အောစာအုပ်

တစ်ခါတစ်ရံတော့ ဖူးစာဆိုတာ

တဈခါတဈရံတော့ ဖူးစာဆိုတာ
ရေးသားသူ – Sasori

“မိုးထကရြေ…. ဟဲ့ မိုးထကြ”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခန်ဓာကိုယကြို အတင်းလှုပန်သည်ေ့ ခံစားခကြကြှောင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ အိပခြငွမြူးတူးနှင့် မကြလြုံးကို အတင်းဖြင့်ကြည့်လိုကသ်ည်။

“ဟာ”

“မေ… နငမြပြောမဆိုနဲ့ ငါ့အခန်းထဲ ဝငလြာပြနပြှီ”

ကုတငပြေါထြိတကကြာ လာနှိုးနသည်ေ့ ငယသ်ူငယခြငွြးငရှုပမ် လှလှန်းမကေို မှငလြိုကရြသဖြင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ဆူပုတပြုတန်ှင့် ငေါကလြိုကမြိသည်။ ငေါကသ်ာငေါကရြသည် ဒင်းလေးက ဘယတ်ော့မှ အမှတမြရှိ၊ မထငရြငမြထငသ်လို အခန်းထဲထိ ဇွတဝြငကြာ လာလာရှုပတ်တသ်ည်။ မိုးထကမြှင့်မိဘတွကလေည်း လှလှန်းမကေို သူတို့သမီးအရင်းတဈယောကသ်ဖြယ် ခစွကြှသူများဖြစ်သည့်အလွှောကြ ငတိမ ဘယလြိုလာရှုပရြှုပ် ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနှင့်သာ ကြည့်နတတေသ်ဖြင့် မတဈေယောကြ ပိုပိုရောင့်တတလြာသညဟြုသာ မိုးထကမြှင့်ကထငသ်ည်။

“နငကြ ကြောင်းတကခြွိနန်ီးနတောကို ထမှမထတာ။ အကောင်းနဲ့လည်း နှိုးရသေးတယ်”

အဆူခံရသဖြင့် လှလှန်းမတဈေယောကြ စိတကြောကကြာ နှုတခြမ်းကိုဆူထားမိသည်။

“နငကြလည်း စိတကြ လကတ်ဈဆဈဘဲ၊ စိတမြဆိုးပါနဲ့ဟ၊ ညနကြေောင်းပြနရြင် မုန့်လိုကကြွှေးမယ်”

ငတိမ စိတကြောကပြှီး သူအရငတ်ဈပတကြ ကြောင်းလဈသည့်ကိဈစကို အမေ့ကို သှားခွှနတ်ှန်းလုပမြှာကိုလည်း ကြောကရြသည်။ အရငတ်ဈခေါကြ ရနဖြစ်တုန်းကလည်း ဆေးလိပခြိုးသောကသ်ည့်ကိဈစကို သှားတိုငသ်ဖြင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ တောတ်ောအြဆောခြံလိုကရြသည်။

“တဈကယကြွှေးရမှာနောြ”

“အေးပါဟာ၊ အခုတော့ အပြငထြှကြဦး ငါအဝတလြဲလိုကြဦးမယ်”

“အိုကေ အိုကေ”

မုန့်စားရမညဆြိုသဖြင့် ကြနပေကြာ အခန်းပြငသ်ို့ထွကသ်ှားသည့် လှလှန်းမကေိုကြည့်ကာ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ပြုံးရင်း ‘အဲ့ကလေးမ လူကဖြင့် ဆယတ်န်းရောကန်ပြေီ၊ အခုထိ မုန့်နဲ့ ချော့လို့ရသေးတယ်’ ဟု တွေးလိုကမြိသည်။

“တီတီ ဗိုကဆြာတယ်”

မိုးထကမြှင့်၏ အခန်းထဲက ထွကလြာသော လှလှန်းမတဈေယောကြ ထမင်းစားခန်းထဲဝငကြာ မနကစြာပြငန်သည်ေ့ မိုးထကမြှင့်အမေ ဒေါြဧကရီထကရြဲ့ ခါးကိုဖကရြင်း ခွှဲလိုကြ၏။ ဒေါြဧကရီထကကြလည်း သူ့ကိုလာခွှဲနသည်ေ့ လှလှန်းမကေို ခစွစြနိုးဖြင့်ကြည့်ရင်း

“သမီးအကြိုကြ ပဲပြုတထြမင်းကြောထြားတယ် ”

“အနကြယရြော”

“အံမယလြေး သူ့ဘောဒြါတွနေဲ့ လမ်းလွှောကဆြိုပြီး မနကအြစောကြီးကတည်းက ထွကသ်ှားတယ်။ လကဖြကရြညဆြိုငမြှာပဲ မနကစြာစားမယတ်ဲ့။ တီတီလည်း မရှေိနလေို့တောသ်ေး။ ဟိုကောင် မိုးထကကြလည်း မအလေုပပြေးတဲ့ မနကစြာကို ဘယတ်ော့မှမစားဘူး ”

ထမင်းကြောကြို ပလုတပြလောင်းစားနသေော ဆံပငန်ကန်ကလြကလြကကြလေးတွကေို အလယမြှခွဲကာ နားရှကန်ောကတ်ှင် ညှပထြားသဖြင့် ဘဲဥပုံမကြန်ှာကလေး ထင်းထင်းပေါလြှငလြကြြ မကြခြုံးမှှေးတဈပငတ်န်းလေးအောကမြှ မကြဝြန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးတွကေ ကလေးတဈယောကလြို အပြဈကင်းစငန်ပြေီး ပမေီဒေါကမြီအရပန်ှင့် လေ့ကငွြ့ယူစရာမလိုဘဲ အခွိုးအစားကနွသည့် ခန်ဓာကိုယလြေးနှင့်အတူ ဝင်းဝင်းဝါဝါ အသားအရညလြေးကိုပါ ပိုငဆြိုငထြားသည့် မေ့ကိုကြည့်ရင်း ‘သားဟာလေ ဒီလောကလြှပြီး ခစွဖြို့ကောင်းတဲ့ မေ့ကိုများ ဘာလို့အကောင်းမမှငလြဲ မသိဘူး’ ဟုတွေးရင်း သူ့လကပြေါတ်ှင် ကြီးလာသည့် လှလှန်းမအကြေောင်း စဥြးစားမိသှားသည်။

ပြောရလွှင် လှလှန်းမေ၏ မိဘများနှင့် မိုးထကမြှင့်၏ မိဘများကလည်း အိမန်ီးချင်ြးငယသ်ူငယခြငွြးများ ဖြစ်ကြသည်။ မိဘများက တာဝနကြှောင့် တဈနယန်ှင့်တဈနယ် ခဏခဏပြောင်းနရသေည့်အတွကြ လှလှန်းမကေို အမွိုးမကင်းသည့် အဒေါကြှီးက လာရောကစြောင့်ရှောကပြေးထားသည် ဆိုသောလြည်း အဓိက အိမဘြေးကပရြပရြှိ မိုးထကမြှင့်မိဘများ၏ စောင့်ရှောကမြှုအောကတ်ှင် ကြီးပြင်းလာသညဟြုဆိုလွှငလြည်း မမှားပေ။

“ဟွောင့်ငစိုး…. မင်း အသဈပြောင်းလာတဲ့ ဆရာမကို မှငပြှီးပြီလား”

“Bio ဆရာမ ဒေါဆြုလဲ့ရညကြို ပြောတာလား။ မနကကြ ဆရာမနားနခန်ေးဘကရြောကတ်ော့ တွေ့လိုကတ်ယ်။ အကိတကြှီးလေ။ လှခကြကြတော့ ကဗွာဆနတ်ယ်”

အိမစြာမပြီးသေးသဖြင့် လုပန်သည်ေ့ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ နောကတ်န်းမှ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ သန့်ဇငန်ှင့် ပိုငစြိုးစကားသံများကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုကမြိသည်။

“မင်းတို့နှစ်ကောငကြတော့လေ ဆရာမတောင် အလှတမြပေးပါ့လား”

“အောငမြယ် မိုးထကြ မင်းမမှငရြသေးလို့ သူတောကြောင်းပုံဖမ်းနတော။ မှငရြငသ်ိလိမ့်မယ်”

“ဟုတပြါ့။ မှငမြှ ငှသေောတ်ာသီချင်ြးဆိုလို့ကတော့ နရင်းကြီးအုပပြလိုကမြယ်”

အခုမှ အတိုငအြဖောကည်ီနသည်ေ့ မတည့်အတူနနှစ်ေကောငကြို ကြည့်ရင်း မိုးထကမြှင့် ရယလြိုကမြိသည်။

“နောကရြကြ တီခယွပြေးခဲ့တဲ့ အိမစြာတွေ ပြနစြဈမယ်။ သားတို့သမီးတို့က ဒီကြောင်းမှာ အတောဆြုံးလူတွပေဲ စုထားတဲ့ (A) ခန်းကဆိုတော့ တီခယွြ အများကြီး မွှောလြင့်ထားတယန်ောြ”

“ဟုတကြဲ့ပါ တီခယွြ”

ဆရာမဆုလဲ့ရည် အခန်းအပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားပြီးတာတောင် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ လှမ်းကြည့်မိရင်း ပြဈမွိုးမှည့်မထငတ်ဲ့ အလှဆိုတာ ဒါမွိုးပါလားဟု တွေးရင်း သူ့သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ဘာလို့ဒီလောကည်ှှန်းနသညေကြို နားလညလြိုကမြိသည်။ ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏အလှက သာမနလြှတာမွိုးမဟုတဘြဲ လူအများကြားသှားလွှငပြင် ဘယလြိုကြည့်ကြည့် ထူးထွကန်သည်ေ့ ထင်းလင်းလှပသည့် အလှမွိုးဖြစ်သည်။ ဆံထုံးထိုးထားသဖြင့် ဖူးဖူးလေးဖြစ်နသည်ေ့ ပြီးပြည့်စုံသည့် အလှတရားများ စုစည်းထားသညဟြု တပအြပပြှောနိုငသ်ော မဟာဆနဆြန် မကြန်ှာလေးနှင့်အတူ ကြော့ရှင်းနသည်ေ့ လညတ်ိုငသ်ှယသ်ှယလြေးက ကြည့်မိသူတိုင်း မကြန်ှာမလှှဲချင်လြောကအြောင် စွဲဆောငမြှုရှိပြီး လညတ်ိုငသ်ှယသ်ှယလြေး၏ အောကတ်ှင် တင်းရင်းကာ မို့လွှံထွကန်သည်ေ့ ရငသ်ားကြီးများက ဝတထြားသော အဖြူရောငရြငဖြုံးအင်ျကြီလေးပင် မနိုငဝြနထြမ်းထားရသကဲ့သို့ အယထြှကန်ကော အစိမ်းရောငခြွိတထြဘီအောကမြှ တင်းကားသော တငပြါးကြီးများကလည်း ဘေးသို့ကားရုံသာမက နောကကြိုပါ ကောကထြှကဖြုဖောင်းနသညေဖြစ်ရာ နဂိုသှယလြနွသေော ခါးကြဥကြွဥလြေးကိုပင် ပို၍သေးသယောင် ဖြစ်စသည်ေ။

“မိုးထကြ သူတောကြောင်းကြီး နည်းနည်းပါးပါးတောင် ဟနမြဆောငန်ိုငပြါ့လား။ စာမကြည့်ဘဲ ဆရာမပဲ တဈခွိနလြုံးကြည့်နတယ်ေ”

“အေးလေ ငါတို့ကိုတော့ ဟိုပြောဒီပြောနဲ့။ သူကြတော့ ဆရာမ အခန်းအပြငထြှကတ်ာတောင် မကြလြုံးက ဆရာမအိုးကြီးကို လိုကကြှည့်နသေေးတယ်”

အတွေးလှနန်သေော မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ သန့်ဇငန်ှင့် ပိုငစြိုး စကားသံကြားမှ သတိဝငကြာ ရှကရြယရြယမြိသည်။

“အေးကြာ ငါလည်း ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်း မသိပါဘူး။ ဆရာမကို ခစွမြိသှားပြီထငတ်ယ်။ တဈခါမှ ဒီလိုမခံစားဖူးဘူး ”

“ဟွောင့် တကယကြှီးလား။ မင်းအခုလိုဖြစ်တာ ငါတို့တဈခါမှ မမှငဖြူးဘူး”

“ဟုတပြါ့ ကောငမြလေးတွေ ဒီလောကသ်ည်းသည်းလှုပပြှီး မိန်းကလေးတွကစေပြီး ရည်းစားစာပေးခံရတာတောင် စာဘဲစိတဝြငစြားပါတယဆြိုပြီး ငှင်းလှှတန်လေို့ ချောကမြွားနလေားတောင် အထငခြံရတဲ့ကောငကြ အခုလိုဖြစ်နတယေဆြိုတော့”

မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ သူငယခြငွြးများစတာကိုပင် မငှင်းနိုငဘြဲ ရယကြွဲကြဲလုပရြင်း

“ငါလည်း ဆရာမကိုတွေ့မှ ခစွတ်ယဆြိုတာ ဘယလြိုလဲ သိတာကြ။ တဈခွားမိန်းကလေးတွတေုန်းက ဘယလြိုမှကို မခံစားမိတာ”

ဟု ဝနခြံလိုကမြိသည်။

“မင်း တကယစြိတဝြငစြားတာဆိုရင် ဆရာမအကြောင်း ငါသိထားတာတွေ ပြောပြမယ်။ လကဖြကရြညတ်ော့တိုကြ”

“သန့်ဇင် မင်းရှှီးတော့မရှှီးနဲ့နောြ။ ဟိုကောင် မိုးထကကြ တကယကြှီးဖြစ်နတော”

“ငစိုး မင်းကတော့လေ ငါ့ကိုဆို အယုံအကြညကြိုမရှိဘူး။ ငါ့တီလေးစုမှတန်ဲ့ ဆရာမဆုလဲ့ရညန်ဲ့က ဘောဒြါကြီးတွဟေ။ မိုးထကမြလို့သာ ပြောပြတာ”

ထိုစဥြ နောကအြခွိန် ဆရာ ဝငလြာသဖြင့် ထနှုတဆြကရြင်း

“အာ့ဆို နကဖြှနပြိတရြကြ တွေ့ရအောင်။ လကဖြကရြညတ်ငမြကဘူး မုန့်ပါကြှေးမယ်”

ဟုပြောကာ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ဆရာစာသငသ်ည့်ဘကကြို ပြနအြာရုံစိုကလြိုကသ်ည်။

——————————————

“ဆရာမဆုလဲ့ရညဘြဝက သနားဖို့တော့ကောင်းတယကြှ။ သူငယင်ယလြေးတုန်းက သူ့အဖကေ ဆရာမတို့သားအမိကိုပစ်ပြီး သူ့အမသေူငယခြငွြး ကလေးနှစ်ယောကအြမနေဲ့ ယူသှားတယ်။ ဆရာမအမကတေော့ တောပြါတယ်။ နောကအြိမထြောငမြပြုဘဲ ဆရာမကိုပဲ ပြုစုစောင့်ရှောကလြာတာ။ ပြီးတော့ ဆရာမက ရည်းစားဆိုလို့ တဈယောကပြဲထားဖူးတာ။ သူတို့ ယူဖို့အထိလုပပြှီးမှ စေ့စပပြှဲနေ့မှာ ကောငလြေးက ယာဥတ်ိုကမြှုဖြစ်ပြီး ဆုံးသှားတယလြို့လည်း ငါကြားတယ်။ အဲ့နောကပျိုင်း ဘယယ်ောကြွားလေးနဲ့မှ မပတသ်ကဘြဲ အခုထိ အပျိုကြီးလုပန်တောတဲ့။ လိုကတ်ဲ့သူတွကတေော့ အခုထိ ဝုန်းခတလြို့။ နောကပျိုင်း ခစွခြှင့်ပနတ်ဲ့လူတွကေ ဆရာမအိမထြိလိုကပြှီး အသည်းအသနဖြစ်နကြလေို့ စိတရြှုပတ်ာနဲ့ အဲ့မှို့ကနေ ငါတို့မှို့ကို ပြောင်းလာတာ ပြောတယ်”

မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ သန့်ဇငပြှောတာ နားထောငရြင်း ဆရာမကို သနားစိတန်ှင့် ပို၍ပငခြစွမြိလာသည်။

“ဟွောင့်မိုးထကြ ဆရာမအသကကြ ဘယလြောကရြှိပြီလို့ မင်းထငလြဲ”

“၂၇ ဝန်းကငွလြောကရြှိမယ် ထငတ်ာပဲ”

တီလေးစုမှတဘြောဒြါဆိုလို့သာ ၂၇ ဝန်းကငွြ မှန်းလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ဒီအတိုင်းသာဆို ၂၂၊ ၂၃ ဝန်းကငွသ်ာရှိမညဟြု ပြောလွှငလြည်း ယုံမိမညဖြစ်သည်။

“တကယတ်ော့ ဆရာမက တီလေးစုမှတထြကြ အများကြီးကြီးတယဟြ။ ခရီးသှားရင်းဆုံကြပြီး သူငယခြငွြးတွေ ဖြစ်သှားတာ”

“သန့်ဇင်… မင်း ဟုတမြှလည်းပြော။ မိုးထကကြို ကလိချင်တ်ာနဲ့ စမနနေဲ့။ ငါတော့ ဆရာမက တီလေးစုမှတထြကြ ငယတ်ယလြို့တောင် ထငတ်ယ်”

ပိုငစြိုးစကားကို မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ စိတထြဲက ကြိတထြောကခြံနမေိသည်။

“ငစိုး မင်းတီလေးရှေ့သာ သှားပြောလို့ကတော့ ဟိုက လညပြင်းထညှဈလိမ့်မယ်။ ဆရာမက တီလေးထကြ ၈ နှစ်ကြီးတယဟြ။ အခုဆို ၃၆ ထဲတောင် ရောကန်ပြေီ”

“တကယကြှီးလားဟ။ ဟွောင့်မိုးထကြ မင်း သချောစဥြးစားဦးနောြ အသကကြ အရမ်းကြာနတော”

“ငါ့လည်း မိုးထကကြို အဲ့တာပြောချင်တ်ာ။ ဆရာမက မင်းအပြောသ်ှားလုပလြို့ရတဲ့လူမွိုး မဟုတဘြူးနောြ။ အတညဆြိုလည်း သချောတော့တွေးဦး”

သူ့အတွကြ စဥြးစားပေးနသေော သူငယခြငွြးများကို ကြည့်ရင်း

“မင်းတို့ကောငတ်ှကေ အခစွဆြိုတာကို နားလညမြယ့်ကောငတ်ှမှေ မဟုတတ်ာ။ အခစွမြှာ အသကအြရှယ် မရှိဘူးကြ”

ဟု ပြုံးပြုံးကြီးပြောလိုကရြာ သန့်ဇငန်ှင့် ပိုငစြိုးတို့၏ ငါကိုငတ်ုတသ်ံများက လကဖြကရြညဆြိုငထြဲ ဆူညံသှားလသည်ေ။

မုန့်စားကြောင်းဆင်းခွိန် ကြောင်းဘောလုံးကြင်းဘေးခုံပေါတ်ှင် စကားတွတထြိုးနကြသေည့် လိုကဖြကည်ီလှသော စုံတွဲလေးကိုကြည့်ရင်း ဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ရငထြဲ ဝမ်းနည်းသလိုကြီး ဖြစ်နမေိသည်။ မိုးထကမြှင့်ဆိုသော ကြောင်းတွင် စာအတောဆြုံးထဲပါသည့် ကြောင်းသားလေးကို ဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ မှငမြှငခြငွြးကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ တဈခွားကြောင့်တော့မဟုတ်၊ ထိုကြောင်းသားလေးမှာ ဆုလဲ့ရည်၏ တဈဦးတည်းသော ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ မောငန်ှင့် လှနစြှာ ရုပရြညဆြငသ်ောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘ဆုလဲ့ရည် ဆုလဲ့ရည် နငဒြီအရှယကြှီးရောကမြှ မရူးချင်စြမ်းပါနဲ့’ ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ မိမိကိုယကြို သတိပေးရင်း ရငခြုနန်သည်ေ့စိတကြို အတင်းဖုံးဖိထားမိသည်။ သူမ၏ မနည်းဖုံးဖိထားသော ရငခြုနသ်ံများ နောကတ်ဈလခန့်တွင် ပြနလြညပြှင့်ထွကြ ပေါပြေါကလြာမညကြို ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ထိုအခွိနကြ မခန့်မှန်းနိုငခြဲ့ပေ။

“ဆရာကြီး ခေါတ်ယဆြိုလို့”

“ဪ ဆရာမ လာလာဝငခြဲ့လေ”

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ကြောင်းအုပကြှီးရုံးခန်းထဲဝငရြင်း အခုမှ ရုံးခန်းထဲကထွကလြာသော မိုးထကမြှင့်ကို တဈခကြခြိုးကြည့်လိုကမြိသည်။ သူမ ကြောင်းပြောင်းလာကတည်းက မိုးထကမြှင့်ဆိုသည့် ထိုကြောင်းသားလေးမှာ သူမကို လိုကရြောချင်သ်လို ဖြစ်နသဖြေင့် သူမမှာ မိုးထကမြှင့်ကို အမြဲခပတ်ညတ်ည် ခပတ်န်းတန်း ဆကဆြံထားရ၏။ ထိုကြောင်းသားလေးကတော့ ဘယလြိုထငမြညမြသိ၊ သူမမှာတော့ မဖြစ်သင့်သည့် တွယတ်ာမှုများဖြစ်မညကြို စိုးရိမသ်ဖြင့်သာ ထိုသို့ဆကဆြံနရခွေင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ခပတ်ညတ်ညဖြှင့် ဆရာမနဲ့ ကြောင်းသား အရောတဝင် လာမဆကဆြံဖို့ ပြောလိုကတ်ိုင်း ငယင်ယသ်ှားသည့် မိုးထကမြှင့်မကြန်ှာလေးကြည့်ပြီး စိတမြကောင်းဖြစ်မိသညမြှာလည်း အခါခါဖြစ်သည်။

“ဆရာမသိတဲ့အတိုင်း နောကလြထဲမှာ လူရညခြွှနစြာမေးပြဲရှိတယ်။ ကြှနတ်ောတ်ို့ကြောင်းက ဝငပြှိုငတ်ဲ့အထဲမှာ ဒီကောင့်ကို ကြှနတ်ောြ အမွှောလြင့်ဆုံးပဲ။ ခကတ်ာက အရငအြနားယူသှားတဲ့ Bio ဆရာမတုန်းက ကနွြးမာရေးမကောင်းလို့ သူတို့ကို Bio သချောသငမြပေးနိုငတ်ော့ အခု လူရညခြွှနပြှိုငတ်ဲ့အထဲမှာ အဲ့ဘာသာရပကြို ကြှနတ်ောြ အားမရဘူး။ အဲ့ဒီတော့ ပျိုငပြှဲမတိုငခြငအြထိ ဆရာမက မိုးထကမြှင့်ကို အခွိနပျိုသငပြေးလို့ရမလား”

“ဟုတ် ရပါတယ် ဆရာကြီး”

ဟုပြောရင်း ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ အတွေးများဖြင့် ရုံးခန်းထဲက ပြနထြှကလြာမိသည်။

—————————————–

“မင်း ဒီဟာလေးတောင် အခုထိမရသေးဘူးလား”

စိတဆြိုးသဖြင့် နီရဲလာသော ဆရာမမကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရင်း မိုးထကတ်ဈယောကြ စိတထြဲက ကြိတရြယန်မေိသည်။ သူ့အတွကတ်ော့ ဆရာမနှင့် ကြာကြာနရလေေ ပိုပြောလြဖြစ်ေသဖြင့် စာမရသေးသယောင် တမငဟြနဆြောငကြာ အခွိနဆြှဲထားခွင်းဖြစ်၏။

“ပျိုငပြှဲက တဈပတပြဲလိုတော့တာ။ မင်းသချော ရအောငကြကြမြှ ဖြစ်မယ်။ အခုထိ ဒီအပိုဒမြရသေးဘူးဆိုတော့ ဆရာမအိမကြိုသာလိုကခြဲ့။ ရအောငကြကြပြှီးမှ ပြနရြမယ်။ မင်းအိမကြို နောကကြမွယ့်အကြောင်း ဆရာမ လှမ်းပြောလိုကမြယ်”

ခပတ်ှေးတွေးလေးနှင့် ပြောလိုကသ်ော ဆရာမစကားကို နားထောငရြင်း မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ အပြောတ်ှလှနေန်မေိသည်။

“မှနမြှနလြာလေ နှေးတုံ့နှေးတုံ့နဲ့”

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ နောကကြဖြည်းဖြည်းချင်ြး လွှောကလြာနသည်ေ့ မို့ထကမြှင့်ကို လှမ်းငေါကလြိုကသ်ည့်အတွကြ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ နိမ့်တုံမှင့်တုံနှင့် လှုပန်သည်ေ့ ဆရာမအိုးကားကားကြီးကို ကြည့်ရင်း လွှောကန်ရောမှ အရှိနမြှင့်ကာ ဆရာမဘေးမှ ရငဘြောငတ်န်းလွှောကလြိုကသ်ည်။ ဆရာမအိမကြ မှို့အစွနဘြကမြှာ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းတဈလွှောကြ လူတောတ်ောပြှတသ်ညကြို သတိထားမိသဖြင့်

“ဆရာမ ခါတိုင်းရော ဒီလိုပဲပြနတ်ာလား။ လူတောတ်ောြ ပြတတ်ယန်ောြ”

“အံမယလြေး ဒီမှို့ပြောင်းလာကတည်းက တဈယောကထြဲ နထေိုငသ်ှားလာနတော ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

“ဆရာမအမရေော”

“အမကေ အရငမြှို့မှာပဲ နခေဲ့တာ။ အလုပအြကိုငတ်ှကလေည်း အဲ့မှာဆိုတော့ ပြောင်းဖို့က မလှယဘြူးလေ”

ဆရာမ တဈယောကထြဲ နနသေညေကြို အခုမှသိသဖြင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ အံ့သှသှားမိသည်။

“ဘာတွအေံ့သှနတောလဲ။ ငါ့အသကပြဲ ၃၅ ကြောန်ပြေီ တဈယောကထြဲနတော ဘာထူးဆန်းလို့လဲ။ တောတ်ောမြွားများ ဒီလိုပဲနကြတောပဲ”

သူ စိုးရိမသ်လို ဖြစ်သှားသညကြို ရိပမြိဟနဖြှင့် ဆရာမက ပြောသည်။ မှို့စွနဘြကတ်ှင် မနသင်ေ့ကြောင်း ပြောမညပြှငလြိုကစြဥြ ဘေးဘကမြှ လူရိပမြှငမြိသဖြင့် မိုးထကမြှင့် လှည့်ကြည့်လိုကမြိသည်။

“သှောြ ဆရာမတွေ ဆရာမတွေ မကြန်ှာလိုကခြကြကြတော့ (A) ခန်းကကောငတ်ှဆေို အခွိနပျိုသငရြတာနဲ့ဘာနဲ့။ ငါတို့ကြတော့ အဖတမြလုပဘြူး”

“ဟုတပ် ဟုတပ်”

(D) ခန်းမှ လူမိုကလြိုလို နှစ်ကကြောင်းသားကြီးများဖြစ်သော ထွန်းမင်းတို့အုပစြုကို မှငလြိုကသ်ဖြင့် မိုးမှင့်ထကတ်ဈယောကြ မကြန်ှာပကြသ်ှားမိ၏။ ဒီကောငတ်ှကေ တကယ့်လူရမ်းကားတွေ၊ တဈကြောင်းလုံး၏ အောကြှော့လနမြွားဖြစ်သည်။

“သား မင်းတို့ ဘယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ။ အရကစြောတ်ှလည်ေး နံဟောငလြို့။ မင်းတို့ အခုမှကြောင်းသားတွပေဲ ရှိသေးတယ်။ တောတ်ောပြကြစြီးနတောလား”

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ အရကန်ံ့ကြောင့် နှာခေါင်းအုပရြင်း ပြောလိုကသ်ည်။

“ဟားဟား ကြုပတ်ို့ အရကသ်ောကတ်တတ်ာ တဈကြောင်းလုံးသိတယ်။ အခုမှ လာအဆန်းလုပန်ေ”

“အေးလေ ပြောလိုကစြမ်းပါ ဘောကြီးရာ။ ဒီဘကလြိုကတ်တတ်ဲ့ ဖငကြားမကြီးကို”

“ဟေ့ကောငတ်ှေ မင်းတို့စကားတွေ လှနလြာပြီ။ သှားတော့ ဆရာမကို မလေးမစား မလုပန်ဲ့”

ဘေးမှ နားထောငန်သေော မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ဝငပြှောလိုကမြိသည်။

“အောငမြာ မင်းကများ”

ထွန်းမင်းက ရငဘြတကြို တွန်းလိုကသ်ဖြင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ယိုငသ်ှားသည်။

“ဘာတွဖြစ်ေနတောလဲ”

ခပလြှမ်းလှမ်းမှ လှမ်းအောသ်ံကြားသဖြင့် ကြည့်လိုကရြာ ပြေးလာနသည်ေ့ လူတဈစုကို တွေ့လိုကသ်ည်။

“မိုးထကြ ဘာတွဖြစ်ေကြတာလဲ”

“ဟာ ကိုကြီးဆန်း… ကြှနတ်ောန်ဲ့ ဆရာမ လမ်းလွှောကလြာတာကို ဒီကောငတ်ှေ လာနှောင့်ယှကန်လေို့”

သူအဖေ၏စကရြုံမှ အလုပသ်မားခေါင်း ကိုကြီးဆန်းတို့မှန်း သိလိုကသ်ဖြင်း မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ အားကိုးတကြီး ပြောလိုကမြိသည်။

“ဟေ့ကောင် မင်း… သကခြိုငရြဲ့ညီ ထွန်းမင်းမလား။ ဒါ ငါ့ဆရာရဲ့သားကြ။ မင်းတို့ကောငတ်ှေ လဈလိုကတ်ော့”

“ဟုတ် ကိုကြီးဆန်း။ ကြှနတ်ောတ်ို့က တဈကြောင်းထဲသားချင်ြးမလို့ စနတောပါ”

ထွန်းမင်းတို့အုပစြု ခပကြုပကြုပဖြှင့် ထွကသ်ှားပြီးနောကြ ကိုကြီးဆန်းတို့လည်း မိုးထကမြှင့်ကို နှုတဆြကပြှီး ပြနသ်ှားကြသည်။

ဆရာမ၏အိမကြ တဈထပတ်ိုကပြုလေးဖြစ်ကာ ရကနေန်ှင့် အိမသ်ာက အပြငဘြကတ်ှင် ဖြစ်သည်။ ခွံကယွကြယွန်ှင့် သီးသန့်လေးဖြစ်ကာ အပငကြှီးများ အုပဆြိုင်းနသဖြေင့် ခွံအပြငမြှကြည့်လွှင် အိမကြိုမှငဖြို့ မလှယပြေ။ စာကကြခြိုင်းခံထားရသော မိုးထကြ၏မကြလြုံးများက စာအုပတ်ှငမြရှိဘဲ ခွံထဲရှိရကနေတ်ှင် ထမီရငလြွားဖြင့် ရချိုးနသေော ဆရာမ၏ ခန်ဓာကိုယတ်ှငသ်ာ ဝဲနသည်ေ။ မိုးထကမြှင့်ကိုလည်း အပြဈတော့မဆိုနိုင်။ ဆရာမ၏ ရစေိုအလှက မှငသ်ူတကာ မကြစြိမလှှဲနိုငအြောင် ဆှဲဆောငမြှုရှိလှသည်။ အရင်းပိုင်းမှငန်ရသေည့် ဆူဖြိုးလှသော နို့အုံကြီးက ရစေို၍ကပန်သေော ထဘီကြောင့် အလုံးအထညအြတိုင်းသား မှငန်ရသေလို တငထြှားထွားကြီးကလည်း ပကတိအတိုင်းနီးပါး မှငန်ရသေည်။

“ပလုတတ်ုတ်”

ရငလြွားထားသော ထဘီပြသှေားသဖြင့် ဆရာမမှ လကန်ဲ့လှမ်းဆှဲလိုကသ်ောလြည်း မမှီဘဲ ခါးလောကထြိ ပြုတကြသွှားသည်။ အပေါပျိုင်း ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားသဖြင့် ဖြူဖြေးအိတင်းနသေော ရငသ်ားကြီးနှစ်မှှာမှာ ရှင်းရှင်းကြီးပေါလြာသည့်အတွကြ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ရငခြုနသ်ံများမှနပြှီး မကြန်ှာပင် မလှှဲနိုငတ်ော့ပေ။

“ဟိုကောငမြိုးထကြ စာမကြည့်ဘဲ ဘယတ်ှလောကြည့်နတောလဲ”

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ရှကရြမ်းရမ်းပြီး အောလြိုကသ်ည်။ သူ ခိုးကြည့်နတော မိသှားသဖြင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ကမန်းကတမ်း မကြန်ှာလှှဲလိုကသ်ည်။ ရငခြုနသ်ံများကတော့ ဆူညံနဆေဲ…။

“ဘယလြိုလဲ ကြည့်ခိုင်းထားတဲ့စာတွေ ရပြီလား”

အဝတလြဲပြီး အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြာသည့် ဆရာမ စကားသံကို ကြားသဖြင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ မော့ကြည့်ရင်း မသိမသာ အကဲခတလြိုကမြိသည်။ ဆရာမမကြန်ှာကလေးကတော့ ဟနဆြောငတ်ာလား ဘယလြိုမှ မခံစားရလို့ပဲလားတော့မသိ ရှကတ်ာရှံ့တာ မရှိဘဲ ပုံမှနအြတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဟုတ် ရပါပြီ ဆရာမ”

တီရှပမြိုးပြာရောငလြေးနှင့် ကောဖြီရောငဗြှောငထြဘီလေး ဝတထြားသည့် ဆရာမလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ဖြလေိုကသ်ည်။ မိုးထကမြှင့်က ကြမ်းပြငပြေါထြိုငရြင်း စာပြဲပုလေးနှင့် စာလုပန်သည်ေ့အတွကြ ဘေးမှာ မတတ်ပရြပရြင်း မေးနသေော ဆရာမ၏ရငသ်ားကြီးများက တီရှပလြေးအောကမြှ ရုန်းထွကတ်ော့မယောင် ဖောင်းထွကန်သညေကြို အတိုင်းသား မှငန်ရသေည်။

“အာ”

“ကနတ်ော့ ဆရာမ ကနတ်ော့”

မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ အမှတတ်မဲ့နှင့် လကကြို ဘေးကြမ်းပြငသ်ို့ခလွိုကရြာ ရုတတ်ရတ် ကပထြိုငလြိုကသ်ော ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ တငပြါးကြီးက လကပြေါသ်ို့ တည့်တည့်ကြီး ထိုငမြိသှားသည်။ နူးညံ့အိထွေးသော အထိအတွေ့နှင့်အတူ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ဆရာမ အတွင်းခံမဝတထြားသညကြို ခံစားမိလိုကသ်ည်။

“ဘုန်း”

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ရှကရြှကန်ှင့် ပြနထြလိုကရြာ စားပြဲခုံလေးကို တိုကမြိပြီး မိုးထကမြှင့်ဘေးတွင် မှောကခြုံ လေးဘကထြောကကြှီး လဲသှားရာ တငပြါးကြီးများကို မိုးထကမြှင့်မကြန်ှာတည့်တည့်တွင် တည့်တည့်ကြီး ဖငဘြူးထောင်းထောငပြှနသလေို ဖြစ်သှား၏။ နာသှားသဖြင့် တန်းမထနိုငဘြဲ ဖြစ်နရော သူ့မကြန်ှာရှေ့တွငကြပန်သေော အိုးကားကားကြီးကို ကြည့်ရင်း မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ လကဖြှင့် လှမ်းပြတလြိုကသ်ည်။

‘သှားပြီ ငါတော့ ကြောင်းပဲအထုတခြံရမလား အိမအြတိုငခြံရတော့မလား မသိဘူး’

ရုတတ်ရကြ စိတအြလိုလိုကမြိပြီး လုပလြိုကမြိရာမှ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ အသိပြနဝြငပြှီး လန့်သှား၏။ ထငထြားသလို ဆရာမဆီက အောင်ေါကသ်ံ ထွကမြလာသဖြင့် အကဲခတကြှည့်ရာ ဆရာမက သူ့လကဝြါးဖြင့် ပြတန်သညေကြို မခံစားမိသကဲ့သို့ ဖငကြှီးထောငလြကြသ်ား ငှိမန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ မိုးထကမြှင့်လည်း နည်းနည်းရဲလာပြီး ပထမ လကတ်ဈဖကတ်ည်းဖြင့် အိုးကြီးကို ပြတန်ရောမှ လကန်ှဈဖကစြုံလိုကဖြှင့် ပြတကြှည့်လိုကသ်ည်။ ဒါလည်း ဆရာမဆီမှ ဘာအသံမှမကြားရ။ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ဆရာမတငပြါးကြီးကို ခပဖြှဖြပြတန်ရောမှ တဈဆင့်တကပြှီး တငလြုံးကြီးတွကေို အားနည်းနည်းထည့်ကာ ညှဈကြည့်လိုကသ်ည်။

“အင်း… ဟင်းဟင်း”

ဆရာမဆုလဲ့ရည် တငပြါးဆုံကြီးကို မိုးထကမြှင့်ဘကသ်ို့ မသိမသာကော့ပေးရင်း ညည်းသံခပတ်ိုးတိုးလေး ထွကလြာသည်။

‘ဆရာမကတော့ အထာပေးနပြေီ’

မိုးထကမြှင့်ကလည်း ခပအြအမဟုတတ်ော့ ဆရာမ အလိုတူကြောင်း ခန့်မှန်းမိသည်။ ခပစြောင်းစောင်းဖြစ်နသေော ခန်ဓာကိုယကြို ဆရာမဖငကြှီးဘကသ်ို့ တည့်တည့်ပြငထြိုငပြှီး ဒူးထောကထြလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ဟု တွေးကာ ဆရာမ၏ထဘီကို ခါးလညထြိရောကအြောင် လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ဖြူဖြေးဝင်းလကန်သည်ေ့ ရှှဘေိုမင်းကြိုကြ ပေါငတ်နကြှီးနှင့် အတွင်းခံမဝတထြားသော ကောကထြှကန်သည်ေ့ အိုးကားကားကြီးက မိုးထကမြှင့်ရှေ့တွင် အထင်းသားကြီး ပေါလြာသည်။

“ဂလု”

မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ အသံမှညအြောငပြင် တံတွေးမွိုခလွိုကမြိသည်။ ဆရာမဖငလြုံးကြီးတွကေ တဈလုံးတဈလုံး နည်းတာကြီးမဟုတ်။ ယခုလို ဝတလြဈစလဈဖြင့် မှငလြိုကရြတော့ ကြောင်းစိမ်းထဘီ ဝတထြားတုန်းက မှငရြတာထကပြင် ပိုကြီးသလို ခံစားမိ၏။ တငပြါးဆုံကြီးအထကမြှ ခါးကြဥကြွဥလြေးကလည်း ဆှဲညှဈချင်စြရာကောင်းလောကအြောင် သေးသှယသ်ည်။ နောကသ်ို့ပြူးထွကန်သည်ေ့ အမှှေးပါးပါးလေးသာရှိသော အဖုတလြေးမှာလည်း ပနန်ုရောငသ်န်းကာ စေ့ကပန်သည်ေ။ အရညကြှညလြေး နည်းနည်းတော့ စို့နတောတွေ့လိုကသ်ဖြင့် ဆရာမ စိတထြနပြေီဖြစ်ကြောင်း တန်းသိလိုကသ်ည်။

“စွပ်”

“အ”

မိုးထကမြှင့် လကည်ှိုးဖြင့်ထိုးလိုကရြာ အရညစြိုနသဖြေင့် အဆုံးထိ ချောကနည်းဝငသ်ှားသဖြင့် ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ပါးစပလြေးဟပြီး ခပတ်ိုးတိုးညည်းသံ ထွကလြာသည်။

“ပလောကျ ပလောကျ… စွပ်… စွပ်… စွပ်”

“အ”

“အင်း…ဟင်းဟင်း”

မိုးထကမြှင့် လကတ်ဈချောင်းတည်းဖြင့် ထိုးနရောမှ လကည်ှိုးလကခြလယ် နှစ်ချောင်းပူးပြီး ခပသ်ှပသ်ှပလြေး ကစားပေးလိုကသ်ည်။

“ဇွပ်…ဇွပ်”

“အောငမြလေးလေး”

“အား…တောတ်ော့…တောတ်ော့”

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ပါးစပကြသာ တောဖြို့ပြောနသေောလြည်း တငပြါးဆုံကြီးကိုတော့ မိုးထကမြှင့်လကခြွောင်းတွနှင်ေ့အတူ စည်းခကြည်ီညီ ကော့ပေးရင်း ပေါငတ်နကြှီးတွေ ပိုပိုကားလာသည်။ မိုးထကမြှင့် ဘယလြိုမှစိတမြထိန်းနိုငတ်ော့သဖြင့် လကခြွောင်းများကို အဖုတထြဲမှ ပြနထြုတကြာ ပုဆိုးနှင့် အောကခြံဘောင်းဘီကို အမှနခြွှတပြှီး ဆရာမတငပြါးကြီးများကို လကန်ှဈဖကဖြှင့်ကိုငရြင်း သူ့ငပဲကြီးကို ဆရာမအဖုတဝြကို တေ့ကာ ဖိသှင်းခလွိုကတ်ော့သည်။

“အာ့…ဟ…ဟ”

ညည်းသံများဖြင့် ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ခါးကော့တကလြာသည်။

“ဗွှတဗြွှတဘြှတဘြှတ်”

“အ..အ”

“ဗွိဗွိဗစွဗြစွြ”

“ဇွိဇွိဘှတဘြှတ်…ဘုန်း…ဘုန်း”

“အောငမြယလြေး…သား…ဖြည်းဖြည်း…လုပပြါကြာ”

ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း အတွင်းဘကခြှကဝြငသ်ှားပြီး ဆှဲထုတလြိုကလြွှင် စူပြီး နှုတခြမ်းသားများ ကပပြါလာသော ဖောင်းကြှနသည်ေ့ ဆရာမ၏အဖုတလြေးကို ကြည့်ရင်း မိုးထကမြှင့် ပိုပိုစိတထြလာပြီး အရှိနမြှင့်မှင့်လာကာ သူ့ဆီးစပအြရင်းနှင့် ဆရာမဖငကြှီး ကပသ်ည့်အထိ ဆောင့်ဆောင့်လိုးလိုကသ်ည်။ ဆရာမဖငတ်ုံးဖြူဖြူကြီးများကလည်း သူဆောင့်လိုးလိုကတ်ိုင်း တုနခြါနသည်ေ။ မိုးထကမြှင့်လည်း လိုးနရင်ေးမှ တငပြါးကြီးကိုကိုငထြားသော လကမြွားထဲမှ တဈဖကကြိုလှှတကြာ ဆရာမ၏ဆံပငမြွားကို နောကမြှစုကိုငပြှီး ဆှဲလိုကရြာ ဆရာမ၏ခေါင်းလေး မော့တကလြာသည်။

“အင်း…ဘှတ်…ဘှတ်…အ”

“ဟင်း…ဟင်း…”

ဆရာမဆုလဲ့ရည် ညည်းသံများက ပိုမိုကယွလြာပြီး သူမ၏ဖငကြှီးကိုလည်း နောကသ်ို့ အတင်းပြနဆြောင့်ပေးလာသည်။ ဆရာမ ပြီးချင်လြာမှန်းသိလိုကသ်ောကြောင့် မိုးထကမြှင့်လည်း လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဆရာမခါးကြဥကြွဥလြေးကို စုံကိုငပြှီး အားကုနဆြောင့်လိုးလိုကသ်ည်။

“အမယလြေး ထွကကြုနပြှီ… ထွကကြုနပြှီ”

“အား…ကောင်းလိုကတ်ာ…ဆရာမရာ”

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ အိုးကြီး တဆတဆြတတ်ုနပြှီး ပြီးသှားသလို မိုးထကမြှင့်လည်း ဆရာမဖငလြုံးကြီးနှစ်လုံးကို အသားကုနဖြှဲရင်း သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတပြေါကထြဲ အဆုံးထိသှင်းကာ သုတရြညမြွားကို သားအိမပြှည့်အောင် ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။

“ပလှတ်”

မိုးထကမြှင့်လည်း ပြော့သှားသော သူ့ငပဲကြီးကို ဆရာမစောကဖြုတပြေါကထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

“သှား…သှား…စာရပြီမလား..ပြနတ်ော့…ပြနတ်ော့”

ဖငကြှီးထောငရြင်း ငှိမန်သေော ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း အသိပြနဝြငသ်လိုဖြစ်ကာ ထဘီကို ပြနဆြှဲခရွင်း သူ့အိပခြန်းထဲသို့ ဝငပြှေးသှားသည်။

“ဆရာမ…ဆရာမ”

ဘယလြိုခေါခြေါြ အိပခြန်းတံခါးကို လော့ခပြှီး ဘာမှမတုံ့ပြနတ်ော့သောကြောင့် နာရီဝကလြောကကြှာသောအခါ မိုးထကမြှင့်လည်း လကလြွှော့ပြီး အိမပြှနလြိုကတ်ော့သည်။

‘ဘယလြိုလုပရြပါ့မလဲ’

ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ စိတအြလိုကိုလိုကမြိပြီးမှ မိမိကိုယကြို စိတတ်ိုနမေိသည် ။ မနကဖြှန် ကြောင်းရောကလြွှင် ဘယလြိုမကြန်ှာနှင့် မိုးထကမြှင့်ကို ရငဆြိုငရြမညလြည်းမသိ၊ ရှကလြည်း တောတ်ောရြှကမြိသည်။

———————————————

“ဟွောင့်မိုးထကြ ဘာတွငေိုငန်တောလဲ”

နောကတ်ဈနေ့ ကြောင်းတွငတ်ှေ့သောအခါ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို မကြန်ှာထားခပတ်င်းတင်းဖြင့် သူ့ကို ပုံမှနအြတိုင်းသာ ဆကဆြံနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရညကြှောင့် အတွေးလှနန်သေော မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ သန့်ဇငရြဲ့ ခေါသ်ံကြားမှ ကြောင်းဆင်းခွိနရြောကပြှီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသည်။

“ဆရာမနဲ့နီးစပအြောင် ဘယလြိုလုပရြငကြောင်းမလဲ စဥြးစားနတော”

နောကသ်လိုလို ပြောငသ်လိုလိုနှင့် မိုးထကမြှင့် အမှနအြတိုင်း ဝနခြံလိုကသ်ည်။

“ဟေ့ကောင် မင်း ဆရာမနဲ့နီးစပခြငွရြင် အခုခွိနကြ အကောင်းဆုံးပဲနောြ။ လူရညခြွှနပြှိုငပြှဲ ပြီးသှားရင် မင်းဆရာမနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ တွေ့ဖို့က မလှယဘြူး”

“အေး သန့်ဇငပြှောတာ ဟုတတ်ယကြှ။ စာမေးပြဲကြီးကလည်း နီးလာပြီဆိုတော့ မင်း အခွိနဆြှဲမနနေဲ့။ ဖြင့်ပြောမယဆြို ပြောလိုကတ်ော့။ ပြတပြှတသ်ားသားသာလုပ်”

အကြောင်းစုံမသိဘဲ ပြောနသေော သူငယခြငွြးနှစ်ယောကစြကားများကို နားထောငရြင်း မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ပြုံးစိစိသာ လုပန်မေိသည်။ သူတို့ပြောသလို ပျိုငပြှဲပြီးလွှင် ဆရာမနဲ့ နီးနီးစပစြပ် နှစ်ယောကထြဲတွေ့ဖို့ မလှယတ်ော့တာကိုတော့ သူရိပမြိသည်။

“မနကဖြှန် အခုပေးလိုကတ်ဲ့စာတွေ အကုနရြနတောကိုပဲ လိုချင်တ်ယန်ောြ”

အခွိနပျိုသငပြေးနခွေိနတ်ဈလွှောကလြုံးတွငလြည်း သူ့ကို ခပတ်ညတ်ညန်ှင့် စာအကြောင်းမှလှဲ၍ တခွားစကား အစမခံသော ဆရာမကြောင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ မဝင့်မရဲနှင့် အကြံအိုကန်သည်ေ။ စာအုပတ်ှသေိမ်းပြီး ခွင်းလေးဆှဲကာ စာသငခြန်းအပြငသ်ို့ လွှောကသ်ှားသော ဆရာမကိုကြည့်ရင်း ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် ဖြင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။

“ဆရာမ ခဏလေးနပေါဦး… ကြှနတ်ောြ ပြောစရာလေးရှိလို့ပါ”

“ပြောစရာရှိရင် နောကရြကမြှပြော”

ဆရာမဆုလဲ့ရည် မိုးထကမြှင့်စကားသံကြောင့် နောကလြှည့်မကြည့်ဘဲ ခွလှမြေးခဏရပသ်ှားရာမှ ပုံမှနအြတိုင်း ပြနလြွှောကလြိုကသ်ည်။

“အို…လှှတ်…လှှတစြမ်း…မင်းဘာလုပတ်ာလဲ”

ပြေးလိုကလြာပြီး သူမခါးလေးကို နောကမြှသိုင်းဖကလြိုကသ်ော မိုးထကမြှင့်ကြောင့် ဆရာမဆုလဲ့ရည် အလန့်တဈကြား အောလြိုကမြိသည်။

“မလှှတဘြူးဗွာ… ဆရာမက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို နနေိုငပြမယ်ေ့ ကြှနတ်ောကြတော့ မနနေိုငဘြူး”

“ငါအောလြိုကမြှာနောြ”

“အောလြည်း မလှှတန်ိုငဘြူးဗွာ…။ ကြောင်းထွကရြလည်း ဂရုမစိုကဘြူး။ ကြှနတ်ောြ ဆရာမမရှိရင် မနနေိုငဘြူး”

ပြောမယ့်သာပြောရတာ ဆရာမ တကယအြောမြှာကိုတော့ ကြောကမြိသည်။ သူ့ကို ကြောင်းထုတခြံရအောငတ်ော့ ဆရာမလုပမြညမြဟုတဟြုသော မသိစိတကြှောင့်သာ အရဲကိုးမိခွင်းဖြစ်သည်။

“သား… မင်းနဲ့ဆရာမနဲ့က မဖြစ်နိုငပြါဘူးကြယ်။ အခွိနမြလှနခြင် အရငလြိုပဲ ပြနန်ကြရေအောငန်ောြ။ မှားခဲ့တာတွကေို မေ့လိုကကြှရအောင်”

“ကြှနတ်ောတ်ော့ ဘယလြိုမှမမေ့နိုငဘြူး…”

မိုးထကမြှင့် ဆရာမခါးလေးကို သိုင်းဖကထြားသော လကမြွားကို ပိုအားထည့်လိုကပြှီး ဖြူဖြေးကြော့ရှင်းနသေော ဆရာမဂုတသ်ားလေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။

“အရမ်းခစွတ်ာပဲ ဆရာမရယ်…။ ဆရာမရော”

“မသိတော့ဘူးကြာ… မင်းကအရမ်းဆိုးတာပဲ”

သူဖကထြားတာကို မရုန်းပဲ ငှိမန်သေော ဆရာမကြောင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ လကမြွားကို ခါးလေးကိုသိုင်းဖကထြားရာမှ တငပြါးကြီးများပေါသ်ို့ ပြောင်းပြီးညှဈလိုကသ်ည်။

“တဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားမယ်”

“ဘယသ်ူမှမရှိတော့ပါဘူး ဆရာမရဲ့။ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကထြဲပါ”

“ဒါပမယ်ေ့…အို”

တငပြါးကြီးကိုကိုငန်သေော မိုးထကမြှင့်လကမြွားက ရငဖြုံးအကြွီလေးအောကမြှ ဆူထွကန်သေော နို့လုံးကြီးများကို ပြောင်းကိုငလြိုကသ်ည်။ ဆရာမ၏နို့ကြီးများကို ရငဖြုံးပေါမြှ ခဏညှဈပြီး နောကကြွောဘကမြှ ဘကလြွှိုကာ ဘရာစီယာဂွိတမြွားကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဂွိတဖြှုတလြိုကသ်ဖြင့် ချောငသ်ှားသော ဘရာစီယာအတွင်းသို့ ဘယလြကကြို ထိုးထည့်ပြီး ဆရာမ၏ရငသ်ားကြီးများကို ကိုငည်ှဈလိုကသ်ည်။ နူးညံ့လုံးတင်းနသည်ေ့ ကြှဲကောသီးပမာ နို့ကြီးများကို ညှဈရင်းမှ ဆရာမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးများ ထောငတ်ကန်သညေကြို ခံစားမိသဖြင့် လကည်ှိုး လကမြနှင့် ညှပကြာ ဖိပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ညာလကဖြှင့် ကြောင်းစိမ်းထမီအောကသ်ို့ အရှေ့ဘကမြှ လကအြတင်းလွှိုထည့်ပြီး ဆရာမ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအောကထြဲထိ နှိုကကြာ အဖုတလြေးကို အုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ဆရာမဆုလဲ့ရည် စိတထြပြီး အရညလြေးများ ရှှဲနသညေကြို သိလိုကပြှီး ဆရာမအဖုတလြေးကို လကခြွောင်းများဖြင့်နှိုကလြိုကြ ထောငထြနသေော အစိလေးကိုပြတလြိုကန်ှင့် ကလိပေးလိုကြ၏။ ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ကိုငထြားသောခွင်းလေးကို ဘေးသို့ခပြှီး ခေါင်းလေးမော့ ရငဘြတကြော့ပြီး ဖငကြှီးတလှုပလြှုပန်ှင့် ဖီးတကန်တေော့သည်။

မိုးထကမြှင့်လည်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့သဖြင့် ဆရာမပခုံးလေးကိုကိုငကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲလှည့်ပြီး ဆရာမ၏ နီနီထွေးထွေး နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ဆှဲစုပလြိုကရြင်း ပုဆိုးနှင့် အောကခြံဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆရာမကို စာသငခြုံပေါသ်ို့ ခါးမှပြေ့တငလြိုကရြင်း ထဘီဆှဲလှနကြာ ဆရာမ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ခွှတရြင်း ပေါငကြှီးများကို ဖားပေါငစြင်းပုံစံ ကားခိုင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ဂွိတဖြှုတထြားသော ဘရာစီယာအောကမြှ လကမြွားကို လွှိုသှင်းကာ နို့လုံးကြီးနှစ်လုံးကိုညှဈရင်း အရညမြွားရှှဲနသေော အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို လီးတေ့ကာ ဆောင့်လိုးလိုကသ်ည်။

“ဘှတ်..ဘှတ်…”

“အ…အ”

“ဇွပ်… ပလှပ်”

“အင့်…ဟင့်…အင့်…ဟင့်….အိုး”

ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း မိုးထကမြှင့်ကို သိုင်းဖကရြင်း ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးကာ ကာမအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနတေော့သည်။

“ဘှတ်…ဗစြျ…ဗစြျ”

“အား… ဆရာမ အရမ်းကောင်းလာပြီ။ သား မှနမြှနလြေး ဆောင့ပြေးပါ”

“အ… ဟင်း… ကြှနတ်ောလြည်း ပြီးတော့မယ် ဆရာမ”

မိနဈနှစ်ဆယခြန့်ကြာအောင် အားရပါးရ ဆောင့်လိုးပြီးနောကြ ဆရာမနို့သီးခေါင်းနှစ်ဖကကြို လိမည်ှဈရင်း အဖုတထြဲသို့ သုတရြညမြွား ပန်းထည့်ကာ ဆရာမနှင့်အတူ ပြီးလိုကသ်ည်။ ခပလြှမ်းလှမ်းမှ ခွသေံများကြားရသဖြင့် ခုံပေါတ်ှင် ထပလြကြသ်ားကြီး အမောဖြနသေေော ဆရာမဆုလဲ့ရညန်ှင့် မိုးထကမြှင့်တို့နှစ်ယောကြ ကမန်းကတမ်းနှင့် အဝတမြွားကို ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။ အခန်းဝသို့ လူရောကလြာသညကြို သိလိုကသ်ဖြင့် ခုံအောကတ်ှငည်ှပန်သေော ဆရာမ၏အတွင်းခံလေးကို ကောကန်သေော မိုးထကမြှင့်လည်း အတွင်းခံလေးကို သူ့လှယအြိတထြဲသို့ ထည့်လိုကသ်ည်။

“သှောြ ဆရာမ မပြနသ်ေးဘူးလား”

“အခုဘဲပြနတ်ော့မှာ ဦးလေးရေ။ ဒီကလေးကို အခွိနပျိုသငပြေးနလေို့”

ခွသေံပိုငရြှငမြှာ ကြောင်းစောင့်ကြီး ဦးလူဘဖြစ်နပြေီး သူ့ကြည့်ရတာ ဘာမှရိပမြိပုံမပေါသ်ဖြင့် မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ စိတအြေးသှားရသည်။ ဦးလူဘကို နှုတဆြကပြှီးနောကြ နှစ်ယောကသ်ား ကြောင်းဝန်းထဲမှ ထွကခြဲ့လိုကြ၏။ ဆရာမက သူ့အိမသ်ို့မလိုကခြိုင်းဘဲ စာပြနကြကြရြနပြှောသဖြင့် နောကရြကတ်ှင် သူ့ကို သူစိမ်းလိုမဆကဆြံရန် ကတိတောင်းရာ

“မင်းလိမျမာရင်… ဆရာမတဈကိုယလြုံး မင်းအတွကပြါကြာ”

ဟု ပြောပြီး ထဘီအစိမ်းလေးအောကမြှ အတွင်းခံမပါသည့် ဖငလြုံးကြီးနှစ်လုံးကို လှုပရြင်း ထွကသ်ှားသော ဆရာမဆုလဲ့ရညကြိုကြည့်ရင်း မိုးထကမြှင့် ပြုံးပြုံးကြီးကနွခြဲ့သည်။

နောကပျိုင်းရကမြွားတွငတ်ော့ ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ အတန်းခွိနသ်ာ မိုးထကမြှင့်ကို ပုံမှနဆြကဆြံပြီး အခွိနပျိုသငခြွိနဆြို တဈယောကန်ှင့်တဈယောကြ ခစွသ်ူတွလေိုသာ ဆကဆြံကြသည်။ အခွိနပျိုသငပြှီးတိုင်းလည်း အနည်းဆုံး တဈခွီတော့ လိုးဖြစ်ကြသည်။ တဈခွို့ရကမြွားတွင် သန့်ဇငတ်ို့နှင့် စာသှားကကြမြညပြှောကာ ဆရာမအိမလြိုကသ်ှားပြီး တဈညလုံး လိုးဖြစ်ကြသည်။ ဆရာမကလည်း သူဘယအြခွိနလြိုးလိုး မညည်းမညူ ခံပေးသည်….။

………………………………………………………..

လူရညခြွှနစြာမေးပြဲဖြပြေီးသညမြှာ နှစ်ပတလြောကပြင် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ပျိုငပြှဲပြီးကတည်းက ဆရာမနှင့် နှစ်ယောကတ်ည်း မတွေ့ဖြစ်။ အရငလြို အခွိနပျိုလည်းမရှိ။ ဆရာမအိမလြိုကဖြို့ကလည်း သန့်ဇငအြိမ် စာသှားကကြတ်ယဆြိုပြီး သန့်ဇငအြိမသ်ို့မသှားကြောင်း အိမကြသိသှားသဖြင့် ကြောင်းဆင်းဆင်းချင်ြး အိမပြှနရြပြီး ဘယမြှမထွကခြိုင်းရာ မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ဘယလြိုလုပရြငကြောင်းမလဲ စဥြးစားနမေိသည်။ ကြောကသ်ငပြုနတ်ှင်း စာရေးတိုင်း လှုပခြါနသေော မလိုးရတာ နှစ်ပတခြန့်ရှိပြီဖြစ်သော ဆရာမဆုလဲ့ရညဖြငဆြုံကြီးကလည်း မိုးထကမြှင့်စိတကြို ဆှနသလေိုပင်။ နောကဆြုံး ဘယလြိုမှမနနေိုငတ်ော့သဖြင့် မုန့်စားကြောင်းခဏဆင်းခွိနတ်ှင် ကြောင်းအနောကဘြကရြှိ မယဇြလီပငန်ှင့် တမာပငကြှီးများ ပေါကန်သေော တောအုပလြေးဘကသ်ို့ ဆရာမဆုလဲ့ရညကြို ခွိန်းလိုကသ်ည်။

ထိုတောအုပလြေးနှင့် ကြောင်းကြားတွငလြည်း ခွုံကြီးများရှိရာ ကြောင်းသားကြောင်းသူများ လာလေ့မရှိသလို အပြငမြှကြည့်လွှငလြည်း တောရြုံနှင့် မမှငရြပေ။

“မိုးထကကြ ဇွတပြဲကြာ။ တောကြှာ တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားရင် မကောင်းဘူး”

“မတွေ့တာကြာတော့ အရမ်းတွေ့ချင်လြို့ပါ ဆရာမရယ်။ ဆရာမက ကြှနတ်ောြ့ကို မတွေ့ချင်ဘြူးလား”

“အဲ့လိုမဟုတပြါဘူးကြာ။ ဆရာမလည်း တွေ့ချင်တ်ာပေါ့”

အခွိနသ်ိပမြရသဖြင့် မိုးထကမြှင့်လည်း အခွိနမြဆှဲတော့ဘဲ ဆရာမဆုလဲ့ရညကြို တမာပငကြှီးအား လကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ ဆရာမဆုလဲ့ရညမြှာလည်း ပါးစပကြသာ ဟနကြိုယဖြို့ပြောနတော မိုးထကမြှင့်နှင့် နှစ်ယောကထြဲတွေ့ဖို့ ခကသ်ညဖြစ်ရာ ခပမြှနမြှနပြင် အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဆှဲခွှတပြှီး ထဘီကို ခါးထိလှနတ်ငကြာ တမာပငကြှီးကို လကထြောကရြင်း ဖငကြုန်းပေးလိုကသ်ည်။

“ဘှတ်…ဗစြျ…ဘု”

“အ…ဟင်း”

“အင်းဟင်း…. မိုးထကြ.. မှန်…မှန်..လိုးပေးပါ…။ မုန့်စားကြောင်းဆင်းခွိနကြ… အ… အဟင့်… ပြည့်တော့မယ်”

“ဟုတ်…ဟုတ်”

မိုးထကမြှင့် ဆရာမဖငကြှီးကို လှိုင်းထအောငဆြောင့်ရင်း လရညမြွားကို အဖုတထြဲ ပန်းထည့်လိုကသ်ည့်အခွိနမြှာပင် ကြောင်းတကဘြဲလတ်ီးသံ ကြားလိုကသ်ည်။

“မိုးထကြ သှားရအောင်…။ ဆရာမ အရငသ်ှားမယ်… မိုးထကကြ ခဏနေ နောကကြလိုကခြဲ့”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထွကသ်ှားသော ဆရာမကိုကြည့်ရင်း မိုးထကမြှင့် ခဏစောင့်နလေိုကသ်ည်။ ဆရာမ ကြောင်းထဲဝငသ်ှားလောကမြှ နောကမြှလိုကဖြို့ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။

“ခြှတ်…ခြှတ်…ဝုန်း”

“ဘာလဲဟ”

ခွုံကြီးများကိုကြောလြာသော မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ နောကဘြကမြှ သဈကိုင်းကြိုးကသွံလို ကြားလိုကသ်ဖြင့် လန့်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုကမြိသည်။

“မိုးထကြ ဆရာက မင်းကြောင်းတကခြွိနရြောကတ်ာတောင် မလာသေးလို့ ပြောနတယ်ေ မှနမြှနလြာ”

ဘာအသံလဲ သိချင်သ်ောကြောင့် ပြနသ်ှားကြည့်ရန် ပြငန်သေော မိုးထကမြှင့်တဈယောကြ ကြောင်းခန်းထဲမှ ထွကလြာကာ လှမ်းအောန်သေော ပိုငစြိုးအောသ်ံကို ကြားရသောကြောင့် မကြည့်ဖြစ်တော့ဘဲ ကြောင်းဆီသို့ အမှနလြွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။

ဆရာမဆုလဲ့ရည် အိမပြှနလြမ်းတွင် မုန့်စားကြောင်းဆင်းခွိနကြ အကြောင်းကို စဥြးစားရင်း ပြုံးနမေိသည်။ တကယ့်ကောငဆြိုးလေး။ သူမကို ခွုံဘေးတွင် လိုးသှားသည်။ နောကတ်ဈခါတွေ့မှ ငေါကပြဈဦးမယဟြု တွေးရင်း ခပဖြှည်းဖြည်း လမ်းလွှောကန်မေိသည်။

“အဟမ်း…အဟမ်း”

“ဆရာမ…. ကြုပတ်ို့ ဆရာမဆီမှာ သငတ်န်းတကခြငွလြို့”

ရုတတ်ရကြ နောကမြှ အသံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုကရြာ နှစ်ကကြောင်းသားကြီးများဖြစ်သော ထွန်းမင်းတို့အုပစြုမှန်း သိရသဖြင့် တောတ်ောစြိတရြှုပသ်ှားမိသည်။ အဲ့ကောငတ်ှကေ ဘယလြိုမှ ဆုံးမလို့ရသည့်သူတွမဟေုတ်။ သူမစာသငသ်ည့်အခွိနဆြိုလွှငလြည်း နောကမြှနပြေီး “နည်းတဲ့အိုးကြီးမဟုတဘြူး” “ဖငထြောငခြိုင်းပြီး လိုးလိုကရြရငတ်ော့ကြာ” စသဖြင့် မကြားတကြား ပြောတတသ်ည်။ သူတို့အုပစြုက သိသလောကတ်ော့ ၅ ယောကဖြစ်သည်။ ထွန်းမင်း, ဘောကြီး, မွိုးမင်း, မောငစြိုး, သကကြိုနှင့် ကောင်းစံတို့ဖြစ်သည်။ အကုနလြုံးက နှစ်ကကြောင်းသားကြီးများဖြစ်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ကြောင်းသားကြောင်းသူများကို အနိုငကြငွြ့တတရြာ ရုံးခန်းကို မကြာခဏ ရောကတ်တကြှသည်။ ယခုလည်း တကယစြာသငခြငွလြို့မဟုတဘြဲ တမင် သူမကို ရိသဲ့သဲ့လာလုပန်မှန်ေး သိသဖြင့် မကြန်ှာကို ခပတ်င်းတင်းထားပြီး

“ဆရာမက ကြူရှငမြသငဘြူးကြယ့်။ မင်းတို့သငခြငွရြင် ဆရာမရဲ့အသိ ကြူရှငဆြရာ ဆရာမတွနေဲ့ အပပြေးမယ်”

ဟုပြောလိုကသ်ည်။

“ကြုပတ်ို့က ဆရာမဆီမှာ လိငဆြကဆြံနည်းသငတ်န်း တကခြငွတ်ာဗွ”

“ဟား…ဟား…ဟား”

“ဘာပြောတယ်…။ နငတ်ို့ကောငတ်ှေ တောတ်ောမြိုကရြိုင်းပါလား…။ ရဲစခန်းရောကခြငွလြို့လား”

ဆရာမဆုလဲရညတ်ဈယောကြ စိတအြရမ်းတိုသှားသည်။ ဒီကောငတ်ှေ ရိုင်းမှန်းတော့သိတယ် ဒီလောကကြှီး ဆိုးမယတ်ော့ မထငခြဲ့။ ကြောကတ်ာတော့ မကြောကြ။ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် ဖြတသ်ှားဖြတလြားများရှိသဖြင့် တဈခကြအြောလြိုကရြုံသာ။

“တိုငလြိုကလြေ… ရဲစခန်းရောကလြို့ကတော့ ခငဗြွားနဲ့ ခငဗြွားသူငယ် မိုးထကမြှင့်ဆိုတဲ့ အကောငအြကြောင်း တဈနိုငင်ံလုံး သိသှားမယ်”

ထွန်းမင်း ဆရာမဆုလဲ့ရညကြို ရိသဲ့သဲ့ဖြင့်ပြုံးရင်း သူ့ဖုန်းထဲမှ ပုံများကို ပြလိုကသ်ည်။ ပုံများကိုမှငလြိုကသ်ော ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ မေ့လဲမလိုပင် ဖြစ်မိသှားသည်။ ပုံတွကေ သူမနှင့် မိုးထကမြှင့် မုန့်စားကြောင်းဆင်းခွိနတ်ှင် လိုးနတေုန်းကပုံများ ဖြစ်သည်။ ဗီဒီယိုများပင် ပါသေးသည်။

“ဖကြဖြို့တော့ မကြံနဲ့။ ကြုပဘြောဒြါတွဆေီမှာ သပသ်ပသ်ိမ်းထားတာတွေ ရှိတယ် ”

“သားတို့ ပိုကဆြံဘယလြောကလြိုချင်လြဲ ဆရာမပေးမယ်။ အဲ့ပုံတွေ ဗီဒီယိုတွကေို ဖကြပြေးပါ”

“ကြုပတ်ို့က ပိုကဆြံမလိုချင်ဘြူး။ ဆရာမဆီမှာ လိငသ်ငတ်န်း တကခြငွတ်ာ”

“ဟားဟား”

“ဟုတတ်ယ် ဟုတတ်ယ်”

“ငိုမနစမြေးပါနဲ့ ဆရာမရာ။ သှားရအောင် တဈယောကထြဲနတောမလား။ ကြုပတ်ို့စုံစမ်းပြီးပြီ”

ဆရာမ သူ့တို့ကို မလှနန်ိုငတ်ော့မှန်းသိသဖြင့် ထွန်းမင်းက ဆရာမခါးလေးကိုဖကရြင်း ခေါသ်ှားလိုကသ်ည်။

“ဆရာမအိမလြေးက ဘယဆြိုးလို့လဲ အကယွကြှီးဘဲ”

ဆရာမဆုလဲ့ရညခြါးကိုဖကရြင်း အိမလြေးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုကသ်ည်။ ဆရာမဆုလဲ့ရညမြှာတော့ မကြရြညမြွားကကြာ ငိုနမေိသည်။ သူမ ဘယလြိုတောင်းပနပြန် မရ။ လမ်းမှာကိုပဲ လူပြတသ်ှားလွှင် ထွန်းမင်းလကကြ သူမခါးကို ဖကထြားရာမှ တငပြါးကြီးများဆီသို့ ပြောင်းသှားပြီး ပြတလြိုကည်ှဈလိုကန်ှင့် လုပသ်ည်။ ထွန်းမင်းတငပြါးကြီးများကို ညှဈနခွေိန် ကနွသ်ည့် ၄ ယောကကြ သူမနို့အုံကြီးများကို ဝိုင်းညှဈသည်။ နာတယပြှောလည်း မရ ။ခေါင်းငုံ့ပြီးငိုနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရညကြိုကြည့်ရင်း ထွန်းမင်း တဟားဟားဖြင့် အသံထွကအြောင် ရယလြိုကြ၏။ ကြောင်းတွင် ရုပရြော ခန်တာကိုယပြါ အလှဆုံးဖြစ်သော မာနကြီးသည့် ဆရာမ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီးကို လိုးခွင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည့်အတွကြ ကြနပေန်မေိသည်။ ဒီနေ့မှ ကြောင်းနောကဘြကြ မယဇြလီတောတွင် အရကသ်ောကဖြို့ အကြံပေးသော သကအြောငကြိုလည်း တဈဝိုင်းပြုစုဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။

“ကဲ…ဆရာမ…ငိုမနနေဲ့…အဝတတ်ှခွှတ်ေ”

“မလုပပြါနဲ့ သားရယ်… ဆရာမ တောင်းပနပြါတယ်”

“ခငဗြွားကြီးကို ကြုပကြောင်းကောင်းပြောနတေုန်း လုပန်ောြ။ ခငဗြွားအကောငကြိုပါ ကြောင်းထုတခြံရပြီး လူတောမတိုးနိုငအြောင် ဖြစ်စချင်ေလြို့လား”

မိုးထကမြှင့်နှင့် ခွိန်းချောကလြိုကတ်ော့မှ ရုန်းနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရည် ငှိမသ်ှားရာ ထွန်းမင်းတဈယောကြ ဆရာမအားနည်းခကြကြိုရိပမြိပြီး ကြိတပြှုံးလိုကသ်ည်။ သူ့အဈကိုသကခြိုငဆြီမှရသော မိန်းမများကို အသိစိတလြှတပြှီး ကာမစိတမြွား ထနစြသည်ေ့ ဆေးကိုပါသုံးရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ထွန်းမင်းက လူတဈမွိုးဖြစ်သည်။ သူလိုးနခွေိနဆြို အလိုးခံသူမိန်းမမှ သူလိုးတာ ဘယလြိုကောင်းကြောင်းပြောမှ စိတကြွနပေသ်ူဖြစ်သည်။ ဆရာမ မာနကြီးပုံနှင့်ဆို သူလိုးနခွေိန် ဘာသံမှမထွကဘြဲ ငှိမန်မညေမြှာ သချောသလောကရြှိနသည်ေ့အတွကြ ဆေးခပရြန် ပြငလြိုကသ်ည်။

“ရော့ ဆရာမ အခွိုရညလြေးသောကလြိုကြ”

ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း မထူးတော့ပါဘူးတွေးရင်း ထွန်းမင်းပေးသည့် အခွိုရညကြို သောကလြိုကသ်ည်။

“ဟိုကောငတ်ှေ ဆရာမအဝတတ်ှေ ဝိုင်းကူခွှတပြေးလိုကြ”

ခပင်ေါငင်ေါငန်ှင့် ငှိမန်သေော ဆရာမဆုလဲ့ရညကြို ကြည့်ရင်း ထွန်းမင်း ပြောလိုကသ်ည်။ ဟို ၄ ကောငကြလည်း ထွန်းမင်းဆီက ခွင့်ပြုခကြရြသညန်ှင့် ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ အဝတမြွားကို ဝမ်းသာအားရ ဝိုင်းခွှတကြှသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ဝတလြဈစလဈဖြင့် ရပန်သေော ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ ကိုယလြုံးကြီးကို ထွန်းမင်းတဈယောကြ မကြတ်ောငမြခတ် ကြည့်နမေိသည်။ မကြန်ှာလေးလှသလောကြ ခန်ဓာကိုယကြလည်း အပြဈပြောစရာမရှိပေ။ ကြှဲကောသီးပမာ နို့လုံးကြီးများက တင်းရင်းနပြေီး နို့သီးခေါင်းလေးများက ပန်းနုရောငသ်န်းနသည်ေ။ အဆီပိုမရှိသော ဝမ်းဗိုကသ်ာရှပရြှပလြေးနှင့် ခါးသှယသ်ှယလြေးအောကတ်ှငတ်ော့ အမှှေးပါးပါး ဖုံးအုပန်သေော အဖုတလြေးကလည်း သူ့ကို လကယ်ပခြေါန်သလေိုပင်။ လကန်ှဈဖကကြိုတော့ မွိုးမင်းနှင့် သကကြိုတို့က ခွုပထြားပြီး မောငစြိုးနှင့် ကောင်းစံတို့ကတော့ ဆရာမ၏ နို့ဖြူဖြူတင်းတင်းကြီးများကို တဈယောကတ်ဈလုံးစီ အပိုငစြားယူပြီး ညှဈလိုကန်ယလြိုကြ နို့သီးခေါင်းလေးများ ဆှဲလိုကန်ှင့် စိတကြှိုကြ လုပန်ကြသေည်။

မကြစြေ့စုံမှိတကြာ နှုတခြမ်းလေးများကိုကထြားသော ဆရာမ၏မကြန်ှာလှလှလေးကို တဈခကြကြှည့်ပြီး လကခြွောင်းများကို အဖုတထြဲသို့ နှိုကကြှည့်လိုကသ်ည်။ အရညကြှညလြေးများ ထွကန်သဖြေင့် ဆေးစွမ်းပြစ ပြုလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ ပေါငတ်နကြှီးနှစ်ချောင်းကို ခပကြွဲကြဲရပခြိုင်းလိုကပြှီး စေ့ကပန်သေော အဖုတလြေးကို မကြန်ှာကပကြာ လွှာဖြင့် လကြလြိုကသ်ည်။ ထွန်းမင်းက ဆရာမအဖုတလြေးကို မကြန်ှာကပပြှီး လွှာစွမ်းပြနသလေို အပေါပျိုင်းမှ နို့အုံကြီးနှစ်ခုကိုလည်း ကနွလြေးယောကကြ တဈလှည့်စီ စို့လိုကြ နယလြိုကြ ညှဈလိုကြ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ကိုကလြိုကန်ှင့် စိတထြငသ်လို လုပန်ကြသေည်။

“အင်းဟင်းဟင်း”

လွှာစွမ်းပြနသေော ထွန်းမင်းလည်း ညည်းသံလေးများ ထွကလြာပြီး အဖုတလြေးကို အတင်းရှေ့သို့ ကော့ပေးလာသော ဆရာမဆုလဲ့ရညကြှောင့် အခွိနတ်နပြှီဖြစ်ကြောင်း သိလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆရာမလကလြေးကိုဆှဲပြီး အိပခြန်းထဲသို့ ခေါလြာလိုကသ်ည်။ အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့် ပုဆိုးနှင့် အောကခြံဘောင်းဘီကို အမှနခြွှတကြာ ခေါင်းလေးငုံ့နသေော ဆရာမကို ကုတငပြေါသ်ို့ အမှနတ်ှန်းလှဲပြီး ဆရာမ၏ပေါငတ်နကြှီးများကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဖြဲရင်း သူ့လီးကြီးကို အရညမြွားရှှဲနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏အဖုတထြဲ ထိုးသှင်းကာ လိုးလိုကသ်ည်။ ကနွလြေးယောကလြည်း အဝတမြွားခွှတပြှီး ထွန်းမင်းတဈယောကြ ဆရာမဆုလဲ့ရညကြို အားရပါးရ လိုးနသညေကြို ဝိုင်းကြည့်ရင်း ဂွင်းထုနကြသေည်။

“ဘှတ်…ဘှတ်…ဗစြျ”

“အ…အ…အ”

ထွန်းမင်း ပေါငတ်နကြှီးများကို ကိုငထြားသော လကမြွားကို လှှတလြိုကပြှီး အရှိနဖြှင့်လိုးနသေောကြောင့် အထကအြောကြ တုနခြါနသေော ဂယွလြီတုံးကြီးများပမာ ရငသ်ားကြီးနှစ်ဖကကြို စုံဆှဲညှဈလိုကသ်ည်။ လိုးနရင်ေး ပေါငတ်နကြှီးများကားကာ ဖငဆြုံကြီး ကော့တငပြေးလာသော ဆရာမကိုကြည့်ရင်း ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ပြီးခါနီးလာကြောင်း ထွန်းမင်း ရိပမြိလိုကသ်ည်။ ထို့ကြောင့် ဆကမြလိုးဘဲ သူ့လီးကြီးကိုဆှဲထုတကြာ ဆရာမမကြန်ှာလေးကို ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နလေိုကသ်ည်။

“အာ…”

“ဘာလို့ဆှဲထုတလြိုကတ်ာလဲ”

ဖီးတကန်သေော ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ောကြောင့် မချင်ြ့မရဲဖြစ်ကာ ပါးစပမြှ ထုတမြေးလိုကသ်ည်။

“ဆကလြိုးပေးရမှာလား ဆရာမ”

“အင်း အင်း လိုးပေးပါကြာ”

ဆေးစွမ်းပြနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရညစြိတထြဲတွင် အားရပါးရ အလိုးခံချင်စြိတမြွားသာ ရှိတော့သောကြောင့် သူ့ကို ထွန်းမင်းတို့ ဝိုင်းအနိုငကြငွြ့ပြီး လိုးနကြေောင်းကိုပင် မေ့သှားသည်။

“ဆကအြလိုးခံချင်ရြင် ဖငဘြူးတောင်းထောငပြှီး အဖုတဖြှဲထား”

ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း ဆေးအရှိနတ်ကန်သေောကြောင့် ရှကရြမှန်းမသိဘဲ ဖငဆြုံကားကားကြီးကို ဖငဘြူးတောင်းထောငရြင်း လကန်ှဈဖကကြိုနောကပြဈကာ အရညမြွားရှှဲနသေော အဖုတလြေးကို အတွင်းသားနီရဲရဲလေးများပေါအြောင် ဖြဲပြလိုကသ်ည်။

“ဖြဲထားတယလြေ လိုးပါတော့ကြာ။ ဆရာမအဖုတလြေး အရမ်းယားနပြေီ။ သားလီးကြီး ထည့်ပြီး လိုးပေးပါတော့”

ဆရာမကို သူလိုချင်သ်လို ခိုင်းနိုငပြှီဖြစ်သောကြောင့် ထွန်းမင်းလည်း အကြနပေကြှီး ကြနပေရြင်း ဆရာမ၏ ဖြဲပေးထားသော အဖုတလြေးထဲသို့ သူ့လီးကြီးကို အဆုံးထိ တဈခကြတ်ည်း ဆောင့်သှင်းလိုကသ်ည်။

“အမယလြေးလေး ကောင်းလိုကတ်ာ သားရယ်”

“လိုးပါ လိုးပါ မှနမြှနလြေး ဆောင့်လိုးပေး”

ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ အောသ်ံလေးများက အခန်းကြဥြးလေးထဲတွင် ဆူညံနသည်ေ။ ဆရာမနှင့် ထွန်းမင်း လိုးနကြသေညကြိုကြည့်ရင်း ဂွင်းထုနသည်ေ့ ကနွလြေးယောကလြည်း စိတမြွားပိုပိုထလာသည်။

“ထွန်းမင်း ငါတို့လည်း လိုးချင်လြာပြီကြ”

“မပြီးသေးဘူးလား”

“အေးပါကြ ခဏလေး”

“ဖုန်း…ဖုန်း…ဗွှတ်…ပလှတ်”

“အ..အား”

ထွန်းမင်းလည်း အားကုနဆြောင့်လိုးပြီး ဆရာမဖငဆြုံကြီးနှင့် သူ့ဆီးစပကြို စေ့နအေောင် ကပထြားရင်း အဖုတထြဲသို့ သုတရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ နောကလြူများစောင့်နသေောကြောင့် ခဏသာအမောဖြပြေီး သူ့လီးကြီးကို ဆရာမစောကဖြုတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

“ပလှတ်”

ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ ဖြဲပေးထားသော လကလြေးများလည်း ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြဆြီသို့ ကသွှားသည်။ ဖငကြှီးကိုတော့ ထောငပြေးထားလကြြ ငှိမန်သည်ေ။ သကကြိုက ဆရာမအိုးကြီးနောကသ်ို့ အမှနဒြူးထောကပြှီး ကပလြိုကသ်ည်။ ကားစွင့်ကာ ဖြူဝင်းနသည်ေ့ ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ ဖငလြုံးကြီးများကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် စုံကိုငကြာ ညှဈလိုကသ်ည်။ ဆရာမ၏အဖုတလြေးမှာ နောကသ်ို့ပြူးထွကန်ကော ထွန်းမင်းလိုးထားသောကြောင့် စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးများက ခပဟြဟလေး ဖြစ်နေ၏။

“ဗွဈ…ဗွဈ”

“ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာမရာ… အဖုတလြေးက စီးနတောဘဲ”

သကကြိုလည်း ဆရာမ၏ ဖငလြုံးကြီးနှစ်လုံးကို စုံကိုငရြင်း အားကုနဆြောင့်လိုးလိုကသ်ည်။

“အင့် အင်း…အား”

“ဗှှတဗြှှတ်… ဘှတ်”

ဆရာမတငပြါးကြီးများကို ဖစွည်ှဈဆုပန်ယလြိုကြ နို့ကြီးများကို ဆှဲဆှဲညှဈလိုကန်ှင့် သကကြိုတဈယောကြ ပြဲတောတ်ှေ့နသည်ေ။ ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း တအင်းအင်းညည်းရင်း တငပြါးဆုံကြီးကို နောကဘြကသ်ို့ ပြနပြှနဆြောင့်ပေးကာ အရသာခံနသည်ေ။

“ဆရာမ ပါးစပဟြလိုကြ”

မကြစြေ့မှိတရြင်း ဖငကြှီးထောငကြာ အလိုးခံနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ ရှေ့တည့်တည့်မှ စကားသံကြောင့် မကြစြေ့ဖြင့်ကြည့်လိုကရြာ လီးကြီးတရမ်းရမ်းဖြင့် မောငစြိုးကို မကြန်ှာရှေ့တွင် တွေ့လိုကရြ၏။ မောငစြိုးလည်း ခေါင်းလေးမော့လာသော ဆရာမ၏ မေးစေ့လေးကိုကိုငရြင်း သူ့လီးကြီးကို ဆရာမနှုတခြမ်းလေးနှစ်ခုကြားသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုကသ်ည်။ ကာမဇောတကန်သေော ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း အတင်းငှင်းမနတေော့ပဲ မောငစြိုးလီးကြီးကို သှားရညမြွားကသွညအြထိ စုပပြေးလိုကသ်ည်။ လီးစုပပြေးခံရတာ ခဏကြာတော့ မောငစြိုးလည်း တဈဆင့်တကကြာ ဆရာမခေါင်းလေးကိုကိုငရြင်း ပါးစပပြေါကလြေးကို စောကဖြုတကြိုလိုးသကဲ့သို့ ဆောင့်ဆောင့်လိုးလိုကသ်ည်။ ရှေ့နောကည်ှပ် အလိုးခံရသလိုဖြစ်နသေော ဆရာမဆုလဲ့ရည် လည်း တငပြါးဆုံကြီး တဆတဆြတခြါပြီး အရသာတွေ့နတေော့သည်။

တငပြါးကြီးနှစ်ခွမ်းကို ဖြဲကိုငရြင်း တရစပဆြောင့်လိုးနသေော သကကြိုလည်း လိုးနရင်ေးမှ စူပြစူပြဖြစ်နသေော ဆရာမ၏ ပန်းနုရောငသ်န်းနသည်ေ့ စအိုပေါကလြေးကို လကမြဖြင့် ဖိသှင်းပြီး ကလိကြည့်လိုကသ်ည်။ ဆရာမဆုလဲ့ရညထြံမှ ဘာအသံမှ ထွကမြလာသဖြင့် တဈဆင့်တကကြာ လကည်ှိုးလကခြလယ် နှစ်ချောင်းပူးပြီး အသှင်းအထုတ် လုပပြေးလိုကသ်ည်။

“ဟွောင့် ငါလည်းလိုးချင်န်ပြေီ နှစ်ယောကပြူးပြီး ခရွအောင်”

ဘေးမှရပကြှည့်နသည်ေ့ ကောင်းစံမှ သကကြိုတဈယောကြ ဆရာမဆုလဲ့ရညကြိုလိုးရင်း ဖငပြေါကကြို ကလိနသညေကြို ကြည့်နရောမှ မနနေိုငတ်ော့သဖြင့် ပြောလိုကသ်ည်။

“လာကြာ ခမွယဆြိုလည်း မှနမြှနလြုပ်”

“ကဲ ဆရာမ ကြှနတ်ောြ့ပေါခြှလိုကြ”

သကကြိုလည်း ဆရာမကိုလိုးနရောမှ ရပလြိုကပြှီး စောကဖြုတထြဲမှ လီးကိုဆှဲထုတကြာ ဘေးတွင် ပကလြကလြှနလြှဲလိုကသ်ည်။ ခံကောင်းနတေုန်း လီးဆှဲထုတတ်ာခံလိုကရြသည့် ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း လီးစုပပြေးနသညေကြို ရပလြိုကပြှီး သကကြိုပေါသ်ို့ ကားယားခွတကလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ ထောငမြတန်သေော သကကြိုလီးကြီးကို ကိုငကြာ သူ့စောကဖြုတပြေါကကြှီးထဲသို့ တေ့သှင်းပြီး ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ သကကြိုလည်း ဆရာမ၏ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဆုပကြိုငကြာ အားရပါးရပင် ဆှဲဖြဲလိုကလြသည်ေ။ ဖငန်ှဈခွမ်းပြဲသှားမှုကြောင့် ကားစွင့်နသေော တငပြါးဆုံခွကြားရှိ စအိုပေါကသ်ညလြည်း အပြူးသားပေါြ၍လာသည်။ ကောင်းစံလည်း ဆရာမစုလဲ့ရည်၏ ဖငကြှီးနောကတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကရြင်း သူ့လီးချောင်းကြီးကို ဖငပြေါကထြဲသို့ ဖိကာသှင်းလိုကသ်ည်။

“အမယလြေးလေး….အုအု”

ဖငထြဲ လီးသှင်းခံလိုကရြသော ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ အောသ်ံပငမြဆုံးသေး ဟသှားသော ပါးစပပြေါကလြေးကို မောငစြိုးက သူ့လီးကြီး ထိုးသှင်းလိုကသ်ဖြင့် တအုအုနှင့် ကြိတည်ည်းသံလေးများသာ ထွကလြာတော့သည်။ သူမအနောကဖြကတ်ှင် ကောင်းစံက သူမ၏ပခုံးလေးနှစ်ဖကကြို ကိုငကြာ ဖငလြိုးနသလေို အောကဖြကမြှ သကကြိုကလည်း နို့လုံးကြီးနှစ်ခုကို စုံကိုငဆြှဲပြီး သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတထြဲသို့ ကော့ကော့ပြီး သှင်းနသကေဲ့သို့ ရှေ့ဘကမြှ မောငစြိုးကလည်း ခေါင်းလေးကိုငပြှီး ပါးစပပြေါကကြို စောကဖြုတကြို လိုးသကဲ့သို့ လိုးနသည်ေ။ ဘေးဘကမြှကြည့်နသေော မွိုးမင်းလည်း ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ လကခြွောင်းသှယသ်ှယလြေးကိုဆှဲပြီး သူ့လီးကြီးကိုကိုငကြာ ဂွင်းထုခိုင်းလိုကသ်ည်။ အဖကဖြကမြှ ဝိုင်းလုပခြံနရသေော ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း ကိုယလြုံးကြီးကို ဆတဆြတခြါပြီး ခွှေးသီးခွှေးပေါကမြွားကကြာ တဈခွီပြီးတဈခွီ ပြီးနတေော့သည်။

“အား ပြီးပြီ ပြီးပြီ… ဆရာမစောကဖြုတကြှီးက လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ”

“ငါလည်းထွကကြုနပြှီဟေ့။ ဆရာမဖငပြေါကကြ တောတ်ောလြိုးကောင်းတာပဲ”

သကကြိုနှင့် ကောင်းစံတို့ ရှေ့ဆငန်ောကဆြင့်ဆိုသလို ပြီးသှားပြီး လီးကြီးများကို အဆုံးထိသှင်းရင်း သုတရြညမြွားကို ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ ဖငပြေါကန်ှင့် စောကဖြုတထြဲသို့ ပန်းထည့်လိုကကြှသည်။

“ငါလည်းပြီးပြီဟေ့….”

မောငစြိုးလည်း ဆရာမ၏ခေါင်းလေးကို ကိုငကြာ လီးမခွှတပြဲ ပါးစပပြေါကထြဲသို့ လရညမြွား ညှဈထုတလြိုကသ်ည်။

“ထွေးထုတဖြို့မကြံနဲ့ မှိုခလွိုကြ”

ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ နှုတခြမ်းထောင့်လေးများမှ လရညမြွား စီးကလွာသညကြို တွေ့လိုကသ်ဖြင့် မောငစြိုးလည်း ဆရာမ၏နှာတံလေးကို ဖိပိတရြင်း ပြောလိုကသ်ည်။ အသကရြှုကြပသ်ှားသဖြင့် ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း မောငစြိုး၏လရညမြွားကို မှိုခလွိုကရြသည်။

“ပလှတ်…ဗွှတ်”

သကကြိုနှင့် ကောင်းစံတို့၏ လီးချောင်းကြီးများ ဆှဲထုတလြိုကသ်ဖြင့် ဆရာမ၏ စအိုပေါကန်ှင့် စောကဖြုတထြဲမှ အဖြူရောငပြစွခြွှဲခွှဲ အရညမြွား စီးကလွာသည်။ ဆရာမဆုလဲ့ရညလြည်း အားကုနသ်လို ဖြစ်သှားသဖြင့် မှေ့ယာပေါတ်ှင် မှောကလြကြကြှီး ငှိမပြှီး အမောဖြတေော့သည်။

“ဖြန်း”

“ဘာငှိမန်တောလဲ အခုမှ အစပဲရှိသေးတယ်”

ဝမ်းလွားမှောကအြိပန်သေော ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ တငပြါးဆုံကြီးကို မောငစြိုး သူ့လကဝြါးကြီးဖြင့် ရိုကရြင်းပြောလိုကသ်ည်။

———————————————–

“မင််ဂလာပါ ဆရာမ”

အတန်းထဲသို့ဝငလြာသော ဆရာမဆုလဲ့ရညကြို မှငပြှီး မိုးထကမြှင့်၏ စိုးရိမစြိတလြေးများ တောတ်ောသ်ကသ်ာသှား၏။ ဆရာမ ကြောင်းမလာသညမြှာ နှစ်ပတခြန့်ပငရြှိပြီ ဖြစ်သည်။ စုံစမ်းကြည့်တော့ ဆေးခွင့်ယူထားသညဟြုသာ သိရပြီး အဆကအြသှယ် ပြတန်သညေဖြစ်ရာ ယခုအပတမြှမလာလွှင် ဆရာမအိမသ်ို့ လိုကသ်ှားဖို့ တွေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ခပန်ှမ်းနှမ်းလေးဖြစ်နသေော ဆရာမ၏မကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရင်း တောတ်ောန်မကေောင်းဖြစ်ခဲ့မည့်ပုံဟု စဥြးစားမိသည်။ အားလည်း သိပမြရှိသည့်ပုံပင်။

“ဆရာမ နကေောင်းသှားပြီလား ဘယလြိုနသေေးလဲ”

“ဪ မိုးထကြ… အေး… သကသ်ာသှားပါပြီကြာ”

အတန်းထဲမှ ထွကသ်ှားသော ဆရာမနောကကြို လိုကရြင်း မေးလိုကသ်ည်။

“ကြှနတ်ောလြည်း စိတပြူနတော။ ဒီနေ့မှမလာရင် အိမတ်ောငလြိုကလြာမလို့”

“မလာနဲ့ မလာနဲ့ ဆရာမ နကေောင်းသှားပါပြီ”

“ဆရာမနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ တွေ့ချင်သ်ေးတယ်”

“အာ မိုးထကကြလည်း စာမေးပြဲကနီးလာပြီလေ။ စာကိုပဲ အာရုံစိုကထြား”

“စာလုပရြင်းကို ဆရာမကို လှမ်းလှမ်းနတောဗွ”

“တဈရကရြကပြေါ့ မိုးထကရြယ်။ အခုတော့ စာကိုပဲ သချောလုပ်။ မိုးထကကြ လိမျမာပါတယ်”

ခပဆြှေးဆှေးဖြစ်နသေော မိုးထကမြှင့်မကြန်ှာကိုကြည့်ရင်း ဆရာမဆုလဲ့ရည် ငိုချင်စြိတကြို မနည်းထိန်းထားရသည်။ မိုးထကမြှင့်ကို အိမခြေါဖြို့က ဘယလြိုမှမဖြစ်။ ဟိုလူယုတမြာတွကေ သူ့အိမမြှာပင် စားအိမသ်ောကအြိမသ်ဘောမွိုး ညအိပန်နကြေတော လဝကခြန့်ပငရြှိပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ပတအြတွင်း သူမကိုလည်း နားခွင့်ပငမြပေး မိုးလင်းမိုးခွုပ် စိတထြဲရှိသလို လိုးနကြသေည်။ မိုးလင်းလို့ အိပရြာနိုးပါပြီဆိုကတည်းက အလိုးခံရသည်။ ထမင်းခကြန်လွှငေလြည်း ကြုံသည့်လူက ထမီလှနကြာ လာလာလိုးကြသည်။ ရချိုးလွှငလြည်း တဈယောကပြှီး တဈယောကြ ဝငဝြငလြိုးကြသည်။ ညရောကပြါက ကုတငပြေါတ်ှင် လေးဘကကြုန်းပြီး သူတို့အလာကို စောင့်ရသည်။ သူတို့ လူစုံတကစြုံ အားရအောငလြိုးပြီးမှ အိပခြှင့်ပေးသည်။ ဒါတောင် တဈရေးနိုး ထထလိုးချင်သ်ေးသည်။

သူမ၏ နို့ကြီးတွလည်ေး လကယ်ောငလြိုကကြာ ပိုကြီးလာသလိုပင်။ ဖငလြိုးခံရတာလည်း အဆန်းမဟုတတ်ော့။ ခကတ်ာက အလိုးခံရတာများပြီး သူမကိုယတ်ိုငပြင် စိတပြါသလိုဖြစ်လာခွင်းပင်။ မိုးထကမြှင့်ကို အားနာမိသောလြည်း အလိုးခံလိုကရြတိုင်း စိတပြါပါသှားပြီး အားရပါးရ အလိုးခံချင်စြိတမြွားသာ ခေါင်းထဲရှိတော့သည်။

—————————————–

“ဘှတ်…ဗွဈ..ဗွဈ”

“အ….အ…မှနမြှန်…လေးဆောင့်ပေးပါ”

ထမင်းစားဆင်းခွိန် ကြောင်းအနောကဘြကမြှ တောအုပလြေးတွင် ဖြစ်သည်။ ဆရာမဆုလဲ့ရညတ်ဈယောကြ လေးဘကကြုန်းကာ ကြောင်းစိမ်းထဘီလေးကို တငပြါးဆုံကြီးပေါအြောင် ခါးထိလှနတ်ငထြားပြီး ထွန်းမင်းတို့အုပစြုက တဈယောကပြှီးတဈယောကြ တကလြိုးရင်း ကာမအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနကြသေည်။

“သား…သကကြို…ဟိုအပေါကလြေး လုပပြေးပါဦး”

ရှေ့မှလိုးသှားသောသူများက လိုးရင်း ဖငပြေါကလြေးကို ကလိသှားကြသဖြင့် ဖငဝြလေးယားနသေောကြောင့် ဆရာမဆုလဲ့ရည် ရှကရြှကန်ှင့်ပင် ပြောလိုကရြသည်။

“ဟား… ဟား… အခုတော့ ဖငခြံရတာကောင်းမှန်း သိနပြေီပေါ့”

သကကြို ဆရာမ၏အဖုတထြဲ သှင်းထားသော သူ့လီးတနကြှီးကို ဆှဲထုတပြှီး စူပြစူပြဖြစ်နသေော တငပြါးကြီးနှစ်ခွမ်းကြားမှ ဖငပြေါကလြေးကို တေ့လိုကသ်ည်။

“ဗွဈ…ဘု…”

“အာ့…အ…အမလေးနောျ”

“အင်း… ဆရာမဖငပြေါကကြ ဘယန်ှဈခါလိုးလိုး ကြပန်တေုန်းပါလား စေးနတောပဲ”

“ဆောင့်တော့…ဆောင့်တော့…ရပြီ”

“ဘုန်း…ဘုန်း..ဗွဈ…ဗွဈ”

“ဗွန်း”

“အာ့…နာတယ်…ဘာလို့ရိုကတ်ာလဲ”

ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း တုနခြါနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ တငပြါးကားကားကြီးကိုကြည့်ရင်း သကကြို အားမလိုအားမရဖြစ်ပြီး ဆရာမ၏ ဖငအြိုးကြီးကို လကဝြါးဖြင့် ရိုကလြိုကသ်ည်။

“ဗွန်း…ဇွိ…ဗွဈ…ဗွန်း..အား..ဗွန်း…အ”

ဆကတ်ိုကလြိုးရင်း ရိုကန်သေော လကဝြါးခကြမြွားကြောင့် ဆရာမဆုလဲ့ရည်၏ ဖငသ်ားကြီးများ ရဲတကလြာသည်။ အနည်းငယန်ာနသေောလြည်း ဖငလြိုးခံရမှု အရသာနှင့် တွဲလိုကသ်ောအခါ ပိုမို၍ စိတကြှှလာသောကြောင့် ဆရာမဆုလဲ့ရည် ပေါငတ်နကြှီးများကို ပိုကားရင်း တငပြါးဆုံကြီးကို ပြနဆြောင့်ပေးနမေိသည်။

“ဗွှတ်…ဘှတ်…ဘုန်း…ဗွန်း”

“ဗွိ…ဗွဈ”

“အ…အ”

“ဆောင့်လိုးစမ်းပါ အားထည့်ပြီးလိုး…အ…”

“ဗွဈ…အ…လိုး..လိုး… ဆရာမကိုအားမနာနဲ့… ဗွန်း… အ”

“ဒီဆရာမက တောတ်ောထြနတ်ာပဲကြ… မသိရငတ်ော့ မာနကြီးသလိုလိုနဲ့”

သကကြို၏ ဖငလြိုးခကြမြွားကို တငပြါးကြီးကော့ကာ အားရပါးရခံနသေော ဆရာမဆုလဲ့ရညကြို ကြည့်ရင်း ထွန်းမင်း ပြောလိုကသ်ည်။ မာနကြီးလှသော ကြောင်း၏ နာမညကြှီး အချောအလှ ဆရာမကြီးကို ယခုလို အခွအနေရေောကအြောင် ကြုံးသှင်းနိုငခြဲ့သည့် အတွကလြည်း ကြနပေန်မေိသည်။

ပြီးပါပြီ။