တနဝငေသ်ောြ
ရေးသားသူ – အညတွ
🏵️ အပိုင်း (၁) 🏵️
အခွိနကြ တတိယကမျဘာစဈကြီး ပြီးဆုံးပြီးတဲ့နောကြ တဈနှစ်တိတိ ကာလ ။
ကမျဘာစဈကြီးမို့ တဈကမျဘာလုံးက နိုငင်ံတိုင်းလိုလို ပါဝငပြတသ်ကခြဲ့သည် ။ လုံးဝ မှပေုံပေါကြ ပြောကသ်ှားတဲ့ နိုငင်ံတွေ ရှိကြသလို သန်းပေါင်းများစွာသော လူတွေ သကြပြေေီး လုံးဝ နလံမထူနိုငတ်ဲ့ တိုင်းပြညတ်ှလည်ေး အများကြီး ။ နွူကလီးယား ဗုံးတွေ တဖကန်ဲ့တဖကြ ပစ်ခတကြှသလို ဓာတုဗဒေ အဆိပဗြုံးတွကေိုလည်း ကြဲခကြှသည် ။ ဖောကခြှဲကြသည် ။ ပစ်ခတကြှသည် ။ လညပြတန်တေဲ့ဟာတွေ အကုန် ရပဆြိုင်းသှားသည် ။
အစိုးရ မရှိတော့ ။ စဈတပ် မရှိတော့ ။ ဆေးရုံ မရှိတော့ ။ ရဲတွေ ထောငတ်ှေ ဘာမှမရှိတော့ ။ အုပခြွုပရြေးမဲ့သှားတဲ့ အခွအနေကေို ပြနရြောကသ်ှားသည် ။ သတခြငွရြင် သတန်ိုငသ်ည် ။ တိုကခြိုကလြုယူချင်ရြင် တိုကခြိုကလြုယူနိုငသ်ည် ။ မင်းမဲ့စရိုကန်ဲ့ထငတ်ိုင်းကြဲကုနကြှတဲ့ လူဆိုးသူခိုး လူရမ်းကားတွေ မင်းမူနတေဲ့ အခွအနေဆေိုးမှာ ကိုယ့ဖြာသာ ကိုယ့အြတွကြ ကာကြယ် ခုခံကြရသည် ။ အားနည်းသူ အသကကြှီးသူနဲ့ မိန်းမသား အများစုသည် အနိုငကြငွ့ြ ဗိုလကြမွှုတွကေို ခံကြရသည် ။
ဒီဇငဘြာလရဲ့ အစောပိုင်း ။
တောငကြှားလမ်းလေးအတိုင်း မှင်းစီးလာတဲ့ လူတဈယောကသ်ည် ခွိုင့ဝြှမ်းကြီးထဲက တဲအိမင်ယလြေး တဈစုကို မွှောကြှည့န်သည်ေ ။
စဈပြနကြှီး ဘခကြ ။
စုတန်ှမ်းနတေဲ့ တောဆောင်း စဈဦးထုပကြို ငိုကင်ိုကဆြောင်းထားတဲ့ ဘခကသ်ည် မီးသနတေေဲ့ ဆေးပြင်းလိပတ်ိုကို ခဲထားသည် ။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စဈဒဏတ်ှကေို ခံခဲ့ရတဲ့ ဘခကရြဲ့ ကြမ်းထောန်တေဲ့ မကြန်ှာကြီးမှာ မရိပမြသငဘြဲထားလို့ ဗလပစွြ ထူနတေဲ့ ပါးသိုင်းမှေး မုတဆြိတမြှေးတွကေ ဖရိုဖရဲနဲ့ အရုပဆြိုး အကညွြးတနန်သည်ေ ။ အေးစိမ့တ်ဲ့ ရှမ်းပြညရြဲ့ ရာသီဥတုကို စောငကြှမ်းကြီးတဈထညန်ဲ့ ပတရြဈပြီး ကာကြယထြားတဲ့ ဘခကသ်ည် သူ့မှင်းကြီး ” ညိုတုတ် ” ကို ခပမြှနမြှနလြေးစီးပြီး ခွိုင့ဝြှမ်းကြီးထဲက ရှာပကြလြေးဆီကို ဦးတညလြိုကသ်ည် ။
ကမျဘာနဲ့အဝန်း ဖြစ်ပကြသ်ှားတဲ့ နွူကလီးယားစဈပြဲကြီးကြောင့ြ လူတွေ အစုလိုကြ အပြုံလိုကြ သကြပေကြေစြီးသှားခဲ့ပမယေ့ြ ကံကောင်းထောကမြစွာနဲ့ လူတခွို့သည် လှတမြှောကခြဲ့ကြသည် ။ အသကရြှင် ကနွရြဈကြသည် ။ စဈပြနကြှီးဘခကြ တဈယောကြ အပါအဝငပြေါ့ ။
စဈကြီး ဖြစ်နတေဲ့အခွိန် ကြဲကြာသှားခဲ့တဲ့ ခစွဇြနီးလေး မရေီကို ဘခကတ်ဈယောကြ တဈရှာဝင် တဈမှို့ထွကန်ဲ့ ရှာဖြနခေေဲ့တာ တဈနှစ်နီးပါး ရှိနပြေီ ။ ယခုတိုင် သူ့ဇနီးချောလေးကို မတွေ့သေး ။ တခွို့ကလည်း စဈကြောင့ြ သဆေုံးပြောကကြှယသ်ှားတာ ဖြစ်မည်.. လကလြွှော့လိုကပြါတော့လို့ တိုကတ်ှန်းကြပမယေ့ြ ဘခကကြတော့ စိတမြလွှော့သေးဘဲ မှင်းတဈကောင် သနတေတ်ဈလကန်ဲ့ ခရီးဆကရြှာဖြနဆေေဲဖြစ်သည် ။
ရှာပကြလြေးဆီက လှုပရြှားမှုလိုလို တွေ့လိုကလြို့ ဘခကရြဲ့ မကြလြုံးတွေ မှုနမြှိုင်း ကဉွြးမှောင်းသှားသည် ။ မှင်းကုန်းနှီးမှာ ခညွထြားတဲ့ အဝေးကြည့်ြ မှနပြှောင်းကို ဖြုတယ်ူပြီး ရှာပကြလြေးဆီကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။
————————-
လုံမေ ။ အသကကြ ၁၈နှစ် ။ ဖြူဆှတဆြှတအြသား ။ ရငမြို့မို့ ခါးသေးသေး တငကြားစွင့စြှင့ြ ကောငမြလေး ။
စဈပြဲကြီးက အဆိပင်ှေ့မသင့ဘြဲ ကံကောင်းလို့ လှတလြာပြနတ်ော့လည်း လူရမ်းကားတဈစုရဲ့ လကတ်ှင်းကို ကဆွင်းနသည်ေ ။ လကပြှနကြှိုး အတုပခြံနရတေဲ့ လုံမသည်ေ တဲပကြထြဲက မှကြမြေးပြငမြှာ ဘေးတစောင်းလေး လဲကနွသည်ေ ။ စုတပြှဲနတေဲ့ ယောကြွားဝတ် ရှပလြကတ်ိုလေးက ပရညေဈေတူးလှန်းနသည်ေ ။ စုတပြှတသ်တန်တေဲ့ ထမိနန်ှမ်းလေးကလည်း ထို့အတူဘဲ အရောငမြပေါြ ညဈပနသေည်ေ ။
တဲပကြလြေးတဈလုံးထဲမှာ လုံမေ ဘေးတစောင်းလေး လဲနသည်ေ ။ နယခြှားဒသေ တောနကန်ကထြဲက ရှာငယလြေးမှာ နတေဲ့ လုံမသည်ေ စဈကြီးဖြစ်ခွိနမြှာ အဆိပင်ှေ့ မမိဘဲ အသကရြှင် ကနွရြဈပမယေ့ြ သူမလိုဘဲ အသကရြှငန်တေဲ့ လူရမ်းကားတဈစုရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံလိုကရြသည် ။
လူ့ဘောငအြဖြဲ့အစည်း မရှိတော့တဲ့ စဈလှနအြခွိနအြခါ ။ ဥပဒဆေိုတာ ဘယရြောကသ်ှားပြီလဲ မသိကြတဲ့ ကာလ ။ ခွနအြားကြီးသူက ခွနအြားနည်းသူကို အနိုငကြငွ့ြ..၊ လကန်ကရြှိတဲ့လူက လကန်ကမြဲ့သူကို ဗိုလကြမွှုတွကေ ဟိုးတုန်းက အုပခြွုပသ်ူတွနေဲ့ ဥပဒတွနေေဲ့ ရှိနတေုန်းကတောင် ရှိခဲ့တာ၊ အခုလို တိုင်းပြညပြကြစြီးပြီးတဲ့နောကြ မင်းမဲ့စရိုကြ လူဆိုးသူခိုးတွေ သောင်းကနွြးချင်တ်ိုင်း သောင်းကနွြးတဲ့ အခွိနအြခါမှာတော့ ဆိုဖြယမြရှိတော့ပြီ ။
လုံမရေဲ့ တဲလေးထဲကို လူရမ်းကားတစု ဗှုံးဆို ရောကလြာပြီး လုံမကေို အတင်းအဓမျမ ဖမ်းလိုကကြှတာ ။ လူရမ်းကားတွရေဲ့ ခေါင်းဆောငကြ ဗိုလဇြရကြ ။
“ကောငမြလေးရဲ့ စနနှစ်ေခိုငကြို ကြည့်ကြှစမ်း….”
“အာပါးပါး…….လှလိုကတ်ာ….”
“မိန်းမတဈထောငမြှာ တဈယောကဖြစ်ဖို့ ခဲယဉြးတယ်….။ ဒီလိုနို့မွိုး….. ရှားမှရှား…..”
ဗိုလဇြရကရြဲ့ လကဖြဝါးကြမ်းကြမ်းကြီးတွကေ လုံမရေဲ့ ရငသ်ားတွကေို ရမ်းရမ်းကားကား ဆုပည်ှဈသည် ။
“အို… မကိုငန်ဲ့…..။ နင့အြမေ နင် သှားကိုငပြါလား…… ဖာခေါင်းရဲ့….”
နှုတသ်ီးကောင်း လွှာပါး လုံမရေဲ့ ဆဲသံတွေ မိုးမှှနသ်ှားသည် ။ ဗိုလဇြရကကြ လုံမရေဲ့ ဆဲသံတွကေို သဘောကသွှားတဲ့အလား တဟားဟား အောရြယလြိုကသ်ည် ။
ဗိုလဇြရကကြ နယလြှည့ပြှီး ရကရြကစြကစြကြ သတဖြှတလြုယကြ မုဒိန်းကငွ့သ်ည် ။ သူ့ကို အားကပြှီး သူ့လကအြောကကြို ခိုဝငလြာတဲ့ လူရမ်းကားတွေ ရှိလာပြီး အငအြားကောင်းတဲ့ အဖြဲ့ကြီး ဖြစ်လာသည် ။ မိန်းမတွကေို တွေ့ရင် ဖမ်းသည် ။ မုဒိန်းဝိုင်းကငွ့သ်ည် ။ လိုချင်တ်ဲ့လူရှိရင် ရောင်းသည် ။ တခွို့ လူစုတွကေ မိန်းမတွကေို ကြှနအြဖြစ်နဲ့ ခိုင်းဖို့ မယားအဖြစ် ပြုကငွ့ဖြို့ ဝယယ်ူကြသည် ။ ပစ်စည်းချင်ြး လဲကြသည် ။ ငှကြေေးစနဈ မရှိတော့တာကြောင့ြ ရှေးခတ်တေုန်းက ကငွ့သ်ုံးခဲ့တဲ့ ပစ်စည်းချင်ြးလဲစနဈ ( ဘာတာစဈစတန် ) ထွန်းကားနသည်ေ ။
လုံမကေ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး လုံးလုံးတင်းတင်းလေး ။ ဗိုလဇြရကကြ မှငတ်ာနဲ့ သဘောကသွှားသည် ။ ဈေးကောင်းရမယ့ဟြာလေး ။ ခိုင်းကောင်းမယ့ြ လိုးကောင်းမယ့ြ ဟာလေးဆိုပြီး ခကြခြငွြး ဝိုင်းဖမ်းဖို့ တပည့တ်ှကေို အမိန့ပြေးခဲ့သည် ။ သူ့တပည့တ်ှကေ လုံမကေို ဖမ်းပြီး ကြိုးတန်းလန်းနဲ့ ဆှဲခေါခြဲ့ကြသည် ။ သူတို့အုပစြုရဲ့ နောကကြို လုံမေ တဈတောငကြွောြ တဈတောငဆြင်း လိုကခြဲ့ရသည် ။ မကြာခင် သူတို့ လုံမကေို သားမယားပြုကငွ့ကြှတော့မည် ဆိုတာကို လုံမေ သိသည် ။ ဗိုလဇြရကကြ တားထားလို့ တပည့တ်ှကေ ဘရိတအြုပန်ကြတော ။
တောငကြှားလမ်းလေးအတိုင်း ခွိုင့ဝြှမ်းကြီးထဲက ရှာပကြလြေးကို ရောကတ်ော့ ဗိုလဇြရကကြ
” ဒီရှာပကြမြှာ ခဏနားမယ်……”
လို့ အောဟြဈပြောလိုကသ်ည် ။ လုံမကေို တဲပကြလြေး တဈလုံးထဲမှာ ဒူးထောကခြိုင်းထားသည် ။ လုံမေ အစာပြတရြငတေန်တော ကြာပြီဆိုတော့ မှကြေီးပေါကြို လဲကသွှားခဲ့သည် ။
” ငတူပီ.. ကောငမြအနားကို မကပန်ဲ့နောြ….။ မင်း လီးသရမ်းတတတ်ာ ငါသိတယ်….။ လုပရြဲလုပကြှည့ြ မင်းလီးကို အရင်းကနေ ဖြတပြဈမယ်….။ ခွေးမသား….”
ဗိုလဇြရကကြ သူ့တပည့ကြို လှမ်းကြိမ်းလိုကသ်ည် ။
ထိုအခိုကြ… ရှာပကြဆြီကို မှနေီလမ်းကလေး အတိုင်း လူတဈယောကြ လာနတောကို ဗိုလဇြရကြ တွေ့လိုကသ်ည် ။
” ဟေး…..အားလုံး…….လူလာနတယ်ေ…..”
ဗိုလဇြရကရြဲ့ အောသ်ံကြောင့ြ သူ့တပည့တ်ှေ အားလုံး လှယပျိုးထားတဲ့ မောင်းပြနရြိုငဖြယတ်ှကေို လာနတေဲ့လူဆီကို ထိုးခွိနလြိုကကြှသည် ။ ဒီလူက သူ့လကန်ှဈဖကကြို အပေါကြို မှှောကပြှီး…..
” ကနွောြ.. ဗိုလကြှာထွန်းဖြူရဲ့ တပည့ပြါ….။ ကနွောတ်ို့ဆရာက ဗိုလဇြရကဆြီကို လှှတလြိုကလြို့ လာခဲ့တာပါ……”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဗိုလဇြရကကြ
” ငါ ဗိုလဇြရကဘြဲ….. ဘာကိဈစလဲကြ…..”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ သူ့လကထြဲက ပျိုင့ြ ၄၅ ပစ်စတိုကြီးကတော့ တန်းတန်းမတမြတ် ခွိနရြှယထြားနဆေဲဘဲ ။
” ဗိုလဇြရကကြှိုကတ်ဲ့ ပစ်စည်းလေးတွေ သူ့ဆီမှာ ရထားတာကြောင့ြ ဗိုလဇြရကြ လဲချင်ရြင် လာလဲပါလို့ ပြောခိုင်းလိုကပြါတယ်……”
” ဟေ….. ဟားဟားဟား…… အေး…. ကြာထွန်းဖြူကို ပြောလိုကြ…. သူကြိုကတ်ဲ့ဟာတွလည်ေး ငါရထားတယလြို့…..။ ငါ လာခဲ့မယ်…. ပြောနကြောတယ်….. အခုဘဲ သှားလိုကမြယကြှာ…။ မင်းရော မင်းဆရာဆီကို ပြနမြှာလား…။ ငါနဲ့ ပြနလြိုကလြို့ရတယ်…. ထောလြာဂွီနဲ့ သှားမယ်. . .”
ဝါထိနန်တေဲ့ သှားကြီးတွပေေါအြောင် ရယမြောရင်း ဗိုလဇြရကကြ သနတေကြို ခါးက ကင်းဘတအြိတထြဲကို ဇတကြနဲ ပြနထြည့လြိုကသ်ည် ။
ဗိုလဇြရကန်ဲ့ တပည့တ်ှေ ထွကသ်ှားကြတော့ ထမင်းဟင်း ခကြန်တေဲ့ တပည့တ်ခွို့နဲ့ ငတူပီဘဲ ရှာပကြမြှာ ကနွခြဲ့သည် ။ ငတူပီလည်း အနည်းဆုံး ဖငလြှနကြှည့ြ နို့လှနကြှည့မြယလြို့ စဉြးစားမိပြီး တဲစုတလြေးထဲကို လှမ်းဝငလြိုကသ်ည် ။ သူ့လကစြှဲတောြ တရုတလြုပ် အကဈြအအကေဈြ ရိုငဖြယကြို တဲနံရံမှာ မှီထောငလြိုကသ်ည် ။
လုံမသည်ေ မှကြေီးပေါမြှာ ဘေးတစောင်းလေး လဲနသည်ေ ။ ဖငကြားကားတွကေို ငတူပီ စိုကကြှည့ပြှီး စိတတ်ှေ ထလာသည် ။ လုံမရေဲ့ မကြလြုံးတွေ ဖတကြနဲ ပြင့လြာသည် ။ မကြလြုံးပြူးကြီးနဲ့ အနားကို တိုးကပလြာတဲ့ ငတူပီကို တွေ့လိုကလြို့ လုံမေ လန့သ်ှားသည် ။
” ဟိတ်.. နငဘြာလို့ ငါ့အနား ကပလြာတာလဲ…… စောကကြောင်….”
” အံမာ….. ကောငမြက အောကကြလည်းနသေေး လကလေည်း မှင့လြှခညွလြား…..”
ငတူပီက လုံမရေဲ့ ခညွသ်ား ဘလောကဈြလေးရဲ့ လညဂြုတန်ရောကနေ ဆှဲမသည် ။
“စောကကြောငမ်….. အေးဆေးနေ.. အသားမနာချင်န်ဲ့….”
ငတူပီက အနားက ကုတငလြေးပေါကြို လုံမကေို ခလွိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ ရုတတ်ရကြ လုံမရေဲ့ ထမိနစြုတလြေးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည် ။ လကပြှနကြှိုး တုပထြားခံရလို့ လုံမေ ဘယလြိုမှ မတားဆီးလိုကန်ိုငဘြူး ။ ထမိနလြေးသည် ငတူပီရဲ့ လကထြဲကို ပါသှားသည် ။ လုံမေ အောကပျိုင်းတဈခုလုံး ဗလာကငွြးသှားသည် ။ ဖငတ်ုံးလှလှတွကေ ငတူပီရဲ့ အကြိုကြ ။ ပေါငတ်နရြှညရြှည် ဖြူဆှတဆြှတတ်ှေ ကြားထဲက ဖောင်းမို့လှန်းနတေဲ့ အမှှေးရေးရေး ဖုံးနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးက ပြေးယကခြငွစြရာ ။ လှလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတ် ။
ငတူပီ စိတကြို မထိန်းနိုငတ်ော့ ။ အစက ထမိနလြှနပြှီး ဖငန်ဲ့ စောကဖြုတကြို ကြည့်ရြရငဘြဲ ကြနပေပြါပြီ လို့ စဉြးစားပြီး လုံမဆေီကို ဝငသ်ှားတဲ့ ငတူပီသည် စောကဖြုတကြို တကယတ်မ်း တွေ့ရတော့ တအား လိုးချင်သ်ှားသည် ။ သူ ဝတထြားတဲ့ ညဈပစေုတပြှတန်တေဲ့ ကာကီဘောင်းဘီကြီးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည် ။ အကြောအပျိုင်းပျိုင်း ထောငထြနတေဲ့ သူ့လီးကြီးက မာတင်းကြီးထွားနပြေီ ။ ငေါငေါကြီး ထောငန်ပြေီ ..။ ကုတငစြုတလြေးမှာ ပကလြကလြေး ဖြစ်နတေဲ့ လုံမရေဲ့ ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို သူ့လကကြှီးတွနေဲ့ ဆှဲဖြဲလိုကသ်ည် ။
“စောကကြောင် မုဒိန်းကောင် .. သနောကြီး…. မလုပန်ဲ့နောြ…. အသကခြငွြး လဲပလိုကမြယ်…..”
လုံမကေ အကငွ့ခြံရတော့မယဆြိုတာ သိလိုကလြို့ ခွထေောကန်ဲ့ကနရြင်း ပါးစပကြလည်း ဆဲဆိုနသည်ေ ။ ငတူပီရဲ့ လကတ်ဈဖကကြ သူ့လီးတနကြို အရင်းပိုင်းကနေ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး လုံမရေဲ့ စောကဖြုတထြဲကို ထိုးသှင်းဖို့ ကြိုးစားလိုကတ်ဲ့အခွိန် ငတူပီရဲ့ အနောကဖြကကြ
“ဟေ့ကောင်..ရပလြိုကစြမ်း…..”
လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့ အသံဩဩကြီးကြောင့ြ ငတူပီ ဆတကြနဲ တုနသ်ှားသည် ။
“ဘယသ်ူလဲ…..”
သူနံရံမှာ ထောငထြားတဲ့ အကဈြကအကေဈြ ရိုငဖြယဆြီကို ပြေးသှားဖို့ ပြငလြိုကပြမယေ့ြ အနောကကြ လူက သူ့နောကစြေ့ကို မာကြောကြော အရာတဈခုနဲ့ တေ့ထောကလြိုကလြို့ ငတူပီ ခွကေားရား လကကြားရားကြီး တန့သ်ှားသည် ။
“မလုပန်ဲ့လေ … မင်းကို ငါ ပစ်မသတခြငွသ်ေးဘူး…..။ မေးစရာလေးတွေ ရှိသေးလို့…..”
“ဘာ…ဘာမေးမှာလဲ…..”
“သူ့ကို တွေ့လား.. တနရောရာမှာ…။ သချော စဉျးစားပြီး ဖြေ……”
မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ဓါတပြုံအဟောင်းလေးတဈပုံကို ပြလို့ ငတူပီ သချောကြည့်လြိုကသ်ည် ။
“မသိဘူး…မတွေ့ဖူးဘူး…..”
“သချောတယန်ောြ …”
“အင်း… သူက ဘယသ်ူလဲ.. မင်းမယားလား…..”
“မင်းသိစရာ မလိုပါဘူး…..”
အနောကကြလူက လကတ်ဖကန်ဲ့ ငတူပီကို သနတေန်ဲ့ ထောကထြားပြီး နောကလြကတ်ဖကမြှာ ကိုငထြားတဲ့ ဓါးမှှောငကြှီးနဲ့ လုံမကေို တုပခြညွထြားတဲ့ ကြိုးတွကေို ဖြတပြေးလိုကသ်ည် ။
“မင်းက ဘယသ်ူလဲ……”
ငတူပီက မေးလိုကသ်ည် ။
“သိလို့လည်း ဘာထူးမှာလဲ..။ မင်းက အခုဘဲ သတေော့မှာဘဲ…..”
“ဘာ….”
ထုန်း.. ဘောင်း…..
ပြောင်းဖြတထြားတဲ့ တဈလုံးပြူး ( Shot Gun ) သနတေထြဲက ကညွလြုံးတွကေ ငတူပီရဲ့ ခေါင်း နောကပျိုင်းကို ပြင့ထြှကသ်ှားစသည်ေ ။ အသံတောင် မထွကန်ိုငဘြဲ ငတူပီ အရုပကြှိုးပြတ် လဲကသွှားသည် ။
“ကဲ…. မိန်းကလေး…. ထ…. ထ…. ဒီနရောက သှားရမယ်……”
“အပြငမြှာ သုံးယောကလြောကြ ရှိနသေေးတယ်….”
လုံမကေ သူ့ကို လာကယတ်ဲ့ လူကြီးကို ပြောလိုကသ်ည် ။ လူကြီးက
“ငါသိတယ်…”
လို့ ပြနပြှောလိုကပြှီး တဲအပေါကဝြဖကကြို သူ့ပြောင်းတို Shot Gun နဲ့ ခွိနထြားလိုကသ်ည် ။ အပြငဖြကကြနေ
“ဘာဖြစ်လဲ..ငတူပီ……”
လို့ အောမြေးရင်း ပြေးဝငလြာတဲ့ လူသုံးယောကကြို လူကြီးက တထိန်းထိန်းနဲ့ ဆကတ်ိုကြ ပစ်ခလွိုကသ်ည် ။
“အားးး……အား…….အီးးး……..”
သနတေသ်ံတွကေ ကယွလြှန်းသည် ။ လုံမကေ နားနှစ်ဖကကြို လကည်ှိုးတွေ ထိုးထည့ပြှီး ပိတထြားသည် ။ ယမ်းခိုးတွေ လှိုကဝြသှေားသည် ။ သကေုနတ်ာ အတုံးအရုံး . . ။ လုံမေ မှပေေါမြှာ ကနွတေဲ့ ထမိနန်ှမ်းလေးကို ကောကယ်ူကာ ပြနဝြတလြိုကသ်ည် ။
“ကဲ….. မိန်းကလေး…. မင်းလည်းသှားတော့…. ငါလည်း သှားတော့မယ်….”
တဲထဲက ကြောခိုင်းထွကခြှာသှားတဲ့ လူကြီးကို လုံမကေ
“နေ… နပေါဦး…။ ကမွကို မထားခဲ့ပါနဲ့….။ ဦးလေးနဲ့ လိုကပြါရစေ….”
လို့ ပြောလိုကရြင်း ပြေးလိုကသ်ှားတော့ လူကြီးက
“ငါ့မှာ အလုပတ်ှေ ရှိသေးတယ်…။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခရီးမှာ မင်းကို ငါ စောင့မြခေါန်ိုငဘြူးကြ….”
လို့ ခပမြာမာ ပြောလိုကရြင်း တဲအပြငကြို ရောကသ်ှားတဲ့အခါ ရှှီကနဲ လကခြေါကမြှုတလြိုကသ်ည် ။ ထင်းရှူးပငတ်ှေ ကြားထဲက မှင်းညိုကြီးတဈကောင် ပြေးထွကလြာတာကို တွေ့လိုကရြသည် ။ လူကြီးက စောစောက ငတူပီကို ထုတပြှပြီး မေးတဲ့ ဓါတပြုံလေးကို လုံမကေို ပြသည် ။
“မင်း.. သူ့ကို တွေ့ဖူးလား….။ တွေ့ခဲ့ မှငခြဲ့ဖူးလား…..”
လုံမေ သသခွေောခွာ ကြည့်ပြှီး
” မတွေ့ဖူးဘူး..မမှငဖြူးဘူး…”
လို့ ဖြသည်ေ ။ လုံမကေ
“ဦးလေးရဲ့ မွင်းလား…..”
လို့ မေးလိုကတ်ော့
“ဟုတတ်ယ်.. ကလေးမ…. ကဲ… ငါသှားပြီ…”
လို့ ပြနပြှောရင်း မှင်းပေါကြို လှှားကနဲ ခုနတ်ကလြိုကတ်ဲ့ ဒီလူကြီးကို လုံမကေ
“ဦးလေးရဲ့ နာမညလြေးတော့ ပြောပြသှားပါဦး……”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ လူကြီးက မကြန်ှာထား တင်းတင်းနဲ့
“ငါ့နာမည် ဘခကျ…”
လို့ ပြောလိုကပြှီး မှင်းဇကကြှိုးကို ဆှဲလှည့ပြှီး ခပမြှနမြှန် စီးသှားလိုကလြို့ လုံမလည်ေး ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ကနွခြဲ့သည် ။
လုံမသည်ေ သူ့ကို အတူခေါမြသှားတဲ့ ဘခကြ ဆိုတဲ့ လူကြီးကို မုန်းတီးတဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ ကြည့်ရြင်း သူ့အနောကကြနေ ပြေးလိုကသ်ည် ။ မပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး ။ ဗိုလဇြရကတ်ို့ ပြနလြာရင် သမယ်ေ ။ ထင်းရှူးတောတွကေ တမွှောတ်ခေါြ ။ တောငကြုန်းတောငတ်ကြ ခရီးဆကရြတာ မလှယလြှ ။ ဟိုလူကြီးက မှင်းနဲ့ဆိုတော့ ကိဈစမရှိဘူး ။ လုံမကေ ခွလငွေခြရီး နှငရြတာ၊ ဖိနပလြည်း မပါ ။ ဒါပမယေ့ြ လူရမ်းကားတွေ လကထြဲက လှတအြောင် ပြေးရမှာမို့ ခွထေောကြ ခွဖဝေါးတွေ နာကငွတ်ာကို ဂရုမစိုကန်ိုင် ။
စဈပြနကြှီးဘခကသ်ည် ဘယဆြီရောကန်မှန်ေး မသိတဲ့ ခစွဇြနီးလေး မရေီကို တဈတောဝင် တဈတောငကြွောြ ခရီးဆကပြှီး လိုကရြှာနသည်ေ ။ မရေီ မသသေေးဘဲ ဒီလောကကြီးမှာ အသကရြှငလြကြြ ရှိနသေေးသညလြို့ သူ့စိတထြဲမှာ သိနသည်ေ ။ မရေီနဲ့ တနေ့ ပြနဆြုံမညလြို့ ဘခကြ လုံးဝယုံကြညသ်ည် ။ အတားအဆီး အနှောကအြယှကြ မှနသ်မွှကို တွန်းလှနဖြယရြှားပစ်ပြီး မရေီ့ကို မတွေ့တွေ့အောင် ရှာမည် ။
စောစောက ရှာပကြလြေးမှာ မိန်းကလေးတဈယောကကြို မုဒိန်းကငွ့ခြါနီးဆဲဆဲ ဘခကြ ဝငကြယလြိုကပြမယေ့ြ ဒီမိန်းကလေးကို သူနဲ့ တပါထဲ ခေါသ်ှားဖို့ကို ငှင်းဆနခြဲ့သည် ။ တဈခုကောင်းတာက မုဒိန်းသမားနဲ့ အပေါင်းအပါတွဆေီက သူ့ရှေ့ခရီးမှာ လိုကောင်းလိုမယ့ြ ခဲယမ်းမီးကြောကြ သနတေတ်ှကေို သူ ရလာသည် ။ သိပမြွားများစားစားတော့ သယန်ိုငခြဲ့တာ မဟုတပြါဘူး ။ နောကြ သူတို့ ခကြပြှုတန်တေဲ့ ထမင်းဟင်း အနည်းအကဉွြးကိုလည်း လမ်းမှာ ဗိုကဖြှည့ဖြို့ ယူခဲ့သည်။
သူ့ခေါင်းထဲမှာ မရေီဘဲ ရှိနသည်ေ ။ မရေီ့ကို ထားခဲ့ပြီး တခွားမှို့မှာ အလုပသ်ှားလုပခြဲ့တဲ့ သူ..။ စဈပြဲကြီးရဲ့ နောကဆြုံး အပြင်းထနဆြုံး အရှိနအြဟုနကြှောင့ြ တံတားတွကြေိုး… လမ်းပန်းဆကသ်ှယရြေးတွေ ပြတတ်ောကသ်ှားခဲ့လို့ သူနတေဲ့ မှို့ကလေးကို သူ ခကြခြငွြး ပြနမြသှားနိုငခြဲ့ဘူး ။ တသကတ်ခါ လူတွေ အစုလိုကြ အပြုံလိုကြ ဒီလောကြ သကြပေကြေစြီးတာကို မမှငဖြူးခဲ့ ။ စဈကြီးရဲ့ အနိဌာရုံတွကေို သူမှငတ်ှေ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည် ။ သူ အိမပြှနရြောကသ်ှားတော့ မရေီ မရှိ ။ မရှိတော့ ။ တဈရှာလုံ စဈဒဏကြနေ ဝေးရာကို ပြေးကြတဲ့အထဲ မရေီ ပါသှားပြီလို့ ယူဆရသည် ။
တောငကြုန်းလေး တကုန်းကို ကြောလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ကားလမ်းကို အပေါစြီးကနေ ဘှားကနဲ တွေ့လိုကရြသည် ။ ကားလမ်းသည် ကားသှားကားလာ မရှိ၊ ရှင်းလင်း တိတဆြိတန်သည်ေ ။ လမ်းဆိုင်းဘုတ် တဈခုကို တွေ့ရသည် ။ နီးလာတော့ ( နံ့သာကုန်းသို့) လို့ ရေးထားတာကို သဲသဲကြဲကြဲ မှငရြသည် ။
နံ့သာကုန်းသည် စဈကြီးမဖြစ်ခင် သုံးလေးနှစ်လောကကြှမှ မှို့ဖြစ်လာသညကြို သူ မှတမြိသည် ။ အရငကြ နံ့သာကုန်းသည် ရှာကြီးတဈရှာပါ ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အနီးအနားက လိမျမောခြှံတွေ စပစွခြှံတွကေ ထွကတ်ဲ့ အသီးတွကေို ရောင်းခတွဲ့ ဆိုငတ်ှေ စညကြားများပြားလာရာကနေ လူနထေူထပလြာပြီး မှို့လေးအဖြစ် တိုးတကပြှောင်းလဲလာခဲ့သညကြို သူ သိခဲ့သည် ။
အခုတော့ နံ့သာကုန်းသည် ကြီးနဲ့ ဖုတဖြုတ် ဆိုသလို မှို့ပကြြ တစပြင် ဖြစ်နလေောကသ်ည် ။ လူရမ်းကား လူယုတမြာတွေ ကြီးစိုးနတေဲ့နရောလည်း ဖြစ်နနေိုငသ်ည် ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဘခကကြတော့ ရငဆြိုငမြှာဘဲ ။ ကြမ်းတမ်းရင့ထြောန်တေဲ့ သူ့မကြန်ှာကြီးမှာ ကန့လြန့ဖြှတ် ဓါးဒါဏရြာ အမာရှတကြှီး ရှိနသည်ေ ။ ဆေးပြင်းလိပတ်ိုကို ခဲထားပြီး သုနမြှုနတ်ဲ့ မကြန်ှာထားနဲ့ လူတွကေို စူးစိုကကြှည့တ်တတ်ဲ့ ဘခကသ်ည် သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ဲ့အခါ နှေးကြေးတဲ့ အဖိုးကြီးတဈယောကလြို့ ထငမြှတမြှားနိုငပြမယေ့ြ အငမြတနမြှ လကမြှနတ်ဲ့ သနတေသ်မားတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ လကဖြှောင့သ်နတေသ်မား တဈယောကလြို့လည်း ပြောနိုငသ်ည် ။
နံ့သာကုန်းမှို့လေးရဲ့ အဝငသ်ည် အရငတ်ုန်းကလို မဟုတတ်ော့ ။ ရုပဆြိုး အကညွြးတနလြှန်းနတောကို ဘခကြ တွေ့လိုကရြသည် ။ မီးလောငထြားတဲ့ ကားပကြကြှီးတွကေ လမ်းမလညခြေါငမြှာ ရှိနသည်ေ ။ မှို့အဝင် ဂိတကြ အလံတိုငမြှာ လညပြင်းကြိုးစွပပြှီး သနတေေဲ့ လူသအလေောင်းတဈလောင်းကလည်း ပုပပြှပကြစြီးနသည်ေ ။ ဟော…. ဟိုမှာဒီမှာ လူသအလေောင်းတွေ ပြံ့ကြဲနသည်ေ ။ ဆိုးဝါးတဲ့ အနံ့ကြီးကြောင့ြ ဘခကသ်ူ့နှာခေါင်းကို လကတ်ဖကန်ဲ့ အုပကြာလိုကသ်ည် ။ ထငထြားတာထကြ ပိုဆိုးနပေါလား ။
နန်းတည်းခိုခန်း။
နံ့သာကုန်းမှို့လေးရဲ့ အလညဗြဟိုက တည်းခိုခန်းလေးရဲ့ အရှေ့ကို ဘခကြ ရောကန်သည်ေ ။ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကလြှန်းတာကလည်း သိပကြောင်းတဲ့ လကျခဏာတဈခု မဟုတပြါဘူး ။
ဘခကြ မှင်းပေါကြ ဆင်းလိုကသ်ည် ။ တည်းခိုခန်းပိုငရြှင် ဒေါန်န်းဟိန်းသည် အပြငမြှာ မှင်းတဈစီးနဲ့ လူတဈယောကြ ရောကန်တောကို သတိထားမိသည် ။ ခတ်ကောလ အခွအနေအရေ အမြဲတမ်း ပါးနပဖြတွလြပန်မှေ တနရြုံကသွည် မဟုတလြား ။
ကလငတ်င် ကလင်…..။
အဝငတ်ံခါးကြီးဆီက ခေါင်းလောင်းလေးတွေ လှုပခြတသ်ှားတဲ့ အသံ ။ ဦးထုပင်ိုကင်ိုကဆြောင်းထားတဲ့ မုတဆြိတပြါးသိုင်းမှေးထူလပစွန်ဲ့ လူတဈယောကြ ပေါလြာသည် ။ ပါးစောငမြှာ မီးသနတေေဲ့ ဆေးပြင်းလိပတ်ိုကို ခဲထားတဲ့ ဒီလူရဲ့ မကြလြုံးတွကေ သေးကဉွြးပမယေ့ြ တောကပြှောငန်သညေကြို ဒေါန်န်းဟိန်း သတိထားမိသည် ။
” ဘာကိစ်စလဲ…..”
ဒေါန်န်းဟိန်းရဲ့ လသေံက ခပပြှတပြှတ် ။ ကောငတ်ာ အနောကဖြကကြ မေးလိုကတ်ဲ့အခွိန် သူမရဲ့လကထြဲမှာ ပျိုင့သ်ာတီအိတ် ငါးလုံးပြူး သနတေကြို ဆုပကြိုငထြားသည် ။
” တည်းခိုလို့ရမလား…..”
” တည်းခိုခန်းလေ.. တည်းလို့ရတာပေါ့…။ ဘယန်ှဈရကလြဲ……။ ဘာပေးမလဲ… ငှလေား….. ရှှလေား… ဘာလဲ”
အနောကထြဲက လူတဈယောကြ ထွကလြာသည် ။ လူတော့လူဘဲ ။ ခါးကုန်းကုန်း အရုပဆြိုးဆိုးကြီး ။ လကထြဲမှာလည်း သနတေကြှီးတဈလကြ ။ တခွိနကြ မှနမြာနိုငင်ံမှာ ခတ်စေားခဲ့တဲ့ ဂွီသရီးအဟောင်းကြီး ။ ဒေါန်န်းဟိန်းက
” ငတိုး….. တည်းခိုမယ့လြူ…..”
လို့ လှမ်းပြောလိုကတ်ဲ့အခါ စောင်းငန်းငန်းနဲ့ အတွင်းထဲကို ပြနဝြငသ်ှားသည် ။ ဒီခတ်ေ ဒီကာလမှာ ဒေါန်န်းဟိန်းလို မိန်းမသားတဈယောကသ်ည် တဈယောကထြဲ လုပစြားလို့ မရဘူးဆိုတာ ဘခကြ သဘောပေါကသ်ည် ။
” ကြုပမြှာ သနတေန်ဲ့ ကညွဆြံတွေ လကပြဈဗုံးတွေ ပါတယ်… ဖြစ်မလား……”
” ဘာသနတေတ်ှလေဲ….. ပြလေ…။ ကညွဆြံတွကေ အဟောင်းတွလေား….”
ဘခကကြ အဝတန်ဲ့ ပတထြုပထြားတဲ့ သနတေတ်ှနေဲ့ ကညွဆြံကပတ်ှကေို ကောငတ်ာပေါတ်ငကြာ ပြလိုကသ်ည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းက တဈခုချင်ြး သသခွေောခွာ စဈကြည့်ကြိုငကြှည့သ်ည် ။
” အကုန် အလုပလြုပတ်ယန်ောြ….”
” ဒါပေါ့…..”
ဘခကရြဲ့မကြန်ှာက စိတမြရှညတ်ဲ့ပုံမို့ ဒေါန်န်းဟိန်းက
” အိုကလေေ… အပေါထြပမြှာ ကြိုကတ်ဲ့အခန်း ဝငတ်ည်း….။ အခန်း ၁ ၂ ၃ ၄ ၅ အကုနအြားတယ်…။ အဲ ၆ က လူရှိတယ် …။ လိုတာပြော.. ဒီသနတေန်ဲ့ ကညွတ်ှကေို တနဖြိုးဖြတပြေးမယ်…။ အပိုအလို ညှိကြတာပေါ့……”
လို့ ပြောလိုကပြှီး အထုပကြှီးကို ကောငတ်ာထဲကို ဆှဲယူလိုကသ်ည် ။ ဘခကကြ
” မှင်းကို အပြငမြှာ ခညွထြားလို့ ရမလား……”
လို့ ဒေါန်န်းဟိန်းကို မေးလိုကသ်ည် ။
” ရတယ်… ငတိုးကြီး…. နောကထြဲမှာ ထားပေးလိမ့မြယ်…။ အစာကြှေး ရတေိုကထြားပေးလိမ့မြယ်….။ ဒီအတွကြ သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး ပေးကြှေးလိုကပြေါ့…..”
လို့ ဒေါန်န်းဟိန်းက ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ ဘခကကြ ခေါင်းညှိမ့ပြှသည် ။ သူ့မကြန်ှာကြီးက ခပတ်င်းတင်းဘဲ ။
ဒေါကျ ကြှိ…ဒေါကျ ကြှိ …..
လှခေါးကြီးကနေ ဘခကြ အပေါထြပကြို တကသ်ည် ။ လကထြဲမှာက တဈလုံးပြူးပြောင်းတိုကို အသင့ကြိုငထြားရင်း ။
အပေါထြပသ်ည် အောကထြပထြကြ သန့သ်ည် ။ အခန်းတွကေ လှတန်တော များသည် ။ အခန်း (၁) ထဲကို သူ ဝငလြိုကသ်ည် ။ စားပြဲလေးပေါမြှာ လကဆြှဲမီးအိမတ်ဈလုံးကို တွေ့သည် ။ ဟိုတုန်းက တခါတလေ မီးပကြသ်ည် ။ အခု ဘာမီးမှ မရတော့ ။
ဘခကြ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြှဲအိပလြိုကသ်ည် ။ ပငပြန်းနှမ်းနယတ်ာတွေ များလို့ ခဏတာအတွင်း အိပပြွောသ်ှားသည် ။
လုံမသည်ေ ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ နံ့သာကုန်းမှို့လေးရဲ့ အနားကို ရောကလြာသည် ။ ဖိနပမြပါဘဲ တဈတောဝင် တဈတောငကြွောခြဲ့လို့ ခွထေောကတ်ှကေ အရမ်းနာနသည်ေ ။ ပကြစြီးယိုယှင်းနတေဲ့ မှို့အဝငကြို ဖြတတ်ော့ လူသကေောငတ်ှဆေီက အပုတန်ံ့တွကြေောင့ြ လုံမေ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့နသည်ေ ။
ဟှန်း.. တကယ့ခြတ်ပေကြကြှီးထဲ ရောကန်ရတော . . .။ လူတွကေ ကိုယ့အြသကကြို ဖကန်ဲ့ထုပထြားနရတေဲ့အခွိန်၊ သူများသတောကိုလည်း ဂရုမစိုကန်ိုငကြှ ။ လူသအလေောင်းတွကေိုလည်း မှမှေုပ် မီးရှို့မယ့လြူ မရှိ ။
လုံမေ တရှေ့ရှေ့နဲ့ မှို့ထဲကို ရောကလြာသည် ။ ဦးဖိန် ထမင်းဆိုငဆြိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတကြို တွေ့တော့ လုံမသည်ေ သူ ထမင်းမစားရတာ သုံးရကလြောကရြှိပြီ ဆိုတာကို သတိရလိုကသ်ည် ။ ထမင်းဆိုငအြဝကို ရောကသ်ှားတော့ မှှေးပြံ့တဲ့ မဆလာဟင်း အနံ့ကို လုံမေ ရလိုကသ်ည် ။ ခကတ်ာက လုံမမှော ပိုငဆြိုငတ်ာ ဘာမှမရှိဘူး ။ ဘယလြိုစားမလဲ ။ ပေးစရာ ဘာမှ မရှိဘူး ။ လုံမေ ငေးမောနတောကို ထမင်းဆိုငကြ လူကြီးက တွေ့သှားသည် ။
” ကောငမြလေး.. ထမင်းစားမလား…. ဝငခြဲ့လေ.. ”
” စားချင်တ်ယ်…. ဘယလြိုရောင်းလဲ…..”
” မင်းမှာ ဘာရှိလဲ…..။ မင်း တဈခုခုပေးရင် ထမင်းနဲ့ဟင်း ငါပေးမယ်….။ ပြောကြည့်ျ.. ဘာရှိလဲ မင်းမှာ….”
” ကမွ….ကမွမှာ ဘာမှမရှိဘူး……”
လူကြီးရဲ့ စူးရှတဲ့ မကြလြုံးကြီးတွကေ လုံမရေဲ့ ကိုယလြုံးတွအပေေါမြှာ စုနခြွီဆနခြွီ ပြေးနသည်ေ ။
” သချောလို့လား…. မင်းမှာ ပစ်စည်းတွေ ရှိနတောဘဲ ……”
” မရှိဘူး.. ကမွမှာ ဘာမှမရှိဘူး……”
” မင်းမှာ ဒီလောကြ ပစ်စည်းကောင်းကောင်းတွေ ရှိနတောကြာ….။ ဒါတွကြေောင့ြ မင်း ထမင်းမငတဘြူး….။ မင်း အဲ့ဒါတွကေို ငါ့ကိုပေးရင် ငါက ထမင်းဟင်း ကြှေးမယ်….။ နေ့တိုင်းပေးရင် အမြဲကြှေးမယ်..။ ဘယလြိုလဲ…. ဖြစ်မလား…..”
လုံမရေဲ့ ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားတွဆေီကို ဒီလူကြီးရဲ့ လကကြ ရောကလြာသည် ။
” အို… ဘာလုပတ်ာလဲ…..”
” မင်းမှာ ရှိတာတွကေ ငါလိုချင်တ်ာတွလေေ…။ မင်းပေးရင် ငါလည်းကြှေးမယ်…. ဟဲဟဲ……”
” မိုကရြိုင်းတဲ့ နှားကြီး …. ”
” ကောငမ်…. အလုပမြဖြစ်ရင်.. ဂွောင်း…. အခွိနကြုနတ်ယ်… လကေုနတ်ယ်…. ထွကြ… ထွကြ… ဆိုငထြဲက….”
ထမင်းဆိုငပျိုငရြှငကြ မောင်းထုတန်သည်ေ ။ လုံမေ ဆိုငထြဲက ပြနထြှကခြဲ့သည် ။
နန်းတည်းခိုခန်း
အလုပတ်ဈခုခု ဝငတ်ောင်းကြည့်မြယ်…။ ထမင်းစားရရင် ပြီးရော…..။ လုံမေ တည်းခိုခန်းထဲကို လှမ်းဝငလြိုကသ်ည် ။
” ဘာကိဈစလဲ….ကောငမြလေး…..”
အသကင်ါးဆယလြောကြ မိန်းမကြီးတဈယောကကြ ကောငတ်ာအနောကကြနေ လှမ်းမေးသည် ။
” ကမွ အလုပတ်ဈခုခု လိုချင်လြို့..။ ဘာဘဲ လုပရြ လုပရြ…. ထမင်းကြှေးရင် ကြနပေတ်ယ်……”
” အလုပ် မရှိဘူး….. ထမင်းလည်း မကြှေးနိုငဘြူး….. ကဲ.. ဒါဘဲလား…….”
ခပမြာမာ ပြောလိုကတ်ဲ့ မိန်းမကြီးက လုံမကေို သူ့တည်းခိုခန်းထဲကနေ ထွကသ်ှားစချင်ေတ်ဲ့ ပုံစံ ။ လုံမလည်ေး စိတပြကြလြကပြကြန်ဲ့ တည်းခိုခန်းထဲက လှည့ထြှကခြဲ့လိုကသ်ည် ။
ဒီအခွိနမြှာ မှင်းစီးလူတဈစု ဒုန်းဆိုင်းပြီး နံ့သာကုန်းမှို့လေးထဲကို ဝငလြာသည် ။ သနတေတ်ှေ မိုးပေါကြို ထောငဖြောကရြင်း ပါးစပကြလည်း တဟေးဟေး တအူးအူး အောရြင်း ။
လုံမလည်ေး သူ့ကို ဖမ်းခဲ့တဲ့ ဗိုလဇြရကတ်ို့ အုပစြုလားလို့ ထငလြိုကမြိသည် ။ တည်းခိုခန်းထဲကို ပြနပြှေးဝငလြိုကမြိသည် ။ မိန်းမကြီးက
” ဟိတ်.. ကောငမြလေး… ဘာလာလုပတ်ာလဲ….. ထွကသ်ှားစမ်း……”
လို့ အောလြိုကတ်ော့ လုံမလည်ေး ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ ။ မှင်းစီးလူစုက တည်းခိုခန်းရဲ့ အရှေ့တည့တ်ည့ကြို ရောကန်ကြပြေီ ။ လုံမေ ပြနမြထွကရြဲတော့ ။
” တောင်းပနပြါတယရြှင်.. အပြငမြှာ လူဆိုးတွေ ရောကလြာလို့ပါ……”
လို့ လုံမေ တောင်းပနလြိုကလြည်း မိန်းမကြီးက အတင်းကြီး မောင်းထုတန်သည်ေ ။
” ကမွ… အပြငမြထွကရြဲဘူး… ဟို… ဟိုလူတွေ….”
” နားမလညဘြူး… ထွကြ…. မင်း ထွကြ…..”
” သူ့အတွကြ ကြုပ် တာဝနယ်ူတယ်….။ ကောငမြလေး… မင်း အပေါထြပကြိုလိုကခြဲ့……”
လှကေားတဝကကြနေ လှမ်းပြောလိုကတ်ဲ့ ဘခကကြှောင့ြ မိန်းမကြီးလည်း လုံမကေို မတားတော့ ။ လုံမလည်ေး ဘခကန်ဲ့ အပေါထြပကြ အခန်းလေးထဲကို လိုကသ်ှားလိုကသ်ည် ။
” မင်း ဗိုကဆြာနမှောဘဲ…။ ဒီမှာ ထမင်းဟင်းတွေ.. စားလိုကြဦး……”
စားပြဲလေးပေါမြှာ ထမင်းပန်းကနထြဲက ထမင်းနဲ့ အသားဟင်းတွကေို ဘခကကြ ပေးတော့ လုံမလည်ေး ဟနမြဆောငန်ိုငဘြဲ အားရပါးရ စားပစ်လိုကသ်ည် ။ ဒီအခွိနမြှာ မှင်းစီးလူစု တည်းခိုခန်းထဲကို ဝငလြာကြသည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်း ကောငတ်ာ အနောကကြနေ
” ဘာကိဈစလဲ… အခန်းလိုချင်လြို့လား……”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ တုနန်တေဲ့အသံကို မနည်း ထိန်းပြီး မေးလိုကတ်ာပါ ။ ဝငလြာတဲ့လူတွကေ ကြမ်းတမ်းခကထြနတ်ဲ့ လကန်ကကြိုငတ်ှေ ။ နီကြောငကြှောင် ဖရိုဖရဲ ဆံပငရြှညကြှီးတွနေဲ့ စုတပြှတည်ဈပနတေေဲ့ အဝတအြစားတွနေဲ့ ။ သူတို့လကတ်ှထေဲမှာ မောင်းပြနရြိုငဖြယတ်ှေ အမဲပစ်ရိုငဖြယတ်ှေ ကိုငဆြောငထြားကြသည် ။ သူတို့အထဲက ခေါင်းဆောငဖြစ်ဟနတ်ူတဲ့ လူဝကြီးက ဓါတပြုံတဈပုံကို ထုတပြှပြီး
” သူ ဒီကိုလာသလား…. သချောစဉျးစားပြီး ဖြေ…”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းက သချောကြည့်ပြှီး…
” မလာဘူး… မတွေ့ဖူးဘူး….”
လို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။ တကယတ်ော့ ဒေါန်န်းဟိန်း ညာလိုကတ်ာ ။ သူတို့ပြတဲ့ ဓါတပြုံက အပေါထြပကြ အခန်း (၁) မှာ တည်းနတေဲ့ ဆေးပြင်းလိပတ်ို ကိုကထြားတဲ့ မုတဆြိတပြါးသိုင်းမှေးထူလပစွန်ဲ့ လူ ။
” သူ ရောကလြာရင်… ကြုပကြို အကြောင်းကြား…။ ဆုငှပေေးမယ်….။ ကြုပတ်ို့ မှို့ပြငကြ ဂေါကကြှင်းမှာ ရှိနမယ်ေ…။ ကြားတယန်ောြ…..”
ဒေါန်န်းဟိန်းက
” ဟုတကြဲ့ပါ…..”
လို့ ပြနဖြှလေိုကသ်ည် ။ လူဝကြီးက
” ကြုပန်ာမညကြ ဗိုလန်ဒွန်ေး……”
လို့ ပြောလိုကပြှီး သူ့လူတွနေဲ့ တည်းခိုခန်းထဲက ပြနထြှကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းလည်း သူတို့ မှင်းတွေ ဒုန်းဆိုင်းစီးပြီး မှို့ထဲက ပြနထြှကသ်ှားကြပြီးတဲ့နောကြ အပေါထြပကြို တကပြှီး ဘခကရြဲ့ အခန်းကို ခေါကလြိုကသ်ည် ။
” ဘယသ်ူလဲ…..”
ကလဈဖြောကြ ဆိုတဲ့ သနတေမြောင်းတငသ်ံကို ကြားလိုကရြသည် ။
” ကမွ ဒေါန်န်းဟိန်း….”
” ဝငခြဲ့လေ …”
ဘခကရြဲ့ အခန်းထဲမှာ ဘခကဟြာ ကုတငပြေါမြှာ မှောကရြကြ အိပန်ပြေီး နောကရြောကလြာတဲ့ ကောငမြလေးက ဘခကရြဲ့ ကြောပြငန်ဲ့ ပုခုံးတွကေို နှိပပြေးနတောကို ဒေါန်န်းဟိန်း တွေ့လိုကရြသည် ။ သူ့လကထြဲမှာ သနတေတ်ဈလကကြို ကိုငထြားသည် ။
” ရှင့ကြို ဗိုလန်ဒွန်ေးတို့လူစု လိုကရြှာနတယ်ေ….။ ကမွက မသိဘူး မလာဘူးလို့ ပြောလိုကတ်ယ်….”
” ကောင်းတယ်….”
” ရှင့ကြို ကမွ ကာကြယလြိုကတ်ဲ့အတွကြ ရှင် ကမွကို တဈခုခု ပေးဖို့ကောင်းတယ်…..”
ဘခကကြ
” မှနတ်ယ်…. ကြုပ် တနေ့နေ့ တခွိနခြွိနကြှရင် ပေးမယ်….”
ဒေါန်န်းဟိန်းက ပြနထြှကသ်ှားမလို့ ပြငတ်ော့
” နေဦး…. ဒေါန်န်းဟိန်း….”
လို့ တားလိုကတ်ာကြောင့ြ ပြနလြှည့လြိုကတ်ော့ ဘခကကြ ဓါတပြုံတဈပုံကို ပြသည် ။
” သူ့ကို တွေ့ဖူးလား…. မှငခြဲ့ဖူးလား… ဒေါန်န်းဟိန်း…..”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ ဘခကြ ပြလိုကတ်ာ မရေီရဲ့ ဓါတပြုံလေးပါ ။
” မတွေ့ဖူးဘူး……”
” သသခွေောခွာ စဉြးစားပါဦး….”
” မတွေ့ဖူးပါဘူး……”
” တွေ့ခဲ့ရငပြှောဗွာ….ကြေးဇူးဆပမြယ်…..”
” ကောင်းပြီ…..”
” ဒါနဲ့ ကြုပ် ရချိုးလို့ရမလား..။ ဘယမြှာ ခွိုးရမလဲ…..”
” ရတယ်… တည်းခိုခန်းရဲ့ အနောကဖြကမြှာ ရတေိုငရြှိတယ်…။ အလကား မရဘူး….”
” ကောင်းပြီ…. ကြုပ်.. ဒီမိန်းကလေးနဲ့အတူ ထမင်းစားမယ်….။ ပြီးတော့ ညဖကမြှာ ရချိုးမယ်….”
” ရတယလြေ ..”
ဒေါန်န်းဟိန်း ပြနထြှကသ်ှားတဲ့အခါ သူမရဲ့ သေးကဉွတ်ဲ့ ခါးလေးအောကကြ စွင့ကြားကား တငပြါးလှလှကြီးတွေ တုနခြါသှားကြတာကို ဘခကြ မကြလြုံးကြီး ပြူးပြီး ကြည့်န်သည်ေ ။ လုံမကေ နှိပပြေးနရင်ေး..
” ကမွကို ထမင်းကြှေးမယ်…. ဟုတလြား….”
လို့ ဘခကကြို မေးလိုကတ်ော့ ဘခကကြ
” ကြှေးမယ်….။ နင့ကြို ငါနဲ့ ခေါသ်ှားဖို့ကတော့ စဉြးစားဦးမယ်….။ နင့န်ာမည် ပြနပြှောစမ်း… ဘာတဲ့….”
လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ လုံမလည်ေး
” ကမွနာမည် လုံမပေါ…. အဈကိုကြီး…..”
လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ ဘခကကြ လုံမကေို ကြောလညတ်ည့တ်ည့ကြို တံတောငဆြဈနဲ့ ထောင်းဖို့ ပြောလိုကသ်ည် ။
လုံမလည်ေး ဘခကကြှီးကို ဖားတဲ့အနနေဲ့ နင်းနှိပပြေးနတောပါ ။ အုပစြုဖြဲ့ ရမ်းကားနတေဲ့ လူဆိုးတွေ ကြီးစိုးနတေဲ့ အခုလိုအခွိနမြှာ ဘခကလြိုလူကို အားကိုးချင်သ်ည်။ ဘခကန်ဲ့အတူ လိုကသ်ှားမှ လုံမေ့ဘဝ လုံခွုံမယလြို့ လုံမထငေသ်ည် ။ သူ လုံမေ့ကို သနားသှားအောင် လုံမေ့ကို သူနဲ့ တပါတည်း ခေါသ်ှားချင်လြာအောင် လုံမေ လုပရြမညလြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည် ။
” အဈကိုကြီး…. ညောင်းညာတိုင်း လုံမေ နှိပပြေးမယန်ောြ…. အဈကိုကြီး….”
” အင်း…. ကောင်းတယ်…။ ဒါပမယေ့ြ ငါက မကြာခင် ခရီးဆကထြှကမြှာ…။ နငကြ ငါနဲ့ လိုကခြငွပြမယေ့ြ ငါလွှောကန်တေဲ့လမ်းက ခကခြဲကြမ်းတမ်းတယ်….။ နင် အခကအြခဲတွေ့နိုငတ်ယ်….. လုံမေ….”
” အဈကိုကြီးကလည်း…. ကမွတဈယောကထြဲ နခေဲ့တော့ကော လူရမ်းကားအုပစြုတွရေဲ့ လကထြဲက လှတန်ိုငပြါ့မလား…..”
ဘခကျ စဉျးစားသှားသည် ။
” အင်းလေ.. နငပြှောတာလည်း ဟုတတ်ာဘဲ…။ နင် မှင်းစီးတတလြား…..”
” ဟုတကြဲ့ အဈကိုကြီး … စီးတတပြါတယ်…..”
လုံမသည်ေ ဘခကရြဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖကန်ဲ့ ကြောပြငကြို နှိပပြေးနတေဲ့အခွိန် မတောတ်ဆနဲ့ ရငသ်ားအိအိကြီးတွကေ ဘခကရြဲ့ ကြောပြငန်ဲ့ ထိမိပြတမြိသှားသည် ။ ဘခကသ်ည် ခစွဇြနီးလေးမရေီကို တမ်းတမ်းတတနဲ့ လိုကရြှာနတေဲ့ လူကြီး ။ မရေီတဈယောကထြဲကိုဘဲ ရိုးမှကြေ ပေါင်းသင်းမညလြို့ ဆုံးဖြတခြဲ့တဲ့ လူရိုးလူအေးကြီး ။ မရေီကို ပြနတ်ှေ့လိမ့မြညလြို့လည်း ထငထြားတဲ့သူ ။
လုံမရေဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ သူ့စိတတ်ှကေ ဒိုင်းကနဲ ထကြှလာရသည် ။ မိန်းမနဲ့ ကင်းကြာနတော ကြာလှပြီလေ ။ မရေီ့ကြယရြာမှာ တခွားမိန်းကလေးတဈယောကန်ဲ့ ညိစွန်းမိတာမွိုးကို သူ မလိုလား ။
” တောပြှီ… လုံမေ… မနှိပန်ဲ့တော့..။ နင့ဟြာက နှိပတ်ာက နည်းနည်း.. ဟိုထိဒီထိနဲ့….။ ငါက အာသဝေါကုနခြမ်းနတေဲ့ သူတောစြင် မဟုတဘြူး….။ သှေးနဲ့ကိုယ်.. သားနဲ့ကိုယ်….”
ဘခကကြှီးက လုံမကေို တွန်းဖယပြှီး အိပန်ရောက ထလိုကသ်ည် ။ ဘောကဆြာဘောင်းဘီတို ပြပြထဲက အတနကြှီး ထောငမြတန်တောကို လုံမေ တွေ့လိုကရြသည် ။ ဘခကလြည်း ပစ်စတိုသနတေကြို ခါးကြားထိုးပြီး ဟိုတယအြခန်းထဲက လွှောကထြှကလြိုကသ်ည် ။ မဖြစ်ဘူး ။ ကြာကြာနရင်ေ လုံမေ ဆိုတဲ့ ကောငမြလေးနဲ့ နှစ်ပါးသှား ဇာတလြမ်းတွေ ဖြစ်ကုနလြိမ့မြယ်။
ဟိုတယလြှခေါးထိပကြို ရောကတ်ဲ့အခါ ခါးကုန်းကြီးနဲ့ ပကပြင်းတိုးသည် ။ ခါးကုနကြှီးသည် တခွိနလြုံး သနတေကြို လကကြ မခတွဲ့လူကြီး ဆိုတာကို ဘခကြ တွေ့လိုကရြသည် ။ သူ့ပုခုံးမှာ လှယထြားတဲ့ စဈသုံး ဂွီသရီးမောင်းပြနကြှီးက ဟိုးတုန်းက ဘခကတ်ို့ စဈသားဘဝမှာ ကိုငတ်ှယခြဲ့ရတဲ့ သနတေကြှီး ။ ခါးကုန်းကြီးက
” ဆရာ.. ထမင်းစားတော့မလား… အဆငသ်င့ြ ဖြစ်နပြေီ …”
လို့ သူ့ကို မေးသည် ။
” စားမယ်… အခန်းထဲက လုံမဆေိုတဲ့ မိန်းကလေးကိုလည်း ခေါလြိုကဗြွာ…..”
လို့ ပြောလိုကတ်ော့ ခါးကုန်းကြီးက
” ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာ….။ ကနွောြ သှားခေါလြိုကပြါမယ်….”
လို့ ပြနပြှောသည် ။ ဘခကြ အောကထြပကြို ရောကတ်ော့ စားပြဲရှညတ်ဈလုံးပေါမြှာ ထမင်းဟင်းတွေ ပြငထြားပေးတာကို တွေ့လိုကရြသည် ။ စိတထြဲမှာ ဆီးသှားချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာတာကြောင့ြ အနောကဖြကြ တံခါးပေါကလြေးကနေ အပြငဖြကကြို ထွကလြိုကသ်ည် ။ မှောငမြဲမဲ အပြငဖြကမြှာ အေးစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ။
“ဟင် …”
မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းက ဘခကရြဲ့ မကြလြုံးတွကေို ပြူးကယွသ်ှားစသည်ေ ။ တည်းခိုခန်းပိုငရြှင် မိန်းမကြီး ဒေါန်န်းဟိန်းသည် သူ့ဖကကြို ကြောပေးထားပြီး ထမိနကြို ခါးအထိ လှနတ်ငကြာ သေးပေါကန်တောကို တွေ့လိုကရြသည် ။ ဖြူဖြေးတဲ့ ဖငတ်ုံးကားကားကြီးတွကေ ဘခကရြဲ့ စိတတ်ှကေို လှုပရြှားသှားစသည်ေ ။ ဟူး…. တောင့လြိုကတ်ဲ့ ဆောကြှီး ။
ဘခကလြည်း နောကကြှောင်းပြနလြှည့ဖြို့ ကြိုးစားလိုကတ်ဲ့အခွိန် ဒေါန်န်းဟိန်းက ဆတကြနဲ အနောကကြို လှည့ကြှည့လြိုကလြို့ ဘခကကြို မှငသ်ှားသည် ။
” အို ရှင် ဘာလာချောင်းတာလဲ..။ သူများ သေးပေါကန်တောကို…..”
” ဆောရီးဘဲဗွာ..။ ကြုပလြည်း သေးပေါကဖြို့ အပြငထြှကလြာတာနဲ့ တန်းတိုးနတော…။ တမငတ်ကာ ချောင်းတာ မဟုတပြါဘူး….”
အထဲ ပြနရြောကတ်ော့ ထမင်းစားပြဲမှာ လုံမေ ရောကန်တောကို ဘခကြ တွေ့လိုကရြသည် ။ ခါးကုန်းကြီးက
” ရှိတာနဲ့ အမှနခြကြပြေးတာ… ဆရာတို့….။ ကြကသ်ားဟင်း…. ခရမ်းခဉွသ်ီး ငပိခကြြ…”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဘခကလြည်း လုံမနေဲ့အတူ အားရပါးရ ထိုငစြားပစ်လိုကသ်ည် ။ ရှိတုန်းစားထားရတဲ့ အခွအနေေ ။ နောကန်ေ့ စားစရာမရှိဘဲ ပြတင်တခြငွြ ပြတင်တန်တတေတ်ာလေ ။
———————-
ဗိုလဇြရကသ်ည် ရှာပကြကြို ပြနရြောကတ်ဲ့အခါ အတုံးအရုန်း သနတေေဲ့ တပည့ကြွောြ ငတူပီတို့ အလောင်းတွကေို တွေ့လိုကရြတဲ့အခါ တောတ်ော့ကြို တုနလြှုပသ်ှားသည် ။ လူလေးယောကကြို ပစ်သတသ်ှားတဲ့လူက ဘယသ်ူလဲ ။ တဈယောကထြဲမှ ဟုတရြဲ့လား ။ လူအုပစြုတဈစုများလား ။ ဖမ်းထားတဲ့ ကောငမြချောချောလေးလည်း မရှိတော့ဘူး ။
” စိနမြှသောင်းထွန်း . . .”
ဒေါသတကြီး အောခြေါလြိုကတ်ဲ့ ဗိုလဇြရကြ အသံကြီးကြောင့ြ သူ့တပည့ြ စိနမြှသောင်းထွန်း ပြာပြာသလဲ ပြေးလာသည် ။
” ငါတို့အုပစြုကို တဈယောကယ်ောကြ နှိပသ်ှားတယကြှ..။ ငါတို့ ခကြခြငွြးလိုကမြယ်….”
” ဘာနဲ့လိုကမြလဲ ဆရာ.. ထောလြာဂွီနဲ့လား…..”
” မင်းမေ ထောလြာဂွီ…..။ တဖြတဖြှတန်ဲ့ ခရီးမတွငဘြူး….။ မှင်းတွေ ပြငစြမ်း…..”
” ဟုတကြဲ့ ဆရာ…..”
မကြာခငမြှာ ဗိုလဇြရကြ ဦးဆောငတ်ဲ့ လူရမ်းကားတဈစုသည် မှင်းတွကေိုယစြီနဲ့ နံ့သာကုန်း မှို့လေးဖကကြို ဒုန်းဆိုင်း ခရီးနှငန်သည်ေ ။
—————————–
မနကြ အစောကြီး ။ လုံမေ တရှူးရှူးနဲ့ အိပပြွောန်ဆေဲ ။ ထမိနန်ှမ်းကလေးက ခါးအထိ လိပတ်ကန်လေို့ အောကပျိုင်းတဈခုလုံး ဟို့လို့ဟောင်းလောင်းဘဲ ။ ဖြူဖြေးတဲ့ ဗိုကသ်ားခပြခြပြလြေး၊ အခွိုးကတွဲ့ ပေါငတ်နဖြှူဖြူ နှစ်ချောင်း၊ အမှှေးရေးရေးနဲ့ မို့ဖောင်းဖောင်း မိန်းမကိုယကြှီးက တမငတ်ကာ ပြသထားသလို ဖြစ်နသည်ေ ။
” ဟိတ်….. ထ…… ထ…..။ မင်း ငါနဲ့ လိုကခြငွတ်ယဆြို ….. ”
ဘခကရြဲ့ အသံဩဩကြီးနဲ့ နှိုးလိုကလြို့ လုံမေ နိုးသှားသည် ။ မကြလြုံးတွေ ပြင့ြ… ထမိန် လိပလြနန်တောကို သတိပြုမိသည် ။
“အို…..”
ဘခကကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ လုံမေ့ဖကကြို သူမကြည့်ြ။ သူ့သားရအေိတအြညိုကြီးကို ဇဈဆှဲပိတန်သည်ေ ။
” လိုကမြယ်… လိုကမြယ်… အဈကိုကြီး…..။ ထပြီ… ထပြီ …. ”
လုံမေ ခကြခြငွြး လူးလဲထသည် ။ လုံမသည်ေ အဝတတ်ဈထည် ကိုယတ်ဈခု ။ ဘာမှ သိမ်းစရာ မရှိ ။ အဲ.. ပါးလုပကြငွြး မကြန်ှာသဈချင်လြို့ ဘခကကြို ခွင့တ်ောင်းပြီး တည်းခိုခန်းလေးရဲ့ အနောကဖြကြ ရစညေဆြီကို ပြေးသှားလိုကသ်ည် ။
ဘခကသ်ည် တည်းခိုခန်း အပေါထြပကြနေ လှခေါးအတိုင်း ဆင်းလာတဲ့အခွိန် ခါးကြားမှာ ထိုးထားတဲ့ သူ့ပျိုင့ဖြိုးဖိုကြ သနတေပြေါကြို လကတ်ငထြားသည် ။ ခတ်ပေကြကြှီးထဲမှာ အခွိနမြရှေး ရနသ်ူက ပေါလြာနိုငသ်ညလြေ ။
အောကထြပစြားပြဲမှာ ခါးကုန်းကြီးက အခါးရညအြိုးနဲ့ အဆငသ်င့ြ စောင့န်သညေကြို သူ တွေ့သည် ။ ဘခကကြို တွေ့တော့ သှားဖြဲပြပြီး..
” ဆရာ့မှင်း အဆငသ်င့ဘြဲ ဆရာ…..”
လို့ ပြောသည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းကို မတွေ့ ။ ခါးကုန်းကြီးရှိတဲ့ ထမင်းစား စားပြဲဖကကြို သူ မသှားဘဲ တည်းခိုခန်းရဲ့ အနောကဖြကြ တံခါးကနေ အပြငကြို ထွကလြိုကသ်ည် ။ မှင်းကြီးညိုတုတကြို လှမ်းတွေ့လိုကသ်လို ထမိနမြပြီး သေးပေါကန်တေဲ့ လုံမကေိုလည်း တွေ့လိုကရြသည် ။
“အို ….”
လုံမကေ ဘခကကြို တွေ့လိုကလြို့ အလန့တ်ကြား ထမိနလြေးကို ဖုံးလိုကသ်ည် ။ ဖငတ်ုံးဖြူဖြူကြီးတွေ ကြယပြွောကသ်ှားသည် ။ ဘခကလြည်း မီးသနတေေဲ့ ဆေးပြင်းလိပတ်ိုကို ခဲပြီး
” စောကရြေးထဲ.. သေးပေါကတ်ာနဲ့ခညွြး တိုးနတယ်ေ..။ လာဘမြကောင်းဘူး …”
လို့ တီးတိုးရရှတေလြိုကပြှီး သူထမ်းလာတဲ့ သားရအေိတအြညိုကြီးကို မှင်းကြီးညိုတုတရြဲ့ ကုန်းနှီးအနောကဖြကပြေါြ တငလြိုကသ်ည် ။
ဝလေီဝလင်ေးအခွိန် နံ့သာကုန်းမှို့လေးထဲက မှင်းတဈကောငန်ဲ့ လူနှစ်ယောကြ ထွကသ်ှားပြီ ။ လုံမသည်ေ ဘခကရြဲ့ ရငခြှငထြဲမှာ ဘေးတိုကထြိုငကြာ လိုကပြါလာသည် ။ ဘခကသ်ည် လှနခြဲ့တဲ့ နှစ်တောတ်ောကြှာကြာက သီချင်ြးတဈပုဒကြို လခွှနေလြိုကသ်ည် ။ အဆိုတောြ အကောဒြီယံအုန်းကြောြ ဆိုခဲ့တဲ့ ဥဒါန်းမကြေ ဆိုတဲ့ သီချင်ြး ။ မှင်းကြီးညိုတုတရြဲ့ ခွာသံက ဘခကရြဲ့ လခွှနေန်တေဲ့ သီချင်ြးကို စီးခကြလြိုကပြေးနသလေိုဘဲ ။
ဘခကန်ဲ့ လုံမတေို့ ရှိသေးတယထြငပြှီး ဒေါန်န်းဟိန်း အပေါထြပကြ ဆင်းလာသည် ။ အလှအပပြငဆြငန်လေို့ ဒေါန်န်းဟိန်း ကြာနတော ဖြစ်သည် ။ ခါးကုန်းကြီးက
” သူတို့ …သှားလိုကကြှပြီ ….”
လို့ ဒေါန်န်းဟိန်းကို ပြောလိုကသ်ည် ။
” ဟင်… ဟုတလြား….။ သူနဲ့ငါ စာရင်းတောင် မရှင်းရသေးဘူး ….”
ဒီအခွိနမြှာ မှင်းခွာသံတွေ ဆူညံသှားသည် ။ မှင်းစီးလူတဈစု နံ့သာကုန်းမှို့လေးထဲကို ဒုန်းဆိုင်း ဝငလြာကြတာ ။ ဒေါန်န်းဟိန်းက ပြတင်းပေါကလြေးကနေ ကြည့်လြိုကသ်ည် ။
” ဟင်…. ဇရကတ်ို့ အုပစြု…..”
ခါးကုန်းကြီးက အနောကဖြကြ တံခါးကနေ ခပသ်ုတသ်ုတ် လဈသှားသည် ။ သှေးဆိုးတဲ့ ဇရကသ်ည် ခါးကုန်းကြီးကို အမြဲအနိုငအြထကြ လုပလြှန်းလို့ …။ ဗိုလဇြရကကြ သူ့မှင်းဘေးက ယှဉစြီးလာတဲ့ စိနမြှသောင်းထွန်းကို
” နန်းဟိန်းကို ငါ ဝငမြေးမယ် ..။ ထွကပြှေးတဲ့ ကောငမြက နန်းဟိန်းဆီမှာ အလုပလြာတောင်းနိုငတ်ယ်….။ မင်းတို့ အပြငကြစောင့ြ…”
လို့ ပြောလိုကပြှီး မှင်းပေါကြ လှှားကနဲ ခုနဆြင်းလိုကသ်ည် ။ နန်း တည်းခိုခန်းရဲ့ တံခါးမကြီးကနေ ဝငလြိုကတ်ဲ့အခါ ကောငတ်ာကြီးရဲ့ အနောကဖြကမြှာ ဒေါန်န်းဟိန်း ထိုငန်တောကို ဗိုလဇြရကြ တွေ့လိုကသ်ည် ။
” ဟေး… နန်းဟိန်း….။ အံမာ.. နငကြ ပြငလြို့ဆငလြို့.. တယကြှည့ကြောင်းနပေါလားဟ…..”
ဒေါန်န်းဟိန်းသည် မခွိသှားဖြဲ လုပပြှီး
” ဇရကျ…. ဘာလိုလဲ….”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။
” အံမယ်… စောကကြောငမ်…. နငကြ ငါ့ကို ဇရကလြို့ ခေါတ်ယ်… ဟုတလြား..။ လူတိုင်း… ဗိုလဇြရကလြို့ ခေါန်ကြတေဲ့အခွိန် ….”
ဒေါန်န်းဟိန်းက
” ငါတို့က ငယသ်ူငယခြငွြးတွဘေဲဟာ.. နငကြလည်း…. ငါက ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါတ်ဲ့ဟာ”
လို့ ပြုံးတုံ့တုံ့နဲ့ မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး ပြောလိုကသ်ည် ။ ဗိုလဇြရကကြ တဟားဟားနဲ့ အောရြယလြိုကပြှီး…
” မှနတ်ာပေါ့…. နန်းဟိန်း…..။ နင့ဆြီကို ကောငမြလေးတဈယောကြ ရောကလြာသလား ငါသိချင်လြို့….။ ငါ့ဆီက ထွကပြှေးသှားတာ…..။ နာမညကြ လုံမေ…… တဲ့…”
လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းက
” ဘယသ်ူမှ မလာဘူး… ဇရကြ…..”
လို့ ဖြသည်ေ ။ သူမရဲ့အဖြကေို ဗိုလဇြရကကြ သဘော မကလွှဘူး ။
” သချောလား… နင် တွေ့ကော တွေ့လိုကလြား…”
” မတွေ့လိုကဘြူး…..”
” နန်းဟိန်း.. ငါ့ကို မညာနဲ့နောြ…။ ငါ စိတဆြိုးရင် ဘာတွဖြစ်ေကုနတ်တလြဲ ဆိုတာ နငအြသိ…..”
ဗိုလဇြရကကြ လကည်ှိုးကြီးထောငပြှီး မဲ့ရှဲ့ကာ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းလည်း
” မညာပါဘူး.. ဘယသ်ူမှ မလာဘူး…..”
လို့ ထပပြှောလိုကရြင်း ကောငတ်ာထဲက ထွကလြာသည် ။ ဗိုလဇြရကရြဲ့ ပြေးမကြလြုံးတွကေ ဂငွြးဘောင်းဘီကြပကြှပ် ဝတထြားတဲ့ ဒေါန်န်းဟိန်းရဲ့ စွင့ကြားနတေဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို စိုကကြှည့ရြင်း….
” နန်းဟိန်း… နင့ဖြငတ်ှေ တအားတောင့လြာတယဟြာ….. ဟီး….။ နင်…. လငမြရှိဘဲ တကိုယထြဲ နနတေော ဟာတာတာကြီး ဖြစ်မနဘေူးလား….။ နင် ခါးကုန်းကြီးနဲ့ကော လိုးနလေား…..”
လို့ မေးလိုကတ်ော့ ဒေါန်န်းဟိန်းလည်း..
” ဇရကန်ောြ… မမိုကရြိုင်းနဲ့…. ပေါကတ်တကြရတွေ…..”
လို့ အောလြိုကပြှီး ဇရကရြဲ့ လကမြောင်းကို ဖတကြနဲ ရိုကထြည့လြိုကသ်ည် ။ ဗိုလဇြရကကြ တဟားဟား အောရြယပြှီး…..
” ဟိုးတုန်းက …. နငန်ဲ့ နင့ရြည်းစား စိုင်းမောငမြောင် ယာတဲထဲမှာ လိုးနကြတောကို ငါချောင်းခဲ့တယ်…။ အဲ့ကတည်းက နင့ကြို ငါလိုးချင်န်တော…။ စိုင်းမောငမြောငကြို အားနာလို့…..။ နန်းဟိန်း…. ငါ့ကို ပေးလိုးဟာ…..”
လို့ ပြောလည်းပြော ဖကလြည်းဖကြ လုပသ်ည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းလည်း
” ဇရကြ… မလုပန်ဲ့ကြာ…. လှှတ်….. လှှတ်….. နင်…. မကောင်းဘူး…..”
လို့ ငှင်းဆန် ရုန်းကနလြိုကသ်ည် ။
” နန်းဟိန်း….. အေးအေးဆေးဆေး ငါလိုးတာ ခံလိုကြ….. နငလြည်းကောင်း.. ငါလည်းကောင်း….။ အတင်းတကလြိုးစချင်ေလြို့လား….”
လို့ ပြောရင်း ဒေါန်န်းဟိန်းရဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို ဆုပည်ှဈလိုကသ်ည် ။
” ခကတ်ာဘဲ … ဇရကရြယ်….။ နငကြလည်း… လိုးစရာ ကောငမြတွေ ရှိနတောကို ငါ့လာရနရြှာနတယ်ေ…”
လို့ ညည်းလိုကတ်ဲ့ ဒေါန်န်းဟိန်းသည် ဗိုလဇြရကကြို ဆန့ကြငွလြို့မရဘူး ဆိုတာလည်း သိနသည်ေ ။
” လာဟာ… ကြဈကီဘဲ ဆှဲမှာ…။ အခွိနသ်ိပမြရဘူး…။ ဟို လုံမဆေိုတဲ့ စောကကြောငမြရယ်…. ငါ့တပည့တ်ှကေို လွှော့သှားတဲ့ လူတွကေိုရယ်… ငါ လိုကရြှာရဦးမယ်…..
လို့ ပြောလိုကရြင်း ကောငတ်ာအထဲဖကကြ ရုံးခန်းလေးထဲကို အတင်းဆှဲခေါသ်ည် ။
” ဟင်း… ဇရကန်ဲ့တော့ ခကန်ပေါပြီ…..”
” နန်းဟိန်း.. ပုလှကေိုငပြေးစမ်း . . .”
ဗိုလဇြရကကြ သူ့ဘောင်းဘီခါးပတကြို ဖြုတလြိုကသ်ည် ။ ဘောင်းဘီညဈထပထြပကြှီးကို ဇဈဆှဲခသွည်။ ဒေါန်န်းဟိန်းလည်း သကပြှင်းခလွိုကပြှီး သူ့အရှေ့မှာ ဒူးတုပကြာ ထိုငခြလွိုကရြင်း ဖြောင်းကနဲ ကနထြှကလြာတဲ့ လီးမဲမဲတုတတ်ုတကြှီးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။ ဒဈလုံးနီညိုညိုကြီးဆီက အနံ့ဆိုးတဈခု လှိုကကြနဲ ထွကလြာသည် ။ ရမချိုးတာ ဘယလြောကကြှာပြီလဲ မသိဘူး၊ စောကကြောင် ။
လီးကြီးက ငေါငေါကြီး တောငခြါစ …။ အကြောကြီးတွေ ထင်းနတေဲ့ လီးတနမြဲမဲကြီးကို သူမ လကကြလေးတွနေဲ့ ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည် ။
” အား…….အင်း……”
ဗိုလဇြရကကြ ဒီလိုဘဲ နှာထနလြာရင် လာလာ လိုးနကြေ ။ လီးစုတခြိုင်းနကြေ ။ ဒေါန်န်းဟိန်း လီးထိပ် ဒဈလုံးကောကကြောကကြှီးကို ငုံပစ်လိုကသ်ည် ။
” အူး……အား………အူး……စုပ်…စုပ်… ”
ပြှတပြှှတ် ပြတပြှတန်ဲ့ ဒေါန်န်းဟိန်း စုပပြေးနပြေီ ။ ဗိုလဇြရကကြ မကြလြုံးစုံပိတပြှီး အစုပခြံနသည်ေ ။ ဒေါန်န်းဟိန်းလည်း မစို့တပို့ စုပပြေးရင် ဖငကြုန်းခိုင်းပြီး လိုးနမှောကိုသိလို့ အပြတကြို လွှာကစားပြီး စုပပြေးလိုကသ်ည် ။ ဗိုလဇြရကြ မထိန်းနိုငဘြဲ လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထွကကြုနပြှီး ပြီးသှားရသည် ။
” ဟူး………နင် တောတ်ယ်…….”
ဒီအခွိနမြှာ တည်းခိုခန်းအရှေ့ဖကြ လမ်းမကြီးပေါကြ သနတေသ်ံတွေ တဒိုင်းဒိုင်း ဆူညံသှားသည် ။
“ဟင်….”
“ဘာ.. ဘာဖြစ်လဲ မသိဘူး…..”
တည်းခိုခန်းရဲ့ အပြငဖြကြ လမ်းမပေါမြှာ ဗိုလဇြရကရြဲ့ တပည့တ်ှနေဲ့ နံ့သာကုန်းမှို့လေးမှာ ထောငလြှှားနတေဲ့ ဗိုလန်ဒွန်ေးတို့လူတွနေဲ့ ညိကြလို့ သနတေထြုတပြဈကြတာ ဖြစ်နသည်ေ ။ ဗိုလဇြရကရြဲ့တပည့ြ စိနမြှသောင်းထွန်းက
” ဒီကောငတ်ှေ လူပါးဝလို့ နည်းနည်းချောကပြှီး ပစ်လိုကတ်ာ ဆရာ….”
လို့ အသံညောငန်ာနာလေးနဲ့ ဆီးတိုငသ်ည် ။ ဗိုလန်ဒွန်ေးကိုယတ်ိုင် မှင်းနဲ့ ရောကလြာသည် ။
” ဘာတွေ ဖြစ်နကြတောတုန်း……”
ဗိုလဇြရကကြ အူဇီစကသ်နတေလြေးကို အသင့ကြိုငထြားပြီး..
” နဒွန်ေး…. မင်းလူတွကေ ငါ့ကောငတ်ှကေို လာရင့လြို့ကြ..။ မင်းလူတွကေို မင်း ကြည့်ထြိန်းထား….”
လို့ လသေံမာမာနဲ့ လှမ်းပြောလိုကသ်ည် ။ ဗိုလန်ဒွန်ေးက
” ဒါ ဘယသ်ူ့နယမြှလေဲ ဆိုတာလည်း မင်း မမေ့နဲ့ ဇရကြ……”
လို့ ပြောလိုကပြှီး သူ့ခါးမှာ ခွိတထြားတဲ့ သနတေအြပေါကြို လကတ်ငထြားလိုကသ်ည် ။ ဒေါန်န်းဟိန်းက ကြားကနေ
” ပြပြလေညေလြည် လုပကြှပါရှင်….။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ခငမြငန်ကြတေဲ့ လူတွဘေဲ မဟုတလြား….”
လို့ ဝငပြှောလိုကသ်ည် ။ ဗိုလဇြရကကြ
” ဟုတတ်ယ်… ဗိုလန်ဒွန်ေး….။ ကြုပတ်ို့ အချင်ြးချင်ြး မညီညှတရြင်… နှားကြဲရင် ကြားကိုကမြယ် ဆိုတဲ့စကားလို ဖြစ်မယန်ောြ…”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ မှင်းပေါကြ ဗိုလန်ဒွန်ေးက
” မိချောင်းမင်း ရကင်ေးပြမနနေဲ့ ဇရကြ …။ မင်းလူတွကလေည်း တောတ်ောထြောငလြှှားနတယေလြို့ ငါ့ကောငတ်ှကေ ငါ့ကိုတိုငတ်ာ များနပြေီ ”
အခွအနေကေ တင်းမာလာနိုငလြို့ ဒေါန်န်းဟိန်းလည်း သူ့တည်းခိုခန်းထဲကို ဗိုလန်ှဈဗိုလကြို ခေါဖြိတပြှီး ခစွကြှညရြေး အဓှန့ရြှညဖြို့ အရကန်ဲ့ အသားကငတ်ှေ ခကြှေးလိုကသ်ည် ။
နမှငေ့လြာပြီ ။ ဒီအခွိနမြှာ မှင်းကြီးညိုတုတကြို နှစ်ယောကြ အတူတူစီးပြီး ခရီးနှငသ်ှားတဲ့ ဘခကန်ဲ့ လုံမတေို့သည် တောတ်ောကြှီး ခရီးပေါကန်ပြေီ ။ ဟောင်းနှမ်းတဲ့ သဈသားဆိုင်းဘုတလြေးကို လုံမကေ အသံထွကြ ဖတလြိုကသ်ည် ။ လှယဆြမရြှာ….တဲ့ ။ ဘခကကြ
” ဒို့ ရှာထဲဝငပြှီး ငါ့မိန်းမမရေီ သတင်း ဝငစြုံစမ်းမယ်….”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ရှာလေးသည် ငှကသ်ံတွကေ လှဲလို့ တိတဆြိတ် ငှိမသ်ကန်သည်ေ ။ ပကြစြီးနတေဲ့ ရှာစည်းရိုးပေါကကြနေ ရှာထဲကို ဝငလြိုကသ်ည် ။ ဘခကသ်ည် တိတဆြိတလြှန်းနတောကို သိပမြကြိုကလြှ ။ ညာလကကြ ခါးက ပျိုင့ဖြိုးဖိုကြ သနတေပြေါကြို ရောကသ်ှားသည် ။
” ရပလြိုကြ . . .”
လူကို မမှငရြဘဲ အောသ်ံကိုဘဲ ကြားလိုကရြသည် ။ ဘခကြ ဇကကြှိုးကို မဆှဲရဘဲနဲ့ မှင်းကြီးညိုတုတသ်ည် လူစကားကို နားလညသ်ည့အြလား ခွစေုံရပသ်ှားသည် ။ စိမ်းစိုနတေဲ့ သဈပငခြှုံနှယတ်ှထေဲက ကညွဆြံတွဘေဲ ပလူပြံသလို ထွကလြာမလား ..။ လကန်ကကြိုင် လူရမ်းကားတွဘေဲ ထွကလြာမလား…။ ဘခကန်ဲ့ လုံမတေို့ စိုးရိမတ်ကြီးနဲ့ မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း ကြည့်န်ကြသေည် ။
” ဘာလာလုပတ်ာလဲ…..”
” ကြုပမြိန်းမကို လိုကရြှာနတော…..”
” မင်းမိန်းမက ဘယသ်ူလဲ…..”
သဈပငအြကြယကြ သနတေတ်ဈလကန်ဲ့ သူတို့ကို ခွိနရြင်း ထွကလြာတဲ့ လူတဈယောကြ ။ အဖိုးကြီးတဈယောကြ ။
” ကြုပမြိန်းမ နာမညကြ မရေီ…။ အသကြ သုံးဆယလြောကြ…..”
” ဓါတပြုံရှိလား . . ”
” ရှိတယ်…..”
ဘခကကြ သူ့အိတကြပထြဲက မရေီရဲ့ ဓါတပြုံအဟောင်းလေးကို ထုတယ်ူလိုကသ်ည် ။ အဖိုးကြီးက သနတေခြွိနထြားတာ မပကြဘြဲ
” နန်းစံ…. သှားယူလိုကစြမ်း…. ဓါတပြုံကို…..”
လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ သဈပငကြှယကြ အသကြ နှစ်ဆယလြောကြ မိန်းကလေးတဈယောကြ ပြေးထွကလြာပြီး ဘခကန်ဲ့ လုံမတေို့ရဲ့ မှင်းကြီးအနားကို လွှောကလြာသည် ။ ဘခကကြ ဓါတပြုံကို လှမ်းပေးလိုကသ်ည် ။ နန်းစံဆိုတာက အချောလေးဘဲ ။ ဘခကြ မှတခြကြခြလွိုကသ်ည် ။
နန်းစံက ဓါတပြုံကို အဖိုးကြီးရဲ့ လကထြဲကို ထည့လြိုကသ်ည် ။ အဖိုးကြီးက ဓါတပြုံကို သသခွေောခွာ ကြည့်သ်ည် ။
” အေး…. ငါ တွေ့လိုကတ်ယ်….။ လှနခြဲ့တဲ့ သုံးလလောကတ်ုန်းက…..”
ဘခကြ ဆတကြနဲ တုနသ်ှားသည် ။ သူ မရေီကို တဈရှာဝင် တဈမှို့ထွကြ ရှာနတော ကြာခဲ့ပြီ ။ တဈယောကမြှ တွေ့လိုကသ်ည် သိသညလြို့ မပြောခဲ့ကြ ။ ဒါ ပထမဆုံးဘဲ ။ မရေီ့ကို တွေ့လိုကတ်ယ် ဆိုတဲ့လူ ။
” ကြုပ် သချောချင်လြို့ မှင်းပေါကြ ဆင်းလို့ရမလား…. အဖိုးကြီး….”
လို့ လှမ်းမေးလိုကသ်ည် ။
” ဆင်းခဲ့လေ…။ ရနမြပြုရင် ထမင်းတောင် ကြှေးလိုကြဦးမယ်…. မိတဆြှေ…..”
လို့ လသေံအေးအေးနဲ့ အဖိုးကြီးက ပြနပြှောသည် ။ ဘခကန်ဲ့ လုံမေ မှင်းပေါကြ ဆင်းလိုကကြှသည် ။
” လိုကခြဲ့..ငါ့အိမကြို…..”
” ခငဗြွား နာမညကြ…..”
” ဦးစိုင်းကြောကျ…..”
ဦးစိုင်းကြောကရြဲ့အိမကြ ဘေးတငဘြဲ ။
” ထိုငကြှဦး….။ နန်းစံ အကြမ်းအိုး ခကြှယ်……”
” မရေီ ဒီရှာကို ရောကလြာလား…. ဦးစိုင်းကြောကြ …. ”
ဘခကကြ အလောတကြီး မေးလိုကသ်ည် ။ ဦးစိုင်းကြောကကြ
” ဟုတတ်ယ်… ရောကလြာတယ်…။ ခဏတဖြုတ် နားသှားတယ် ဆိုပါတော့ကြာ….။ သူက အကဉွြးသားတဈယောကြ အနနေဲ့ ရောကလြာတာဘဲ ….”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ကောငမြချောလေး နန်းစံက အကြမ်းအိုးနဲ့ အသားချောကြ မီးဖုတဆြီဆမ်း တဈပန်းကန် လာခပြေးသည် ။ နန်းစံရဲ့ ပါးမို့မို့လေး နီရဲနတောကို ဘခကြ သတိမပြုနိုင် ။
” ဘယသ်ူတွရေဲ့ အကဉွြးသားလဲ…။ သူတို့ မရေီ့ကို ဘယကြို ခေါသ်ှားကြသလဲ…. ဦးစိုင်းကြောကြ….”
ဘခကြ စိတလြှုပရြှားနသည်ေ ။
လုံမလည်ေး ဘခကရြဲ့ မိန်းမရှာပုံတောြ ဇာတလြမ်းကို စိတဝြငတ်စား နားထောငန်သည်ေ ။ ပြနတ်ှေ့ပါစလေို့လည်း စိတထြဲက ဆုတောင်းပေးနသည်ေ ။ ဦးစိုင်းကြောကကြ
” အိမ်း…. ဖမ်းခေါလြာတဲ့ လူက ငါသိတယ်…။ သူက ဟိုး အရငကြတည်းက ဆိုးသှမ်းမိုကရြိုင်းပြီး လူတွကေို နှိပစြကည်ှင်းပန်းလာခဲ့တဲ့ ဒုစရိုကဂြိုဏြးခေါင်းဆောင် တဈယောကပြေါ့ကြာ…။ သူ့နာမညကြ လောခေါငမြောငပြှေး ….။ သူက မင်းမိန်းမ အပါအဝင် မိန်းမတောတ်ောမြွားများကို ဖမ်းခေါလြာတာ…..။ သူတို့ ထမင်းစား ရသေောကဖြို့ ဒို့ရှာမှာ တထောကန်ားကြတယ်…။ ငါက မင်းမိန်းမ မရေီကို ထူးထူးခွားခွား ဖြစ်နလေို့ သတိထားမိတာ…..”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။
” ဘယ်… ဘယကြို ခေါသ်ှားတယဆြိုတာ သိလား…..”
ဘခကကြို ဦးစိုင်းကြောကကြ စိုကကြှည့ပြှီး….
” စိတအြေးအေးထား….။ သုံးလတောင် ကြာခဲ့ပြီ….။ မင်းမိန်းမ အခုအခွိနဆြို ဘာဖြစ်နပြေီလဲ မသိနိုငဘြူး….။ သပြေီလားလည်း မသိဘူး…..။ စိတမြှနရြင် မင်း ခံသှားရနိုငတ်ယ်….။ စိတကြို တညတ်ညင်ှိမင်ှိမထြားကြာ……”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ နန်းစံလေးကလည်း လုံမလေိုဘဲ ဘေးမှာထိုငပြှီး ဘခကန်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကြ ပြောဆိုနတောတွကေို နားထောငန်သည်ေ ။
” လောခေါငမြောငပြှေးက ထိုင်းနယစြပကြ မဲပုံဆိုတဲ့ ရှာကြီးမှာ နတယေကြှ….။ မဲပုံတဝိုကမြှာတော့ ဒင်းနာမညကြို ကြားတာနဲ့ သေးတဖနွြးဖနွြး ထွကကြကြှတယလြို့ လူတွပြေောကြတယ်….။ သူက ထဈကနဲဆို ခုတသ်တပြဈသတ်…. ခေါင်းဖြတတ်ာကိုး…။ သူ့အငအြားကလည်း မသေးဘူး …။ ခတ်ပေကြကြှီးထဲ ပိုဆိုးတော့တာပေါ့ကြာ…..။ ငါ့မှေးမလေး နန်းစံကိုတောင် မှတွင်ေးထဲ ဖြကထြားလို့ ကံကောင်းလို့ ပါမသှားတာ…..။ ဒီငတိက မိန်းမတွေ ယူထားလိုကတ်ာလည်း ရှေးဘုရငတ်ှလေိုဘဲ……။ တဈအိမထြဲ မယား လေးဆယလြောကတ်ဲ့……”
အံကြိတထြားတဲ့ ဘခကရြဲ့ မေးရိုးကြီးတွကေို နန်းစံ ငေးကြည့်န်သည်ေ ။
“တောကျ….”
” လူလေး… မင်း… လောခေါငမြောငပြှေးနဲ့ ရငဆြိုငဖြို့ ကြိုတငပြှငဆြငတ်ာလေးတွေ လိုလိမ့မြယကြှဲ့….”
လို့ ဦးစိုင်းကြောကကြ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဘခကလြည်း တတန်ိုငရြင် နယစြပကြ မဲပုံဆိုတဲ့ ရှာကြီးကို အခုခကြခြငွြး ထလိုကသ်ှားချင်န်သည်ေ ။ ဦးစိုင်းကြောကကြ
” မင်း လောခေါငမြောငပြှေး အနားကို မရောကခြင် သူ့တပည့တ်ှေ အထပထြပ် အဆင့ဆြင့ကြို ကြောဖြှတရြမှာနောြ….။ မင်းက တဈယောကထြဲ……။ မင်းပုံက ဖဈဈဖူးလအြော့ဒေါလြာ ဆိုတဲ့ ရှေးခတ်ကေ ကောငဘြှိုငကြားထဲက ကလင့ကြှီးနဲ့တော့ တောတ်ောကြှီး တူတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ အဲဒါက စိတကြူးယဉြ ရုပရြှငကြှ…..။ ပြဲတိုင်းကြောြ မောငပြှေးနဲ့ ဖိုကဖြို့ကတော့ တကိုယတ်ောြ စောငခြှုံ သနတေသ်မားလည်း မတတန်ိုငဘြူး ထငတ်ာဘဲ…..”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဘခကလြည်း သူ့ကို အထငသ်ေးသလို ပြောနတေဲ့ ဦးစိုင်းကြောကကြို နည်းနည်း ခဉွသ်ှားသည် ။
” ခငဗြွားက တောငပြေါရြှာမှာနပြေီး ကလင့အြိစဝတကြို သိနပေါလား….။ ခသေူမဟုတ် ပေါ့လေ…”
လို့ ပြောထည့လြိုကသ်ည် ။ ဦးစိုင်းကြောကကြ
” ငါက ရနကြုနမြှာ ကြောင်းသှားတကခြဲ့တဲ့ကောငလြေ…။ စဈကြီးဖြစ်မှ ငါ့မှေးလေးအတွကြ စိတပြူပြီး ရှာကို ပြနလြာနတော…။ ငါ့သားတွေ ခွှေးမတွလည်ေး စဈမှာ သကေုနကြှပြီ….။ အခု ဒို့မှေးအဖိုး နှစ်ယောကဘြဲ ကနွတ်ယ်…။ ရှာထဲမှာလည်း လူကုနသ်လောကဘြဲ… အကုနသ်ကေုနပြှီ…..။ ဂွိုကြိုး နားရှကပြဲ့တွခညွြေးဘဲ ကနွတ်ယ်…..”
လို့ ရှင်းပြသည် ။ ဘခကကြ
” ကြုပကြတော့ သူသကေိုယသ်ေ ဆောမြှာဘဲ….။ ကြောကလြို့ ခေါင်းငုံ့ခံတယဆြိုတာ ကြုပဘြဝမှာ မရှိခဲ့ဘူး….”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။
” နားပါဦးကြာ….။ မင်းတို့ကို ငါတို့ မှေးအဖိုးက ထမင်းကြှေးမယ်….။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ငါ တိုငပြငကြှတာပေါ့….”
လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကသ်ည် သူ့ကို အကူအညီပေးလိမ့မြယလြို့ ဘခကြ ထငမြိလိုကသ်ည် ။
ဘခကြ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ မရေီကို လိုကရြှာနရောက အခုတော့ ဦးစိုင်းကြောကန်ဲ့ တွေ့လို့ မရေီ ဘယမြှာ ရှိနသလေဲ သိရပြီ ။ ဘယလြောကဘြဲ ခကခြဲပါစေ ဘခကကြတော့ မရရအောင် သှားမှာဘဲ ။ မရေီ့ကို လောခေါငမြင်ပြေေးရဲ့ လကထြဲကနေ ပြနကြယထြုတမြှာဘဲ ။ ဘခကရြဲ့ လကထြဲမှာ ပျိုင့တ်ူတူး ရိုငဖြယကြို ကိုငထြားသည် ။ သူ့သနတ်ေ မဟုတ် ။ ဦးစိုင်းကြောကရြဲ့ သနတ်ေ ။
သူနဲ့ လုံမကေို ခကြပြှုတကြွှေးတဲ့ ဦးစိုင်းကြောကတ်ို့ မှေးအဖိုးကို သူ ဟင်းစား ရှာပေးချင်သ်ည် ။ ဒီတောတဝိုကမြှာ တောကြကြ.. တောယုနတ်ှေ ပေါသည်။ အသကကြကြီးတော့ တောမလိုကန်ိုငတ်ော့လို့ ဦးစိုင်းကြောကကြ ပြောတာနဲ့ သူ တောထဲကို ထွကပြှီး အကောငဘြလောငလြေးများ ရမလားလို့ ကြည့်သ်ည် ။ တောတ်ောကြှီး သှားပမယေ့ြ ဘာကောငမြှ မတွေ့ ။
ဒါပမယေ့ြ ခဏကြာတော့ သူ့ရှေ့မှာ တောတိုးသံတွေ ကြားရသည် ။ ဘာကောငလြဲ ဆိုတာကို သူ့မကြလြုံးတွကေ ခွုံနှယတ်ှကြေားထဲ ကြိုးစား ရှာဖြလေိုကတ်ဲ့အခွိန် စမ်းချောင်းလေးထဲမှာ ရချိုးဖို့ ကိုယတ်ှပေေါကြ အဝတအြစားတွကေို ခွှတပြဈနကြတေဲ့ လုံမနေဲ့ နန်းစံတို့ကို သူ တွေ့လိုကရြသည်။ အသား ဖြူဆှတဆြှတ် ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ အခွိုးအဆကြ ကလွှန်းတဲ့ ကောငမြလေး နှစ်ယောကရြဲ့ မိမှေးတိုင်း ကိုယတ်ှကေို ဘှားကနဲ တွေ့လိုကရြတော့ ဘခကတ်ဈယောကြ မကြလြုံးကြီးတွေ ပြူးထွကန်အေောင် ငေးမော ကြည့်လြို့နမေိပြီ ။
နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ဖြံ့ထွားတဲ့ နို့ကြီးတွကေ တင်းမာကော့ထောငန်ကြသေလို တငပြါးကားကားကြီး တွကလေည်း မှငတ်ာနဲ့ သှေးတွေ ဆူကြှ စိတတ်ှေ ထစသည်ေ ။ ကိုယတ်ုံးလုံးတွနေဲ့ စမ်းချောင်းထဲကို ပြေးဆင်းသှားကြတဲ့ နန်းစံနဲ့ လုံမတေို့ရဲ့ ပေါငတ်နန်ှဈသှယကြှားထဲက တွိဂံပုံနရောလေးတွကေ မို့ဖောင်းအိနကြသေည် ။ အကြဲကြောင်း နီညိုညိုလေးတွကေ သူ့မကြလြုံးထဲကနေ တောတ်ောန်ဲ့ မထွကသ်ှားနိုငဘြူး ။ ရစေိမခြွိုးရင်း ကိုယတ်ှကေို ခွေးတွန်း ပြတတ်ိုကန်ကြတေဲ့ တခစ်ခစ် အသံပေးနတေဲ့ ဒီအချောအလှလေးတွကေို ဆှဲခေါလြာပြီး စိတထြငတ်ိုင်း လိုးပစ်လိုကခြငွမြိသည် ။
မိန်းမနဲ့ ကင်းကြာနတေဲ့ စဈပြနကြှီး ဘခကတ်ဈယောကြ ဒီအလှအပတွကေို မှငသ်ှားရတော့ စိတတ်ှေ တုနလြှုပ် ထကြှလာသည် ။ ပေါငကြှားက ဖြားဖကတ်ောြ ဒငကြှီးက ထွားတကြ မာကြောလာသည် ။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကရြဲ့ နို့လုံးထွားထွားတွကေ တုနခြါ ခုနပြေါကန်ကြသေည် ။ နို့သီးလုံး နီညိုညိုလေးတွကေ စူထွကြ လုံးတင်းနကြသေည် ။
ဘခကလြည်း သကပြှင်းမှုတထြုတပြှီး ဒီနရောကနေ ကြောခိုင်းဖို့ ပြငလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ကောငမြလေးတွေ ရချိုးနတေဲ့ စမ်းချောင်းလေးဆီက တဟားဟား အောရြယလြိုကတ်ဲ့ အသံဩဩကြီးကို ကြားလိုကရြလို့ ပြနလြှည့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။
“ဟင် …”
မကြန်ှာကြီးမှာ အနာတွေ ဘလပြနဲ့ ဇွနဘြီလိုရုပ် ပေါကန်တေဲ့ ဆံပငရြှညရြှည် လူထွားကြီးတဈယောကသ်ည် စမ်းချောင်းထဲက လုံမနေဲ့ နန်းစံတို့ကို လိုကဆြှဲနတောကို သူ တွေ့လိုကရြသည် ။
“အဖိုးရေ….ကယပြါဦး……အဖိုး….အဖိုး…….”
နန်းစံလေးရဲ့ အောသ်ံလေး..။ ဘခကြ တဟုနထြိုး ပြေးသှားလိုကသ်ည် ။
” ဟေ့…ကောငမြလေးတွကေို လှှတလြိုကစြမ်း….”
” အကိုကြီးဘခကျ….”
လုံမရေဲ့ အားကိုးတကြီး အောလြိုကတ်ဲ့ အသံလေး ။ ဘခကြ တဟုနထြိုး ပြေးသှားလိုကသ်ည် ။ မကြန်ှာမှာ အနာဗလပြနဲ့ ဇွနဘြီလို ရုပပြကြန်တေဲ့ အကောငကြှီးသည် လုံမနေဲ့ နန်းစံတို့ကို ဆှဲထားတာကို လှှတလြိုကပြှီး ဘခကဆြီကို လှည့လြာသည် ။
” ဘာဝငရြှုပတ်ာလဲ….”
ဇွနဘြီရုပန်ဲ့ ငတိကြီးက ပြောလိုကတ်ာ ။ အသံကြီးက မပီမသ ။ အကကြှဲကြဲနဲ့ ။ သူ့ခါးကြားက ဓါးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ဘခကကြို ပြေးထိုးဖို့ ကြိုးစားလိုကသ်ည် ။ ဘခကလြည်း အိတန်ဲ့ ခွိတထြားတဲ့ ပျိုင့ဖြိုးဖိုကကြို ဆှဲထုတပြှီး ရုပကြှမ်းကြီးကို ပစ်ထည့လြိုကသ်ည် ။ ထိန်းကနဲ ယမ်းပေါကကြှဲသံကြောင့ြ သဈပငအြမှင့ပြေါကြ ငှကတ်အုပ် ဝုန်းကနဲ ထပြံသှားသည် ။ ဇွနဘြီဆနဆြန် ရုပပြကြန်တေဲ့ကောငကြှီး ဘိုင်းကနဲ နောကပြှနလြနကြသွှားသည် ။ တဈခကြဘြဲ ။ ပျိုင့ဖြိုးဖိုကကြ ပြတသ်ည် ။ ပြင်းသည် ။ ယမ်းခိုးတွေ ဝသှေားသည် ။
” ဟား…..ဂါး……..”
ချောင်းတဖကြ ထင်းရှူးတောထဲက အလားတူ ရုပပြကြန်တေဲ့ လူနှစ်ယောကြ ခုနထြှကလြာကြသည် ။ လကထြဲမှာ ရိုငဖြယသ်နတေကြိုယစြီနဲ့ ။ ဘခကကြို ပစ်ဖို့ ခွိနရြှယလြိုကကြှသည် ။ ဘခကကြ မှနသ်ည် ။ လကမြှနသ်ည် ။ အသားသအေောင် လေ့ကငွ့ထြားခဲ့တဲ့ စဈသားဟောင်းကြီး ။ မုဆိုးဒူးထောကြ ထိုငလြိုကပြှီး လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပျိုင့ဖြိုးဖိုကကြို ဆုပကြိုငခြွိနရြင်း ဆကတ်ိုကြ ပစ်ခလွိုကသ်ည် ။ ဘယန်ှဈခကြမြှန်းတောင် မသိ ။ ငါးခကြလြောကြ ။ ရုပပြကြန်တေဲ့ ဇွနဘြီဆနဆြန် လူနှစ်ယောကြ စူးစူးဝါးဝါး အောဟြဈရင်း ပစ်လဲသှားသည် ။
ပဲ့တငရြိုကခြတတ်ဲ့ သနတေသ်ံတွေ ။ အူထွကသ်ှားတဲ့ နား ။ ဖငတ်ုံးလုံးနဲ့ မိမှေးတိုင်း ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ ထမိနတ်ှေ ပြေးရှာသည် ။ ဟူး…။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဖငတ်ုံးအိအိတွကေ ဘခကရြဲ့ စိတတ်ှကေို ရုတခြညွြး ထကြှသှားစသည်ေ ။ ပြေးလိုကတ်ဲ့အခွိန် သူတို့ရဲ့ ဖြံ့ထွားထွား နို့ကြီးတွကလေည်း ခုနပြေါကြ လှုပတ်ုနန်ကြတောပေါ့ ။
စိတထြိန်း.. စိတထြိန်း…….
ဘခကြ သူ့ဖာသာ စိတထြဲက ရရှတေလြိုကတ်ာပါ ။ မရေီကို လိုကရြှာရဦးမယ် . . ။ ငါ့မှာ မိန်းမရှိနတယ်ေ ။ ဦးစိုင်းကြောကြ နှစ်လုံးပြူးကြီးနဲ့ ပြေးလာသည် ။
” ဘာဖြစ်လဲ…..ဘာဖြစ်လဲ……..”
နန်းစံက
” ဦးလေးကြီး ကယလြို့ပေါ့…။ အဘကို နန်းစံ အောခြေါန်တော…..”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဦးစိုင်းကြောကကြ ဇွနဘြီလို ကောငကြှီးကို ကြည့်ပြှီး….
” အဆိပင်ှေ့တွေ ထိထားတဲ့ အဲလိုကောငတ်ှေ ဒီဖကမြှာ တပုံကြီးဘဲ… ဘခကြ….”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဘခကကြ သိပြီးသား ။ စဈကြီးတုန်းက အငအြားကြီး စူပါပါဝါ နိုငင်ံတွေ အားပျိုငကြှတဲ့အခါ ကြားနေ မှဇောပငတ်ှကေ ထိခိုကကြုနသ်ည် ။ ဘခကကြ ရုပပြကြန်တေဲ့ အကောငသ်ုံးကောငရြဲ့ အလောင်းတွကေို ရစေီးသနတ်ဲ့ ချောင်းကလေးထဲကို မွှောလိုကသ်ည် ။
လုံမနေဲ့ နန်းစံတို့ရဲ့ ဖုံးကြယထြားတဲ့ အလှအပတွကေို ဘှင်းဘှင်းကြီး မှငလြိုကရြတဲ့ ဘခကသ်ည် စိတတ်ှေ တကယ့ကြို လှုပရြှားသှားရပြီး သူတို့လေးတွရေဲ့ အခွိုးကတွဲ့ ကိုယအြစိတအြပိုင်းတွကေို မကြစြိထဲမှာ တခွိနလြုံး မှငယ်ောငမြိနတေော့သည် ။ မိန်းမနဲ့ ကင်းကြာနတေဲ့ တကိုယတ်ည်း ခရီးသညကြှီး ဘခကြ စိတတ်ှေ မရိုးမရှ ဖြစ်နပြေီ ။ ကောငမြလေး နှစ်ယောကရြဲ့ ပေါငန်ှဈဖကကြှားက အမှှေးမဲမဲတွနေဲ့ မိန်းမအင်ျဂါတွကေ သူ့ကို ဖမ်းစားနပြေီ ။
ညနဖကြေ ထမင်းစားကြတဲ့အခွိန် ဦးစိုင်းကြောကကြ မဲပုံရှာကြီးရဲ့ အနအထေားနဲ့ ဘခကရြဲ့ မိန်းမမရေီ ရှိမရှိ အရငစြုံစမ်းပြီး ရှိခဲ့ရင် သူ့ကို လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ လကထြဲက ကယထြုတဖြို့ နည်းလမ်းရှာရမညလြို့ တိုငပြငသ်ည် ။
ဘခကရြဲ့ စိတထြဲမှာ သူ့ခစွဇြနီး မိန်းမချောလေး မရေီကို လူဆိုးကြီး လောခေါငမြောငပြှေးက မယားအဖြစ် သိမ်းပိုကထြားမှာ သချောနလေို့ စိတထြဲမှာ ဒေါသဖြစ်ပြီး အမှနသ်ှားကယထြုတခြငွန်သည်ေ ။
ဦးစိုင်းကြောကကြ လောခေါငမြောငပြှေးနဲ့ ရငဆြိုငဖြို့က လူအငအြား လကန်ကအြငအြားချင်ြး မမွှတာမို့ တိတတ်ဆိတဝြငပြှီး တိတတ်ဆိတ် ပြနထြှကတ်ဲ့နည်းကိုဘဲ သုံးရမည်။ ရငဆြိုငတ်ိုကခြိုကလြို့ မဖြစ်နိုငဘြူးလို့ ရှင်းပြသည် ။
ညဖကရြောကတ်ော့ ဘခကသ်ည် မရေီကို ကယထြုတဖြို့ စဉြးစားကြံဆပြီး အိပမြရဘဲ ဖြစ်နတေဲ့ အခွိန် လုံမေ အနားကို ရောကလြာသည် ။
” အဈကိုကြီး……မအိပသ်ေးဘူးလား……”
” အင်း….အိပလြို့ မပြောဘြူး …. ”
” ညောင်းနလေား…လုံမေ နှိပပြေးမယလြေ ..”
” နပေါစဟော….နင် သှားအိပပြါတော့….”
” ရတယ်…နှိပပြေးပါရစေ…။ အဈကိုကြီး နေ့ခင်းက လာကယပြလေို့ဘဲ…။ ဟို ကြောကစြရာ လူကြီးရဲ့ လကထြဲက မလှတတ်ော့ဘူးလို့ ထငန်တော…..”
” အေး… ချောင်းထဲကို နငတ်ို့ခညွြးဘဲ ရသှေားမခွိုးနဲ့..”
” ဟုတ် အဈကိုကြီး……”
လုံမကေ ဘခကကြို ဒေါန်န်းဟိန်းရဲ့ တည်းခိုခန်းတုန်းကလိုဘဲ နှိပပြေးသည် ။ လုံမနေဲ့ ဘခကတ်ို့ စကားပြောနကြတောကို အတွင်းခန်းထဲက အိပမြပြောသ်ေးတဲ့ နန်းစံလေးက နားစွင့ထြောငန်သည်ေ ။ နန်းစံလည်း လုံမလေိုဘဲ ဘခကကြို သှားနှိပပြေးချင်တ်ာပါ ။ ဒါပမယေ့ြ ဘခကန်ဲ့က မရင်းနှီးသေးလို့ သှားရမှာ ကြောကန်သည်ေ ။
ဦးစိုင်းကြောကကြတော့ တဖကခြန်းမှာ တခေါခေါနဲ့ အိပမြောကနွပြေီ ။ ဘခကလြည်း တခကြတ်ခကြြ လုံမရေဲ့ နို့လုံးအိအိကြီးတွကေ သူ့ကြောပြငန်ဲ့ လကမြောင်းရင်းကို မတောတ်ဆ ထိမိတဲ့အတွကြ နေ့ခင်းက လုံမရေဲ့ မိမှေးတိုင်း ကိုယတ်ှကေို မှငခြဲ့ရတာကို ပြနလြညမြှငယ်ောငမြိရပြီး စိတတ်ှေ ဖောကပြှန် လှုပရြှားလာလသည်ေ ။
လုံမသည်ေ နှမ်းစုတန်တေဲ့ ဘလောကဈြလေးကို အတွင်းခံ မပါဘဲ တဈထပထြဲ ဝတထြားတာကြောင့ြ ဘခကကြို နှိပပြေးနတေဲ့အခွိန် ဖြံ့ထွားတဲ့ နို့ကြီးတွကေ ဘခကရြဲ့ ကိုယတ်ှကေို အိကနဲ အိကနဲ ထိမိနကြသေည် ။
” လုံမေ…..”
” ရှင်..အဈကိုကြီး…….”
” နေ့ခင်းကမှ နငဟြာ ကိုယလြုံး အရမ်းတောင့တ်ယ် ဆိုတာ ငါသိသှားရတယ်…….”
” ဟယ်.. ဟုတလြား…….”
” နင်..ယောကျြား ရဖူးလား….။ ရည်းစား ရှိခဲ့လား…..”
” ယောကျြားတော့ မရဖူးဘူး…. ရည်းစားတော့ ထားခဲ့ဖူးတယ်……..”
လုံမကေ ဘခကရြဲ့ အဝတမြဲ့ ကြောပြငကြှီးကို လကဖြနောင့တ်ှနေဲ့ ဖိဖိတွန်းရင်း ငယင်ယကြ ရှာမှာ ရည်းစားထားခဲ့တာတွကေို ပြနမြှငယ်ောင် သတိရမိသည် ။
” နင် အဲ့ရည်းစားနဲ့ မညားဖူးဘူးလား….”
” အို….အဈကိုကြီးကလည်း…..မညားဖူးပါဘူး…..”
” ခြိန်းမတွေ့ဘူးလား……”
” အင်း..ခြိန်းတာပေါ့…..”
” နေ့ဖကလြား..ညဖကလြား……”
” နေ့ရောညရော…..”
သူတို့ ပြောနကြတောတွကေို တိတဆြိတန်တေဲ့ ညကာလမို့ အတွင်းခန်းထဲက နန်းစံ ကြားနရသေည် ။ ရည်းစားခွိန်းတဲ့အကြောင်းတွမေို့ နန်းစံ ရငတ်ှေ တအားခုနန်သည်ေ ။ ဘခကကြို မှောကရြကြ အနအထေားနဲ့ တောတ်ောကြှာကြာ နှိပပြေးပြီးပြီမို့ လုံမကေ
” အဈကိုကြီး ပကလြကလြှနလြိုကမြလား…. ရှေ့ခွမ်းကို နှိပပြေးမယ်….”
လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဘခကြ ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ဲ့အခါ ပေါငကြှားက ဘောင်းဘီထဲမှာ ရှညလြမွော အချောင်းကြီး ငေါငေါကြီး ထထောငန်တောကို လုံမေ တွေ့လိုကရြသည် ။
တကယတ်ော့ လုံမသည်ေ ယောကြွားလီးနဲ့ မစိမ်းလှပါဘူး ။ ရည်းစားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကံရမောငန်ဲ့ လုံမေ ရည်းစား ခစွသ်ူသဘာဝ နှစ်ယောကထြဲ ခွိန်းတွေ့ကြတဲ့အခါ နမ်းကြဖကကြှ ပြတသ်ပကြှရာက တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ တစတစနဲ့ တအားပြင့လြင်း ရင်းနှီးခဲ့ကြပြီး ကံရမောငရြဲ့ လိငတ်နကြို ကိုငဆြုပ် ပြတသ်ပပြေး ကြင်းတိုကပြေးတဲ့ အဆင့ကြို ရောကခြဲ့သည် ။ ကံရမောငကြလည်း လုံမရေဲ့ နို့တွကေို ကိုငပြှတဆြုပန်ယရြာက စို့စုပတ်ဲ့အထိ ဖြစ်လာသည် ။
တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မတွေ့ဘဲ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ဖြစ်လာကြရာက လုံမရေဲ့မိဘတွေ တဖကရြှာက ဘုရားပြဲကို သှားနကြတေဲ့အခွိန် ကံရမောငန်ဲ့ ခွိန်းတွေ့ကြတဲ့အခွိန် ကံရမောငကြ လုံမေ့ကို သူ့တနဆြာကို ကြင်းတိုကရြုံမရတော့ဘဲ စုပခြိုင်းလာသည် ။ လုံမလည်ေး သူ့ကို အလိုလိုကပြှီး လီးတနကြှီးကို စုပပြေးလိုကသ်ည် ။ ကံရမောငကြလည်း နင့ကြိုလည်း ပြနလြုပပြေးပါရစေ ဆိုပြီး လုံမေ့ ထမိနကြို လှနတ်ငပြှီး စောကဖြုတကြို နမ်းသည် ။ ယကသ်ည် ။ စုပပြေးသည် ။ ဒါပမယေ့ြ လုံမနေဲ့ သူ မလိုးဖြစ်ခဲ့ကြ ။ စဈကြီး ဖြစ်လာလို့ ။
ဘခကရြဲ့ ထိုးထောငထြနတေဲ့ အတနကြှီးက လုံမေ့ရဲ့ စိတတ်ှကေို ထကြှစပြေီ ။ နှိပပြေးနရင်ေး တံတောငဆြဈနဲ့ မသိမသာ ထိကြည့်မြိသည် ။ လကခြုံနဲ့ ပြတကြှည့မြိသည် ။ ကိုငပြဈလိုကဖြို့က ဝနလြေးနသည်ေ ။ ရှကန်သလေို တောကြှာ ဘခကကြှီးက ထဆဲနရင်ေ အခကြ ။
ဒါပမယေ့ြ ဘခကကြှီးသည် သဘာဝကို မလှနဆြနန်ိုငဘြူး ။ လုံမကေို မှင်းပေါကြို အကြာကြီး တငစြီးလာခဲ့တဲ့အတွကြ လုံမနေဲ့ ထိတွေ့တာတွကေ သူ့စိတတ်ှကေို ဖောကပြှနစြသလေို အတွင်းခံ ရငစြည်း မရှိဘဲ တထပထြားလို့ လုံမရေဲ့ ဖြံ့ထွားဖြိုးကြှတဲ့ နို့ကြီးတွကလေည်း သူ့ကို ထိမိခိုကမြိတာ အကြိမကြှိမ် ။ လုံမေ နှိပပြေးတဲ့အခါလည်း သူမရဲ့ အသားစိုငတ်ှနေဲ့ သူ့ကြောပြငတ်ှေ လကတ်ှေ ပေါငတ်နတ်ှကေ ထိမိပြတမြိနသည်ေ ။ အခုလည်း လုံမကေ သူ့ငယပြါကို လကခြုံနဲ့ တံတောငဆြဈနဲ့ မသိမသာ ထိနပြတေန်သည်ေ ။ ကောငမြလေးလည်း ဆာနပေုံရသည် ။ ဘခကလြည်း လီးကြီး တောငလြာသည် ။
” လုံမေ . .”
” ရှင် . . .”
” တအားညောင်းတယဟြာ….အပူထုတပြေး….”
” ဟုတ်…အဈကိုကြီး…..”
လုံမကေ ဘခကရြဲ့ပေါငကြှားကို လကဖြနောင့န်ဲ့ တအားဖိထားသည်။ ဒီလိုအခွိနမြှာ သူမ လကခြွောင်းတွကေ ဘခကကြှီးရဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းအလယကြ ငယပြါကြီးပေါကြို ရောကန်သည်ေ ။ မာကြောထောငထြနတေဲ့ ငယပြါ ရှညလြမွောကြီးက လုံမေ့စိတတ်ှကေို တရှိနရြှိန် ထကြှသောင်းကနွြးစသည်ေ ။ ဒါကြီးကို ကိုငခြငွစြိတတ်ှကေ ထိန်းသိမ်းလို့ မရနိုငအြောငဘြဲ ထကြှနသည်ေ ။
” လုံမေ….”
” ရှင်…..”
” ကိုငမြှာဖြင့ကြိုငလြိုကြ….. မထိတထိ လုပမြနနေဲ့…..”
” ဘာ…ဘာကိုလဲ….အဈကိုကြီး…..”
” နငကြိုငခြငွန်တေဲ့ ငါ့လီးကိုလေ….”
” အို….အဈကိုကြီးကလဲ…..”
လုံမကေ ရှကသ်လိုပုံလေးနဲ့ ပြောလိုကပြမယေ့ြ ဘခကကြှီးရဲ့ ခါးပတကြို ဖြုတခြွှတတ်ော့တာဘဲ ။ ကာကီဘောင်းဘီစုတကြှီးကို ဆှဲခလွိုကတ်ဲ့အခွိန် မဲလုံးပြီး ရှညတ်ဲ့ လီးချောင်းကြီး ဘှားကနဲ ပေါလြာသည် ။
” အို….. အကြီးကြီးဘဲ……”
” ဘာငေးနတောလဲ….စုပပြေးလေ…လုံမေ …”
ဘခကရြဲ့အသံက အမိန့သ်ံ ပေါကန်သည်ေ ။ လုံမသည်ေ စိတည်ှို့ခံထားရတဲ့သူလိုဘဲ ဘခကရြဲ့ လီးကို အရင်းပိုင်းကနေ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။
” စုပလြိုကြ . . .”
ဘခကြ ခိုင်းတာကို တသှမတေိမ်း လုပန်တေဲ့ လုံမေ ။ လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ ငုံထည့ပြှီး စုပသ်ည် ။
” ပြှတ်…..ပြှတ်….ပြိ……ပြိ…….ပြတပြှတ်…….”
” အင်း….. ဟူး…… ကောင်းတယ်….. လွှာနဲ့ ကစားပေး……. အား…… ဟုတပြှီ… လွှာလေးနဲ့ သှကသ်ှကလြေး ကလိပေး….. အား….. စုပ်… စုပ်…….”
အတွင်းအိပခြန်းထဲက နန်းစံလေးသည် အပြငကြ သူတို့စုံတွဲ အပြနအြလှန် ပြောနတောတွကေို ပြတပြှတသ်ားသား ကြားနရသေည် ။ လုံမကေ ဘခကလြီးကြီးကို စုပပြေးနပြေီ ဆိုတာကို သူတို့ပြောစကားတွအရေ သိလိုကတ်ဲ့ နန်းစံသည် သူတို့ကို တွေ့ချင်မြှငခြငွလြို့ နံရံအပေါကလြေးတွကနေေ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။ အပြငဖြကကြ လရောငန်ဲ့ လုံမကေ လကတ်ဖကန်ဲ့ လီးကို ဆုပကြိုငပြှီး ပါးစပထြဲ ငုံစုပန်တောကို ပြတပြှတသ်ားသားကြီး နန်းစံ မှငလြိုကရြသည် ။
အပျိုပေါကမြလေးအတွကြ ဒီမှငကြှင်းက တအားကို ကြမ်းသည် ။ အထူးသဖြင့ြ နန်းစံလို တောငပြေါဒြသကေ ရှာကလေးမှာ ကြီးပြင်းတဲ့ ဆယကြွောသ်ကလြေး အတွကြ ။
လုံမသည်ေ မစုပတ်တ် စုပတ်တန်ဲ့ ကြိုးစားပြီး ဒဈဖူးကြီးကို စုပန်သည်ေ ။ တိတဆြိတန်တေဲ့ ညအခွိနကြာလမို့ လုံမေ လီးစုပန်တေဲ့အသံကို နန်းစံ ကြားနရသေည် ။ ဘခကရြဲ့ လီးတုတတ်ုတကြှီးကလည်း တောတ်ောြ ရှညသ်ည် ။ ဘခကရြဲ့ ညည်းသံတွလည်ေး ထွကန်သည်ေ ။
” အား……အား……ဟင်း………အင်း…….”
” ပြှတပြှှတ်….ပြိ…..ပြတပြှတ်…..ပြိ……”
” လုံမေ… တောပြှီ….. ငါ့အလှည့ြ…။ နင့စြောကပြတကြို ငါယကပြေးမယ်……”
လုံမသည်ေ လီးတနကြှီးကို ပါးစပကြ ခွှတလြိုကသ်ည် ။
” ဘာဖြစ်လို့လဲ…အဈကိုကြီး….။ လုံမေ စုပပြေးတာကို အဈကိုကြီး မကြိုကလြို့လားဟင်……”
” ငါ နငစြုပပြေးတာတွကေို ကြိုကပြါတယ်….။ ငါ နင့ကြို စောကပြတ် ယကပြေးမလို့….”
” အို…..မယကန်ဲ့…ရတယ်…..”
လုံမသည်ေ စောကပြတအြယကခြံရမည် ဆိုလို့ ရငတ်အား တုနသ်ှားပြီး ရှကလြန့တ်ကြားဖြစ်ကာ မယကန်ဲ့လို့ တားလိုကသ်ည် ။ သို့သောြ ဘခကကြို တကယတ်မ်း သူမ မတားနိုငပြါဘူး ။ ဘခကသ်ည် သူ့ကို ကယလြာခဲ့တဲ့ ကြေးဇူးရှငကြှီး…။
လုံမသည်ေ ဘခကကြ ပေါငဖြှဲပေးလို့ တဈခကြြ ပြောလိုကတ်ာနဲ့ ပေါငတ်နတ်ှကေို ဖြဲကားပေးပြီးနပြေီ။ အမှှေးမဲမဲပါးပါး ဖုံးနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ဘခကြ ယကပြှီ ။
” အို…အဈကိုကြီးရယ် …”
တကယတ်မ်း စောကပြတ် အယကခြံရတော့ လုံမေ တအားကြိုကသ်ှားသည် ။ အတွင်းခန်းထဲက နန်းစံသည် ဘခကြ စောကဖြုတယ်ကပြေးနတောကို ချောင်းကြည့်ရြင်း စိတတ်ှေ တအား ထကြှလှန်းလို့ စောကပြတကြို လကန်ဲ့ ဖိဖိပြတန်မေိရသည် ။ အရညတ်ှကေ တအား ယိုစီးထွကကြနွသည်ေ ။
လုံမရေဲ့ ညည်းသံလေး ကယွကြယွလြောငလြောင် ထွကလြာသည် ။ ကြာကြာ မယကလြိုကရြ ။ လုံမသည်ေ လီးနဲ့ ထိုးပေးပါတော့လို့ ဘခကကြို မရှကတ်မ်း ဖြင့ဟြတောင်းခံလာလို့ ဘခကလြည်း ဆကမြယကတ်ော့ဘဲ လုံမကေို လိုးပေးသည် ။ နန်းစံ အတွင်းခန်းထဲကနေ ချောင်းနတယ်ေ ဆိုတာကို ဘခကန်ဲ့ လုံမတေို့ မသိကြဘူး ။ ဒါကြောင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ကိုယလြုံးတီးကိုယတ်ှနေဲ့ စိတတ်ိုင်းကြ ပုံစံတွနေဲ့ ကကြနွန လိုးကြလသည်ေ ။
တကကြှှနတေဲ့ တအားထနန်တေဲ့ လုံမရေဲ့
” မှနမြှနလြိုးပါ… ကြမ်းကြမ်းဆောင့ပြါ အဈကိုကြီးရဲ့ ”
ဆိုတဲ့ တောင်းခံတဲ့ အသံတွကေ နန်းစံကို စိတတ်ှေ ဖောကပြှန် တကကြှှစသည်ေ ။ အစပိုင်းမှာ ဖြည်းသလောကြ နောကပျိုင်းမှာ သှကလြာသည် ။ မှနလြာသည် ။ နန်းစံလည်း သူတို့ လိုးကြတာတွကေို ချောင်းကြည့်ရြင်း စိတတ်ှထကြေှကာ လီး လိုချင်လြာသည် ။ စောကပြတ် တအားယားလာသည် ။
ဖြတဖြှတဖြပဖြပ် အသံတွေ ဆူညံလာသည် ။ ကြမ်းပြငကြ တကြှိကြှိနဲ့ ။ ဦးစိုင်းကြောကကြှီး နိုးလာမှာကို နန်းစံ စိတပြူနသည်ေ ။ စောကဖြုတကြို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဖိဖိပြတရြင်း နန်းစံတဈယောကြ တအား ခံချင်န်တေဲ့အခွိန် ဘခကရြဲ့ လီးထဲက လရညတ်ှေ တဖတွဖြတွန်ဲ့ လုံမရေဲ့ ဗိုကသ်ား ဖြေးဖြေးလေးအပေါကြို ပန်းထုတလြိုကတ်ာကို နန်းစံ တွေ့လိုကရြသည် ။
🏵️ တနဝငေသ်ောြ (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️