အောစာအုပ်

ဒေါ်ဝါနုနုလွင် (အပိုင်း ၄ ဇာတ်သိမ်း)

ဒေါဝြါနုနုလှင်
ရေးသားသူ – ကနောငမြင်းသားကြီး

🏵️အပိုင်း (၄) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

💠အခန်း ( ၁၅ )💠

“မောငင်ယရြေ သား…ဒီနေ့ရော မနကဖြှနရြော စကထြဲသှားပေးဦးနောြ…ရပကြှကြ ကိဈစပြီးရင် တော့ ပြီးပါပြီ”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဖဖေေ”

“ဖဖကေအေသကလြည်းကြီးပြီ…ငါ့သားလည်း ကြောင်းပြီးပြီ…အလုပတ်ှကေိုအာရုံစိုကတ်ော့ ကြာ မင်းပဲ ဆကလြုပရြတော့မှာ”

“ကြ မ သားကအလုပမြလုပပြဲဒီတိုင်းထိုငန်လေို့ လား”

“ရှငမြရယ် ဖအဖြစ်ေသူက ပြောနတောကို ဘာလို့ ဝငပြှောရတာလဲ ခကလြိုကတ်ာ…လိမျမာပြီး သား ပိုလိမျမာလာအောငလြို့…ဒီမှာကလည်း ခကလြိုကကြှတာ သားသမီးကို ဖအဖြစ်ေသူ က ပြောဆိုဆုံးမနရင်ေ မအလေုပသ်ူက ကာချင်ရြတာနဲ့ အဘှားရှိရငအြဘှားဖြစ်သူက ရှေ့ က ပိတရြတာနဲ့ ဟင်း……”

“တောကြ! တဈခွားတိုင်းပြညတ်ှမှော လူဖြစ်ခဲ့ ရမှာ……”

“အဲကလွည်း ဒီက ရှငမြနဲ့ ဘယဖြူးစာဆုံတော့ မလဲ…မလုပပြါနဲ့ ရှငမြရယ်”

သံဒိုင် သူ့အဖတေောကြီလေးတွကေို သဘော ကြ လို့ ပြုံးမိလိုကသ်ည်။

“မကြီးမငယန်ဲ့ ဘာတွေ ပြောနတောတဲ့လဲ… သားရေ ဈေးကိုသှား အိုဗာတင်းဘူး သှားဝယ် ပေးပါဦး …ဈေးကပြနမြှ စကထြဲသှားတော့…”

“ဟုတ်…မမေေ”

သံဒိုင် ဈေးကိုထွကလြာခဲ့လိုကတ်ော့သည်။ ဖဖကေေ ရပကြှကရြေးကိဈစနဲ့ အလုပရြှုပန်လေို့ မနေ့ကတည်းက သံဒိုင် စကထြဲသှားနခေဲ့ရ သည်။ညနပြနေလြာမှအနတ်ီနုလှငဆြီ ခဏဝင် တွေ့ခဲ့ရသည်။နောကန်ှဈရကလြောကြ အိမကြို အေးဆေး မလာနိုငသ်ေးတဲ့ အကြောင်းပြောခဲ့ ရသည်။

“တဈရကလြုံးမတွေ့ရတာ ကနွောကြို မလှမ်းဘူးလား”

သံဒိုငမြေးတော့ အနတ်ီနုလှင် က…

“လှမ်းလို့ မလှမ်းရအောင် ဆေးသောကြ ထားတယတ်ဲ့…ဘာဆေးလဲ မေးတော့……… “ဒေါကတ်ာသံဒိုငရြဲ့ အလှမ်းပြောကဆြေး”

တဲ့။သံဒိုင် ဈေးကိုရောကတ်ော့ သူ့မမမှေောတဲ့ အိုဗာတင်းဘူး ဝယပြှီး လှည့အြထွကြ… ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တွေ့လိုကရြတာ မှသန်တာ……သန်တာကလည်း သံဒိုင့ကြိုတွေ့လိုကရြတော့……အံ့သှသှားရပြီး နှုတခြမ်းလေးနှစ်ခုပြင့သ်ှားသေးတယ်။

သူ့နှုတခြမ်းဖြားက “မောင်”လို့ထွကလြာလိုကတ်ာလား သံဒိုင် တဈခကြထြငလြိုကမြိပမေဲ့ မဟုတပြါစနေဲ့လို့သာ သံဒိုငကြှိတဆြုတောင်းလိုကမြိသည်။ သန်တာက ပြုံး ပြနှုတဆြကလြိုကပြှီး အရငလြှည့ထြှကသ်ှားတော့သည်။သံဒိုငလြည်း ခေါင်းညိတပြှုံးပြလိုကရြတာပေါ့………။

“အရိုးသားဆုံးနဲ့ အဖြူ စငဆြုံးတော့ ခစွခြဲ့မိပါ သည် သန်တာ”……

သံဒိုငန်ဲ့မှသန်တာ တဈမှို့တည်းနကပြေမေဲ့ ခုလိုမွ ကန်ှာချင်ြးဆိုင် မတွေ့တာ ကြာခဲ့ပါပြီကော… မှသန်တာကလည်း သူ့အိမဆြိုငမြှာပဲ ထိုငတ်ဲ့သူ ကိဈစပေါမြှ ဈေးဘကကြို လာဖြစ်တယန်ဲ့ တူပါသည်။ သံဒိုငကြလည်း မှသန်တာဘကအြပိုင်းကိုသိပမြသှားဖြစ်တော့ သိပမြတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြ ……။

သံဒိုင့ဘြဝမှာ မိန်းမနှစ်ယောကပြဲ ဆုံခဲ့ရပမေဲ့နှစ်ယောကလြုံးက သူ့အပေါသ်ိပခြွ ဈကြတဲ့သူတွဆေိုတာ သိပါသည်။ကိုယတ်ိုငကြလည်း…နှစ်ဖကခြှနင်းတတတ်ဲ့ ယောင်ျကြားတဈယောကမြဟုတလြို့ ဇာတလြမ်းကိုအပြတကြပြဈခဲ့သညကြိုယ့လြုပရြပကြို မှနတ်ယလြို့ မဆုံးဖြတရြဲသောလြည်း…တဈဘဝလုံးစာ လိပပြှာလုံချင်သ်ူ…။

အိမကြို အရငသ်ှားပြီးပဲ မမဝေယေခြိုင်းတဲ့…… အိုဗာတင်းဘူး အရငဝြငပြေးပြီးမှ စကထြဲထွကြ ခဲ့လိုကသ်ည်။စကထြဲရောကကြာနီးမှ အပေါကြ ဝက သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ခိုငထြှန်းကရပစြောင့ြ နတောလည်း တွေ့လိုကရြသည်။ဒီနေ့ ဘာနေ့ ပါလိမ့လြို့တောင် သံဒိုင် တွေးမိသှားရသည်။

“ခိုငထြှန်းကြီး ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ”

“ပြောစရာမရှိပါဘူး မေးစရာရှိလို့ပါ”

“ငါ့ဆီ သပသ်ပကြှီးလာမေးရအောငတ်ောင် ကိဈစက အရေးကြီးလို့လား”

“အရေးကြီးတယလြည်း မဟုတပြါဘူးကြာ… သိချင်ယ်ုံ သကသ်ကပြါ မောငင်ယ်”

“အင်း မေးပါဦး”

“မင်းနဲ့ မင်းဇငအြမေ ဒေါဝြါနုနုလှငန်ဲ့ ဖြစ်နေ ကြတယ် ကြားလို့ အဲ့ဒါ ဟုတလြား ”

သံဒိုင် ခိုငထြှန်းမေးခွန်းကို မအံ့သှပါ…လူ့ပတဝြန်းကငွကြ ဒီလိုကိဈစမွိုးတွကေို ပိုစိတဝြငစြား ကြသလို…ကာယကံရှငန်ှဈဦးကလွို့ဝှကလြုပ် ဆောငကြှရငတ်ောင် သတင်းကပေါကပြှီးသား အခွအနေတွေေ…မိမိကလူမသိအောငဒြိုငလြွို့ နဲ့ လုပခြှင်းမွိုးလည်း အလငွြးမရှိ…

“ဟုတတ်ယခြိုငထြှန်း ငါတို့နှစ်ယောကသ်ား…… ခစွန်ကြတေယ် ဖြစ်နကြတေယ်”

“မင်းကြာခွ ဈစရာဖြစ်စရာဒီလောကရြှားသလား သားကြီးရာ”

“ခစွမြိသှားတာတော့ ငါ့လည်း တာဆီးလို့မရသလို မင်းလည်းပိတပြငလြို့မရဘူးလကြော”

“ကြောင်းပြီးကာနီးကတည်းက သားကြီးပါးစပ် က နှလုံးသားတွေ စိတခြံစားခကြတ်ှကေို… ဒါကြောင့ြ တဖြဖြပြောနတောကိုး……… ဘဝက စိတခြံစားခကြမြှုတွေ ဦးစားပေးပြီး ဖြတသ်န်းသှားလာလို့မရတာ မင်းလည်းသိ ပြီးသားပါ……ထားပါတော့ကြာ…ဘေးကနေ ငါကြားခဲ့လို့ သချောအောင် သားကြီးဆီ … လာမေးတာ…အနတ်ီဝါကလည်း ဘာကြောင့ြ များ………”

ခိုငထြှန်းက စကားဆုံးအောငမြပြောတော့…… အနတ်ီနုလှငကြိုလည်း ဝဖနေခြငွပြုံ ရပါသည်။ သံဒိုငကြ ဘာမှဆကမြပြောပဲ ခိုငထြှန်းကိုသာ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ဘေးက စကားကြားရရုံ နဲ့ မယုံသေးဘူး…သချောအောင် သူငယခြငွြး ဆီကိုပဲ လာမေးတဲ့အတွကတ်ော့ သံဒိုင် ကြေ းဇူးတငပြါသည်။သူငယခြွ င်းသံယောဇဉြ တွေ………။

“ငါသှားမယ် မောငင်ယ်…မင်းက အမှနအြကန် ဝနခြံလိုကတ်ော့ ငါစိတတ်ှထေဲလည်း…… တဈမွိုးကြီးပဲ…ပြီးတော့ အနတ်ီဝါက မင်းတို့ ငါ့တို့ထကြ ပိုတွေးတတတ်ဲ့သူဆိုတာလည်း မေ့ထားလို့ မရဘူးနောြ…နောကတ်ဈခုက…”

“တောပြါတော့ သားကြီးရာ…သှားမှာဆိုသှားပါ တော့ကြာ”

“အေးပါကြာ”

ခိုငထြှန်းဒါပဲပြောပြီးထွကသ်ှားလိုကတ်ော့သညသ်ံဒိုင် အနတ်ီနုလှငန်ဲ့ ပတသ်ကရြငသ်ှေးဆူလှယသ်ူမို့ ခိုငထြှန်းစကားကို ရပခြိုင်းလိုကတ်ာပါ…စကားလုံးတွကမှေနန်ရငေတ်ောငရြငထြဲမှ ာနာကငွရြလိမ့မြည်။စကားလုံးတွကေ မမှနပြဲခိုငထြှန်းကသူထငရြာစွတပြှောတာမွိုးဆိုလည်း သံဒိုငကြ တဈခုခုလုပမြိသှားတော့မည်……။

သံဒိုငလြေးပငသ်ော ခွလှမြေးတွနေဲ့ပဲ စကထြဲဝငလြာခဲ့လိုကတ်ော့သည်။အနတ်ီနုလှငရြေ…အသကအြရှယကြှာခွားမှု့ လူပျိုနဲ့ မုဆိုးမ ခစွတ်ဲ့သူငယခြငွြးအရင်းရဲ့အမေ……ဒါတွကကေနွောြ နှစ်ယောကကြို ဇာတလြမ်းမဖြစ်စတောတဲ့လား…သံဒိုင် ခေါင်းကို ဘယည်ာခါရမ်းပြဈ လိုကသ်ည်။ကိုယ့သ်မိုင်းကိုယပြဲဆကရြေးမည်။

………………………………………………………………………………

ဒီနေ့တော့ သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငဆြီကို ထွကြ လာခဲ့လိုကတ်ော့သည်။လှမ်းလည်း သိပလြှမ်း နပြေီ…စိတတ်ှထေဲက လှမ်းသလို ခန်ဓာကိုယ် တဈခုလုံး သှေးလညပြတမြှုရှိတဲ့ အရာအားလုံး ကလှမ်းသည်။အေးဆေးမတွေ့ရာတာလည်းသုံးရကရြှိသှားပြီလေ…ဒီနေ့တော့စကထြဲလည်း သှားစရာမလိုတော့ မနကပျိုင်းကတည်းက လာဖြစ်ခဲ့ရပြီ……။ခွံတံခါးလည်းဖြင့ပြှီးသားမို့ အိမထြိဝငလြာလိုကတ်ော့ အိမတ်ံခါးက ပိတထြားသည်။

အနတ်ီဘယမြွ ားသှားနပေါလိမ့လြို့ စဉြးစားရင်း……ဆိုငကြယ် ဟှန်းကိုတီးလိုကတ်ော့………တံခါးဖြင့လြာပြီး အနတ်ီနုလှငရြဲ့မွ ကန်ှာလေးပဲပေါလြာကာ……

“ဂွတမြောနင်း!……”

လို့ အနတ်ီက E လိုနှုတ် ဆကလြိုကတ်ော့ သံဒိုင် အံ့သှသှားမိသည်။ အနတ်ီက သံဒိုငန်ဲ့မင်းဇငကြို အင်ျဂလိပစြာ သင် ပေးတုန်းကတော့ E လို ပြောပေးသောလြည်း နောကပျိုင်းမပြောဖြစ်။မင်းဇငန်ဲ့ သားအမိနှစ် ယောကတ်ည်းဆိုရငတ်ော့ မင်းဇငအြတွကြ အလေ့အကငွ့ဖြစ်အောင် ပြောပေးတယလြို့ သိရသည်။ သံဒိုင့ကြိုတော့ မပြောဖူးခဲ့……… သံဒိုငလြည်း……

“မောနင်း အနတ်ီ” လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ော့…

“ဒူယူနိုး တူဒေး?”တဲ့

“ရကဈြ…မတခြွြ နိုငတ်င်း ဆန်းဒေး”လို့သံဒိုင် ဖြပေေးလိုကသ်ည်။ဒီလောကတ်ော့သိသေးတယပြေါ့လေ……အနတ်ီက တဈခွ ကရြယပြှီး

“နိုး အိုငမြီး………××××××××××××××××××× ×××××××××××××××××××××××××××× ××××××××××××××××××××××××××××× နိုး ကလို့ဈ ဒေး အော့ ဝါ နု နု လှင်×××××× ဆိုး××××××××××တိတ် ဘကြ အုမ်း××××× × ××××××ယူစေး××××××××××××××××××× ××××××××××××××××××××××××ဟီး××××”

သံဒိုင် အဲလိုအများကြီးနဲ့ ကြာကြာပြောလိုကြ တော့ နားမလညတ်ော့…သချောနားမလည် ပမေဲ့ သူ့မွှောလြင့တ်ဲ့ရကြ စောင့စြားခဲ့ရတဲ့ရကြ ရောကပြှီဆိုတာရယ်…အိမခြဏပြနခြိုင်းပြီး ပြန် လာဖို့ ပြောတယဆြိုတာရယတ်ော့ သဘော ပေါကမြိပါသည်။ဒါပမေဲ့ သချောသှားအောင်…

“ကြေးဇူးပြု ပြီး ဘားမိဈဈဈဈဈလိုလေးပြောပေး ပါဦး အနတ်ီ”…

သံဒိုင် ပြောငခြွောခြွောန်ဲ့ မှနမြာလို ပြနခြိုင်းရတော့သည်။

“ဘာသာစကားနှစ်မွိုးလောကတ်တတ်ဲ့ အမွိုးသမီးတွကေ အစပိုင်းရှကန်တောမွိုးးဆိုရငမြိခငဘြာသာစကားကိုမပြောပဲတဈခွားဘာသာစကားနဲ့ အစပျိုးလေ့ရှိသတဲ့……ရှငန်ဲ့ကြ မှပဲကြ မတော့ အရှကကြုနပြါပြီရှင်………ဒီနေ့ ဘာနေ့ဆိုတာတော့ သိလောကပြါတယ်”

“ဟုတ်…သိတယ် အနတ်ီ ဟီး ဟီး”

“အိမကြိုပြန် လူကြီးတွေ ပြောခဲ့ အနတ်ီနဲ့ မှို့ကြီးကို သှားမလို့မနကဖြှနမြှ ပြနလြာမယ်… ကိဈစတွရှေိလို့ တဈညအိပန်ရမှောလို့ ပြီးရင် ဒီကို ပြနလြာခဲ့ ခွံတံခါးကို တဈခါတည်းပိတခြဲ့ လိုကတ်ော့…ရော့ ဒီမှာသော့”

“ဟုတကြဲ့ပါ”

အနတ်ီက တံခါးပေါကကြနေ သော့လှမ်းပေးတော့လည်းလကတ်ဈဖကပြဲထွကလြာသညလြူကတော့ ဆင်းမလာတာမို့ သံဒိုငပြဲဆိုငကြယပြေါကြ ဆင်းပြီး သှားယူလိုကရြသည်။သံဒိုငသ်ော့ယူရင်းနဲ့ အနတ်ီ့လကမြောင်းအိုးကြီးကိုပြတလြိုကပြှီး ဂွိုင်းကိုပါဖမ်းကလိလိုကသ်ည်။

“ဟိတ် မလုပန်ဲ့ စည်းကမ်းမပကြန်ဲ့”

လို့ အနတ်ီက အောပြှီး လကကြို ပြနရြုတသ်ှားလိုကသ်ည်။သံဒိုငအြတွင်းထဲကို ကြည့်မြလို့လုပလြိုကတ်ော့အနတ်ီနုလှငကြ တံခါးပိတလြိုကပြှီးမှ……

“မှနမြှနပြှနလြာခဲ့နောြ သား”

လို့ အတွင်းထဲကနလှမြေးပြောလိုကတ်ာကြားလိုကရြတော့သညအြနတ်ီနုလှငကြ အခုကတည်းက အဝတအြစားဆိုလို့ တဈခုမှဝတမြထားတာမွိုးလားပေါ့… ဖြစ်နိုငသ်ည်…မကြန်ှာလေးပဲထွကစြကားပြောသည်။

သော့ပေးတော့လည်းလကလြေးပဲထုတပြေးသည်။လကမြောင်းရင်းထိ အင်ျကြီမပါတော့ဝါးးးး သချောနပြေီသံဒိုငရြငခြုနသ်ံတွသေိပမြှနခြဲ့ရပြီလေ…မိမိကလည်းသိပလြိုလားတောင်းတနခေဲ့ရပြီမဟုတလြား……အနတ်ီနုလှင် ပြောတဲ့ သိမ်းထားအောင့ထြားပြီးမှ ဖြင့ခြွ ရတဲ့အရသာဆိုတာ……

…………………………………………………………………………………………………..

သံဒိုင် အိမပြှနရြောကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြို လိုကပျို့ပေးရမှာ ဘာညာပြော မနကဖြှနမြှ ပြန် ရောကမြယဆြိုတာပြောပြီး ပြနအြထွကြ… စကထြဲက အကို…သူ့မိန်းမရော ကလေးရောနဲ့

“ဟာ မောငင်ယ် အတောပြဲကြာ…ကလေးနမကေောင်းနလေို့ ဆေးခန်းလိုကပြှပေးလိုကပြါ…စကထြဲမှာက အလုပတ်ှမွေားနလေို့ ဆေးခန်းပြပြီး သူ့တို့ကိုအိမကြိုသာတဈခါတည်းလိုကပျို့ပေးခဲ့လိုကတ်ော့ကြာ…”

“ဟိုလေ အကို……ဟုတ် ဟုတပြါပြီဗွာ…… စကထြဲသာ ပြနပြါတော့”

သံဒိုငဘြာများတတန်ိုင်ဦးမှာလဲ…မိမိတို့အလုပကြ အရေးကြီးနတောမို့ သူ့ကလေးနမကေောင်းတာတောင် သံဒိုင့ြ ကိုပဲ အကူအညီတောင်းပြီးသူက အလုပပြဲ ပြနလြုပပြေးခွ ငသ်ူ……ငှင်းပယခြှင်းငှာ မစွမ်းသာ ဘူးလေ..။

သံဒိုင် ကလေးကိုတဈခွ ကကြှည့လြိုကတ်ော့သာမနဖြွားတယပြဲ ထငပြါသည်။ဆေးရုံတွဘောတွေ တကရြတာမွိုးမဖြစ်ပါနဲ့လို့သာ…သူ့တို့အတွကရြော ကိုယ့အြတွကပြါ ဆုတောင်းရတော့သည်။

“အမ တကြ…ဖြေးဖြေးတကအြမ”

“အေး”

သံဒိုငမြှနမြှနမြောင်းချင်ပြမေဲ့ မမောင်းနိုငဘြူး…သံဒိုငတ်ို့ ဆေးခန်းရောကတ်ော့ ဆရာဝနကြဆေးရုံသှားပြီမို့ တဈခါ ဆေးရုံကိုသာ လိုကရြတော့သည်။ဆေးရုံရောကတ်ော့ ဆရာဝနကြကလေးကို ခကြခြှင်းကြည့်မြပေးနိုငသ်ေးဘူးစောင့ပြေးနရသေေးသည်။

သံဒိုငအြစက စိတတ်ိုသလိုရှိသောလြည်းနည်းနည်းကြာလာတော့ အနတ်ီနဲ့ ကိုယ့ြ အဖြစ်ကို တွေးပြီးရယခြငွလြာ မိသည်။တဈခါတဈလေ ကိဈစအဝဝဆိုတာ ကိုယစြီစဉထြားသလို ဖြစ်ခွ ငမြှဖြစ်တာမွိုး……။ သသခွေောခွာ ပြု လုပတ်ာမွိုးတောင် လှဲနေ တတတ်ာမွိုးလေ………။

ဆရာဝနကြ ကလေးကိုကြည့်ြ လိုအပတ်ဲ့ဆေးတွပေေးတော့ယူ သူတို့သားအမိနှစ်ယောကကြို အိမထြိပို့ပေးခဲ့ပြီး အနတ်ီနုလှငဆြီ ပြနရြောကြ တော့ ၁၀ နာရီထိုးတော့မည်။တံခါးခေါကပြှီး

“အနတ်ီ ကြ နောရြောကပြှီ”

ပြောလိုကတ်ော့မှ အနတ်ီနုလှငကြ တံခါးဖြင့ပြေးရင်း……

“ကြာလိုကတ်ာ သားရယ်”တဲ့……

“ကိဈစလေး ပေါလြာလို့ အနတ်ီရေ ဟာ!!!!”သံဒိုငဖြှင့ထြားတဲ့တံခါးကနဝငေလြာလိုကတ်ော့အနတ်ီနုလှငကြို တွေ့လိုကရြတာက………အဝတအြစားဆိုလို့ တဈထွာတဈမိုကစြာလေးတောင် ကပမြနတေော့တဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ဝတလြဈစလဈ ခန်ဓာကိုယကြှီး……။

သိပဖြှံ့ထွားဖြိုးမောကပြါတဲ့ဆိုတဲ့ ရှှရငေစြိုငကြှီး ထုနဲ့ထညန်ဲ့ဘေးကားနောကကြောကန်တေဲ့ တငသ်ားစိုငကြှီး တွကေို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြကကြှကကြှင်းကြင်းမှငလြိုကရြတော့…… သံဒိုင် ခဏတော့ မှငသ်ကမြိသှားရပြနသ်ည်။ ဒါတွကေို မိမိကိုငတ်ှယပြှတသ်တပြှီးပါပြီ……။

ခန်ဓာကိုယခြငွြးလဲ အရင်းနှီးဆုံး ကြှမ်းဝငပြတ် သကပြှီးပါပြီ…ဒါမဲ့ဒီနေ့လိုမွိုးးပုံစံနဲ့တော့မဟုတ် ခဲ့ဘူးပေါ့…ဒီလို အိမတ်ဈလုံးထဲမှာ နှစ်ယောကြ တည်း လှတလြှတလြပလြပ် ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ခွ ဈရမဲ့ အနအထေား တွေးရင်းတောင် ပြီးခွ င် လာမိတော့သည်။

“တကယလြှ တကယတ်ောတ်ဲ့ မိန်းမတွေ နားလညမြှုရှိရှိနဲ့ ဝနဆြောငမြှုကောင်းကောင်းပေးရငင်ါ့တို့လိုလူတွရေူးတောင် ဖြစ်တယ် ငါ့တပြည့ရြေ”

ဆိုတဲ့ ဆရာတဈယောကပြှောခဲ့တာ အမှနပြါပဲလား……။

“ဒီလိုပဲ ကြည့်န်တေော့မှာလား သား… ဝါနုနုလှငရြဲ့ အလှအပတွကေ သားအတွကြ ငေးကြည့်ရြုံ ကြည့်ရြမှာ မဟုတဘြူးလေ… လကတ်ှေ့ စိတကြှိုကလြုပခြှင့ပြှု ထားတာလေ အားရစရာကောင်းတဲ့ လိငတ်နအြကြီးကြီးကို ပိုငဆြိုငထြားပြီပဲ ဒီက နုလှငကြို ရှကကြုနလြှှင့ြ ပြီး ခစွပြှဈလိုကစြမ်းပါကြယ်”

သံဒိုငအြနတ်ီနုလှငမြွ ကလြုံးတွကေိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ရမျမကခြိုးဝနတေေဲ့ မွ ကလြုံးတွေ……။

“ပြနသ်ှားတာလဲ ကြာလိုကတ်ာ သားရယ်… သားတာ ပြနမြလာရင် ဒီကနုလှင် ရူးလောကြ ပါတယ် …ကြည့်မြနပေါနဲ့တော့ကြယ် အဝတအြစားတွေ မှနမြှနခြွှ တလြိုကပြါတော့… ဒီနေ့ တဈနကေုန် တဈညလုံး အဝတအြစား မဝတရြဘူးနောြ…… နှစ်ယောကတ်ည်းပဲ ကမျဘာဦးလူအစဆီ ပြန် သှားမယ်…သားဟာကြီးကို နုလှငဟြာထဲ မခွှတတ်မ်းသာ စိမထြားချင်တ်ော့တာ”

“ဟား!!!!!!ယား! ဖူးးးး”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှင် စကားတွေ နားထောငလြိုကပြှီး ဒူးတွတေောင် ပြော့သှားလို့ ကြမ်းပြငပြေါသ်ာလှဲခွ လိုကရြင်း လပေူတဈခကြြ မှုတထြုတပြှဈလိုကရြသည်။ အငယကြောငတ်ို့ ထောငမြတန်ပေုံတော့ ပြောဖြယရြာ မရှိတော့………

“အနတ်ီပဲ ကြ နောအြဝတအြစားတွလောခွှ တ် ပေးပါတော့ဗွာ”

အနတ်ီက လှဲအိပန်တေဲ့ သံဒိုင့န်ားကို လာပြီး အဝတအြစားတွေ ခွှတပြေးရင်းမှ……

“ခွံတံခါး သချောပိတခြဲ့ရဲ့လား သား”

“သော့နှစ်လုံး တွေ့တာနဲ နှစ်ခုလုံး ခတခြဲ့လိုကြ တယ်”

“နုလှငတ်ို့ တဈနကေုနတ်ဈညလုံး စိတရြှိလကြ ရှိ လှတလြှတလြပလြပ် ခစွကြှမှာမလို့လေ…”

“ဒီလို စိတကြူးကို ဘယကြရတာလဲ အနတ်ီ”

“ဒီလိုပါပဲ ဘာလဲ သားက ကောပြီထငလြို့လား သားရဲ့ မိုးရှာထဲမှာလုပခြငွတ်ာကမှ ကောပြီခညွြး…နုလှင် ဟိုးအရင် နိုငင်ံခွား ရုပရြှင် ကြည့်ဖြူးကတည်းက……… မိုးရှာနတေဲ့ သဈတောထဲမှာ ခစွတ်ဲ့သူနဲ့ နှစ် ယောကတ်ည်းကိုယတ်ုံးလုံးလမ်းလွောကခြငွြ ခဲ့တာ…စိတကြူးယဉခြဲ့တာပေါ့…ဒီဆန်ဒလေးကို အကောငအြထညဖြောပြေးတဲ့ သားကိုသိပခြစွတ်ယ်…စိတကြူးခဲ့တဲ့ တောအုပထြဲမဟုတပြမေဲ့ကြနပေတ်ယသ်ားကိုလည်းတဈရကလြောကကြွေ နပအြောင် ပြု စုပေးခွ ငတ်ာရော……အနတ်ီကိုယတ်ိုငခြံစားခွ ငတ်ာရောကြောင့ြ ဒီစိတကြူးလေးရပြီး ဒီနေ့မှ အကောငအြထည် ဖောဖြစ်သှား ရတာလေ…”

“တောအုပထြဲမှာ လမ်းလွောကခြငွတ်ာပဲလား”

“ရှငကြ ဘယလြိုထငလြိုလဲ လမ်းလွောကလြို့ မောရငတ်ော့………”

အနတ်ီနုလှငကြ စကားဆုံးအောင် မပြောတော့ပဲ ခွှတပြှီးစ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နတေဲ့……သံဒိုင့ကြောငကြှီးကို “စွတ် စွတ်” မှညအြောငကြိုး ခကြြ ဆယခြကြလြောကစြုပပြှဈလိုကသ်ညအြသကအြောင့ပြှီး စုပလြိုကလြို့လားတော့မသိစုပပြေးပြီးတော့ ဟူးကနဲ အောပြှီး သံဒိုငဘြေးကိုပဲ လှဲခလွာတော့သည်။

သံဒိုငကြလည်း ဘေးကိုလဲှခွ လာတဲ့ အနတ်ီ့ ကိုယပြေါကြို လူကိုစောင်းပြီး ခွထေောကဖြမ်း တငလြိုကတ်ော့ အငယကြောငကြ အနတ်ီ့ခါး ကို ဒုတကြနဲ သှားထောကတ်ော့သည်။အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ဘြကလြှည့ကြာ……… ပြုံးကြည့်ပြှီး………

“နုလှင် သား ကို သိပခြစွတ်ယ်…စိတထြဲမှာ မွောလြင့ခြဲ့ရတဲ့ ပုံရိပတ်ှနေဲ့ အခု သားမှာ ဖြစ်နတေဲ့ ပုံရိပတ်ှနေဲ့ တဈထပထြဲပဲ…… ဘဝတွမှော မွောလြင့ခြဲ့ရသလို ဖြစ်မလာတာ တွမွေားကြပမေဲ့ နုလှငအြတွကြ ဒီတဈခု ထပတ်ူပြု ခစွရြတာကိုတော့ သိပကြွနပေပြါ တယ် ။ နုလှငကြလောကကြီးကိုအရငရြောကခြဲ့ တာတော့ မတတန်ိုငဘြူး သားရယ်”

“ဝါနုနုလှင် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ကြ နောန်ဲ့ ရှယတ်ူဖြစ်တာ ဒါမှမဟုတ် ကြ နောအြောကြ ငယခြဲ့တာဆိုရငတ်ောင် ကြ နောအြခု အနတ်ီ့ ကို ခစွသ်လောကခြွ ဈမှာ မဟုတလြောကဘြူး လောကကြီးထဲကို အနတ်ီက အရငရြောကခြဲ့ လို့ကို ပိုခွ ဈတာ……… “ငယသ်ံဒိုင်” က “ဒေါြ ဝါနုနုလှင်” ကိုပဲ သိပခြွ ဈတာဗွ ”

“အဟင်း ဟောဒီတဈယောကကြ စကားတွေ သိပပြှောတတတ်ာ”

အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့မြကြန်ှာနား တိုးလာပြီးရှှတကြနဲ့ ရှှတကြနဲ့မှညအြောငထြပကြာထပ် ကာနမ်းနတေော့သည်။

“အဟင့ြ ဟင်း သိပခြွ ဈတယ် သားရယ်… ရှှတ်! ခစွတ်ာ ခစွတ်ာ သားရဲ့ ရှှတ်!…… ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောကတ်ောငခြစွမြိပါလိမ့န်ောြ”

အနတ်ီနုလှင် ပါးစပကြ ခွ ဈတယ် ခွ ဈတယ် တဖြဖြ ပြောရင်း သံဒိုင့မြကြန်ှာအနှံနမ်းပေးနတော အကြိမတ်ှေ မရတွကေန်ိုငတ်ော့………။

“နှစ်ယောကတ်ည်း သတဈေပနသ်ကတ်ဈဆုံး နသှေားရရင် သိပကြောင်းမယ် အနတ်ီနုလှင်” လို့ သံဒိုငကြ ပြောလိုကတ်ော့…… “ရှုူး”ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အနတ်ီနုလှငကြ မကြလြုံးလေးပြူး သူ့နှုတခြမ်းပေါြ လကည်ှိုး လေးတငပြှီးလုပပြှသည်။ ပြီးမှကုန်းထလာပြီး သံဒိုင့ခြါးပေါြ ခွထိုငလြိုကကြာ……

“အတိတတ်ှကေ အရေးမပါတော့ဘူး……အနာဂတ် ကိုလည်း မစဉြးစားနဲ့ဦး……… ဒီနေ့ ခုလကရြှိ ပစ်စုပျပန် မှာပဲ စိတတ်ှေ နှစ်ထားစမ်းပါသားရယ်…အတိတကြှောင့စြိတည်ဈနရတောတွေ အနာဂါတကြိုလှမ်းတွပြေီး ရှုးနရတောတွကေ စိတပြကြဖြို့ကောင်းပါတယ်……။

လကရြှိလေးမှာပဲ သာယာကြရအောင် သား… ခု သားရဲ့ ဗိုကပြေါမြှာရှိတဲ့ နုလှင် ပစ်စည်းနဲ့ ဒီလို ဒီလို ပြတလြိုကတ်ော့ သား ဘယလြို ခံစားရလဲ ……အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ဗြိုကပြေါကြနပြေီး ခါးကိုရှေ့နောကြ ပြတဆြှဲပြရင်း မေးလိုကတ်ော့……

“မပြောတတဘြူး အနတ်ီ တဈမွိုးလေးပဲ”

“ဒီလို လကန်ှဈဖကြ မှှောကလြိုကတ်ော့ရော နုလှငရြဲ့ ရငသ်ားတွကေ ပိုကြီးလာတယ် မထငဘြူးလား……”

အနတ်ီနုလှငကြ လကန်ှဈဖကလြုံးမှှောကကြာခေါင်းနောကမြှာ ထားလိုကပြှီး ခေါင်းကိုပါအပေါြ မော့ပြီး မေးလာလိုကတ်ော့……သံဒိုငဘြာမှမပြောတော့လကထြောကပြှီးထလိုကကြာ အနတ်ီရဲ့ ရငသ်ားတဈလုံးကို ဆှဲစို့ပြဈလိုကြ တော့သည်။အနာဂတကြို လှမ်းတွေးနသေော သံဒိုငကြို အနတ်ီနုလှငကြ ပစ်စုပျပနဆြီကို ပြန် ခေါသ်ှားနိုငခြဲ့ပြီ………ဒါမဲ့ အနတ်ီက သံဒိုင့ကြို အခွိနကြှာကြာစို့ခွင့မြပေးသေးဘူး……။

အသာလေးအောကကြိုပကလြကလြှနစြလေိုကပြှီး……

“သိပခြွ ဈတတတ်ဲ့ ယောင်ျကြားတွကေ သူတို့ ခစွတ်ဲ့ မိန်းမတွကေို ဘာတွလေုပပြေးတတလြဲ သား သိတယဟြုတ်” လို့မေးလားတော့ သံဒိုငကြ အောကကြနေ လွှာလေး ထုတပြှီးကစားပြလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြဒူးထောကရြကပြဲ ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး……

“စာသိပတ်တတ်ဲ့ကလေး… သိပခြစွဖြို့ကောင်း တယ်”

တဲ့……။အနတ်ီနုလှငကြသူ့ပစ်စည်းကြီးကို သံဒိုင့မြကြန်ှာပေါတ်ငပြေးထားပြီး ဒူးကို ညိမန်အေောငထြားခါးကို ကြှပေး လိုကတ်ော့ သံဒိုင့အြတွကြ……မွောလြင့တ်ဲ့ပန်းက တုံးခုလှမ်းစရာမလိုတော့… နှုတခြမ်းတွကေ နှုတခြမ်းသားခွင်းပြနစြုတ်…ဇာတတ်ူသားဟုတပြမေဲ့ ပြုတသ်ှားလောကတ်ဲ့အနအထေားမဟုတတ်ဲ့အပြင် အပေါြ အောကြ နရောတဈလွောကလြှဲ နရသေူတွမေို့ ဆုံတွေ့ နိုငဖြို့မလှယကြူခဲ့ပေ အခုဆုံတွေ့တဲ့အခိုကမြှာသံဒိုင့ြ အနနေဲ့ အကြိုကတ်ော့လိုကတ်တရြတာ ပေါ့……။

သံဒိုင့ရြဲ့ စုပခြကြြ ယှကခြကြတ်ှကြေောင့ြ… အနတ်ီနုလှင် ဒူးက အောကကြို ညှှန့ည်ှှန့လြာ တော့ အလွားရှညတ်ဲ့ အနတ်ီ့ ပစ်စည်းကြီးက သံဒိုင့ြ မကြခြုံးမှှေးရဲ့အောကပျိုင်းတဈပြငလြုံး ကို ဖိအားပေးစိုးမိုးခွယလြှယထြားတော့သည်။ သံဒိုင် နည်းနည်း မှန်းလာတော့ စကားပြောလို့ လည်းမရတာနဲ့ အနတ်ီ့ဖငသ်ားကြီး ကိုငပြှီး နည်းနည်းကြှစလေိုကတ်ော့သည်။

“အနတ်ီနုလှင် နည်း… ဟတခြွိုး! ဟတခြွိုး!”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြိုအပေါန်ည်းနည်းကြှခိုင်း ဖို့ စကားပြောလိုကပြမေဲ့ ကော့ညှှတလြိမရြှညတ်ဲ့အနတ်ီနုလှငရြဲ့အမှှေးတွကသေံဒိုင့န်ှာခေါင်းကို ယားအောငကြလိပေးသလို ဖြစ်သှားတော့နှာခွေ ပါတော့သည်။အနတ်ီရဲ့မကြန်ှာလေးကအလိုမကြ ဟနလြေးနဲ့ ဒူးနဲ့ခါးကို သံဒိုင့မြကြန်ှာ နဲ့ လှတသ်ှားအောင် အပေါမြှှောကလြိုကပြှီး

“သား ကြိုကပြါတယဆြိုတဲ့ အမှှေးတွကေ… သားကို ကလူ၏သို့ မှူ ၏သို့ လုပပြှီမလား… ဗဂွိုင်းနာအောရြယ် က အမှှေးမပါမှ … ယောင်ျကြားတွအတွေကြ ပိုအဆငပြှစတေော သားရဲ့”

“လကန်ဲ့ ဖယလြုပရြင် အဆငပြှပေါတယ်…အနတ်ီကကိုအတင်းဖိကပလြို့အဆငမြပြတော”

အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငပြှောလိုကတ်ော့မှ…… ပြုံးရယလြာပြီး ဒူးကို နောကပြှနဆြုတ် ခါးပေါြ မှာ့ပြနထြိုငလြိုကကြာ……

“အောကကြ ပါးစပကြှီးက အတင်းစုပန်တေော့အပေါကြလူကဖိရမှာပေါ့ ခွိုလား နံလား ပြော”

“ငနတ်ယ် မနံဘူး”

“ဆားလို ငနလြား”

“ဆားလောကတ်ော့ မငနပြါဘူး”

“အနတ်ီ ဟာ ကို ကြိုကလြား သား”

သံဒိုငကြ ပကလြကအြိပန်ရသေူမို့ ခေါင်းညိတတ်ယပြှောရမလားမေးဆတတ်ယပြှောရမလားမသိပမေဲ့ သူကြို ကကြှောင်းတော့ အနတ်ီ သိအောင် အမှုအရာနဲ့ ပြလိုကရြင်း……

“အနတ်ီနုလှငကြ မကြန်ှာပဲ လှတာမဟုတဘြူး အင်ျဂါတဇြာတပြါ လှတဲ့သူ”

“ဟင်!ဘယလြို”

“မကြန်ှာကလဲလှသလိုအနတ်ီ့ဟာကြီးက လည်းသိပလြှတော့ ကြို ကတ်ယတ်အား ပဲလို့ ပြောတာ”

သံဒိုငပြှောလိုကတ်ာကို အနတ်ီနုလှင် သိပသ် ဘောကြ ပုံရသည်။”ခိုးခိုး ခစ်ခစ်”ရယသ်ံတွေ ပါ ထွကလြာတော့သည်။ပြီးမှ………

“ဘာကြောင့ြ သားက လိငအြင်ျဂါ တွကေို အမှှေးပါမှ ကြိုကတ်ာလဲ”

“ကြည့်ရြတာ မကြစြိပသာဒ ဖြစ်ပြီး လိငစြိတ် ကို ပိုထကြှစလေို့ အမှှေးရိတထြားတွေ ကြည့်ြ ရရင် ကတုံးကြီးနဲ့ ကိုယ့ကြို နောကပြှောငန်ေ သလိုခံစားရတယ်…ကြည့်ရြတာလည်း မခန့ြ ဘူးလေ ဟီး! ကနွော့စြိတခြံစားခွ ကပြါ… တဈခါသားက ကြ နော့ကြောငကြှီးကို အမှှေး ရိတဘြူးတယ်……ရိတပြှီးမှ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟာ နဂိုကသိပလြှတဲ့ကောငကြှီး…… ကတုံးကြီးနဲ့ တအား ရုပဆြိုးသှားတယ်…… အဲဒီနောကြ ကြ နောြ မရိတဖြစ်တော့ဘူး… အနတ်ီနုလှင် ကရော ရိတဘြူးလား……”

“ကြောင်းတကတ်ုန်းကတော့ ရိတဖြူးပါတယ် အနတ်ီက အမှှေးအပေါြ သားလောကြ…… လိငစြိတ် သိပမြဖြစ်ဘူး”

“ဟုတ် လူအမွိုးမွိုးစိတအြထွထွကေေို ဒါမဲ့အခု အမှှေးတွပေါတဲ့ ကြ နောကြောငကြှီးကတော့ ပူနှေးစိုစွတတ်ဲ့နရောဒသဆေီ သှားခွ ငလြို့တဲ့ ပို့ပေးလိုကပြါဦး အနတ်ီနုလှင်”

“ပူနှေးစိုစွတတ်ဲ့နရောက နှစ်နရောရှိတာမို့ နုလှငကြ ဘယကြိုအရငပျို့ပေးလိုကရြမလဲ”

“ဘယကြိုပဲပို့ပို့ သူက ကြနပေန်မေဲ့သူ ပါ”

အနတ်ီနုလှငကြ ခွထိုငထြားရာမှထလိုကပြှီး ရှေ့နောကလြှည့လြိုကလြတေော့သည်။ သံဒိုင့မြွ ကန်ှာနဲ့ အနတ်ီ့ ပစ်စည်း အနတ်ီ့မွ ကန်ှာနဲ့ သံဒိုင့ြ ဟာ ခန်ဓာနှစ်ခု ပြောင်းပြနအြနအထေားက တိုကရြိုကအြခွိုးကြ နတေော့သည်။

အနတ်ီနုလှင် ဖငကြုန်းပေးထားတော့မှ………စူတူတူဖငစြအိုဝကိုတွေ့မှငလြိုကရြလတေော့… ဒီနေ့တော့ အငယကြောငကြို အရောကပျို့ပေးမယလြို့ သံဒိုငဆြုံးဖြတလြိုကတ်ော့သည်။ အနတ်ီကလည်း သူ့အတွေးကို သိနတယေန်ဲ့ တူသည် စုပန်တောရပလြိုကပြှီးမှ……

“ဖငကြိုပါ လုပခြငွန်ပြေီမလား…ဒီက ပေးလုပ် မှာလားလည်း မေးဦးနောြ”

“ဟာ!အနတ်ီက ဘယလြိုသိလဲ…ကနွော့စြိတ် ထဲမှာပဲ တွေးလိုကတ်ာကို……”

“ဆကစြပခြှင်း သီအိုရီကို နားလညရြင် ဒါတွေ က ဘာမှမဟုတပြါဘူး သားရယ်”

“ဟုတ်…အနတ်ီက ဖငကြို ပေးမလုပခြငွဘြူး လား”

“မေးကြည့်ပြေါ့ သူ့ကိုပဲ”

” ခု…မေးနတောပဲလေ အနတ်ီ့ကို”

“အနတ်ီခံရမှာမဟုတဘြူးလေ ဖငကြ ခံရမှာကို”

“သူကတော့ ကန်ော့သဘောပဲတဲ့”

“ပြီးရော”

“အခန်းထဲ သှားအောင် အနတ်ီနုလှင်”

သံဒိုငပြှောလိုကတ်ော့ အနတ်ီက ထလိုကပြှီး

“ဒီတိုင်းခညွြး မသှားချင်ဘြူးကြယ်”

“ဘယလြို သှားချင်တ်ာလဲ”

“နောကကြနေ တွန်းပြီး လိုကပျို့”

ဒီလိုကိစ်စမြိုးတွမှော

“အရိပပြှလွှငအြကောငမြှင်”

“ခကြဆြို နားခွကကြမီးတောကြ”

စကားပုံတွနေဲ့အညီ သံဒိုငတ်ို့က နားလညလြှန်းနတေော့…သံဒိုငကြ မတတ်တရြပန်တေဲ့အနတ်ီနုလှငန်ောကကြိုနရောယူလိုကသ်ည် ။ အနတ်ီကလည်းခါးကိုရှေ့ကုန်းလိုကကြာ…ဒူးကိုနည်းနည်းကြေးလိုကတ်ော့…နောကကြ သံဒိုငသ်ာ မဟုတ်…ဘေးက ပြဲကြည့်ပြရိသတရြှိလွှ ငပြဲ ဒီပိုဇရှငေကြိုတောတ်ောလြေးသဘောကြ ပလေိမ့မြညဟြုသံဒိုငထြငသ်ည်။

ရငထြှားတငကြားတဲ့ အမွိုးသမီးကြီးတဈဦး၏ ငံ့လင့န်တေဲ့ …အနအထေား…လေ။ သံဒိုင် တံထွေးကူစရာမလိုပဲ အနတ်ီ့ပစ်စည်းထဲကို အငယကြောငကြို တည့ထြည့ပြေးလိုကရြင်းတဈဝကလြောကြ အရောကမြှ မိမိခါးကိုဆကကြော့ပေးလိုကသ်လို အနတ်ီနုလှငတ်ငပြါးကိုလည်းဆှဲယူပြီးခပဆြကဆြကလြေးဆောင့သ်ှင်းပြဈလိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငဆြီက “အင့ြ!”ဆိုတဲ့ တဈလုံးတည်းအသံထွကပြှီးမှ……

“ဖြေးဖြေးသှင်းလည်း ဝငပြါတယ် သားရယ် ဘာကြောင့မြွား ခပကြှမ်းကြမ်းကြီးဆောင့ထြိုး ခွ ငရြတာလဲနုလှငကြိုနာစချင်ေတ်ာလားဟင် ”

“နာကငွစြလေိုရယကြှောင့တ်ော့ မဟုတပြါဘူး ညီတောမြောငကြ သူဝငရြောကလြာပြီဆိုတာ သူ့သခငမြသိစဖေို့ အပြေးလေး သတင်းပို့တဲ့ သဘောပါ……ဟီး”

“ဖြေးဖြေးပို့လည်း သိပါတယကြှယ်…ရှေ့က ကုန်းပြီးခံပေးနရတောကို အားနာဦးပေါ့……”

“အရမ်းနာသှားလို့လား”

“မနာပါဘူးလန့သ်ှားရတာ…သူ့ဟာကြီးက ရှည် လည်းရှည် အလုံးကတုတသ်ေးတယ်”

“စကားမများနဲ့တော့ အနတ်ီ…သှားမှာဆို သှားပါတော့”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို ရှေ့တွန်းပေးကာနောကကြနေ ညှောင့လြုပလြေးလုပပြှီးသှားခိုင်း လိုကတ်ော့သည်။ဆောင့လြုပလြေးတဈခွ ကန်ဲ့ လိငစြိတကြို ထပပြှီးလန့န်ိုးပေးလိုကတ်ာပါ… အနတ်ီနုလှငရြယ် စိတဆြိုးတောြ မမှုလိုကပြါနဲ့ ဒီနည်းက လိငတ်န် သေးပြီးတိုတဲ့သူမွ ားမှာ တော့ အလုပဖြစ်မည် မဟုတပြါ………။

သံဝါသပြု ရင်း ခရီးဆကရြတာမို့ ဧည့ခြန်းနဲ့ အနတ်ီနုလှငအြခန်းဆီကို အခွိနကြှာကြာ သှားလိုကရြသည်။အခန်းထဲ ရောကတ်ော့… သံဒိုငကြ တပထြားလွှကကြိုမခွှတစြပေဲ…… အနတ်ီနုလှငကြို မှေ့ယာပေါဖြငထြောငကြုန်း ခိုင်းပြီး ရှယသ်မလတေော့သည်။

ကာမအလုပမြှုဟူသညကြ ရှေးကဆရာကြီးများပြောခဲ့သလို တဈခါတဈရံ ညကည်ောခွင်းနဲ့စီးမွောလုပဆြောငရြပြီး တဈခါတဈရံ စိတရြှိလကရြှိ ဖိထောင်းအဆုံးသတလြိုကခြှင်းက… ထူးကဲသောအရသာများကို ပြည့ပြှည့ဝြဝ ရစေ ပါသည်။ပုံသနည်ေးတဈခုလိုတော့မသတမြှတ် စလေို။ပိုကဆြံ ပြည့စြုံနရငေတ်ောင် ကနွြးမာရေးကောင်းနမှေ လှုပရြှားလို့ရတဲ့ ကာမအမှု့ကိုလိုမှအသုံးခွ ကာဘဝရသကိုနှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကသ်ံဒိုင် ခံစားလိုပါသည်။

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြှီးကို…… အားရပါးရ လုပဆြောန်ရတေော့ ပြီးချင်သ်လို ဖြစ်လာပြီမို့လုပခြကြတ်ှေ ခဏရပပြှဈလိုကပြှီး လိငတ်နကြိုဆှဲနှုတကြာမှေ့ယာပေါတ်ကလြိုကြ သည်။အနတ်ီနုလှငကြိုအပေါကြနေ ပေးမလုပ် သေးပဲ ဒီတဈခွီတော့ မိမိစိတကြှိုကသ်ှား မယလြို့ သံဒိုင် ဆုံးဖြတထြားလိုကသ်ည်။

မှေ့ယာပေါပြဲလေးဖကကြုန်းခိုင်းကာနောကကြ နလေုပလြိုကသ်ေးသည်။ အပေါကြဖိထောင်းခဲ့တာ ညောင်းခဲ့တာမို့ အေးဆေးလေးလုပမြယလြို့ တဈခါစဉြးစားမိပြီးလေးဖကကြုန်းနတေဲ့အနတ်ီနုလှငကြို…ထောကထြားတဲ့ လကန်ဲ့ ဒူးကို ဖြု တပြှီးမှောကအြိပခြိုင်း လိုကပြှနသ်ည်။မိန်းမ အင်ျဂါဇာတဆြိုတာ… ပေါငခြှကြားမှာ ရှိနလေို့ပဲလားတော့ မသိ ရှေ့က လုပလြည်းရသည်။

နောကကြနေ လုပလြည်းရသည်။ မထူးပမေဲ့ ဆန်းတော့ဆန်းတယဟြု သံဒိုင် သိလိုကရြသလို ကိုယ့အြတွေးကို ပြနရြယခြွ ငမြိလိုကသ်ေးသည်။ မှောကခြုံး ခံပေးနတေဲ့ အနတ်ီ့အပေါကြနေ လူခွ င်းထပ် လုပလြိုကြ ထိုငရြကလြုပလြိုကန်ဲ့ ငှိမ့င်ှိမ့ည်ောင်းညောင်းပဲ သှားနလေိုကပြှန် သည်။

ဒီအနအထေားမှာအနတ်ီကဖငသ်ားကြီး တဲ့သူမို့ အဆုံးထိမဝငပြပေဲ လုပလြို့တော့ ကောင်းလှသည်။သံဒိုငကြအခွိနဆြှဲပြီးလုပန်ေ လိုကသ်ည်။လူချင်ြးထပလြုပတ်ဲ့အခါခါးကိုလှုပ် မှနမြှနဆြောင့လြုပပြှီး ပြီးချင်လြာရင်…… ထပန်ရောမှခွာလိုကပြှီး အပေါကြနကေုန်းကာ ဝငရြုံလေး လုပပြှီး အခွိနဆြှဲလိုကပြှနသ်ည်။

နှစ်ကြိမလြောကလြုပလြိုကန်ားလိုကသ်ံဒိုငလြုပ် နတေဲ့အထာကို အနတ်ီနုလှငသ်ိသှားပုံရသည် သုံးကြိမမြှောကြ လူချင်ြးထပလြုပန်ရောမှ ခွာ လိုကပြှီး ကုန်းပြီးနားလိုကခြွိနမြှာ…… အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငရြဲ့ ကြေးထားတဲ့ ဒူးကို လကသ်ည်းနဲ့ ယားအောငပြှတကြုတလြိုကပြှီး နောကကြို တွန်းပေးလိုကတ်ော့……သံဒိုငမြှာအနတ်ီနုလှငပြေါပြှနမြှောကလြိုကရြတော့သည်။

ပြနမြှောကလြိုကရြတော့ လိငတ်နကြ… အနတ်ီနုလှင် ပစ်စည်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားရပြီး ထိန်း ထားတဲ့ သုတရြညတ်ှေ ဒလဟော ထွကလြာရ တော့သည်။ သံဒိုင် ပြီးမှန်း သုတထြှကမြှန်းသိ လိုကတ်ော့ ခါးကိုသာ အသာညှောင့ပြှီး ဇိမယ်ူ ရလိုကပြါတော့သည်။အတွေ့အကြုံ သမျဘာကို တော့ သံဒိုင် ဒေါဝြါနုနုလှငကြို မယှဉန်ိုငပြါ…။

သံဒိုင် ကိုယ့စြိတကြှိုကမြပြီးလိုကရြတော့…… စိတန်ည်းနည်းတိုသှားခဲ့ရသည်။

“အနတ်ီနုလှင် ဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲဗွာ ကြ နောမြှာ ပြီးမှာစိုးလို့ ထိန်းလုပန်ရတော”

“အနတ်ီ့မှာက နှစ်ကြိမလြောကကြောင်းပြီးသှား ပြီမို့ သားကိုလည်း နားစခွေ ငလြို့ပါကြယ်… ပညာတွေ စုံနပြေီး သိပကြို ထိန်းပြီးလုပတ်တ် နတောပေါ့ ဟလား…”

“ပြီးသှားပမေဲ့ အားရပါးရ စိတကြွေ နပမြှု့……မရလိုကလြို့ ထွကသ်ှားတဲ့ သုတရြညတ်ှကေို သမှောနတော…အနတ်ီ လုံးဝမမိုကဘြူး… ကြ နော့ကို ပညာပြတယပြေါ့”

“တဈနေ့ကုနတ်ဈညလုံး နုလှငခြန်ဓာကိုယကြှီး ကို သားစိတကြှိုကလြုပခြှင့ပြေးတာပဲကြယ် ဘာလို့ လောဘတွကြေီးနရတောလဲ”

“ပြီးတာပဲ ဖငကြှီးကို ကနွောလြုပမြှ မငိုနဲ့”

“မခံနိုငရြငတ်ော့ ထွကပြှေးမှာပဲကြယ်”

“ပြေးလို့ ရမယထြငလြို့လား…ဝငသ်ှားပြီးပြီဆိုမှ တော့ လကလြှှတလြိုကရြငတ်ောင် ထဈပြီး ကြပန်လေို့ အနတ်ီနုလှင် ပြေးလို့ရမှာ…… မဟုတတ်ော့ဘူး”

“အဟင်း ဟင်း…သားကလေ ပေါကကြရတွေး ပြီးတော့ကို ပြောတတတ်ယ်…”

“တကယပြှောတာ အနတ်ီ”

“အင်းပါလေ……ခုက ဘီယာတွရေော ရှိတယ် သား ဝီစကီလည်းရှိတယ် ဘာသောကမြလဲ နုလှင် သှားယူပေးမယလြေ”

သံဒိုင် စိတကြွေ နပမြှု့များစွာဖြစ်သှားရပါတော့သည်။အလိုကသ်ိပသ်ိတတလြှန်း တဲ့ အနတ်ီရယပြါ။

“ကြ နောကြ ဘီယာသမားရယ်…အနတ်ီက ဘယခြွိနသ်ှားဝယထြားတာလဲ…ဒီနေ့က ဝနဆြောငမြှုတွေ သိပကြောင်းနပေါလားဗွာ”

“အောြ!သားကို ပြု စုချင်တ်ာပါလို့ ပြောပြီးပြီပဲ ယောင်ျကြားတဈယောကကြို ဧည့ခြံခွ ငရြင်… ကာမနဲ့ ယမကာကတော့ မပါမဖြစ်လကြယ်ေ”

“အနတ်ီရော သောကမြှလား”

လို့ သံဒိုငကြ မေးလိုကတ်ော့ အနတ်ီက ခေါင်းကို ရမ်းပြပြီး…

“မကြိုကဘြူးသား…မှုးယဈရီဝတေဲ့ ရသကို နုလှငကြ မကြိုကဘြူး”

“တဈခွို့ အမွိုးးသမီးတွေ သောကကြှပါတယ်”

“သူကြို ကလြို့ သူသောကတ်ာလေ ဘာဖြစ်လဲ သောကပြေါ့…နုလှငကြ မကြိုကလြို့ မသောကြ တာလေ…”

” မီးဖိုခန်းထဲပဲ သှားသောကမြယ် အနတ်ီ… ဘီယာသောကမြယ် အနတ်ီကို အပေါမြှာထား ပြီး အငယကြောငကြို ကြ င်းစိမမြယ်”

“အယမြယ် အစီအစဉတ်ှေ သိပကြောင်းနပေါ လား”

“အနတ်ီပဲ ကနွောြ ကောင်းအောင် စီစဉပြေး တာဆို…ခု ငယသ်ံဒိုငတ်ို့က …အတိတကြှောင့လြည်း မဆှေးဘူး… အနာဂတကြိုလည်း မတွေးဘူး… လုံးဝ လကရြှိမှာ သာသာယာယာပဲလေ”

“အင်း…စည်းစိမ် လောကစည်းစိမဆြိုတာ…လူသာမနတ်ှအဖေို့သိပတ်ကမြကကြှတယလြအကြေိမမြွားများနဲ့ ခံစားမဲ့အစား…… နည်းနည်းနဲ့ ကောင်းကောင်းခံစားပြဈစမ်းပါ … သိပအြရသာရှိတာ……နေ့တိုင်းမလုပဖြစ်တော့ တဈမွိုးလည်းကောင်းတာပေါ့…သားကြိုကြ မယထြငလြို့ ဒီလိုလေးစီစဉပြေးတာပါရှင်… သားကကြို ကတ်ယ် သာယာတယဆြိုတော့ နုလှင် ပြောရြတာပေါ့ရှင်”

အနတ်ီက ပြောပြီးတာနဲ့ အရငထြသှားလိုကတ်ော့သည်။သံဒိုင် အိပယ်ာပေါကြနပေဲ အသာကြည့်န်လေိုကမြိသည်။ဝတလြဈစလဈနဲ့ ထလမ်းလွောကသ်ှားတဲ့ အနတ်ီ့ကို မှငလြိုကရြတော့ အငယကြောငကြ…သံဒိုင် မီးဖိုခန်းထဲရောကတ်ော့ စားပြဲပေါမြှာဘီယာဗူးရော ဝီစကီပုလင်းရော အဆငသ်င့အြာလူးချောကကြှောလြေးက ပန်းကနန်ဲ့ထည့ထြားလိုကသ်ေးသည်။အနတ်ီကဘာတွကြေောန်တောလဲ မသိလို့……

“ဘာတွေ ကြောန်တောလည်း အနတ်ီ”

“ဂုဏသ်ရရညေရြှိလူကြီးမင်းတဈယောကြ အတွကြ ဘီယာနဲ့ မှည်းဖို့ ကြကအြူချောင်း ကြောန်တောပါရှင်”

“ဒီလိုပဲ တဈသကလြုံး ကြောပြေးနိုငမြှာလား အနတ်ီနုလှင်”လို့ သံဒိုငလြှမ်းမေးလိုကတ်ော့ အနတ်ီက သံဒိုငထြိုငတ်ဲ့နရောကို ပြနကြှည့ပြှီး”ကြောပြေးမှာပေါ့…အနတ်ီမကြောပြေးနိုငတ်ော့ဘူးဆိုရငလြည်းကြောပြေးနိုငတ်ဲ့သူ ရှာပေးမယ် ဟုတပြှီလား သား”

“မလိုပါဘူး အနတ်ီရယ်…အနတ်ီမကြောန်ိုင် တော့ရငလြည်း ကနွောြ ကြောမြှာပေါ့”

“ဟုတပြါပြီကြယ် ခဏလေး ဒီက ရတော့မှာ”

အနတ်ီနုလှငကြကြကအြူချောင်းကြောပြန်းကနလြေးနဲ့ သံဒိုငန်ားရောကလြာပြီး မထိုငသ်ေးပဲသံဒိုငကြိုသာ ပြုံးပြီးကြည့်န်သေေးသည်။ပြီးမှပန်းကနကြို စားပြဲတငပြေးလိုကပြှီး တဈရှုးနည်းနည်းယူလိုကကြာ သံဒိုင့အြောကကြိုထိုငလြိုကတ်ော့လသည်ေ။

“ဟာ!အနတ်ီနုလှငကြ ထိုငခြုံပေါြ မထိုငဘြူး လား”

အနတ်ီက စကားပြနမြပြောပဲ ခေါင်းသာရမ်းပြပြီး သံဒိုငခြှထေောကကြှားကိုဝငကြာ အငယကြောငကြို အရင် သန့ရြှင်းရေးလုပပြေးသည်။

ပြီးမှ တဈဖြည်းဖြည်းစုပပြေးနတေော့သည်။သံဒိုင့မြှာက ဒီနေ့အဖို့ရာတော့………သူက အပေါမြှာ ဘီယာစုပအြနတ်ီက အောကမြှာ စုပ်……ဘဝရဲ့ တဈခွို့နရကေတ်ှကေ ကြနပေစြရာသိပကြောင်းလှန်းတယလြေ……။

သံဒိုင် ဘီယာသောကရြင်း အောကကြ အနတ်ီ့ကိုတဈခွ ကကြှည့လြိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ”လူကိုဘာလို့လာကြည့်န်တောလဲ…ကိုယပြါသာ သောကစြရာရှိတာသောကလြေ”

တဲ့……။

……………………………………………………………………………

💠အခန်း ( ၁၆ )💠

“အနတ်ီ အားမရသေးဘူးလား”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို မေးလိုကတ်ော့……

“ဒါမွိုးးက အားရတယ်…ဝသှားတယရြယလြို့မှမရှိတာပဲ သားရယ်”

လို့ အနတ်ီက သူ့နှာခေါင်းခွှနခြွှနကြှီးကို ရှုံ့ပြီးပြောလာတော့……သံဒိုငအြသည်း ယားသှားသည်။ယောကြြားတွမှောမိန်းမတဈယောကရြဲ့ အမှုအရာတဈခွ ကရြယကြှောင့ြ “ဖြောင်းကနဲ” ထထောငသ်ှားတာမွိုးရှိသည်။သိပပြါးနပတ်ဲ့မိန်းမတွကသေူ့အမှုအရာများမှ ဘယအြမှုအရာက ယောကြြးတွကေိုကြုံးသှင်းလို့ ရနိုငသ်ညဆြိုတာ သိကြသည်။

ဒါကြောင့ြ ကိုယပျိုငအြမှုအရာမရှိတာတောငစြှဲဆောငမြှု့ အမှုအရာဖြစ်အောင် တဈခွို့သောမိန်းမတွေ ကြိုးစားလုပယ်ူကြသညလြို့တော့သံဒိုင် ကြားသိဖူးသည်။အခု အနတ်ီနုလှငကြကြိုးစားလုပယ်ူထားခွင်းမွိုးမဟုတ်………သူ့ပငကြို သဘာဝကိုက စွဲဆောငမြှု့ ရှိပြီး မှငတ်ာနဲ့ လုပခြွ ငစြရာကြီးဖြစ်နတောမွိုးး……။

“တောပြှီလေ အနတ်ီနုလှင်…ကြ နောြ အပေါြ လာထိုငတ်ော့လေ”

အနတ်ီကလိငတ်နကြိုလကန်ဲ့ကစားပေးနရင်ေး

“မထိုငခြငွဘြူးကြယ်…ထိုငရြတာ ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်နမှောပေါ့”

“မဖြစ်အောင် အဆငပြှတေဲ့ အပေါကြ တဈခုခု ထဲ ထည့ထြားပေးမယလြေ”

“ဟို အပေါကကြို ထည့မြှာ မဟုတလြား… စမ်းကြည့်ခြငွပြမေဲ့ ကြောကတ်ော့ကြောကြ သားကြယ်…အနတ်ီ့ သူငယခြငွြးတော့…… လိပခြေါင်းဖြစ်သှားတယ် သားရဲ့”

“အကြိမရြေ များလို့လား အနတ်ီ”

“မသိဘူးလကြယ်ေ ကိုယ့မြကြစြိ့ရှေ့တင် လုပ် ကြတာမွိုးးမှ မဟုတတ်ာ…ဒါမဲ့ သူကလည်း နောကပြေါကကြိုပိုအရသာတွေ့နသတေဲ့လေ”

“လုပကြှရအောင် အနတ်ီရယန်ောြ”

“ဆီတော့ ကူဦးမယကြှယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြောပြီးတာနဲ့ ထိုငရြာကထ လိုကတ်ော့…အမှှေးမဲမဲတွနေဲ့ အနတ်ီနုလှင် အင်ျဂါဇာတကြှီးက သံဒိုင့မြကြစြိ့ရှေ့ရောကလြာ တာမို့…သံဒိုငလြည်း လကထြဲက ဘီယာဗူးကို စားပြဲပေါတ်ငလြိုကပြှီး ထိုငန်တောမှဆင်းကာ ဒူးထောကလြိုကပြှီး “အလှနတဖြုရားမကြီး”ကို ခစားလိုကမြိသည်။

အနတ်ီနုလှငကြ ဘာမှမသောကထြားပဲနဲ့…… ယဈမှုးရီဝတေဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ သံဒိုင့ကြို…… ငုံ့ကြည့်လြိုကရြင်း ခွစေုံညီညီလေးရပန်ရောမှ ဘယဘြကခြှထေောကကြို နည်းနည်းခွဲရပပြှီး ဖနောင့ြ ထောငပြေးလာတော့…… ပန်းမဲကြီးက ပြင့အြာလာတော့သည်။

မကြန်ှာ မောကြှည့လြိုကြ ခွထေောကလြှုပရြှားမှု့တွေ ကြည့်လြိုကလြုပန်တေဲ့ သံဒိုငကြ……ကိုယန်ဟန်ေ အခွိုးအစားပြောင်းသှားတာ…

ဘာလုပပြေးတော့မယဆြိုတာ သိနလေို့…အနတ်ီကိုယတ်ိုင် ပြငလြိုကခြှင်းမွိုးးလား…သဘာဝခန်ဓာဗဒကေကိုအလိုကသ်ိခွင်းမွိုးလား မစဉြးစားနိုင်……ပန်းပြင့မြဲကြီးကတော့ သူ့ ဝတရြညစြုပမြဲ့သူကိုကြို လင့န်ခေဲ့ပြီ……သံဒိုင် ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးစိုကစြုပယ်ူပြဈလိုကသ်ည်။

အနတ်ီ လကတ်ှကလေည်း သံဒိုင့ဆြံပငတ်ှကေို ခပကြှမ်းကြမ်းဆှဲလိမကြွ ဈနတေော့သည်။သူကြမ်းလွှ ငကြိုယကြှမ်း…သူချောလွှငကြိုယခြွောတတတ်ဲ့…လိငစြိတရြဲ့ လိုကလြွောညီထွခွင်ေး အခွိုးတွမေို့ထင်…။

သံဒိုငကြ နှာခေါင်း နှုတခြမ်း သှား လွှာဤအရာလေးခုကို တဈခုပြီးတဈခု အသုံးခွ လာလိုကတ်ော့……အနတ်ီနုလှငဆြီက…

“အား! သား……ဟင်း ဟင်း ဟင်း သားရယ်”

ဆိုတဲ့ ခံစားမှု့ရသ ကိုအဓိပျပာယပြေါလြှငအြောငစြကားလုံးလေးတွနေဲ့ ရှတဆြိုပြသည်……။သံဒိုငကြသူ့သှားတွနေဲ့”ဇတ်! ဇတ်!”နဲ့ကိုကပြေးလိုကပြှီး ပါးစပန်ဲ့ အပြည့ြ အစေ့ပါမကနွြ…စုပပြေးလိုကရြင် “အား!သား”ဆိုပြီး မှညသ်ံကယွပြမေဲ့……လွှာနဲ့ပဲ “ပသို့ ပလပ် ပလပ်”ယှကပြေးလိုကခြွိနကြွ တိုးညှင်းညှင်းငှီးသံလေးက

“ဟင်း ဟင်း ဟင်း……သား ရယ်”

တဲ့လေ………။လုပပြေးသူက စတနောအပြည့န်ဲ့ လုပပြေးရငခြံစားတဲ့သူက အမှနအြကန် ခံစားတတပြါမှ…ခံစားချင်သ်ူက ခံစားနချင်ြေဦးတောင်…လုပပြေးသူက အမှနအြကနလြုပပြေးတတ်ဦးမှ နှစ်ဦးနှစ်ဖကြ အကြိုးများမဲ့ ကိဈစဖြစ်လတေော့ သံဒိုင် နဲ့ အနတ်ီနုလှငကြ အပေးနဲ့ အယူ အယူ နဲ့ အပေး သဟာဇာတ ဖြစ်ကြသည်။

ဏအကြာမှာတော့… အနတ်ီနုလှင် တဈကိုယလြုံး တုနလြာပြီး… သံဒိုင့ြ ခေါင်းကို လကန်ှဈဖကလြုံးနဲ့ဖိကိုငပြှီး မကြန်ှာကို ပန်းမဲပြင့န်ဲ့နရောအနှံ ဖိပြတဆြှဲ ဇောင်းတိုကန်တေော့သည်။ပြတသ်တဇြောင်းတိုကန်ရင်ေးမှာပဲ အနတ်ီနုလှငဆြီက………

“အိုး! ဟင်းးး ဟင်းးးးးး နုလှင် ရူးရပါလိမ့မြယ် သားရယ်…… ရူးရပါလိမ့မြယ်…အာာာ အာာာ အီး”

ဆိုပြီး တုနန်ရောမှ ပြနင်ှိမသ်ှားပတေော့သည်။

သံဒိုင့ြ မကြန်ှာတဈပြငလြုံးလည်း ပန်းမဲပြင့ကြ အရညတ်ှေ……။အနတ်ီနုလှငကြ မကြန်ှာကို တဈရှုူးတွနေဲ့သုတပြေးပြီးမှ ……

“ခစွလြိုကတ်ာ သားရယ်”

ပြောရင်း “ရှှတကြနဲ” နမ်းလိုကသ်ေးသည်။

“နုလှင် ဆီသှားယူလိုကြဦးမယန်ောြ”

လို့ပြောပြီး သံဒိုင် အနီးမှ ၁၆ နှစ် သမီးလေးလို ဖငပြှောင် ကြီးနဲ့ ပြေးထွကသ်ှားလသည်ေ။ သံဒိုငလြည်း ထိုငခြုံပေါပြှနထြိုငလြိုကပြှီး…ဘီယာလေး တဈကြိုကြ ပြနကြှိတလြိုကသ်ည်။ယောင်ျကြားတွကေို မိန်းမတွေ စိတဆြိုးရင်…

“စောကပြတ် နဲ့ တကပြှတပြှဈမယ် ဟင်း”

လို့ ဆဲရေးတိုင်းထွာခွင်းသညတ်ကယသ်ာ အလုပ် ခံရလွှင် အတောဆြိုးမညဆြိုတာ…ကိုယတ်ှေ့နဲ့ သံဒိုင် နားလညလြိုကရြသည်။

အနတ်ီနုလှငလြို အင်ျဂါဇာတသ်န့ပြှီး……မိမိကလဲခစွမြိနသေူမို့သာ တောတ်ော့သည်။ သူ့တို့ပြီးကာနီး အင်ျဂါဇာတန်ဲ့ မကြန်ှာ ဖိကပထြားတာ ကြီးက အမောဖောကတ်တတ်ဲ့လူ…… အသကြ ကြာကြာမအောင့န်ိုငတ်ဲ့သူဆို…… သလေို့ရသညလြေ………။

သံဒိုငအြနနေဲ့ မိမိခွ ဈတဲ့ အနတ်ီနုလှငရြယမြို့ ခစွသ်ူ ကြေ နပစြခွင်ေးငှာ…လုပပြေးရတာ ကြေ နပမြိပါသည်။မိမိကလည်း အကြငမြိန်းမကို မနှစ်သကြ…… ဒင်းကလည်း ဇွတထြနပြှီး မွ ကန်ှာပေါြ အတင်းတကြ…ဆှဲဖိပြတ်… ပစ်စည်းကြ လည်း ရချိုးရင်းနဲ့မှ တာဝနကြွေ ရုံ ရဆေေးထားတတတ်ာမွိုး…… နှုတခြမ်းသား နှစ်ခွမ်းက ခပထြူထူပိန်းပိန်းနဲ့ မလှှတတ်မ်း ပေါငခြှကြား ရောကရြတဲ့…… ယောကြြားတို့ အဖို့မှာ သဖေို့ရာသာ ရှိတော့ သညလြို့……သံဒိုင် စဉြးစားမိလိုကပြှီး ဘီယာဗူးက ငုံခါစ ပါးစပထြဲ ရောကပြှီးသား ဘီယာကို…… “ထွီ”ကနဲ အောကကြ အမှိုကပြုံးထဲ ထွေးထုတ် ပြဈလိုကသ်ည်။ နေ့စဉြ ကြားရော မရော လိငအြင်ျဂါသန့ရြှင်းရေး တော့ ဂရုစိုကသ်င့သ်ည် မဟုတပြါလော…… အောကသ်ိုးသိုး အနံ့ရမှ လိငစြိတကြှှတတတ်ဲ့ ပြငသ်ဈဗိုလခြွုပ် နပိုလီယံ ဘိုနာဘတ် လိုဆို ရငတ်ော့ သံဒိုငလြည်း မပြောတတ်………။

အနတ်ီနုလှငကြ ဆီပုလင်းလေးကိုငကြာ သံဒိုငအြနား ပြနရြောကလြာပြီး ……

“သား မတတ်တရြပလြိုကပြါ”

ပြောလာလို့…သံဒိုင် မတတ်တရြပပြေးလိုကတ်ော့…ထိုငခြဲ့တဲ့ခုံကို ဖယလြိုကပြှီး အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငရြပန်တေဲ့ နောကကြနဝငေရြပလြာသည်။ဆီပုလင်းအဖုံး ဖြင့တ်ဲ့အသံကို ကြားလိုကတ်ော့လကထြဲကို ဆီထည့တ်ော့မှာလို့ သံဒိုငသ်ိလိုကပြါသည်။

လကထြဲကို ဆီရောကသ်ှားပြီးလို့ထင်……အနတ်ီ သံဒိုငန်ောကကြွောပြငန်ားတိုးကပလြာပြီး သူမရငသ်ားကြီးနှစ်လုံးနဲ့ နောကကြွောပြငကြို ထိကပလြာသည်။အိထွေး ညကည်ောတဲ့အတွေ့တဈခု နောကကြွောပြငကြရလိုကတ်ော့သည်။

အနတ်ီနုလှငကြ နောကကြနသေိုင်းဖကလြာပြီးမှ သံဒိုင့လြိငတ်နကြို လကထြဲက ဆီတွနေဲ့ပြတပြေးနတေော့သည်။သံဒိုင့န်ားရှကကြိုလည်းပါးစပန်ဲ့ လှမ်းကိုကလြိုကပြှီး……

“ည ရောကမြှ တဈကိုယလြုံးကို ဆီလိမ်းပြီး နှိပ် ပေးဦးမယ် သား”

လို့ပြောလာတော့……

“ဟုတ်…အနတ်ီက နှိပတ်တလြို့လား……”

“နိုငင်ံကြောအြကြောကိုငဆြရာမဒေါဝြါနုနုလှင် ဆိုတာ ကမွ ပေါ့ရှင်……”

“ဟာ!ဟုတလြား”

“အမှနပြါပဲရှင်……ဒါပမေဲ့ ကမွ ဝါနုနုလှငကြ တဈယောကတ်ည်းကိုပဲ နှိပတ်တတ်ယ်… တဈခုတည်းကိုပဲ နှိပတ်တတ်ယ်…… ကြ နတ်ဲ့ ဘယယ်ောကြြားကိုမှ နှိပမြပေးဘူး ကနွတ်ဲ့ ဘယန်ရောမှလည်း နှိပမြပေးဘူး”

“တဈယောကတ်ည်း နှိပပြေးပြီး ဆရာမက ဘယလြိုဖြစ်လို့ နိုငင်ံကြောရြတာလဲ”

“တဈခွို့လူတွတေောင် လနဒြနပြှန် ဒေါကတ်ာ ဖြစ်သေးတာပဲ……ကြ မက နိုငင်ံကြောတ်ာ မဆန်းပါဘူးရှင်…… အ ဟင်း ဟင်း”

“ဟား ဟား ဟုတပြါပြီဗွာ……တဈခုတည်းပဲ နှိပတ်တတ်ယဆြိုတာကရော ဘယန်ားလဲဗွ ”

“ဒီမှာလေ…ဒီအကြောချောင်းကြီးပဲ…ဒီလို နှိပတ်တတ်ာ”

အနတ်ီက ပြောလည်းပြောရင်း သံဒိုင့ကြောငကြို မှနမြှနကြှီး ဂွင်းထုပေးလာတော့…

“အား!အနတ်ီနုလှင် ရှီးးးးး ရှီး ဟား…ဖြေးဖြေး အနတ်ီ ပြီးသှားလိမ့မြယ်”

သံဒိုင် တားယူရတော့သည်။သုတရြညတ်ှေ ဒီအတိုင်း အထွကမြခံနိုငသ်ေး………။

“ဒီ အကြောချောင်းကြီးက ကိုငလြို့လည်း ကောင်းတယ် စုပလြို့လည်းကောင်းတယ်”

“လုပလြို့တော့ မကောင်းဘူးလား အနတ်ီ”

“ပြောဖြယမြရှိပေါ့ သား ရယ်”

“ကနွောြ ဟာ ကြီးကို အနတ်ီနုလှင် ကြိုကမြှ ကြိုကပြါ့မလားလို့ အစက စိတပြူနခေဲ့တာ”

“ကိုယခြွ ဈတဲ့ ယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့ လိငတ်နကြို မကြိုကဘြူးဆိုတဲ့ မိန်းမ မရှိ သလောကရြှားပါတယကြှယ်”

“မိန်းမက လိငတ်နထြှားထွားကိုနှစ်သကတ်ဲ့သူ ရတဲ့ ယောကြြားက ပိစိ့သေးသေးလေးဆို ဘယလြို လုပမြလဲ အနတ်ီ”

“အဲလို အတွဲမွိုးအပြငမြှာ သားတွေ့ဖူးမှငဖြူး ပါသလား……”

“သချောတော့ မမှငဖြူးပါဘူး…ဒါမဲ့ မရှိဖူးလို့ တော့ အနတ်ီမပြောနဲ့နောြ”

“မပြောပါဖူးကြယ်……ရှိတော့ ရှိမှာပဲလေ…… ဒါပမေဲ့ အရမ်းရှားပါလိမ့မြယ်…စိတကြူးယဉြ အတွေးမေးခွန်းတွေ အနတ်ီကို လာမမေးပါနဲ့ သားရယ်… ကြားရော မရော မှေးရာပါသဘာဝအသိနဲ့ မိမိနှစ်သကတ်ဲ့လူကိုရှှေးခယွတ်တပြှီးသားပါ အကြောင်းမပါလို့ မိမိနှစ်သကတ်ဲ့လူနဲ့ မရခဲ့ ဘူးဆိုရငတ်ောင်…အတူနရမေဲ့ လိငဆြကဆြံဖောန်ဲ့ အဆငပြှအေောင် နတတေကြှပါတယ်..သားပြောတဲ့ လိငတ်နထြှားထွားကို ကြိုကတ်ဲ့ အမွိုးသမီးတွကလေည်း လိငတ်နသ်ေးမယ် လို့ ထငရြတဲ့ယောကြြားမွိုးကိုလှည့ကြိုမကြည့်ြ တာ…သူ့ရဲ့ဖြဲ့စည်းပုံခန်ဓာဗဒရေဲ့ပငကြိုသဘာဝ အသိကကို ငှင်းပယန်တေော့တာ…… ဒါဆို စိတကြသိတာပေါ့…သိလို့ ငှင်းပယလြိုကြ တာလားလို့တော့ မမေးနဲ့နောြ သား ……မိန်းမတဈယောကကြို ခစွခြှင့ပြနလြိုကလြို့… အဲဒီမိန်းမက နိုးလို့ ပြောခံရတဲ့ ယောင်ျကြားတိုင်း လိငတ်နသ်ေးနလေို့လား… အဲလိုလည်း မဟုတသ်ေးဘူးနောြ…… ပြောမယဆြိုရင် အများကြီးပဲ သားရယ်…… တဈခကြခြှင်း ခွ ရေးပြီးရှင်းရလောကတ်ယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ စကားပြောနပမေေဲ့ လကကြလှုပရြှားပေးမှု့တွကေ ရပမြသှားဘူး။လကတ်ဈဖကကြ ဂွေးဥတွကေို ဆုပန်ယပြေးလိုကြ…တဈဖကကြ လိငတ်နခြွောင်းကို ပြတလြိုကလြကခြွောင်းနှစ်ချောင်းကြား ဆေးလိပည်ှပသ်လို လုပပြှီး အထကအြောကစြုနဆြနပြေးလိုကြ…လိငတ်နအြရင်းကို လကည်ှိုး လကမြနဲ့ဖိကပပြှီး လိငတ်နကြှီး ငေါ့ထွကလြာအောငလြုပပြေးလိုကန်ဲ့ ရပမြသှားပေ……။

မိမိလိငတ်နကြို ချော့မှူ ပြတသ်တပြေးနရင်ေးစကားပြောရတဲ့ အရသာကို ခံစားစံစားဖူးတဲ့ယောင်ျကြားခွင်းသာဟုတမြှနကြှောင်း နားလညမြှု့ရှိရှိထောကခြံလိမ့မြယလြို့ သံဒိုငထြငမြိသည်။

“အနတ်ီဆိုလိုချင်တ်ာကို နားလညပြါတယ်… မှေးရာပါအသိတွကသေငပြေးစရာမလိုအောင် တတသ်ိနတောမွိုး မဟုတလြား…”

“လိငတ်နအြကြီးကြီးကို ပိုငဆြိုငထြားရတော့… လိငတ်နသ်ေးသေးလေးတွနေဲ့ ခံစားနရတေဲ့ အခွို့သောမိန်းမတွကေိုလိုကဖြှည့ဆြည်းပေး ချင်န်တောလား”

“မဟုတပြါဘူး အနတ်ီရယ်…အနတ်ီနုလှငတ်ို့ မိန်းမတွခစွေတ်ဲ့သူနဲ့မှ လိငဆြကဆြံချင်သ်လို ကနွောတ်ို့လို ယောင်ျကြားတွမှောလည်း ကိုယ် တကယ် စိတလြာတဲ့မိန်းမမွိုးးမှ အားရပါးရ လုပခြငွတ်ာပါ…”

“စိတလြာတဲ့ မိန်းမက များတယမြလား… စိတမြလာတာ ခပရြှားရှား မဟုတလြား”

“အပြဈမတငသ်င့တ်ဲ့ ကြားစိတပြါ အနတ်ီ… အခုတောင် အနတ်ီကြီးတဈယောကကြ ကနွော့ကြို ပြောနတယ်ေ…ပါးစပကြတော့ မပြောဖူးပေါ့”

အနတ်ီနုလှင် စကားဆကမြပြောပဲ သံဒိုငပြှောတာကို စဉြးစားနပေုံရသည်။ လကကြတော့လှုပမြှဲ လှုပလြွှကြ။ သံဒိုငလြည်း အသာပဲညိမန်ပေေးလိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှင် စဉြးစားပါစေဦးပေါ့……။

“ဘယသ်ူ ဘယအြနတ်ီက ဘယလြိုပြောတာလဲ ဘယလြို အမှုအရာပြတာလဲ”

“အနတ်ီနုလှင် သူ့ကို သိပါတယ်…ကနွော့ကြို လုပစြချင်ေန်တေဲ့ တဈယောကလြေ…”

“ဘယသ်ူလဲကြယ် အနတ်ီ မသိပါဘူး…… သားပြောပြမှ သိမှာပေါ့ သူ့ကို သားကကြ မလုပခြငွတ်ာလား”

“လုပခြငွတ်ာပေါ့ အနတ်ီကလည်း…… အဲ အနတ်ီကြီးက သူ့ဖငကြို ကြ နော့ကြောငန်ဲ့ လုပစြချင်ေန်တော အနတ်ီရဲ့…”

အနတ်ီနုလှင် သဘောပေါကသ်ှားပုံရသည်။ လကန်ဲ့ လှုပရြှားပေးမှု့ပါ ရပလြိုကပြှီး……

“အဲ အနတ်ီကြီးက လုပစြချင်ေပြမေဲ့ သားက မလုပပြေးခဲ့တာမလား…ကောင်းတာပေါ့ သား! အနတ်ီကြီးမှာ သကသ်ာရှာမှာပေါ့……”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငဖြကြ ပြနလြှည့လြိုကပြှီး”အဲ အနတ်ီကြီးက ရှေ့မှာရောကန်လေို့ ဒီနေ့ တော့ လုပပြေးရတော့မှာဗွ ”

သံဒိုင် ပြောပြီးတာနဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ရငသ်ားနှစ်လုံးကိုကိုငည်ှဈလိုကပြှီး အနတ်ီရဲ့နှာခေါင်းခွှ နကြှီးကို သှားနဲ့ အသာလေးကိုကပြှဈလိုကသ်ည်။ပြီးမှအနတ်ီ့ကို စားပြဲပေါဆြှဲလှည့မြှောကခြိုင်းလိုကသ်ည်။

ကုန်းနတေဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ဖငသ်ားကြီး နှစ်ခွမ်းကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ဖြဲလိုကတ်ော့ ဆီတွေ……အနတ်ီလည်း ဖငကြှားကို ဆီတွေ ကြို သုတထြားနှင့ပြှီ……သံဒိုင် အနတ်ီ့ဖငပြေါကဝြကိုအငယကြောငန်ဲ့ ဖမ်းထောကြ တေ့လိုကတ်ော့မှ……

“ဖြည်းဖြည်းနောျ သား”

လို့မှောကခြုံးကြီးနပေေးရှာတဲ့ အနတ်ီနုလှငကြ သတိပေးသေးသည်။ဒါမွိုးးကို သံဒိုငကြ ရီပလိုင်းလုပလြေ့လုပထြမရှိ။ တေ့ထားတဲ့ အငယကြောငကြို အားနည်းနည်းစိုကပြှီး ဖိတွန်းလိုကတ်ော့ အနတ်ီဆီက…”အား” ဆို အောပြှီး ကုန်းနရောမှ ပြနထြလာသည်။

“ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ အနတ်ီရယ် ဒီကောင့ကြို မတွေ့ဖူး မမှငဖြူးတာလဲ မဟုတပြဲနဲ့”

သံဒိုင် ပြောပြောဆိုဆို အနတ်ီ့လကကြိုဆှဲပြီး အငယကြောငပြေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။

“နာတယ် သားရဲ့”

အနတ်ီနဲ့ အပြောလေးနဲ့မကြန်ှာအမှုအရာလေးကြောင့ြ သံဒိုင် ဖြစ်ကာစ ဒေါသတောငဘြယပြွောကလြို့ ပြောကသ်ှားမှန်းမသိဖြစ်ရသည်။အနတ်ီနုလှငကြို စ ချင်တ်ာနဲ့……

“အသကကြှီးမှ လီး ကြောကန်တော မရှကဘြူး လားဗွာ”

“သားနောြ နုလှငကြို အဲလိုကြီး မပြောနဲ့… နုလှင် ဝငအြောင် ခံပြမှာပါ…ထိပကြှီးဝငလြာ ပြီးရငသ်ူကဖြင့ြ အတင်းဆောင့ထြိုးမှာ သိလို့ ဒီက အရငရြှောငလြိုကတ်ာ”

“ဖငဆြိုရငတ်ော့ တဈရဈခွင်းသှားမှာပါ ကြ နောြ အဲလောကြ မရကစြကတ်တပြါဘူး……”

အနတ်ီနုလှငခြမွာ သကပြှင်းလေးဖြေးဖြေးခွ ပြီး……

“သားထိုငန်ပေါကြယ် အနတ်ီအပေါကြနေ တဈဖြေးဖြေးဝငအြောင် သှင်းပြီး လုပပြေးပါ့ မယ်…သားကို အနတ်ီ လှှတမြပေးရဲဘူးကြယ်”

သံဒိုင် ရယခြငွမြိပမေဲ့ မရယမြိအောငထြိန်းပြီးထိုငခြုံယူ ထိုငပြေးလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ကြို ကြောပေးပြီး သံဒိုင့လြိငတ်နကြိုနောကပြှနကြိုငကြာ ဆှပေးနသေေးသည်။ ဒီလောကြ ထောငန်တောကိုဆှပေးချင်တ်ာမွိုးက တဈခွို့မိန်းမတွေ့ရဲ့ လကအြလေ့အကငွ့ပြဲလားတော့ မသိဘူး……ဟုတတ်ယလြေ ဝငလြာမှကြ နာမှာကြောကပြှီးမသှင်းခငကြွ ထောထောထထောင် အောငဆြှပေးချင်သ်ေးသတဲ့……။

အနတ်ီနုလှငကြ ခဏဆှပေးပြီးမှ…ခွထေောကတ်ဈဖကကြိုမှှောကကြာ လိငတ်နကြိုလကတ်ဈဖကန်ဲ့ နောကပြှနကြိုငပြှီး သူမဖငစြအိုဝကိုတေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး ဖိခလွာသည်။”အ”လို့ အောပြှီး တဈခါ ပြနကြှှသှားပြနသ်ည်။

သံဒိုငကြ ဘာမှ မလုပသ်ေး အနတ်ီ့ဖငသ်ားတွပေဲ ပြတပြေးနရင်ေး…

“ကြိုးစားလိုကစြမ်းပါ အနတ်ီနုလှင် ရယကြနွောြ ညီလေးက သိပရြောကဖြူးချင်န်ပြေီ”

“ဟင်း ဒါမွိုးးကြ အားပေးကြမ်းလှခွ ညလြား… ကိုငယသ်ံဒိုငရြယ်”

လို့ အနတ်ီနုလှင် ပြနပြှော လာတော့…သံဒိုင် ဘာမှဆကမြပြောဖြစ်တော့ အနတ်ီနုလှင် ဒုတိယအကြိမကြှိုးစားပြနသ်ည် ဆီတွရေဲ့ အကူအညီနဲ့သာသာယာယာဝငပြမေဲ့ အစမို့ ကြောကန်တေဲ့ သဘောရှိသညလြို့ သံဒိုင် သိပါသည်။ ဒီတဈကြိမမြှာ ထိပဖြူးလုံးလုံးဝငသ်ှားပြီးလို့ အနည်းငယကြွောပြှီးကာမှ အနတ်ီနုလှင် ပြန် ထသှားပြနသ်ည်။

သံဒိုင် စိတမြရှညခြငွတ်ော့စားပြဲပေါကြ ဘီယာကလည်း လကလြှမ်းမှီတာမို့ ဆှဲယူသောကလြိုကရြင်း အနတ်ီ့ရဲ့ လှုပရြှားမှု့ကို အသာကြည့်န်လေိုကသ်ေးသည်။အနတ်ီနုလှင် တတိယအကြိမ် ကြိုးစားမှု့ အစမှာ ဘီယာဗူး အသာပြနခြွ ပြီး ဖငကြိုပြတပြေးနလေိုကပြှီး ထိုငတ်ဲ့အနအထေားကို မသိမသာလေး ပြောင်းထားလိုကသ်ည်။

“ဝငတ်ာ ထိပဖြွားကြောသ်ှားပြီ အနတ်ီ… ဖြေးဖြေးလေးပဲအောကထြိုငခြွ နာသှားလိမ့မြယ် သိပမြကြောကန်ဲ့……အား!အနတ်ီရယ် သိပကြောင်းတယ် ပြနမြထလိုကန်ဲ့နောြ… အနတ်ီရော ကောင်းလား”

သံဒိုင် စကားတွပြေောရင်း ဖငကြှီးတွကေိုပြတ် ပေးနရောမှအနတ်ီ့ခါးကိုပြောင်းကိုငလြိုကသ်ည်။

“အနတ်ီ…… အနတ်ီနုလှင်”

“ဟင် သား”

“ကောင်းသလားလို့ မေးနတယေလြေ”

“ဟင်း…မသိ အ!”

သံဒိုငကြခါးကိုကိုငပြှီး နည်းနည်းလေး ဆှဲဖိခွ လိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ စကားဆုံးအောင် မပြောနိုငပြဲ “အ”ကနဲ အောပြှီးပြနထြဖို့ ကြိုးစားသေးသည်။ဒါပမေဲ့မရတော့ဘူးအခွိနမြမှီတော့ ဘူး ဖြစ်သှားသည်။

ခါးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံဆှဲကိုငထြားတဲ့… သံဒိုငကြ အတင်းဆှဲဖိခသွလို ထိုငရြာမှ ဆကကြနဲ ထိုးထည့လြိုကတ်ော့…… လိငတ်နအြချောင်းလိုကြ အဆုံးထိအောင် ဝငသ်ှားပါတော့သည်။ အနတ်ီနုလှငကြ

“အား အား အီး အီး အဈ”

ဆိုပြီး အောကြာ အတင်းရုန်းပြီး ထဖို့ ကြိုးစားသေးပမေဲ့ …… သံဒိုငကြ လုံးဝမလှှတတ်ော့……

“လှှတပြါ သားရဲ့ နုလှင် အနရေ ခကတ်ယ် အနတ်ီ အနရခေကလြို့ပါကြယ်”

သံဒိုငကြ ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ညှောင့လြုပ် လုပန်လေိုကသ်ည်။အားနဲ့ အတင်းဆောင့လြုပ် လို့ မရသေးတာမို့ အငှိမတ်ဈလိုင်းနဲ့ပဲ ကစား ပေးလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြတော့ရုန်းနဆေဲ”ရကစြကတ်ယ် သားရယ်…အား အီ”

“မရုန်းနဲ့လေ အနတ်ီ ရုန်းရင် ပိုနာမှာပေါ့ ဒါတောငဆြီတွပေါလို့ ဟာ ကို……ခဏနေ ကောင်းလာမှာလေ ကြ နောတ်ော့ အရမ်း ကောင်းနပြေီ…အင်း အင်း”

သံဒိုင် ပြောပြောဆိုဆိုလေး လှုပရြှားမှု မှနပြေး လိုကသ်ည်။ဆီအကူအညီတွနေဲ့အဝငအြထွကြ မှန် အရှိနမြှနလြာတော့ ကာမဆကဆြံခွင်းရဲ့ ရသနောကတ်ဈမွိုးတိုးလို့ခံစားရတော့သည်။

“အာ!အာ! အီ…ဟင်း အရမ်းကြီး မနာဘူး ဒါမဲ့ အနရခေကတ်ယ် ဘယလြိုခညွြးလဲ မသိဘူး အင်း ဟင့ြ ဟင့ြ သားရယလြုပလြိုကတ်ာကြယ်…”

သံဒိုင် ဆှဲခွုပလြုပတ်ာကို ဖြလွေော့ပေးလိုကြ တော့ပြီး ဖငကြို ကိုငပြှီးပဲ ဖိကြိတပြှတတ်ဲ့ အနအထေားနဲ့ ပြတဆြှဲနလေိုကတ်ော့သည်။ပြတဆြှဲလုပန်တော နည်းနည်းကြာလာတော့မှ သံဒိုင် လကကြို လှှတကြှည့လြိုကတ်ာ အနတ်ီနုလှငကြ သူ့ခါးကို လှုပန်ဲ့ပေးရင်းပိုဝင် အောင် သှင်းနလတေေော့သည်။ မိန်းမသဘောထား ဆန်းကြယသ်ားလား…… အပြဈတငပြှောဆိုလို့ မရတဲ့ သဘာဝဖြစ်ရပ် တဈခုပဲလေ……။

“ခဏရပပြါဦး အနတ်ီရယ် အငယကြောငကြို ကငွြးစိမပြှီး ဘီယာလေး သောကပြါရစေ… အ ဟင်း ဟင်း ဟတ် ဟတ်”

“အော ဒီက အဘှားကြီးက ရယစြရာ ကောင်း နပြေီပေါ့ ဟလား သား!

အနတ်ီနုလှငကြ လုပန်တောကို ရပပြှီး သမင် လညပြှနလြေး လှည့ကြှည့မြေးလာသည်။ သူ့ဟာသူ ရှကပြှီး လည်း”တ ခစ် ခစ်” ရယန်ေ သေးသည်။

“မောငင်ယ် သားကလေ လူဆိုးလေး သိလား တကယ့ြ လူဆိုးလေး”

သံဒိုင် ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ဘီယာကိုသာ တဂွတဂြှတ် သောကန်လေိုကတ်ော့သည်။ ပြီးမှ……………………

………………………………………………………………………………………………

“သား ခွံတံခါးကြီး ပြနပြိတသ်ှားလိုကန်ောြ… အနတ်ီ အိမပြေါကြ မဆင်းတော့ဘူးကြယ်”

“ဟုတ် အနတ်ီ”

သံဒိုင် အိမတ်ံခါးရှကလြေးကိုငပြှီးမတတ်တရြပန်တေဲ့ အနတ်ီနုလှငကြို ကြည့်ပြှီး သနားမိရပြနသ်ည်။သူ့ကိုနှုတဆြကရြင်းယဲ့ယဲ့လေးပြုံးကြည့်န်တေဲ့ အနတ်ီနုလှင်……မနေ့က နေ့ရောညရော နှစ်ယောကလြုံးလှတလြှတလြပလြပစြိတကြှို ကြ သောင်းကြ န်းပြဈလိုကမြိသည်။အခု ၉ နာရီကြောမြှအိပယ်ာထနိုငတ်ော့သည်။အနတ်ီကတော့ ပုံမှနအြစောကြီးထခဲ့ပုံရသည်။သံဒိုငလြည်းဒူးတွမခေိုငခြငွတ်ော့…ဒူးခေါင်းချောငတ်ဲ့ အဖြစ်……။

နှစ်ယောကသ်ားရချိုးရင်းလည်းလုပဖြစ်သညအြနတ်ီနုလှငရြဲ့ ခန်ဓာကိုယအြနှံ သံဒိုင့ြ ကောငန်ဲ့မထိဖူးတဲ့နရော မရှိ…မကြန်ှာပေါြ အရညပြန်းချင်တ်ာလည်း အနတ်ီက ခွင့ပြှု တာမို့ လုပခြဲ့သည်။လွှာနဲ့လည်း ခန်ဓာကိုယမြှာနရောလှတအြကြို အကြားပါမကနွြ သူတဈပြနကြိုယတ်ဈလှည့ြ ယှကပြေးခဲ့ကြသည်။

နှစ်ယောကစြလုံးမုနည်င်းဆီတွေ လိမ်းပြီးလည်း တဈယောကတ်ဈလှည့ြ နှိပန်ယပြေးပြီး လုပဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။ပုံစံအမွိုးမွိုးကိုနရောမရှှေးစိတထြငတ်ိုင်းခွ ဈချင်သ်လို ခွ ဈခဲ့ကြလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှင် စရင် သံဒိုင် ထ သလို…သံဒိုငစြရင် အနတ်ီကြှသည်။

အသကကြှီးတဲ့အမွိုးသမီးတွေ ဓမျမတာမလာခွင်း ချောဆြီမထွကခြှင်းကိဈစ သံဒိုင် သိထားလို့ အနတ်ီ့မှကဘွယလြိုဖြစ်တာလဲ မေးကြည့်မြိတော့……

“ဆေးတဈခုကလူတဈယောကရြဲ့ရောဂါဝဒနော ကိုကြ လွှော့ပါးသကသ်ာစပြေီးနောကလြူကြ တော့ ပုံစံတူဝဒနော ဖြစ်ရကန်ဲ့မသကသ်ာတာ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ခန်ဓာကိုယဖြှဲ့စည်း ပုံ မတူလိုပေါ့ သား ရဲ့”

လို့ ဖြပေေးတယ်။

သံဒိုင် အိပယ်ာထတော့ အနတ်ီနုလှငကြ… “ဖငတ်ှေ သိပန်ာနတယ်ေ သားရယ်”တဲ့ သံဒိုင် အံ့သှသှားရပြီး…

“ဖငအြိုးကြီးတော့ မနာလောကဘြူး မှတန်တော အနတ်ီရဲ့”

လို့ပြောတော့…

“ဘာဆိုငလြဲကြယ်…ဖငအြိုးကြီးတိုင်း ဖငပြေါကကြယွရြမှာလား”

“တိုကရြိုကြ အခွိုးကတွယ် ထငလြို့ပါ ဟီး!”

“တိုကရြိုကြ မဟုတသ်လို ပြောင်းပြနလြဲ မဟုတဘြူးကြာ…လူတဈကိုယလြုံးလည်း ဘာမှ အကောင်းမကနွတ်ော့ဘူး…… ဝါနုနုလှင် တို့ ကိုယမြှှေးတဲ့မီး ကိုယ့တ်ိုင် ငှိမ်းသတရြမှာပဲ”

“ကနွောြ ဘာလုပပြေးရဦးမလဲ အနတ်ီ”

“ကိုယ့အြပြဈနဲ့ ကိုယပြဲ ရှိပါစတေော့ကြယ်”တဲ့ အနတ်ီနုလှင် အဲလိုပြောတတတ်ာလေးတွကြေောင့လြည်း သံဒိုင့မြှာ ပိုပြီးကြငန်ာသနားရ သလို ခွ ဈစိတတ်ှလည်ေး ပိုခဲ့ရပြနပြါသည်။

လောကမှာ ထာဝရတညမြှဲခွင်းဆိုတာ မရှိပမေဲ့အခွိနကြှာသည့တ်ိုငအြောင် ဒါမှမဟုတသ်သညေ့တ်ိုငအြောငထြိတော့ ဆကခြစွန်ေဦးမှာပါ အနတ်ီ ဝါနုနုလှင်………………

……………………………………………………………………………………………….

ခုတဈလော သံဒိုင် သူ့အဖေ နမကေောင်းဖြစ်နလေို့ အနတ်ီနုလှငန်ဲ့တောင် သိပမြတွေ့ဖြစ်။မတွေ့ဖြစ်ဆိုတာက အေးအေးဆေးဆေးမနရတောပါ…နေ့တိုင်းကတော့ အနတ်ီ့အိမကြို ဆိုငကြယန်ဲ့ ပြေးသှားလိုကမြိသည်။ခွ ဈသူ့မွ ကန်ှာ တဈနေ့မတွေ့ရရင် မနနေိုငတ်ဲ့အခွအနေေ……

တဈခါတဈလဆေိုငကြယပြေါကြ မဆင်းနိုငဘြူး “တီ…တီ” နှိပပြှီး “တာ့တာ” ပြခဲ့ရတာ…

“သားရယ် အလုပမြွားနရငေလြည်း မလာခဲ့ပါနဲ့ …အနတ်ီ ဘယကြိုမှ ထွကမြပြေးပါဘူး”

လို့ အနတ်ီနုလှင် ပြောလာတော့………

“အနတ်ီနုလှငကြို ကနွောြ လှမ်းနသလေို အနတ်ီနုလှငလြည်း ကြ နော့ကြို လှမ်းနမယ်ေ ဆိုတာ သိလို့ မကြန်ှာလာပြတာ” လို့ သံဒိုင် ပြနပြှောလိုကတ်ော့……အနတ်ီနုလှငကြ

“ကြေးဇူးပါတောျ”

တဲ့လေ………။စကထြဲလည်း ပြေးရသလို အိမကြိုလည်း မမေေ့ဆီ ပြနလြာကူညီလုပပြေးရသေးသည်။မိမိက အရမ်းတောပြှီး ထူးခွှ နထြကမြှကတ်ဲ့သားယောင်ျကြားလေး မဖြစ်ပမေဲ့ တတန်ိုငသ်လောကြ မိဘနှစ်ပါးအပေါြ အလိုကသ်ိချင်ပြါသေးသညလြို့ သံဒိုငဆြုံးဖြတထြားမိသည်။မိဘ ဖြစ်စခွေ ငသ်လို ဖြစ်အောငကြှိုးစားနိုငစြှမ်းရှိကြသော မိမိထကကြှီးသူ ငယသ်ူရှယတ်ူများကို သံဒိုင် လေးစားမိပါသည်။

သံဒိုင် အနနေဲ့တော့ ဘာဖြစ်ခွ ငလြို့ပါဆိုတဲ့ရညရြှယခြွ ကြ မရှိခဲ့သလို……ကြေးဇူးရှငမြိဘ နှစ်ပါးကလည်း ဘာဖြစ်အောငလြုပပြါလို့လည်း မတောင်းဆိုခဲ့လတေော့ …… ရိုးရိုးသာမာန် ဘဝနဲ့သာ ဖြတသ်န်းသှားလာမိခဲ့သည်။မွောလြင့ခြကြြ ကြီးကြီးထားသူများအဖို့တော့သံဒိုငလြိုနချင်ေသ်လိုနလေို့ ရမညမြဟုတန်ေ့စဉြ ကြိုးစားမှု့များနဲ့ ရုန်းကနပြေးရမည်။

လူတိုင်း ကိုယမြွောလြင့ခြွ ကြ ကိုယ့ယ်ုံကြညခြွ ကတ်ှနေဲ့ လွှောကလြှမ်းနကြရေတာ……မဟုတလြား…ယုံကြညတ်ဲ့ မွှောလြင့ခြကြမြရှိတဲ့ တဈနေ့ အဲဒီလူဟာ အသကရြှငလြွှ ကဘြဝသသေူ ဖြစ်သှားပလေိမ့မြည်………ဒါဆိုငယသ်ံဒိုင် ရဲ့ ယုံကြညမြွှောလြင့ခြကြကြဘာလဲ……ဘယလြဲ……သံဒိုငမြှာ မရှိဘူး မဟုတဘြူးရှိတယ်…။ဒါပမေဲ့…

မမကေေ သားအိမထြောငပြှု ချင်ပြှု တော့လစကေား စလာတော့ ရငဘြတကြှီးတဈခုလုံးအတွင်းကြေ ဒဏရြာပြနထြသလို စူးနဈနဈအောင့သ်ကသ်ကကြှီး………သံဒိုင် ခံစားလိုကရြလသည်ေ။ ။

…………………………………………………………………………………………………

အိမကြို အနတ်ီနုလှင် လူမမာလာမေးရင်းနဲ့မှ “သား မနကဖြှနည်နေ အခွိနရြမလား”

“ရပါတယ် အနတ်ီ…ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အနတ်ီ ရနကြုန် သှားစရာရှိလို့…ကားဂိတကြို လိုကပျို့ပေးပါဦး”

သံဒိုင် အံ့သှသှားရသလို မင်းဇငမြွား ပြနလြာ လို့ ခဏသှားတွေ့ရတာမွိုးထငပြှီး ပြောသ်ှား ပြနသ်ည်။

“မင်းဇင် ပြနလြာတာလား အနတ်ီနုလှင်”

“မဟုတဘြူးသား အနတ်ီသူငယခြငွြး သှဇီက ခဏ အလညပြှနလြာမှာ…ရနကြုနကြို လာခဲ့ပါ ဦးဆိုလို့…သူ့မှာလည်းအခွိနကြသိပမြရဘူးတဲ့ ဒီကိုလည်း မလာနိုငလြို့ အနတ်ီ့ကို ရနကြုန် အတင်းခေါန်တောလေ……”

“အောြ ဟုတကြဲ့…မင်းဇင် တဈခေါကဆြင်းလာပြီလားလို့ ကြ နောထြငသ်ှားတာ”

“မဟုတလြို့ပေါ့ကြယ် သူပြနရြောကလြာရင်… အမကေိုတွေ့ချင်တ်ာထကြ သူ့အခစွဆြုံး သူငယခြငွြးကြီးကို တွေ့ချင်လြို့ အမှနဆြုံး ပြနလြာပါလိမ့မြယတ်ောြ”

သံဒိုင် ခေါင်းညိတပြှီးပဲ ထောကခြံပေးလိုကရြ သည်။မင်းဇငအြကြောင်းတွေးမိရငလြည်း…… ရငထြဲမှာ မပြောဘြူး…

“အကိုနဲ့အမဆီ အနတ်ီစကားသှားပြောလိုကြ ဦးမယ် သား!”

“ဟုတ်”

နောကန်ေ့ရောကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြိုခေါပြှီးသံဒိုင် ရနကြုနကြားဂိတရြောကလြာတော့…ကားကထွကမြလို့ခရီးသညတ်ှပစ်ေစည်းကို တငပြေးနတေုန်းလေ……သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငထြိုငရြမဲ့ခုံနားမှာ အနတ်ီ့ရဲ့ခရီးဆောငအြိတကြို နရောခွ ပြီးကာမှ……အောကကြို ပြနဆြင်းလာပြီး နှစ်ယောကသ်ားကားနဲ့ မနီးမဝေးက သဈပငအြောကမြှာ စကားပြောနရတောပေါ့……။

“မှနမြှနပြှနလြာခဲ့နောြ အနတ်ီနုလှင်…… ကြ နောြ နေ့တိုင်းမွှောန်မှော……ပြီးရင် ဦးလတအြမ မင်းဇငရြဲ့ကြီးကြီးအိမကြို သှားခဲ့ ပါဦးနောြ……မင်းဇငကြ သှားပြီးကတည်းက အိမဖြုန်းကို တဈခါမှ မဆကသ်ေးဘူး…”

“မှနမြှနလြည်း ပြနလြာမယ် ရှငသ်ှားခိုင်းတဲ့ အိမလြည်း သှားခဲ့ပါ့မယ့တ်ောြ”

“ကနွော့ကြို လှမ်းရောလှမ်းပေးဦး”

“ဒီတဈခုတော့ မှာစရာမလိုဘူးလေ သားရယ် ပုံမှနအြတိုင်းဆို သားကိုလည်းခေါဖြို့ပါကြယ် သားက လိုကလြို့မရနလေို့ပါ…အနတ်ီ့ သူငယခြွ င်းကလည်း သား ကို မှငဖြူးခွ ငန်ေ တာတဲ့လေ”

“လိုကခြွ ငတ်ာပေါ့ အနတ်ီနုလှငရြယ်……”

သံဒိုင် အနတ်ီမသှားရသေးဘူး တကယကြို လှမ်းမိနတေော့သည်။အနတ်ီလည်း သံဒိုင့ကြို ကြည့်န်ရင်ေး……

“မှနမြှနပြှနလြာခဲ့မှာပါ သားရယ်”

“အရငရြကတ်ှကေ ခဏတွေ့ရပမေဲ့ မှို့မှာပဲ အနတ်ီနုလှင် ရှိသေးတာမို့ တောသ်ေးတယ် အခုကြ အဝေးကြီးသှားမှာဆိုတော့……… လှမ်းတယ် အနတ်ီနုလှငရြယ်”

“ဟုတပြါပြီ ရှင်……ဟာ! lucky ပဲကြယ်”

အနတ်ီနုလှင် လကပြေါကြိုသဈပငပြေါကြ ငှကြ တဈကောင် ငှကခြွေးပါခွ လိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငကြ ပိုကဆြံအိတထြဲမှ တဈရှုူး လေးထုတပြှီး သုတလြိုကရြင်း………

“နှစ်ယောကအြတူတူ ရပန်ကြတောကိုကြယ်… ကိုယ့အြပေါမြှရှှေးပါရသလားငှကကြလေးရယ် သဈပငပြေါကြို မော့ကြည့်ပြှီးပြောလာတော့…

“ဟုတပြကြာ… ဒီ ငှကကြလေးကတော့ ငယသ်ံဒိုငရြဲ့ “အလှနတဖြုရားမ”အပေါမြှ ပါခရွသလားကြ……ငါ့ အပေါပြါခွ ပါ့လား… တွေ့ရင် မင့ကြို ရိုကြဦးမယ်…အ ဟား ဟား”

“လကဆြေးချင်တ်ယ် သား ရယ်……ဂိတမြှာ ရရှေိလောကပြါတယန်ောြ”

“ရှိမှာပါ အနတ်ီရဲ့ ဂိတမြှုးမေးကြည့်တ်ာပေါ့ သှားမယလြေ အနတ်ီ”

ကားဂိတမြှုးနား ရောကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြပဲ”ဂိတမြှုးကြီး နောကဘြကမြှ ရရှေိလားရှင့ြ… လကဆြေးချင်လြို့ပါ”

“ရှိပါတယအြမကြီး ဒီနောကတ်ိုင် ဝငသ်ှားလိုကြ ပါ ညာဖကမြှာပါ ဆပပြှာရော ရှိပါတယ်”

“ဟုတ်…သား ခဏစောင့ျဦးနောျ”

အနတ်ီနုလှင် အနောကကြိုထွကသ်ှားတော့ ဂိတမြှုးဘေးမှာ ထိုငန်တေဲ့ အသားမဲမဲ ဗိုကရြှှဲရှှဲ နဲ့ လူက ဂိတမြှုးကို……

“ဂိတမြှုးကလည်းဗွာ…လကဆြေးချင်လြို့ ရရှေိလားမေးတာ……ဟုတကြဲ့ ရှိပါတယ် လကတ်ငဆြေးလို့ရတာ မဟုတဘြူး…… ဝါသနာပါရင် ဖငပြါ ဆေးလို့ရတယလြို့ ပြော လိုကရြမှာဗွ ……ဟား ဟား ဟား ဟီး”

ဟာ!သံဒိုင် တင်းသှားသည်။ဘာလဲဟ ဒီလူကဘေးမှာ သံဒိုငပြါတာလဲ မှငခြဲ့ရဲ့သားနဲ့ အခုသူရှေ့မှာ သံဒိုငတ်ဈယောကလြုံးမတတ်တရြပန်တောတွေ့နတောကို မခန့တ်ာလား……ဂိတမြှုးက သံဒိုင့ကြိုလည်း သိနတောမို့ ဘာမှမပြောပဲ သံဒိုင့ကြိုသာ အားနာတဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ကြည့်န်တေော့သည်။သံဒိုင် ပြောတဲ့သူကို မိုကကြှည့ြ ကြည့်န်လေိုကတ်ော့…ပြောခဲ့တဲ့သူက သံဒိုငကြှည့တ်ာသိသှားပြီး……

“ဘာကြည့်တ်ာလဲ ကိုယ့ည်ီက…အကြည့်တ်ှေ က မိုကလြှပါလားကြ”

နဲ့ ထိုငရြာက မထ ဆို လာတော့……

“ခငဗြွား သောကပြါးစပကြ စည်းကမ်းမရှိလို့ ကြည့်န်တော…”

“ဟာ!ကိုယ့ည်ီက ရင့လြှခညွလြားကြ ……… ဟေ့ကောင်…မကြောကတ်တလြို့ မှနမြာတဈ ပြညလြုံး ကားပတမြောင်းနတောကြ နားလညလြား”

သံဒိုင် ထိုငန်တေဲ့သူဆီပြေးဝငထြိုးလိုကသ်ည်။”ဂွပကြနဲ” အသံနဲ့ အတူ ထိုငန်တေဲ့သူ နောကသ်ို့ ခုံရောလူပါ လနကြသွှားတော့သည်။နောကတ်ဈခကြအြတွကြ ရှေ့ကိုကုန်းလိုကတ်ော့……

“မောငင်ယ်! မလုပပြါနဲ့ကြ”ဆိုပြီး ဂိတမြှုးက ထ ဆှဲလာတော့သည်။လူအခွို့လည်းပြေးလာ ကြည့်ပြှီး ရနပြှဲကို ထိန်းသိမ်းနကြသေည်။ အနတ်ီနုလှငစြီးမဲ့ ရနကြုနကြားကို မောင်းတဲ့ သံဒိုငတ်ို့မှို့က ကားဆရာလည်းရောကလြာပြီး ဂိတမြှုးကို အကြိုးအကြောင်းမေးရင်း… သူ့မိတဆြှေ အသားမဲမဲကားဆရာကိုထိန်းထား တော့သည်။

အကြောင်းဆုံ သိသှားတော့…

“ကြောထြှန်းကြာ မင်းနဲ့တော့ ငါ့တို့ ကားဆရာ တွေ နာမညပြကြတ်ော့မယ်”

မတတ်တရြပလြာပြီဖြစ်တဲ့ကြောထြှန်းဆိုသူက သံဒိုင့ကြို မဲ့ပြုံး ပြုံးပြီးပြနကြှည့န်ပြနေတ်ော့… သံဒိုင် ဂိတမြှုးလကကြနရေုန်းထွကပြှီး…… ရှဲှနတေဲ့ ဗိုကကြို ပြေးကနပြှဈလိုကသ်ည်။ “အင့ကြနဲ” ဖြစ်သှားပြီး ခေါင်းက နိမ့ကြွ လာမှ မကြန်ှာကို ဒူးနဲ့ ထပကြွှေးလိုကမြိပြနသ်ည်။ နောကထြပ် လကသ်ီးတဈလုံး ပစ်ပေးဖို့ရာမှ

“သား!”

ဆိုတဲ့ အနတ်ီနုလှင် ခေါသ်ံကြီး ကြား လိုကရြသလို လူတွကေ နှစ်ယောကလြုံးကို ဝိုင်းခွုပလြိုကကြှသည်။သံဒိုင့ကြိုပဲ ခွုပထြား မယဆြိုရငလြည်း ဟိုလူက ထလာပြီး လုပန်ိုင် သေးတာမို့ နှစ်ယောကလြုံးကို ခွုပထြားကြ တော့သည်။လူတောတ်ောမြွားလည်း…… ရောကလြာကြ ပြီးမို့ ရနပြှဲကလုံးဝပြီးသှားတော့သည်။

“မောငင်ယရြာ…ငါကပဲ ကြားထဲကနေ တောင်းပနပြါတယကြှာ…ကြောထြှန်းလည်း ငါ့လူပါပဲ…ဒီကောငကြ ဘာရယမြဟုတဘြူး ပါးစပကြ ပြောငခြငွြ နောကခြငွတ်ာပါ”

“ပြောငခြငွြ နောကခြငွရြင် ပြောငလြို့နောကြ လို့ ရမဲ့နရောသှားလိုကြ…ဒီမှာတော့လာမလုပ် နဲ့…” သံဒိုင် အသားမဲလူကို သချောကြည့်ပြှီး

“ခငဗြွား မကြေ နပသ်ေးရင် ကြို ကတ်ဲ့နရော ခွိန်းလိုကြဦး……လာခဲ့ပေးမယ်…… ဒီမှို့က ကိုယ့မြှို့မလို့ အနိုငကြငွ့တ်ယထြင် မှာစိုးလို့…ခငဗြွးဘာသာ မှနမြာတဈပြညလြုံး မဟုတဘြူး ကမျဘာပတခြဲ့လည်း စိတမြဝငစြား ဘူး…ရှင်းလား!”

“သား တောပြှီလကြယ်ေ…အနတ်ီ စိတဖြှောင့ြ ဖြောင့ြ ခရီးသှားပါရစကြယ်ေ”

“ဟုတကြဲ့ပါ အနတ်ီ…”

သံဒိုင် ဟုတကြဲ့ပါ ပြောလိုကရြပမေဲ့ စိတထြဲကမကြေ နပန်ိုငသ်ေး…ရင်းနှီးတဲ့ ကားဆရာတွကေို အားနာမိသောလြည်းပါးစပစြည်းကမ်းမရှိတဲ့ လူကို ထပဆြုံးမခွ ငသ်ေးတော့သည်။ ဒီလူဒီအပြောတွနေဲ့ တဈနရောမဟုတ် တဈနရောအကြီးကြီး ဒုကျခတွေ့လိမ့ြဦးမည်။ ။

ကားကြီးထွကသ်ှားမှပဲ သံဒိုင် အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ော့သည်။မိမိကလည်း အနတ်ီနုလှငန်ဲ့ပတသ်ကရြငသ်ှေးဆူလှယသ်ူ…ဟိုလူကလည်းကိုယ့ရြှေ့တောငမြရှောင် အပြောငအြပြ ကစြကားဆိုလာတော့ နည်းနည်းမှ သည်းမခံနိုငသ်ံဒိုင် အိမပြှနရြောကပြှီးမှ ကားဂိတကြို ထပသ်ှားလိုကသ်ေးသည်။

ကားဂိတရြောကတ်ော့ဟိုလူလည်း မရှိတော့……ဂိတမြှုးကပဲ…

“စိတလြွော့ပါ မောငင်ယရြာ…ကြောထြှန်းလည်း သူဖကကြ စ မှားမှန်းသိပါတယ်…ဒီကောင် အရငလြည်း ဒီလိုပဲ ပြူနာတကဖြူးတယ်…ဘေးက ပါတဲ့လူကို ဂရုမစိုကတ်ဲ့ အကြကန်ဲ့ ပြောငခြငွန်ောကခြွ ငတ်ာ…”

“သတေောင် သှားဦးမယ် ဂိတမြှုးရေ…… ငယသ်ံဒိုငတ်ို့ရှေ့ ဒါမူ ိးလာလုပလြို့ကတော့”

“ပါးစပပြေါ့ကြာ ပါးစပကြ ဘရိတမြပါတော့… မဖြစ်သင့တ်ာတွေ ဖြစ်တာပေါ့…… မောငင်ယလြည်း စိတတ်ှလွှေော့ဦး…ခုမှ အသကကြ အငယလြေးရှိသေးတယန်ောြ”

“ရနပြှဲ လိုကရြှာပြီး ဖြစ်နတောမှ မဟုတပြဲဗွာ သူ့ဖကကြလည်း စ မှားသေးတယ်……ကိုယ် ကိုကြ ဆရာ ကြီးအထာနဲ့ ဟောကခြငွသ်ေး တယ်……ဒါမူ ိးဆို ဆုံးမ လိုကရြမှဗွ ”

“အေးပါကြာ ကိုင်း!”

“သှားဦးမယဗြွာ…ရနဖြစ်ရတာလည်း ကနွောြ ရှကပြါတယ်…မဖြစ်ချင်ပြါဘူး……ဒါမဲ့ တအား စောကြားခံရရငလြဲ စိတကြ ထိန်းမရလို့ပါ… ဂိတတ်န်းက လူတွအေားလုံး ကြ နော့ကြှောင့ြ စိတအြနှောကအြယှကြ ဖြစ်ရတာတဲ့ အတွကြ အားလုံးတောင်းပနပြါတယ် ခငဗြွာ…”

………………………………………………………………………………………………………………………

💠အခန်း ( ၁၇ )💠

“အနတ်ီနုလှင် ကြ နောြ ဒီမှာ”

“အေး!သား အနတ်ီ ကားပေါကြတည်းက သားကို မှငတ်ယ်”

“ဟုတ်”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို မှငတ်ှေ့လိုကရြတော့ သိပကြို ပြောမြိသည်။အနတ်ီနုလှငကြ…… ဗဒေါရောင် ခေါမြလားမသိတဲ့ ဝတစြုံနဲ့…… အင်ျကြီရော ထမီရော အရောငတ်ူနဲ့လေ…… မနကပျိုင်းကတည်းကလိမ်းလာခဲ့တဲ့ သနပခြါး က ညပိုင်းရောကပြှီမို့ ပကြပြှီထငပြါတယ်…… ။

ရနကြုနန်ဲ့ သံဒိုင့တ်ို့မှို့က ညကားစီးသှားရင် နောကန်ေ့မနကပျိုင်း ရနကြုန် ရောကပြှီး… မနကပျိုင်းကားစီးလာရင် ဒီကို ညဘကမြှ ရောကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငဖြုန်းဆကလြာတော့ မနကပျိုင်းကားနဲ့ပဲ ပြနလြာဖို့ပြောလိုကသ်ည်။ ဟုတတ်ယလြေ…မနကပျိုင်းက ပြနလြာတော့ ဒီနေ့ည တွေ့ခွင့ရြပြီပေါ့…………ပါးပြငပြေါကြ သနပခြါးလေးတွေ မရှိတော့ပမေဲ့အနတ်ီနုလှငကြ လှနစေဲဆံပငလြေးတွကေ ဖရိုဖရဲ………။

လှတဲ့သူ ဆိုတာမွိုးက ဘယလြိုနနေေ ဘာပဲ ဝတထြာဝတထြား လှနတတေတ်ာမွိုးလေ…… တဈခွို့မိန်းကလေးတွကငွေယင်ယကြလှပမေဲ့ ကြီးလာတော့ ပုံပကြပြန်းပကြဖြစ်အောင် ဝ လာပြီး အလှပကြသ်ှားတာမွိုးတွေ ရှိသည်။ အဲ့တဈခွို့ မိန်းကလေးတွကြေ လည်း…… ငယင်ယကြ ခါးကုန်းကုန်း အပိနမြလေးတွကေ ကြီးလာမှ ဝလာပြီးစိုစိုပြပြနေေဲ့အကိတစြာရင်း ဝငန်ပြေီး လန်းနတေဲ့ မမ တွကေိုလည်း… သံဒိုင် တွေ့ဖူးမှငဖြူးပါသည်။

သံဒိုငရြဲ့အနတ်ီနုလှငကြတော့ ဟိုးအရှယင်ယ် တုန်းကလည်း ဓါတပြုံတွမှောမှငရြသလောကြ လှသည်။ခု အသကကြှီးလာတော့လည်း…… ရင့ကြကြတ်ဲ့ အမွိုးသမီးတဈဦးအသှငန်ဲ့…… လှမှဲလှနစေဲ……။

အနတ်ီနုလှငသ်ံဒိုင့ဆြိုငကြယကြှီးနားအရောကလြကထြဲက ပိုကဆြံအိတ် လှတကြွ သှားလို့ကုန်းအကောကြ……သံဒိုင့ြ ရငထြဲမှာလည်း “အုံးကနဲ” ဗုံး အပေါကြ……ဖြစ်ရပြီလေ…။

ဖုထဈ အယထြှကြ တင်းမာ ပြောငလြကြ တဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ တငပြါးကြီး…… သံဒိုငယ်ောငရြမ်းပြီး လကလြှမ်းမိမှလို့ဖြစ်သှား သေးသည်။

ဒေါဝြါနုနုလှင် ရဲ့ အဝတမြပါတဲ့နေ့ပြီးကတည်း က တဈခါမှ မယတ်ဈခါရသေးလတေော့…… ပုရိသ ဆန်ဒ အလုံးစုံ ကြှနရပြေီကော……

“ထမင်းဆိုငကြို အရငသ်ှားကြယ် သား… အနတ်ီ ဆာနပြေီ”

“ကြ နောလြည်းဆာနတော အနတ်ီရဲ့…ဒါမဲ့ ထမင်းတော့ မဟုတဘြူး”

“ဘာဆာနတောလဲ…အယ်!သားနောျ…ဒီမှာ ခရီးပန်းလာတာကို မသနားတော့ဘူးလား”

“အနတ်ီနုလှင် သဘောပါဗွာ…ကြ နောကြ အတင်းကြီး လုပမြယူပါဘူး…ကြ နောဆြန်ဒကို ပြောပြတာ ဟီး!”

“ဒီက သူနဲ့ ထမင်းအတူတူစားအောငလြို့ လမ်းမှာ နေ့ခင်းစာကို မစားခဲ့တာ…”

“ဟုတ်”

“ဖြေးဖြေး မောင်းပါ သားရဲ့”

“ဖြေးဖြေးပါပဲအနတ်ီရဲ့သူလည်း အနတ်ီနုလှင် သူ့အပေါြ ပါလာတော့ ဇွတပြှေးပြခွ ငန်တော နမှောပါ”

သံဒိုငဆြိုငကြယစြီးခဲ့ရသလောကအြနတ်ီနုလှင် ကို တငစြီးရတာလောကြ အရသာရှိတာမွိုးမတွေ့ဘူးသေး…မန်းလေးက မမလေးသငပြေး လို့ သံဒိုငကြားလည်းမောင်းတတပြမေဲ့…… ကားမောင်းရတဲ့ အရသာနဲ့ ဆိုငကြယဘြီးကြီး စီးရတာနဲ့အရသာခွင်းမတူပေ…တဈမွိုးစီ ပေး စွမ်းသည်။

ဝါသနာမပါတဲ့ သူတွအဖေို့ သာမန် ကိဈစဖြစ်သောလြည်း…သံဒိုငတ်ို့ ဆိုငကြယဘြီး ကြီးသမားတွအဖေို့ မိမိခွ ဈမှတန်ိုးတဲ့သူကို နောကမြှာတငပြှီး ဝှေ့ကာ ဝှိုကကြာ ဝေါကနဲ စီးရတဲ့ ဖီးလကြ ဘာနဲ့မှ မတူပေ… အနတ်ီနုလှငကြိုဘောင်းဘီဝတခြိုင်းပြီး နောကကြ လိုကစြလေိုသောလြည်းအနတ်ီက ဒီတဈခု တော့ မလုပပြါရစနေဲ့ တောင်းပနလြို့ မလုပဖြစ် ဒါပမေဲ့ သံဒိုငတ်ို့ ကြောင်းတတရြတဲ့ မှို့ကို နှစ်ယောကအြတူတူသှားပြီး ညဘကမြှပြန် လာဖြစ်တော့ အနတ်ီနုလှငကြ……

“သား အနတ်ီကဘောင်းဘီတော့မဝတတ်ော့ ဘူး…ဒါပမေဲ့ သား ဆိုငကြယကြိုနိုငမြှန်းလည်း သိတယ်…ရှေ့ဘီးတော့ မထောငန်ဲ့ ကြိုကသ်လိုစီး…အနတ်ီက လိုကရြဲတယ်…… သားကိုလည်းယုံတယ်…အားရသလိုစီးကြည့်ြ ကြယ်”

လို့ ခွင့ပြေးခဲ့တော့……သံဒိုင့အြာသီသတဈခွို့တော့ပြခေဲ့ရလသည်ေ။

[ဒီဘကချောတ် ကောငမြလေးတွကေ သူတို့ ခွ ဈသူနောကကြိုဘောင်းဘီဝတပြှီးလိုကရြတာ မဆန်းတော့ပမေဲ့…သံဒိုငတ်ို့ ခတ်ကေ…… အမွိုးသမီးကြီးတဈဦး လုံခွ ညန်ဲ့ပဲဘေးစောင်း ထိုငလြိုကပြှီး ဘီးကြီးကို စီးခွ ငသ်လို စီးခိုင်း ရဲတာခစွရြုံခစွြ တာမဟုတပြဲယုံကြညမြှု့နဲ့အတူ စွန့စြားခွင်းပါ ခွင့ပြှု ပေးထားတာမွိုးပါ။]

အနတ်ီနုလှငကြ လကန်ှဈဖကန်ဲ့သံဒိုင် ခါးကိုဖကပြှီး သံဒိုင် ဘယဘြကပြခုံးစွန်းပေါြ မွ ကန်ှာလေးတငပြှီး လိုကလြာပေးသည်။ သံဒိုငအြနတ်ီနုလှငပြှောသလို ရှေ့ဘီးတော့မထောငခြဲ့ပါ…… လူအသှားအလာနည်းသှားတဲ့ ဟိုင်းဝေးလမ်းမ အရှိနန်ဲ့ပြေးနတေဲ့ဘီး လကတေဟူးဟူးနဲ့ ခွ ဈသူနှစ်ယောကြ သာယာခဲ့ဖူးသညလြေ…။

“သားက ဘာနဲ့စားမှာလဲ”

“အနတ်ီနုလှင် အဆငပြှတောမှာလိုကပြါ… ဘာနဲ့ပဲ စားရစားရ ဖြစ်ပါတယ်…မစားရလဲ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”

“ဟုတပြါပြီ ရှင်”

သံဒိုငတ်ို့နှစ်ယောကထြမင်းစားနတေော့လည်း အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင် ပန်းကနထြဲကိုပဲ ဟင်း တွထညေ့ပြေးသည်။အသားဖတလြေးတွကေို အရိုးအသား ဖဲ့ပြီးကြှေးသည်။သံဒိုငကြလည်း အနတ်ီနုလှင် စားမဲ့ ငါးကိုအရိုးလေးတွေ…… သချော နှံ့ပေးလိုကတ်ော့……

“သားနဲ့ ရမဲ့ မိန်းကလေးတော့ ကံကောင်းမှာပါ သားက သိပကြှငန်ာတတတ်ာလေ”

“ဒါဆို ကနွောြ မိန်းမဘယန်ှဈယောကြ ယူရမ လဲ အနတ်ီ”

“အံမယ်!တဈယောကပြဲ ယူရမှာပေါ့…… သူ့ကိုယသ်ူ ရှေးခောတကြ ရှငဘြုရငမြှတန်ေ လား မသိဘူး…”

“တမင် မေးတာလေ…အနတ်ီက ကနွော့ကြို တဈခွား မိန်းမတွနေဲ့ ဇွတပြေးစားနတေော့တယ်…”

လို့ သံဒိုငပြှောလိုကမြိသည်။သံဒိုင် စကားလည်း အနတ်ီနုလှင် ကြားလိုကတ်ော့ ပြုံးနပြေီး ဖြူ ဝင်းဝါလှတဲ့ မကြန်ှာလေး… တဈခကြည်ိုသှားတာ သံဒိုငသ်တိထားမိလိုကြ သည်။အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုငသ်တိထားကြည့်ြ နမှန်ေး သိတော့ ခွ ကခြှင်းထမင်းငုံ့စားလိုကြ ပြီး ဘာစကားပဲဆကမြပြောပဲ ထမင်းပဲစားနေ တော့သည်။ထမင်းလေးနည်းနည်းထပစြားပြီးမှ

“သားကို ကြငန်ာတတတ်ဲ့ယောကြြားလို့အမှတ် လည်း ပေးရသေးတယ်…မွ ကန်ှာကြီးက ဘာ ဖြစ်သှားတာတဲ့လဲ”

“အနတ်ီက ကြ နော့ကြိုဆိုတဈခွားမိန်းကလေး တွေ့နဲ့ သိပပြေးစားလို့ပါ…တဈကယခြစွတ်ဲ့ မိန်းမတွကေ သူ့တိုခွ ဈတဲ့ ယောင်ျကြားကိုဆို သိပ် အူတိုတတတ်ာတဲ့”

“အောြ!သားရယဒြီအရှယကြှီးရောကမြှကြ မက လိုကပြှီး အူတိုပြနရေဦးမှာလား…ကဲပါကြယ် ထမင်းပဲစားပါ…”

ခဏနေ အနတ်ီနုလှငကြ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လြိုကြ ပြီးမှ သံဒိုင့ကြို သချောကြည့်ပြှီး…

ခဏနေ နုလှငရြဲ့မင်းသားလေး ပြဲမကနိုငပြဲ ဖြစ်နလေိမ့မြယ်”

အနတ်ီနုလှငကြ အဲလိုပြောလာတော့လည်း သံဒိုင် ထမင်းကိုဖိစားရပြီပေါ့…။

“အနတ်ီလည်း သားကို သိပလြှမ်းနတောပါ သားရယ်…အနတ်ီ သူငယခြွ င်းမက တဈပတ် ပဲ နရမေယလြို့ဟာ ဘယလြိုလုပလြိုကတ်ယ် မသိဘူး နောကတ်ဈပတ် ထပရြလို့နပေါဦး လည်းတားနလေို့ နပေေးခဲ့ရတာ…သူကမှ အနတ်ီနဲ့ တွေ့ခွ ငလြို့ပိုကဆြံတွေ အကုနခြံပြီး သကသ်ကလြာခဲ့တာဆိုတော့ နပေေးရတာ ပေါ့ကြယ်”

“ကြ နောကြ ဒေါဝြါနုနုလှင် ဘဝမှာ အရေးမှ မပါတာကို အရေးမကြီးပါဘူးဗွာ”

“သားရယ် အဲ့လိုတော့ မပြောပါနဲ့ကြယ်… အိမမြှာနရင်ေ အဝေးရောကတ်ဲ့ သားရင်းကို လှမ်းရတယ်…ခုရနကြုနသ်ှားတော့နှစ်ယောကြ လုံးကို လှမ်းရတယဆြိုတာ သိပါကြယ်…… ယောင်ျကြား လေးလည်းဖြစ်တယကြလေးလည်း မဟုတတ်ော့ပဲနဲ့ စကားကိုအဲလိုမပြောချင်ပြါနဲ့ ”

“အနတ်ီနုလှငကြ ကြ နောသ်လေောကအြောင် လှမ်းနရတောကို သိမှမသိပဲဗွ ”

သံဒိုင် အသံက ပြောရင်းနဲ့ တိုးဝငသ်ှားတော့ အနတ်ီက ပြူးပြူးလေး ကြည့်န်ပြေီး……

“သားရယ်…………အနတ်ီလဲ ဘာထူးမှာလဲ အတူတူပဲပေါ့”

ဆိုပြီးသူမလည်းခံစားမှု့လေးနဲ့ နှစ်သိမ့ရြှာတော့သည်။

“ဟုတ်…အနတ်ီနုလှင်”

သံဒိုင် ထမင်းဆကစြားနရင်ေးမှပဲ မင်းဇငကြို သတိရလာလို့……

“မင်းဇင် ကရော အနတ်ီ အဆကအြသှယရြခဲ့ လား…အဆငပြှလေား”

“အင်း ပြပေါတယတ်ဲ့…ခုက ဘရာဇီးဆိပကြမ်း မှာရောကန်တောတဲ့သားအတွကသ်ူ့ဦးလေး ပြနတ်ာသိတော့ လကဆြောငထြုပလြေး ပေး ခိုင်းလိုကသ်တဲ့…သူတို့ တူဝရီးကလည်း လမ်းကြောင်းခွင်းမတူတော့သူ့ဦလေးဖြစ်သူ မှာ သကသ်ကသ်ှားယူခဲ့ရသတဲ့လေ”

မွ ကန်ှာနဲ့ မွ ကလြုံးကို ကြည့်ပြှီးစိတတ်ှကေို ဖတလြေ့ဖတထြ ရှိတဲ့ သံဒိုငကြ အနတ်ီနုလှင် မင်းဇငအြကြောင်းပြောတာကို သိပအြားမရဘူး လို့ ခံစားသိနဲ့ သိလိုကသ်ည်။

“မင်းဇင် အဆငပြှပေါတယန်ောြ အနတ်ီနုလှင်”

သံဒိုင် ထမင်းစားတာရပပြှီး အနတ်ီနုလှင် မကြန်ှာကို သချောကြည့်ပြှီး ထပမြေးလိုကသ်ည်။

“ပြပေါတယ် သားရယ်…အနတ်ီ့အတွကလြည်း ပိုကဆြံတွေ အများကြီးပို့ထားပါတယ်…ဒါမဲ့ သူမွောမြှန်းထားသလိုဖြစ်ဖို့တော့မလှယသ်ေး ဘူးသိရတယ်…”

“ကန်ျးမာရေးကရော”

“ကောင်းတယလြို့ဖုန်းပြောရင်းနဲ့တော့ ပြောရှာ ပါတယ် သားရယ်…ပိုကဆြံတွကတေော့ အများကြီးကြယ် ပို့ထားတာ…အနတ်ီလည်း တဈဝကပြဲယူခဲ့ပြီးတဈဝကတ်ော့ သူ့ ကြီးကြီး ဆီပဲ ဘဏသ်ာ သူ့နာမညန်ဲ့ အပခြိုင်းထား လိုကတ်ယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါအနတ်ီ အဆငပြှရင်ေ ပြီးတာပါပဲ”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြ ဒီလိုပြောလာတော့ လည်း စိတအြေးရပါသည်။ အနတ်ီက နောကပြှောငပြှောဆိုပြီး လီဆယစြကားတွေ ဆိုတတတ်ဲ့ အမွိုးသမီး တဈယောကမြှ မဟုတတ်ာ…

“ဦးလတရြဲ့ အမက ရနကြုနမြှာနဖေို့ ခေါသ်ေး လား အနတ်ီနုလှင်”

“ခေါသ်ေးတယ်…မလာနိုငဘြူး ပြောခဲ့တယ်”

“ဟုတ်!အနတ်ီကဘယလြိုပြောခဲ့လိုကတ်ာလဲ”

အနတ်ီနုလှင် သံဒိုငကြိုတဈခကြြ ကြည့်လြာပြီး ပြုံးလိုကတ်ယကြိုငထြားတဲ့ ဇွန်းနဲ့ခရင်းကို ခလွိုကကြာ တဈရှုူး လေးခေါကပြှီး ပါးစပကြို သုတလြိုကသ်ေးသည်။ဖနခြှကထြဲက ရကေို သောကလြိုကပြှီးမှ……

“တရားခံစဈ စဈနရအေောင် ကြ မက …… ရှင့တ်ရားခံ မဟုတဘြူး…တကယထြဲ လူကို အပေါကစြေ့ လိုကမြေးနတေော့တယ်”

“သိချင်လြိုပါ ဒေါဝြါနုနုလှငရြယ်”

“ဘယလြိုပြောခဲ့တာလဲ သိခွ ငန်တော ဟုတ်”

“ဟုတကြဲ့”

“ကြ မ မလာနိုငတ်ော့ဘူးလို့ယောကြြားလည်း ရနပြေီလို့ ပြောခဲ့လိုကတ်ယ်…အဲယောကြြား ကလည်း သားမင်းဇငရြဲ့ သူငယခြငွြးလို့… သူ့နာမညကြ “ကို ငယသ်ံဒိုင်” လို့ ပြောခဲ့ လိုကတ်ယ်…ကဲ ကြေ နပပြှီလား”

“တကယပြှောခဲ့ရင် ကောင်းတာပေါ့ ဟီး!”

ပါးစပကြ မဆဲတတတ်ဲ့ အနတ်ီနုလှငကြ…… အောကန်ှုတခြမ်းကို အပေါသ်ှားနဲ့ ကိုကပြှီး နှုတခြေါင်းရှုံ့ ပြတယလြေ…… အဲလို အမှုအရာမှငလြိုကရြရင် သံဒိုငကြမရ ခွ ကခြှင်း ထကြှလတေော့…… စားပြဲအောကကြ အနတ်ီနုလှငခြှထေောကကြို သူ့ ခွထေောကန်ဲ့ပဲ လှမ်းပြတပြှဈလိုကသ်ည်။

လိငစြိတတ်ို့မညသ်ည် သူ့ထလာခွ ငပြှီဆိုရင် ရုတတ်ရကထြတောကတ်ဲ့ မီးလို တဟုန်းဟုန်းထတောကတ်တသ်ည်။ မီးကလောငစြရာမရှိရငပြှနင်ှိမ်းသှားပမေဲ့သံဒိုင့မြှာတော့ကိဈစမပြီးမချင်ြး ပြနင်ှိမ်းဖို့ရာ မဖြစ်နိုငတ်ော့ပေ…… ထမင်းဖိုးပိုကဆြံ ဇွတရြှင်းလိုကပြှီး… နှစ်ယောကသ်ား ဇွတထြပြနခြဲ့လိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ားလို့ ပြောရပမေဲ့ သံဒိုငကြသာ ဇွတလြောနတောပါ အနတ်ီနုလှငကြပုံမှန်…ဆိုငကြယစြီးလာရင်းမှ သံဒိုငကြ……

“အနတ်ီနုလှင် ကြ နော့ြ ကောငကြှီးကို ကိုင် ထားပေးပါ…ဒီကောင် သိပထြောငန်ပြေီ”

အနတ်ီနုလှငကြလည်း အလိုကသ်ိပါသည်။ ခါး ဖကထြားတဲ့ လကကြိုဖြု တပြှီး ပုဆိုးပေါကြနေ အငယကြောငကြို ပြတကြိုငပြေးရှာသည်။ ဆိုငကြယကြို အရှိနမြှနမြှနစြီးချင်တ်ဲ့ သံဒိုငတ်ို့ ဒီလို အခွအနေမွေိုးမှာကြ လီဗာလွှော့ပြီး… ဘီးလှိမ့ရြုံသာ မောင်းနှငန်မေိတော့သည်။ အိမကြိုမှနမြှနပြှနရြောကရြငမြှနမြှနလြုပရြမည် ဖြစ်သောလြည်း အခုအခွိနကြ လကတ်ှေ့ မဟုတပြါလား…………။

အနတ်ီနုလှငတ်ို့ အိမမြရောကခြင် လူပြတတ်ဲ့ လမ်းကြားက သဈပငအြောကအြရောကြ… သံဒိုင် ဆိုငကြယကြို ရပပြှဈလိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငကြို အရငဆြင်းခိုင်းလိုကပြှီး သံဒိုငကြ နောကမြှလိုကဆြင်းကာ သဈပင် ပငစြညအြကြယထြိအနတ်ီ့ကိုဆှဲခေါသ်ှားလိုကသ်ည်။

ပငစြညအြကြယရြောကလြိုကကြာမှ…… ဝေးကြာနရတေဲ့ အနတ်ီ့နှုတခြမ်းတွကေို…… ခပကြှမ်းကြမ်းဆှဲစုပပြှဈလိုကသ်ည်။ လကတ်ဈဖကကြ ရငသ်ားတွကေို အင်ျကြီပေါြ ကနပေဲ ဖိဆုပကြိုငလြိုကပြှီးနောကတ်ဈဖကကြ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ ပစ်စည်းကြီးရှိရှာဆီသို့…… ထမီအောကကြအောကခြံတဈထပပြါမှန်းတော့ စမ်းမိလိုကသ်ေးသည်။အမှှေးတွကေို ခပကြှမ်း ကြမ်း ဆှဲယူပြဈသလို အကြဲကြောင်းနရောကို လည်း ပြတဆြှဲပြဈမိသည်။

အသကအြောင့ပြှီး နှုတခြမ်းစုပန်သေော သံဒိုငအြသကရြှုဖို့ အနတ်ီနုလှငန်ှုတခြမ်းကခွာလိုကမြှအနတ်ီနုလှငကြ……

“သားရယ် အိမရြောကမြှလုပကြှရအောငကြှယ်”

လို့ ပြောပြီး သံဒိုင့လြကတ်ှကေို အသာအယာ လေး ဖယခြွ လိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငကြ သူ့လကတ်ှကေို အသာလေးဖယခြွ လိုကတ်ာ ကို သံဒိုငဒြေါသတဈခကြလြေးဖြစ်သှားသည်။ မိမိလုပခြွ ငန်တောကို အငှင်းခံလိုကရြရင် ဖြစ်နကြေ ယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့ ဒေါသ။

“အနတ်ီလည်း သိပလြိုချင်န်တောပါ သားရယ် တဈယောကယ်ောကတ်ှေ့သှားရင် မကောင်း ဘူးလေ”

“အဲဒီတော့”

“အိမရြောကမြှပဲ သားစိတကြှိုကကြှယ်”

“သိပလြုပခြငွန်တောဗွ နောြ ဟင်းးးး”

သံဒိုင် မိမိအသံက ဒေါသသံလေးစွကပြှီး… ကာမရမျမကန်ဲ့အတူ နှာမှုတသ်ံကြီးပြင်းသှား ကြောင်းလည်း သိပါသည်။

“ဒါဆိုလည်း မှနမြှနလြာဗွာ”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငလြကကြို ခပကြှမ်းကြမ်းဆှဲ ပြီး ဆိုငကြယဆြီ ပြနသ်ှားလိုကတ်ော့သည်။ အနတ်ီနုလှင် ကလည်း ရှောရှောရှုရှုအမှနလြေး လှမ်းပြီး လိုကလြာပေးသည်။ ဒီနရောမွိုးမှာ မိမိလူက ဘာကိုအရေးတကြီး လိုအပန်တောကို အလိုကမြသိပဲ… ဂစွကြနကြနပြကပေကြပန်ဲ့ ကလေးလိုလိုခွေး လိုလို ဆိုးချင်တ်ဲ့ မိန်းကလေးမွိုးဆိုလွှ င် သံဒိုင် ဒေါသဖြစ်ဖြစ်နဲ့ ကြို းတုပပြှီး လိမ့ရြိုကြ မိပလေိမ့မြည်။

ခွ ဈတာကို အခွင့ကြောင်းယူပြီး ဆိုးနှဲ့ခွ ငတ်ဲ့ မိန်းကလေးမွ ားအဖို့ နရောတိုင်း တော့ မကောင်းလှပေ… လမ်းဘေးမှာမလုပသ်င့ဖြူးဆိုတာ သံဒိုင် သတိ တဈခွ ကန်ဲ့ သိလိုကသ်ောလြည်း မိမိလကကြို ဖယခြှာပြဈတာကို စိတတ်ိုင်းမကြ လှ……အနတ်ီနုလှင် ခွံတံခါးဖြင့န်တောကြာလိုကတ်ာ လို့ ထငရြအောင် သံဒိုင့စြိတတ်ှလေောနမေိရ သည်။ခွံတံခါးဖြင့သ်ှားတော့ ရပသ်ှားတဲ့ စကြ ကို ပြနမြနိုးတော့ပဲ ဒီအတိုင်း တွန်းလိုကပြှီး ခွံဝန်းထဲဝငလြိုကသ်ည်။ခွံတံခါး ပြနပြိတန်တေဲ့ အနတ်ီနုလှငကြို……

“အဲဒီ တံခါးနားကပဲ စောင့ျ”

လို့ သံဒိုင် အမိန့ြ ပေးသလို အနတ်ီ့ကို ပြောပြဈလိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငလြည်း သံဒိုင့အြခွအနေကေို ရိပမြိသလားတော့ မသိဘူး…အနောကအြပြောင် စကားသံ မဟုတပြဲဖြင့ြ……

“ဟုတကြဲ့ပါရှင်”

လို့ရိုရိုသသပြေနေပြှောရှာ ပါသည်။

သံဒိုင် ဆိုငကြယကြိုအိမရြှေ့ထိသှားထားလိုကြ ပြီးအနတ်ီနုလှငရြှိရာ ခွံတံခါးဆီပြနလြာခဲ့လိုကြ သည်။အနတ်ီနုလှငကြ ခွံသော့လေးကိုငပြှီး မတမြတရြပလြို့ စောင့န်ရှောသည်။အနီးနား ရောကလြာတဲ့ သံဒိုငကြ အနတ်ီ့မွ ကန်ှာကို ဆှဲယူနမ်းလိုကပြှီး အနတ်ီနုလှငရြဲ့ နှာခေါင်း ခွှ နခြွှ နကြှီးကို သှားနဲ့ကိုကလြိုကသ်ေးသည်။

“အောကခြံဘောင်းဘီ ဝတထြားလား”

“ဘောင်းဘီ မပါဘူး စကဒပြဲ ပါတယ် သား”

သံဒိုင် ထမီရောအတွင်းခံစကဒရြောကိုအောကြ ကနမပြေီး အနတ်ီ့ဖငကြှီးပေါကြို လှနတ်ငပြှဈ လိုကသ်ည်။

“အိမထြဲထိသှားအောငပြါ သားရယ်… ပတဝြန်းကငွအြိမတ်ှကမှေငကြုနရြငမြကောင်း ဘူးလေ…”

“ဘယသ်ူမှ မမှငဘြူး…နှစ်ဖကလြုံး အဘိုးကြီး အဘှားကြီးတွပေဲ ရှိတာ အိပယ်ာဝငကြုနပြှီ အဲ မှငလြည်းဂရုမစိုကဘြူး…ကိုယအြိမဝြန်းထဲ ကိုယလြုပတ်ာ…ကြ နောြ ကြ မ လုပပြါရစေ ဆိုပြီး သူတို့ကို တငပြှနရေဦးမှာလားဗွ ”

သံဒိုင် စကားပြောရင်း နောကကြွော ကနေ အနတ်ီ့ အတွင်းခံအင်ျကြီခွိတတ်ှဖြေုတန်ေ လိုကသ်ည်။

“ခကပြါလား သားရယ်”

ခွိတတ်ှေ ဖြု တပြှီးသှားတဲ့ သံဒိုငကြ လကန်ဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ တငပြါးအိအိကြီးကို… “ဖြန်းကနဲ” မှညအြောင် ရိုကခြွ လိုကတ်ော့… အနတ်ီခမွာ “အာ” လို့ အောရြှာသည်။

“စကားမများနဲ့ဗွာ များရင် ထပရြိုကမြယ်”

လို့ သံဒိုင် ကြိမ်းမောင်းလိုကရြင်း…… အနတ်ီနုလှင် ပစ်စည်းကြီးကို ဆိုးဆိုးဇကဇြကြ ဇွတ် နှိုကလြိုကတ်ော့သည်။ အနတ်ီနုလှငကြ နောကကြနေ လူခွ င်းကပပြှီး နှိုကပြေးနတေဲ့ သံဒိုငကြို လကန်ောကပြှန် လှမ်းပြီး သံဒိုငရြဲ့မာကြောကြ ဈလဈတဲ့ဖငကြို ပြနဖြိနှိပကြုတဆြှဲနတေော့သည်။

အိမအြလုပလြုပရြတဲ့ အိမရြှငမြကောင်းတဈ ယောကမြို့ အနတ်ီနုလှငမြှာ လကသ်ည်းရှည် မထားနိုငလြို့သာ…လကသ်ည်းရှညရြှိလွှ င် လကသ်ည်းတွနေဲ့ သံဒိုင့ဖြငကြိုကုတခြှဈဆှဲမှာ သချောသည်။အရိုင်း အကြမ်းဆနတ်ဲ့လိငစြိတ် တဈမွိုးရဲ့ အစ မဟုတပြါလား………

“ရှေ့ကို ကုန်းလိုကျ”

လို့ သံဒိုငပြှောပြီးတော့ အနတ်ီနုလှင် ကုန်းပေးလေးတော့… သံဒိုင် သူ့ကောငကြို တံတွေးပင် မစွတတ်ော့ပဲ အနတ်ီ့ပစ်စည်းကြီးထဲဇွတတ်ေ့ထည့လြိုကသ်ည် ဇိကနဲ လိငတ်နကြှီးဝငလြာပြီး သံဒိုငကြ ဇွတ် ဆောင့လြိုကတ်ဲ့ အခွိန် ဒေါဝြါနုနုလှင် ကြီး အောလြိုကတ်ာက……

“အားးးးးးး”

တဲ့…။

“ဖြန်း ဖြန်း”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငဖြငကြို နှစ်ခကြဆြကရြိုကြ ပြီး…”မအောန်ဲ့”လို့ ဟောကလြိုကရြင်း… “သှား”လို့ အမိန့ပြေး စခေိုင်းလိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငရြှေ့ကနကေုန်းကုန်း ကုန်းကုန်းနဲ့ ဖြေးဖြေးခွင်း သှားနတေော့ သံဒိုငကြ…… နောကကြနေ ဝငပြှီးသှားတဲ့ လိငတ်နကြွှတမ် ထွကအြောငအြနတ်ီ့ဖငကြှီးကိုအသာထိန်းကိုင် ရင်း လိုကရြသည်။

“နည်းနည်းလေး မှနမြှနသ်ှားဗွာ”

“ဟိုထဲမှာ လိငတ်ံကြီး ထည့ထြားတာကို နုလှငကြ ဘယလြိုမှနမြှနသ်ှားလို့ရမှာလဲ”

“သှားတတသ်လိုသှား”

“ဖြန်း…”

“ဖြန်း…”

“ဖြန်း…”

“ဖြန်း…”

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငရြဲ့ တငပြါးကြီးကိုလိမ့ရြိုကြ ပြဈလိုကသ်ည်။ဘယလြောကပြဲဝေးဝေး သှား ပါများ ခရီးရ ဆိုတာလို “လိပ်”ကလေးလို တဈရှှေ့ရှှေ့ လာခဲ့ကြ တဲ့ နှစ်ယောကသ်ား အိမတ်ံခါးဝရှေ့ထိတော့ ရောကလြာကြ ပါပြီ… ခွံသော့နဲ့အိမသ်ော့တွဲထားခဲ့တဲ့အနတ်ီကိုငန်ေ ကြ သော့လေးနဲ့ အနတ်ီ ဖြင့န်တေုန်းမှာလဲ သံဒိုင် နောကကြနေ လုပသ်ည်။

တံခါးလည်း ပြင့သ်ှားတော့ အနတ်ီနုလှငခြမွာ ရှေ့ဆကြ မသှားနိုငတ်ော့ပဲ အောကကြို တဈဖြည်းဖြည်း နှိမ့ပြှီး လေးဘကကြုန်းပေးရှာတော့သည်။သံဒိုငလြည်းဒီအနအထေားရောကမြှ အားရပါးရကိုငဆြှဲ လုပတ်ော့သည်။ လုပန်ရင်ေးမှအရှိနခြဏ လွှော့ခွိနမြှာ အနတ်ီ့ဖငကြှီးကို ရိုကပြှဈသေးသည်။

“နုလှငကြို မရိုကပြါနဲ့တော့ သားရယ်”

“ရိုကမြယ် ဒီထကြ နာအောငရြိုကမြယ်”

“ကောင်းပမေဲ့ နာတယ် သားရဲ့”

“နောကတ်ဈခါဆိုအဖုတကြိုပါတုတန်ဲ့ရိုကမြယ်”

“နုလှငကြ အဲလောကအြကြမ်းကြီး မခံစားချင်ြ ဘူး…မလုပပြါနဲ့ သားရယ်”

“လုပခြငွန်တောကို ငှင်းဦးမှာလား ကဲကြာ”

“ဖြန်း! ဖြန်း!”

“အာ!သားရယ်…နရောသင့ရြငဘြယန်ှဈခါများ ငှင်းဖူးလို့လဲကြယ်”

“ပြီးရော့…အင်း အင်း အင်း အင်း…တောကြ! ဘာလို့ ဒီလောကတ်ောင် လုပလြို့ကောင်းနေ ရတာလဲ” သံဒိုငလြုပသ်ည်…လုပသ်ည်…လုပမြိသည်… ဆကကြာဆကကြာ လုပမြိသညလြုပန်သည်ေ။

“ဘာလို့ ဒီလောကကြောင်းနတောလဲ မေးနေ တာဖြလဗွေေ ”

“နုလှငဟြာကြီးနဲ့ သားရဲ့လိငတ်ံကြီးလိုကဖြကြ လို့တဲ့လေ…ကောင်းရင် နုလှငကြို မညှာပဲ လုပပြှဈပေါ့လို့”

“လုပန်တောပဲလုပန်တောကိုအားမရတာလား”

သံဒိုင် ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကြမ်းသတဲ့ကြမ်းပြီး ဆောင့လြုပပြှဈမိသည်။

“အင်းးးးးး အင်းးးးးးးးအင်းးးးးးးး အင်းးးးးးး”

“အီးးးးးးအီးး အားးးးးးးး အားးးးးးး”

“လုပပြေးနတော အားမရဘူးလား” နားရင်း လုပခြွ ကန်ှေးပြီး မေးလိုကတ်ော့…

“သားရဲ့ လိငတ်ံကြီးနဲ့ လုပပြေးတာမှ မကြိုကြ နုလှင် မိန်းမမိုကြ ဖြစ်သှားမှာပေါ့…… နုလှငကြ မိန်းမမိုကတ်ဈယောကြ မဟုတဘြူး လကြယ်ေ”

အနတ်ီနုလှငသ်ူ့ကိုယတ်ိုငကြပဲထနန်လေို့လား သံဒိုငပျိုကောင်းပြီးမှနမြှနပြှီးအောငပြဲနှာစကား ပြောပေးနတောလား မွ ကန်ှာမမှငရြတော့… သံဒိုင် သခွေ ာမခန့မြှန်းနိုငပြမေဲ့…လသေံနား ထောငကြှည့ရြသလောကတ်ော့ အနတ်ီနုလှင် လည်း ထနပြှီး ကောင်းနပြေီ……… သံဒိုင် လုပခြွ ကတ်ှေ အရှိနပြှနတ်ငလြိုကပြှီး သုတရြညပြူပူတွေ အနတ်ီနုလှငပြဈစည်းထဲ ပန်းထည့ြ ပြဲသိမ်းလိုကတ်ော့သည်။

“ရေချိုးလိုကျဦးမယ် သားရယ်”

“ဟုတ်…ဒါမဲ့ ရမချိုးခငလြေး”

“ဟင်!ထောငလြည်းထောငန်ိုငတ်ဲ့ကိုဖိုးထောင်

သံဒိုငတ်ို့ အနတ်ီနုလှင် အခန်းထဲရောကပြှီးလို့အိပယ်ာပေါန်ားပြီး ခဏအကြာမှ အနတ်ီကရချိုးတော့မလိုဆိုပြီး အိပယ်ာပေါကြထလိုကြ တော့သည်။ သံဒိုင့အြငယကြောငကြ ပြနမြတန်ပြနေပြှီလေ ။

ဒီကောငကြှီးကလည်း အဝစားပြီးရငထြပမြစား ခွ ငပြမေဲ့ တဈခါလောကန်ဲ့တော့ …… ရောင့ရြဲ့တင်းတိမတ်ယလြို့ မရှိဘူး… စိတကြွေ နပမြှု့အပြည့န်ဲ့ သုတထြှကလြိုကရြမှ ကြေ နပတ်င်းတိမန်ိုငတ်ယ် ဆိုတာမူ ိး……အနတ်ီနုလှင် အဝတအြစားတွအေားလုံးခွှတပြှီး ထမီလေး ရငလြွားလိုကပြှီးမှ…သံဒိုငန်ား လာပြီး ……

“နုလှငကြို ဘယလြိုလုပခြွ ငသ်ေးတာလဲ”

“မွိုးစုံကိုဆှဲလုပပြှဈခွ ငတ်ာ…ခုတော့ပြီးအောင် စုပပြေးဦး…တဈချောင်းလုံး အပြည့စြုပပြေး… ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နလေဲ မသိဘူး…အနတ်ီ့ကို ခပကြှမ်းကြမ်းကြီးပဲ လုပပြှဈခွ ငန်တော”

“လိငစြိတကြ ဖြစ်တတပြါတယသ်ား…အမွိုးမွိုး ပေါ့…”

“အနတ်ီက သိနတယေပြေါ့”

“သိတာပေါ့ ကိုယဟြာထဲကို ဒီလောကကြှီး လုပန်တောခွ ည်းကို”

အနတ်ီကလကန်ဲ့ သံဒိုင့လြိငတ်နကြို လှမ်းကိုင် ပြတတ်ော့သည်။သံဒိုင် အိပယ်ာပေါမြှအောကြ ကို ခွခွေ ထိုငလြိုကပြှီး…အနတ်ီနုလှငန်ဲ့ ပထမ ဆုံး ဆုံတွေ့တုန်းကလို့အနအထေားဖြစ်အောင် ပုံစံခွ လိုကသ်ည်။ သံဒိုငလြိုခွ ငတ်ဲ့ အနအထေားရောကမြှ…… အိပယ်ာပေါြ လကပြှနထြောကပြှီး… ခါးကို ကော့ပေးကာ အနတ်ီနုလှငကြို စုပခြိုင်း လိုကတ်ော့သည်။ အနတ်ီနုလှင် စုပသ်ည်။

ခပကြှမ်းကြမ်းကို စုပ် ပေးသည်။ငုံထားရင်း သှားတွနေဲ့တောင် ကိုကြ လိုကသ်ေးသည်။သံဒိုင် လိငတ်နကြိုကခြံရတာ နာသည်။ဒါမဲ့ ကြို ကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြ ဂွေးဥတဈလုံးကို ပါးစပထြဲထည့ပြှီး စွတစြုပ် လိုကလြို့…သံဒိုင်

” …အောငမြလေးဗွ …”

လို့ အောယ်ူရသညအြထိ အနတ်ီကလည်း ကြမ်းသည်။

ထောကထြားတဲ့ လကကြိုဖြု တပြှီး အိပယ်ာကို ပကလြကအြိပလြိုကရြင်း အနတ်ီနုလှငရြဲ့… အစုပပြညာခန်း အစွမ်းကို ကောင်းကောင်း ကြီးခံစားပေးနလေိုကသ်ည်။သံဒိုင် ပကလြကြ အိပလြိုကပြှနတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ မကြမ်း ပေးတော့…သာသာယာယာပြု စုပေးရှာသည်။

သံဒိုငကြ တဈခါ လကထြောကထြပြီး… အနတ်ီနုလှင် စုပပြေးနတော ကို ကြည့်လြိုကြ ပြနတ်ော့…ခပကြှမ်းမှနမြှနစြုပပြေးရှာပြနသ်ည် တံတွေးတွစေိုနတေဲ့အရာကို အားရပါးရကြီး စုပလြိုကလြတေော့ အစိုဓါတ် နဲ့ လစေုပသ်ံတို့ ပေါင်းပြီး… “ရှာယှီးးး ရှာယှီးးး” မှညသ်ံက တဈခန်းလုံး ညံ့နရေော့………။

သံဒိုင် လဲှအိပခြံစားပြနတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ စုပခြွ ကအြခန်း တဈပြနရြပပြှီး… လွှာအစွမ်းကို ပြနပြှပြနတ်ော့သည်။လွှ ာနဲ့က ခပကြှမ်းကြမ်း ယှကလြည်း နာကြ ငစြတောမွိုး မှ မဟုတတ်ာ… အနတ်ီနုလှင် စုပပြေးလုပပြေးနတောမူ ိးက သံဒိုငကြှည့ဖြူးခဲ့တဲ့ အပြာကားတဈခွို့က သရုပဆြောင် ခပည်ံ့ညံ့နဲ့ပိုကဆြံရရုံဇာတကြား ရိုကတ်ဲ့ pornstar ကောငမြလို မဟုတဘြူး… ။

မိမိလုပကြိုငန်တေဲ့အလုပကြိုပရှောဖြကရြှငန်ယ် ပီသစွာ စိတပြါလကပြါ သရုပဆြောငတ်တတ်ဲ့ pro pornstar တဈယောကလြို…… အနတ်ီနုလှငကြ သရုပဆြောငပြှနတောလည်း မဟုတတ်ော့ သံဒိုငမြှာပိုပြီးအရသာရှိလှသည်။

အနတ်ီနုလှငရြဲ့ လွှာအစွမ်းတွနေဲ့ သံဒိုငပြှီးခွ ငခြွ ငဖြစ်လာတော့ ထထိုငလြိုကတ်ော့သညအြနတ်ီနုလှငရြဲ့ မွ ကန်ှာနဲ့ ဘေးတွမှော…ကပိုကရို ဝဲကြ နတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ သိမ်းပေးပြီး ခေါင်းနောကကြို စုကိုငပြှဈသည်။လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုကိုငထြားတဲ့ဆံပငတ်ှကေို ဘကဖြကလြကြ တဈခုတည်းနဲ့ ပြောင်းကိုငလြိုကပြှီး ညာဖကလြကကြ လိငတ်နအြရင်းကိုဖိပြီး လိငတ်နပျိုရှညထြှကလြာအောင် လုပပြှီးအနတ်ီနုလှငကြို စုပခြိုင်းလိုကသ်ည်။

“စုပ် အနတ်ီ ကြမ်းကြမ်းစုပပြေး”

အနတ်ီနုလှငကြ ပါးစပထြဲကနေ မခွှ တတ်မ်း စုပပြေးနလေိုကတ်ော့…သံဒိုင် “တအားအား”အောပြှီး ကောင်းနရပြေီကော…

ထည့သ်ည်။သံဒိုင် သူ့လိငတ်နကြို အနတ်ီ့ ပါးစပထြဲကို အဆုံးထိထည့သ်ည်။ငုံ့သည်။အနတ်ီ ကလည်း သံဒိုင့လြိငတ်နကြို အဆုံးထိ ငုံ့သည်။သိသည်။သံဒိုင် သူ့လိငတ်နကြို အဆုံးထိငုံ့ပေး လို့ အနတ်ီ ပူ ိ့အနခြွ ငမြှန်းသိသည်။ထိန်းသည်။ပျို့အနခြွ ငပြမေဲ့အနတ်ီထိန်းသည်။

သံဒိုငလြုံးဝကို ပြီးခွ ငလြာတော့ ညာဖကလြကြ နဲ့ အနတ်ီနုလှငခြေါင်းကို ဖိနိပလြိုကပြှီး အဆုံးတကာ့ အဆုံးထိဖိသှင်းလိုကရြင်း… သုတရြညထြုတပြှီး ပြီးပြဈလိုကတ်ော့သည်။

“အာ အား အား အနတ်ီနုလှငရြေ အား!”

နောကဆြုံးလကကြွ နကြုနအြောငထြိ သံဒိုငပြန်းထုတပြေးလိုကရြင်း အနတ်ီ့ခေါင်းကို ဆီးစပအြရင်းက ခွာပြီး အနတ်ီနုလှငမြွ ကန်ှာ ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့…

မွ ကရြညဝြိုင်းနတေဲ့ မွ ကလြုံးတွနေဲ့…… အနတ်ီနုလှင် သံဒိုင့ကြို ပြနကြှည့ရြှာသည်။ လှုပ် လှုပသ်ှားတဲ့ လညခြွောင်းကို ကြည့်ပြှီး အနတ်ီနုလှင် သူ့သုတရြညတ်ှကေို ဖြည်းဖြည်းခွင်းမှို့ခွ နမှန်ေးသိသည်။

သုတရြညထြှကြ မွ ားခဲ့တယန်ဲ့တူသည် ဒီလောကမြှို့ခွ နတောကို ပါးစပမြှတဆင့ြ အာခေါငထြိပဆြီကနေ သုတရြညတ်ှကေ အနတ်ီနုလှငရြဲ့နှာခေါင်းခွှနခြွှနအြပေါကကြနေ အပြငသ်ို့ ပြနထြှကလြာနသည်ေ။ ပြနထြှကလြာတဲ့ နှာခေါင်းပေါကန်ားက အရည် တွကေို အနတ်ီက သူ့လကန်ဲ့ပဲ သုတမြလို့ လုပတ်ော့ သံဒိုင် အနတ်ီ့လကကြို တားပြီး ခေါင်းရမ်းပြလိုကသ်ည်။

ပြီးမှ သံဒိုငကြ သူ့လကန်ဲ့ပဲ သာသာယာယာ လေး သချော သုတပြေးလိုကမြိသည်။ အရညတ်ှကေ များနလေို့ သံဒိုင် သူ့ပုဆိုးကို လှမ်းဆှဲယူပြီး ထပသ်ုတပြေးရသေးသည်။ သုတပြေးပြီးမှ သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို မှတန်ိုးတနဖြိုးထားခွင်းများစွာနဲ့အနမ်းတဈပြင့ြ ခွှပေေးမိတော့သည်။

“သား အိပခြငွြ အိပန်ှင့တ်ော့လေ နောြ”

“ဟုတခြုနက ပျို့ပြီးမအနခြွ ငဘြူးလား”

“သားဟာကြီးကအာခံတွင်းထဲထိရောကတ်ယ် ပျို့ ပျို့ ပြီး အနခြွ ငတ်ာပေါ့…ဒါမဲ့ ဆှဲထုတ် လိုကရြင် သား ခံစားနရတေဲ့ အရသာလေး ပြ ကသ်ှားမှာစိုးလို့ ထိန်းထားရတာပေါ့…… မကြရြညတ်ောင် လညသ်ှားတယ်”

ပြောပြပြီး အနတ်ီက မွ ကရြညလြကကြွ န် လေးတွေ သုတလြိုကသ်ေးသည်။

“ဘာဖြစ်လို့ အနတ်ီက ဒီလောကကြှီးသိပြီး လုပပြေးရတာတဲ့လဲ”

“သားကို အနတ်ီ သိပခြွ ဈလို့ပေါ့ သားရယ်”

“ဟုတ် ကြ နောလြည်း သိပခြွ ဈတယ်”

“အရညတ်ှကလေည်း ထွကလြိုကတ်ာကြယ် မှို့ခွ လို့ကို မနိုငဘြူး……နှာခေါင်းပေါကကြနေ တောင် ပြနထြှကရြတယလြို့… သိပသ်ုတသ်နတ်ာပဲနောြ သား က”

“အနတ်ီသှားကတည်းက မာစတာဘိ မလုပပြဲ ဥ ထားတာလေ ဟီး!”

“အနတ်ီလုပပြေးတာ ကောင်းလား”

“ကောင်းတယအြနကရြှိုူ င်းဆုံးထိကောင်းတယ်

“ကြေ နပလြား”

“အဆုံးစွန့ထြိ ကြေ နပတ်ယ်”

“ဒါဆို အိပတ်ော့ အနတ်ီရချိုးလိုကြဦးမယ် ရနကြုနမြှ သကသ်ကသ်ာသာနခေဲ့ရတဲ့ ဝါနုနုလှငတ်ို့ မင်းသားလေးကိုလုပကြွှေးပြု စု ရဦးမှာပေါ့တောြ”

“ဒီကလူကလည်း ” အလှနတဖြုရားမ” ကို ကြေးဇူးတောြ တငကြှောင်းပါ ဗွာ”

အနတ်ီနုလှင် အခန်းထဲကထွကသ်ှားတော့မှ သံဒိုင် ကြညန်ှုးဝမ်းမှောကပြငပြန်းခွင်းနဲ့ အတူ မွ ကလြုံးမှိတလြိုကတ်ော့သည်။

“ခြ ကျ ခြ ကျ ခြ ကျ”

ဆိုတဲ့ နာရီလကတ်ံမှည် သံနဲ့ အတူ သံဒိုငတ်ဈရေးနိုးလာခဲ့သည်။ ဘယဘြကမြှာ အိပန်တေဲ့ အနတ်ီနုလှငဆြီက သကပြှင်းခွ တဲ့ အသံတွေ ကြားနရသေလို့ အနတ်ီလကကြပြေ ာ့ခွနတေေဲ့ သံဒိုငလြိငတ်န် ကို လာလာဆှနသည်ေ။ သံဒိုင် ခေါင်းရင်းက မီးခလုတကြို လကန်ဲ့စမ်း ဖြင့လြိုကသ်ည်။

“ဒေါကကြနဲ”

မီးခလုတဖြှင့သ်ံ နဲ့ အတူ မှောငန်ရော လင်းလာတော့… သံဒိုင် မွ ကစြိ့ပြနမြှိတလြိုကရြသေးသည်။ မွ ကလြုံး ပြနဖြှင့လြိုကပြှီးအနတ်ီနုလှငဘြကကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အနတ်ီက သူ့ကို ကြည့်န်ေ ရှာသည်။

” တဈရေးနိုးပြီလား သား”

“ဟုတ်…အနတ်ီ မအိပရြသေးဘူးလား”

“အိပမြပြောန်တော သား…နုလှင် သိပလြိုခွ င် နတော သားရဲ့…သားလည်း ပငပြန်းပြီး အိပ် သှားတာ နှိုးရမှာ သနားလို့ ”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြောပြီးအသံမထွကပြဲရယန်ေ သေးသည်။လူကြီးရှကရြငရြယတ်တတ်ာပဲလေ..။

“နှိုးလိုကြ ပြီးနတောပဲကို အနတ်ီရယ်”

“သားကို သနားလို့ဆို”

“လုပပြေးမယ်”

“ဟိုဒင်းက ပြော့နပြေီ တောရြဲ့!”

“မခကပြါဘူး… တဈကိုယလြုံး ခွှတပြှီး လကမြှှောကြ လမ်းလွောကပြှ”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ”

ဝါး!အနတ်ီနုလှငတ်ို့ အရှယန်ဲ့ မလိုကအြောင် သှကလြကမြှနဆြနန်ပေါပြီကော… ဝတထြားတဲ့ ညအိပဝြတဂြါဝနကြို ကောကမ် ခွှ တလြိုကတ်ာများ…လွ ငပြါတယဆြိုတဲ့ ဆယကြွောသ်ကြ မိန်းကလေးတောင် အရှုံး ပေးရလိမ့မြည်။

အနတ်ီကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့မောဒြယလြတ်ဈယောကြ လို လမ်းလွောကပြှသည်။သံဒိုငကြှည့န်ရင်ေး နှစ်ကြောင်းပြေးခဲ့တဲ့ အငယကြောငတ်ို့ ခေါင်း ထောငခြဲ့ရပြနပြှီလေ… အနတ်ီက လကန်ှဈဖကလြုံး မှှောကပြှီး ပို့ဈ အမွိုးမွိုးပေးရင်း အငယကြောငထြောငမြှန်းသိ တော့ သံဒိုင့န်ားပြနကြပလြာသည်။

ထောငန်တေဲ့ အငယကြောငကြို ကိုငရြင်း

“သား ဟာကြီးကလကမြှှေ ာကပြှမှ ပိုထောင် လာတယန်ောြ…… ဓါတပြုံဆရာတွကေ မောဒြယလြတ်ှကေိုဒါတွေ ကြောင့ြ လကမြှှေ ာကခြိုင်းတာလား မသိဘူး”

“နည်းနည်းတော့ ပါမှာပေါ့…ဒါမဲ့ သူ့ရိုကလြိုကြ တာကို ပိုလှပြီး ပိုစွဲဆောငမြှု့ရှိအောငလြို့ မှှောကခြိုင်းတာ နမှောပါ…ရိုကခြွ ကတ်ိုင်း ကောင်းဖို့ ဓါတပြုံဆရာအားလုံး ကြိုးစားနေ တာပဲလေ”

“အမယလြေး နုလှင် သားကအကုနသ်ိနပေါ့ပဲ”

“လေ့လာထားရတာ…ဖဖတေေို့ ခာတကြဆို ယောကြြားလေးမှနရြင် ကားမောင်းတတရြမယ် ဓါတပြုံရိုကတ်တရြမယဆြိုပြီး ကြိုးစားခဲ့ ရတာတဲ့”

“အင်း!”

ဒီတဈခါတော့ အနတ်ီနုလှငကြ သိပတ်ောငစြကားပြောခွ ငပြုံမရတော့ဘူး…အင်း တဈလုံးနဲ့ဖြတပြှီး သံဒိုင့အြပေါြ ဇွတတ်ကခြှတော့သည်။သံဒိုင် အောကကြနပေဲ ကော့ပင့ပြေးပြီး…… အနတ်ီနုလှငဆြန်ဒ အလုံးစုံ ပြည့ဝြဖို့… လိုသလို လုပပြေးနမေိလိုကသ်ည်။

အခွိနကြှာပြီးနောကမြှာမှ အနတ်ီနုလှငလြေး သံဒိုင့ြ အပေါြ မှောကကြုန်းလာပြီး… အသကရြှုသံ မှနမြှနန်ဲ့ ……

“သား ဟာကြီးက မာနသေေးတယ်… လုပပြေးရဦးမလား ဟင်း ဟင်း ဟင်းးး”

လို့ မေးလာသေးသည်။

“ဒီကိဈစ မနကဖြှနမြှ ထပရြှင်းမယ်…… အနတ်ီနုလှင် အိပပြါတော့”

လို့ သံဒိုငပြှောလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှင် သံဒိုင့ြ အပေါကြဆင်းပြီး သံဒိုင့လြကမြောင်းပဲ ခေါင်းအုံးပြီး အိပသ်ှားရှာတော့သည်။

……………………………………………………………………………………………………………………….

💠အခန်း ( ၁၈ )💠

“သား ထတော့လေ မနကြ ၈ နာရီတောင် ကြောန်ပြေီ……”

“အနတ်ီနုလှင် အနမ်းနဲ့ နှိုးမှ ထနိုငမြယ်”

“အနတ်ီ အိပယ်ာထတော့…နမ်းတာကဘွာဖြစ် လို့ မနိုးလဲကြယ်”

အနတ်ီနုလှင် အိပယ်ာထဲက သံဒိုငရြဲ့ နဖူး လေးကို အရငန်မ်းပေးလိုကပြှီးမှ ပါးလေးတွေ ကို နမ်းပြီး……

“ထပါတော့ကြယ်”

လို့ပြောလာတော့ သံဒိုငကြ လကန်ှဈဖကကြို အပေါြ မှှောကလြိုကပြှီး ဘာမှရှိမနပမေေဲ့ အပေါကြ တွဲလောင်းကြနတေဲ့ ကြိုး တဈခုကိုဆှဲပြီး ထသလိုလေးလုပပြှီး အိပယ်ာထလိုကြ တော့သည်။ အနတ်ီနုလှငကြသံဒိုင့ကြိုသခွေ ာကြည့်န်ရင်ေး

“ခွ ဈနရတေဲ့သူတွေ့အဖို့မှာ ကိုယခြွ ဈတဲ့သူ က ဘာလေးတွဘယေလြိုလုပလြုပဘြာစကား တွေ ပြောပြော ခွ ဈနမေိတော့တာပါလား…သားရယ်………ဒါနဲ့ အိမပြှန်ဦးမှာလား သား”

“ဟုတ် ခဏ ပြနလြိုကြဦးမယ်…အေးဆေးပါ ဖဖလေည်ေး နကေောင်းပြီလေ…ပြီးမှ ပြနလြာ ခဲ့မယ်”

“ဈေးလည်း ဝယရြဦးမှာဆိုတော့ သားနဲ့ လိုကြ ခဲ့မယ်…သားတို့အိမပြဲ အရငသ်ှားတာပေါ့…… သားဖဖနေေဲ့မမေေ အတွကြ ပေးစရာတွပေါသေးလို့”

“ဟုတ်…”

“သား ဒီရကတ်ှမှော အနတ်ီနဲ့ပဲထမင်းလာစား ကြယ် အကိုနဲ့အမကိုလည်း အနတ်ီပြောထား လိုကမြယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“မမေးနဲ့လကြယ်ေ… လူကြီးကလာစားဆို လာစားပေါ့”

“ဟုတကြဲ့ပါ”

…………………………………………………………………………………………………………………………………

သံဒိုင် မင်းဇငပြေးလိုကတ်ယဆြိုတဲ့အထုတကြိုဖောကကြှည့လြိုကတ်ော့ အင်ျကြီနှစ်ထညပြဲတွေ့ရသည်။အင်ျကြီနှစ်ထညလြုံးဖြန့ကြှည့လြိုကတ်ော့မှ စာရှကခြေါကလြေးတဈခုထွကကြွ လာသည်။စာရှကခြေါကလြေးကို ဖြန့ဖြတကြှည့လြိုကတ်ော့………

“သားကြီး ……ကိဈစအားလုံးအတွကြ ကြေးဇူးတငတ်ယ်…လောကကြီးမှာ ကိုယဖြစ်ခွ ငသ်လို ဖြစ်မလာခဲ့ရင် လည်း…အဆငပြှသလေိုလေးတော့ နထေိုငတ်တရြတာပေါ့………………”

မင်းဇငစြာက ဒါလေးပဲ…ဘာမှမထူးခွား မတွေ့ တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ သူငယခြွ င်းအရင်းကြီးကို ပြောခွ ငတ်ာက ဒါပဲလားကြာလို့ သံဒိုငတ်ှေးမိရတော့သည်။

မင်းဇငစြာကို ဖတပြှီး မင်းဇငစြီး ခဲ့တဲ့ဆိုငကြယကြို သံဒိုငကြှည့မြိလိုကသ်ေး သည်။အနတ်ီနုလှငကြလည်း မရောင်းနဲ့တော့ဒီအတိုင်းထားလိုကဆြိုတော့ ဆိုငကြယကြှီးကို မရောင်းဖြစ်ခဲ့ဘူး။အနတ်ီနုလှငန်ဲ့ ဖြစ်နကြပြေီ ဆိုတာ သိလို့ အရငလြိုစကားမပြောခွ င်……။

သူငယခြွ င်းမတောခြွ ငတ်ော့တာမွိုးလား… ဟင့ြ အင်!…မင်းဇငလြတဆြိုတဲ့သူငယခြွ င်းက အဲလိုလူတဈယောကြ မဟုတသ်လို… မိမိကလည်း အချောငသ်မား လူတနစြား… မဟုတဘြူး… သံဒိုင် မင်းဇငရြေးပေးလိုကတ်ဲ့ စာရှကလြေးကို ဒုတိယတဈခါပြနဖြတရြနကြှည့လြိုကတ်ော့မှ ရငတ်ှေ “ဒိန်းကနဲ” ခုနပြှီး လကတ်ှေ တုနသ်ှားသည်။

မင်းဇင် ဘယလြကန်ဲ့ရေးပေးလိုကတ်ာ…… အစ ဖတဖြတခြှင်းတုန်းက အကြောင်းအရာပဲ စိတဝြငစြားပြီး…ဘာတွရေေးပေးလိုကပြါလိမ့ဆြိုတဲ့ သိခွ ငစြိတကြှောင့ြ သတိမထားမိခဲ့… လကရြေးကို သချောကြည့်လြိုကတ်ော့မှ… ဗွ ည်းအကျခရာတွရေေးပုံဝိုင်းပုံတွကညောလကရြေးတာနဲ့ ဆငတ်ူသောလြည်း… မောကခြွ …ဝဈစပေါကြ… အောကကြမွှင့ြ သဝထေိုး တဈချောင်းငင် ရေးပုံတွကေ လုံးဝမတူတော့……။

မင်းဇငတ်ို့ ပြောင်းလာတဲ့နှစ်… ၉ တန်းနှစ်… နှစ်ဆုံးကာနီးလောကြ ကြောင်းသှားဖို့… မင်းဇငကြို သံဒိုငဝြငခြေါတ်ော့… မောငမြင်းဇငတ်ဈယောကြ အိပယ်ာပေါမြှာ…

ဘောလုံးကနရြင်း ခုနပြှီးပြုတအြကြ ညာဖကခြှမ်းနဲ့ ကြ လို့ နာနတောတဲ့လေ… ဖြားရောဖြားနလေို့ ကြောင်းမလိုကန်ိုငတ်ော့အတန်းပိုငဆြရာမဆီ ခွင့စြာရေးပေးတော့ ညာဖကန်ာနတောဆိုတော့ ဘယလြကန်ဲ့…

“ဘာဖြစ်လို့ ဘယလြကန်ဲ့ ရေးပေးတာလဲ သားကြီး”လို့ မင်းဇငကြို သိသိနဲ့မေးမိတော့…

“ညာလကန်ာနလေို့ပေါ့ကြ ယီးတဲ့”

လို့ ရေးရင်း ဆဲသည်။ပြီးမှ…

“ငါ အားသနတ်ဲ့ ညာနဲ့ပဲ ရေးခွ ငတ်ာပေါ့ကြ မဖြစ်လို့ပေါ့”

“အေးပါ! သားကြီးက ငါသိပကြှို ကတ်ဲ့… စာအုပထြဲကပါတဲ့ ဇာတကြောငအြတိုင်းပဲ မိုကတ်ယကြှာ”

“ရှှဖေိနပမြှာ…………ကြကခြှခတေန်ဲ့ စာအုပ် လား သားကြီး”

“အေးလေ”

“စာအုပထြဲက ဇာတကြောငလြောကတ်ော့ ငါ့က မတောပြါဘူးကြ! ဟီး ဟီး”

“မင့ကြိုလည်း တောတ်ယလြို့ဘယသ်ူကပြော နလေို့လဲ”

“မင်းပဲ ခုနက ပြောတာလေ”

“ငါက မိုကတ်ယလြို့ ပြောတာကြ ဟား ဟား”

“ပီးရော!ဒီနေ့ ဆရာလတကြွောင်းမလိုကန်ိုင် ဘူး အဲတော့ မောငင်ယသ်ံဒိုင် ကြောင်းမှာ လိမလြိမမြာမာနေ ရနမြဖြစ်နဲ့……ကြောင်းဆင်းရင် အိမကြိုတန်းပြန် …ပြီးမှ ဆရာလတဆြီ လာခဲ့လိုကြ ကြားလား!”

“ကြားတယ်! ဒေါကတ်ာသံဒိုငလြည်း လူနာရဲ့ ဘေးမှာ စောင့မြနပေေးနိုငဘြူး… လူနာ့အသကကြဒေါကတ်ာသံဒိုင် လကထြဲမှာဆိုတာ သတိရဦး ……အခုက ဒေါကတ်ာ အလုပတ်ှေ သိပမြွ ားတယ်… အဲဒီတော့ပေးထားတဲ့ဆေးတွမှနေမြှနသ်ောကြ အိပရြေးပြ ကြ မခံနဲ့ ကြားလား!”

“ကြားတယ်!”

သံဒိုင် သူငယခြွ င်းနှစ်ယောကြ ပြောခဲ့တာတွေ ကို သတိရမိသှားပြီး…မင်းဇငပြှောခဲ့ဖူးတဲ့ “ငါ အားသနတ်ဲ့ ညာနဲ့ပဲ ရေးခွ ငတ်ာပေါ့ကြမဖြစ်လို့ပေါ့”ဆိုတဲ့ စကားသာ ထပတ်လဲလဲ ပြနကြှားနမေိတော့သည်။ လူအားလုံးပဲ ဘယပြဲသနသ်န် ညာပဲသနသ်န် ရုတတ်ရကဖြစ်လာတဲ့ကိဈစတွေ အရေးအကြောင်းကြုံ လာရင် မိမိသနတ်ဲ့ဘကပြဲ အသုံးပြု ကြတာမဟုတ် ပါလား……။

မင်းဇင် တဈခုခုဖြစ်ထားပြီဆိုတာတော့…… သံဒိုငသ်ိလိုကပြါသည်။ ဒါကြောင့လြည်း မင်းဇင် အကြာင်းတွေးမိလိုကရြင် စိတထြဲတဈမွိုးကြီးခံစားနခေဲ့ရတာ ဖြစ်လိမ့မြည်။ အနတ်ီနုလှငကြလဲ ဘာမှသချောပြောမပြဘူး။

အနတ်ီနုလှင် မင်းဇင် ……

သူတို့သားအမိနှစ်ယောကလြုံးကိုစဉြးစားမိရင်…ဟုတတ်ယ်……သံဒိုင် ရငထြဲမှာ လှမ်းသလိုကြီးဖြစ်ဖြစ်နတောမင်းဇငထြှကသ်ှားပြီးကတည်းကသူငယခြွ င်းမင်းဇငရြာ ငါတို့နှစ်ယောကပြှနမြှ တွေ့ရဦးမလား…တောသ်ေးသညအြနတ်ီနုလှင် မှို့မှာ ရှိနပေေးလို့… သံဒိုင် တွေးနတေုန်းမှာပဲ အနတ်ီနုလှငကြ အိမရြှေ့ထွကလြာပြီး…………

“သားရေ…ပူစူးမတို့ အိမရြယ်…တဈခွားအိမန်ီး နားခွင်းအိမတ်ှဆေီကိုရနကြုနပြှနလြကဆြောင် မုန့တ်ှေ သှားပေး ပေးပါဦး…ပြီးရင် ထမင်းစားမယလြေ”

“ဟုတ် အနတ်ီ!”

“ညနကြရေင် မှတေိုင်းစာရေး “ကိုကြောလြေး” ကို သားသိတယမြလား…သူ့ကို သှားခေါပြေး ဦးနောြ”

“ဟုတကြဲ့ပါ…… “အလှနတဖြုရားမ”အလိုကြ “ငယကြွှ နတ်ောြ ငသံဒိုင်” ပြု မှု့ကိဈစ အဝဝကို ဆောငရြှကတ်ောမြှုပ့ါမယဖြွာ့”

“ပြီးရင် သူ့ရဲ့ အလှနတဖြုရားမကြီးဆိုတဲ့…… မိန်းမကြီးကိုလုပခြွ ငသ်လိုလုပန်ှယခြွ ငသ်လို နှယမြှာ မဟုတလြား”

“ကောင်းစခွေ ငလြို့ပါဖြာ့”

“သှားတော့ကြယ် ပြီးရင် ထမင်းစားကြမယ်”

သံဒိုင် မုန့တ်ှယေူပြီး ပူစူးမတို့ အိမကြို အရင် ဝငပြေးလိုကပြှီးမှ…………………

………………………………………………………………………………………………

ဒီလိုနဲ့ သံဒိုင် နလောလိုကတ်ာ ၂ လကြောြ ကြောြ ကြာသှားခဲ့ရသည်။အလုပကြိဈစတွကေို သံဒိုငပြဲ ဦးစီးဦးဆောငလြုပပြှီး သူ့အဖကေို ပငစြငပြေးလိုကပြါတော့သည်။အိမထြောငစြု တဈခုအတွကြ ပိုကဆြံရှာခွင်းကို…… သံဒိုင် လုံးဝတာဝနယ်ူလိုကပြါတော့သည်။ကိုယ့အြဖေ ဖောကခြဲ့တဲ့လမ်းကိုဆကလြွှောကရြတာမို့ သံဒိုင့မြှာအခကအြခဲရယလြိုတော့ သိပမြတွေ့ခဲ့ရဘူး……အနတ်ီနုလှငဆြီကိုတော့ တဈခွို့ရကတ်ှမှောညသှားပြီး အိပသ်ည်။

ဘဝတွကေ အဆငမြပြတေဲ့ရကတ်ှမှော…… ပြ င်းရိငှီးငှေ့ဖို့ကောင်းသလောကြ ကိုယ့လြိုဘပြည့တ်ဲ့ရကတ်ှမှောကြ လည်း…သာယာလှန်းလှပါပြီကော……။ကြားကာလမှာ အနတ်ီနုလှင် ရနကြုနကြို တဈခေါကြ သှားဖြစ်ခဲ့သေးသည်။

တဈနေ့ သံဒိုငစြကထြဲက ပြနလြာပြီး အိမကြိုရောကတ်ော့ ဖဖနေေဲ့မမမွေေ ကန်ှာမကောင်းဖြစ်နတောတွေ့သည်။မေးလည်းမမေးချင်တ်ာမို့ ဖဖေေ အပြောပဲ သံဒိုငစြောင့န်ခေဲ့လိုကသ်ည်။ဖဖေေ သကပြှင်းတဈခု ခွ ပြီးမှ……

“သား မောငင်ယ်”

“ဗြာ……ဖဖေေ”

“ရော့ ဒီမှာ မဝါတို့အိမခြှံသော့ မဝါ လာသှား သေးတယကြှ!မနကဖြှန် ညနပေိုင်း သား အလုပပြှီးကာမှ သူ့အခန်းထဲမှာ ပစ်စည်းလေးတဈခု မနိုငလြို့ထားခဲ့တယတ်ဲ့……အဲဒါလေး ယူပြီး မှို့ကိုလိုကခြဲ့ပါတဲ့…သူကတော့ အရေးကြီးလို့ ဒီနေ့ကတည်းက သှားနှင့ပြှီ”

သံဒိုင် စဉြးစားသှားရပြီ…မနေ့က အနတ်ီနုလှင် နဲ့တွေ့တော့ ဘာမှလည်းမပြောပါဘူး…… ပုံမှနအြတိုင်းပါပဲ… ဘာတွထပေမြှာသှားသေးလဲမေးမလို့ဖဖကေေို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဖဖကေထေိုငရြာက ထသှား သလို မမလေည်ေး အနားမှာ ရှိမနတေော့ဘူး။

ဖဖကေလေည်း သူနဲ့ အနတ်ီနုလှင် ကိဈစကို သိတော့သိပုံရပါသည်။တားဆီးခွင်း မှှေ ာကြ ပေးခွင်း အပေါင်း အနှုတ် လကျခဏာ ဘာမှတော့မပြ… တဈနေ့သားကတော့ သားအဖနှစ်ယောကြ အလုပကြှောင်းပြောရင်းနဲ့တော့……

“ငါ့သား ရေ ဖဖကေေ မင့အြပေါြ အဖတဈေ ယောကရြဲ့တာဝန် လုံးဝကြေ မှနပြါတယလြို့ တော့ မကြူးရင့ပြါဘူးကြာ…ဒါပမေဲ့ဖဖနေေဲ့မင့အြမလည်ေး မှေးထားတဲ့သားတဈ ယောကကြို စွမ်းသလောကတ်ော့ ကြိုးစား ပေးခဲ့ပါတယကြှာ…အခု ငါ့သားလည်း အရှယရြောကလြာပြီမို့ ကလေးတဈယောကလြို လိုကပြှီး မဆုံးမခွ ငတ်ော့ပါဘူး…… အကောင်းအဆိုး အကြောင်းအကြိုးကို ကိုယတ်ိုငသ်ိပေါ့ကြာ…… ဒီဘဝမှာတော့ သားအဖရယ် တောစြပကြှလို့ လုပန်ိုငသ်လောကြ ကူညီပေးနိုငခြဲ့ကြတယ်။

အဲ့ သံသရာခရီးအတွကကြွ ရငတ်ော့……… ဖဖလေည်ေး သားကို အပြည့အြဝ မကူညီနိုင် သလို သားလည်း ဖဖကေေို ကူညီပေးနိုင် မှာ မဟုတဘြူး…ကိုယလြမ်းကြောင်းကို ကိုယရြိကျခာနဲ့ကိုယ် သှားရမှာမဟုတလြား… အဲဒီတော့ဖဖနေေဲ့မမကေရေိကျခာကောင်းလေး တွေ စုဆောင်းနပြေီ…သားရဲ့ အရေးကို မိဘဖြစ်သူက စိတမြဝငစြားတာ မဟုတပြမေဲ့ ဘာမှ ဝငမြပြောခွ ငဘြူးတော့ဘူးကြာ နော…ငါ့သားကိုယတ်ိုငပြဲ အကောင်းဆုံးစဉြးစား လုပဆြောငပြါ…………”

လို့ ဖဖကေေ ဆုံးမ ပြောပြဖူးသည်။ဖဖေေ ပြောဆိုခွ ကကြ စကားတောင် ကုနန်ပေါပြီ။သပြေီးနောကထြိ အောင် ပြောထားခဲ့လတေော့………နောကန်ေ့ ညနပေိုင်း သံဒိုင် အနတ်ီတို့ အိမကြိုသော့ဖြင့ဝြငရြင်း အနတ်ီနုလှငရြဲ့အခန်းထဲဝငပြှီး ဘာများထားခဲ့လို့ ယူခိုင်းတာလဲရှာကြည့်လြိုကတ်ော့……စားပြဲပေါမြှာ စာလေးတဈဆောင် တဈရှုူးဘောကန်ဲ့ ဖိထားသည်။

သား…

(—-ဟိုတယ်) ကို လာခဲ့နောြ သား ဖနေဲ့မကေို မပြောခွ ငလြို့ ပစ်စည်းတဈခု အခန်းထဲက ဝငယ်ူ ခဲ့ပါလို့ မှာခဲ့လိုကတ်ာပါ။

ဟိုတယ် ကနစေောင့န်မယ်ေ။

သံဒိုငအြနတ်ီနုလှငစြာကိုဖတပြှီးပြုံးလိုကသ်ည် သူ့ကို ဟိုကိဈစအတွကြ ဘယလြို အသဈအဆန်း ခံစားမှု့တွေ ပေးဦးမှာလဲ မသိဘူးလို့………

တွေးရင်းတောငအြငယကြောငကြခေါင်းထောင် ကြည့်လြာသည်။မနေ့က တဈရကြ လှတခြဲ့ရ တော့…ဒီနေ့အတွကြ အဆငသ်င့ြ။

အနတ်ီနုလှင် ရေးခဲ့တဲ့ ဟိုတယကြို သံဒိုငသ်ိ သည်။သံဒိုငတ်ို့ ကြောင်းတကရြတဲ့မှို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဟိုတယ်။ သံဒိုငတ်ို့ကတော့ ဒီနယသ်ားဖြစ်လို့ တဈခါမှ မတည်းဖူးခဲ့ဘူး…တည်းခိုဖို့လည်း တဈခါမှ တောငစြိတကြူးမယဉခြဲ့ဘူးလေ…လိုမှမလိုအပ် ခဲ့တာ…အနတ်ီနုလှငကြမှ ဘာစိတကြူးတွနေဲ့ အစီအစဉဆြှဲမှန်း မသိဘူး… သံဒိုင် အိမထြဲကနမှနေမြှနထြှကခြဲ့လိုကတ်ော့ သည်။သော့ပိတပြှီးမှ မမမှေောလိုကတ်ာလေးတွေ ဝယထြည့ရြမှာမို့ ယူလာတဲ့ကြေ ာပိုးအိတ် မေ့နလေို့ တဈခါပြနဖြှင့ယ်ူရသေးသည်။ဒါမူ ိးဆိုဝိရိယကောင်းကောင်းနဲ့ မှနမြှနရြောကအြောငသ်ှားပြဈလိုကခြွ ငတ်ာမွိုး……

“ကြို လင့တ်ော့ အနတ်ီဝါနုနုလှငရြေ… ငယသ်ံဒိုင် လာပြီလေ…?

သံဒိုင် ဆိုငကြယကြို အမှနဆြုံးမောင်းခဲ့လိုကမြိ သည်။လမ်းခွိုးကြေ့တဈခုအရောကမြှာ……ဟိုဘကကြ အရှိနန်ဲ့မောင်းလာတဲ့ ကားနဲ့… ခွိတမြိမလိုတောငဖြစ်သှားလိုကသ်ည်။ သံဒိုငရြဲ့ လွ ငမြှနတ်ဲ့ဆုံးဖြတခြကြန်ဲ့ အရှောင် ကောင်းလိုကလြို့သာ တောသ်ေးသည်။ အခွို့အကြေ့မွ ကကြှယ် ဖြစ်တာမို့ အမှနစြီး လာတဲ့ သံဒိုငတ်ောင် speed လွှော့လာတာပဲ မှနသ်ှားသည်။

ကားက မွ ကကြှယကြိုတောင် အရှိနမြလွှော့ခဲ့တာ အကြေ့ရှိမှန်းမသိ… လမ်းဘေးက သတိပေးဆိုင်းဘုတလြည်း ကြည့်ပြုံမရပေ…… ကား ဘကမြှနထြဲက မှငပြှီးရပလြို့ရပင်ှားသံဒိုင် ဆိုငကြယရြပပြှီး လကခြလယထြောငပြှလိုကြ သည်။ကားကမရပ် ဆကမြောင်းသှားမှဲ…ကိုယ့ကြိဈစနဲ့ကိုယဖြစ်နလေို့ပြနမြလိုကဖြစ်တော့။

ဟိုတယရြောကတ်ော့ပါကငန်ရောမှာဆိုငကြယထြားခဲ့ကာ ကြောပိုးအိတလြေး ပြငလြှယပြှီးလမ်းလွောကလြာခဲ့တော့……နောကကြ

“အာ ဝမ်းအိုဖိုကြ က အနတ်ီလှလှကြီး… check-out လုပသ်ှားပြီလား”

“မသှားသေးလောကပြါဘူး”

“တောတ်ောလြှတဲ့ အနတ်ီကြီးကြာ…ဒီမှာ လာတည်းတဲ့ ဧည့သ်ညတ်ှထေဲမှာတော့ အဲဒီအနတ်ီကြီး အလှဆုံးပဲ……… အသကကြှီးနတောတောင် အလှကမပြ ကြ သေးဘူး”

“မနေ့က တဈယောကတ်ည်းလာတဲ့အနတ်ီကြီး ပြောတာလား”

“အေးလေ”

“ဟုတတ်ယ် ဟုတတ်ယ် တောတ်ောလြှတယ်”

သံဒိုင် နောကကြဟိုတယဝြနထြမ်းနှစ်ယောကြ ပြောနတော နာမညမြပါပမေဲ့ သူရဲ့အနတ်ီ့ကို ပြောမှန်း စိတထြဲက အလိုလိုသိလိုကပြါသည်။ သိတာမှနကြနကြှောင်းလည်းရီဇကရြှငရြောကြ မှ အတညပြှု ရသညလြေ…

“အကိုက ကိုငယသ်ံဒိုငန်ောြ”

“ဟုတပြါတယ်”

“မှတပြုံတင် ပါလားမသိဘူးရှင့ြ”

“ဟုတ် ပါ ပါတယ်”

သံဒိုင် ပိုကဆြံအိတထြဲက သှားလရောယူသှား တဲ့ မှတပြုံတင် ထုတပြေးလိုကသ်ည်။

“ဟုတကြဲ့ပါ ခဏလေးပါနောြ ဒေါဝြါနုနုလှငဆြီ ကို အကို ရောကန်ကြေောင်း ပြောလိုကပြါဦး မယရြှင့ြ”

အဲမှာ သံဒိုငတ်ို့ထကကြှီးတဲ့ အမကြီးတဈ ယောကကြ……

“မပြောနဲ့တော့ညီမလေး…သူဧည့သ်ညရြောကြ လာရင် တဈခါတည်း အခန်းဆီလိုကပျို့ဖို့ မှာထားပြီးသား တဈယောကတ်ည်းလာပြီး double room ယူတာမဟုတလြား…သူ့ဧည့သ်ညလြာဦးမှာဆိုပြီးလဝမြေးအိုဖိုကကြ”

“ဟုတတ်ယ် မမ”

“ရပြီ ညီမလေး အမကိုပြောထားပြီသား မောငလြေးရေ……”ဆိုပြီး အမကြီးက…… bellboy တဈယောကကြို လှမ်းခေါလြိုကပြှီး

“ဒီက ဧည့သ်ညကြို အာ ဝမ်းအိုဖိုကကြို လိုကြ ပို့ပေးလိုကပြါကြယ်”

သံဒိုင် အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့ အခန်းနံပါတ် က (105) လို့တွေ့ရသည်။ဘာကြောင့မြွား ဟိုတယတ်ှကေ ဇီးရိုးကို အို လို့ပြောတယ် မသိဘူးလို့ စဉြးစားမိသေးသည်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့မှ သိပတ်ှေ့ခွ ငလြှန်းပြီ ဖြစ်တဲ့ အနတ်ီနုလှငန်ဲ့ တွေ့ရပါပြီလေ……။

“အနတ်ီနုလှင် ဘာစိတကြူးတွနေဲ့ ဒီကိုလာဖြစ် တာလဲ”

“သားနဲ့ ဒီလိုလေး နခွေ ငလြို့ပေါ့”

“အိမမြှာ တွေ့လည်းရနတောကို”

အနတ်ီနုလှငကြ ဘာမှပြနပြှောမနပေဲ…သံဒိုင့ြ ကို စိုကကြှည့ပြှီးထိုငရြာမှထလာသည်။သံဒိုင့ကြို အတင်းကြုံးဖကလြိုကသ်ည်။ပြီးတော့

အငမ်းမရ မွ ကန်ှာတဈပြငလြုံး နမ်းသည်။မတွေ့ရတာတဈရကပြဲ ရှိသေးတာကို …နှစ်ရှညလြမွ ား ဝေးကြာခဲ့တဲ့သူကို အခုမှပြနတ်ှေ့ ရသလို ဇွတအြတင်း အဆတမြပြတန်မ်းနသည်ေ။နမ်းနရင်ေး သံဒိုင့ကြွေ ာပိုးအိတကြိုဖြု တသ်ည်။ခါးပတကြိုခွှ တပြေးပြီးမှ သူထိုငခြဲ့တဲ့ ဆိုဖာထိုငခြုံ ပေါကြို တွန်းထိုငခြိုင်းလိုကပြှီး……သံဒိုင့ြ ငယပြါကို ဘောင်းဘီဇဈအတင်းဖြုတပြှီး စုပသ်ည်။

အနတ်ီနုလှင် သိပဆြာလှောငတ်ောင်းတနေ တာကြောင့လြား…ဘာကြောင့မြှန်းတော့ သံဒိုင် မသိဘူး… စုပပြေးတဲ့သူ ပိုအဆငပြှအေောငရြော…… မိမိလည်း သကတ်ောင့သ်ကသ်ာရှိအောငလြို့ ခါးမှာ မဖြု တရြသေးတဲ့ တဈလုံးတည်းသော ဘောင်းဘီကြယသ်ီးကို ဖြု တပြေးလိုကပြှီး အနတ်ီကို ခဏဖယလြိုကကြာ ဘောင်းဘီကို ဒူးအောကထြိရောကအြောငခြွှတပြေးလိုကြ၏။

အနတ်ီနုလှငကြ နရှောပြနယ်ူ ခဏထပစြုပပြေး ပြီးမှ သူ့ထမီကို အောကကြနမပြေီး… သံဒိုင့အြပေါြ တကခြှတော့သည်။ အနတ်ီနုလှင် အပေါရြောကပြှီးလို့သူပစ်စည်းထဲ သံဒိုင့ြ ငယပြါ ရောကသ်ှားပြီးကတည်းက ဆောင့တ်ာ ဆောင့တ်ာဆိုတာ ရပန်ားခွင်းမရှိ။

သံဒိုင့ြ အနတ်ီနုလှငရြငသ်ားတွကေို အင်ျကြီပေါြ ကနေ ပြတကြိုငပြေးပြီး အနတ်ီနုလှငသ်ှားလို့ ရာ လမ်းကို တဈဖကြ တဈလမ်းကနပေဲ……အရောကပျို့ပေးနမေိတော့သည်။အနတ်ီနုလှငကြမွ ကလြုံးနှစ်လုံးစုံမှိတအြရသာ ခံပြီး ဆောင့န်ရှောရာ…မု ကောင်းလှန်းတဲ့ အနတ်ီမွ ကန်ှာကို အနီးကပမြှငန်ရတေော့ သံဒိုင့ြ”ဟဈကနဲ” တဈခွ ကရြယမြိလိုကသ်ည်။ ရယသ်ံ ကြားလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ ဆောင့န်တောကို ရပလြိုကပြှီး မွ ကလြုံးဖြင့ြ ကာ ……

“ဘာရယတ်ာလဲကြယ်”

“ဘာမှ မဟုတဘြူး အူယားသှားလို့ပါ အဟဈ!”

“သားကတော့လေ ဟင်း”လို့ ပြောပြီး သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငန်ှာခေါင်းကိုညှပဆြှဲနကြအေတိုင်း လကည်ိုးနဲ့ လကခြလယကြို ကြေးပြီး… သံဒိုင် နှာခေါင်းကို ညှဈဆှဲနရင်ေးမှ……

“ဒီမှာ သိပကြောင်းနတောကိုကြယ်”

“ကောင်းတာကြီးက ထွကပြှေးသှားတာလား ကြ နောပြှနခြေါပြေးမယအြပေါကြိုထပတ်ကခြဲ့”

လို့ သံဒိုငပြှောလိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့လြိငတ်န် သူမပစ်စည်းထဲက ကြှတထြှကြ သှားအောင် မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး

“အင်း! သား အနတ်ီ့ဟာကြီးကို ယှကပြေး”လို့ဝမ်းဟာတာလိုလို တဈခုခုလိုအပန်တောလိုလိုအသံ ပုံမှနမြဟုတတ်ဲ့ အသံကြီးနဲ့……တောင်းတောင်းတတ ပြောလာရှာသည်။

“ဝတထြားတဲ့ လုံခွ ညကြှီး ခွှ တလြိုကြဦး အနတ်ီနုလှင် ကနွောအြသကရြှုမရလို့ မှန်းပြီး သသှေားရင် လူကြားမကောင်းဖြစ်နေဦးမယ်”

“ဖြစ်စရာလား သားရယ်”

သံဒိုင် ဆိုဖာပေါြ ထိုငန်ရောမှ နောကကြို နည်း နည်းဆုတထြိုငလြိုကပြှီး ဆိုဖာနောကမြှီပေါြ ခေါင်းတင် မော့လိုကသ်ည်။ အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့မြွ ကန်ှာပေါြ … သူမပစ်စည်းကြီးတငပြေးလိုကပြှီး ဆိုဖာနောကြ က နံရံ့ကိုလကလြှမ်းထောကကြိုငကြာဒူးလေး နည်းနည်းကြေးပေးလိုကတ်ော့…… ရကနေအြသင့ြ ကြာအသင့ြ ဆိုတာလို ကြကတ်ိဖဈ……

သံဒိုငကြ ယောကြားတဈယောကရြဲ့ မိန်းမတဈယောကအြပေါအြကောင်းဆုံးဝနဆြောငမြှု့ စာရင်းဝငတ်ဲ့ လွှာနဲ့ ယှကပြေးခွင်းဖြင့အြနတ်ီနုလှငကြိုအထူးဝနဆြောငမြှု့ပေးနလေိုကတ်ော့သည်။

“အ အာ အာ သားရယ်…တောပြှီကြယ် ဟင်းးး အနတ်ီ့ဟာထဲ သားဟာကြီးထည့ပြှီးပဲ ပြီးခွ င် တယကြှယ် ဟင်းးးးး ဟင်းးးးး”

အနတ်ီနုလှင် တဈခါပြနထြိုငပြှီး မီးကုနရြမ်းကုနတ်ကပြှီး သောင်းကြမ်းပြနတ်ော့သည်။သံဒိုင် အလိုကသ်င့လြေး ဖမ်းထိန်းထားရင်း အနတ်ီနုလှငကြိုသာ ဦးစားပေးနလေိုကသ်ည်။

လုပလြွှကန်သော လုပန်ခွင်ေးက

နောကဆြုံး၌တွင် ပြီးဆုံးခွင်းသာ

ရှိသညတ်ကား

ဆိုတာလို အနတ်ီနုလှငတ်ဈယောကြ…… “တအီအီ” “တဈအားအား” ငှီးတွားသံတွနေဲ့ အတူ သံဒိုင့အြပေါမြှောကကြွ ငှိမသ်ှားပါတော့သည်။

သံဒိုငတ်ို့နှစ်ယောကသ်ား အပြငထြှကပြှီး ညစာစားလိုကသ်ည်။တကခြဲ့ရသော တကျကသိုလန်ားပဲ အနတ်ီနုလှငကြို လိုကပြှရင်း စားဖြစ်သှားသည်။ဟိုတယ် အခန်းထဲ ပြနရြောကတ်ော့ည ၈:၃၀ ရှိသှားခဲ့ရပြီ……

“အနတ်ီနုလှင် ကို ကြ နောြ မေးစရာရှိလို့”

“ဘာမ် ားလဲ သားရယ်”

“ဒီနေ့ အနတ်ီနုလှင် မကြလြုံးတွေ ကြည့်ရြတာ တဈမူ ိးဖြစ်နတယေလြို့ ခံစားသိနဲ့ ကြ နောြ သိတယ်…ကြ နောန်ဲ့သှားနရလေို့…… ပြောန်တောတဈဝကြ ကြ နတ်ဲ့တဈဝကကြ ဘာမှန်းတော့ မသိဘူး……ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးကြယ်…လူကိုစေ့စေ့ကြည့်ြ ပြီးရင် စဈစဈပေါကပြေါကြ သိပမြေးခွ ငတ်ဲ့ တဈယောကပြါလား…အိပတ်ော့မှာနောြ အပြငမြှာ တဈယောကတ်ည်းနမှောလား”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြောပြီးတာနဲ့ အိပခြန်းထဲကို ဝငသ်ှားလိုကတ်ော့သည်။ သံဒိုငကြ ဧည့ခြန်းက ဆိုဖာခုံမှာပဲ ဘာရယ် မဟုတပြဲ ထိုငဖြစ်သှားရသည်။သူတို့အခေါြ double room ဆိုတဲ့အတိုင်း ဧည့ခြန်းက တဈခန်း အိပခြန်းကတဈခန်း နှစ်ခန်းလုပထြား သည်။ အတောလြေးလည်း ကြ ယဝြန်းသပရြပ် တာမို့ လာပြီးတည်းခိုအနားယူတဲ့ သူမွ ားအဖို့ ဒီ ဟိုတယကြို စိတကြွေ နပဖြစ်လိမ့မြယလြို့ ထငမြိသည်။

နယမြှို့ဖြစ်လို့ပဲ နရောဒီလောကြ ကြ ယကြယွပြေးနိုငတ်ာ ဖြစ်လောကသ်ည်။ မှို့ကြီးပြကြီးဆိုရငတ်ော့ဒီလိုမပေးနိုငလြောကြ ပေးနိုငရြငလြည်း တည်းခိုခကဈေးကြီးပလေိမ့မြည်။

သံဒိုင် အိပခြန်းထဲဝငလြာလိုကတ်ော့…… အနတ်ီနုလှငကြ အဝါရောင် ဘောဒြီတာဝါကြီး ပတထြားလို့ ဟိုတယကြပေးတဲ့ တာဝါကို သုံးခွ ငပြုံ မရပေ……။

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငကြို ပြုံးကြည့်လြိုကမြိပြီး ကြောပိုးအိတထြဲက အရာတဈခုကို ထုတ် လိုကပြှီး………

“အနတ်ီနုလှင် ဒီမှာကြည့်ပြါဦး မှတမြိလား”

အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့လြကထြဲကအရာလေး သချောလှမ်းကြည့်လြိုကပြှီး ပြုံ းပြီးခေါင်းညိတ် ပြသည်။

“ဘယလြိုဖြစ်လို့ ယူလာတာလဲ သား”

“ဒီကို ထွကလြာခါနီး အဝတအြစားလဲရင်း ဘီရိုထဲကသူ့ကိုမှငလြိုကမြိပြီးဘာရယမြဟုတ် ကောကထြည့လြာတာအနတ့်ီကိုဒါ လဲဝတပြှ ခိုင်းအောငလြို့…အဟီး! အနတ်ီနုလှင် ဒါလေး ဝတတ်ာမှငပြှီး ကြ နောရြငမြှာ ဗလောငဆြူခဲ့ ရတာလေ…”

“ဟုတပ် အဲဒီနေ့က သားက မွ ကလြုံးကြီးပြူ း ပြီးအနတ်ီ့ကိုကြည့်တ်ာ ကြည့်တ်ာဆိုတာလေ

“အနတ်ီက သိတယပြေါ့”

“သိတာပေါ့ သားရယ် နှာခေါင်းကြီးပြပြီး ကိုယ့ြ ကိုဒီလောကကြှည့န်တောကိုဘယအြမွိုးသမီး က မသိပဲနမှောလဲ”

“အနတ်ီနုလှင် လဲပြီးသှားကတည်းက ကြ နောြ မသုံးတော့ဘူး နပေူပြနလြှမ်းပြီး ပြနခြေါကြ သိမ်းထားခဲ့တာ”

“သားရယ်”

အနတ်ီနုလှင် သံဒိုင့ကြိုစိုကကြှည့န်ပြနေသ်ည် သံဒိုင် အဝတအြစားလဲရင်း ကြောပိုးအိတ် ထုတရြင်းမှ ဒီရလေဲပုဆိုးဟောင်းလေးတွေ့ပြီး အနတ်ီ့ကို ဝတပြှခိုင်းဦးမယ် စိတကြူးရပြီး ကောကထြည့လြာခဲ့မိရသည်။

“အနတ်ီလည်းလေ သားက ရငထြဲမှာရောကြ နပမေေဲ့ အဲလိုဝတပြှီးစွဲဆောငလြိုကမြယလြို့ စိတကြူးမရှိခဲ့ပါဘူးကြယတ်ိုကဆြိုငသ်ှားလိုကြ တာတွမွေား အဟင်း ဟင်း……”

အနတ်ီနုလှင် သံဒိုင့လြကထြဲက ရလေဲပုဆိုး ဟောင်းလေး လာယူလိုကပြှီး……

“ပေး သား အနတ်ီ့ ပြနဝြတပြှမယ်”

ရလေဲပုဆိုးဟောင်းကို ယူသှားပြီးရခေူ ိးခန်းထဲ ဝငသ်ှားလိုကတ်ော့သည်။ သံဒိုငန်ှဈယောကအြိပမြှေ့ယာကြီးပေါတ်ကလြဲှ လိုကပြှီး အနတ်ီနုလှင် ထွကအြလာကို စောင့ြ နလေိုကသ်ည်။

ရခေူ ိးခန်းတံခါးလေး ဖြင့ပြှီးထွကလြာတဲ့…… အနတ်ီနုလှငကြို သံဒိုင် မှငလြိုကရြတော့… “ဟိုကြ!အား ပါး ပါး”ဆိုပြီး အနတ်ီနုလှငကြို ဒီပုံစံနဲ့ စပြီးမှငတ်ှေ့ခဲ့ရတဲ့ အတိုင်း ပါးစပကြ ထွကခြဲ့ရပြနပြှီကော………… အနတ်ီနုလှငကြ ရတေောငအြကြကအြကြကြ လေးတွပေေါအြောငဖြှန်းစွတပြေးလာလိုကြ သေးသည်။အနတ်ီနုလှငကြ ……

“ဘယလြိုလဲသား”

ဆိုတော့

“ဒီ အနီးကို မှနမြှနလြာပါ အနတ်ီနုလှငရြယ် အား အား”

သံဒိုင် စိတသ်ိပကြှှကာ လိငတ်နမြတရားထလတေော့ အား အား အောမြှညမြိရတော့သည်။

…………………………………………………………………………………………………..

သံဒိုင် အိပန်ရောမှ မိမိနဖူးဆီကို လလေေးတဈခွ ကြ တဈခကြြ ရိုကခြပလြာတာသိရတော့အိပန်ရောမှ လုံးဝနိုးသှားရသည်။မွ ကလြုံး ဖြင့ပြှီးကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြာလဲ့လဲ့အရောငလြေးထွကန်တေဲ့ ညအိပမြီးသီးအလင်းရောငကြှောင့အြနတ်ီနုလှင် သူ့နဖူးဆီကို လမှေုတန်တောတွေ့လိုကရြသည်။သံဒိုင် လှုပလြာတော့…နိုးလာပြီမှ အနတ်ီနုလှငသ်ိတော့……

“သား နိုးပြီလား မီးသီးအကြီးဖြင့လြိုကတ်ော့ မယန်ောြ မွ ကလြုံးခဏပြနမြှိတထြားလိုကြဦး”

“ဟုတ်”

မီးလင်းလာမှ သံဒိုင် ထထိုငလြိုကတ်ော့သည်။ နာရီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မနကထြ ၄ နာရီ ကြောကြွောြ……… အနတ်ီနုလှငကြို သံဒိုငမြှငရြတော့ အနတ်ီက အဝတအြစားတွေ လဲဝတပြှီးလို့ မိတကြပပြါးပါး လေးတောင် လိမ်းပြီးနပြေီ…အနတ်ီနုလှငကြ လည်း အိပယ်ာပေါကြ သံဒိုင့ကြို ဘာစကားမှ မဆိုသေးပဲ ကြည့်န်သည်ေ။

သံဒိုင် အိပယ်ာပေါကြ ထပြီး ရခေူ ိးခန်းထဲဝင် သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး ပြနထြှကလြာတော့မှ…

“ရော့သား ”

ဆိုပြီး အနတ်ီနုလှငကြ… ပလတစြတဈအကြညသ်ားနဲ့ ထည့ထြားတဲ့ စာခွုပတ်ဈခုကို ပေးလာတော့သည်။သံဒိုင် စာခွုပကြိုကိုငပြှီး အိပယ်ာပေါပြဲ ပြနထြိုငလြိုကြ မိသည်။

အနတ်ီနုလှငကြလည်း သံဒိုငန်ဲ့ မနီးမဝေးက ထိုငခြုံပေါမြှာ မွ ကန်ှာခွ င်းဆိုင် ထိုငလြိုကသ်ည်။သံဒိုင် အရာရာကို နားမလည် နိုငန်တေဲ့ ကလေးတဈယောကပြမာ…… စာခွု ပကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အနတ်ီနုလှငတ်ို့အိမဝြိုင်းစာခူ ပကြှီးဘာများပါလိမ့အြနတ်ီရယသ်ံဒိုင် တွေးရင်း တွေးရင်း ရငမြောလာသည်။

“ဒါ အနတ်ီနုလှငတ်ို့ရဲ့ အိမဝြိုင်းစာခူ ပပြဲ”

“ဟုတတ်ယလြေ သား”

“———-”

“သားကို အနတ်ီပြောပြမယ်…ခွ ဈတတတ်ဲ့သူ ဆိုတာ ပြောစြရာတွဆေိုရငသ်ာ ကိုယ့ခြွ ဈသူ ကို အရငဆြုံးပေးသိခွ ငပြှီး စိတည်ဈစိတရြှုူ ပ် ရမဲ့ ကိဈစဆိုရင် မပြောမဖြစ်ရငတ်ောင် နောကဆြုံးမှ ပေးသိတာကို သားကြားဖူးတယန်ောြ”

“ဟုတ် အနတ်ီနုလှင်”

အနတ်ီနုလှငကြ စကားဆကမြပြောသေး… သံဒိုင် နားမလညန်ိုင်။ဒီစာခွုပကြို အနတ်ီက ဒီကို လာတာဘာလို့ယူလာခဲ့တာတဲ့လဲ…… မေးမှ တိတိကြ ကြ သိရမှာမို့ သံဒိုင်…… အနတ်ီနုလှငကြို မေးလိုကတ်ော့မည်………။

…………………………………………………………………………………….

💠အခန်း (၁၉ )💠

(ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း)

“ဒီ အိမဝြိုင်းစာခွုပတ်ှကေ ဘာလုပဖြို့လဲ အနတ်ီနုလှင်”

“သားနဲ့ သမီးလေးသန်တာ အတွကြ အနတ်ီ့တို့ မိသားစုရဲ့ မင်ျဂလာလကဖြှဲ့ပါသား”

မေးလိုကတ်ော့လည်း အနတ်ီနုလှငကြ မဆိုင်းမတွ ဖြခလွောသည်။

“ဗွ ာ…မနောကပြါနဲ့ အနတ်ီရယ်”

သံဒိုင် ပြောသာပြောလိုကရြပမေဲ့ရငထြဲမှာတော့ပူလောငခြှင်းအခွို့ စတငခြံစားလိုကမြိသည်။မင်ျဂလာလကဖြှဲ့တဲ့ ဘယလြိုများပါလိမ့ြ………အနတ်ီနုလှငကြရုပတ်ညကြှီးနဲ့ နောကတ်တတ်ဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကလြည်း မဟုတခြဲ့ဘူး…။

“မနောကပြါဘူး သားရယ်…ဒါ နောကပြှောစရာ မှ မဟုတတ်ာ………လေ”

အနတ်ီနုလှငရြဲ့အသံတွေ ဘာကြောင့န်ဈဝင် သှားတဲ့ အသံမွိုးဖြစ်နရတောတဲ့လဲ့…သံဒိုင် နားမလညန်ိုင်…မနေ့ကတည်းက အနတ်ီ ပုံမှနတ်ော့မဟုတဘြူးဆိုတာသတိထားမိတယ် ဘာတွမွေား တွေးနလေို့ပါလိမ့ြ…… နားမလညန်ိုငတ်ာတွလည်ေး များရပြီ…

“သန်တာနဲ့ ကြ နောြ လကထြပတ်ော့မယလြို့… အနတ်ီ့ကို ဘယသ်ူပြောလို့လဲ…လူခွင်းတောင် မတွေ့ဖြစ်ကြ တဲ့ နှစ်ယောကကြို ဘယသ်ူက လကထြပပြေးမှာတဲ့လဲ…လကထြပပြေးတဲ့သူ ရှိဦးတောင် ကြ နောန်ဲ့သန်တာက လကခြံမှဖြစ် တာလေ……”

“အနတ်ီနဲ့သမီးလေး တွေ့ပြီးစကားတွအမွေား ကြီး ပြောပြီးပြီသား…သားကို အနတ်ီ ဒီနေ့မှပဲ အသိပေးမယဆြိုပြီး မပြောပြဖြစ်သေးတာ… သန်တာလေးက သိပတ်ောပြှီး နားလညမြှု့ရှိတဲ့ ကလေးမလေးပါကြယပြှီးတော့သားကိုလည်း သိပခြွ ဈရှာတာ…အနတ်ီတို့က မိန်းမခွင်း ပိုသိ တာပေါ့ သားရယ်…ဒါကြောင့ြ အနတ်ီက သားကို သမီးနဲ့ သဘောတူတာ……”

“အနတ်ီနုလှင် ဘာတွပြေောနတောလဲ……ဘာတွလေုပခြဲ့တာလဲ သချောပြောပြပါဦး…အနတ်ီဆုံးဖြတခြွ ငသ်လိုဆုံးဖြတပြှီး…လုပခြွ ငသ်လိုတွေ မလုပရြဘူးနောြ…ခု ဘာရယလြို့သချောမသိသေးပမေဲ့ ကြ နော့ရြငထြဲမှာနာကြ ငသ်လိုခံစားနရလေို့သိတော့သိနတယ်ေ ရှင်းအောင် သချောပြောပြပါလား အနတ်ီ”

“ပြောပြမှာပေါ့ သားရယ်…ပြောပြခွ ငလြို့ပဲ ဒီကို ခေါလြိုကတ်ာပဲလေ……… သား! အနတ်ီလေ”

အနတ်ီနုလှင် စကားဆကမြပြောနိုငပြဲ မွ ကန်ှာကို အောကကြို ငုံ့လိုကတ်ော့သည်။သံဒိုငမြကြန်ှာခွ င်းဆိုငပြှောနတေဲ့အနအထေားကနေ မကြမြှောငကြွုံ့ပြီးပဲ အနတ်ီပြောလာမှာကို အာရုံစိုကန်လေိုကသ်ည်။

“အနတ်ီလေ…အနတ်ီ သားရှိတဲ့မှို့ကနထွကေသ်ှားတော့မလို့ပါကြယ်……ဟင့ြ”

ပြောပြီးတာနဲ့အနတ်ီနုလှငကြ မွ ကန်ှာကိုလကဖြဝါးနဲ့ အုပခြလွိုကတ်ော့သည်။သံဒိုငဆြီက ဘာစကားမှထွကမြလာနိုငတ်ော့အလိုလိုထွကကြလွာတာကတော့ မွ ကလြုံးအိမကြ မွ ကရြညတ်ှေ……မကြမြှောငကြွုပထြားတာကို မွ ကရြညကြ…သူ့ အလိုလိုပါးပြငပြေါကြို စီးကြ လာရသည်။သံဒိုင် တဈခုခုကို ပူလောငပြှင်းပြစွာ ခံစားရတော့မယဆြိုတာ သိနခေဲ့ပါတယ်…ဒါမဲ့ ဒီလိုအနအထေားတော့ မဟုတလြောကပြါဘူးထငထြားခဲ့တာ………။

“အနတ်ီနုလှငကြ ကြ နော့ကြိုထားခဲ့ပြီးဘယကြို သှားမှာလဲ…အစကပြောတော့ ရနကြုနမြှာမနေ ဘူးဆို…ကြ နောတ်ို့မှို့မှာပဲကြ နောလြည်းရှိနေ လို့ နမှောဆို……”

သံဒိုင် စိတကြို ပြနထြိန်းခွုပလြိုကပြှီး စကားကိုအတညင်ှိမဆြုံးဖြစ်အောငထြိန်းပြောလိုကသ်ညလြူကတော့ထိုငရြာကမထ…ထလို့လည်းမရဘူးသံဒိုင့ခြှထေောကတ်ှမှော မတတ်တရြပလြိုကဖြို့ကို ခွနအြားတွေ ရှိမနသလေို………အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့ရြဲ့ အမေးစကားကြားလိုကတ်ော့မှ…ပါးပြငပြေါကြမွ ကရြညစြတဈခွို့ကို သုတလြိုကပြှီး……

“ရနကြုနမြှာ မနဖြစ်ေပါဘူးကြယ်…ဒါမဲ့ ခုတော့ ရနကြုနကြို အရငသ်ှားမှာပါ”

“ဘယကြိုဆကသ်ှားမှာလဲ…ဘယမြှာနမှောလဲ”

“အနတ်ီလည်း သချောမသိသေးလို့ သားကို မပြောပြနိုငတ်ာ နားလညပြေးပါကြယ်… ဘဝမှာ ဝါနုနုလှငကြ လုပခြွ ငတ်ာတွေ လုပပြှီး သှားပြီ…ကြ နတ်ဲ့ အခွ ိနလြေးတွမှောလုပသ်င့ြ တာတွလေုပရြဦးမှာ အနတ်ီ အသကကြှီး လာပြီလေ သားရဲ့……”

“ကြ နောြ လိုကခြဲ့မယလြေ……ကြ နော့ကြို ခေါြ မသှားနိုငဘြူးလား အနတ်ီနုလှင်”

“ခေါြ သှားနိုငတ်ာပေါ့ကြယ်…သားမှ လိုကခြငွြ ရင် အနတ်ီက ဘာဖြစ်လို့ မခေါန်ိုငရြမှာလဲ”

အနတ်ီနုလှင် ဒီစကားကိုတော့ပုံမှနပြှောနကြေ အတိုင်း ပြုံးပြီးပြောလိုကတ်ော့… သံဒိုင် တဈခွ ကြ ပြောသ်ှားပြနပြှီလေ…… အနတ်ီနုလှငရြဲ့အရငပြုံစံလေးပြနရြသှားပြီပေါ့။

“ဒါဆိုလည်း ကြ နောလြိုကမြယဗြွ ာ…… မိုးအနံှ့မှအဆေုံးအနတ်ီနုလှင် ကြို ကတ်ဲ့နရော သှား လိုကပြှီးသားပဲ”

“သမီးလေး သန်တာရော ခေါခြဲ့ဦးမလား သား”

” အနတ်ီနုလှင် သဘောပဲလေ…ကြ နောကြ ဘာမွ ား ပြောလို့ရမှာလဲ”

“ဟုတပြါပြီကြယ်…သားရဲ့ ဖဖနေေဲ့မမကေေို ရော ဘယလြိုလုပမြလဲ ထားခဲ့မလား ခေါခြဲ့ မလား…”

သံဒိုင် ဒီမေးခွန်းကိုတော့ ခကြခြှင်း မဖြနေိုင်… အနတ်ီနုလှငကြို စကားမဆိုပဲ ကြည့်န်လေိုကြ ရသည်။အနတ်ီနုလှငကြပဲ ဆကပြှောတာက

“အနတ်ီကတော့ မခေါန်ိုငဘြူးကြယ်… အနတ်ီလည်း အသကကြှီးနပြေီသားရဲ့ ဒါမဲ့ သားဖဖနေေဲ့ မမကေေ အနတ်ီထကတ်ောင် အသကကြှီးနပြေီလေ…အဲ့တော့ခေါခြဲ့လို့တော့ အဆငပြှမှော မဟုတဘြူး……လူဆိုတာ အိုရငမြစွမ်းတော့တဲ့ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်တော့မှာ လေ…ပြီးတော့………”

“တောပြါတော့! တောပြါတော့ အနတ်ီရယ် ဆကမြပြောပါနဲ့တော့ဗွာ”

သံဒိုင် သဘောပေါကသ်ှားပြနပြှီလေ……… စိတတ်ို့မညသ်ည် ခပပြှင်းပြင်းခံစားခွ ကတ်ှေ ခံစားရတိုင်း …… ဗလောင်းဗလဲဂယောကခြွောကခြကြြ…… နိုငလြှသည်။

“ပြောပါရစေဦးသားရယ်…မိဘနဲ့ သားသမီးတဲ့ တောတ်ောမြွားများ မိဘတွကတေော့ သူတို့ရငထြဲက ခံစားခွ ကန်ဲ့……သားသမီးကိဈစယှဉလြာရင် သားသမီးကို ဦးစားပေးကြတာတဲ့…သားသမီး တွကတေော့ ခံစားခွ ကတ်ှေ ပြည့လြာရင်… မိဘကိုမေ့သှားတတသ်တဲ့…တဈခွို့လိမျမာတဲ့ အကောင်းအဆိုးသိတဲ့သားသမီးတွကတေော့ လုပသ်င့လြုပထြိုကတ်ာကိုပဲ ရှှေးခယွသ်ှားကြသတဲ့လေ……

ဒါတွကေို သား သိပြီးသား တွဖြစ်ေမှာပါ…သားရဲ့အကြ င့ကြ သိပြီးသား တွေ ပြောပြရင် နားမထောငခြွ ငဘြူး…… အခွိနမြပေးခွ ငဘြူးဆိုတာ အနတ်ီသိပါတယ် ဒါပမေဲ့ တဈခါတဈလကြေ ရင် သိပြီးသားတွေ ကို မေ့တတတ်ယ် သားရဲ့……… ဒါကြောင့ြ အနတ်ီကပြနပြှောပြတာနောြ……

ရှေ့လွှောကြ အိုမင်းမစွမ်းတော့မဲ့ မိအိုဖအို နှစ်ယောကခြမွှာ သူတို့ ကြှေးမှေးပြု စုခဲ့တဲ့သားဆီကနဂရေုစိုကမြှု့လေးတွပြနေလြိုခွ ငရြှာ မှာပဲလသေူတို့ကလုပန်ိုငကြိုငန်ိုင် စွမ်းဆောင် နိုငရြင် ဘာမှ မွှောလြင့မြှာ မဟုတပြမေဲ့……မစွမ်းတော့ရငတ်ော့ မွှောရြှာမှာပေါ့ကြယ်… ဝါနုနုလှငရြဲ့ ဝမ်းမနာသား… ဝါနုနုလှငရြဲ့ ခဏတာ ယောကကြွား… ကို အလိုကမြသိတဲ့ သားဆိုးတဈယောကလြိုတော့ မဖြစ်စချင်ေဘြူး”

သံဒိုင် “ဟတကြနဲ”တဈခကြရြယပြှီး……

“အဟတ်…အကြကတ်ှေ လှတယအြနတ်ီ…… စကားလုံးတွလည်ေး ရှှေးပြီးပြောတတတ်ယ်”

“သားရယ်…အဲလို လှောငရြီ ရယပြှီး… စကားနာမထိုးပါနဲ့ကြယ်…အနတ်ီလအေားလုံး ကောင်းဖို့ စဉြးစားပြီး လုပတ်ာပါ”

ခုကြ တဈခါ…… သံဒိုငထြိုငမြနနေိုငတ်ော့ အနတ်ီနုလှငထြိုငတ်ဲ့ နရောနားသှားပြီး………။

“ဘယကြိုမှ ထွကသ်ှားစရာမလိုဘူး အနတ်ီ… ကြ နောန်ဲ့ပဲ အတူတူနပေါ…ဘယသ်ူ့မှလည်း ကြ နောြ ဂရုမစိုကတ်တပြါဘူး…မိဘနှစ်ပါးကို လည်း ပြု စုလုပကြွှေ းခွင့ရြအောင်………… အနတ်ီနဲ့လည်း အတူနခွငေ့ရြအောငပြေါ့…… ဘယသ်ူ့အတွကကြှောင့ြ ဘယကြိုထွကသ်ှား ချင်တ်ာလဲ…သန်တာက ပြောလို့လား”

“အို!မဟုတပြါဘူး သားရယ်…သမီးလေးက ဘာမှ မပြောပါဘူး…သမီးလေးကတောင် သူ့အတွကဆြိုရငတ်ော့ အနတ်ီထွကမြသှားပါ နဲ့လို့ တားရှာပါတယ်”

“အနတ်ီနုလှငကြ သန်တာနဲ့ ထွကသ်ှားဖို့ ကိဈစ တွတေောင် ပြောခဲ့ကြပြီပဲ”

“ပြောဖြစ်တယ် သား…သမီးလေးကိုအနတ်ီက သိပခြွ ဈတယ်…သူကသိပခြွ ဈဖို့ကောင်းတယ် အသကင်ယသ်လောကြ သိတတလြိုကတ်ာလိမျမာလိုကတ်ာကြယ်……… အခု အနတ်ီထွကြ သှားတော့မယဆြိုတာက…… သမီးလေးအတွကလြည်း မဟုတဘြူး…အနတ်ီ အတွကလြည်း မဟုတဘြူး… သားတဈယောကတ်ည်းအတွကလြည်းမဟုတ် သုံးယောကလြုံးအတွကလြေ သား……… စဉြးစားတတတ်ဲ့လူတိုင်း သိပါတယ် သားရယ်”

“သန်တာနဲ့လည်း ပြောပြီးလို့ နားလညမြှု့ရှိခဲ့ပြီ ဆိုရငလြည်း အနတ်ီနုလှင် ဘယမြှသှားစရာ မလိုတော့ဘူးလဗွော…… ဖြစ်ခွ ငတ်ာမဖြစ်တဲ့ဘဝမှာကိုယဖြစ်ခွ ငတ်ာ တော့ ဖြစ်အောငလြုပယ်ူရမှာပဲ အနတ်ီနုလှင်”

“ကိုယဖြစ်ခွ ငတ်ာဖြစ်အောငလြုပတ်ဲ့နရောမှာ ဖြစ်သင့ရြဲ့လားဆိုတာ တွေးဖို့ မမေ့နဲ့ သား… လူတိုင်း လူတိုင်းမှာတော့ ကိုယ့ဆြန်ဒနဲ့ကိုယအြသီးသီးရှိကြတာခညွြးပဲ…ကိုယဖြစ်ခွ ငတ်ာ ကိုယလြုပကြှပါ…ဥပဒေ လည်းမရှိပါဘူးလို့ လှှတပြေးကြည့်လြိုကလြေ…တဈလောကလုံး ဘယလြောကတ်ောငဗြှောင်းဆနသ်ှားလိုကြ မလဲ မသိဘူးကြယ်……ဘာမဟုတတ်ာလေးနဲ့ ခဏ စိတဆြိုးတာကို ထသတပြှဈလိုကမြယ်…လမ်းမှာသှားနတေဲ့မိန်းကလေးတဈယောကကြို သဘောကြ လို့ ဆှဲလုပပြှဈလိုကမြယ်…အို!အမွိုးမွိုးတွပေေါ့……”

“ဘယသ်ူ့မှ မထိခိုကအြောင် ကိုယ့ကြှို ကတ်ာ တော့ ကိုယလြုပခြှင့ရြှိပါတယ် အနတ်ီရယ်”

“မှနပြါတယ် သားရယ်…ဒါမဲ့ တဈခွို့ကိဈစတွေ မှာလည်း မရသေးဘူးလကြယ်ေ…… ဒေါဝြါနုနုလှငဆြိုတဲ့ အမွိုးသမီးက သူ့သား အရှယကြောငလြေးတဈယောကန်ဲ့ ဖြစ်နတော တဲ့လေ…အဲ့ကောငလြေး အိမလြာရင် …… အမြဲတမ်း ထမီခွှ တပြှီး ကုန်းပေးနတောလို့ ပတဝြန်းကငွကြတော့ ပြောမှာပဲ သား…… အနတ်ီက ဂရုမစိုကပြါဘူး…အနတ်ီစိတပြါလို့ တဈကိုယလြုံးခွှတပြေးပြီး ကုန်းတယ်…… သားလည်း စိတပြါလို့ နှစ်ယောကသ်ား အတူ တူလုပကြှတယ်…ဘာဖြစ်လဲကြယ် ကိုယ့ပြဈစည်းနဲ့ကိုယ် လုပကြှတာပဲ……… ဒါမဲ့ ဟိုတဈခါလို ကိုယတ်ုံးလုံးခွှ တပြှီး နှစ် ယောကသ်ား လမ်းလယခြေါင် လူမှငကြှင်းမှာ ကိုယ့ပြဈစည်းနဲ့ကိုယဆြိုပမေဲ့ သှားလုပလြို့ဖြစ်မှ မဖြစ်တာလေ……

ဘောလုံးကနန်ကြတေဲ့ ဘောလုံးကြင်းဘေးမှာ သှားရပလြို့ ဘောလုံးမှနခြံရတာမွိုးကို အပြဈ မပြောလိုပမေဲ့…ဘောလုံးကြင်းရှားပါးလို့ လူအများသှားလာနကြတေဲ့လမ်းရဲ့ဘေးတဈ နရောမွိုးမှာကနပြှီး ဖြတသ်ှားဖြတလြာလူတဈ ယောကြ ယောကကြို ထိခိုကမြိသှားရငတ်ော့ ကိုယဝြါသနာပါလို့ ကစားတာဖြစ်ပမေဲ့… မကောင်းဘူးပေါ့ကြယ်………

တဈခွို့သိတတတ်ဲ့ ကစားသမားကအားနာလို့ တောင်းပနစြကားဆိုတတကြှပမေဲ့…… တဈခွို့လူကြ လည်း တောတ်ောရြိုင်းလိုကတ်ာ ကြယ်…သူ့ကြောင့မြဟုတသ်လို သူနဲ့မဆိုငသ်လိုပဲ………

သားက ဆိုငကြယကြစားခွ ငတ်ယ်…လူရှင်းတဲ့ကြင်းပြငမြှာမိမိစိတကြှို ကသ်ှားကစားလကြယ်ေ……လူအများသှားလာတဲ့ နရောမှာ မလုပသ်င့ဘြူးလေ … ကိုယ့ကြိုကိုယပျိုငပြါတယယ်ုံကြညပြါတယဆြိုတဲ့ လူတွကေိုယတ်ိုငပြဲမတောတ်ဆ ဆိုတာမွိုး ဖြစ်နကြသေေးတာ မဟုတလြား…… ကိုယစြိတကြှိုကြ လုပပြှဈလိုကမြယတ်ဈခွားသူ မထိခိုကဘြူးဆိုပမေဲ့…တဈခွို့အရာတွမှော နောကဆြကတ်ှဲဆိုတာမွိုးက စဉြးစားရမှာလေ သားရဲ့……တဈခါတဈရံမှာ ဖြစ်ချင်တ်ဲ့ ဆန်ဒတွသေိပမြွားနရငေလြည်းအတွေးတွခွေောတ်တပြါတယကြှယ်……

အနတ်ီကလေ သားအတွကြ အကောင်းဆုံးဆို တာတွေ လုပမြပေးနိုငရြငတ်ောငမြှ…… အဆငပြှဆေုံးဖြစ်အောငတ်ော့…… တတန်ိုငသ်လောကကြှို းစားပေးခွ ငသ်ူပါ… သားရယ်……ဒါတွကေ ခွ ဈမိတဲ့အခွ ဈစိတတ်ှကြေောင့ရြယဆြိုတာ ထကြ ပိုပါတယကြှယ်……တကယ့ကြို ဖြူ ဖြူ စငစြငန်ဲ့ စတနောမတ်ေတာတွရယေပြါ”

“သိပါတယအြနတ်ီနုလှငရြယ်…ဒီလိုတွသေိနေ လို့လည်း ခွဲမသှားစချင်ေတ်ာပါ……… အနတ်ီနုလှင် အသကကြှီးသှားတဲ့အထိ… ကြ နော့ဘြကကြလည်းလုပကြွှေးပြု စုခွ ငတ်ာ ပါ…လိငကြိဈစတဈခုတည်းကို သိပတ်ကမြကြ လှန်းနလေို့ မဟုတပြါဘူးဗွာ……

ဒေါြ ဝါနုနုလှင် ဆိုတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကြ ရဲ့ ထင်းထင်းကြီးလှတဲ့ ကောကကြှောင်းတွေ မှငပြှီး တကမြကစြိတန်ဲ့ စွဲလန်းမှု့စခဲ့တယဆြို ပမေဲ့…နောကပျိုင်းမှာ ယောင်ျကြားတဈယောကြ ရဲ့ တာဝနယ်ူမှု့တွနေဲ့ ပေးဆပခြွ ငတ်ာပါ…အနတ်ီကြီးတဈယောကကြို အချောငရြပြီဆိုပြီးလုပခြွ ငသ်လို တကလြုပတ်ာမွိုး မဟုတပြါဘူး”

“သိပါတယ် သားရယ်…သိခဲ့ပြီးပါပြီ… နှစ်ယောကလြုံးကို ပျိုငတ်ူမထားချင်လြို့ …… တဈယောကကြို ဖြတလြိုကတ်ယဆြိုတာလည်း သိနခေဲ့ပြီလေ သားရယ်…”

အနတ်ီနုလှငကြ စိတဆြုံးဖြတပြှီးပြီမို့ဘယလြိုမှ တားလို့ မရမှာ သိသှားတဲ့သံဒိုင့မြှာ နောကဆြုံး ကောကရြိုးလေးတဈမွှ ငတ်ော့ဆှဲကြည့်ခြွ ငတ်ဲ့ စိတရြယကြှောင့ြ……

“အနတ်ီက တဈယောကတ်ည်းသမား မဟုတ် ဘူးနောြ…… ကြ နော့ြ သူငယခြွ င်း မင်းဇငရြှိသေးတယလြေ သူက အနတ်ီနုလှငအြတွကပြဲ ပိုကဆြံသှားရှာ နတောနောြ…သူပြနလြာလို့ အိမထြောငတ်ှေ ကြ ပြီဆိုလည်း…ရလာမဲ့ အနတ်ီ့မှေးလေးတွေ နဲ့ ဒီမှာပဲ နပေေါ့ အနတ်ီကလည်း…… ကနွောလြည်း သန်တာနဲ့ လကထြပပြါ့မယ်… ကြ နောတ်ို့သူငယခြွ င်းနှစ်ယောကရြဲ့ မိသားစု တွမှော အနတ်ီနုလှငလြည်းရှိနရင်ေ ပိုကောင်း တာပေါ့ အနတ်ီရယ်”

“အ ဟင်း ဟင်း ဝါနုနုလှငရြဲ့ ဟောဒီသားလေး ကမှ သူစိတလြိုလကရြရှိပြီဆိုရင် သိပစြကား ပြောတတတ်ာအခွ ကအြလကတ်ှကလေည်း ရှာတတလြိုကတ်ာ…အနတ်ီ ပြောပြမယ် သား မင်းဇငလြေးကို အနတ်ီ့အတွကဆြိုရင် မသှား ခိုင်းခဲ့ပါဘူး သားရယ်…… သူက ပြောလို့မရတာတွရေော သူ့လုပခြွ ငရြာ ကို အမတဈေယောကအြနနေဲ့ မတားရကလြို့ပါ စကားအကုနပြှောပြီး တားမယဆြိုတားလို့ရပေ မဲ့……အနတ်ီ မတားခဲ့ပါဘူး……

ပိုကဆြံကို အနတ်ီ့အတွကြ သိပမြလိုအပပြါဘူး သူငယင်ယကြ အနတ်ီ့ကိုပြောဖူးတယသ်ားရဲ့ ကြီးလာရင် လယဉေတ်ို့ သင်ျဘောတို့ မောင်းဖူး ခွ ငသ်တဲ့လေ…သူ့အဖကလေည်း အပြငအြသိုင်းအဝိုင်းကနပေဲ မောင်းနိုငအြောင် ကြိုးစားကြာလို့ ဆုံးမထားတော့… အနတ်ီ့အတွကလြဲ ပိုကဆြံရှာပေးခွ ငတ်ာရော သူဖြစ်ခွ ငတ်ာလည်းဖြစ်အောငကြှိုးစားခွ င် တာရောနဲ့ သှားခွ ငတ်ာမို့ သိပမြတားခဲ့တာပါ …

သားသူငယခြွ င်းက ဘဝကို ဖြတသ်န်းတဲ့အခါ မှာ ပေါ့ပါးတယ်…အလေးအနကမြထားတတ် တာမွိုးတော့လည်းမဟုတဘြူး…ကိုယ့မြှေးထားတဲ့သားပဲကြယ်…အတူတူနခွေ ငတ်ာပေါ့… အနတ်ီ တဈခါတဈလမှော စဉြးစားမိတယ်… ဝါနုနုလှငန်ဲ့ ပတသ်ကလြာတဲ့သူတွကေ… ဝါနုနုလှငကြိုလှမ်းပြီးကြ နရြဈစခွေ ငခြဲ့တာလား မသိဘူး”

လို့… ဖဖနေေဲ့မမကေသေူတို့သမီးကိုအရငထြားသှား တယ်။အခငမြငရြဆုံး သူငယခြွ င်းက နိုငင်ံခွား ကိုထွကသ်ှားတယမြှေးထားတဲ့သားကလည်း ကြီးလာတော့ ထပထြှကသ်ှားခဲ့တယ်… အိမထြောငရြှင် ခငပြှန်းဖြစ်သူကလည်း…… နခေဲ့ပေဦးတော့လို့ ပြောခွ ငတ်ဲ့ မွ ကလြုံး…အကြည့်တ်ှကြညေ့ပြှီးထားသှားခဲ့တယ်……။

ထားသှားခံရတာတွမွေားလို့ ဒီက ငယသ်ံဒိုင် ကိုကြ မှ အနတ်ီနုလှင် ထားသှားခဲ့ခွ ငတ်ာ မဟုတလြား…ရပါတယ် အနတ်ီနုလှငရြယ် အလှမ်းတွနေဲ့ အဆုံးသတရြမဲ့ ပြဇာတမြှန်းသိ ခဲ့ရင် ဘယသ်ူကရော ကပြချင်မြှာတဲ့လဲ…… ရငထြဲမှာ မီးလိုပူတယ် အနတ်ီနုလှင်…… အခု ရှေ့မှာ မှငတ်ှေ့နရတေဲ့ အနတ်ီနုလှငရြဲ့ မွ ကန်ှာကို နောကတ်ဈကြိမပြှနမြမှငတ်ှေ့ရ တော့ဘူးဆိုတာလည်း သိနတေော့……သိပခြံစားရတယ်…… /

သံဒိုင် အနတ်ီနုလှငရြဲ့စကားတွနေားထောင် နရင်ေးမှ ရငထြဲမှာ အလိုလိုပူလောငမြှု့ဝဒနော တွေ ခံစားနရရေင်း တွေးမိတွေးရာ တွေးနမေိ တော့သည်။အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့မြွ ကန်ှာကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပကြိုငလြိုကရြင်း…နဖူးလေးကိုပဲမှတန်ိုးကြငန်ာစွာနမ်းပေးလိုကပြှီးမှ………

“ဒီတဈယောကကြလည်း ဝါနုနုလှငကြို လှမ်း စမှောပါပဲကြယ်……ကိုယလြုပခြဲ့တာတွကေ ကိုယတ်ိုငရြိတသ်ိမ်းရမှာပဲပေါ့…”

“ဒီတဈခါတော့ အနတ်ီနုလှငကြ ကနွော့ကြို ထားခဲ့ပြီမို့ ကြ နောပြဲ လှမ်းရတော့မှာပေါ့ဗွာ”

“သားရယ် လှမ်းတယဆြိုတဲ့ဝဒနောက… ကြ နရြဈသူပဲ လှမ်းတာမွိုးမှ မဟုတတ်ာ”

“ကနွရြဈသူကတော့ ပိုလှမ်းရတာပေါ့ဗွာ… အနတ်ီနုလှင် ကိုယတ်ိုငအြရငခြံစားပြီးခဲ့ပြီပဲ မဟုတလြား”

“ဖြစ်ရပန်ဲ့ အခွိနအြခါတော့ ကြာပါတယ် သား! အနတ်ီ့မှာတော့ ဘာမှမခံစားရတော့ဘူးလို့ သားထငန်တောလား…သားကအဲလိုထငန်တောလား ဟင်…ပြောပါဦး သားရဲ့…… ပြောစမ်းပါဦး……”

အနတ်ီနုလှင် သံဒိုင့ကြို မေးနရင်ေးနဲ့ ငိုနပြေီ…မွ ကရြညတ်ှေ……အိုး အများကြီးပါလား…အနတ်ီနုလှငရြဲ့ လှပတဲ့ မကြဝြန်းအိမလြို့သံဒိုငသ်ိထားတဲ့မွ ကဝြန်းထဲကမွ ကရြညတ်ှမကြေရြညတ်ှကေ တလိမ့ခြငွြးကြ လာတာမွိုးမဟုတဘြူး…မကြဝြန်းကနေ ပါးပြငပြေါကြိုတသှငသ်ှင် စီးကြ လာတာမွိုး… ပါးပြငပြေါကြ ကြောပြှီး သံဒိုင့လြကပြေါကြို ပထမဆုံး ကလွာတဲ့ မကြရြညတ်ဈပေါကကြို သံဒိုငကြှည့မြိလိုကတ်ော့…မကြရြညပြေါကကြ သိပကြှီးတယ်… /

“မကြရြညပြေါကြ ကြီးငယ်”

ဆိုတဲ့အတိုင်း မွ ကြ ရညပြေါကြ အရှယအြစားက အကြီး အငယ် နှစ်မွိုးရှိရာ…အနတ်ီနုလှင် ကတွဲ့ မွ ကရြည် ပေါကကြ သိပကြှီးနတေော့……ကြ ယဝြန်းတဲ့ မကြဝြန်းအိမကြှောင့လြား……ရငထြဲမှာ ဝမ်းနည်းမှု့တွေ သိပပြှီးများနတေော့လား… အနတ်ီနုလှငရြယ်…………

“တဈပါးသူအတွကလြည်း ခံစားရမယ်…… ကိုယတ်ိုငလြည်း နင့န်အေောင် ခံစားရမဲ့ လမ်းမွိုးကို အနတ်ီ ဘာကြောင့ရြှှေးခွ ယရြ တာတဲ့လဲ”

“အားလုံးအတွကပြေါ့လို့ပြောပြီးပြီပဲ သားရယ်”

အနတ်ီနုလှင် ဆကကြာဆကကြာ ရှိုကရြှိုကင်ို လာတော့ သံဒိုင် အနတ်ီ လကကြလေးတွကေို ကိုငထြားလိုကသ်ည်။အနတ်ီနုလှငကြသံဒိုင့ကြို ကြည့်ပြှီးမှ……

“ကိုယခြွ ဈတဲ့လူနဲ့ ဘယသ်ူကရော အတူမနေ ခွ ငဘြူးရယလြို့ ရှိမှာတဲ့လဲ့ သားရယ်… ဝါနုနုလှင် ရငထြဲ မှငအြောငကြှည့စြမ်းပါဦး တော့ကြယ်… ကိုယ့သ်ားအရှယကြောငလြေးကို လငတ်ောြ ချင်တ်ဲ့ မိန်းမလို့ ကဲ့ရဲ့မဲ့စကားကို နည်းနည်းမှ ခေါင်းထဲမရှိပါဘူး…ဒါမဲ့ အနတ်ီခစွတ်ဲ့ သူကို ဖြစ်သင့ဖြစ်ထိုကတ်ာဖြစ်အောင် အနတ်ီလုပ် ပေးနိုငပြါသေးတယ် သားရဲ့”

အနတ်ီနုလှငကြ သံဒိုင့လြကကြို ယူပြီးပဲ… သူ့မကြရြညလြေးတွကေို သုတလြိုကပြှီး…

“အနတ်ီ မငိုတော့ပါဘူး…သားရယ် သားစဉြးစားကြည့်ပြါဦးလား…… နှစ်ယောကသ်ား ဒီလောကဆြုံတွေ့ခွင့ရြတာပဲ ကြေ နပဖြို့ သင့ပြါပြီလေ…”

“ဝေးကြာခွိန် မတနသ်ေးပါဘူးဗွာ…… တဈနေ့မှာတော့အားလုံးခွဲခွာခွင်းနဲ့အဆုံးသတ် မှာ မှနပြမေဲ့…အခုကအခွိနမြကြ သေးဘူးလေ ဒီတဈခါ ဝေးကြာသှားတာကြီးက နောငဘြယ် တော့မှ ပြနမြတွေ့နိုငတ်ော့ဘူးဆိုတာ…… ကြ နောြ သိနတယ်ေ အနတ်ီနုလှင်”

“ကြီးတဲ့သူကငယတ်ဲ့သူကို သနားရမှာဆိုပမေဲ့ အနတ်ီကတော့ သားကို လေးစားခွ ငသ်ေး တယသ်ားရယ်…အနတ်ီလေးစားနိုငအြောင် သားဘဝကို ဖြတသ်န်းပြပါဦး……”

“ကြ နောထြငတ်ာ အမှနမြဟုတလြား…… စကားကို မရှောငလြှှဲပါနဲ့ဗွာ…… အနတ်ီနုလှငကြို ကြ နောြ နောကထြပပြှနတ်ှေ့ ရဖို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့ဘူးမလား…… အနတ်ီနုလှငကြ… စိတထြငရြာ စိတကြူးပေါကရြာ လုပခြွ ငသ်လို လုပမြဲ့ ခပင်ယင်ယအြရှှယ် ကောငမြလေးမှ မဟုတတ်ော့တာ…… အစီအစဉတ်ှဆှေဲပြီးသားဆိုတာ မပြောပမေဲ့ ကြ နောြ နားလညမြိပါတယ်……ဒါပမေဲ့ တဈကြိမတ်ဈခါလောကြ ဆိုတာများ………”

“အနတ်ီ လုပသ်င့တ်ာတွေ လုပရြဦးမှာလေ သားရယ်…… သားကြောင့စြိတမြလှတလြပစြချင်ေတ်ာလား”

သံဒိုငဘြာစကားမှ ပြောလို့ မထွကတ်ော့…… အနတ်ီနုလှငရြဲ့ မွ ကန်ှာလေးကိုပဲ စိုကကြှည့ြ နမေိတော့သည်။အနတ်ီနုလှငကြလည်း…… သံဒိုင့ကြို ကြိုးစားပြုံးပြီးပြနကြှည့န်ရင်ေး…… သူမရငခြှငထြဲ သံဒိုင့ကြို ဆှဲပြေ့ဖကလြိုကပြှီးမှ

“သား ၅ နာရီထိုးပြီးသှားပြီ… ကားဂိတကြ တဈယောကကြိုလာခေါခြိုင်းထားတာ ခဏနေ လာခေါတ်ော့မယ်…သား အရငပြှနန်ှင့န်ောြ….

သားတို့ကို မင်ျဂလာဆောငပြေးပြီးမှ သှားမလို့ တွေးခဲ့ပါသေးတယ်…ဒါပမေဲ့ ဟိုဘကကြ သမီးလေးမှာလည်း နောကကြှယကြ အသိုင်း အဝိုင်းတွေ ရှိသေးတာမို့ အခုလို စောစော ထွကသ်ှားဖြစ်ခဲ့တာပါ သားရယ်……

အိမထြောငပြှု တဲ့အခါမှာ တဈခွို့ဆိုရင် ကိုယခြွ ဈကိုမရှာပဲ သူခွ ဈကိုပဲ ရှာကြတာတဲ့ လေ…အခု သားနဲ့ သမီးဆိုရင် သမီးလေးက ပိုခစွတ်ယ် ဖြစ်ရပမေဲ့……သားကလည်း လုံးဝ စိတမြဝငစြားတာမွိုးမဟုတဘြူးဆိုတာ အနတ်ီ သိပါတယ်……သားရငဘြတရြဲ့ တဈထောင့တ်ဈနရောမှာ သမီးလေး နားခိုဖူး တယလြေ……အဆငပြှမှောပါ သားရယ်… အနတ်ီက အားလုံးသောကိဈစရပတ်ှကေို တွကခြကြန်ိုငစြှမ်း သိနိုငစြှမ်းမရှိပမေဲ့…… တဈခူ ိ့ကိဈစလေးတွကေိုတော့သိနှင့န်တယ်ေ လေ……

အသကကြှီးကြီး မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ အသကင်ယင်ယ် ကောငလြေးတဈယောကရြဲ့ ဇာတလြမ်း ဒီမှာပဲ တဈခန်းရပဖြို့ သင့ပြှီမို့… သား အရငထြှကသ်ှားလိုကတ်ော့နောြ…… သူတို့တွအေားလုံးကတော့ အနတ်ီ့ကိုထား သှားခဲ့ကြပြီး……

အနတ်ီ့ရငထြဲက နင့န်အေောင် ခွ ဈတဲ့ သားအလှည့ကြွ မှ အနတ်ီက ထားသှားရတာ မူ ိးမို့ စိတမြကောင်းဘူးကြယ်……ဒါကြောင့ြ ကားဂိတကြို သားကိုလိုကမြပို့စခွေ ငတ်ာလေ ဒီအခန်းထဲကနေ သားအရငထြှကသ်ှားပြီးပဲ အနတ်ီ့ ကို ထားခဲ့ပါတော့ကြယ်”

သံဒိုင် စိတတ်ှကေို လှုပရြှားမှု့ မပေးတော့ပဲ အနတ်ီနုလှငကြိုအခွိနကြှာကြာကြည့်န်လေိုကမြိသည်။ပြီးမှ စဈမှနတ်ဲ့ အပြုံးတဈခုနဲ့ ပြုံးပြပြီး

“အရာအားလုံးအတွကြ ကြေးဇူးတငပြါတယ် အနတ်ီနုလှင်… အနတ်ီနုလှငကြို ကနွောြ သိပခြွ ဈပါတယ်… ကြ နော့ြ ဆန်ဒတဈခုကို ပြောပြပါရစေဦး… အနတ်ီတို့ မိသားစု သုံးယောကန်သှေားခဲ့တဲ့ အိမလြေးကနေ အနတ်ီပဲ ပြနလြာလာ မင်းဇငပြဲ ပြနလြာလာ ကြ နော့ြ အသကြ မသဆေုံးသ၍ စောင့န်ပေါ့မယ်…… တဈခါတဈလမွေား တိုကဆြိုငမြှု့ရှိလို့ သတိရ မိတာမွိုးရှိရင် ကြ နောန်ဲ့ ကြ နောတ်ို့မှို့လေး ကို ပြနလြာလညစြခွေ ငပြါတယ်”

“အဆငပြှရငေပြေါ့သားရယ်……ဒါနဲ့ သားတဈယောကထြဲလား”

“ကြ နောရြော ကြ နော့အြမွိုးသမီးရော ကြ နော့ြ ကလေးတွေ ရောပေါ့”

အနတ်ီနုလှငကြ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့သံဒိုင့ကြို ကြည့်န်ရင်ေးမှ……

“သိပပြှောတတတ်ဲ့ကလေး”

လို့ပြောလိုကတ်ော့ သံဒိုငကြ…

“အသကြ ၂၀ ကြောမြှ ဒေါဝြါနုနုလှင် သငပြေး ခဲ့လို့ တတတ်ာပါခငဗြွာ”

လို့ ပြောပြနတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား ပျို ငတ်ူ ရယမြောလိုကတ်ော့ သည်။

“ဇာတသ်ိမ်း မပေါင်းရပမေဲ့အကောင်းဆုံးတော့ လမ်းခွဲရမှာပဲ သားရေ”

လို့ ပြောကာ အနတ်ီနုလှငကြ ထိုငရြာမှ ထလာပြီး သူ့အဝတအြစားအိတကြို ထုတထြားလေးတွေ ပြနထြည့န်ရင်ေး…

“သား သမီးလေးနဲ့ရပြီးသှားရငလြည်းသမီးကို ဂရုစိုကြဦးနောြ”

“ဟုတ်”

“ဘဝတွကေ ဒီလိုပါပဲကြယ်”

“ဟုတ်”

“သားက လိမ်မာပြီးသားပါ”

“ဟုတ်”

“ဟုတဆြိုတာပဲပြောနတယေလြူကြီးကိုနောကြ နတောလား ဟင်”

“……”

“သား”

“……”

သံဒိုငဘြကကြ အသံမကြားလို့ အနတ်ီနုလှင် သံဒိုင့ဘြကကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့မှ…ကြောပိုးအိတကြိုကြောမှာပိုးထားကာလကကြ ဆိုငကြယသ်ော့ကို ကိုငပြှီး ခွထေောကကြို သိုင်းသမားတဈယောကလြို ခွဲရပထြားတဲ့ သံဒိုင်…… မကြန်ှာပေါမြှာဝမ်းနည်းခွ င်းသင်ျကတေ… မကြရြညတ်ှကေ အပြည့န်ဲ့ သံဒိုင်… သံဒိုင် မွ ကရြညတ်ှကေို လကန်ဲ့ခပကြှမ်းကြမ်းသုတပြှဈလိုကပြှီး……

“သှားတော့မယ် အနတ်ီနုလှင်”

ပြောကာ အခန်းထဲက အမှနဆြုံးပြေးထွကခြဲ့လိုကတ်ော့ သည်။

“သှားတော့မယ်”

လို့ပြောတာနှုတဆြကြ ခဲ့တာ မဟုတဘြူးနောြ အနတ်ီနုလှင်…… အခန်းထဲက ထွကသ်ှားတဲ့ အကြောင်း အသိ ပေးလိုကတ်ာပါ…… “ငယသ်ံဒိုင်”ဆိုတဲ့ကောင် ကသိစိတန်ဲ့ ခန်ဓာ မှဲနသေ၍ “ဒေါဝြါနုနုလှင်” ကို ဘယတ်ော့မှ နှုတမြဆကဘြူး……။

………………………………………………………………………………………….-

ရှေ့မှာ မှငန်ရတောက ခရီးသညတ်ှကေို… တငဆြောငသ်ှားတဲ့ ဟိုင်းဝေးကားကြီး… အဲဒီကားပေါမြှာ သံဒိုင် သိပခြွ ဈခဲ့တဲ့… ဒေါဝြါနုနုလှင် ဆိုတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကြ ပါသည်…သံဒိုင် လိုကန်ေဦးမှာပဲလေ… မှို့ပြငကြနေ အနတ်ီနုလှင် စီးလာမဲ့ ရနကြုန် ကားကို သံံဒိုင် စောင့န်ခေဲ့လိုကသ်ည်။

ကားကြီးထွကလြာတော့ နောကကြနပေဲ အသာမှေးလိုကန်ရင်ေး …မှို့ပြနဲ့ နည်းနည်း ဝေးလာတော့ အဝေးပြေးကားတို့ထုံးစံအတိုင်း အရှိနမြှှင့မြောင်းတော့လည်းသံဒိုငလြိုကသ်ည်။ ဘယလြောကအြကြာအဝေးရောကပြှီလို့… သံဒိုင် မမှတမြိခွိနမြှာပဲ ဆိုငကြယကြ ဆီကုန် လို့ ထိုးရပသ်ှားတော့သည်။

ဆိုငကြယပြေါကြ သံဒိုင် အမှနဆြုံးဆင်းလိုကပြှီး ကားနောကကြို အပြေးကလေး လိုကမြိနသေေးသည်…… ရှှေ့မှဲ ရှှေ့ခွ ငတ်ာက အီနားရှားသဘောတဲ့ လား………။

………………………………………………………….

အမှတတ်ရ သရကပြငလြေးက သရကဖြူးတွေ အများကြီးပါလား…ဒါဆိုရငတ်ော့ ဒီနှစ်ဒီအပင် လေးကသရကသ်ီးတွအမွေားကြီးသီးလောကြ သညလြို့ သံဒိုင် တွေးမိနတေုန်း……

“မောင် ပြနရြအောငလြေ…အိမဆြောကန်တေဲ့ လကသ်မားနဲ့ပန်းရံသမားတွတေောင် ပြနကြုန် ပြီ”

“ဟုတလြား ဒါဆိုလည်း ပြနမြယလြေ သန်တာ”

သံဒိုငသ်ူ့ဖဖနေေဲ့မမေေ ထားခဲ့တဲ့အိမမြှာလည်း မနတေော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတပြှီး…… အနတ်ီနုလှငတ်ို့ မိသားစု နခေဲ့တဲ့ အိမလြေးရဲ့ ဘေးမှာပဲ တိုကအြိမခြပကြှီးကြီး တဈလုံးထပဆြောကလြိုကတ်ော့သည်။ သန်တာနဲ့ မင်ျဂလာ ဆောငပြှီးတုန်းကတော့ နှစ်ယောကတ်ည်းမို့ ဒီအိမလြေးမှာ လာနဖြစ်ေ သေးသည်။

နောကမြှ ကလေးတွေ ရလာတာရောမိဘနှစ်ပါးကလည်းအနီးကပစြောင့ရြှောကရြမှာရောကြောင့ြ ဖနေဲ့မေ အိမပြဲပြနပြှောင်းနေ ခဲ့ရသည်။နှစ်ဖကမြိဘနှစ်ပါး ကြယလြှနသ်ှားပြီး နောကမြှာမှ ဒီမှာပဲ အိမတ်ဈလုံးဆောကန်ဖေို့ စိတကြူးရှိသောလြည်း အိမအြသဈဆောကဖြို့ ဆိုတာက တောရြုံငှကြေေးနဲ့ မလှယကြူတာမို့ ခွ ကခြှင်း အကောငအြထည် မဖောန်ိုငခြဲ့… စီးပြားရှာနရသေေးသည်။

“အငဂြွ ငန်ီယာဆှဲပေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ အနတ်ီဝါတို့ နခေဲ့တဲ့ အိမလြေး မဖကြရြပဲ လှတသ်ှားတာ တောသ်ေးတယန်ောြ မောင်…… မောငကြ ဆောကခြွ ငတ်ာက အိမအြကြီးကြီး အနတ်ီဝါတို့အိမကြွ လည်း မဖြ ကခြွ ငန်ဲ့ ခကကြုနတ်ော့မှာ”

“မောငလြိုချင်တ်ဲ့ပုံစံဖြစ်ခွ ငတ်ဲ့ဆန်ဒကို သူ့ကို ပြောပြထားတာပဲ…အဆငမြပြရငေလြည်း နောကတ်ဈမွိုး စဉြးစားမှာပေါ့ သန်တာရဲ့…… အိမအြကြီးကြီးကလည်းခငဗြွားလေးပဲကလေး အများကြီး ထပမြှေးဦးမှာဆိုလို့ပါဗွာ…… ကြ နောကြ ဘယလြိုနရနေရေ ဖြစ်ပါတယ်”

“မှေးမှာပဲ မောငတ်ို့က ရငမြရှိ ဖငမြရှိရင် သိပ် နှာခေါင်းရှုံ့ခွ ငကြှတယ်……ဖငသ်ား ရငသ်ား မကြီးပမေဲ့ သားကောင်းမိခငတ်ဈယောကဖြစ် အောငတ်ော့မိန်းမသဘာဝစွမ်းကြောင်း သကြ သပြရေမှာပဲ”

“မင်ျဂလာဦးညကတည်းကလည်းကြုံးဝါးပြီးပါပြီ ကြာ…ခုလည်း သုံးယောကြ ထုတလြုပပြှီးသှား ပြီ နောကထြပ် ဘယလြောကထြုတလြုပြဦးမှာ လဲ”

“မောင် စွမ်းသလောကျ…သန်တာကကြိုးစားပေး မှာပါ”

“ဒီကလေး အမကတေော့မနိုငဘြူး…ခုလှုပရြှား မှု့ စတငလြိုကရြမလား”

“မောငန်ောြ သဘောတရားတွေ ဆှေးနှေးနေ တာ လကတ်ှေ့ မပါနဲ့”

“ကလေးပဲသုံးယောကရြနပေါပြီကြယရြှကမြနေ ပါနဲ့တော့…”

“မရှကပြါဘူး ဇွတလြုပခြွ ငတ်ာကြီးကိုကြောကြ တာ…အနတ်ီဝါ လို မဟုတဘြူးမောငရြေ… ဒီမှာ အံ့ကြိတခြံရတာမွိုးရှင့ြ”

“မနာတော့ပဲနဲ့ သန်တာရယ်…”

“မနာပမေဲ့ တဈမွိုးကြီးမောငရြဲ့ တငပြါးကြီး တဲ့ အမွိုးသမီးတွကေ တငပြါးကိုခုပြီး … သကသ်ာအောင် ရှောငလြို့ ရဦးမယ်…… သန်တာတို့ကြ အလူးအလဲပေါ့”

“တကကြှာ မှနမြှနပြှနရြအောင်”

သံဒိုင် ကိုယ့အြကြံအစညန်ဲ့ကို သန်တာကို ကားပေါြ မှနမြှနတ်ကခြိုင်းလိုကသ်ည်။ သန်တာက ကားပေါြ ရောကမြှ ကောင်းကငကြို မော့ကြည့်ပြှီး စကားတဈခွန်းပြောလာလိုကြ တော့ တကကြှှသှားတဲ့ ဟိုစိတလြေးတောင် ပြောကသ်ှားပြီး……ခပဆြှေးဆှေးခံစားခွ ကြ လေးကသာ ရငမြှာတိုးဝငလြာခဲ့တော့သည်။

“ည မိုးတွသည်ေးဦးမယထြငတ်ယ်…… မောငတ်ဈယောကတ်ော့ အနတ်ီဝါကို သတိ ရမှာ ကြိုမှငမြိသေးတော့”

တဲ့လေ……။

မိုးသည်းတဲ့ညတွမှော သံဒိုငတ်ဈယောကြ အနတ်ီ ဝါနုနုလှငကြို သိပသ်တိရမိသည်။ ဟိုးတဈခါတုန်းကလို မိုးရှာခွ နတေဲ့ အသံ တွနေဲ့ အတူ သံဒိုင့အြသံကို အနတ်ီနုလှငကြအိပမြကလြိုလိုတကယလြိုလိုကြားလိုကရြတော့အိပယ်ာထဲက ထလာပြီး သခွေ ာအောင် ထွကြ ကြည့်ခြဲ့တာလို့ ပြောပြဖူးတော့…… အခုလည်းအနတ်ီနုလှငတ်ဈယောကကြှားမွ ား ကြားမိလမလေားဆိုတဲ့ စိတစြှဲလန်းမှု့တွနေဲ့ အတူ…မိုးသည်းတဲ့ ည တွမှော…

“……အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ……”

လို့ မိုးရခေေါငထြဲထွကပြှီးအောခြေါန်မေိသည်။

တဈခါက ညများဆို သန်တာပြနလြာခေါယ်ူရတဲ့ အထိ သံဒိုင် သတိလကလြှတဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။

“မောငရြယ် အနတ်ီဝါကို သန်တာလည်း သတိရ မိပါတယ်…ဒါမဲ့ မောငတ်ို့ သန်တာတို့က ကိုယ့ြ လုပခြငွတ်ာကိုလုပလြို့မှမရတော့တာမောငရြဲ့ ထပါ မောငရြယ်……အိမထြဲပြနဝြငမြယန်ောြ…”

………………………………………………………….

“မရောင်းဘူးဆိုလည်းပြီးတာပါပဲ ဦးသံဒိုငရြယ် စိတလြည်း မရှိပါနဲ့ ကြုပသ်ားတွကလေည်း ဦးသံဒိုငအြိမကြ နှစ်စီးကို ဝယပြေးပါလို့ ပြော နလေို့ လာမေးရတာပါ”

“ရပါတယဗြွာ …အိမကြ သားတောမြောငတ်ှေ လည်း စီးချင်ပြါတယ် လုပန်လေို့……ငါသပြေီး သှားရငတ်ော့ မင်းတို့လကထြကမြှာ ကြိုကသ် လို လုပကြွ ကြာလို့ ပြောထားရတယဗြွို့…… ကြုပ် သူငယခြငွြး…အဲ့!ကြုပမြိတဆြှနေဲ့ အတူတူစီးခဲ့ကြတာရယ်…အမှတရြစရာဆိုလို့ ဒါလေးပဲ ရှိတော့တာမို့ပါဗွာ”

“ဦးသံဒိုင် ခငဗြွားအတော့ကြို အစွဲအလန်းကြီး တဲ့ လူမွိုးပါလားဗွ …အသကတ်ှလည်ေးကြီး နပြေီ အစွဲတွတေော့ တတန်ိုငသ်လောကြ လွှော့တော့ဗွို့……”

“ဟုတကြဲ့ပါဗွာ…ကြုပကြလည်း စွဲမိစွဲရာ စွဲတတသ်ူဗွ …… သတိ နဲ့ ထိန်းတဲ့ကြားက ပုထုဇဉဆြိုတော့ကာ…သိတဲ့ အတိုင်းပေါ့… “ပုထုဇနော ဥမျမာတကော”လို့တောင် မိန့ကြှားတောမြှုခဲ့တာ မဟုတလြားဗွာ”

“ဟုတပြါ့ဗွာနောကမြွားမှအေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြ တာပေါ့ ပြနလြိုကြဦးမယဗြွို့”

“ဟုတကြဲ့ဗွ ဟုတကြဲ့”

ဦးသံဒိုင် ဧည့သ်ညပြှနပြှီးလို့ထိုငရြာကအထ နောကကြ ဒေါသ်န်တာက…

“အဖကြေီး ဆိုငကြယရြောင်းမလားလို့လာမေး ပြနတ်ာလား”

“ဟုတပြကြာ တဈမှို့လုံးသိအောင် မောင်းခတ် ရမလို ဖြစ်နပြေီ”

“အရူးခွ ဈကောင်းရှိသေးရငလြည်း သငပြေးပြီး အောခြိုင်းလို့ ရဦးမယ် အဖကြေီးရဲ့”

“ဟုတပြါ့…ဒါနဲ့ ခစွကြောင်းကြီး ဘယတ်ောင် ရောကန်ပြေီလဲ မသိဘူး…”

“မသိပါဘူးတောြ…မင်ျဂလာဆောငတ်ဲ့ နေ့က တော့ တွေ့လိုကလြို့ ဒံပေါကန်ဲ့ပိုကဆြံ ပေးခိုင်း လိုကသ်ေးတယ်…နောကမြွားတော့ မတွေ့မိ တော့ဘူးနှစ်တွလည်ေးမနည်းတော့ဘူးလေ”

ဦးသံဒိုင် အရူးခစွကြောင်းကြောင်းပြောတော့ အနတ်ီ ဝါနုနုလှငကြို သတိရမိပြနသ်ည်။ ဒေါြ ဝါနုနုလှင် နဲ့ ငယသ်ံဒိုင် ဇာတလြမ်းကို အရူးခစွကြောင်း စတငဖြနတ်ီးပေးခဲ့တာလို့ ပြောမယဆြို ပြောလို့ရသညလြေ…… ဦးသံဒိုင် အတွေးမဆုံးခငမြှာပဲ… အငယဆြုံးသမီးလေး “စဈရတီ သန်တာ”က “ဖေ နဲ့ မေ ထမင်းစားလို့ရပါပြီရှင်……ကိုကြီး တွရေော…မမရော ထမင်းစားမယန်ောြ”

“စားမယဟြေ့ လာခဲ့တော့ညီတို့ရေ”

“လာပြီလေ ကိုကြီး”

“စားမယ် ဝါးမယ်”

တဈအိမလြုံးမှာ ဆူဆူညံညံနဲ့ ထမင်းစားဖို့ မီးဖိုခန်းထဲ ဝငလြာကြတော့သည်။ခရီးသှားရ တာမွိုးတွသေားသမီးတွကြေောင်းကိဈစ အပြင် ကိဈစတွေ မရှိကြဘူးဆိုရင် မိသားစု ၈ယောကြ လုံး ထမင်းအတူတူစားစတောကတော့… ဒေါမြှသန်တာရဲ့ အစီအစဉပြါ…သူကိုယတ်ိုငကြ မိသားစုဝင် နည်းခဲ့ရသူမို့ ဒီလို သိုကသ်ိုကဝြန်းဝန်း စားရတာမွိုးကိုသိပသ်ဘောကြ ပုံရသည်။

ထမင်းစားနကြရေင်း…ညီအကိုတွထေဲမှာ အငယဆြုံး…မောငန်ှမတွထေဲမှာ ငါးယောကြ မှောကဖြစ်တဲ့ “ဖိုကမြင်းသံဒိုင်”က…… ပြတင်းပေါကကြနေ အပြငကြိုကြည့်ပြှီး ဒီဘကြ ပြနလြှည့လြာကာ……

“ဒီညတော့ မိုးရှာဦးမယထြငတ်ယ် ဖဖရေေေ” လို့ သူ့ကို ကြည့်ပြှီးပြောလာတော့…… ဦးသံဒိုင် စားလကစြ ထမင်းလုတ် ဘုတကြနဲ ပန်းကနထြဲ ပြုတကြွ သှားခဲ့ပါပြီကော……

ညဦးပိုင်းမှာစခဲ့တဲ့မိုးက သန်းခေါငယ်ံကြောမြှ ပိုသည်းလာသည်……… မိုးသည်းတဲ့ညတွတေိုင်း လှမ်းနေဦးမှာပါ “အနတ်ီ ဝါနုနုလှင်” ရေ……

…………………………………………………………..

ရူပဗဒပေညာရှင် အခွို့ရဲ့လေ့လာတွေ့ရှိခကြြ ပြောစကားအရ လူတွရေဲ့ ပါးစပကြ ထွကတ်ဲ့ စကားသံတွဟော လုံးဝပကြစြီးပြောကကြှယသ်ှားခွင်းမရှိပဲ စကြာဝဠာကြီးထဲမှာ ပြေးလှှား ရှငသ်နပြွံ့နံနစေဲတဲ့…… ဒီယူဆမှုနဲ့လေ့လာတွေ့ရှိခကြအြမှနဆြိုလွှ င် မိုးသည်းတဲ့ ညတွမှော “ငယသ်ံဒိုင်” အဖြစ်မှ “ဦးသံဒိုင်” အရှယထြိအောင် အောဟြဈခေါန်ခေဲ့တဲ့……

“အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ”

ဆိုတဲ့ စကားသံတွဟောလည်း လောကကြီးရဲ့ လထေုနဲ့ အတူ အသံလှိုင်းတွေ ရှိနေဦးမည်။ ဘယဆြီဘယဝြယ် ရောကန်ပြေီမှန်းမသိတဲ့ “ဒေါဝြါနုနုလှင်” တဈယောကြ သူမ အမည် ခေါသ်ံတွကေို တဈနရောရာမှ ကြားနိုငပြါစလေေ…………။

ဒီလိုနဲ့ပဲ နှစ်တွေ ကြာလှနခြဲ့ပြီးတဲ့ နောကမြှာ လည်း မိုးသည်းတဲ့ ညတွမှော…… “အနတ်ီ ဝါနုနုလှငရြေ”ဆိုတဲ့ အသံက မိုးရှာခွ လိုကတ်ဲ့အသံနဲ့ အတူ ရောပြီး ပါလာပြီဆိုရင် နှောင်းလူတို့အဖို့ ဒါဟာ “ဘိုးသံဒိုင်” ကြီးရဲ့ လှမ်းလှမ်းဆှေးဆှေးနဲ့ အောခြေါသ်ံဆိုတာ တဈမှို့လုံး သိပြီးပါပြီ။

စောင့စြားအားပေးဖတရြှုကြသော မိတဆြှမွေားအားလုံး ကြေးဇူးတငရြှိခွင်းများစွာဖြင့ြ

ကိုယတ်ောကြှီး

ပြီးပါပြီ။