ အနှိုငမြခံအရှုံးမပေးကြိုးစားချင်သ်ူ ရယပြါ……အနတ်ီနုလှငရြဲ့လကန်ဲ့ကိုငဆြှပြီး ပြီမို့ လိငတ်နတ်ဈခါ ထကြှခဲ့ရပြီ……။

“တောငစြခွေ ငရြင် လကန်ဲ့ဆှပေးစရာမလိုဘူး အနတ်ီနုလှင်…ခုအဝတအြစားမပါပဲ လကကြို ခေါင်းပေါတ်ငပြှီး မတတ်တရြပပြှရငပြဲ ရပါပြီ”

လို့ သံဒိုငပြှောလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြပြနလြှည့ပြှုံးပြပြီး သံဒိုင့ခြှထေောကတ်ဈချောင်းကိုမကာ ပေါငခြှကြားမှာနရောပြနယ်ူလိုကတ်ော့သည်။သံဒိုငလြည်းအပေါကြိုနည်းနည်းထပတ်ိုးလိုကပြှီး အနတ်ီ့ရဲ့ စုပပြေးမဲ့အခန်းကို အပီရှိုးဖို့ ပြငလြိုကသ်ည်။

အနတ်ီ့ရဲ့ သိပထြနတ်ဲ့ တဏှာစိတကြို အကြမ်းမဉွြးတော့ သိရပြီပေါ့………။

အနတ်ီကပြကြေ ရှုပပြှသှားတဲ့သူ့ဆံပငတ်ှကေို အရငပြှငလြိုကပြှီးမှ သံဒိုင့လြိငတ်နကြို မစုပ် သေးပဲလကန်ဲ့ကိုငကြှည့န်သေေးသည်။အပေါြ အရပြေား မဖုံးတော့တဲ့ လိငတ်နထြိပဖြွား… ကြမ်းသီးခေါင်းကို လကဖြွားထိပန်ဲ့ ပြတကြှည့ြ နသေေးတာ…သိပလြှပြီး စွဲဆောငမြှု့ရှိတဲ့အမွိုးသမီးတဈယောကကြမိမိလိငတ်နကြိုစိတဝြငစြားမှု့အပြည့န်ဲ့ ဂရုစိုကခြံနရမှေု့ကို……အဘယယ်ောင်ျကြားစငစြဈမွိုးက မကြေ မနပ် ဖြစ်ရပါတယလြို့ ရှိပါမညန်ည်း……။

သံဒိုငလြည်း စိတတ်ှေ ထလာလှန်းလို့ အကြောချောင်းကို ရှုံ့လိုကရြာ သူက အနတ်ီ့လကထြဲကရုန်းထွကြ ဖို့ ကြိုးစားသရောင် ဖြစ်လတေော့ လှတထြှကြ သှားမှာစိုးရိမပြုံရတဲ့ အနတ်ီနုလှငကြ လကန်ှဈ ဖကန်ဲ့ သချောကိုငပြှီး ‘စွပကြနဲ’မှညသ်ံနှင့ြ အတူလိငတ်နကြိုပါးစပထြဲထည့ြ၍ ငုံထားလိုကြ တော့သည်။ပူနှေးစိုစွတတ်ဲ့ ခံစားမှု့ရနတေဲ့… သံဒိုငအြသကအြောင့ထြားရာမှပြနဖြှထေုတပြှီး

” ဦးလတဟြာနဲ့ ကနွော့ဟြာ ဘယဟြာက… ပိုပြီးကြီးလဲ အနတ်ီ”

လို့ မမေးသင့မြှန်းသိပမေဲ့ ယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့သဘောသဘာဝ အရ မေးမိသှားလိုကသ်ည်။မိန်းမတွကေ ဒီလို မေးလေ့မေးထရှိမရှိ မသိပမေဲ့ သံဒိုငတ်ို့ ယောင်ျကြားဘသားတွကတေော့ဒါမွိုးသိပမြေး ချင်သ်ည်။

သူ့လိငဆြကဆြံဖောကြ မိမိအရင် တဈယောကန်ဲ့ ဆကဆြံဖူးမှန်းသိရငဘြယသ်ူ ပိုပြီးကြီးလဲ ဆိုတာကို သိပမြေးချင်တ်ာ ယောင်ျကြားသားတွရေဲ့ သဘာဝတဈခု…… ကနွတ်ာ မယှဉပြှိုငလြိုပမေဲ့ ဒီတဈခုတော့… အညံ့မခံနိုငဘြူးလေ……………

“သားကပိုကြီးတာပေါ့ကြယ်”

“ဒါဆို ကြ နော့ လီးကြီးကို အနတ်ီ သိပကြှိုကြ တာပေါ့”

“မေးနစရော လိုသေးလို့လား သားရယ်…… သားမှာ ဒီလောကကြောင်းတဲ့ ပစ်စည်းရှိမှန်း မသိခဲ့ရပမေဲ့…အနတ်ီ့ ကြိတသ်ဘောကြ ခဲ့ရတဲ့သားရဲ့ ဟာက ဒီလိုကြီးမှန်းသိလိုကရြတော့ ဝါနုနုလှင် ကြနပေရြတာပေါ့ရှင်……ဒါနဲ့ ဒီနေ့စကားပြောတာတွေ သိပကြှမ်းနပေါလား သားရယ်”

“အနတ်ီ အင်ျဂလိပစြာရှင်းပြတုန်းက ပြောသလို ပေါ့ စာလုံးပေါင်းကြဲပမေဲ့ အဓိပျပါယတ်ူတာတွေ ရှိတယ်…ဒါမဲ့ သူ့နရောနဲ့သူ လိုကဖြကအြောင် သုံးရတယဆြိုတာလေ… ခုလည်း ဖရုူဝါစာ ဆိုတာ နေ့စဉန်ေ့တိုင်း မပြောအပပြမေဲ့ ဒီလိုအခွိနမြွိုးကြ ပြောပေးမှ လိငကြိဈစမှာ ပိုထိရောကတ်ယလြို့ မိန်းမကမွြး ကြေ တဲ့ “ကာလီဒါသ”က ပြောဖူးသတဲ့”

“ဟုတပြါပြီ အနတ်ီလည်း ကြားဖူးပမေဲ့…ပါးစပကြ ပြောမထွကရြဲဘူး”

“ပြောထွကအြောင် ကနွောြ သငပြေးမှာပေါ့”

လို့ သံဒိုငကြ ပြောလိုကတ်ော့……အနတ်ီက သံဒိုငလြိငတ်နကြိုငထြားရင်းမှ မကြစြောင်းထိုး ကြည့်ပြှီး လသေံထွကရြုံလေးနဲ့

“လူလညလြေး”

လို့ ပြောပြီး သံဒိုင့လြိငတ်နကြို “တစွတစြှတ်” စုပန်ပေါတော့သည်။

သံဒိုင့မြှာ ဆန်ဒတွေ အမွိုးမွိုးရှိသေးပမေဲ့ ဒီနေ့အဖို့တော့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ အင်ျဂါဇာတထြဲမှာပဲသုတရြညထြည့ပြေးဖို့တဈခုတည်းတွေးထားတာကြောင့ြ…… အိပပြေးနရောက ထလိုကတ်ော့တယ် သံဒိုငမြှေ့ယာပေါကြဆင်းလိုကပြှီးအနတ်ီနုလှငကြို မှေ့ယာပေါမြှာ ကုန်းခိုင်းလိုကတ်ော့…

အနတ်ီနုလှငကြ ကုန်းပေးထားပြီးမှ…

“ဘယလြိုတွေ လုပခြငွသ်ေးတာလဲ သားရယ်”

တဲ့……။

“ဘယလြိုလုပရြငမြကြို ကတ်ာလဲ…ကြ နောလြုပ် တာကို မခံခွ ငဘြူးလား အနတ်ီ”

“ဘယလြိုလုပလြုပကြှိုကတ်ယ်…ခံချင်လြို့ပဲ စုပပြေးပြီး ဖငကြုန်းပေးထားပြီပဲ မေးနသေေး တယကြှယ် နားအရသာကလည်း သိပခြံစား ချင်သ်ေးတာ ဒီက သိတယ်”

သံဒိုငတ်ဈခကြပြှုံးလိုကပြှီးရီပလိုင်းမလုပတ်ော့တင်းမာပြည့ဖြှိုးတဲ့ အနတ်ီ့ အိုး အလှကို ရှု့စားလိုကရြင်း အနတ်ီ့ဖငအြိုးကြီးကိုလကန်ဲ့ ပြတပြှဈလိုကသ်ည်။ပြီးမှ စေ့နတေဲ့ ဖငသ်ားနှစ်ခွမ်းကိုလကန်ဲ့ ဖြဲလိုကတ်ော့ ဖငမြှောင်းကြားရဲ့က…စအိုဝ ညိုညိုကိုတွေ့ရပါပြီ…။

အမှှေးသနတ်ဲ့အနတ်ီနုလှငရြယမြို့စအိုဝပတခြွာလညမြှာလည်း ဖငမြှှေးတွေ ပေါကန်သည်ေ။အမှှေးရှိတဲ့ ဖငစြအိုဝကိုလကန်ဲ့ဆော့ကစားပေးရင်း တဈနေ့ဒီခရီးကို အငယကြောငရြောကဖြူးအောင် ပို့ပေးဖို့ စဉြးစားထားလိုကသ်ည်။

အသားဖြူ ကြ သလောကြ ဖငမြှောင်းကြားမဲတဲ့တဈခွို့ Porn မင်းသမီးတွလေို မဟုတပြဲ……အနတ်ီနုလှင် ဖငကြှားကအညို ရောငအြဆင်းနဲ့စူတူတူရှုံ့ပြရှုံ့ပြ ဖငပြေါကဝြ ကလည်းညို တိုတိုနဲ့ အခုပဲထည့ခြံချင်န်တေဲ့ပုံ…သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ဖငကြိုဖြဲထားရင်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့လို့ အနတ်ီ့အင်ျဂါဇာတပြါထပဖြှဲပြီးလွှာစောင်းနဲ့ ကြှေးလိုကြ…လွှာအပြားနဲ့ ယှကလြိုကြ…နဲ့ လုပမြိလိုကသ်ေးသည်။

ပြီးမှ လိငတ်နထြိုးထည့လြိုကတ်ော့…အနတ်ီဆီက “အား”မှညသ်ံ မဟုတသ်ော…အင်းလိုလို အီးလိုလို မှညသ်ံနဲ့ ဝငလြာတဲ့သံဒိုငလြိငတ်နအြရသာကို ဖငပျိုထောငပြေးပြီးခံစားလိုကတ်ာ သံဒိုင် သတိထားမိလိုကရြသည်။

“စွတ်! …ဇွတ်!” “စွတ်!…ဇွတ်!”

“ဖတ်!…ဖတ်!” “ဖတ်!…ဖတ်!”ဆိုသော လိငတ်နန်ဲ့ အင်ျဂါဇာတတ်ို့ထိုးသှင်းဆှဲထုတမြှည် သံနဲ့ ဆီးစပန်ဲ့ ဖငသ်ားတို့ ရိုကခြတမြိတဲ့ အသံ တွကသော အခန်းတဈခုလုံး လှှမ်းမိုးနသည်ေ။ “ဖလူး…ဖလှတ်…ဖူးးးးးး”ဆိုသောလခေိုသံလား ဘာလား သံဒိုငမြသိတဲ့ အသံမွိုးလည်း မှည် သေးသည်။

အနတ်ီနုလှငခြါးကို ဆှဲကိုငလြုပန်ေ ရာမှ သံဒိုင် အားမရတော့ပဲ ခွထေောကတ်ဈ ချောင်းကို မှေ့ယာပေါတ်ငလြိုကကြာ…… ကြမ်းပြငပြေါကြ ခွထေောကြ ခွဖြေားထောကြ လိုကပြှီး အပေါကြနဆေောင့မြိသည်။

အောကြ က အနတ်ီနုလှငကြလည်းဝငလြာတဲ့ လိငတ်န် ခကြအြနအထေားကို သိလို့ထင်…… ခါးလေးထပန်ှိမ့ပြှီး ပြငခြံပေးလိုကတ်ော့…… ခွဖြေားထောကထြားတဲ့…… အောကကြ ခွထေောကြ ကို ခွဖြေားထောကစြရာမလိုတော့ပဲ ခွဖဝေါး ပြနခြွ ပြီး သံဒိုငအြပေါကြနေ အားရနအေောင် ဖိဆောင့ခြွ နတေော့သည်။ဖိဆောင့ခြွ ပေးမှု့က အဆုံးစွန့ဝြငပြုံရသည်……အနတ်ီနုလှငမြှာ”အင်း”လိုလို”အီး”လိုလိုအသံမှညန်ရောမှ…

“အား!သားရယဝြငလြာလိုကတ်ာခညွြးကြယ်… အား…သားရယ်! အား…အား…အား…”

နဲ့ ခုမှ “တအားအား” အောမြှညရြှာတော့သည်။

သံဒိုငအြနနေဲ့ ခုလိုအားရပါးရ ဖိထောင်းရတာ သဘောကြ သောလြည်း သူ့လိငတ်န် အဝင် အထွကမြှာ အနတ်ီဘယလြိုခံစားနရသေလဲ မကြန်ှာအမှုအရာကြည့်ခြငွသ်ေးတာကြောင့ြ ပိုဇရှင်ေ ပြောင်းဖို့ ရပလြိုကသ်ည်။ဖိထောင်း ပေးခွိန် အရမ်းကြီးမကြာလိုကရြပမေဲ့…… အနတ်ီနုလှင် ဆန်ဒတဈခုနောကတ်ဈကြိမပြှည့ြ လိုကပြှီထငရြဲ့……။

“ကောင်းလိုကတ်ာခညွြးသားရယ်…သားရဲ့ လိငတ်ံ ရှညကြှီးနဲ့ လုပခြံရတာ ကောင်းလိုကတ်ာကြယ်…ဟင်းးးးးးးးးးးးးးး”

ဆိုပြီးပြောတော့ သံဒိုငဘြာမှပြနမြပြောသေးပဲ မှောကကြုန်းကြီး ဖြစ်နတေဲ့ အနတ်ီ့ကို မှေ့ယာပေါြ ပကလြကြ ပေးအိပလြိုကတ်ယ်…သံဒိုငလြည်း နည်းနည်း တော့မောနပြေီလေ…စကားမပြောနိုငသ်ေးဘူး ။

အနတ်ီ့ရဲ့ ခွထေောကတ်ဈချောင်းကို မှှောကြ ယူလိုကပြှီး ကိုယလြုံးကိုဘေးစောင်းခိုင်းလိုကသ်ည်။အနတ်ီကဘယဘြကကြိုစောင်းပေးတော့ မှ ကိုငထြားတဲ့ခွထေောကကြို ဖမ်းကြေးလိုကြ ပြီး အနတ်ီ့ရငသ်ားတွဆေီကိုပဲ ဒူးကိုကပထြားလိုကသ်ည်။

ခွထေောကတ်ဈချောင်းခွ …တဈချောင်းမှှောကအြနအထေားနဲ့အောကကြအင်ျဂါဇာတပြှဲပြီးပေါလြာမှ မှေ့ယာပေါကြ ပေါငလြုံးပေါကြို ခွထိုငလြိုကတ်ော့သည်။ လိငအြင်ျဂါ နှစ်ခုခွင်း နီးစပသ်ှားပမေဲ့သံဒိုင် တန်း မထည့သ်ေးဘူး…အနတ်ီနုလှငမြကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ခဏ အမောဖြနလေေိုကသ်ေးသည်။

သံဒိုငလြည်းနည်းနည်းမောနခေဲ့ပြီမဟုတလြား။ လိငတ်နကြို အနတ်ီ့ဟာထဲထည့စြိမထြားလိုကြ ပြီးမှ လှုပရြှားမှု့မလုပသ်ေးပဲ……

“ခုနက ဘာပြောလိုကတ်ာလဲ အနတ်ီ”

“သားရဲ့ လိငတ်ံရှညကြှီးနဲ့လုပခြံရတာကောင်း တယလြို့”

“လိငတ်ံ လေ အနတ်ီရဲ့…” သံဒိုငအြမောဖြနရေင်ေး အနတ်ီနုလှငကြို နည်း နည်းရဈလိုကသ်ည်။

“ဒီက ဘာပြောနလေို့လဲ လိငတ်ံလို့ပြောနေ တာပဲကို”

“အနတ်ီ့အသံက ဒထွေးကို နငယသ်တတ်ဲ့ ဒနသ်ံကြီးဖြစ်နတယ်ေ…”လိငတ်ံ”လစောရေး လွှငန်ငယသ်တန်ဲ့ တနရြပြီး…စကားပြောရင် သေးသေးတင် သံနဲ့ပြောရမှာလေ…… မကြားဖူးလို့လား “စာရေးလွှင် နငယသ်တ်… စကားပြောလွှ င် သေးသေးတင်” တဲ့…… အင်ျဂလိပစြာကြ တောတ်ောမြွားများသိပြီး ဒါကြ မသိဘူးလား”

“မသိပါဘူးကြယ် အနတ်ီတော့မကြားဖူးပါဘူး”

“ပြောကြည့်ပြေးလေ…”လိငတ်ံ”လို့ သေးသေး တငမြလို့ နှာခေါင်းသံလေး နည်းနည်းထည့ြ ပြောပေး”

“လိငဒြန်”

“ဟာ ဟား မဟုတဘြူးလေ အနတ်ီကလည်း ‘လိငတ်ံ’ ပါဆို”

အနတ်ီနုလှင် စ ပြောတုန်းကမှနပြါသည်… သံဒိုင် ရဈလိုကမြှ ရောငသ်ှားရပြီး မှားပြောမိရ တော့သည်။

“ပြော ‘လိငတ်ံ’လို့ နှာခေါင်းသံလေးနဲ့”

“လိငဒြန်”

“မဟုတဘြူး ပြနပြှော”

အနတ်ီနုလှင် သံဒိုငရြဈတာကို သိသှားတယန်ဲ့ တူသည်။မကြန်ှာတညလြိုကပြှီးမှ

“သားရဲ့ လီးရညကြှီးနဲ့ လိုး ခံရတဲ့ ကမွ… ဝါနုနုလှငမြှာ သိပကြောင်းပါသတဲ့ ရှင် တဲ့…”

မွ ကန်ှာတညထြားရာမှရှကပြှုံး ပြုံးပြီးတဈဖကလြှည့လြိုကကြာလကတ်ဈဖကန်ဲ့ မကြန်ှာကိုအုပ် ထားလိုကတ်ော့သည်။သံဒိုငလြည်း

“အစကတည်းက ရှင်းအောငပြှောခဲ့ရမှာ”

လို့ ပြနပြှောပေးပြီး စိမထြားသော လိငတ်နကြို အဆုံးထိဝငအြောင် ခါးတဈခကြလြှုပကြာ အသကအြောင့ပြှီး ဆောင့သ်ှင်းခွ လိုကတ်ော့ “အ!” ဆိုတဲ့ အသံလေး အနတ်ီနုလှငဆြီက ထွကလြာခဲ့ရသည်။ မထငမြှတထြားပဲ လိငတ်နဝြငလြာမှု့ကြောင့ြ… အနတ်ီ တဈခွ ကလြန့သ်ှားပုံရပါသည်။

“သားရယ် လုပလြိုကရြင် ဇွတကြှီးကြယ်”

သံဒိုင် ဝငသ်ှားတဲ့လိငတ်နကြို ပြနဆြှဲမထုတ် တော့ပဲ ဆကကြာဆကကြာဖိလုပန်တေော့ သည်။အနတ်ီနုလှငလြည်း “အား!အား”ဆိုတဲ့ အသံလေး ခပတ်ိုးတိုးမှညလြိုကပြွောကလြိုကြ နဲ့ သံဒိုင် လုပသ်မွှ ကို တစောင်းလေးကြေးပြီး ခံပေးနတေော့သည်။

ပုံစံတွေ အမွိးးမွိုးရှိတဲ့အထဲကဒီပုံစံကိုသံဒိုင် ကြိုကသ်ည်။အစောကအပေါကြနဖေိထောင်း ခွ တာလောကြ တဈကိုယလြုံးရဲ့အားကို သုံးပြီး လုပလြို့မရပမေဲ့အောကကြနတေဲ့မိန်းမရဲ့ ခံစား မှု့မကြန်ှာကို မှငတ်ှေ့ရသလို ဖငသ်ားတွကေို လည်းပြတလြို့ရသည်။

စိတမြနနေိုငရြင် ရငသ်ား တွကေိုပါ ကုန်းစို့လို့ရသလို ဘယဘြကစြောင်း ပေးနရတေဲ့ အနတ်ီ့ ညာလကကြို မှောှကခြိုင်း ပြီး ဂွိုင်းကိုပါ ကြည့်လြို့ရသေးသည်။ဒီလို ကိဈစ တွကတေော့ ဘယလြိုပုံစံနဲ့ပဲ လုပလြုပ် နှစ်ဦး လုံး စိတကြွေ နပမြှု့ရှိစွာ ပြီးဆုံးခွင်းကသာ အဓိကကြ ပါသည်။

သံဒိုငလြည်း “တစွတစြှတ်”ဆှဲလုပန်ရင်ေးမှ… ခန်ဓာကိုယထြဲ လိငတ်နကြှီး အဝငအြထွကရြှိနတောကြောင့ြ ကောင်းခွင်းကိုလည်းသိ ခံရခကတ်ဲ့ ဝဒနောလည်း ရှိ လို့ထင် အနတ်ီ့ မကြန်ှာက တဈခကြတ်ဈခကြတ်ှန့တ်ှန့ြ သှား တာ သံဒိုငတ်ှေ့ရတော့ ဘယလြိုမှ ဆကထြိန်း မထားနိုငတ်ော့ပဲ ခပမြှနမြှနလြုပပြေးရင်း ပြဲသိမ်းလိုကပြါတော့သည်။

သံဒိုင့ပြါးစပကြ “အား!!ရှီးးးးးးး”လို့မှညပြှီး…… အနတ်ီနုလှငအြပေါခြဏလေးမှောကန်ားလိုကသ်ည်။ပြီးမှဘေးသို့ လှခွ လိုကပြါတော့တယ်… ကိုယထြဲက ရှိသမွှ သုတသ်ှေးရော ဖြစ်တညစြ သုတသ်ှေးတွရေော အားလုံးကုနအြောင် အနတ်ီနုလှင် အင်ျဂါဇာတကြဆှဲစုပယ်ူသှားတယ် လို့ ထငရြလောကအြောင် ကြှကသ်ားတွေ ဆှဲညှဈအားက ကောင်းလှသည်။ပြည့ပြှည့ဝြဝ အရသာလည်း သံဒိုင် ရရှိခံစားလိုကရြသည်။ အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငဘြကလြှည့လြာပြီး မကြန်ှာပေါကြ ခွှေးတွရေော လည်းပင်းက ခွှေးတော့ရောပါ သူ့လကကြလေးနဲ့ သုတပြေး ရှာပါသည်။

“ပငပြန်းသှားရပြီပေါ့ သားရယ်…နားလိုကြဦး သား……”

သံဒိုငအြိပခြငွစြိတတ်ှဖြစ်ေလာရတော့မကြလြုံးတွေ စုံမှိတထြားရသည်။ ခပမြှေးမှေး အိပပြွောမြလို့ရှိတုန်းမှာပေါငခြှကြားနဲ့ လိငတ်နကြို တဈယောကယ်ောကြ သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးနတယေဆြိုတာ သိပြီးနောကမြှာတော့ သံဒိုင် လုံးဝအိပပြွောသ်ှားပါတော့သည်။

သံဒိုင် အိပယ်ာကနိုးလာတော့အနတ်ီနုလှငကြ ဘေးမှာ ရှိမနတေော့ဘူး…အိပယ်ာနိုးနိုးခွင်း အနတ်ီ့ကို မမှငရြမတွေ့ရတော့ ဘယကြလာ မှန်း မသိတဲ့ စိုးရိမစြိတတ်ှခေံစားလိုကရြသည်။ အိပယ်ာကနေ မှနမြှနထြလိုကပြှီး အခန်းပြင် ဘကထြှကလြိုကတ်ော့မှ အနတ်ီနုလှငကြ…… စားပြဲတဈလုံးရှေ့မှာ အဝတအြစားတွေ မီးပူတိုကန်တော တွေ့ရတော့မှ စိတသ်ကသ်ာရာ ရသှားတော့သည်။တံခါးဖြင့သ်ံတွနေဲ့ လမ်း လွှောကလြာတဲ့အသံတွကြေောင့န်ောကလြှည့ြ ကြည့်လြိုကတ်ဲ့ အနတ်ီနုလှငကြ သူကိုတွေ့ သှားတော့ ပြုံးပြပြီး ……

“နိုး လာပြီလား သား”

“ဟုတ်”

သံဒိုင် အနတ်ီ့အနီးသှားပြီး ဆှဲဖကပြှဈလိုကြ သည်။အနတ်ီက ဘာမှမပြောပဲ မီးပူတိုကန်ေ တာ ရပလြိုကပြှီး အလိုကသ်င့လြေး သံဒိုင့ရြင် ခွငထြဲတိုးဝငလြာသည်။သံဒိုငအြားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ အနတ်ီ့ကိုဆှဲဖကည်ှဈထားလိုကသ်ည်။

“အိပယ်ာနိုးနိုးခွင်း ဘေးမှာ အနတ်ီ့ကိုမတွေ့ ရတော့ ဘယမြွားပြောကသ်ှားပြီလဲလို့ စိတပြူ သှားရတယဗြွာ” လို့ သံဒိုငပြှောရင်း ဖကထြား ထကြ ပိုတိုးပြီးဖကလြိုကသ်ည်။

“ဘာဖြစ်လို့အနတ်ီ့ကိုပြောကသ်ှားမှာကြောကြ တာလဲ……ဒီအဘှားကြီး ရှုပကြိုရှုပတ်ယ် ဝေးဝေးမှာ သှားနရငေကြောင်းမယလြို့ရောမတွေး မိဘူးလား”

“မတွေးမိလို့ ခဏမတွေ့ရတာတောင် စိတပြူမိ ရတာပေါ့ အနတ်ီရယ်…ကြ နတ်ာပြောချင်တ်ာ ပြော အဲဒါမွိုးနောကကြို ကတွော့ြ မပြောနဲ့”

သံဒိုငအြသံထဲမှာ စိတမြလိုကြ တဲ့ အသံကို အနတ်ီ နားလညလြိုကလြသလေားတော့ မသိ ရငခြှငထြဲကနေ ခေါင်းထွကလြာပြီး……

“နောကကြို ဝါနုနုလှငမြပြောတော့ပါဘူးရှင်…… ဟုတပြှီလား…သားက အနတ်ီ့ရငထြဲကို အရင် ရောကခြဲ့တာပါ သားရယ်”

“ဗွာ!!ဟုတလြား ဘယလြိုများလဲအနတ်ီရယ်”

“အသကကြှီးတဲ့ မိန်းမကြီးတဈယောကကြ ဒါ တွေ ပြောပြရရင် ကောင်းပါ့မလား မသိဘူး… နောကမြှ အေးဆေးပြောပြပါ့မယ် သားရယ်… ခု မကြန်ှာသှားသဈလိုကြဦး…မေ့သလိုလိုနဲ့ မညဈပတန်ဲ့ ဟှင်း!”

“ဟုတကြဲ့ပါ”

သံဒိုငစြိတပြေါ့ပါးစွာ နောကဖြေးဘကဆြင်းခဲ့ လိုကတ်ော့သည်။မွ ကန်ှာသဈရင်းမှ အနတ်ီ ပြောတာလေး ပြနစြဉြးစားနမေိသည်။ အနတ်ီ့ ရငထြဲကို သူက အရငရြောကခြဲ့တယဆြိုပါလား ဘယလြိုတွမွေားလဲ အနတ်ီရယ်……

“သားကြီး တောရြုံမိန်းမက ငါ့ကို လိမလြို့မရပါ ဘူးကြာ…သူတို့ မကြလြုံးတွေ ကြည့်ပြှီး ဘယ် လိုတွခေံစားနရတေယဆြိုတာဒီက’ငယသ်ံဒိုင်’ ကတဈခုခွ င်းရှင်းပြပေးလိုကမြယ်…အေးရော့”

ဒါကို မင်းဇငကြလည်း “အမှနပြေါ့ သားကြီးရ” လို့ထောကခြံပေးခဲ့သေးသည်။သံဒိုငဆြိုလိုတာ က တဈခွို့မိန်းကလေးတွလေိမည်ာတော့မယ် ဆိုရင် မကြလြုံးတွေ ဂဏှာမငှိမပြဲ စကားတွေ လိုတာထကပျိုပြောတာမွိုးးကို…အမှုအရာတွေ က သောကပျိုဖြစ်နတောမွိုးး လောကကြို သိပြီး ကိုယ့ကြိုကိုယ် ဆရာကြီးစာရင်း ဇွတသ်ှင်းခဲ့ တာမွိုးဖြစ်သည်။

တဈယောကကြ သူငယခြွ င်း အရင်းဆိုတော့ “အမှန်”လို့ထောကခြံပေးခဲ့ပေး ခဲ့သေးသည်။မှသန်တာတဈယောကြ သံဒိုင့ကြို ငယင်ယကြတည်းက စိတဝြငစြားခံခဲ့ရတာကို တောင် ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်ပြီးမှ သိခွင့ရြတဲ့ အဖြစ် ကိုကြ သူနဲ့ခစွသ်ူတွေ မဖြစ်ခငကြအေးဆေး စကားမပြောဖူးတော့ မသိတာလည်း အဆန်း မဟုတဘြူးလို့ ကိုယ့ကြိုကိုယကြွ ဖြည့တ်ှေးပေး ခဲ့ကြသည်။

စကားတွေ အကြိမကြှိမပြှောခဲ့ဖူး တဲ့ အနတ်ီ ဝါနုနုလှငအြဖြစ်ကိုတော့ သံဒိုင် အမှနတ်ကယမြသိခဲ့ပါ။ဂွိုင်းမှှေး အရှညထြား ပေးပါ ကြ နောကြှည့ခြငွလြို့လို့ ပြောလိုကတ်ာ မွိုးကြ အနတ်ီ့ဘကကြ “ကြံကြံဖနဖြန် ကြယ်” လို့ ပြနပြှောပြီး လုပပြှပေးမှာသိတဲ့ ကိဈစသေး မွိုးတော့ ရှိခဲ့တာပေါ့လေ…ဒါမဲ့ ရငထြဲက ခံစား ခကြမြွိုးကြ နည်းနည်းမှကို သတိမထားမိခဲ့…။

သံဒိုင် မွ ကန်ှာသဈပြီး အိမထြဲပြနဝြငလြာတော့ အနတ်ီနုလှငကြ မီးပူတိုကန်တောတောင် ပြီး သှားပြီထင် မီးပူပလပကြှိုးကို ဆှဲဖြုတန်ပြေီ သံဒိုင် နာရီတဈခကြကြှည့လြိုကတ်ော့ ညနေ ၃ နာရီတိတိ…အိမကြမနကပျိုင်းကတည်းက ထွကလြာတာပြန်ဦးမှတွေးလိုကရြင်းအနတ်ီ့ကို ကြည့်မြိလိုကပြှနတ်ော့ မီးပူတိုကပြှီးသား စားပြဲပေါကြအင်ျကြီကပလပကြှိုးဆှဲဖြု တလြိုကြ တာ လကန်ဲ့တိုကမြိပြီးအောကကြွ သှားတာကို အနတ်ီကကုန်းကောကလြိုကတ်ာတွေ့ရသည်။

ဖငကြှီးပြီးအိုးလှတဲ့ ဒေါဝြါနုနုလှငကြသံဒိုငရြှေ့ မှာပဲ ဒီလိုကုန်းပြနတေော့ ဒီနေ့ အတွကြ…… တတိယတဈပြဲ ထပကြစားခွ ငစြိတ် ဖြစ်လာရ ပြနသ်ည်။

အနတ်ီကလည်း ညအိပဝြတဂြါဝနပြါးပဲ ဝတထြားပြနတ်ာကြောင့ြ သူ့ဖငကြှီးက သံဒိုငကြို ထပစြိနခြေါန်တေဲ့ပုံ…သံဒိုင် ကုန်းနတေဲ့အနတ်ီဆီ မှနမြှနသ်ှားလိုကြ ပြီး အနတ်ီ့ဖငကြှီးကို ဆှဲကိုငပြှတလြိုကပြှီး… ထလာတဲ့ အငယကြောငန်ဲ့ ထောကပြေးလိုကြ သည်။အနတ်ီက ကြ နတေဲ့ အင်ျကြီပြနကြောကြ ပြီး စားပြဲတငလြိုကကြာ……

“ဘာလဲကြယ်…အနတ်ီ့ကြောကတ်ယလြို့ ပြော ခဲ့တာ အမှနဖြစ်နပေါပေါ့လား”

သံဒိုငလြည်းတဏှာစိတကြငယထြိပပြှနရြောကန်ပြနေပြှီမို့……

“အနတ်ီကဖငကြှီးကုန်းပြတာလည်းထည့ပြှော ဦးလေ”

“အိုကြယ်! အင်ျကြီအောကကြွ သှားလို့ကောကြ တာ မကောကရြတော့ဘူးလား”

“မသိဘူး ကြ နောရြှေ့တော့ ဒါမွိုးလာမလုပန်ဲ့ လုံးဝ ရပကြှည့န်မေဲ့ကောင် မဟုတဘြူး…… ဟှင်း ဟှင်း ဒေါြ ဝါနုနုလှငဆြိုတဲ့ မိန်းမမွိုးကို အလှတလြည်းပေးမှာ မဟုတဘြူး”

လို့ သံဒိုင် ဝမ်းသာအားရ ရငထြဲကလာတဲ့ အသံနဲ့ ပြနပြှောပြဈလိုကသ်ည်။

“ကိုယကြကြီးတဲ့သူ အိမထြောငရြှငဖြစ်ခဲ့လို့ ဦးဆောငရြမလား တွေးမိပါတယ် သူကပဲ ရှေ့ က ပြေးနတေော့တယကြှယ်”

“…’မအိုခငကြ စွမ်းခဲ့သည်’ဆိုတဲ့စကားလိုပေါ့ အနတ်ီရယ်”

သံဒိုငပြှောပြီး အနတ်ီရငသ်ားတွကေို တဈဖကြ ကကိုင် တဈဖကကြဖငမြှောင်းကြားကို လကန်ဲ့ ပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်။အပေါအြတွင်းခံ ဝတ် ထားပမေဲ့ အောကကြတော့ ဘာမှဝတမြထား ဘူး။

ဖငသ်ားတဈခွမ်းကိုခပကြှမ်းကြမ်းနှယပြှဈ လိုကပြှီး အနတ်ီ့ကို စားပြဲပေါပြဲ လကထြောကြ ကုန်းခိုင်းလိုကတ်ော့…အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ြ ဖကြ ပြနလြှည့ထြိုငလြိုကပြှီး ခါးစပကြပုဆိုးစကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ထောထောထထောင် နတေဲ့ သံဒိုင့ြ လိငတ်နကြို ခပမြှနမြှနလြေးခါးခွ ကစြုပပြေးလိုကပြှီးမှ ရှေ့ကိုပြနလြှည့ကြုန်းပေးတော့သည်။

ဒေါဝြါနုနုလှငကြ “မလုပခြငတ်ော့ စုပခြငွသ်ည်” ဆိုတဲ့ မိန်းမမွိုးဆိုတာ သံဒိုငအြနတ်ီ့ကို မှတခြကြပြှု ရင်း လိငတ်နကြိုလကန်ဲ့ကိုငပြှီး ထည့လြိုကတ်ော့သည်။ဂါဝနစြလှန် ခါးပေါတ်ငပြှီး လုပန်ရင်ေးမှ အခကြရြနည်ေးနည်းဆောင့လြုပပြှီးမှသံဒိုင် အနတ်ီ့ ပစ်စည်းကြီးကို ယှကခြငွလြာတာမို့ လိငတ်နဆြှဲဖြု တအြပြီး… အနတ်ီနုလှင် ကို မကြန်ှာခွင်း ဆှဲလှည့လြိုကသ်ည်။

အနတ်ီထိုငခြဲ့တဲ့ ထိုငခြုံပေါကြိုပဲ ခွထေောကတ်ဈခွေ ာင်းတငလြိုကတ်ဲ့ပြီး သံဒိုငထြိုငလြိုကကြာ အနတ်ီ့ရဲ့အင်ျဂါဇာတကြှီးကို အရငဆြုံးနမ်းလိုကမြိသည်။လတဆြတတ်ဲ့ဆပပြှာနံ့ကို အနတ်ီ့ပစ်စည်းဆီကရလိုကတ်ော့ သံဒိုင် သိပဘြဝငမြကခွငွြ………မိန်းမပစ်စည်းနမ်းတာပစ်စည်းနံ့တော့ရချင်သ်ည်။

ကိုယဟြာ့ကိုယတ်ောင် သန့ရြှင်းရေး ကောင်းကောင်းလုပရြမှန်းမသိတဲ့ မိန်းမတွဆေီကအနံ့ဆိုးများကို ဆိုလိုခွင်းမဟုတ်…သန့ရြှင်းနပြေီးမှှေးပြံ့နစရောမလို စောကဖြုတဖြစ်ပြီး……စောကဖြုတန်ံ့စငစြဈကို သံဒိုငလြိုချင်မြိခွင်းဖြစ်သည်။

အနတ်ီ့ ပစ်စည်းကြီးကို နမ်းနရင်ေး လွှာနဲ့ယှကန်ရင်ေးမှ ဘောဒြါတဈယောကပြှောတာ သတိရမိလိုကသ်ေးသည်။ ဘောဒြါက သူ့စောကြို ကောင်းပါစကြေောင်းဘာဂွာအစွမ်းပြမလို့လုပတ်ော့ သူ့စောပြဈစည်းက ရှုးရှုးနံ့တွရနေတေော့ဒီကောငရြလညေတ်င်းသှားလို့ မလုပပြေးဖြစ်လိုကြ…စောကြ ရှုးပေါကပြှီး သန့ရြှင်းရေး မလုပခြဲ့လို့ အမှှေးမှာကပပြှီး အနံ့ကနွန်ပေုံရပါသည်။

ဒါကို သိတဲ့ဘောဒြါကလည်း……

“သောကကြောငမ်! ညည်းသောကမြှှေးတွေ အမှနဆြုံးရှင်းထားစမ်း…သောကမြှှေးမရိတရြငည်ည်းနဲ့ ငါ အပြတပြဲလို့”ခွိမ်းချောကခြဲ့ရသညလြို့ ပြောပြတာသိခဲ့ရသည်။သံဒိုငလြို အမှှေးပါမှကြိုကတ်ဲ့ကောငမြွိုးကြ သန့ရြှင်းနအေောငဂြရုစိုကလြို့ပဲမှာမိလိမ့မြည်။

ဟော!အခု အနတ်ီနုလှငကြ သန့ရြှင်းထားပြနတ်ော့လည်းဆပပြှာနံ့ရနလေို့ မကြိုကဖြစ်မိနတေောာ့မိမိစိတကြိုကလိုတာများနပေါတယလြလေို့ သံဒိုင် ဖြတွေေးရတော့သည်။အနတ်ီ့ပစ်စည်းကို လကန်ှဈချောင်းနဲ့ဖြဲပြီး … နှာခေါင်းကပလြိုကတ်ော့မှ သံဒိုငလြိုချင်တ်ဲ့ အနံ့ကရလိုကပြါတော့သည်။

ပစ်စည်းကိုဆပပြှာ နဲ့ကောင်းကောင်းဆေးထားတော့အနတ်ီနုလှင် စောကမြှှေးတွကဆေပပြှာနံ့မှှေးနခေဲ့တော့တာ နှုတခြမ်းသားတွေ ဖြဲလိုကမြှ အနံ့ကထွကလြာ ပေးတော့တာမို့ အနတ်ီနုလှငကြို သံဒိုင်…… ပို ပိုပြီးသဘောကြ ရတော့သည်။သံဒိုင် လွှာ အပြားလိုကြ ယှကပြေးလိုကတ်ော့……

“အင်း ဟင်း ဟင်းးးးးးးးးးးး သားရယ် ဒါတွေ လည်း သိတတလြုပတ်တတ်ာပဲလားကြယ်”

လို့ အနတ်ီဆီက အသံကြားလိုကရြတော့…… သံဒိုင့မြှာအားတကရြပြီး အနတ်ီ့ပစ်စည်းကို ရှိသ မွှ အစွမ်း အကုနထြုတပြှီး ကောင်းကောင်းကြီး လုပပြေးနလေိုကတ်ော့သည်။

သံဒိုင် ယှကပြေးနစေဲမှာပဲ အနတ်ီနုလှငကြ သူ့ပစ်စည်းနဲ့ သံဒိုင့မြကြန်ှာကို အတင်းဖိကပ် ထားပြီး မခွိ မဆန့ဖြစ်တာမို့ကြောင့ထြင်…… သူ့ခါးကို ရှေ့သို့ ကော့ ကော့ထိုးပေးနတေော့ သည်။အနတ်ီ သူ့ကော့ထိုးကပရြတာ အားရ သှားမှ သံဒိုင့ဆြံပငတ်ှေ ဆှဲကိုငထြားတာ…… လှှတပြေးလိုကပြှီး အပေါကြိုထဖို့ ပြောပြီး…… သံဒိုင့မြွ ကန်ှာကို နမ်းကာ……

“အနတ်ီ သိပလြိုခွ ငန်ပြေီ သားရယ်……… မှနမြှန် ကြမ်းကြမ်းလေး လုပပြေးစမ်းပါ”

တဲ့ ။သံဒိုငလြည်း အမိန့တ်ောအြတိုင်း ခပမြှနမြှန် လေး ဆောင့လြုပပြေးလိုကပြါတော့သည်။

…………………………………………………………………………………………………………………..

သံဒိုင် စကဘြီးစီးပြီး အပြငပြှနထြှကလြာတော့ ၄ နာရီထိုးခါနီးခဲ့ပြီ……ညဖကမြှ ပြနလြာခဲ့ဦး မယလြို့ အနတ်ီနုလှငပြှောခဲ့လိုကပြှီး စကဘြီး နင်းပြီး ထွကခြဲ့ရာ…အနတ်ီတို့အိမန်ဲ့ နှစ်အိမ် ကြောလြောကကြ ပူစူးမတို့ အိမရြှေ့ရောကြ တော့ စကဘြီးခွိန်းက ကြ သှားတာမို့……… စကဘြီးကို ဒေါကထြောကပြှီးခွိန်းပြနတ်ငပြေး ရသေးသည်။

ဒေါကဘြကကြို စကဘြီးကို ယိုင် လဲစပြေီး ခွိန်းတငအြပြီး ပြနသ်ှားဖို့ရာထလိုကြ ရင်း အနတ်ီ့တို့ ခွံပေါကဝြကို အမှတတ်မဲ့ ပြန် ကြည့်မြိလိုကတ်ော့…………

အင်ျကြီအကြကြ ဂွ င်းဘောင်းဘီနဲ့ အောကကြကနထြရီးဒေါကကြို စီးထားတဲ့ လူတဈယောကသ်ံဒိုငပြှနခြွိတခြဲ့တဲ့ ခွံတံခါးခွိတကြိုဖြင့ပြှီး……

အနတ်ီနုလှငတ်ို့ ခွံထဲ ဝငသ်ှားတော့တာ တွေ့လိုကရြသည်။ဝငသ်ှားတဲ့ လူကလည်း သံဒိုင် တို့လို့အရပအြမောင်းကောင်းတဲ့လူဆိုတာတော့ အမှငန်ဲ့ သိရသည်။ခန်ဓာကိုယကြတော့ သံဒိုငထြကတ်ောင် တောင့တ်င်းမှု့ရှိနိုငတ်ယဆြိုတာ နောကကြွောပြငန်ဲ့လမ်းလွှောကသ်ှားတဲ့ ပုံစံကြည့်ပြှီး သိလိုကသ်ည်။

သံဒိုင် သဝနတ်ိုခွင်းတွရယ်ေ ဒေါသဖြစ်ခွင်း တွရယ်ေ ပေါင်းစပသ်ှားကာ စကဘြီးကို…… “ဖောင်းကနဲ”ပိတကြနလြိုကပြှီး……လဲကသွှား တဲ့ စကဘြီးကို ပြနထြောငမြနတေော့ပဲ…… အနတ်ီနုလှင် အိမဘြကဆြီသို့ ခွေဦးပြနလြှည့ြ လိုကသ်ည်။ခွလှမြေးသုံးလှမ်းလောကလြှမ်းအ ပြီးမှာတော့ နောကကြနေ…………

“မောငင်ယ် မောငင်ယ် တီ!တီ!တီ!”

နဲ့ သူ့နာမညခြေါသ်ံရော…ဆိုငကြယဟြှန်းသံရော ကြားလို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ဖဖစေကေထြဲ က အကို……ဖဖေေ့ဆိုငကြယကြို စီးပြီးသံဒိုင့ြ ကို ခေါန်တော…သူအနားရောကလြာတော့

“မောငင်ယ်…ဦးလေးက ခေါခြိုင်းလိုကလြို့…… မန်းလေးက ဘကြီးဆုံးသှားပြီတဲ့ မှနမြှနပြှန် လာခဲ့ပါတဲ့…ဆိုငကြယစြီးသှားလိုကပြါ……… ငါပဲ စကဘြီးနဲ့ ပြနခြဲ့ပါ့မယ်”

သံဒိုင် သူ့ကို မကြမြှောငကြှုံ့ကြည့်ပြှီး ခေါင်း ညိတတ်ော့ပြလိုကပြါသည်။သံဒိုင့ြ မကြန်ှာ အမှုအရာကို မှငပြှီး လန့သ်ှားလားတော့ မသိ ဆိုငကြယပြေါကြ ဆင်းပြီးတဲ့ ခွထေောကကြို နောကမြဆုတလြိုကပြမေဲ့ကိုယ့ကြိုရို့လိုကတ်ာ တော့သံဒိုငသ်ိလိုကသ်ည်။

အားလည်း အားနာ သှားလို့……

“ဘာမှ မဟုတပြါဘူး အကို…ကြ နောစြိတတ်ို နလေို့ပါ…ခုပဲ အိမပြှနလြိုကပြါ့မယ်…စကဘြီး သာ စီးခဲ့ပါ”

“အေး!အေးပါ မောငင်ယရြာ”

လို့ပြောပြီး စကဘြီးလဲနတေဲ့နရော ထွကသ်ှားတော့သည်။သံဒိုငလြည်း စိတမြကြညမြလငဖြစ်နပမေေဲ့ ဘယကြိဈစကို ဦးစားပေးရမညဆြိုတာတော့ သဘောပေါကပြှီးသားမလို့ ဆိုငကြယကြိုမောင်းထွကခြဲ့လိုကရြင်း ခွံပေါကဝြကိုတော့ ပြနလြှည့ကြှည့လြိုကသ်ေးသည်။

အိမကြို ပြနရြောကတ်ော့ သံဒိုင့အြဖဖြစ်ေသူက ခါးထောကပြှီး ရပစြောင့န်ပေါတော့သည်။ ဆိုငကြယပြေါကြ ဆင်းလာသောသံဒိုငကြို ကြည့်ပြှီး……

“မင်းသှားတုန်းက ဘောင်းဘီနဲ့ပါ ခုပုဆိုးနဲ့ ဘယလြိုလဲကြ” ဆိုပြီး မကြညန်တေဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုကတ်ော့……

“ဟိုမှာပဲ ရချိုးခဲ့လိုကတ်ာမို့ မင်းဇငဟြာတွပေဲ လဲဝတလြိုကတ်ာပါ”

“ဒါနဲ့နပေါဦးကြ မင်းနဲ့ မဝါက ညားများနကြေ သလား”

“ဟာ!!”

“ရှင် ကလေးကိုဘာတွလွေောကပြှောနတော လဲ……မဝါကြားသှားရငလြည်း အားနာစရာ လူကြီးက လူကြီးစကားပြောစမ်းပါရှင်”

“နစမြေးပါ ရှငမြရဲ့…မနကပျိုင်းရောကကြတည်း ကထွကသ်ှားတာ ညနေ ၄ နာရီထိုးကာနီးထိ ပေါမြလာဘူး……ညားမနရင်ေ ဘာလုပန်ေ ကြတာလဲကြ ဟေ…”

“ဒီဘကကြလည်း သူ့သားနဲ့ အရှယရြှင်…… မဝါ လည်း မငယတ်ော့ဘူး……… ဘာတွေ ပေါကကြရတွေးပြီး ပြောနတောလဲ ကိုယသ်ားသမီးကို ဆုံးမခွ ငရြင် ဆုံးမ…… တဈခွားလူရဲ့ သိကျခာတော့ မပါစနေဲ့ရှင်”

“ဘာ! ဒီဘကကြလည်း သူ့သားနဲ့အရှယ်…… မဝါကလည်း မငယတ်ော့ဘူး ဟုတစြ… အေး!မငယတ်ော့ပမေဲ့ အဖုအဖောင်းတွနေဲ့ အထုအထောင်း ခံသေးတာ ရှငမ် သိလား… ဂွငဂြှ ကောင်းတာတွရေောသိလား”

“မသိဘူးရှင်”

“အေး!မသိရင် ဝငမြပြောနဲ့လေ……”

“ရှငပြဲ မနကတ်ုန်းကကြ မဝါလေး သနားစရာ မှနမြှနသ်ှားလိုကပြါဆို”

“အေးလေ ဘာဖြစ်လဲ သှားရမှာပေါ့ကြ…… စောင့ရြှောကရြမှာပေါ့…ဒါမဲ့ အခွိနန်ဲ့ အခွိန် သှား… အခွိနန်ဲ့ အခွိနပြှနလြာလေ…… ဘာကိဈစ ဒီလောကကြှီးနရမှောလဲကြ…… ငါက မနကကြသှားပါလို့ပြောတော့ ရှငမြပဲ သဝနတ်ိုတာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ပါ့ပဲ ရှငပြါ လိုကသ်ှားရမှာလေး ဘာလေးနဲ့”

“ရှငလြိုကသ်ှားရငသ်ားကဒီလောကကြှီး ဘယ် နဖြစ်ေမှာလဲ”

“တောကြှာ! နာရေးကိဈစကို မပြောရသေးဘူး”

သံဒိုင့ဖြဖကေေ နာရေးကြောင့လြည်း သံဒိုင့ကြို ပို စိတဆြိုးနပေုံရပါသည်။သကသ်ာတယဆြိုပြီး ဆေးရုံကမနေ့ကဆင်းလာ ဒီနေ့ဆုံးရတဲ့အဖြစ်ဆိုတော့ စိတတ်ိုမယဆြိုလည်း တိုသင့ပြါတယ် လို့ သံဒိုငတ်ှေးမိပြီး ဘာမှမပြောပဲ စဉြးစားသာ နလေိုကတ်ော့သည်။

“နပေါဦး…မောငင်ယသ်ံဒိုငရြ…မင်းပြောတော့ ဘကြီး သကသ်ာပြီဆို…မင်းဒီကို ပြနလြာချင်ြ တာနဲ့ ဇွတသ်ကသ်ာပေးခဲ့တာတော့မဟုတပြါ ဘူးနောြ”

“မဟုတပြါဘူး ဖဖရေော…ကနွောကြဆရာဝန် တဈယောကထြကြ ဘာကိုပိုသိမှာတဲ့လဲ… မနေ့က ဆရာဝနကြဆင်းခိုင်းပြီလို့မမလေးက ပြောလို့ ဆင်းလာလိုကတ်ယ်။ညဖကမြှ…… ကြ နောြ ဒီကိုပြနလြာတယ်…ဒါပဲလဗွော”

“မင့မြမလေးက ဘာနားလညမြှာလဲကြ…… မင်းကလူနာရဲအခွအနေကေိုမကြည့်ဘြူးလား သကသ်ာလားမသကသ်ာလားအရိပအြကဲကို မကြည့်ဘြူးလား…မင်း သိတယ် တတတ်ယ် ဆိုတာ ဘာတွလေဲ ငါ့ကို တဈခွ ကပြှောစမ်း”

သံဒိုင် ဒါတော့ဟုတသ်ည်…သူဒီကို အနတ်ီ့ဆီ ကို ပြနလြာခွ ငန်တောပဲသိသည်။ဘကြီးကို ဝရောဝဈစ ကိဈစအဝဝ ကိုလုပပြေးနရသေောြ လည်း စိတတ်ှကေ အနတ်ီနုလှငဆြီမှာပဲ …… ရောကန်ခေဲ့သည်။ဆရာဝနန်ဲ့ မမလေး စကား ပြောပြီး မမလေးမွ ကန်ှာသိပမြကောင်းနတော တဈခွ ကသ်တိထားလိုကမြိပမေဲ့ ပြနခြွ ငစြိတ် များနခေဲ့တာမို့ အဲဒီအခကြကြို မေ့လွော့နခေဲ့သည်။

ဖြစ်ပြီးမှတော့ သံဒိုငလြည်းဘာမှမတတ် နိုငတ်ော့ပေ………

“ဟ!ငှိမသ်ှားလှခွ ညလြား ဘာတွမွေားစဉြးစား နတောလဲ…စဉြးစားမနနေဲ့ သပြေီးပြီ…… မန်းလေးသှားဖို့လုပ်”

“ဟုတ်”

သံဒိုငလြည်း ဖခငကြှီးစိတသ်ကသ်ာပါစကြေောင်း……

“ဘကြီးက ဒီနေ့ဆုံးလိမ့မြယလြို့ မသိလို့ပါ…… ဖဖရေယ်ေ သိရင် ဟိုမှာပဲ ဆကန်ခေဲ့မှာပေါ့ အင်း!ဘကြီးအသကကြလည်း ၈၄ နှစ်ဆိုတော့ တောတ်ောန်ခေဲ့ရတဲ့အထဲတော့ ပါ ပါတယ်… ကြ နောတ်ို့ဆို……………”

“ဘာကြ!ငါ့ ဦးလေးက ဒီနေ့သမယေဆြိုတာ… မင့ကြိုတငပြှနရေဦးမှာလား…၈၄ နှစ်ဆိုတော့ သှားမယဆြိုသှားသင့ပြါပြီ သမယေဆြိုလည်း နရတော တနပြါပြီလို့ ပြောခွ ငတ်ာလား”

“မဟုတ်…မဟုတပြါဘူး ဖဖရေော……… ကနွောြ ပြောခွ ငတ်ာက………”

“တောတ်ော့ကြာ!ခု အိတဆြှဲပြီး သှားတော့… ၅ နာရီကား မမှီခဲ့ရင်…မင့စြီးတောကြွားနဲ့ သှားဖို့ စဉြးစားထား……ငါတို့ မနကမြှ လာခဲ့ မယ်… ရှင်းလား…သှားတော့ကြာ”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဖဖေေ”

သံဒိုင် အဝတအြစားအိတဆြှဲပြီးအိမကြနေ ပြန် ထွကခြဲ့ရတော့သည်…………………

‘ခွ ဈရတဈရကြ လှမ်းရကတ်ဈရာ’ဆိုတာ ဒါမွိုးပြောတာလား အနတ်ီနုလှငရြယ်…လှမ်းရကတ်ဈရာပြည့အြောငတ်ော့သီခွ င်းတဲ့က စာသား

လို မလုပလြိုကပြါနဲ့လို့ကံဇာတဆြရာကိုတောင်းဆိုခွ ငပြါသည်။လှမ်းရကတ်ဈရာ ပြည့အြောငခြှဲနရမေယဆြိုရငလြည်း ဒီလောကကြီးမှာ……

“ငယသ်ံဒိုင်”ဆိုတဲ့ လူတဈယောကြ လှင့မြွောပြောကကြှယသ်ှားခဲ့ပြီလို့သာမှတလြိုကပြါတော့အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………….

💠အခန်း ( ၁၂ )💠

“ဟေ့ရောင် မောငင်ယ်”

“ဟာ!ရဲကြောြ…ဘယခြွိနပြှနရြောကတ်ာလဲ”

“ဒီနေ့ပဲ…ခိုငထြှန်းကြီးနဲ့ရောတွေ့ပြီးပြီ…ဒီညဆုံ ရအောငလြို့ ခွိန်းခဲ့တယ်…အောငန်ိုင် နဲ့လည်း တွေ့လို့ပြောခဲ့တယ်…သူက မင်း မန်းလေး သှားတယဆြိုတာပြောပါတယ်…ပြနလြာပြီလား သိအောငလြို့ လာကြည့်လြိုကတ်ာ”

“စောစောကပဲရောကတ်ာ…ခုမှရခေူ ိးပြီးလို့ ဆိုငကြယန်ှိုးနတော…မစီးတာ ကြာနလေို့ ဝပန်လေို့ဟေ့”

“ဒီကောငကြှီး ငါ မလေးရှားသှားကာနီးမှ ဝယ် ထားတဲ့ကောငကြှီး မဟုတလြား”

“အေးလေ ကြောင်းတကရြင်းစီးဖို့ ကြောင်းမ ဖြင့ခြင် ဝယလြိုကတ်ာကြီးပေါ့……ကြောင်းပြီး သှားတော့လည်းတွေ့တာဟာတွကမေကြိုကြ တာရော…ကြိုကတ်ဲ့ဟာကြ လည်း ပိုကဆြံ မလိုကန်ိုငတ်ာရောကြောင့ြ မရောင်းဖြစ်ပဲ စီး နတေော့တာ ငါ့ကောငရြေ”

“မင်းက ဆိုငကြယကြိုတော့ သံယောဇဉသ်ိပ် ကြီးပါတယ် မောငင်ယရြာ…ဒီဘီးကြီးတွကြေ 2D ထည့ရြတာရော ဘာတွရေောနဲ့ …… ပငွြးတယကြှာ…ကိုယန်ဲ့လိုကတ်ဲ့ 125 ပဲကိုကြ ပါတယ်……ဟိုမှာဘီးကြီးစီးတဲ့သူတွေ မှငရြင် မင့ကြို သတိရမိတယ်…ဘောလုံးပြဲတွေ ကြည့်ြ ရငလြည်း မင်းဇငကြို သတိရမိတယ်”

“အေးပါ…ငါနဲ့မင်းဇငလြည်းကြောင်းတကတ်ုန်း က မင့အြကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်ပါတယကြှာ… ဒါနဲ့ ဟိုမှာ ဘီးကြီးတွေ အမွိုးမွိုးစီးကြလား”

“စီးတာပေါ့ ငါ့တော့ ဘာအမွိုးအစားတွမှန်ေး မသိဘူး မင်းဆိုရငတ်ော့ မှငတ်ာနဲ့သိလောကတ်ယ်…”

“အေးကြာ! ငါတို့ဆီလည်း နောကပျိုင်းကြ ရင် အမွိုးမွိုးဝငလြာမှာပါ…ခုတော့ ဒီကောင် လောကကြိုငန်ိုငရြငပြဲ ညံ့တဲ့အထဲ မပါတော့ ဘူးပေါ့” (ငယသ်ံဒိုငတ်ို့ ခောတကြ KTM တွေ Z1000တွေ မရှိသေးဖူးနဲ့ တူပါသည်။)

“မင်းနဲ့ဆိုငကြယန်ဲ့လည်း လိုကပြါတယ်…… မောငင်ယရြာ…နောင် အသဈတွဝငေလြာရငတ်ော့ မင့အြကြိုကပြေါ့…”

“ဟင့အြင် သားကြီး…အသဈတွေ ဝငလြာလို့ ပိုကဆြံတတန်ိုငရြင် ဝယစြီးမှာပါ…ဒါမဲ့ …… ‘ဒို’တဈစီးကတော့ ထားကိုထားမှာ…ငါက သူတို့ကို သိပခြွ ဈတာ”

“အေးပါ…ငါ ဦးနဲ့ အနတ်ီ ကိုလည်းနှုတဆြကြ လိုကြဦးမယ်…ပြီးရင် မှို့ပြငကြို လဈမယ်”

“အေးပါ”

သံဒိုင် “အေးပါ”လို့ပြောလိုကရြပမေဲ့ စိတန်ည်းနည်းတော့ အိုကသ်ှားခဲ့ရသည်။မန်းလေးမှာနာရေးကိဈစအဝဝ ပြီးစီးပြီးတာတောငခြကြခြငွြး ပြနမြလာနိုငတ်ဈပတ် ကြောန်ပေေးခဲ့ရသည်။

အနတ်ီနုလှငကြိုလည်း သိပလြှမ်းနပြေီ သိပကြိုလည်း တွေ့ချင်န်ပေါပြီ။ မန်းလေးသှားမှာကိုလည်း မပြောခဲ့ရဘူး… ဒီနေ့လည်း အမှနပြှနလြာချင်လြို့ကို မနကကြား စီးပြီးပြနလြာခဲ့သည်။ စောစောကမှ ပြနရြောကလြို့ ရချိုးပြီး အနတ်ီ့ဆီသှားဖို့ရာ ငယသ်ူငယခြငွြး “ရဲကြောြ”ရောကလြာခဲ့သည်။

ရဲကြောကြ သံဒိုငန်ဲ့ ငယသ်ူချင်ြး… သံဒိုင် ရဲကြောြ အောငန်ိုင် မှသန်တာ ခိုငထြှန်းတို့က ဟိုးငယင်ယလြေးကတည်းကအတန်းတူအခန်းတူတွေ… ၉ တန်းရောကမြှမင်းဇငရြောကလြာတော့ မင်းဇငန်ဲ့ ပိုတွဲဖြစ်သှားသည်။ ဒါမဲ့ ဒီကောငတ်ှနေဲ့လည်း အခငအြမငမြပကြခြဲ့ပါဘူး။

၁၀ တန်းပြီးတော့ရဲကြောြ အောငပြမေဲ့ကြောင်းဆကမြတကပြဲ မလေးရှားသို့ သှားတော့သည်။အဲတုန်းက မလေးရှားကို ဘယသ်ူမှ သိပမြသှားကသွလို သိပလြည်းစိတမြဝငစြားကသွေး…… သိပအြဆငမြပြရှောတဲ့ ရဲကြောြ တို့မိသားစုတော့ ရဲကြောဟြိုရောကပြှီးမှ ပို့တဲ့ငှနေဲ့ ဒီကလုပတ်တတ်ာရောနဲ့ အဆငပြှလောပြီ သိရလို့သံဒိုင် သိပဝြမ်းသာခဲ့သည်။

ခုအလညပြဲ ပြနလြာတာလား အပြီးပြနလြာတာလားမမေးရသေးပမေဲ့…သူပြနလြာတော့…သူငယခြွ င်းဟောင်းတွကေို ပြု စုခွ ငသ်ေးတာ ရဲကြောရြဲ့စတနော……ဒါကြီးကို မသိကြိုးကြှံပြု ပြီး တဈယောကတ်ည်း အနတ်ီ့ဆီကို သှားတွေ့နရငေကြွ လည်း အပေါင်းအသင်းမပီသရာ ကတွော့မည်။

ခကပြါလား အနတ်ီနုလှငရြေ…တကယတ်ှေ့ရတော့မယဆြိုရင် ကံကြမျမာကအကြီစားသနန်ပေါလရေော့လား…။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူငယခြွ င်းတွနေဲ့ ဆုံပြီး လမ်းခွဲပြီးမှ အနတ်ီ့ဆီကို သှားမယလြို့ သံဒိုငဆြုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ရဲကြောတ်ို့ လာခေါတ်ာလည်း တဈမိူးကောင်းသှားသည်။

ကြောင်းတကခြဲ့ရတဲ့ မှို့ထိသှားပြီး ဟိုကသူငယခြငွြးအိမမြှာအိပမြယလြို့ အကြကတ်ှရှေှေ့ပြီး အနတ်ီနုလှငဆြီမှာညအိပဖြို့ သံဒိုငစြဉြးစားမိသှားရပြီး…………လကဖြွောကတ်ဈခွ ကတ်ီး လိုကသ်ည်။

“မောငင်ယ် ဆိုငကြယန်ှိုးလို့ရပြီလား”

“သှောအြေး ခုမှ စမ်းနှိုးနတေုန်းသားကြီး… ရမှာပါ ငါ့ကောငကြှီးက လိမျမာပါတယ်……”

“မသိပါဘူးကြာ မင်းကလကဖြွောကတ်ီးလိုကြ လို့ ရများသှားပြီးလားလို့”

“ခဏလေးပဲ စောင့ျ”

သံဒိုငလြည်းစကဆြရာတွလေိုမစွမ်းသောလြည်းနည်းနည်းပါးပါးတော့ သိထားတာမို့ ကလိပေးလိုကတ်ော့ ရသှားပါတော့သည်။ မစီးတာကြာလို့ အထနှေးနပေုံ ရပါသည်။သံဒိုင် မသှားသေးပဲ လဈဗာကစားနလေိုကသ်ေးသည်။

“ဦးနဲ့ အနတ်ီ တောတ်ောအြသကကြှီးသှားပြီ နောြ မောငင်ယ်”

“အေးပေါ့…ဒါကြောင့ြ ငါ့မှာ မင်းတို့လို မထွကြ နိုငတ်ော့တာ…နို့မို့ရင် မင်းဇငန်ဲ့သင်ျဘောလိုကြ ပြီလေ……”

“အေးကြာ…ဒီနေ့လိုမွိုးမင်းဇငကြှီးပါ ရှိရငသ်ိပ် ကောင်းမယ်”

“အေးပေါ့ကြာ”

သံဒိုငလြည်းသူငယခြငွြးမင်းဇငကြိုသတိမရတဲ့ရကြ တဈရကမြှ မရှိခဲ့ပါ…အဆငတ်ော့ပြမှောပါမင်းဇငရြာ……တဈခကြြ တဈခကြြ မင်းဇငတ်ို့ သားအမိအကြောင်း စဉြးစားလိုကမြိရင် အလိုလိုဝမ်းနည်းမိနတတေလြို့… ဘာကြောင့မြှန်းလဲသံဒိုငသ်ချောမသိဘူး………… သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဝေးနကြလေို့ဝမ်းနည်းနမေိတာလို့ပဲ သံဒိုငစြဉြးစားလို့ရသည်။

သံဒိုင် လူကြီးတွကေို ညပြနမြအိပဖြစ်ဘူးလို့ အသိပေးခဲ့ပြီး ရဲကြောန်ဲ့ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ညဆြိုငကြိုရောကတ်ော့ ခိုငထြှန်းနဲ့ အောငန်ိုငကြရောကန်ှင့န်ပေါပြီ……သံဒိုငထြိုငန်ကြဆေိုငတ်ော့ မဟုတ်…မှို့ပြငကြ အမှည်းတွေ စားကောင်းလို့ နာမညရြနတေဲ့ဆိုင်……………

“ခိုငထြှန်းကြီးက ဒါမွိုးကြ ဝီရိယကောင်းတယ် နောြ” လို့သံဒိုင် ခိုငထြှန်းကိုစလိုကရြင်းဝငထြိုင် လိုကတ်ော့သည်။

“မသောကခြငွပြါဘူးကြာ ရဲကြောကြို အားနာ လို့ရယ် ဒါနလေးမှှောကသ်ှားအောငရြယလြို့ ပါရမီဖြည့ပြေးတာပါ မောငင်ယရြာ”

“အင်!ခြ ဈစရာကြီးပါလား သားရယ်”

“ဟား ဟား”

သူငယခြငွြးလေးယောကသ်ား ငယင်ယကြကြောင်းအတူနတေုန်းက ပေါကကြရလုပခြဲ့တာတွပြေော တဟားဟား ရယပြှီး ဘဝအမောတွေ ခဏဖြနကြေတေုန်းမှာပဲ မိုးကဖြဲဖြဲလေးစရှာလာတော့သည်။ လေးယောကသ်ား အိမတ်ှကေိုလည်း ပြောခဲ့ပြီးသားမို့ ပြနဖြို့စိတမြကူးကြသေး …အေးဆေး ထပမြှာသောကန်ကြသေေးသည်။ ကြောင်းအကြောင်းတွပြေောသည်…… ရဲကြေ ာကြ မလေးရှားမှာ အလုပလြုပရြတဲ့ အကြောင်းတွေ ပြောသည်။ မင်းဇင် အကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်သည်။ မှသန်တာ အကြောင်းတွပြေောဖြစ်တော့………ခိုငထြှန်းကြီးက

“ပြီးခဲ့တဲ့ လ က ငါ့သူတို့ဆိုငကြို ရောကသ်ေးတယ် မောငင်ယ်……မင့ကြိုတောင် မှသန်တာက မေးနသေေးတယ်……ဘာတွလေုပန်လေဲတဲ့ ငါသာ မှသန်တာနရောဆို ကိုယ့ကြို ပလိန်းကြီး ဖြတသ်ှားတဲ့ သောကကြောငအြကြောင်းတော့ မေးနမှော မဟုတဘြူး” ခိုငထြှန်းကလည်း သံဒိုငန်ဲ့မှသန်တာ အကြောင်း သိခဲ့တာမို့ ပြောတော့သည်။ပြီးမှ……

“ငါက မင်းနဲ့ မှသန်တာနဲ့ ရမယလြို့ကို ထငခြဲ့တာ အာ!sorry ထငတ်ာမဟုတဘြူး ယုံကြညခြဲ့ တာ…ဟုတတ်ယ် ယုံကြညခြဲ့တာ မောငင်ယ်”

“ဘယလြိုကြောင့လြဲ” လို့ အောငန်ိုငကြဝငမြေး လိုကတ်ော့……

“မသိဘူး အောငန်ိုငရြ…ငါဟာငါ ယုံကြညန်တော…နာမညတ်ှကလေည်း သံဒိုငန်ဲ့ သန်တာ တဲ့ နာမညလြေးတွကေ အစ လိုကဖြကတ်ယလြို့ အခုတော့ ခွီးပကြေီးက ဘာတွလေုပမြှန်းလဲ မသိဘူး ထားလိုကပြါတော့ကြာ…အခွား အကြောင်းပြောတာပေါ့”

“မင်းတို့တော့ မသိဘူး ငါမှာတော့ ပြောစရာ ကုနပြှီ အဲ့တော့ မင်းတို့ပြောတာ နားထောင် မယပြှောကြကြာ” လို့ ရဲကြောကြ ကောင်းစ ပြု နတေဲ့ အသံနဲ့ ဝငပြှောပါတော့သည်။

သံဒိုငကြတော့ ကိုယ့အြစီအစဉန်ဲ့ကိုယရြှိသေး တာမို့ ဘာမှ မဖြစ်သေး…သူတို့အောကတ်ော့ နှစ်ခွကြ လောကြ လွှေ ာ့သောကထြားရသည်။ စကားပြောနရင်ေးမှာပဲမိုးက သဲသဲမဲမဲရှာခွ လာတော့သည်။

“ဟာ မိုးက ကောင်းလှခြေ လား”

“အေးကြာ ဒီနေ့မှပဲ”

“ပြောမရဘူးလကြော သူရှာချင်ရြှာမှာပေါ့…… မရှာခွ ငမြရှာဘူးပေါ့”

သံဒိုငန်ာရီကြည့်လြိုကတ်ော့၉နာရီကြောကြွောရြှိသှားပြီ…ခိုငထြှန်း ကြီးက ထပမြှာလိုကသ်ေးသည်။အာ!ဒီကောငကြှီး ဒီနေ့ စကားပြောတွေ များသလိုအသောကတ်ှလည်ေး သိပမြွားသည်။ သူလည်း သူငယခြငွြးတွနေဲ့ တွေ့ရတော့ စိတပြွောပြှီး ပိုသောကန်ိုငပြုံရပါသည်။မိုးကသည်းထနစြှာရှာပြီးနောကမြှာခဏရပသ်ှားတော့ သံဒိုငတ်ို့ လကကြွ နဖြှတပြှီး လူစုခွဲရပါတော့သည်။သူငယခြွ င်းလေးယောကသ်ား… ဆိုငကြယရြပထြားနရောရောကမြှ… သံဒိုငကြ

“အား! အပေါ့သှားလိုကြဦးမယကြှာ သားကြီး တို့လည်း သုံးယောကန်ှဈစီးဆိုတော့ အဆင် ပြပေါတယ်…ရတယ် ငါ့ကိုမစောင့န်ဲ့ ထွကန်ှင့ြ လိုကတ်ော့”

“အေးကြာ ဒါဆိုလည်း ငါ့တို့လဈပြီ”

“OK”

သံဒိုင် သူငယခြွ င်းတွအပေေါြ လူလညလြုပပြှီးအရငပြှနခြိုင်းလိုကသ်ည်။အပေါ့မသှားချင်ပြဲနဲ့အိမသ်ာရှိရာဝငခြဲ့လိုကပြှီးမှ ပြနထြှကခြဲ့လိုကသ်ည်။ မိုးက တိတသ်ှားရာမှဖြဲ့ဖြဲ့လေးပြနကြလွာသည်။ဆိုငကြယန်ားရောကတ်ော့ တကပြှီးနှိုးတာ ဆိုငကြယကြ လုံးဝနှိုးမရတော့… သံဒိုင် စိတတ်ဈခကြပြကြသ်ှားခဲ့ရသည်။

ဆိုငထြဲကိုလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း နှစ်ဝိုင်းပဲ ကနွတ်ော့သည်။ထိုငန်တေဲ့လူတွကလေည်း သံဒိုငသ်ိတဲ့လူတွေ မဟုတဘြူး။ ဆိုငကြလည်းထိုငန်ကြေ မဟုတတ်ော့ ဆိုငရြှငန်ဲ့လည်း မရင်းနှီးဘူး။ ရဲကြောတ်ို့ကို အရငပြှနလြှှတလြိုကတ်ာပဲ မှားသှားပြီလို့ တွေးမိလိုကသ်ည်။

သူ့တို့ရှိသေးရငလြည်း ဆိုငကြယကြိုထားခဲ့ပြီး သူ့တို့နဲ့မှို့ထဲ ဝငလြို့ရဦးမည်။ဆိုငကြယကြ မန်းလေးသှားနရတောနဲ့ ပစ်ထားခဲ့ရသည်။ ပုံမှနစြီးနရငေတ်ော့…သံဒိုင် လိုအပတ်ာထည့ပြေးနရင်ေး ဘာမှမဖြစ်လကန်ကကြိရိယာကလည်း ဘာမှမပါတော့…သံဒိုငတ်ို့သဲပြီ……။

ဆိုငကြယဘြေး စိတပြွ ကစြှာ ရပန်ရင်ေးမှ…အနတ်ီနုလှငကြို သိပသ်တိရသည်။ခွဲနရတောမို့လှမ်းလည်း သိပလြှမ်းနရသေည်။ သူပြနရြောကတ်ာလည်း အနတ်ီ သိမှာ မဟုတဘြူး………ဟားး မလှယပြါလား အနတ်ီရေ………ဒီနေ့ည အနတ်ီ နဲ့သိပတ်ှေ့ချင်မြိသည်။

သံဒိုငဆြိုငကြယပြေါတ်ကပြှီးရမလားကြိုးစားကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ အငဂြွ ငကြ နည်းနည်းမှမလှုပ်။ သံဒိုငကြှိုး စားပြီးထပန်င်းကြည့်န်သေေးသည်။ မိုးရှာနတောတောငခြွှေးပြနလြာသလိုဖြစ်လာသည်။ မောလည်းမောနတေော့သည်။

ဆိုငကြယပြေါကြ ပြနဆြင်းလိုကတ်ော့……မှကြေီးပေါမြှာ ဘီယာဘူးခွံတဈခု တွေ့တာနဲ့သူ့အကငွ့အြတိုင်း ခွထေောကန်ဲ့ ပိတကြနပြှဈလိုကသ်ည်။ သံဒိုငဒြေါသတွေ ထွကလြာရပြီလေ။ အဆငမြပြချင်ေရြင် ဘာမဟုတတ်ဲ့ ကိဈစလေးတွကကေို ဒုကျခပေးတော့သည်။

“ဟာ မီးပြတသ်ှားပြီ” ဆိုငထြဲက လူတွရေဲ့……အောသ်ံနဲ့အတူ ဆိုငတ်ဈခုလုံးမှောငသ်ှားတော့သည်။ မိုးကလည်း “ဝေါကနဲ”ပြနရြှာခွ လာပြနတ်ော့သည်။

သံဒိုငဘြာဆကလြုပရြမှန်းမသိတော့အောငစြိတပြကြမြိတော့သည်။ ပြီးမှ ဆိုငကြယန်ားသှားပြီးတွတွလေည်ေး ရပန်မေိသည်။ မှို့ထဲကို လမ်းလွောကပြှနရြငလြည်း ညဉ့န်ကမြှ ရောကလြိမ့မြည်။ မတတန်ိုငရြငတ်ော့ နောကဆြုံးဒီလိုပဲလုပရြတော့မှာလို့ ဆုံးဖြတပြှီး ……ဆိုငကြယကြိုကိုငလြိုကကြာ………

“ငါ မင်းအပေါဘြယလြောကတ်နဖြိုးထားတယ် ဆိုတာနားလညစြမ်းပါကြာ……ကိဈစတွမွေားလို့ အဝေးသှားနရတော မင်းလည်းသိမှာပါ……… ပုံမှနရြကတ်ှမှော ငါ မင့ကြိုပစ်ထားဘူးသလား ငါ ဒေါသဖြစ်ရင် ခွထေောကန်ဲ့ကနတ်တတ်ဲ့… အကြ င့ရြှိတာ မင်းလည်းသိမှာပါ………… မင့ဆြို တနဖြိုးထားလှန်းလို့တဈခါမှ မကနဖြူးတဲ့ အပြင် တသသ လုပပြေးခဲ့တာပါကြာ…… ဒီညတော့ ငါ့ကို ကူညီပါဦးကြာ……ငါ့ဘဝမှာ သိပတ်နဖြိုးထားခွ ဈရမဲ့သူဆီ သှားရမှာမလို့ပါ သူ့ကို ငါသိပလြှမ်းနလေို့ပါ ကူညီပါကြာ”

သံဒိုင် သူရူးတဈယောကလြို သူ့ဆိုငကြယကြို ကိုငပြှီးပါးစပကြပြောကာ လူက ဆိုငကြယပြေါြ ပြနတ်ကလြိုကသ်ည်။ သော့ပြနဖြှင့ပြှီး… တဈခကြြ နင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မနိုးပမေဲ့ နိုးမဲ့ အထာမွိုး ရုန်းတာတဈခကြသ်ိလိုကရြသည်။ သံဒိုင် အားတတသ်ှားပြီး ပါးစပကြလည်း……

“လုပစြမ်းပါ! လုပစြမ်းပါ!”ပြောပြီးတဈခကြန်င်း မနှိးသေး……

“လုပပြါကြာ!ကူညီစမ်းပါ”ပြော တဈခကြန်င်း မနိုးသေး……

“မင်းကစိတကြောင်းရှိပါတယကြှ”ပြော တဈခကြန်င်း…မရသေး…… စိတလြည်း သိပမြရှညတ်ော့တာနဲ့

“မင့ကြိုယုံကြညတ်ာ ငါကြ”လို့ နည်းနည်းအောြ ပြောပြီး အားစိုကန်င်းလိုကတ်ော့…

“ဝင်…ဝေါင်း!!!!!”ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ နိုးလာပါ တော့သည်။ သံဒိုငရြငထြဲ ပြောရြှှငခြှင်းတွေ… ခမ်းနားသှားရသည်။ သံဒိုင် ကြေ နပမြှု့နဲ့ အတူ စကပြှင့သ်ှားအောကြ လဈဗာ ပုတကြစားလိုကသ်ည်။

“ဝေါင်…ဝေါင်…ဝေါင်း!ဝေါင်း”

လို့ မှညသ်ံထွကအြာင် လဈဗာကစားရင်း နောကကြ အိပဇြော ရဲ့ မီးခိုးထွကတ်ာကို လှည့ကြှည့မြိသေးသည်။ လဈဗာကို ပြန့လြွှော့ပေးလိုကတ်ော့လည်း… “တကတ်ကြ…တကတ်ကြ”မှညသ်ံလေးနဲ့ စကကြ ရပမြသှားတော့ပါ။

သံဒိုငတ်ို့ ဘယလြောကြ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သှာ တယဆြိုတာ ပြောပြနစရော မလိုတော့ပါဘူး… သံဒိုင် ဂီယာတဈခကြကြောကထြည့ထြှကလြာ ရင်း ပြေ ာရြှှငရြလှန်းလို့ ပါးစပကြ…… “ဝူ…ဟူးဟူးးး”လို့ပငအြောပြှဈလိုကသ်ေးသည်။

ဘယလြိုတွေ မောင်းနှငခြဲ့လိုကမြှန်းမသိပမေဲ့ အနတ်ီနုလှငတ်ို့ ခွံတံခါးရှေ့ရောကမြှ သံဒိုင် အသိပြနဝြငလြာသလို ထငရြသည်။ ရှေ့မီးသီး အလင်းအားနည်းတဲ့ ဆိုငကြယကြို မိုးကရှာ မီးကပြတ် တဈလောကလုံးမှောငန်တောကိုမှ အရှိနမြခွ ပဲမောင်းခဲ့လိုကတ်ာ……စိတအြလိုရှိ ရာအတိုင်း သချင်ေသ်ပေါစေ အမှီလိုကမြယ် ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတခြွ ကန်ဲ့ မိုကရြူးရဲဆနစြှာ မောင်း လာခဲ့မိတဲ့ အဖြစ်………………။

ခွံရှေ့ရောကတ်ဲ့အထိမိုးကသဲနတေုန်း………သံဒိုင် ဘောင်းဘီအိပကြပထြဲ ခွံသော့ကို စမ်းလိုကတ်ော့ မတွေ့ဘူး…… “ဟာ” …ပြနစြဉြးစားကြည့်လြိုကတ်ော့ မန်းလေးကပြနလြာတဲ့နေ့ အနတ်ီနဲ့တွေ့တဲ့နေ့ကခွံသော့ဘောင်းဘီထဲမှာ ပါခဲ့သည်။ ဘောင်းဘီခွှတပြှီး ပုဆိုးလဲခဲ့တာဆိုတော့………

“ဟာ!သှားပြနပြှီ”

“လုပခြွ လိုကပြှနပြှီကြာ”………

သံဒိုငကြိုယ့ကြိုကိုယလြည်းသောကပြှဈတငရြင်း စိတပြွ ကလြကပြွ ကြ ဖြစ်လှန်းလို့ ခွံတံခါးကိုမှီပြီးမှကြေီးပေါခြှဆနေ့ထြိုငပြှဈလိုကတ်ော့သည် မကြန်ှာပေါကြွ လာတဲ့ မိုးရစကေတ်ှကေို…… ဒေါသတကြီး ဖယသ်ုတလြိုကပြှီး……

“တောကြ!ဒီနေ့ ဘာလဲကြာ ဘာနေ့တဲ့လဲ…ငယသ်ံဒိုငရြ!”

လို့ ပါးစပကြထုတပြှောမိရသညအြထိ စိတပြွ ကမြိသည်။ ဆိုငကြယန်ိုးရခဲ့လို့ ခမ်းနားလာတဲ့ ခံစားခကြတ်ှေ ပြနပြွ ကစြီးရပြနပြှီကော………… မိုးတွရှောနတောဆိုတော့ အနတ်ီနုလှငလြည်း တံခါးတွေ အကုနပြိတ် အိပဖြစ်လောကပြါပြီ…။

သံဒိုင် ထိုငရြာမှထပြီး ခွံတံခါးကို ဒေါသတကြီး ဆှဲကိုငလြှုပရြင်း “အနတ်ီနုလှငရြတေံခါးဖြင့ပြါဦး” လို့ ပြောလိုကမြိတော့သည်။ နောကဆြုံး “ကြံရာမရ” ဖြစ်ရငလြည်း ခွံတံခါး ကြောတ်တရြမယလြို့ မိုကမြိုကရြိုင်းရိုင်း ဆုံးဖြတထြားလိုကသ်ည်။ ခွံတံခါးကြောတ်တရြမဲ့ အလုပမြွို သံဒိုငမြလုပခြွ ငတ်ာတော့ အမှနပြါ။

မိုးကရှာမီးကပြတ်……တဈလောကလုံး…… ပိန်းပိတအြောငမြှောငန်တေဲ့အခွိန် အလင်းဆို လို့ လွှပစြီးတဈခွ ကအြပြင့မြှာမှမှငတ်ှခွငေ့ရြှိတဲ့ နရောမှာ ခွံဝန်းတံခါးရှေ့မတမြတရြပ် ရောကြ နရတောက…ငယသ်ံဒိုငတ်ဈယောကရြယပြါ… ဒေါဝြါနုနုလှငရြေ………… သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငန်ာမညကြိုတီးတိုးရရှတေမြိရင်းမှ…………

“အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ”

လို့ အကြ ယကြှီး အောြ ခေါလြိုကခြွိန်…အောခြေါသ်ံက

“ဒိန်း!တဈလိန်းလိန်း…ဂြိမ်း!”

ဆိုတဲ့ မိုးကြိုးပစ်သံကြားမှာ ပြောကကြှယသ်ှားခဲ့ရသည်။ သံဒိုင် “တောကြ”တဈခကြြ ခေါကပြှီး မိုးမင်းကြီးကို ဆဲဆိုပြဈလိုကသ်ည်……… နောကတ်ဈကြိမ်……

“အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ”

လို့ တဈလောကလုံး ကြားလိုကကြားစမ်းကြာ ဆိုပြီး အသားကုန် အောခြေါပြှဈလိုကသ်ည်။ မိုးရှာသံတွနေဲ့…… သူ့အသံကို တဈလောကလုံး မကြားနိုငသ်လို အိမထြဲက အနတ်ီနုလှငလြည်းကြားနိုငမြယ် မထငမြိဘူး……ဒါပမေဲ့ သံဒိုင် စိတတ်ှကေို လှှတပြေးလိုကပြှီး…ရငခြေါင်းထဲက လာတဲ့ အသံနဲ့ပဲ တတိယအကြိမ်………

“အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ”

လို့အောခြေါလြိုကပြှနသ်ည်။အောခြေါအြပြီး ခွံတံခါးလေးကို…… လကန်ှဈဖကန်ဲ့ကိုင် စိတပြကြခြှင်းတွမခေံစား နိုငတ်ော့လို့ နဖူးနဲ့ခွံတံခါးကို တဆကဆြကြ ရိုကမြိနသေေးသည်။

သံဒိုင် “ဟူးကနဲ” သကပြှင်းခွ ပြီးအနတ်ီနုလှင် တို့ အိမတ်ံခါးမကြီးဆီ ကြည့်မြိလိုကတ်ဲ့အခွိန်

“လကကြနဲ”တွေ့မှငလြိုကရြတဲ့ဓာတမြီးအလင်း ရောင်……

“အိုး!ဝါးးးးးးးး”

ဆိုပြီး သံဒိုငပြါးစပကြအသံထွကလြိုကသ်လိုသချောအောငမြကြလြုံးကို အစွမ်းကုနဖြှင့ကြှည့လြိုကတ်ော့………

သချောတဲ့ ဓာတမြီး အလင်းရောင်…………သံဒိုင် “အနတ်ီ နုလှင်”လို့ အောခြေါလြိုကပြှီးမမှငတ်ှေ့နိုငမြှန်း သိပမေဲ့လည်း ဝမ်းသာအားရ လကမြှှောကပြှလိုကသ်ည်……ခွံဝန်းတံခါးနဲ့အိမပြေါကဝြက နည်းနည်းဝေးပြီးမှောငကြလည်း မှောငန်တောမို့ ဘယလြိုမှမမှငတ်ှေ့နိုငပြမေဲ့ နောကတ်ဈကြိမ် သံဒိုငလြကပြှလိုကပြှနသ်ည်။သံဒိုငလြကမြှှောကအြပြ… လွှပစြီးတဈခကြြ လကကြနဲ ဖြစ်သှားလို့… အနတ်ီနုလှငသ်ချောပေါကြ မှငလြိုကပြုံရသည်။ လကထြဲက ဖြင့ထြားတဲ့ ဓာတမြီးကို ပြနပြှီး ဝှေ့ရမ်းပြလတေော့သည်။

သံဒိုင် လကမြှှောကအြပြ လွှပစြီးအထနဲ့မို့ လူရော ဆိုငကြယရြောကို…… အနတ်ီသချောမှငလြိုကရြတာလို့ တွေးမိပြီး မိုးမင်းကြီးကို သံဒိုငကြွေးဇူးတငပြှဈလိုကသ်ည် သဘာဝတရားကတော့ သူ့သဘာဝအလွောကြ ဆောငရြှကန်တောဖြစ်ပမေဲ့ သံဒိုငတ်ို့လူတွကပေဲ မိမိအလိုပြည့ရြင် ကြေးဇူးတငလြိုကြ……အလိုမပြည့ရြင် ဆဲရေးလိုကြ…လုပမြိပုံရပါသည်။

အနတ်ီနုလှငလြည်း သံဒိုင့ကြို သိပတ်ှေ့နခွေ ငပြုံရပါသည်။ မိုးရှာထဲကိုထီးမဆောင်းပဲဒီအတိုင်း ဓါတမြီးကိုငပြှီး မပြေးယုံတမယ် မှနမြှနလြာနတယေဆြိုတာ ဓါတမြီးအလင်းလေးကို ကြည့်ပြှီး သံဒိုင် သိလိုကရြသည်။

အနတ်ီနုလှင် ခွံတံခါးနားအရောကမြှာ မိုးရနေဲ့ ခွေ ာပြှီး လဲတော့မလိုဖြစ်သှားသေးသည်။ “အိုး အမေ့”ဆိုပြီး အနတ်ီပါးစပကြရောငလြိုကြ ပြီး တံခါးကို ဆှဲကိုငထြားလိုကတ်ာမို့မလဲပဲဖြစ် သှားသည်။ သံဒိုငလြည်း စိုးရိမသ်ှားမိတာမို့…

“ဖြေးဖြေးအနတ်ီ ချောလြဲလိမ့မြယ်”

ပြောတော့ အနတ်ီနုလှငကြ သံခွံတံခါးကိုကိုငပြှီး……

“မသိဘူးသားရယ်…လှမ်းမိတယ်”

လို့ တမ်းတ ခွင်းတွနေဲ့ ပြနပြှောပါတော့သည်။

သံဒိုင် သံခွံတံခါးပေါကကြနလကေန်ှဈဖကလြုံး ထိုးထည့လြိုကပြှီး အနတ်ီ့ကို ဆှဲယူဖကလြိုကြ သည်။ အနတ်ီနုလှငကြလည်း သူ့မွ ကန်ှာတည့ြ တည့လြောကကြ အပေါကကြနေ သူ့နှုတခြမ်း တွေ တိုးပေးလာတော့ သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငရြဲ့ နှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းပြဈလိုကသ်ည်။

အနတ်ီနုလှငကြလည်း လှမ်းတမ်းတခွင်း… မကမြောခွင်းတွနေဲ့ အနမ်းတွေ တုံပြနပြေးနေ တော့…နှစ်ယောကသ်ားရဲ့ နှုတခြမ်းတွေ… အခွိန် ကြာအောင် ပြနမြခွာဖြစ်ကြ……………မိုးနဲ့အပျိုင် အနမ်းတွေ ရှာခွ ပြီးမှ…… သံဒိုငကြ………

“ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကတ်ှေ့ဆုံရဖို့ သေးသေးလေးတွကအေစခကခြဲလှန်းပါတယအြနတ်ီရယ်

“ခကခြဲမှု့တွကြေားမှာ တွေ့ဆုံနရပြေီမို့ …… အခွိနတ်ှေ နှမှောရလှန်းလို့ ‘ဝါနုနုလှင်’ ကို နမ်းပေးစမ်းပါ သားရယ်…သားရဲ့ အနမ်းတွေ ကို သိပမြကမြောလို့ပါ”

ရငထြဲက ဆန်ဒအမှန် တွကေို အနတ်ီနုလှငကြ လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ပြောလာခဲ့ပြီမို့ နှစ်ဦးလုံးရဲ့ နှုတခြမ်းသားတွေ ပြနလြည် ထိကပန်မ်းရှိုကရြပြနပြှီပေါ့…………။

အခွိနကြှာအောင် နမ်းရှိုကအြပြီးမှ သံဒိုငကြ “သော့ဖြင့ပြါတော့ အနတ်ီ”လို့ ပြောလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငဆြီက…… ခပရြှကရြှကစြိတန်ဲ့ ရယလြိုကတ်ဲ့… ခပလြှငလြှငရြယသ်ံလေး…ထွကလြာခဲ့ရသည်။ ရှကရြယသ်ံတဈဝကအြားနာတဲ့ခံစားမှုတဈဝကြ အသံလေးနဲ့ ပြောလိုကတ်ာက……

“သော့ယူဖို့ မေ့လာခဲ့တယ် သားရယ်”

တဲ့လေ။

သံဒိုငရြငထြဲမဖောပြှနိုငကြောင်းတဲ့ ခံစားခကြြ တွနေဲ့……”သှောြ…အနတ်ီနုလှငရြယ်”လို့သာ တီးတိုးရရှတေမြိလိုကပြါတော့သည်။

ဆိုငမြှာထိုငရြင်း ဆေးလိပလြည်းသောကခြဲ့မိတာမို့ အိမန်ောကဖြေးမှာ သှားတိုကခြငွလြို့ သံဒိုင် ပါးစပသ်န့ရြှင်းရေး လုပလြိုကတ်ယ်…… အနတ်ီနုလှငကြလည်း သံဒိုငစြီကိုလာခဲ့ရာဖိနပတ်ောငမြစီးခဲ့လိုကရြတော့ ပနနေေဲ့ခွထေောကကြ သဲတွကေို ထမီလေး ဒူးဆဈအပေါထြိမပြီး ရဆေေးနသည်ေ။

သံဒိုငကြ လကတ်ဈဖကကြသှားတိုကရြင်း လကတ်ဈဖကကြ အနတ်ီနုလှငခြှထေောကဆြေးနတောကို ဓါတမြီးထိုးပြထားလိုကတ်ယ်။မိုးက မိုးပေါကကြှီးတွနေဲ့ မရှာတော့ပမေဲ့ ခပဖြှဲဖြဲတော့ ရှာနစေ…ဒီည တဈညလုံး မိုးတိတတ်ော့မယမြထငဘြူး။

အနတ်ီနုလှငခြှထေောကတ်ှေ ရဆေေးနတောကြည့်ရြင်းခွထေောကတ်ှခွခွေေောင်းလေးတွကေ ဓါတမြီးအလင်းရောငန်ဲ့ မှငရြတော့ ဝါဝါဝင်းဝင်းလှ နဲ့ လှနသည်ေ။ ပစ်ရကစြရာတဈကြကမြှ မရှိတဲ့အလှကိုပိုငဆြိုငခြဲ့တာပါလား အနတ်ီနုလှငရြယ်..အနတ်ီက ခွထေောကဆြေးပြီးတော့မှ ဓါတမြီး ကို ပြနယ်ူပြီးသံဒိုင့ကြိုစောင့ပြေးနလေိုကသ်ည်။

သံဒိုင် ဓါတမြီးလေးကို ကိုငပြှီးရပစြောင့န်တေဲ့ အနတ်ီနုလှငကြို ကြည့်ရြင်း သှားတိုကန်စေဲ… လွှပစြီး ဖကြကြနဲအလကမြှာသူ့ကိုကြည့်န်တေဲ့ အနတ်ီ့ မွ ကန်ှာရယ် မွ ကဝြန်းထဲကခံစားခကြြ အခွို့ရယကြို ရုတတ်ရကမြှငလြိုကရြတော့…… သံဒိုငသ်ှားတိုကန်တောရပပြှဈလိုကကြာရကေို ပါးစပထြဲထည့ပြှီး “ဖူးကနဲ”ထွေးထုတအြာလုပ် မှနမြှနကြငွြးလိုကသ်ည်။

အနတ်ီနုလှငန်ားအမှနသ်ှားပြီး မတတ်တရြပ် လွှကြ နှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းပေးလိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငပြါးစပန်ဲ့ နှုတခြမ်းတွဆေီက……… သံဒိုငတ်ို့ငယင်ယကြ အထဲကအဆံ စားခွ ငလြို့ ကြောကခြဲနဲ့ ထုလိုကရြင် ထွကလြာတဲ့……… ဗနဒြါသီးရဲ့ အနံ့မွိုးရသည်။

အခစွစြိတတ်ှနေဲ့ မှတမြှတန်ိုးနိုးနမ်းပေးနရင်ေးသံဒိုင် ပေါငကြှားက အငယကြောငတ်ို့ ရုန်းကြှလာခဲ့ပါပြီ…… နမ်းနရင်ေးပဲ အနတ်ီ့လကထြဲက ဓါတမြီးကို သံဒိုင် ဆှဲယူလိုကပြှီး နီးစပရြာတဈခုပေါြ တငထြားလိုကသ်ည်။

လကန်ှဈဖကလြုံးအားသှားပြီဖြစ်တဲ့ အနတ်ီနုလှငကြ တဈဖကကြ သံဒိုင့ကြွောပြငတ်ှကေို ပြတရြင်း တဈဖကကြ ‘ထောထောထထောင်’ လာပြီဖြစ်တဲ့ သံဒိုင့ြ လိငတ်နကြို ဘောင်းဘီပေါကြပဲ ပြတပြေးနေ တော့သည်။ နမ်းခွင်းတွေ ခဏရပကြာ သံဒိုင် ဘောင်းဘီခါးပတဖြှု တပြှီး ဘောင်းဘီခွှ တန်ေ တော့ အနတ်ီနုလှငကြ………

“အခန်းထဲ မသှားတော့ဘူးလားသား”လို့ဆိုလာ တော့……

“မသှားတော့ဘူး အနတ်ီနုလှင်…ဒီနေ့ည… မိုးတွကရှော အမှတတ်ရဖြစ်စရာတွမွေားလို့ တဈသကလြုံးအမှတရြနအေောင်…ငယသ်ံဒိုင် နဲ့ ဝါနုနုလှင် မိုးရှာနတေဲ့ ကြင်းပြင် မှာပဲ ကိုယလြုံးတီးအလှနဲ့ မှိုငထြနှစ်ပါးသှား… ကကြစို့”

သံဒိုင် စိတပြါလကပြါပြောလိုကသ်ည်။

အနတ်ီနုလှငဆြီက…”အို” လို့ စကားတဈလုံးရရှတေလြိုကပြမေဲ့ အနတ်ီလည်းသံဒိုငပြှောတာသဘောတူမှန်းတော့ သိလိုကသ်ည်။

“အအေးတွပတေပြှီးဖြားနပေါဦးမယသ်ားရယ်”

“သချင်ေသ်ပေါစေ အနတ်ီနုလှင်……ခွ ဈသူ ဘေးနားမှာပဲသရမေယဆြိုရင် သပေေးဖို့ရာ ငယသ်ံဒိုငကြ အသင့ပြါ”

“ဒီက နုလှငကြလည်း မသရေဲဘူးလို့ ပြောမိပါ သလားကြယ်”

လို့ပြောပြီးအနတ်ီနုလှငလြည်း… သူဝတထြားတဲ့ အင်ျကြီနှစ်ထညကြို အရငခြွှတ် နတေော့သည်။ သံဒိုငဘြောင်းဘီခွှတန်ရင်ေးပဲ အနတ်ီနုလှငကြ သူ့ကိုယသ်ူ “ဝါနုနုလှင်”လို့နာမစြားသုံးနကြမှေသံဒိုငခြေါသ်လို”နုလှင်” လို့ပဲ သုံးလိုကတ်ာ သတိထားမိလိုကသ်ေးသည်။

သံဒိုငခြွှ တပြှီးလိုကတ်ဲ့ ဘောင်းဘီကို ဘယန်ရောမှန်းမသိလှှင့ပြှဈလိုကပြှီးအင်ျကြီပါဆကခြွှ တလြိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငကြ အတွင်းခံပဲကနွတ်ော့တဲ့ သူ့အင်ျကြီရဲ့ခွိတတ်ှကေို လကန်ောကြ ပြနထြားပြီး ဖြုတန်တော ဖကြကြနဲ ဖြ ကကြနဲ လင်း လင်း သှားရတဲ့ အလင်းရောငကြှောင့ြ မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်။

သံဒိုင့ြ ခန်ဓာကိုယပြေါမြှာ အဝတအြစားဆိုလို့ စိုးစီ့မှ မရှိတော့ကာမှ အနတ်ီနုလှငန်ားပြနကြပ် ပြီး ဖကရြင်းနမ်းလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြ အနမ်းခံဖို့ နှုတခြမ်းထိုးပေးရင်း ခါးကထမီပါ အောကကြို ဆှဲခွှတခြွ နတေော့သည်။သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ……ဟင်းလင်းပြင့ရြှှရငေတ်ဈစုံကို ဆှဲကိုငပြှတသ်တရြင်း အိမန်ောကဖြေးအမိုးအောကကြနေ……မိုးပေါကကြွ ရာ ဝန်းမှပြငေဆြီကို…… ဖကရြင်း…နမ်းရင်း…ပြတသ်တကြိုငတ်ှယရြင်းအနတ်ီနုလှငန်ှင့အြတူ ထွကလြိုကတ်ော့သည်။ ထွကန်ရင်ေးမှ ခွှ တခြဲ့တဲ့ ထမီက အနတ်ီ့ခွထေောကန်ဲ့ ငှိနပေုံရသည်……အနတ်ီကလုံခွ ညကြို ခွထေောကန်ဲ့ပဲ ဖယခြှာလိုကရြင်း

“ဒီ ထမီလုံခွ ညတ်ှကလေည်း ရှုပကြိုရှုပပြါတယ် ကြယ်”

ဆိုပြီး အနမ်းကိုဖယခြှာပြီးပြောတဲ့……တဈခါမှမကြားဖူးတဲ့အနတ်ီ့ဆီက စိတမြရှညတ်ဲ့

စကားသံလေး သံဒိုငကြှားလိုကရြသည်။

သံဒိုငတ်ို့ နှစ်ယောကကြို သဘာဝရှာသှန်းမှုက ဂုဏပြှု ပေးခွင်းလားတော့မသိ……ခေါငမြိုးစပ် ကအထွကမြှာပဲမိုးကသဲသဲမဲမဲ ရှာသှန်းဖြိုးပေး ပြနပြါတော့သည်။

“ခစွတ်ယ် အနတ်ီရယ်…… အနတ်ီနုလှငကြို ကနွောသ်ိပခြစွတ်ယ်”

“နုလှငလြည်းလေ သား ကိုသိပခြစွတ်ယ်…… သားက နုလှငရြဲ့စိတကြူးယဉအြိပမြကတ်ှထေဲက မင်းသားလေးတဈပါးပါ သားရယ်”

“ကနွောကြ ပိုခစွတ်ာပေါ့ဗွာ……”

“နုလှငကြ ပိုပြီးပိုပြီး ပိုပိုပြီး ခစွတ်ာပေါ့ကြယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြောပြီးပြီးချင်ြး မိန်းမတို့…… သဘာဝအတိုင်း သံဒိုင့အြနီးမှ ပြေးထွကသ်ှား လိုကသ်ည်။ မှောငန်ဲ့မဲမဲဖြစ်နသေောလြည်း…… မိမိခွံဝန်းထဲမှာဆိုတော့ဘယန်ရောဘာရှိတယ် အလှတရြနတေဲ့ အနတ်ီက ရှေ့ကအရငပြှေး သှားတော့ သံဒိုငန်ောကကြ လိုကရြပြီပေါ့……။

လွှပစြီးတဈခွ ကကြှောင့ြ ဝတလြဈစလဈနဲ့ အနတ်ီနုလှငကြိုယလြုံးကြီးက သဈတဈပင် အောကဝြငထြိုငလြိုကတ်ာ မှငလြိုကရြတော့ သံဒိုင် တဈခကြမြှတလြိုကရြသည်။ မှတထြား လိုကတ်ဲ့ သဈပငန်ားအပြေးသှားလိုကပြှီး… လိုကကြှည့လြိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ… သဈပငအြောကမြှာ ရှိမနတေော့ဘူး…… တဈနရော ပြောင်းလိုကပြုံရသည်။

သံဒိုင် အညံ့ မခံပဲ လိုကရြှာနရတေော့သည်။ သံဒိုင့ပြါးစပ် ကလည်း “အနတ်ီ…အနတ်ီရေ”လို့ ခေါပြှီးရှာသလို…… ပါးစပကြ နုလှငလြို့ ခေါကြှည့လြိုကရြာ အရသာတွေ့ပြီး ခေါလြို့ကောင်းတာရယ် ကြောင့ြ… “နုလှင်…နုလှငရြေ” အောမြှညတ်မ်း ရင်းဆကရြှာနရတေော့သည်။ အခွ ိနန်ည်းနည်း ကြာတဲ့အထိအောင် မတွေ့ရတော့ သံဒိုင် စိတ် ပူလာတော့သည်။

“ထွကခြဲ့လိုကပြါတော့ကနွောအြရှုံးပေးပါတယ် အခွိနတ်ှေ နှမှောတယဆြို”

လို့ပြောရင်း သံဒိုငန်ဲ့ အနတ်ီနုလှငတ်ို့ အမှတရြ နရောဖြစ်တဲ့ သရကပြငန်ားလေး ရောကလြာ တော့ သံဒိုငကြ…………

“ဒေါဝြါနုနုလှငရြေ ကြ နောကြို ရှောငပြှေးမပုန်း ပါနဲ့ ထွကခြဲ့ပါတော့”

လို့ လကန်ှဈဖကကြို ပါးစပန်ားထား ပါးစပပြေါကကြို ကာပြီးအောြ လိုကတ်ော့မှ……… သံဒိုင် နောကကြနဖကေလြိုကတ်ာခံလိုကရြပြီး

“တွေ့အောငဖြှင့မြရှာနိုငပြဲနဲ့…ပတဝြန်းကငွကြ လူတွေ ကြားအောင် အောမြနနေဲ့ကြယ်”

ဆိုတဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ စကားသံလေးပါ ကြားလိုကရြ တော့သည်။ သံဒိုင် မကြန်ှာခွင်းဆိုငဖြစ်အောင် ကိုယကြိုပြနလြှည့လြိုကပြှီး………

“အောမြှာပေါ့ဗွ မတွေ့နိုငအြောင် ပုန်းတာကို”

“ကြောကတ်ော့ ပုန်းရတာပေါ့ ရှငရြယ်”

“ဘာကို ကြောကလြို့လဲ”

“ဒါကြီးကိုလေ”

လို့ အနတ်ီနုလှငကြ ပြောရင်း လကန်ဲ့ သံဒိုင် လိငတ်နကြို ဆှဲကိုငပြါတော့သည်။ ပြီးမှ…… ဂွင်းဆောင့ပြေးသလို ရှေ့တိုးနောကင်င် လကကြ ကစားပေးနတေော့…အအေးဓာတကြှောင့ြ ရော ရှာမတွေ့နိုငတ်ဲ့ဇော တွရေောကြောင့ြ…… နည်းနည်းပြနင်ယသ်ှားတဲ့ သံဒိုငဟြာကြီးက… ခုမှ ကြားကြားလွားလွား ပြနထြောငခြဲ့ရပြီ…။

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငရြဲ့အကာအကြယမြဲ့ခန်ဓာကိုယကြှီးကို နရောလှတမြကြ နအြောင် ပြတမြိနတေော့သည်။ အနတ်ီက သူလုပပြေးဖူးတဲ့အတိုင်း အောကထြိုငခြွ လိုကပြှီး………သံဒိုင် လိငတ်နကြို စုပသ်ည်။ လိငတ်နခြွောင်းကိုတငမြကဘူး…ဥတွကေိုပါ စုပသ်ည်။ အရပြေားတွကေိုလည်း သှားနဲ့မနာကြ ငအြောငကြိုကပြေးသည်။

သံဒိုငအြဖို့ စုပပြေးခံရတဲ့ ရသအတောြ ရသောလြည်း သူလည်း အနတ်ီ့ကိုယှကပြေးချင်သ်ေးတယလြေ .အနတ်ီ့ကို ဆှဲထူလိုကပြှီး တဈခါကခွထေောကြ ညှပခြဲ့တဲ့ပုံစံအတိုင်းသရကပြငခြှမှာခွထေောကြ ပြနမြတငပြေးလိုကပြှီး… သူက တဈလှည့ပြှန် ထိုငကြာဘာဂွာအပီဆှဲပေးနမေိသည်။ နှုတခြမ်းသားတွကေို လွှာအပြားလိုကန်ဲ့ ယှကပြေးပြီးအစေ့ကိုမှ လွှ ာနဲ့အရငယ်ှကြ ပါးစပန်ဲ့ဆှဲစုပ် လိုကတ်ော့မှ………………

“အားးး သားရယ်…အင် ဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ…… စေးးးး……စေးးးးး”

စေးးးဆိုတဲ့ အနတ်ီ့ပါးစပ် က လကေိုမှုတထြုတတ်ာ မဟုတပြဲ စုပယ်ူတဲ့ အသံပါ ခပကြယွကြယွကြှားရတော့သည်။

“အဟင့ဟြင့ြ အာ အာ…နုလှင် မနနေိုငတ်ော့ ဘူး လုပပြေးပါတော့ကြယ်”

လို့အနတ်ီဖြင့ပြှောလာမှ သံဒိုငမြတတ်ပပြှနရြပ် ပြီး အနတ်ီနပေေးနရတေဲ့ ပုံစံကိုမပြောင်းစပေဲ လိငခြွောင်းကို ကိုငပြှီးထည့လြိုကတ်ော့သည်။ စီးစီးပိုငပျိုငန်ဲ့ လုပလြို့ကောင်းလှခွ ညလြားဆိုတဲ့ အတွေးတွနေဲ့ သံဒိုင် တရစပ် လုပမြိနတေော့ သည်။

“ကောင်းရဲ့လား အနတ်ီ”

“အင်း အင်း”

လို့ပဲ အနတ်ီနုလှငပြှနဖြှပေေး သည်။ အနတ်ီလည်း ကာမပြု လုပခြှင်းအရသာကို အပြည့အြဝ ယူနတေဲ့ပုံ………

လုပပြေးနခွေိနကြှာလာတော့မှ အနတ်ီက…

“သားရယ် ပုံစံပြောင်းအောငကြှယ် သဈပငခြှဆုံ က နည်းနည်းမှင့တ်ော့ ခွထေောကတ်ှေ နာရ တယ်”

လို့ ပြောမှ သံဒိုင် လိငတ်နကြို အနတ်ီ ပစ်စည်းထဲမှ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။နှစ်ယောကသ်ားသရကပြငအြောကမြှပြနထြှကလြိုကပြှီး ဘာအပငအြောကမြှ မနတေော့ပဲမိုးရပေဲ ကြ နတေဲ့နရောလှတမြှာ… …နရောပြနယ်ူ လိုကကြှသည်။ အနတ်ီနုလှငကြသူ့ဒူးနှစ်ဖကပြေါပြဲ လကန်ှဈချောင်းပြနထြောကပြှီး ကုန်းကုန်းလေး လိငတ်နထြည့ခြံဖို့ လုပပြေးနရှောတော့ သံဒိုငကြ နောကကြနပေဲ သူဟာကြီး ပစ်သှင်းပေးလိုကသ်ည်။

“အား!ကောင်းလိုကတ်ာ သားရယ်…သားရဲ့ ဟာကြီး အထဲကိုဝငလြာရငပြှောပြလို့မတတ် အောင် သိပကြောင်းတယ် ……ဖြစ်နိုငရြငလြေ တဈနကေုန် တဈညလုံး နုလှငဟြာထဲ ထည့သ်ိမ်းထားချင်တ်ယ်”

“ကြ နောမြှာလည်း သိပကြောင်းတယ်……… ပစ်ရကစြရာမရှိအောငလြှတဲ့ အနတ်ီဝါနုနုလှငကြို လိုးရတာ ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငဘြူးဗွာ……… အနတ်ီကဘာကြောင့ြ ဒီလောကလြှပြီးလုပလြို့ ကောင်းရတာတဲ့လဲ”

“အကြောင်းတွပေေါင်းစုမိလို့ ဖြစ်တညလြာရ တာနမှောပေါ့ကြယ်…… အနတ်ီက လှလား သား”

သံဒိုင် မေးခွန်းကိုခွ ကခြှင်းမဖြသေေးပဲလုပန်ေ တာကိုပိုတိုးလုပလြိုကသ်ည်။ ဆောင့န်တောကို ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့လြိုကြ ပြီးမှ………

“သိပလြှတာပေါ့……လှလှန်းလို့အခုလိုလုပန်ရင်ေ ဒီလို ဒီလိုတွပေိုဝငသ်ှားအောငလြုပမြိတာ” သံဒိုငရြဲ့ စကားရော လှုပရြှားမှု့ရောက တဈပျို ငတ်ည်းနဲ့ ညီညီညာညာလုပမြိသှားတော့… အနတ်ီနုလှငမြှာ”အားအားအား အင်းအင်း”ဆိုပြီး ဖြစ်သှားရတော့သည်။ သံဒိုင့ရြဲ့ဆောင့ခြကြအြရှိနပြှနလြွော့သှားမှ ………

“လုပပြေါ့သားရယ်…နုလှငခြဏ ပိုငဆြိုငရြတဲ့ ဒီအလှတွဟော ခု သားအတွကပြဲလေ…… သား အားရသလိုသာနုလှငကြိုလုပပြဈစမ်းပါ”

လို့ ပြောလာနိုငပြါတော့သည်။

မိုးတွေ တဝေါဝေါ ဆကလြကရြှာသှန်းဖြိုးမှုနဲ့ အပျို င် အဆကမြပြတ် လှုပရြှားနကြတေဲ့ သံဒိုငတ်ို့ နှစ်ယောကရြဲ့ ခွ ဈခရီးပန်းတိုငဟြာ …မိုးစကတ်ှေ ပြတသ်ှားမှ လူနှစ်ယောကရြဲ့ … လှုပရြှားမှု့ လည်း ရပသ်ှားပါတော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား ရညရြှယခြဲ့တဲ့ ပန်းတိုငကြို ဆုံးခန်းတိုငအြောင် ရောကရြှိခဲ့လို့ထင်…… ကြေ နပမြှု့တွေ ကိုယစြီနဲ့ လကခြငွြးတွဲပြီး…… အိမထြဲကို ပြနဝြငလြာခဲ့ကြပါတော့သည်။

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

မနကမြိုးလင်းတာကြာခဲ့ပြီးမှ နှစ်ယောကသ်ားအိပယ်ာထနိုငတ်ော့သည်။ သံဒိုင် သူ့ဆိုငကြယကြတော့ဘယလြိုမှနိုးလို့ မရတာကြောင့ြ သိမ်းထားတဲ့ မင်းဇင် ဆိုငကြယကြိုပြနထြုတလြာခဲ့ပြီး စမ်းကြည့်န်သည်ေ။ မင်းဇငဘြီးက မစီးတာပိုကြာနပမေေဲ့ နင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အဆငပြှမေဲ့ အရိပအြယောငလြေးတွေ့ရတာမို့ ကြိုးစားကြည့်န်လေိုကသ်ည်။

သူ့ကောင် ကြီးကိုတော့ ပြနကြေ ဆေးခန်းကိုပဲ ကုနကြေ ဘီးကြီးတဈလိုင်းပဲကုတဲ့ ဆရာဝနန်ဲ့ ကုရပတော့မည်။ မနေ့ညက ဒီထိရောကအြောင် ပို့ဆောငပြေးခဲ့တဲ့ အတွကလြည်း သူ့ကောငကြှီး ကိုကြေးဇူးတော့ တငတ်တရြတာပေါ့………။

အနတ်ီနုလှငကြတော့ မီဖိုးထဲမှာ စားဖို့ရာ ခွ ကပြှုတန်ပေုံရသည်။ သံဒိုငကြတော့ အိမ် ရှေ့မှာ မင်းဇငဘြီးကို ကလိနရသေည်။ မင်းဇငဘြီးကတော့ သှားပြငစြရာမလိုသေးဘူး စီးလို့ ရနိုငသ်ေးတယလြို တွေးနတေုန်း

“ညီလေး…ညီလေး မမဝါ မရှိဘူးလား”

ဆိုတဲ့ ခွံပေါကဝြက အသံကြားလို့ သံဒိုင် လှမ်းကြည့်ြ လိုကတ်ော့…………

ဟိုတဈနေ့က အနတ်ီနုလှငဆြီကို လာခဲ့တဲ့ တဈယောကြ…

မနေ့ညက အခန်းထဲရောကြ အိပခြါ နီးမှ အနတ်ီကို မေးဖြစ်တော့…… သံဒိုင့ကြိုပဲ မသိစချင်ေတ်ာလား…… တကယပြဲ စိတမြဝငစြားတာ လားတော့ မသိဘူး မေးလိုကတ်ဲ့ မေးခွန်းကို စိတဝြငစြားဟနမြပြပဲ အနတ်ီတို့ မိသားစုနဲ့ ဟိုအရငကြတည်းက သိခဲ့တဲ့ လူပါလို့ ပြောပြတဲ့ တဈယောကြ

ပြီးခဲ့တဲ့တဈပတကြမှ ခွံထဲဝငသ်ှားတာကို နောကကြွောပဲ မှငခြဲ့ရတဲ့…… အင်ျကြီအကြကန်ဲ့ လူ ။ ။

……………………………………………………………..

💠 အခန်း ( ၁၃ )💠

“မမဝါ ပါးစပဖြွားကမောငင်ယရြော ငယသ်ံဒိုင် ရော အမြဲမခတွမ်းပြောနလေို့ ညီက ဘယလြို ပုံစံရှိနသလေဲ သိချင်လြို့ လာလိုကတ်ာပါ ညီရာ ညနေ ပြနတ်ော့မှာလေ”

“ဟုတကြဲ့ပါ အကို…အကို့ကိုလည်းလူသာမမှင် ဘူးမတွေ့ဘူးပမေဲ့ မင်းဇငကြ အမြဲပြောပြလို့ ကြ နောကြ သိပြီးသားပါ”

“မင်းဇငကြ ဘာတွပြေောလို့လဲ ညီရ”

“သူ့ဆရာ”ခောတသ်ဈ ကာလီဒါသ”အကြောင်း အစုံပါပဲ အကို”

“မိန်းမကိဈစပဲ ညီရာ…ဆရာဆိုတာ မရှိပါဘူး… ဘာမှမသိ ဘာမှအတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ လူငယတ်ှေ အတွကတ်ော့…သူတို့ မသိသေး တာတွေ ပြောပြခဲ့လို့ ဆရာခေါခြဲ့တာနမှောပါ”

“ဆောငရြန် ရှောငရြနလြေးတွေ ပြောပြသငပြေး ခဲ့တာပဲ အကိုရယ် ဆရာခေါရြမှာပေါ့”

“ဆရာလို့ ခေါကြှတဲ့ ကြောမြှင့မြောင် ယူတဲ့မိန်းမက ကြောမြှင့မြောငန်ဲ့ ပေါင်းမနပေဲ……နောကတ်ဈယောကန်ောကလြိုကသ်ှားတယဆြိုရငည်ီဘယလြိုပြောမလဲ…လှောငရြယခြငွစြိတဖြစ်များ ဖြစ်သှားမလား”

“ဗွာ!ကြ နောြ နားမလညဘြူး အကို”

“အောြ!မိန်းမကမွြးကြတော ဆရာ ခေါကြှတဲ့ ကြောမြှင့မြောငယ်ူထားတဲ့ မိန်းမက နောကြ တဈယောကန်ောကြ လိုကသ်ှားလို့ ညီရ”

သံဒိုင် ရယခြငွစြိတကြို မနည်းထိန်းထားလိုကရြသည်။နာမညသ်ိတာကြာပြီဖြစ်သောလြည်း…အခုမှ တွေ့ဖူးမှငဖြူးစကားပြောဖူးတဲ့ လူမို့ဟကဟြကပြကပြကြ ရယပြှဈလိုကရြမှာ……အားနာနမေိသည်။

“ရယခြငွရြယလြိုကပြါ ညီ… အားမနာပါနဲ့ အ ဟား ဟား…အကိုက မရှကပြါဘူး…… မိန်းမသဘောတွကေိုသိပြီးသားမို့ဘာမှလည်း မဖြစ်ပါဘူး”

“ဟုတကြဲ့!”

“ဖြစ်စကတော့ သူငယခြငွြးတွကေ လှောငတ်ာ ပေါ့……နောကန်ှဈယောကပြေါတ်ငယ်ူပြလိုကြ မှ ငှိမသ်ှားတော့တယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါ အကို”

သံဒိုင် ခွံတံခါးသှားဖြင့ပြေးရင်း ဒီလူ့ မကြန်ှာကိုသချောတွေ့လိုကရြကတည်းက……အခဉွတ်ော့ မဟုတဘြူး…ခသေူတဈယောကမြဟုတဘြူးဆိုတာ သဘောပေါကပြှီးသားပါ…တံခါးဖြင့ပြေးပေးခွင်းလည်း ဒီလူဟာ……ကိုကြောမြှင့မြောငဖြစ်တယ် ဆိုတာမသိသေးသူကလည်း သံဒိုင့ကြိုတဈခကြြ ဖကြကြနဲကြည့်ပြှီး အကဲခတလြိုကတ်ာဆိုတာလည်း သံဒိုင် သိလိုကခြဲ့သည်။

အိမထြဲရောကြ အနတ်ီနုလှင် မိတဆြကပြေး တော့မှမင်းဇငရြဲ့ဆရာ ကိုကြောမြှင့မြောင် “ခောတသ်ဈ ကာလီဒါသ”ဆိုတာ သိခဲ့ရတော့သည်။

“မောငကြွောမြှင့မြောငကြသားနဲ့လည်း တွေ့ချင်သ်ေးတာပြောလို့ အနတ်ီ စောင့ခြိုင်း လိုကတ်ာ……ဟိုးတဈပတကြ သားပြနပြှီးမှ သူက ရောကလြာတာလေ…အနတ်ီလည်း သား အကြောင်းတွပြေောတော့မှ သူကလည်း သား နဲ့ တွေ့ခွ ငခြဲ့တော့တာ…… နောကရြကထြပလြာတော့ အနတ်ီက သားဆီ လာခေါတ်ာ သားတို့ကတဈအိမလြုံး မန်းလေး ကနာရေးကိဈစသှားတယဆြိုတာသိရတော့တာ။

ကိုကြောမြှင့မြောင် ဘာအကြောင်းကြောင့သ်ူနဲ့တွေ့ချင်ရြတယဆြိုတာကိုသံဒိုငန်ားမလည် ကိုကြောမြှင့မြောငကြပဲ တဈနရောရာအေးဆေးထိုငပြှီးစကားပြောရအောင် ဆိုလာလို့……… မင်းဇင် ဆိုငကြယန်ဲ့ပဲစောစောစီးစီး ဘီယာဆိုငလြာထိုငဖြစ်ကြသည်…………။

“ကိုယယ်ူထားတဲ့ မိန်းမက ကိုယ့ကြိုထားခဲ့ပြီး နောကတ်ဈယောကန်ဲ့ ထပယ်ူတာမွိုးကို ညီက ဘယလြိုမှငလြဲ……ခွ ဈသူရည်းစားဘဝမဟုတဘြူးနောြ…လူသိရှငကြှား လငမြယားဖြစ်နပြေီ”

“ကနွောြ ကြားဖူးတာတော့ ခွံခုနခြငွတ်ဲ့နှားက ဘယလြိုတားတား ဘယလြိုဖြင့ပြေးပေး ခုန် တတတ်ယတ်ဲ့…”

“မှနပြါတယည်ီ……တဈဦးထကပျိုသောဆန်ဒ ရှိ တဲ့မိန်းမမွိုးကို ရှှငှေေ ကာမ ကြိုကသ်လိုပေး ထိန်းမရဘူး……မိန်းမပဲ ပြောတာမဟုတဘြူး ကိုယ့တ်ို့ ယောင်ျကြားတွလည်ေး ဒီအတိုင်းပါပဲ ညီလည်း ကြားဖူးမှာပါ…အဲဒီလူကြာ ရထားတဲ့ မိန်းမကလည်း ရှယပြဲကို နောကထြပရြှာချင်ြ သေးတယ် ဘာညာပြောကြ တာလေ”

“ဟုတ် အကို”

“အဲဒါ တဈဦးထကပျိုသောဆန်ဒကြောင့ပြေါ့…… ပြောတာတော့ နေ့တိုင်းဝကသ်ားဟင်းပဲစား နရတောအီလာလို့အပြောင်းအလဲ ဖြစ်အောင် ပြောင်းစားကြည့်တ်ာနဲ့ ပြောတာပေါ့…… မိန်းမ မှာလည်း အဲ့လိုရှိတယည်ီ……

တဈဦး ထကပျိုချင်ရြင် အကြကတ်ှေ ရှှေ့တော့တာ… အကိုရတဲ့ မိန်းမကလည်းအဲလိုမိန်းမမွိုးဖြစ်မှာ ပေါ့……အကိုကလည်း မလှမ်းပါဘူး…ဒါမဲ့ အခု အသကကြှီးလာတော့ မယားကောင်း လိုခွ င် နပြေီ ညီရေ…… မိန်းမပေါတယ် မယားရှားတယလြို့ လူကြီးတွေ ပြောနတောညီလည်း ကြားမှာပါ……”

“ဟုတ် အကို”

“မိန်းမက အမွိုးမွိုရှိတယ် ညီရ……တဈခွို့က ကာမကိဈစကို အရေးမပေးဘူး…မှေးရာပါသန်ဓေ ကကို သိပစြိတမြဝငစြားတာ…စိတမြဝငစြားဘူး လို့ ပြောတာနောြ…လုံးဝဆန်ဒမရှိတာကို ပြော တာမဟုတဘြူး…လူရယလြို့ဖြစ်ပြီးမှတော့…… တဏှာ လိုချင်မြှု့ ဖြစ်ကိုဖြစ်တယ် ရှိကိုရှိတယ် ရှှေ ငှေ ကြောကြှားမှု sex တဈခုခုမှာငှိကိုငှိ တယ်…ဒါမှ လူပီသမှာပေါ့…ဒီပြငမြကမြောမှု့ ထားလိုကတ်ော့……sex နဲ့ပကသ်ကတ်ဲ့ အကြောင်းပဲ သှားရအောင်”

“ဟုတကြဲ့ပါ အကို”

သံဒိုင် “ဟုတကြဲ့” ပြောလိုကရြပမေဲ့ နည်းနည်းတော့ပငွြးသှားသည်။သူ့ကို ဒီလောကကြှီးအသေးစိတပြှောပြရှင်းပြရမဲ့ လူတဈယောကမြဟုတဘြူးဆိုတာ ကိုကြောမြှင့မြောင် မသိလရေော့သလား…ရင်းနှီးပြီးသား လူဆိုရငတ်ော့”short to the point” ပဲ ပြောပါလို့ တောင်းဆိုမိလိမ့မြည်။တဈခွို့ကလည်း စကားကို သချောစပြီးမှ သူလိုခွ ငတ်ဲ့အခွ ကဆြီကို အရခေါသ်ှားတာမူ ိးလည်း ရှိတတတ်ာမို့ အသာပဲငှိမပြှီးနားထောငန်လေိုကသ်ည်။

ကိုကြောမြှင့မြောငကြ ဘီယာလေးတဈကူ ိကကြှိတလြိုကပြှီး ဆေးလိပလြေးတဈခွ ကြ ရှိူ ကပြှီးမှ……

“လိငစြိတအြားနည်းတဲ့မိန်းမမွိုးကသူလကထြပ် ထားတဲ့ ယောင်ျကြားကိုပဲ တဈသကလြုံးပေါင်း မှာ ညီရ…သူ့ယောင်ျကြားက တိုတာရှညတ်ာ နှေးတာမှနတ်ာတွေ စိတမြဝငစြားဘူး……… တာဝနတ်ဈခုအနနေဲ့ လုပဆြောငလြိုကတ်ာမွိုး ပဲ…။

အဲ့!အဲလိုမိန်းမမွိုးးနဲ့ ငထနကြောငတ်ှေ့ပြီ ဆိုရငတ်ော့ သောကတ်ဈလှဲကို ဖြစ်ရော…… အမှနအြကနကြို သောကတ်ဈလှဲဖြစ်တာ ညီရ ဒီအခွိုးအတိုင်းပဲ အားနည်းတဲ့ဘဲနဲ့ အထနမ် တွေ့ပြီဆိုလဲ စဉြးစားသာကြည့်တ်ော့……… မိန်းမတဈယောကကြ သို့မဟုတ် ယောင်ျကြား တဈယောကကြ ထနတ်ော့ထနတ်ယစြိတတ်ှေ လည်းသိပရြှိနတယ်ေ။

ဒါပမေဲ့ ဆန်ဒတွကေို သိကျခာ နဲ့ ထိန်းထားကြရတယ်။ခကခြဲမှာပေါ့…ဒါမွိုးကြ လေးစားရပြီလေ……ညီက အနတ်ီနုလှင် လို့ ခေါတ်ဲ့ ဒေါဝြါနုနုလှငဆြိုတာ အဲလို အမွိုးသမီးပါ့……ညီ စဉြးစားကြည့်လြိုကစြမ်း သူ့ခန်ဓာဖြဲ့ စည်းပုံကြီးကြည့်ရြတာနဲ့တငသ်ူ့သှေးတွထေဲမှာ လိငဆြန်ဒတွေ ဘယလြောကပြှင်းပြဆာလှောင် နမလေဲဆိုတာ…မမဝါသိပလြိုခွ ငန်ခေဲ့မှာကြ”

သံဒိုင် ကိုစိုးမောငပြှောဖူးတဲ့

“မင့ြ သူငယခြွ င်းအမေ ဆာနမှော မောငင်ယရြ”

ဆိုတဲ့စကားသာဖကြကြနဲ သတိရမိလိုကသ်ေးသည်။

“ဒါမဲ့ မမဝါ သူ့စိတသ်ူ ကြိုးစားပြီးထိန်းခဲ့ပုံ ရပါတယ်…ဘာသံမှ မကြားခဲ့ရဘူး ညီ…… ဒါကြောင့လြည်းဆရာ့ဆီကို အကိုမလာခဲ့တာ

ညီ…… လာဖြစ်ရငလြည်းအကိုကအတင်းဖြားယောင်း ကြုံးသှင်းပြီး လုပမြိမှာ……ပရိယာယသ်ုံးပြီးလို့ ပြောတာနောြ…မုဒိန်းကြ င့မြှာ ပြောတာမဟုတ် ဘူး…ဒေါဝြါနုနုလှင် လို အမွိုးသမီးမွိုးက… တောတ်နရြုံလူလဲကြ င့ဖြို့ စိတကြူးမယဉရြဲ လောကအြောင် တညင်ှိမတ်ယလြေ……

ဘာဖြစ်ဖြစ် ထောငမြကြောကြ တန်းမကြောကြ လုပမြယဆြိုသူလည်း ဝမ်းဘိုငဝြမ်းကတော့ မလှယကြူလောကဘြူး…အခွိုသတအြညှာကိုငပြှီးမုဒိန်းကောငကြိုပြနဆြုံးမလိမ့မြယထြငတ်ယ်။နှစ်ယောကသ်ုံးယောကဝြိုင်းပြီးကြို းနဲ့တုတလြုပရြငတ်ော့ မပြောတတဘြူး……ဒါလည်း သူမှတကယဒြေါသဖြစ်ရငဗြီယကန်မကြသူရဲကောင်းတဈယောကလြို လွှာကိုကဖြှတပြှီး သတသ်လေောကတ်ယ် ညီ”

အနတ်ီနုလှငအြကြောင်းတွဆေိုတော့ သံဒိုင် ငှိမပြှီးနားထောငန်လေိုကသ်ည်။အနတ်ီပြော တဲ့…”အနတ်ီက သရဲတဈဆေ လည်းမကြောကဘြူး…မကောင်းတဲ့လူတွလောပြီး လူကိုတဈခုခု လုပမြှာကိုလည်း မကြောကဘြူး”လို့ပြောခဲ့တာ ကိုသာ ပြနကြှားမိတော့သည်။

“မမဝါကို မှငမြှငခြွ င်းကတည်းက အကိုစိတ် ဝငစြားခဲ့တာ ညီရ…ဒါမဲ့ အကို စတွေ့တော့ မမဝါက မင်းဇငလြေးမှေးပြီးနလေို့ မင်းဇင် ကြောင်း တောငတ်ကန်ပြေီ။မမဝါ အမွိုးသား က ကိုယတ်ှရေဲ့ဆရာ ဦးမောငမြောငလြတတ်ဲ့ တကယကြို့ ပြည့ဝြတဲ့ ဆရာဖြစ်သူရဲ့ ဇနီးဖြစ် နလေို့ ဇာတလြမ်းမကရဲခဲ့တာ…………။

ဆရာ့ကို ကြောကတ်ယဆြိုတာထကြ…… လေးစားမှု့ ပိုခဲ့တာညီ…စိတန်ဲ့တောငမြပြဈမှား ရဲဘူး…တပည့တ်ှအပေေါြ ထောကထြားညှာ တာတာရော…နောကဆြုံးတရားခံတွေ အပေါြ တောင် သူလုပပြေးနိုငတ်ာဆိုရင် မသိခွ င် ရောင် ဆောငတ်ဲ့လူမွိုးမဟုတဘြူး…………။

ဒါကြောင့လြည်း သူနဲ့ဆုံဖူးတဲ့တပည့တ်ှကေ လည်း လေးစားခွ ဈခငကြှတာပါ…… ကြ န်းမာရေး ဖြစ်သှားတာကို သိပန်ှမှောမိခဲ့ တာ……ဆရာ့စိတကြို အတိအကြ တဈခုပြော ပြဦးမယည်ီ…သူကနွြးမာရေးမကောင်းနခွေိန် မှာ မမဝါက လိငဆြန်ဒကြောင့ြ ဖောကပြှားမယ် ဆိုရငတ်ောင် ခွင့လြှှတန်မေဲ့သူ”

ဟာ…သံဒိုင် စိတထြဲကပဲ ရရှတေမြိသှားတာပါ ဦးလတ် သံဒိုငကြို ကြည့်ခြဲ့တဲ့ အကြည့်တ်ှေ ဘာသာမပြနန်ိုငတ်ာတွေ အဓိပျပာယမြဖောန်ိုငခြဲ့တာတွေ ဒါတွမွေားလားလို့ သံဒိုငတ်ှေးနမေိသည်။ ကိုကြောမြှင့မြောငကြ သူထငတ်ာတွေ စွတပြှောနတောမွိုးလား……

“အဲသလောကပြှည့ဝြတဲ့ဆရာ့ကိုငါတို့အားလုံး လေးစားခဲ့ကြတာ……သူ့နရောမှာ အခွားတဈ ယောကဆြိုရငတ်ော့……………အကို မိန်းမတွအမွေားကြီး ပတသ်ကဖြူးခဲ့တာဒါမဲ့မမဝါလို မိန်းမမွိုးတဈယောကမြှမဆုံရသေးဘူး ညီ………”

“ဟုတ်”

“ထားပါတော့ အကိုတို့စကားလေး ပြနဆြကရြ အောင်…ထနပြမေဲ့ ထိန်းထားတဲ့ ထိန်းထားနိုင် တာပြီးသှားပြီနောြ…တဈခွို့ကကြ ထနလြည်းထနတ်ယ် ထိန်းလည်းမထိန်းဘူး……အကို လကထြပလြိုကတ်ဲ့ အမွိုးသမီးမွိုးပေါ့”

ဒါကိုတော့ သံဒိုင် သိပသ်ဘောမကမွိဘူး……။

“အကိုကသိနခေဲ့ပြီကို ဘာကြောင့အြိမထြောင် ဘကအြဖြစ်ရှှေးခွ ယခြဲ့ရတာလဲ……အကိုမှာ ယူစရာ ရှှေးစရာတွေ အမွ ားကြီးရှိမှာပါ……

အဲလို အမွိုးသမီးကိုတော့ ရှောငန်ိုငရြမှာပေါ့”

“လောကကြီးမှာ လူလညဆြိုတဲ့သူတွလည်ေး ခံရတာတွေ ရှိတာကို ညီလည်း ကြားဖူးမှာပါ ပီးတော့ သူက စွဲဆောငမြှု့သိပရြှိတယကြှ…အလှအပတင် မဟုတဘြူး အိပယ်ာထကကြ အမှု့မွိုးမှာလည်း ယောင်ျကြားတဈယောကကြို ရူးလောကစြပေါတယ်………

တဈခူ ိ့ယောင်ျကြားတွေ အပျိုဆိုတာတောင် စိတမြဝငစြားတော့ပဲ အသကကြှီးကြီးနဲ့ …… ဆားဗဈကောင်းတဲ့ မိန်းမကြီးတွကေိုနှစ်သကသ်လိုမွိုးပေါ့……”

ကိုကြောမြှင့မြောငကြသူ့ကို တိုကရြိုကပြှောနေ တာလားလို့ သံဒိုင် တွေးလိုကမြိသည်။

“အကို လကထြပလြိုကတ်ဲ့အမွိုးသမီးကတဈဦး ထကပျိုသောဆန်ဒရှိတဲ့သူ……ဒီတော့သူနောကြ တဈယောကရြှာတာပေါ့…နောကတ်ဈယောကန်ဲ့လည်း သူ့ဆန်ဒတွမငှေိမသ်ေးရငထြပရြှာဦးမှာ ပဲ………

ညီ မှို့မှာ ညီလည်းကြားဖူးမှာပါ…… မဘယသ်ူကတော့ ကိုဘယသ်ူနဲ့ ရမှငှိမသ်ှားတော့တယ်…ကိုဘယသ်ူကတော့ဒုတကြလည်း ခပကြှီးကြီးနဲ့မို့ ညညတွဆေိုလည်း ဘာဂွာတွကစွေမ်းသေးတာ…လငမြွားခဲ့တဲ့ ကောငမြတော့ခုမှ ငှိမသ်ှားတော့တယ် ဘာညာနဲ့လေ………

အကိုက အဲဒါမွိုး ကြားရရင် သိပရြယခြငွတ်ာ အဲမိန်းမကိုယတ်ိုငကြ နောကတ်ဈဦးအသဈနဲ့ကာမ မလိုခွ ငတ်ော့တာ ညီရ…ကိုဘယသ်ူက စွမ်းလှန်းလို့တော့ မထငလြိုကန်ဲ့”

“အဲဒီ ကိုယဘြယသ်ူက စွမ်းလို့ နောငထြပမြလို ခွ ငတ်ာရော မဖြစ်နိုငဘြူးလား အကို”

သံဒိုင့ရြဲ့ မှေးရာပါဗီဇကတော့ အားနာမှု့မရှိဘူး။

စိတထြဲသိပမြရှင်းတာမူ ိးဆိုဒဲ့သာမေးပြဈလိုကသ်ည်။ကိုကြေ ာမြှင့မြောငပြှောသောစကားများ ကို ဆန့ကြငွ့ခြှင်း မဟုတသ်ောလြည်းထောကပြှ မေးခွန်းတော့ မေးသင့တ်ယထြငလြို့ မေးမိလိုကသ်ည်။

“ဘယသ်ူက ဘယသ်ူထကြ ပိုစွမ်းမှာမလို့လဲ ညီရ…အတိုအရှည် အကြီးအသေး ကြဲပြားမှု့ ရှိပမေဲ့ ခွုံ့နိုငခြွဲ့နိုငတ်ဲ့ မိန်းမပစ်စည်းကဘာကိုလှမ်းနေဦးမှာလဲ……အဲမိန်းမ ကိုယတ်ိုငကြ တဈယောကပြှောင်းပြီး ဆကဆြံလိုစိတ်…… အမှနတ်ကယ် မရှိတော့လို့ ငှိမသ်ှားတာ……ယောင်ျကြားက တောလြို့ကောင်းလို့ မဟုတဘြူး။

“sorry!ပါ အကို ကြှ နတ်ော့ြ လကမြခံပါဘူး… တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ကြဲပြားမှု့ ရသပေးနိုငတ်ာတွေ ရှိသေးတယလြေ”

“မရောထွေးနဲ့လေ ညီ…မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ခံစားခွ ကန်ဲ့ ရှှေးခယွမြှု့ကို ကိုငဆြှဲပြီး…… မပြောနဲ့လေ…… ခု အကိုပြောနတောက လိငဆြကဆြံခွင်း… သီးသန့ြ တဈခုထဲကို ပြောနတောလေ……

‘မဘယသ်ူက ကိုဘယသ်ူရဲ့ လိငတ်နကြှီးကို ကြိုကလြှန်းလို့ လုပပြေးတာကို ခိုကလြှန်းလို့ အရငကြ လငမြွားခဲ့တာတောင် အခုမများနိုငတ်ော့ဘူး ဆိုတဲ့ စကားကိုမဟုတပြါဘူးဆိုတာ အကို ရှင်းပြတာလေ’……”

“အဲစကား သီးသန့အြတွကဆြိုရငတ်ော့ ဟုတ် ပါတယ် အကို”

“မေးခွန်း (၁)ရဲ့ (က)ကို စဉြးစားဖြမယေဆြိုရင် (က)နဲ့ သကဆြိုငတ်ဲ့ အကြောင်းအရာကိုပဲ စဉြးစားတွေးခေါပြှီး အဖြရှောမယလြေ……

(ခ)နဲ့ သှားနှယလြိုကရြင် အတွေးမွ ားပြီး ရှုပ် သှားမှာပေါ့ ညီရ…… အကန့တ်ှတဈေကန့စြီထားပြီး ခွဲတွေးရမှာလေ ဟုတတ်ယမြလား”

“ဟုတပြါတယ် အကို”

“နှစ်သကမြှု့ပုံစံ အမူ ိးမူ ိးကြဲပြားမှု့တွကတေော့ ယောင်ျကြားမိန်းမ အားလုံးမှာ ရှိမှာပဲလေ ညီရ လူတဈကိုယအြကြိုကတ်ဈမွိုးလို့ ဆိုခဲ့တာကို

“မိန်းမတွကေ ကနွောတ်ို့ ယောင်ျကြားတွရေဲ့ လိငတ်န် အရှယအြစားကို စိတမြဝငစြားဘူး လား……ဒါက ခေါင်းစဉတ်ဈမွိုးပါ အကို”

သံဒိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခေါင်းစဉတ်တပြှီးမေးရတော့သည်။

“အကို အတွေ့အကြုံ နဲ့ပြောရရငတ်ော့……… စိတမြဝငစြားဘူးလို့ပဲ ပြောရမယ် ညီ…… အားလုံးသောမိန်းမတို့သညလြို့မပြောဘူးနောြ။

ခွှင်းခကြြ အနည်းအများတော့ရှိမှာပေါ့…… ကြီးမှ ရှညမြှ မိန်းမတွေ ကြို ကတ်ယဆြိုရင်… အကိုတို့ အရှေ့တောငအြာရှကယောင်ျကြား တွေ ထိုငင်ိုနရေုံပဲ ရှိတော့မှာပေါ့ ညီရာ……

လိငတ်န် အရှယအြစားကိုမိန်းမတွနေဲ့ယှဉရြင် အကိုတို့ ယောင်ျကြားတွကတေောင် ပိုစိတဝြငစြားနတော ရယဖြို့လည်းသိပကြောင်းတယကြှ အကိုလည်း ပါဝငပြါတယ်…စဉြးစားကြည့်လြေ ညီရဲ့အရှယအြစားက ကြီးတာဖြစ်ဖြစ် သေးတာဖြစ်ဖြစ်အကိုနဲ့ဘာဆိုငလြဲ…ဘာပတသ်ကြ မှာမလို့လဲ……ဟား ဟား ဟား”

ကိုကြောမြှင့မြောင် သူပြောပြီး သူဟာသူရယ် နတေော့သည်။

“တဈခွားဟာမယှဉပြှိုငခြငွပြမေဲ့ဒီတဈခုတော့ ယှဉခြငွတ်ာမို့ စိတဝြငစြားကြ တာနမှောပါ”

“ဟုတတ်ယည်ီ…ညီပြောတာမှနပြါတယ်”

သံဒိုင် ပြောစရာစကားတွမရှေိတော့မဟုတဘြူးအများကြီးရှိနသေေးလို့ ဘာကစပြောရင်……ကောင်းမလဲ ငှိမသ်ှားခဲ့ရသည်။ပြီးမှ…

“အကိုက ကြ နောန်ဲ့တွေ့ချင်တ်ယဆြိုတာ… ဘာများ ပြောခွ ငလြို့လဲဗွာ”

“မေးခွ ငလြို့ပါ ညီရာ……ညီ မမဝါကိုလကထြပ် မှာလား”

ကိုကြောမြှင့မြောင် မေးခွန်းက သံဒိုင့ရြငဝြကို ဆောင့ကြနခြံလိုကရြသလို ခံစားလိုကရြသည်။ ဘာစကားမှ ဆကမြပြောနိုငသ်ေး……။

“အဖြရခေကလြို့ ရှိရငလြည်း မဖြပေါနဲ့ ညီ…… အကို ဘာကြောင့ဒြီကိုလာရတယဆြိုတာ ညီ လည်း တွေးမိသိပြီးဖြစ်လောကပြါပြီ……

အကို မမဝါကို ဘာမှမပြောသေးပါဘူး။ဒါမဲ့ သိပပြါးနပတ်ဲ့ အမွိုးသမီးဆိုတော့ စကားပြော ရင်းသူ့ရဲ့မင်းသားလေးနာမညကြို ပါးစပဖြွားက မခွ တော့ပဲ ဒီတဈဖကကြို ပိတထြားလိုကြ တော့တာ””အကိုက ကနွောန်ဲ့တွေ့ခွ င် တာဒီမေးခွန်းမေးဖို့ လားဗွာ”

“ဟာ မဟုတပြါဘူး ညီ…ကိုယ့စြိတဝြငစြားခဲ့တဲ့ ကိုယစြိတဝြငစြားနတေဲ့ အမွိုးသမီးဖြစ်သူ သဘောကြ တဲ့ကိုယ့ထြကင်ယတ်ဲ့ကောငလြေးတဈယောကဆြိုတာ သိရလို့တွေ့ဖူးချင်တ်ာပါ တဈခွား အကြီးကြီးအကန့ြ မရှိပါဘူး”

ကိုကြောမြှင့မြောင် စကားကိုပြနလြွောခွ သှား တယလြို့ သံဒိုငထြငလြိုကသ်ည်။

“မမဝါ ခံစားခကြကြို ဂရုမစိုကပြဲနလေို့မှ မရ တာ… ညီရ”

“အဲဒီတော့ အကိုက” သံဒိုင် ထိုငရြင်းနဲ့ပဲ…… ကိုယန်ဟနေထြားကို တဈခွ ကပြှငလြိုကရြင်း စကားထောကပြှီး ပြနမြေးပြဈလိုကသ်ည်။

ကိုကြောမြှင့မြောငကြဟတကြနဲတဈခကြရြယ် ပြီး……

“ပြနရြမှာပေါ့ညီရ…ဟား ဟားအကိုအရှယကြ ကလေးမှ မဟုတတ်ော့တာ ကလေးကလား လည်း လုပစြရာမရှိဘူးလေ”

သံဒိုငစြိတကြိုပြနလြွော့ခွ လိုကသ်ည်။အနတ်ီနဲ့ပတသ်ကရြငသ်ိပပြှီးသှေးဆူလှယတ်ယဆြိုတာမိမိကိုယမြိမိလည်း သိပါသည်။

“မင်းဇငလြတန်ဲ့ သူငယခြွ င်းဆိုပမေဲ့ ညီအကို ရင်းထကပျိုတဲ့ သံယောဇဉတ်ှနေဲ့ ပေါင်းခဲ့ကြတာဟုတစြ…လိုကလြဲလိုကကြွ တဲ့နှစ်ယောကပြါပဲ… ..တဈယောကကြလည်းသိပမြှနတ်ဲ့ကောင် တဈယောကကြလည်းအခင်းအကငွြးတွေ ပြင် လိုကတ်ယ်…ဧည့သ်ညပြမေဲ့ အဲ့လိုတွေဧည့ခြံလို့ အဆငမြပြဘေူးလကြော”

“ဒါဆို ကနွောြ ဘယလြိုဧည့ခြံပေးရမလဲဗွာ”

“ရပါပြီ ညီရာ…အကို တို့ သှားကြရအောင်”

သံဒိုင် ကိုကြောမြှင့မြောငတ်ည်းခိုတဲ့နရောထိတော့ လိုကပျို့ပေးခဲ့လိုကသ်ည်။အစပိုင်း စကားပြောရတာ အဆင် ပြခေဲ့သလောကြ ပြနကြာနီးထဖောကရြတာအတွကတ်ော့စိတမြကောင်းဘူးသိသိနဲ့ ထိန်းလို့မရခွင်းတွေ…နောကကြိုလည်း မှို့ကို အလညလြာခဲ့ပါ…အကိုနဲ့စကားပြောလို့လည်းကောင်းပါတယ် .. ဘာညာနဲ့ ဖိတခြေါဖြို့အစီအစဉရြှိခဲ့သောလြည်း ခုတော့…သံဒိုငည်ကတည်းက အိမပြှနမြအိပခြဲ့တာမို့… အိမကြိုပဲ အရငပြှနခြဲ့လိုကသ်ည်။အိမရြောကြ အလုပလြေး ဘာလေးလုပပြေးပြီး ညနပေိုင်းမှပြနထြှကတ်ော့မညလြို့စိတကြူးထားလိုကသ်ည် ။

အိမရြောကတ်ော့ ဖဖကေေ……

“ငါ့သားတဈယောကလြည်းကုလသမဂျဂအတွင်း ရေးမှုးတို့ အမရေိကနသ်မျမတတို့ထကကြို အလုပတ်ှေ များနတေော့တာပါလား ကြ”

လို့ ခြီးကြူးထောပနာ ပြု နသေေးသည်။

“ကိစ်စများမွောင် လူ့တို့ဘောင် လို့ ဆိုရိုးစကား ရှိခဲ့ကြတာမလား”

ဟု သံဒိုငပြှောပြီး အမှနဆြုံး လဈရတော့သည်။

ညနပေိုင်းရောကမြှ ဆိုငကြယပြှငဆြိုငသ်ှားပြီး ဆိုငကြယလြိုကယ်ူဖို့ခေါပြှီး အနတ်ီနုလှငတ်ို့ အိမလြာခဲ့လိုကတ်ော့သည်။ သံဒိုင့ဆြိုငကြယကြို ကြို းနဲ့ဆှဲပြီး ယူသှားကြ တော့မှ သံဒိုင် အိမပြေါတ်ကခြဲ့လိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငကြ ကြကမြှှေးတံ နဲ့ဖုနတ်ှေ လိုကြ သုတန်တောတွေ့ရသည်။

အနတ်ီနုလှင် အရမ်း ကြီးဝမလာတာက အလုပန်ဲ့လကန်ဲ့မပြတလြုပ် နခွင်ေးကြောင့လြည်းဖြစ်လိမ့မြည်။အနတ်ီနုလှင် ထိုငန်ဆေိုလို့ TV ကြည့်ခြွိနန်ဲ့ စာအုပဖြတန်ခွေိနပြဲ ရှိသည်။ပိုကဆြံရှာတဲ့ စီးပြားရေး လုပင်န်းတဈခုကို မလုပရြပမေဲ့ သူ့အိမမြှု့ကိဈစကပဲပိုအလုပရြှုပန်လေားမပြောတတ်။အနတ်ီက ကိုကြောမြှင့မြောငန်ဲ့ဘာတွပြေောခဲ့ လည်းမေးမလားလို့ သံဒိုငစြကားစလိုကသ်ည်။

“ကိုကြောမြှင့မြောင် ပြနသ်ှားလောကပြှီအနတ်ီ မနကကြ ကြ နောန်ဲ့စကားပြောပြီး သူနတေဲ့ နရော လိုကပျို့ပေးခဲ့တယ်”

“သှောြ အေး…ညနပြနေမြှာလို့ ပြောတယ်… ပြနလြောကရြော့ပေါ့”

အနတ်ီက ဒါပဲပြောပြီး သူ့အလုပသ်ူဆကလြုပ် နတေော့သည်။မနနေိုငတ်ဲ့ သံဒိုငကြပဲ……

“ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကဘြာတွေ ပြောကြသလဲ ဆိုတာ အနတ်ီနုလှင် မမေးတော့ဘူးလား”

သံဒိုငပြှောလိုကတ်ော့မှ……အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငဘြကြ လှည့လြိုကပြှီး……

“သားသူ့ကိုဘာတွပြေောလိုကလြဲဆိုတာတော့ အနတ်ီစိတဝြငစြားပါတယ်… မောငကြွောမြှင့မြောင် သားကို ဘာတွပြေော လဲဆိုတာတော့ စိတမြဝငစြားဘူး…ဒါမဲ့ အခုက သူကပဲ သားကို များများပြောလိမ့မြယ်……သားကသိပပြှောခဲ့ရမယမြထငမြိဘူး…ဒါကြောင့မြေးစရာမလိုဘူး ထငလြို့ပါကြယ်”လို့ ပြောပြီးတဈဖကကြို ပြနလြှည့သ်ှားပြနသ်ည်။

သံဒိုင် ခေါင်းတဈခကြင်ှိမ့ပြှီး အနတ်ီနုလှငကြို သဘောကြ သှားသည်။သူ့အတွကြ… “အရေးမပါတာဆို အရာကို မသှင်းတဲ့သူ”တဈဆကတ်ည်း အဲ့ပုံစံမွိုးပဲရှိတဲ့ မှသန်တာကိုလည်း သတိရမိသှားသည်။သံဒိုငန်ီးတဲ့ ထိုငခြုံ ပေါြ ဝငထြိုငလြိုကရြင်းသန်တာအကြောင်းစဉြးစားမိသှားရတော့သည်။

အထကတ်န်းကြောင်းသားဘဝက သန်တာကို ကြို ကတ်ဲ့ ကောငတ်ှေ ရှိတာမို့ ခွ ဈသူတွဖြစ်ေ မှပြနမြေးကြည့်တ်ော့…သန်တာကသံဒိုငလြောကြ တောငမြမှတမြိတော့ဘူး……ဟိုကောငတ်ှကေ လည်း ယောင်ျကြားလေးသူငယခြငွြးတွကြေား မှာသာ ပြောကြသောလြည်း ကိုယစြိတဝြငစြား တဲ့ကောငမြလေးကိုကြ အရိပအြယောငတ်ောင် ပြခဲ့ကြရဲ့လားမသိ.

“မောငကြ လူတွတေောတ်ောမြွားများကို စိတဝြငစြားတယန်ောြ သန်တာက မောင့လြောကြ လူတွကေို စိတမြဝငစြားဘူးရယ်”

“အင်းဟင် စာတဈအုပကြို ဖတပြှီးပြီဆိုပါစို့ အဲ့ထဲကပါတဲ့ အကြောင်းအရာ ဒါမှမဟုတ် စာအုပထြဲက ဇာတဆြောငရြဲ့ စိတထြားနဲ့အပြငမြှာတွေ့မှငန်ရတေဲ့ ကိုယအြပါအဝင် တဈခွားကိုယ့ပြတဝြန်းကြ ငကြ မှငန်ရတေဲ့ သူတွနေဲ့ နှိုင်းယှဉမြကြည့်ဖြူးလား သန်တာ”

“ကြိုကမြိလိုကတ်ဲ့ အရေးအသားနဲ့ စကားလုံး အခွို့ကိုတော့ မှတမြိပြီးတွေးဖြစ်တာမွိုးတော့ ရှိပါတယ်…ဒါမဲ့ မောင့လြိုတော့ အသေးစိတမြရှိဘူး……ပီးတော့ စာရေးဆရာက…သူ့ဇာတလြိုကကြွောကြို သိပပြှီးအမှှန်းတငတ်ာမွိုးကြ သန်တာမကြို ကဘြူး…သဘာဝ ဆနမြှသဘောကြ တာ”

“ဆရာတဈယောကြ ဖြရှင်ေးဖူးတယလြေ…… သူ့ဇာတလြိုကကြို အပြငမြှာ မဖြစ်နိုငတ်ာမွိုး အမှှန်းတင် ရေးသားတာက စာဖတသ်ူကသူ့ဇာတလြိုကဆြီကနေ ရသလောကယ်ူနိုင် အောငလြို့ “Role Model”တဈယောကအြဖြစ် ဖနတ်ီး ရေးသားပေးကြတာ……စံပြဖြစ်တဲ့သူဆိုမှတော့ အရညအြချင်ြးလည်း ပြည့မြယ် စိတထြားလည်း ကောင်းမယလြေ… စာဖတသ်ူမှာ သူ့ကြိုကတ်ဲ့ ဇာတကြောငရြဲ့

အကြ င့စြရိုကတ်ှလှေှမ်းမိုးခံနရတောမို့ကြောင့ြ ဒီလိုပဲ အမှှန်းတငရြေးဖြဲ့ရတာပေါ့…… တဈခွို့ဆရာတွကြလေည်း သူလိုကိုယလြိုတွေ့မှငရြတဲ့ လူတွကေိုပဲ ထူးခွားတဲ့ အခွေ အနတဈေခုကို အသားပေးဖောပြှကြ တာ… လူအားလုံးကတော့ သူ့အနအထေားနဲ့သူ ခသေူတွမှေ မဟုတကြွ ဘူးလေ…ဒါပမေဲ့ ကိုယ့ြ အခွအနေကေိုတော့ သိတတရြတာပေါ့”

“သန်တာက မောငဒြုတိယပြောတဲ့အရေးအသား မွိုးကို ကြိုကတ်ာ…မင်းသားကသိပခြွောလှန်း နရင်ေ မကြိုကဘြူး……မောင့ကြိုတောင် ခုကငယင်ယကြထကပျိုချောနလေို့မကြိုကခြွ ငဘြူး

“အန်!ဘယလြိုလဲကြယ်…တဈမွိုးကြီးပါလား”

“ဟုတတ်ယ် မောင်…ငယင်ယကြရိုးသားဖြူစင် မှု့ ပိုရှိတယ်”

“ခုရော မောငကြ ဘာတွေ ယုတမြာနလေို့လဲ”

“အာ မဟုတပြါဘူး မောငရြယ် မယုတမြာပါဘူး ငယင်ယကြ မောငပြုံစံလေးကို ပိုသဘောကြ တယလြို့ ပြောခွ ငတ်ာ”

“ခု မောငကြ သိပခြွောနတောပေါ့ ဟုတလြား သန်တာ့မကြလြုံးထဲမှာတော့ ဟုတမြှာပေါ့”

“သန်တာ တငမြဟုတပြါဘူးနောြ…ဟိုနေ့ကမဂွော က ရှှစငေတ်ို့အုပစြု သန်တာအပြငမြှာရှိနတောကို မသိဘူး…ကိုကိုငယသ်ံဒိုငကြှောင်းတွေ ပြောနပေါတယတ်ောြ…”

“ဟုတလြား…ရှှစငေတ်ို့ ဘာတွပြေောနတောလဲ မောင့ကြို ပြောပြ ဟီး!”

“သိပသ်ိခွ ငတ်ာပေါ့ ဟလား…သတေောင် မပြောဘူး ဟှင်း”

“အန် မပြောခွ ငလြဲနပေေါ့…ရှှစငေ့ကြိုသှားမေး မှာနောြ ပီးရငတ်ော့……”

“ပီးရငတ်ော့ ဘာဖြစ်မှာလဲ မောငန်ောြ…… မေးပေါ့ ခုသှားမေး”

“မေးမှာပါဆို”

“မေးပေါ့လို့”

“မေးမှာ မေးမှာ”

“မေးပါ မေးပါ”

“ဘယသ်ူ့ကို ဘာတွမေေးမှာလဲ သား”ဆိုတဲ့ အနတ်ီနုလှင် အသံလေးကြားလိုကမြှ သံဒိုင် အတွေးတွေ ရပသ်ှားတော့သည်။

“ဘာမှ မဟုတပြါဘူး အနတ်ီနုလှင်……သန်တာနဲ့ ပြောခဲ့တာလေးတွေ သတိရသှားလို့ပါ”

“သားနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မွသန်တာဆိုတဲ့သမီးလေးလား”

“ဟုတတ်ယ် အနတ်ီ…အနတ်ီက သိနပေါ့ပဲ”

“သားမင်းဇငကြ ပြောပြခဲ့ပါတယတ်ောြ”

“မင်းဇငမြှာ ပြောပြစရာလူ ဒီလောကပြဲရှားရ သတဲ့လား”

“တောတ်ောမြွားများ ပြောဖြစ်ကြ ပါတယ်… ဟိုနေ့ကပဲအဲဒီသမီးလေးဆိုင် အနတ်ီ ရောကြ သေးတယ်…သူ့ပုံစံလေးကိုအနတ်ီသဘောကတွယကြှယ်…သားနဲ့လည်း သဘောတူတယ်”

“ဗြာ!!!!!!!!!!”

သံဒိုင် ထိုငရြာမှ ဝုန်းကနဲ ထလိုကမြိသည်။အနတ်ီနုလှငလြည်း မကြလြုံးလေးအဝိုင်းသားနဲ့သံဒိုင့ကြိုသချောကြည့်န်သည်ေ။အခွအနေအေေးဆေးဖြစ်နရောမှရုတတ်ရကပြှောင်းသှားရတော့သည်။

“ဘယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ အနတ်ီ”

အနတ်ီနုလှငလြည်းသူ့စကားကိုသူ ပြနသ်တိရ သှားမိပုံရသည်။

“တောပြှီကြယ် မမေးပါနဲ့လား သားရယ်”

သံဒိုငကြို ကြည့်န်တေဲ့ အနတ်ီနုလှငမြကြန်ှာက အောကအြခွ မှာ အရညလြဲ့သှားတဲ့ မွ ကဝြန်း တဈခွို့ကို သံဒိုင် သတိထားမိလိုကရြသည်။ သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငန်ားပိုတိုးကပပြှီး ဆှဲဖကြ ထားလိုကသ်ည်။

“ဘာတွေ ပြောနတောလဲ အနတ်ီနုလှငရြယ်”

အနတ်ီနုလှငဆြီက ဘာစကားမှထွကမြလာပါ။ ရငခြှငထြဲရောကန်တေဲ့ အနတ်ီနုလှင် မွ ကန်ှာ ကို သံဒိုင် ငုံ့နမ်းလိုကမြိသည်။အနတ်ီနုလှငကြသူ့ မကြန်ှာကို သံဒိုင့ရြငခြှငထြဲ ပိုပြီးတိုးဝငပြုန်း လိုကတ်ာမို့ သံဒိုငန်ောကထြပန်မ်းခွင့မြရတော့ ပဲ ဖကရြုံသာဖကထြားနိုငတ်ာမို့ ပိုပြီးတင်းကြပစြှာဖကထြားလိုကမြိသည်။ အခွိနအြနည်းငယ် ကြာတဲ့အထိ နှစ်ယောကြ သား ဘာစကားမှမဆိုပဲ ဖကထြားစဲ………။

စိတဖြစ်စဉဟြာ ခဏတာဆိုသလို…ပြောင်းလဲ ဖြစ်ပကြမြှု့ မှနဆြနလြှတဲ့ စိတခြံစားခကြမြှာ ဝမ်းနည်းတာလည်း ခဏတာ… ပြောရြှှငတ်ာလည်း ခဏတာ… ခံစားမှု့တဈခု ခံစားပြီးတဲ့ နောကမြှာ ဖိုနဲ့မ ဆန့ကြငွဘြကြ လိငန်ှဈခုရဲ့ ပူးပူးကပကြပ် ရှိနတေဲ့ အနအထေားက နောကထြပခြံစားခကြအြသဈဆီကိုပြောင်းလဲခံစားဖို့တွန်းအားပေးနပေီ။ နောကထြပ် ခံစားမှု့ပြောင်းလဲခံစား ပြီးဆုံးသှားရနအြတွကြ သံဒိုငကြပဲအစပျိုးလိုကြ တော့သည်။

အခွိနကြှာကြာလေး ဖကထြားတဲ့အထိတောင် ပြနထြှကမြလာတဲ့ အနတ်ီ့မကြန်ှာကိုရငခြှငထြဲ က ထုတယ်ူလိုကပြှီးပါးပြငကြိုအနမ်းတဈခကြထြပပြေးပြီး နှုတခြမ်းပေါကကြနေ အတွင်းလွှ ာ ကို ဆှဲယူစုပလြိုကသ်ည်။မိန်းမတဈယောကရြဲ့ အစိတအြပိုင်းတွကေ ဘယန်ားဖြစ်ဖြစ်ကာမ

ခလုတတ်ှခညွြေးပဲမို့ အနတ်ီနုလှငဘြကကြ လည်း “ခလုတထြိတာ အမိမတပမေဲ့” အနမ်း တွကေိုတော့တမ်းတမ်းတတပြနပြေးလာတော့သည်။

သံဒိုင် ကြနပေစြရာကောင်းလောကအြောငန်မ်း ပြီးခွ ိနမြှာတော့…အနတ်ီနုလှင် ရဲ့ ပခုံးကို ဆှဲဖိထိုငခြိုင်းလိုကတ်ော့သည်။တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ တွေ့ဆုံမှု့အကြိမန်ည်းသောလြည်းဘာလုပစြချင်ေတ်ယဆြိုတာသိတဲ့…… ဒေါဝြါနုနုလှငရြယမြို့ ထိုငလြိုကကြတည်းကသံဒိုင့ြ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့သည်။တင်းမာကော့ပြံနတေဲ့လိငတ်နကြိုအနတ်ီနုလှင် က လကန်ဲ့နှစ်ခကြလြောကြ ပြတသ်တလြိုကပြှီး မှ ပါးစပထြဲထည့ကြာ စုပလြိုကတ်ော့သည်။

သံဒိုင် အောကကြို ငုံ့ကြည့်ရြင်း အနတ်ီနုလှင် ခေါင်းကို ကိုငထြိန်းထားလိုကသ်ည်။ ပါးစပမြအားတဲ့ အနတ်ီ့နုလှငကြလည်း စကားမပြောနိုငသ်လို ပါးစပအြားတဲ့ သံဒိုငကြလည်း အသံ လုံးဝမထွကြ…တိတတ်ိတဆြိတဆြိတန်ဲ့ သှားခွင်းကလည်း ခရီးရောကတ်ာပဲလို့ တွေးမိနသလေားတော့ မပြောတတ်………သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငဆြီက အကြည့်ခြှာလိုကပြှီး အိမန်ောကဘြကကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့…… အမှတတ်ရသရကပြငရြဲ့ဘေးနားပတလြညမြှာဝါးလုံးတွနေဲ့ တန်းပြီး စောငတ်ှလှန်ေးထားတာ တွေ့ရသည်။

မနေ့ညက မိုးရှာခဲ့တာမို့…… စောငတ်ှမှော အစိုဓာတရြှိနလေို့ ဒီနေ့ နပေူမှာ အနတ်ီနုလှင် ထုတလြှန်းထားပုံ ရသည်။ မနေ့ညကလည်း သရကပြငန်ားမှာ လုပခြဲ့ရ ပမေဲ့ မှောငန်တောမို့ သိပအြားမရခဲ့……ခုလိုအနအထေားမှာ စောငတ်ှလည်ေး အကာ အကြယ် ရှိတာမို့ သံဒိုင် အဲဒီသရကပြငန်ားမှာ ပဲ လုပခြွ ငလြာပြနသ်ည်။ စွဲမိစွဲရာ စွဲတတသ်ူ…………။

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှင် ပါးစပထြဲက လိငတ်နကြိုပြနထြုတစြရန်ေ ပါးစပကြ မပြော အနတ်ီနုလှငန်ှာခေါင်းကို လကန်ှဈချောင်းနဲ့ ဖိပိတလြိုကသ်ည်။အသကရြှူ မရတော့ပါးစပပြေါကြ ဖြင့လြာမှ အသာ ခါးကို နောကဆြုတလြိုကတ်ော့သည်။အနတ်ီနုလှငကြ အောကကြနေ ပြူးပြူးလေးအပေါကြို မော့ကြည့်န်ရှောသည်။

သံဒိုင် ခွထေောကမြှာပုံနတေဲ့ ပုဆိုးကို ကုန်း ယူလိုကကြာ ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။ပြီးမှ…… အနတ်ီနုလှငရြဲ့ လကမြောင်းကိုကိုငပြှီး ဆှဲထူထခိုင်းလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြလည်း ဘာ မှန်းမသိပမေဲ့ ခပလြွော့လွော့ဖြစ်နတေဲ့ ထမီ ကို ပြနပြှငဝြတလြိုကသ်ည်။

အနတ်ီနုလှင် ထမီပြငဝြတပြှီးမှ အနတ်ီ့လကကြိုဆှဲကာ နောကဖြကသ်ို့လာခဲ့လိုကသ်ည်။မီးပူတိုကန်ကြေ စားပြဲပေါကြပုဆိုးခေါကပြှီးတွေ့တာနဲ့ သံဒိုငလြှမ်းယူခဲ့လိုကသ်ေးသည်။အနတ်ီနုလှငကြလည်းဘာမှမမေး ဘာမှမပြောပဲ သံဒိုင် ဆှဲခေါရြာနောကကြိုသာ လိုကလြာခဲ့တော့သည်။

သရကပြငန်ားရောကတ်ော့ သံဒိုငကြ ပတဝြန်း ကငွကြို မကြစြိ့တဈခွ ကကြစားလိုကသ်ေးသည်။ချောင်းကြည့်ခြဲ့ရငတ်ောငခြှထေောကပြဲမှငရြမှာမို့ အားလုံးအေးဆေး…လုံခွုံ အောငလြို့ သာ ကြည့်တ်ာပါ လိုတော့ မလိုအပဘြူး……။

ယူလာတဲ့ ပုဆိုးကို သရကပြငခြှဆုံပေါအြရင် တငလြိုကသ်ည်။ပြီးမှ အနတ်ီနုလှင် ထမီစကို နည်းနည်းမလိုကပြှီး ခွထေောကမြှှောကခြိုင်းကာ တငလြိုကတ်ော့သည်။သရကပြငန်ား ရောကကြတည်းက သံဒိုငဘြယလြိုလုပခြငွန်ေ တယန်ားလညမြိပုံရတဲ့ အနတ်ီကစကားမပြောပမေဲ့ ခွထေောကမြလိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့လြေး မှှောကပြေးရှာတော့သည်။

သံဒိုငကြခွထေောကတ်ငပြှီးပြီးချင်ြးမလုပသ်ေးလကကြို တံတွေးတဈခွ ကဖြမ်းစွတ် လိုကပြှီးမှ သရကပြငခြှဆုံပေါြ ခွထေောကတ်ငပြှီး ဖြဲပေးထားသလို ဖြစ်တဲ့ အနတ်ီနုလှင် ပစ်စည်းကိုမကြန်ှာသချောကြည့်ပြှီးကလိပေးတော့သည်။

အနတ်ီနုလှငခြမွာအသံထွကမြှာစိုးလို့ထငန်ှုတခြမ်းနှစ်ခုကို တင်းတင်းစေ့ထားရှာသည်။သံံဒိုင် လကတ်ဈချောင်းထည့ပြှီး ခပမြှနမြှနကြလိပေးနရောမှ နောကတ်ဈချောင်းထည့ပြှီးထပမြှှပေေးလိုကသ်ည်။နှစ်ဦးသားရဲ့ ပါးစပကြအသံမထွကသ်ောလြည်း လကရြဲ့လှုပရြှားမှုကြောင့ြ “တဆှပဆြှပ်”မှညသ်ံလေးတော့ထွကခြဲ့ရသည်။

အနတ်ီနုလှငကြလည်းမွ ကလြုံးအကြည့်တ်ှကေို လုံးဝ လှဲှဖယမြသှားပဲ……သံဒိုငကြိုသာ သချောကြည့်န်သလေို သံဒိုငကြလည်း အနတ်ီနုလှင် မကြလြုံးတွကေ စိုကြ ကြည့်န်ရင်ေး လကတ်ှကတေော့ လှုပရြှားမှဲ လှုပရြှားလွှကပြဲ………။

သံဒိုင် လိငတ်နကြို ကိုငထြည့လြိုကတ်ော့…… အနတ်ီ နုလှငဆြီက “အ”တဈခွ ကအြောင်ှီးသံ လေးလို ကြားလိုကရြသလို ထငလြိုကရြပမေဲ့ထည့ပြှီး ဝငသ်ှားပြီးလို့ ခေါင်းမော့ပြီး မကြန်ှာ ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အနတ်ီက နှုတခြမ်းတွေ ကို သှားနဲ့ဖိကိုကထြားတာ တွေ့ရသည်။

“လုပပြါ အားရအောင် စိတကြှိုကလြုပ်…အသံ မထွကစြခွေ ငတ်ာ လုံးဝမထွကစြရဘေူး”

ဆိုတဲ့ အနအထေား………

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ခမမြာမာတုံ့ပြနမြှု့ကို တင်းသှားတာနဲ့ ဟိုးအနကရြှိုင်းဆုံးထိဝင် အောင် ဆောင့လြုပပြှဈလိုကသ်ည်။ တဈခွ ကတ်ည်းတငမြဟုတ် နောကထြပဆြကဆြကကြာ ဖိဆောင့လြုပတ်ော့သည်။

အနတ်ီနုလှင် မကြလြုံးမဖြင့န်ိုငတ်ော့ဘူး……မွ ကလြုံးစုံမှိတလြိုကပြှီးအသံမထွကအြောငသ်ာကြိတခြံနရှောတော့သည်။သံဒိုင့ြ လှုပရြှားခွ ကတ်ှေ ပိုမိုမှနဆြနလြာခဲ့ရပြီး တိတဆြိတခြှင်း စည်းကမ်းကို ပြီးဆုံးခွင်းနဲ့ အတူ ပထမဆုံး ခွိုးဖောကသ်ူက သံဒိုငပြါ……။

“အား!အား! အနတ်ီ အနတ်ီ အား!”

ဆိုပြီး သံဒိုင့ြ ပါးစပကြ “အနတ်ီ အနတ်ီ” အောဟြဈ မှညတ်မ်းရင်း ငှိမသ်ှားပါတော့သည်။

အနတ်ီနုလှငရြဲ့မှိတထြားတဲ့ မကြလြုံးတွဆေီကမကြရြညတ်ှပေါးပြငကြိုပေါကြို လိမ့ဆြင်းလာပြီး

“စိတမြကြေ နပသ်ေးရငထြပန်ှိပစြကပြါဦးလား”

ဆိုတဲ့စကားလေး သံဒိုင် ကြားလိုကရြသောအခါ ရငထြဲမခွိအောင် ခံစားလိုကရြတော့သည်။

…………………………………………………………………………………………..

💠အခန်း ( ၁၄ )💠

“ခုနက ဘာဖြစ်လို့ ငိုရတာလဲ အနတ်ီရယ်…… ကနွော့ြ ရငထြဲမှာမခွိအောင် နာရပါတယ်”

“ဝမ်းနည်းလို့ပေါ့ သားရယ်…လူကိုစကားလည်း တဈခွန်းမှ မပြောတော့ပဲ နှိပစြကတ်ာကို…… တောတ်ောအြရသာ ရှိတယပြေါ့ ဟုတလြား”

“မဟုတရြပါ အနတ်ီရာ နှိပစြကတ်ယလြို့မဟုတ် ပါဘူး…အနတ်ီ့ကလည်း စကားသိပမြပြောတော့…ကြ နောလြည်း မပြောပဲလုပမြိသှားတဲ့ သဘောပါ…အနတ်ီ့ဘကကြရောစပြောပါ့လား ပြောလည်းရရဲ့သားနဲ့”

“စိတတ်ှကေို နားမလညန်ိုငပြါဘူး သားရယ် ကိုယခြစွတ်ဲ့သူက ဒီလိုနစခွေေ ငတ်ာ ဒီလို ဖြစ်စချင်ေတ်ာကိုလည်း သိလိုကတ်ော့… ဘာမှ စောဒက တကမြနပေဲ သူလိုချင်တ်ဲ့ ပုံစံလေး နပေေးလိုကခြငွတ်ာသိပခြွ ဈတတတ်ဲ့ မိန်းမတွရေဲ့ သဘောသဘာဝ ထငပြါရဲ့ ပုံစံအဆငမြပြလေို့ နာခဲ့ရငလြည်း ကြိတခြံရတာပေါ့…ကိဈစပြီးသှားရငတ်ော့ငိုချင်ြ တာပေါ့ကြယ်”

“အောြ…အနတ်ီနုလှငရြယ်”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို ကြငကြှငန်ာနာ ဖကထြားမိလိုကတ်ော့သည်။နှစ်ယောကသ်ား…အနတ်ီ့ အခန်းထဲက ကြမ်းပြငပြေါမြှာပဲထိုငပြှီး စကားတွေ ပြောနကြတော……သိပခြွ ဈတတလြို့ ခစွတ်ဲ့သူ အလိုကြ နပေေးချင်တ်ာတဲ့လား အနတ်ီနုလှငရြယ်………

“အနတ်ီနဲ့ စကားတွေ ပြောရအောင်…ဒီမှာ ညစာစားပြီးမှ ပြနမြယ်…စကားကို အေးဆေး မပြောရသေးဘူးနောြ အနတ်ီ”

“ဘယလြိုလုပပြှောဖြစ်မှာလဲ လူကိုတွေ့တာနဲ့လုပမြယဆြိုတာပဲ အားခဲနတောကို……ဒီဝါနုနုလှငကြလည်း သူလုပခြွ ငန်ပြေီဆိုရငမြငှင်းခွ ငတ်ဲ့ “မယမြငှင်း” ဖြစ်နတောကိုလည်းသိနတယေမြလား”

“အဟီး!လုပခြငွတ်ာပေါ့ဗွ ……အနတ်ီရဲ့ ဒါကြီးတွကလေည်း အမြဲဖိတခြေါန်တောကို”

သံဒိုင် ပါးစပကြပြောရင်းနဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ရငသ်ားနဲ့တငသ်ားကို ကိုငလြှုပပြှလိုကသ်ေး၏

“ဒါကြီးက အမြဲထောငထြောင် ထောငထြောင် ဖြစ်နတောလည်း ထည့ပြှောဦးလေ”

အနတ်ီနုလှငကြလည်း အားကြ မခံ သံဒိုင့ဟြာကို ဆှဲကိုငပြှလိုကသ်ေးသည်။သံဒိုင် အနတ်ီ့ကိုတငပြွ ဉခြှထေိုငန်ရောမှပဲ သူ့ပေါငပြေါကြို ဆှဲယူပေးအိပလြိုကတ်ော့သည်။အနတ်ီနုလှငကြလည်း အလိုကသ်င့လြေးလိုကလြာပြီး……ပကလြကလြနလြွှ ကြ အပေါကြ သံဒိုင့မြကြန်ှာကို သချောကြည့်န်တေော့သည်။

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငမြွ ကန်ှာကို ငုံ့ပြီး တစိမ့စြိမ့ြ ကြည့်ကြာ နှုတခြမ်းတွကေိုလကခြွေ ာင်းတွနေဲ့ တို့ထိပြတသ်တဆြော့ကစားလိုကြ…… အနတ်ီနုလှငရြဲ့ နှာခေါင်းကို ဆှဲလိမည်ှဈလိုကြ နဲ့ ခစွသ်ူကို ပေါငပြေါမြှာထားကြညန်ှုးခွင်းရသ ကိုသာ ခံစားနတေော့သည်။

အနတ်ီက ခုနက ဝမ်းပန်းတနဲ ငိုခဲ့သည်။သံဒိုင် ချော့လိုကတ်ော့ လည်း စိတပြှသှေားခဲ့ပြီထင်… မိန်းမတဈယောကရြဲ့သဘောသဘာဝကတော့ အသကကြှီးတယ် ငယတ်ယလြို့ မကြဲပြားဘူး အခွခေံသဘာဝတွကတေော့ ဒီအတိုင်းပါလား လို့ သံဒိုင် လကတ်ှေ့ နားလညခြဲ့ရသည်။

“ဟောဒီတဈယောကလြေ နုလှငကြိုမကြငခြငွြ ပဲ ပစ်ထားခဲ့သေးတာ”

အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ပြါးလေးတွကေို ပြတပြှီး စကားပြောလာတော့……သံဒိုင် တဈခွ ကရြယ် မိလိုကရြသည်။

“အနတ်ီပဲ အိမမြလာခဲ့နဲ့ဆိုလို့ပါ ”

“နေ့တိုင်း မှငတ်ှေ့နရရေင် အနတ်ီ့စိတတ်ှကေို ထိန်းနိုငတ်ော့မှာမဟုတလြို့…အဲလိုပြောလိုကြ ရတာပါသားရယ်……

အနတ်ီက လှဲအိပန်ရောမှ ထထိုငလြိုကပြှီး

“ဖြစ်သန်းခဲ့တဲ့ သကတ်မ်းတဈလွောကလြုံး ကိုယပြှောခဲ့တဲ့ စကားကို ပြောပြီးမှ နောငတ် ရတာ သားကို အိမမြလာခဲ့နဲ့တော့ပြောမိလိုကြ တာပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယကြှယ်……… မပြောလို့လည်း မဖြစ်တော့ဘူး သားရယ်… မှားကုနကြွ တော့မှာသားကလည်းလူငယစြိတ် ဒီကလည်း သိပတ်ောင်းတနခေဲ့ရပြီလေ……

သားကို မုနည်င်းဆီ လိမ်းပေးတဲ့နေ့က……ဦးသိန်းနိုင် ပြောလိုကလြို့ လူတွေ လေးစားမှု့ယုတလြွော့သှားမှာစိုးတဲ့အတွကြ ထိန်းလိုကတ်ာ မဟုတဘြူးနောြ……

*ကြိုးစားဖနတ်ီးထိန်းခွုပထြားရပြီးမှလူအများက လေးစားတယဆြိုတဲ့ လေးစားမှု့မွိုးကို လိုလည်းမလိုချင်ဘြူးစိတလြည်းမဝငစြားဘူး*

ပငကြိုသဘာဝကို လေးစားနှစ်ခွို ကတ်ာမွိုးပဲ သဘောကြ တယ်…အနတ်ီလေးစားတဲ့ သူမွိုး တွကလေည်း အဲ့လိုလူမွိုးတွပေဲများတယ်…

လူလေးစားခံချင်လြှန်းလို့ သကသ်ကလြုပန်ေ တာမွိုးမဟုတပြဲ သူဘာလုပလြုပကြိုသူလုပတ်ဲ့ အလုပတ်ှမှော ရိုးသားဖြူ စငမြှု့စတနောတွေ ပါ မှန်းသိတော့ လေးစားနရတော…… အဲဒါမွိုးပဲ အနတ်ီ သဘောကြ တာပါ”

“အနတ်ီနုလှငန်ဲ့ ကနွောြ အတွေးခွင်း လကခြံ တဲ့ မှုခွင်းတူတယပြှောရမယ်…… ကနွောကြလည်း ဆငလြောကကြှီးတဲ့လူဖြစ်နပေါစေ မကြောကတ်တသ်လို…… ဘယလြိုလူကြီးပဲ ဖြစ်နပေါစေ ကိုယလြကခြံ ထားတဲ့ လေးစားမှု့မွိုးးမတွေ့ရရင် တဈခကြမြှ ကို မလေးစားတာ……အဲ ကိုယထြကအြသကြ ကြီးတာကြောင့ြ ဂါရဝတရားတော့ မေ့ထားလို့ မဖြစ်ဖူးပေါ့……ပြောသာပြောရတာ… ကြ နောလြေးစားတဲ့သူတွကေ ရှားပါတယဗြွာ”

“ရှိတော့ရှိတယမြလား သား……သားလည်း စာတွေ ဖတန်တောပါပဲ တွေ့တယသ်ိတယ် လေးစားတယ် ရှိမှာပါ”

“ရှိတာပေါ့ အနတ်ီရယလြေးစားစရာပုဂျဂို လတ်ှေ ကို ကမျဘာ့သမိုင်းကို မပြောသေးဘူး…… မှနမြာ့သမိုင်းမှာတောင် အများကြီးပေါ့”

“ခုနက သားပြောတော့ ရှားတယဆြို……ဟော အခုကြ လည်း အများကြီးတဲ့ …ဘာလဲကြယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ပြှီးမေးလာ ပါတော့သည်။သံဒိုငတ်ို့ ဝဋလြညတ်ာမွိုးလား

“ဟား!အနတ်ီကလည်းစကားကြ ကောကတ်တ် သားပဲနောြ”

“အသကကြှီးမှ ကောငလြေးတဈယောကြ သင် ပေးလို့တတတ်ာပါရှင်…ဟိတ်!စကားကို ရှောင် မပြေးနဲ့နောသ်ား…ဟင်း! လူကလူလညလြေး”

“ကြ နောလြေးစားတဲ့သူက ရှားပါတယ် လို့ ပြောတာက အခုကိုယန်ထေိုငတ်ဲ့ မှို့အသိုင်း အဝိုင်းမှာ ရှားတယလြို့ ပြောခွ ငတ်ာပါ……

တဈပြညလြုံးလို့တော့ ဘယပြှောရဲမှာလဲ…… ဟှင်း ဟှင်း”

“ပြီးရော ငလညလြေး”

“ဆကပြါဦး အနတ်ီ…ဦးသိန်းနိုငပြှောတာကြား ပြီးရော့………”

အနတ်ီနုလှငတ်ဈခကြတ်ော့ပြနင်ှိမသ်ှားတော့ သည်။မကြန်ှာလေး အောကခြွ ပြနမြော့ပြီးမှ

“ဘာဖြစ်လို့ သူတဈပါးရဲ့ ရငထြဲကအကြောင်း တွကေို အကုနသ်ိချင်ရြတာတဲ့လဲ”

“ဘာဖြစ်လို့ သူ့တဈပါးမဟုတတ်ဲ့ “ငယသ်ံဒိုင်” ကိုတောင် မပြောပြခွ ငတ်ာတဲ့လဲ”

သံဒိုင် ပြနပြှောလိုကမြှ အနတ်ီနုလှငပြှနပြှုံး လာပြီး… “ပြောပြပါမယကြှယ် ပြောမိအောငလြို့တောင် စကားစပြီးနပြေီပဲ” သံဒိုင် ခေါင်းပဲ ငှိမ့လြိုကသ်ည်။

ဦးသိန်းနိုငကြ

“ဒေါဝြါနုကို ဒီကလူတွကေ လေးစားနကြေ တာတဲ့”…

အဲဒီ လေးစားမှု့က ဦးမောငလြတကြို ပြု စုနလေို့ လေးစားနကြေ တာလေ သားရဲ့……ဦးသိန်းနိုငရြဲ့ စကားထဲ က စကားလုံး နှစ်မူ ိး ကြားလိုကရြတယ်…… ပထမက လေးစားမှု့…… ဒုတိယက ဦးမောငလြတ်… လူတွရေဲ့လေးစားမှု့ကို အနတ်ီအလေးမထား ပါဘူး…လေးစားခွ ငလြေးစားလိမ့မြယ် မလေးစားခွ ငလြည်း မလေးစားနဲ့ ကိုယလြုပ် စရာရှိတာလုပသ်င့လြုပထြိုကတ်ာတော့ နေ့စဉြ လုပန်ရမှောပဲလေ……။

ဒါမဲ့ ဒုတိယက ဦးမောငလြတ် နာမညကြှားလိုကမြှအိပယ်ာထဲ နရရှောတဲ့ ခငပြှန်းဖြစ်သူရဲ့ မွ ကန်ှာကို ပြေး မှငလြိုကသ်လို ဖြစ်ရတယကြှယ်…… အနတ်ီ ရှကလြည်း သိပရြှကသ်ှားခဲ့တယ်…… မုနည်င်းဆီက မလိမ်းလည်းရပါတယ်…… အနတ်ီဘာသာ စီစဉလြိုကတ်ာပါ…အဲဒီနေ့က အိမကြို သားလာမှာလား စောင့န်သေေးတယ် မလာလောကတ်ော့ဘူး သိတော့မှ အိမလြိုကြ လာလိုကတ်ာ……

စိတကြို တဈခကြအြလိုလိုကပြှီး ဝါနုနုလှင် အရှကမြပိုကပြဲ မိုကဖြို့ လိုကခြဲ့တာပေါ့သား… အဆုံးစွနထြိ သှားဖို့စိတမြကူးခဲ့ပမေဲ့ အခွိန် ကြာကြာ ကိုငထြားချင်ခြဲ့တာ……………… ကိုယရြငထြဲရောကန်တောကြာပြီဖြစ်တဲ့ သားအရှယကြောငလြေးတဈယောကရြဲ့ အရာကို မသင့သ်ေးမှန်းသိပမေဲ့ စိတအြာသာပြခဏေ ကိုငစြမ်းကြည့်န်ခေဲ့ခွ ငတ်ာမွိုး………

အာသာပြခဏေလို့ စိတကြူးခဲ့ပမေဲ့ ဆှဲဆောင် မှု့ရှိတဲ့ အရာနောကကြို အခွင့ပြေးရငပြေးသလောကြ ကိုငတ်ှယတ်ပမြကမြိတာပေါ့ ……… ဦးသိန်းနိုငရြောကလြာ စကားပြောလိုကမြှ စိတခြံစားခကြတ်ှေ တဈမွိုးပြောင်းသှားလို့ ထိန်းလိုကန်ိုငခြဲ့ရတော့တယ်………”

“ဟုတအြနတ်ီနုလှင်…အဲဒါကိုနားလညပြါတယ် မေ့လိုကပြါတော့ ဆိုတာ နားမလညခြဲ့တာ”

“သားရဲ့စိတတ်ှလည်ေး သိနပြေီဆိုတော့…… နောကထြပ် မဖြစ်ရလအေောင် ကိုယတ်ိုင် လည်း ထိန်းတော့မယ်…သားကိုလည်းမေ့ခိုင်း လိုကတ်ဲ့ သဘောပါကြယ်”

” အ ဟား ဟား…အနတ်ီနုလှငကြလေ ဒါမွိုးကြ ကလေးမလေးတဈယောကလြိုပဲနှလုံးသား ဗွ နှလုံးသား အမိန့ပြေးခိုင်းစလေို့ ရကောင်း သတဲ့လား”

“ဟုတပြါတယ် သားရယ်…အနတ်ီလည်း……”

“နှလုံးသားဆိုတာ…… အနတ်ီတို့ သားအမိ နှစ်ယောကြ လကန်ှဈဖကစြလုံးနဲ့ စာရေးနိုင် အောငလြေ့ကြ င့ယ်ူလို့ရတာမွိုးမှမဟုတတ်ာ”

“ဟုတပြါတယလြို့ ပြောပြီးနပြေီပဲသားရယ်… သူကများ စခွ ဈခဲ့ရင် စကားနဲ့ ဘယလြောကြ တောင် အနိုငယ်ူခွ ငမြလဲ မသိဘူး”

“ဟုတသ်ား…အနတ်ီနုလှငရြငထြဲကိုကနွောကြ ဘယလြိုရောကခြဲ့တာတဲ့လဲ”

“အတိအကြ တော့ မပြောတတပြါဘူးသားရယ် မင်းဇငလြေးနဲ့ အိမကြို အလညလြိုကလြာတဲ့ နေ့က အနတ်ီက မုန့ဟြင်းခါးလဲခွ ကတ်ာရှိ တယလြေ…သားကိုကြှေ းတော့စားလိုကတ်ာ သုံးခါလောကထြပထြည့ပြေးရတယ်………

“အနတ်ီနုလှင် ကြ နောကြမုန့ဟြင်းခါးဆို သိပကြှို ကတ်ာတဲ့……အနတ်ီခကြတ်ာလည်း စားလို့ တအားကောင်းတယ်”

နဲ့ပလုတပြလောင်း စားရင်း ပြောတာလေးကို အနတ်ီ မကြစြေ့ထဲ ကမထွကဘြူး ငယကြလည်းငယင်ယ် အသား ကလည်း ဒီထကည်ို သေးတယ်……ဘယလြို လေးမှန်းမသိဘူး……ပြီးတော့ သူများတွကေ ဝါနုနုလှငကြို “မဝါ” “အနတ်ီဝါ” “ဝါနု” ခေါခြဲ့ ကြပမေဲ့ သူက “အနတ်ီနုလှင်” တဲ့လေ……”

“သူများတွနေဲ့ မတူအောငခြေါတ်ာလို့ မဟုတ် ပါဘူး ကြ နောစြိတထြဲမှာ “နုလှင်” ဆိုတာလေး ပဲ ပိုသဘောကြ လို့ ပါ”

“သားရယ် ကိုယ့ကြိုကိုယ် သားလို့ ပြောပါ…… ကနွောလြို့က လူကြီးဖြစ်မှပြောပါလို့ သငပြေး တော့……”မပြောချင်ပြါဘူး အနတ်ီကလဲ…… သား သားနဲ့ ပြောရတာ နည်းနည်း ပြော့ညံ့သလားလို့ပါ” လို့ ကြီးကြီးကယွကြယွကြ ပြောခဲ့ သေးတာ”

“ဟား အနတ်ီက အကုနမြှတမြိနတောပဲ”

“မှတမြိတာပေါ့ကြယ်…သားရဲ့ အကြ င့လြေး တွေ အနတ်ီသဘောကြ တာ ရှိသေးတယ်…… အိမကြိုလာတယ် မငဇြင်းကသူ့အဖရေဲ့အညဈ အကြေးတွအမေဖြစ်ေသူကိုကူလုပပြေးနတော တွေ့ရင် မိသားစုဝငတ်ဈယောကလြို ပြေးလာ လုပပြေးတယ်……။

ဟော သူများအိမကြပစ်စည်း တဈခုခု စာအုပစြငကြ စာအုပတ်ို့ တဈခွားတဈ ခုခု ကိုငတ်ော့မယဆြိုရငကြွ အိမရြှငကြို ပါးစပ် နဲ့ ခွင့မြတောင်းရငတ်ောင် မွ ကလြုံးလေးနဲ့ လှမ်းကြည့်ခြှင့တ်ောင်းပြီးမှ ကိုငတ်တတ်ယ်… ဒါလေးတွကေ ဘာမှတော့ မဟုတဘြူး…… ဒါပမေဲ့ အဲဒါမွိုးလေးတွကေ အစ သားကို သဘောကြ တယ်”

ဒါတော့ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ သှနသ်ငဆြုံးမမှု့ကြောင့ြ ဒီအကြ င့တ်ှေ သံဒိုင် စွဲခဲ့ရတာပါ…သူများအိမ် က ပစ်စည်းတဈခုခုကို မပြောမဆို သံဒိုငမြကိုင် ရဲ့ခဲ့……ခငမြငမြှု့ကို ပိုငစြိုးပိုငန်ဲ့ လုပတ်ယလြို့ အထငမြခံနိုငဘြူး……မင်းဇငန်ဲ့ နှစ်ယောကပြဲ ရှိနခွေ ိနဆြိုရငတ်ော့ တဈမွိုးပေါ့……

လူငယခြငွြး နားလညမြှု့ရှိပမေဲ့ လူကြီးတွကေ တဈမွိုးမှငသ်ှားရင် မကောင်းဘူးလေ……… အနတ်ီက အိမမြလာခိုင်းတော့ ကြောင်းကနေ ပြနမြလာတဲ့ ရကတ်ှမှော ကြောင်းနားမှာဖြင့ြ ထားတဲ့ သံဒိုငတ်ို့မှို့က ဓါတပြုံဆိုငမြှာပဲ အခွိန် ဖြု န်းခဲ့တာမို့ဓါတပြုံရိုကတ်ာ ဘယလြိုဆိုတာ နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိခဲ့ရသည်။

ပိုငရြှငကြလည်း သူငယခြငွြးအကို လူပျိုကြီး ညဖကလြည်း တူတူသောကကြှတာမို့ ပိုရင်းနှီး ခဲ့ကြသည်။ အနတ်ီနုလှငကြို သူ့သှဇီကသူငယ် ခွ င်း ပို့လိုကတ်ဲ့ အဝတအြစားတွနေဲ့ ဓါတပြုံ ရိုကပြေးခဲ့ချင်ပြမေဲ့ camera ငှားရမှာစိုးလို့ စိတကြူးတွေ အကောငအြထည် မဖောန်ိုငခြဲ့။ သံဒိုင် ငှားရင် လူပျိုကြီးက ငှင်းမဲ့သူ မဟုတ် မှန်းသိပမေဲ့ ငှားရမှာ သိပအြားနာမိသည်။ တဈခုခုဖြစ်သှားလို့ ပိုငရြှငဖြစ်သူမှာ အလွေ ာြ တောင်းလည်း မကောင်း……မတောင်းလည်း မရ သိပဂြှကြ လိမ့မြည်။

အရမ်းကြီး ပြီးပြည့စြုံ တဲ့ဘဝတွမဟေုတတ်ဲ့ သံဒိုငတ်ို့ပတဝြန်းကငွမြှာ ငှားပြီးသုံးလိုကလြို့ ပကြစြီးပြောကဆြုံး သှားရတဲ့ ပြူနာတွအမွေားကြီးတွေ့ရသည် တဈယောကန်ဲ့တဈယောကတ်ဈမွိုးတွထင်ေ မိတပြကြြ……တဈခွို့ဆို ရနပြါထဖြစ်ကြတာမွိုး တွလည်ေး တွေ့နရတေော့ မိမိဘာသူ ရှိတာ လေးနဲ့ ကြေ နပစြှာနတော အကောင်းဆုံးလို့ သတမြှတပြါသည်။

“သားက မာနလည်းကြီးသေးတာနောြ…… ဒီက အိမမြလာခဲ့နဲ့ပြောလိုကတ်ော့ လုံးဝမလာဘူး…မင်းဇငသ်င်ျဘောတကသ်ှားပြီးတာတောင် အမ က အနတ်ီဆီမုန့ပျို့ခိုင်းရင် ပူစူးမ ကနေ တဈဆင့ပျို့ခိုင်းတယ်”

“မလာခဲ့နဲ့ပြောတော့ မလာဘူးပေါ့”

“အနတ်ီလည်းသားကို သတိရပါတယ်…ဒါမဲ့ မာနမင်းသားကလူတွေ့ရငတ်ောငစြကားမပြော တော့ဘူးလေ”

“ပြောလိုကရြင် ကိုယ့ကြို ခပစြိမ်းစိမ်းမွ ကလြုံး ကြီးနဲ့ ပြနကြှည့လြို့ ဒီကကောငမြှာ တဈခုခု ဖြစ်သှားရင် ဘယသ်ူတာဝနယ်ူမှာလဲ”

“အပိုတွသေိပပြှောတတတ်ယ်…ဒါကြောင့ြ ဟိုသမီးလေးခမွာ သိပခြစွရြှာတာနမှော”

အနတ်ီနုလှငစြကားကြောင့ြ သံဒိုင့ရြငထြဲ…… အောင့သ်ကသ်ကခြံစားလိုကရြသည်။ဒီတဈခါ တော့ သံဒိုငကြပဲ စကားလှဲှပေးလိုကသ်ည်။

“အနတ်ီက ဦးလတကြို ဘယလြိုခစွခြဲ့လဲ…… ဘယခြွိနလြောကကြလဲ”

“အဲဒါတော့မသိဘူး သားရယ်…ကိုယ့ကြိုကိုယ် တောင် ပြနမြေးမကြည့်ခြဲ့ဘူး”

ဟာ အနတ်ီနုလှင် အဖြကေို အရမ်းအံ့သှသှားသည်။ဒါဆို အနတ်ီတို့အိမထြောငရြေးကအခစွမြပါတဲ့ အိမထြောငရြေးမွိုးလား………သိခဲ့ရသလောကတ်ော့ အဲလိုလည်း မဟုတခြဲ့ပါဘူး။

“ဒါဆို အနတ်ီနုလှငကြ မခစွပြဲနဲ့……………”

“မခစွဘြူး ခွ ဈတယ် အဖြမရှောပဲ အနတ်ီ ဦးမောငလြတကြို ရှှေးခယွခြဲ့တာ သားရဲ့…… အနတ်ီ အမကလေည်းအိမထြောငပြှု စချင်ေပြှီ ဘယသ်ူနဲ့ရယလြို့မဟုတပြါဘူးအနတ်ီသဘော ကတွဲ့သူပေါ့…”

“လာပြောတဲ့သူတွအမွေားကြီးထဲမှ အနတ်ီမှာ ရှှေးရတာမွိုးပေါ့”

“ကိုယ့ဂြုဏကြိုယ် မဖောလြိုပါဘူး သားရယ်… ထားလိုကပြါတော့……ဦးမောငလြတကြို ရှှေး ခယွလြိုကတ်ာက စိတန်စေိတထြားကို အထင် ကြီးလေးစားလို့ပါ……ဖခငတ်ဈယောကလြို ရော…အကိုရင်းတဈယောကလြိုစိတထြားရော သူ့မှာရှိတယ် သားရဲ့……

သူ့ မိသားစု အဆင် ပြရငေပြှီး ရော့ တဈခွားလူ ဘာလိုဖြစ်ဖြစ်ဆို တဲ့ စိတထြားမွိုးမရှိဘူး… တဈခွို့အတ်တသိပကြှီးတဲ့အိမထြောင်ဦးစီးတွေ သားတွေ့ဖူးတယမြလား…… ကိုယ့ကြိုကိုယန်ဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ယှဉရြင် ကိုယ့ကြို ကိုယပြဲ ဦးစားပေးတယ်…… ကိုယမြိသားစုနဲ့ ကိုယ့ပြတဝြန်းကငွကြလူတွေ နဲ့ ယှဉရြင် ကိုယ့မြိသားစုပဲ ဦးစားပေးတယ်… လကခြံပါတယ် ဖြစ်ရမှာပဲလေ……

ဒါပမေဲ့ အတိုင်းအထကအြလှနကြှီးကြ လကမြခံနိုငဘြူး တရားသာ မတရားသာ မကြည့်တ်ော့ဘူး… ကိုယသ်ားသမီး ကားအကောင်းစားစီးနရပြေီ ကို လယဉေပြါဝယပြေးခွ ငတ်ာ မိဘတိုင်းရဲ့ ဆန်ဒ အမှနဖြစ်ပမေဲ့…သားသမီးအတွကြ ဝယ် ပေးနိုငဖြို့ ရှာလိုကတ်ဲ့ငှကေ ပတဝြန်းကြ ငလြူ အများအတွကြ သိပဒြုကျခဖြစ်သှားစလေားဆိုတဲ့ အတွေး တွေးပြီး မလုပသ်င့ပြါဘူး………

တောလြို့ပဲ ဒီလောကကြှီးရှာဖြထေားနိုငခြဲ့ပြီပဲ လုပသ်င့ြ မလုပသ်င့ြ အကြိုးအကြောင်းတော့ သိသင့တ်ာပေါ့ကြယ်…… ဦးမောငလြတကြ အဲလိုမရှာဖြခေဲ့ဘူး…… အနတ်ီကလည်း အဲဒီစိတန်စေိတထြားကို လေးစားခဲ့ရတာပါ…… အမွိုးသမီးတဈယောကကြ အမွိုးသားတဈ ယောကကြို ခစွတ်ဲ့အခစွကြအားလုံးခွုပလြိုကြ ရင် နှစ်မွိုးပဲ ရှိတာလို့ သတမြှတကြွ တယ်…… လေးစားလို့ခွ ဈတာရယသ်နားလို့ခစွတ်ာရယ် ”

“ဒါဆိုအနတ်ီက ဦးလတကြို ခွ ဈတာလေးစား မှု့နဲ့ ခွ ဈတဲ့ အခွ ဈမွိုးပေါ့”

အနတ်ီက ရယပြှီး……”စကားပြောတာ မပြီးသေးဘူးလကြယ်ေ…… ဆုံးအောငတ်ော့ နားထောင်ဦးမှပေါ့…”

“ဟုတ်”

“အခစွကြို စာအုပတ်ှထေဲမှာရော…သီခွ င်းတွေ ထဲမှာရော အမွိုးမွိုးအဓိပျပာယဖြှင့န်ကြတောပဲ ပြည့စြုံတယလြို့မှ မရှိတာ……စိတမြှာ ဖြစ်ပေါြ တဲ့ အရာ စိတစြှမ်းအင် စိတဖြစ်တညမြှု့ကို ဘယလြိုဝေါဟာရက အလုံးစုံ ပြီးပြည့စြုံအောင် အဓိပျပာယဖြှင့ဆြိုနိုငမြှာလဲ……

ဖြင့ဆြိုထားတဲ့ ဖြင့ဆြို ခကြတ်ှကေို အနတ်ီတို့သားတို့က ကိုယ့ြ ရငဘြတန်ဲ့ ကိုကည်ီမှု့ရှိရင် လကခြံလိုကတ်ယ် ယူသုံးကြတယ်။ လူအများလကခြံတဲ့ စကားက ပဲ မှနတ်ယထြငရြပမေဲ့ အခစွန်ဲ့ပတသ်ကလြာ ရင် ပြီးပြည့စြုံအောင် မဟုတသ်ေးဘူးလေ…… ဘာလို့ ဒီလောကပြှောဆိုရတာ ရှုပထြှေးနရေ တာလဲဆိုတော့အခစွဟြာ စိတစြှမ်းအငတ်ဈခု ဖြစ်နပြေီး အခစွဟြာ အခစွဖြစ်နလေို့နမှော ပေါ့ကြယ်…အ ဟင်း ဟင်း ခစ်”

“အ ဟား ဟား”

သံဒိုငတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား ရယမြိလိုကတ်ော့ သည်။သံဒိုင် အနတ်ီနုလှင် ပြောပုံလေးကို ကြားဖူးပြီးသားတွေ ပါပမေဲ့ သိပသ်ဘောကြ မိ သည်။

“လေးစားလို့ ခစွတ်ာနဲ့…… သနားလို့ ခစွတ်ာမှာ …ဦးလတကြို လေးစား လို့…………ဆကပြါဦး အနတ်ီ”

“ဦးမောငလြတကြို အနတ်ီကလေးစားတယလြို့ပဲ ပြောတာပါခွ ဈတာမပါပါဘူး…သားက ရောပြောလိုကလြို့ ရှုပသ်ှားတယန်ဲ့တူတယ်……လေးစားမှု့ရှိတိုင်း အခွ ဈမဟုတပြမေဲ့………အမွိုးသမီးတွေ အခွ ဈကို လကခြံမှု့သဘောတရား အစမှာတော့ လေးစားခွင်း ဒါမှမဟုတ် သနားခွင်း ပါတယလြို့ပြောချင်တ်ာ သားရဲ့…”

အနတ်ီနုလှင် စကားမပြတသ်ေးခငမြှာပဲ……

“သံယောဇဉကြွ ဘယသ်ှားထားမလဲ အနတ်ီ”

“သံယောဇဉကြ ကိန်းနဲ့ ပြောရရင် ဘုံကိန်း မလို့ နှစ်ဖကလြုံးမှာပါနိုငခြွေ ရှိတယလြို့…… အနတ်ီတော့မှငတ်ယ်…ဒါမဲ့ လေးစားခွင်းက အထငကြှီးမှု့တဈမွိုးလည်းဖြစ်တာမို့…… သားပြောတဲ့ သံယောဇဉကြ သနားခွ ဈမှာ ပိုပြီးပါနိုငမြှာပေါ့ကြယ်……

ခုနကပြောတဲ့ စကားကိုတော့ အနတ်ီက တောတ်ောလြေး လကခြံတယ်…… မိန်းမတဈယောကကြယောင်ျကြားတဈယောကြ ကို ခွ ဈပြီဆိုရင် အထငကြှီးလို့ခွ ဈတာနဲ့ သနားလို့ခစွတ်ာ ဆိုတာလေ……”

“အထငကြှီးတာနဲ့ လေးစားတာ မတူဘူးနောြ အနတ်ီနုလှင်”

သံဒိုင် နည်းနည်းတော့ ကြန့လြိုကပြှီး တိကြ အောင် ဖမ်းလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြ ပြုံးရုံလေး ပြုံးပြီး………

“အထငကြှီးမှု့နဲ့ လေးစားမှု့ မတူဘူးတဲ့လား အဲဒီဝေါဟာရနှစ်ခု သိပန်ီးစပတ်ာတော့…… သား တွေးရောတွေးမိလား……”

အနတ်ီနုလှငကြ မေးခွန်းကို မေးခွန်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတပြေးလိုကတ်ော့သံဒိုငဖြမ်းလို့မရတော့……

“အခစွန်ဲ့လိငကြိဈစကို အနတ်ီ ဘယလြိုမှငလြဲ”

“သား ခံစားခကြတ်ော့ မသိဘူး……အနတ်ီက တော့ ကိုယခြွ ဈတဲ့သူနဲ့ပဲကိုယလြကန်ှီးနှောတဲ့ ကိဈစကို ပိုစိတသ်နတ်ယ်……ကာမပန်းတိုင် ဒီဂရီအမှင့ဆြုံးထိကို ကိုယခြစွတ်ဲ့သူနဲ့ပဲ ရောကအြောငသ်ှားချင်တ်ယကြှယ်”

“မှနတ်ာပေါ့……ခုက ခွ ဈတဲ့သူခွ င်းလည်း နှစ်ယောကတ်ည်း……အခွအနေအခွေိနအြခါ ကလည်း အကောင်းဆုံး ပေးနပြေီဆိုတော့… အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ……………”

သံဒိုငစြကားကို ဆုံးအောငမြပြောတော့ပဲ…… အနတ်ီနုလှငကြို အထာနဲ့ကြည့်လြိုကတ်ော့…

“အံမယ် လူလညလြေး စကားကောင်းပြောနေ တာကို ထဖောကတ်ယ်…တောပြှီကြယ်…သားလည်းရချိုးတော့ အနတ်ီလည်းညစာပြငတ်ော့မယ်…နှစ်ရကလြောကအြဲ့ဒီကိဈစဖြတထြားမယ်…ပြီးမှ နှစ်နှစ်ကာကာကြီး ခွ ဈကြမယ်…အဲဒီနေ့ကို အနတ်ီက……

“No Closthes Day of War Nu Nu Lwin”

လို့ နာမညပြေးထားတယ်”

ဝါနုနုလှင် အဝတအြစားမပါတဲ့ နေ့တဲ့…… ဘယလြိုလည်းဆိုတာ သံဒိုငမြတွေးနိုငတ်ော့…

“ဘယလြိုများလဲ အနတ်ီရယ်”

“မိုးသည်းတဲ့ညက အနတ်ီကို သားက …… အမှတတ်ရဖြစ်အောင် လုပပြေးခဲ့တယလြေ အဲဒါကြောင့ြ အနတ်ီလည်း သား ကို……”

“ဒါ ဒါဆို ကြ နောကြ ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ”

“အောြ!အရှင်းကြီးကို သားဘာသာတွေး ကြည့်ြ ပေါ့ လိုကမြေးမနေ့နဲ့”

ပြောပြီး အနတ်ီနုလှင် က ထိုငရြာက ထပြီး ထမီပြငဝြတတ်ော့သည်။

သံဒိုင် လည်း မတတ်တရြပလြိုကပြှီး……

“ဘယန်ေ့လဲ အနတ်ီ”

“မသိဘူး ရသှေားခြိုးတော့………”

“အနတ်ီ ကြ နောကြို ဒေါသဖြစ်အောင် မလုပ် နဲ့နောြ ဟင်း ဟင်း သိတယဟြုတ်”

“အံမယ် စမ်းကြည့်လြိုကလြေ ဒီတဈခါတော့ ရမလားလို့”

အနတ်ီက လကန်ှဈဖကခြါးထောကပြှီး……ရှှရငေကြှီး မောကကြာ ရနထြောငလြာတော့…သံဒိုငအြနတ်ီနုလှငကြိုလှမ်းဖကန်မ်းလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြလည်း သံဒိုငခြါးကိုပြနဖြကကြာနှုတခြမ်းခွင်းပါ ကပပြေးလိုကသ်ည်။သံဒိုငကြအနတ်ီနှုတခြမ်းတွေ စုပန်မ်းနခွေိန်……အနတ်ီလကတ်ှကေ ထောငလြာပြီဖြစ်တဲ့အငယကြောငကြို ပုဆိုးပေါကြနေ ပြပြလေးပြတပြေးနရင်ေး သံဒိုင့အြနမ်းကို ခွာလိုကပြှီး……

“ခစွလြို့ အလိုလိုကပြေးတာကို ကိုယ့ကြိုကိုယ် “သရဲကောင်း”ထငသ်ှားတယ် ဟလား သား!”

“သူရဲကောင်း” မဟုတ် “သရဲကောင်း”ဆိုပြီးအနတ်ီနုလှငကြအပြောငအြပကြစြကားနဲ့သံဒိုင့ကြို ခပတ်ညတ်ညကြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့…

သံဒိုငကြ……

“အဲဒီတော့ ဒီက “သရဲကောင်း”ကြီးကို……’အနတ်ီ ဝါဝါ နုနု လှငလြှင်’ က ဘာလုပခြွ င်…”

“အားးးးးးးးးးး”

သံဒိုငစြကားဆုံးအောငပြှောခွင့မြပေးပဲ အနတ်ီ က ဆုံးမလိုကပြုံရသည်။သံဒိုငရြဲ့ အားကနဲ အောသ်ံ ထွကလြာရသည်။အနတ်ီနုလှငကြ လကန်ဲ့ စုတည်ှဈထားတဲ့ သံဒိုင့အြငယကြောင် ကိုလှှတပြေးလိုကမြှ သံဒိုငတ်ို့အသကရြှုချောင် ရတော့သည်။

“အား နာလိုကတ်ာ အနတ်ီရယ် ထိပကြို လကသ်ည်းတွနေဲ့ကုပမြိသှားတယထြငတ်ယ်”

“ဘာမှမဆိုငဘြူးသား လကဖြဝါးပြငထြဲထည့ပြှီး ညှဈလိုကတ်ာလကသ်ည်းနဲ့ထိပန်ဲ့ အဝေးကြီး”

“မဝေးဘူးလေ လကသ်န်းလကသ်ည်းနဲ့ ခွဈမိ ပုံ ရတယ်”

“ဉာဏမြများပါနဲ့ သားရယ် ရသှေားခွိုးတော့ အောင့ထြားပြီးမှ ဖြင့ခြရွတာ သိပအြရသာရှိ တာကိုလည်း ပြောပြထားရဲ့နဲ့”

“ဟုတကြဲ့ပါဗွာ ရပါတယ် အနတ်ီရာ”

သံဒိုငအြခန်းထဲကနစေိတဆြိုးခွ ငရြောငဆြောငပြှီး အရငထြှကလြိုကတ်ော့သည်။

“မကြန်ှာကြီးက ဘာဖြစ်သှားတာတဲ့လဲ”

သံဒိုင် ရယခြငွစြိတကြို ထိန်းပြီး နောကဖြေးသာအရငထြှကခြဲ့လိုကသ်ည်။နောကဖြေးရချိုးကာနီးမှ သဈပငတ်ှဆေီ ရသှေားနိုငရြန် ရမှေောင်းဖောထြားတဲ့လိုင်းတွေ သဲပြည့န်လေို့ ပေါကတ်ူးတဈလကန်ဲ့ ပြနဖြောပြေးနလေိုကသ်ေးသည်။တောတ်ောကြှာကြာလုပပြေးပြီး ခန်ဓာကိုယကြ

ခွှေး နည်းနည်းထွကလြာမှ ရတဈေခွကအြဝသောကြ ခဏနားပြီးမှ ရခေူ ိးလိုကတ်ော့သည်။သံဒိုငရြချိုးနတေော့ အနတ်ီနုလှငလြည်းနောကဖြေးလာပြီး လှန်းထားတဲ့ အင်ျကြီတွလောပြနသ်ိမ်းသည်။အဝတတ်န်းပေါကြ အင်ျကြီတွေ တဈထညခြှင်းဆှဲယူနသေော အနတ်ီကိုကြည့်ရြင်း သံဒိုငအြတွေးတဈခကြရြသှားခဲ့လိုကသ်ည်။

“ငါးမရ ရချိုးပြန်”လို့ ဆိုရိုးစကားရှိပမေဲ့ အခုက ရချိုးရပြီမို့ ကြောကခြဲတော့ထပကြောကမြယဆြိုတဲ့အတွေး…ခစွတ်ဲ့ အနတ်ီနုလှင် အပေါြ ဆိုးခွ ငတ်ာလည်းတဈမွိုးပေါ့…………အနတ်ီနုလှင် အင်ျကြီတွပြေေ့ပြီးသူ့အနားရောကလြာတော့……

“အနတ်ီနုလှင် ခဏ”

“ဘာလဲကြယ်”

“မီးဖိုချောင် ကိစ်စက ပြီးပြီလား”

“ထမင်းပဲခကြရြတာလေ ပြီးပြီဟင်းတွကေ စား ကာနီးမှနှှေးမယလြေ”

“အဲဆို အင်ျကြီတွေ ဟိုပေါတ်ငလြိုကပြါ ပြီးရင် ကနွောန်ား လာပါဦး”

အနတ်ီက အင်ျကြီတွေ အနီးက ခုံပေါတ်ငခြဲ့ပြီး

“ဘာများလဲ သားရယ်”

“ဒီမှာ နာနလေို့လကသ်ည်းနဲ့ခွဈမိသှားပါတယ် ဆို ရထေိလိုကတ်ော့ စပန်လေို့”

“ပြစမ်းပါဦး သားရယ်”

သံဒိုင် ရစေိုပုဆိုးကို ခွှတခြွ လိုကပြှီး အနတ်ီ့ လကကြို ဆှဲယူကာ သူ့ကောငကြှီးပေါတ်င် ပေးလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြ ခါးကုန်းပြီးပဲ သူ့ကောငကြှီးကို ကိုငကြာ သချောကြည့်ပြေး နသည်ေ။

“အား လား လား စပလြိုကတ်ာ အနတ်ီရယ်”

“ပြန်းတာ ထိရှ ရာတော့မတွေ့ပါဘူး သားရယ်”

“မသိဘူး အနတ်ီနုလှငရြယင်ရုတသ်ီးစပသ်လို စပန်တယ်ေ……အနတ်ီနုလှငကြ အာငှေ့လေး ပေးလိုကရြငတ်ော့ သကသ်ာမလားပဲ”

“ဘာမှမဆိုငပြါဘူး သားရယ်…အယ်! ဒါမွိုးဆို ဉာဏတ်ှေ သိပမြွားတတပြါလား ဟင်!”

အနတ်ီ နုလှငကြ အငယကြောငကြို ကိုငရြင်း ပြုံးဖြီးကြီးလုပန်တေဲ့ သံဒိုင် မကြန်ှာကို တွေ့ လိုကတ်ော့ သဘောပေါကသ်ှားတော့သည်။

“တောပြှီ သှားမယ် အင်ျကြီတွေ သိမ်းရဦးမယ်”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငလြကကြို ဖမ်းဆှဲလိုကပြှီး “အမွိုးသမီးတွကအေမွိူးသားတွရေဲ့သုတရြည် ကို မှီဝဲရင် ဉာဏရြညထြကမြှကပြှီးခွနအြားတိုး ကာ မိန်းမတွအဖြေဈများတဲ့ ရောဂါဝဒနော တွေ ပြောကကြင်းနိုင်၏ လို့သိရတယအြနတ်ီ”

“အံမယ်! ဘယမြှာ သိရတာလဲ”

“ဟိုနေ့ကဖတလြိုကတ်ဲ့”မသိမဖြစ်”ကြ န်းမာရေး ဂွာနယထြဲမှာ ပါတယလြေ”

“ဘယသ်ူ ရေးတာလဲ”

“ဒေါကတ်ာ သံဒိုင်”

“ဟင်!ငလညလြေး!သိပလြညတ်ယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြောပြီးတာနဲ့ သံဒိုငရြှေ့မှာ ထိုငလြိုကပြါတော့သည်။သိပခြွ ဈရတဲ့ သူတွေ မို့ ဆန်ဒတွကေို ငှင်း ပယခြှင်းဟာ မစွမ်းသာ… သံဒိုငတ်ို့ကတော့ အလိုပြည့ဖြို့ရာ အဆင့သ်င့ြ အနတ်ီနုလှငကြအကိုငအြတွယည်ငသ်ာသည်။ လွှာဖြားလေးနဲ့ စကစားပေးသည်။ပြီးမှ တဈ ချောင်းလုံးကိုအနှံ လွှာနဲ့ လိုကယ်ှကသ်ည်။ လကကြိုနှစ်ဖကလြုံးမအားအောငအြသုံးပြု သေးသည်။ အားရအောင် ယှကပြေးပြီးမှ ပါးစပထြဲ

ထည့ြ စုပပြေးတော့သည်။ ဒီလိငတ်နခြွောင်းကြီးကို သှားတွနေဲ့ မထိအောင် စုပပြေးတဲ့ နရောမှာ အနတ်ီနုလှင် သိပကြွှမ်းကြ ငသ်ညလြို့ သံဒိုငထြငသ်ည်…… အနတ်ီနုလှငကြ စုပပြေးရင်းနဲ့မှ လိငတ်နကြို ပါးစပကြ ထုတလြိုကပြှီး………

“လူကို သိပအြနိုင့ကြငွ့ပြှီး ခိုင်းခွ ငတ်ယန်ောြ”

“အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ကနွြးမာရေး အတွကပြါဗွာ”

“အာ ဆိုလည်း ပိုစုပပြေးရမှာပေါ့ ရှင်”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြောပြီး သံဒိုင့ြ လိငတ်နကြို ပါးစပထြဲ ပြနထြည့ကြာမှနမြှနကြှီးစုပပြေးတော့သည်။ သံဒိုငဆြီက…… “အား ရှီး”ဆိုတဲ့ အသံတွကလေည်း အနတ်ီ့ရဲ့ စုပခြွ ကတ်ှနေဲ့ အပျိုင် မှိုငရြပြီပေါ့………

အနတ်ီနုလှငကြပါးစပကြနအမှေနစြုပပြေးသလို ပါးစပကြ ဆှဲထုတပြှီး ပါးစပအြနားပေးခွိနမြှာလည်း လိငတ်နန်ဲ့ သူ့လကကြိုတော့ အနားမပေးခဲ့ခွေ ။လကန်ဲ့လိငတ်နကြို ဂွင်းကြမ်းဆောင့ပြေးသေးသည်။

ပါးစပန်ဲ့ တဈမွိုးလကန်ဲ့ တဈသှယ် လုပပြေးသူက ဒေါဝြါနုနုလှငရြယမြို့ သံဒိုငတ်ို့ သုတရြညအြထွကကြို မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ခါးကိုဆတကြနဲဆကကြနဲ ကော့ ကော့ ပြီး သုတရြညမြွားကို အနတ်ီနုလှငပြါးစပထြဲ ပန်းထည့လြိုကရြတော့သည်။

အနတ်ီနုလှငကြလည်း ပါးစပထြဲ ဝငလြာသမွှ သုတရြညတ်ှကေို “တဂွတဂြှတ်”မှညသ်ံ ကြားအောင် မှိုခလွိုကသ်ည်…နှုတခြမ်းဘေးက အနည်းငယပြကြေံတဲ့ အရညတ်ဈခွို့ကိုလွှာ နဲ့ လှမ်းသတယ်ူပြီး မှိုခွ လိုကရြင်း မတတ်တရြပလြိုကကြာ……သံဒိုင့ြ ပါးကိုလိမဖြဲ့လိုကတ်ော့သည်။

“ကြေ နပတ်ော့နောြ သား”

လို့ ပြောပြီး…… ခထွားတဲ့ အင်ျကြီနားသှားကာ အင်ျကြီတွေ ကောကယ်ူပြေ့ပြီးမှ အိမပြေါကြို ပြနတ်ကသ်ှား တော့သည်။သံဒိုင် အိမပြေါတ်ကသ်ှားတဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ကြောပြငကြို ကြည့်န်ရင်ေးမှာ ပဲ အနတ်ီက အင်ျကြီတွပြေေ့ထားရင်း သူမရဲ့ လကခြုံလေးနဲ့ နှုတခြမ်းဘေးကို အသာလေး သုတန်တော တွေ့လိုကရြသေးသည်။

“သိပခြစွရြပါသော အနတ်ီနုလှငရြယ်”

🏵️ ဒေါဝြါနုနုလှင် (အပိုင်း ၄) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️