အောစာအုပ်

တနဝငေသ်ောြ (အပိုင်း ၂ ဇာတသ်ိမ်း)

တနဝငေသ်ောြ
ရေးသားသူ – အညတွ

🏵️ အပိုင်း (၂) [ဇာတသ်ိမ်း] 🏵️

နှစ်နိုငင်ံ နယစြပကြ မဲပုံရှာကြီး ။ ဒီနယစြပဒြသကေ ရှေးခတ်ကေတည်းက မင်းမဲ့ဆနခြဲ့သည် ။ ဝရမ်းပြေးတွေ လူဆိုးလူမိုကတ်ှေ ခိုအောင်း ကကြစြားကြတဲ့ ဒသေ ။ ရှေးခတ်ကေတည်းက ဟိုဖကတ်ိုင်းပြည် နယခြှားစောင့ရြဲလို အဖြဲ့တွကလေည်း ငှပေေးရင် မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်တတေတ်ဲ့ အမွိုး ။ ရှာကြီး ဆိုပမယေ့ြ မသေးလှ ။

ဟိုးရှေးရှေးက ဒီရှာကြီးမှာ ရဲစခန်း ရှိသည် ။ ရုပရြှငရြုံအကြီးစား ရှိသည် ။ ဟိုတယတ်ှေ ကတေီဗီဆိုငတ်ှေ အရကဆြိုငတ်ှေ နိုကကြလပတ်ှေ အစုံ ရှိသည် ။ လောင်းကစားဝိုင်းတွကေ နေ့ရောညပါ ၂၄ နာရီ ဖြင့ထြားသည် ။ အခုတော့ စဈကြီးကြောင့ြ လွှပစြဈမီး မရတော့ ။ ဓါတဆြီလောငစြာဆီတွလည်ေး ပြတန်လေို့ မဲမှောငတ်ိတဆြိတန်သည်ေ ။ တခကြတ်ခကြြ လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ တပဖြှဲ့တွေ စီးတဲ့ မောတ်ောဆြိုငကြယသ်ံတွေ တဗီးဗီးဘဲ ကြားနရသေည် ။ တခါတခါတော့ အရကမြူးလို့ မိုးပေါထြောငဖြောကတ်တတ်ဲ့ မောငပြှေးစခန်းက သနတေသ်ံတွေ ကြားရတတသ်ည် ။

အငအြားကြီးနိုငင်ံက လာဖြင့ထြားတဲ့ စဈစခန်းကို အားပျိုင် အငအြားကြီး တဈနိုငင်ံက ခွမှေုန်းတဲ့ နွူကလီးယား ဗုံးကလွို့ ဒီဗုံးက မဲပုံရှာကြီးဆီကို ထိရောကမြှု ရှိခဲ့သည် ။ ပကြစြီးယိုယှင်းနတေဲ့ မှို့ပြ အဆောကအြဦးတွေ ကြားထဲ လူမိုကကြံကောင်း မသဘေဲ ကနွန်တေဲ့ မောငပြှေးသည် သူ့လူတွကေို ပြနစြည်းရုံးပြီး တဈဂိုဏြးတဈအုပစြု ထူထောငပြှီး လကန်ကမြဲ့တွေ မိန်းမသားတွေ အသကအြိုမင်းသူတွကေို အနိုငကြငွ့တ်ော့တာဘဲ ။ တဈလတဈခါလောကြ လောခေါငမြောငပြှေး တိုင်းခန်းလှည့သ်ည် ။ စုဆောင်း လုယကထြားတဲ့ ဓါတဆြီ လောငစြာဆီတွနေဲ့ စကသ်နတေကြှီးတွေ ဆငထြားတဲ့ သူ့ဂစွကြားနှစ်စီးနဲ့ အနီးအနားမှာ လိုကလြုသည် ။ မိန်းမတွကေို ဖမ်းသည် ။ သူ့စခန်းမှာ ကြှနအြဖြစ်နဲ့ ဖမ်းလှောငထြားတဲ့ လူတွေ ရှိသည် ။ မိန်းမတွကတေော့ ချောရင် လှရင် တောင့ရြင် သူ့မယားဘဲ ။

ကာမကို စိတတ်ိုင်းကြ ရယူတဲ့ မောငပြှေး ။ ခတ်ပေကြကြှီးမှာ ကောင်းစားနတေဲ့ လူမိုကဘြုရင် တဈဆူ ။ သူစားလို့ဝရင် ဆောတ်ှကေို ငှီးငှေ့လာရင် တပည့တ်ှကေို ပေးစားသည် ။ မဲပုံရှာကြီးရဲ့ တခွိနတ်ုန်းက အိုရီးရငတ်ယဆြိုတဲ့ သုံးထပဟြိုတယသ်ည် မောငပြှေးရဲ့ စံအိမကြှီး ဖြစ်နသည်ေ ။

တအားလှတဲ့ မရေီကို တွေ့တွေ့ချင်ြး မောငပြှေး ဆှဲကငွ့ပြဈလိုကသ်ည် ။ ကငွ့တ်ာမှ အကြိမကြှိမ် ။ မရေီသည် လတတ်လော လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ မိဖုရားခေါငကြှီး ဖြစ်နသည်ေ ။ နောကထြပ် ဖမ်းမိတဲ့ ကောငမြလေးတွသည်ေ မိဖုရားငယတ်ှအဖြေဈ ရှိနပမေယေ့ြ တအားလှ တအားတောင့တ်ဲ့ မရေီကို လောခေါငမြောငပြှေး စွဲနသည်ေ ။ ခိုကန်သည်ေ ။ ကြိုကန်သည်ေ ။

မရေီသည် မုဒိန်းကငွ့ပြှီး ဖမ်းခေါလြာခဲ့တဲ့ မောငပြှေးကို စစချင်ြးမှာ တအားမုန်းတီးသည် ။ သတပြဈချင်သ်ည် ။ ရုန်းလဗှေုံးလေ ငှင်းလဗငွြေးလေ ဖြစ်နတေော့ မောငပြှေးကို သူလိုတာပေးပြီး အေးဆေးဆကဆြံတာက ပိုကောင်းလို့ မရေီ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြော့လာသည် ။ နောကပျိုင်း မောငပြှေးရဲ့ လကရြှိ မိဖုရားခေါင် ( မယားကြီး ) ဖြစ်ရတဲ့ တနဖြိုးကို မရေီ သိလာသည် ။ မောငပြှေးရဲ့ တစိတတ်ဒသေ အာဏာကို မရေီ ရလာသည် ။

တပည့တ်ပန်းတွကေ မရေီ့စကားကို နားထောငကြှရသည် ။ မရေီသည် ပြောရေးဆိုခွင့ရြှိသူ ဖြစ်လာသည် ။ မရေီ့မှာ အခွှအရေံတွနေဲ့ ။ နင်းနှိပပြေးမယ့လြူနဲ့ ။ စဈရဲ့ အနိဌာရုံတွကေို ကြုံတွေ့ခံစားနရတေဲ့ ခတ်ကောလမှာ အနူတောလူချော ဆိုသလို မောင် ပြေးက တပည့တ်ပန်း လကန်ကကြိုငတ်ှေ ခွံရံပြီး လိုချင်တ်ာကို လကန်ကအြားကိုးနဲ့ ရယူနသညေလြေ ။

” မရေီ …..”

အသံနကကြှီးနဲ့ အောခြေါလြိုကတ်ဲ့ လောခေါငမြောငပြှေး ။

” လာပြီ…ကိုကို……”

လောခေါငမြောငပြှေးသည် မှင်းရိုင်းတွကေို ယဉပြါးလာအောင် လေ့ကငွ့တ်ဲ့နရောမှာ တဖကကြမ်းခတ် ကြှမ်းသညလြို့ ပြောကြသည် ။ သူသည် မှင်းရိုင်းတွကေို သာမက မိန်းမတွကေိုလည်း ” ခွသေုတပြုဆိုး မှှစွယေကြွိုး ” ဆိုတဲ့ စကားလို တဈခွန်းပြောလိုကတ်ာနဲ့ ” ပြဲပြီး မီးသေ ” ဖြစ်အောင် ကငွ့န်ိုငတ်ဲ့ လူတဈယောကပြါ ။

” ငါးချောကစြားချင်တ်ယ်…” ဆိုတာနဲ့ ” ဖုတပြှီးသား အသင့ပြါ ” လို့ သူ့မယားတွကေ သူ့စိတကြှိုကြ အဆငသ်င့ြ လုပပြေးကြရသည် ။ လိုးမယဟြေ့ ဆိုတာနဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး ဖငထြောငပြေးထားကြရသည် ။

မရေီသည် လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ အရှေ့မှာ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ရောကန်သည်ေ ။

” မရေီ… လာစမ်း….။ ငါ မုန်းကငွြးရှာဖကကြိုသှားတာ နင့ကြိုဘဲ တအားလှမ်းနခေဲ့တယ်….။ ငါတို့ လိုးရအောင် . . .”

လို့ မောငပြှေး ပြောလိုကတ်ာနဲ့ မရေီသည် သူမကိုယပြေါမြှာ ဝတထြားတဲ့ အဝတတ်ှေ အားလုံးကို တဈခုပြီးတဈခု အမှနခြွှတပြဈလိုကသ်ည် ။

” လိုးလေ.. ကိုကို….။ မရေီ့ကို ဘယလြိုပုံစံ လိုးချင်လြဲ.. ဘယလြိုပုံစံ နပေေးရမလဲဟင် …”

” အရငဆြုံး ငါလုပခြငွတ်ာက နင့စြောကဖြုတကြို ယကခြငွတ်ယ်….။ ကုတငစြောင်းမှာ ဖငပြူးတောင်း ထောငပြေးစမ်း…. မရေီ …”

မရေီသည် လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ အလိုကြ ကုတငပြေါတ်ကလြိုကပြှီး ကုတငစြောင်းမှာ ဖငပြူးတောင်း ထောငပြေးလိုကသ်ည် ။ ဖြူဖြေးတဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေ ဖငပြူးတောင်းထောငပြေးတဲ့အခါ ပိုပြီး ဝိုင်းစကြ စွင့ကြားနသလေိုဘဲ ။ ဖငစြအိုပေါကြ နီညိုညိုလေးက ဖြူဖြေးတဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွရေဲ့ကြားမှာ ထင်းနသည်ေ ။ ကပရြကြ အကြဲကြောင်း မိန်းမအင်ျဂါကြီးက အမှှေးရှင်းထားလို့ နှုတခြမ်းသား ထူထူတွနေဲ့ တအားကြည့်ကြောင်းနသည်ေ။

မောငပြှေးသည် သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို အကုနခြွှတပြဈလိုကပြှီး မရေီ ဖငကြုန်းပေးနတေဲ့ ကုတငန်ားကို လွှောကလြာပြီး မရေီ့ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို လကန်ဲ့ဖြဲရင်း စောကဖြုတန်ဲ့ ဖငစြအိုပေါကကြို လွှာပြားကြီးနဲ့ အစုနအြဆန် ယကပြါတော့သည် ။ မရေီသည် မောငပြှေး အဖုတယ်ကတ်ာကို စွဲလန်းနသည်ေ ။ မောငပြှေးသည် အစမှာ မရေီ့ကို အတင်း မုဒိန်းကငွ့ခြဲ့ပမယေ့ြ မရေီသည် နောကပျိုင်းမှာ သူယကတ်ာ သူလိုးတာတွကေို သဘောကြ စွဲလန်းသှားပြီး မထူးတော့တဲ့အတူတူ မောငပြှေး ယကတ်ာ လိုးတာတွကေို ကြကြနေပေန်ပကြှီး ခံယူရယူနပြေီ ။

မောငပြှေးသည် စောကစြိလေးကို သူ့နှုတခြမ်းထူထူကြီးတွနေဲ့ ဆှဲယူ စုပပြေးသလို သူ့လွှာထိပန်ဲ့လည်း စောကစြိလေးကို ကလိပေးနသည်ေ ။ လွှာကို စောကခြေါင်းထဲကို ရနိုငသ်လောကြ ထိုးသှင်းပေးနသေေးသည် ။

“အို… အင်း…. အင်း…… အား……. ကောင်းတယ်… ကိုကို….. ကောင်းတယ်…… အီး…… တအား….. ကောင်း…..”

မောငပြှေးက ဘာဂွာကိုငန်တေဲ့အခွိန် မရေီရဲ့ ဖြံ့ထွားတင်းမာဆဲ နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပည်ှဈနယဖြတန်သည်ေ ။ ခဏကြာတော့ စောကဖြုတကြနေ မကြန်ှာခွာလိုကပြှီး

” မရေီ….. လီးစုပပြေး…..”

လို့ ပြောရင်း ဒူးထောကရြာက မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည် ။ မရေီလည်း ကုတငအြောကကြနေ မတတ်ပရြပရြကန်ဲ့ လီးတနကြှီး တိုးကပပြေးလာတာကို ကုတငပြေါကြနပြေီး စုပပြေးလိုကသ်ည် ။ ညိုညိုမဲမဲ လီးတုတတ်ုတကြှီးသည် မရေီ့ပါးစပပြေါကထြဲ ပြည့တ်င်းနသည်ေ ။

“ပြှတပြှတပြှတ် ပြှတပြှှတပြှတပြှတ်…. ပြိပြိ.. ပြတပြှတ်….”

မောငပြှေးသည် မရေီ လီးစုပပြေးတာကို အရမ်းကြိုကသ်ည် ။ သူ့မှာ ကောငမြတွေ အများကြီး ရှိနပမေယေ့ြ မရေီ လီးစုပပြေးတာကို အကြိုကဆြုံးဘဲ ။ မရေီသည် လွှာကစားပေးပြီး စုပပြေးလေ့ရှိတာကြောင့ြ အရသာထူးသည် ။ လီးစုပပြေးနရင်ေး မရေီသည် မောငပြှေးရဲ့ တွဲလောင်းကနွတေဲ့ ဂွေးစိကြီးတွကေို လကန်ဲ့ ဖြဖြဆုပ် နယပြေးနတောကလည်း အရသာတမွိုး ထူးကဲလှသည် ။

မရေီသည် ယောကြွားဖြစ်တဲ့ စဈပြနကြှီး ဘခကတ်ဈယောကြ အိမကြို ပြနမြလာတော့တာကြောင့ြ စဈပြဲကြီးထဲ သဆေုံးသှားပြီလို့ မှတထြငခြဲ့သည် ။ ဘခကြ မရှိတော့ပြီလို့ ထငမြိခဲ့တဲ့အခွိနမြှာ လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ အဖမ်းကို ခံခဲ့ရပြီး မုဒိန်း အကြိမကြှိမ် ကငွ့တ်ာကိုလည်း ခံရသည် ။ ကြှနတ်ဈယောကြ အဖြစ် မဲပုံရှာကို ကြိုးတုပပြှီး ဖမ်းခေါလြာတာကို ခံခဲ့ရသည် ။

မရေီ ကံကောင်းတာက မောငပြှေးက မရေီ့ကို သူ့မိဖုရားခေါင် ( မယားကြီး ) အဖြစ် နရောပေး ရှေးခဲ့လို့ ကောင်းကောင်းမှနမြှန် နရပြေီး အရေးပေးခံရသည် ..။ ဩဇာရှိလာသည် ။ မရေီ့စိတထြဲမှာ ဘခကကြို တခါတရံ သတိရမိပမယေ့ြ သပြေီလို့ ယူဆမှတယ်ူခဲ့တာမို့ မေ့မေ့ပြောကပြွောကြ ဖြစ်လာသည် ။

” အား….. ကောင်းတယ်….. စောကရြမ်းကောင်းတယ်……”

မောငပြှေးက လီးကို မရေီ့ပါးစပထြဲက ဆှဲထုတလြိုကလြို့ မရေီလည်း….

” တောပြှီလား..ကိုကို…”

လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ မောငပြှေးက

” အင်း….လိုးကြရအောင်….”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ မောငပြှေးက မရေီ့ကို ပကလြကအြိပခြိုင်းပြီး ပေါငတ်နတ်ှကေို ဖြဲကားလိုကရြင်း လီးကြီးကို မို့မောကတ်ဲ့ ဖောင်းဖောင်းကြှကြှ စောကဖြုတထြဲကို ထိုးသှင်းဖို့ လုပလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ခပဝြေးဝေးက သနတေသ်ံတွေ တဒကဒြကကြို ကြားရသည် ။

” ဟာ….. ဘာလဲ…. ဘာဖြစ်တာလဲဟ….. စောကရြေးထဲ…..”

လီးတန်းလန်းကြီးနဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်းက စားပြဲကြီးဆီကို လွှောကသ်ှားလိုကပြှီး စကားပြောစကြ ( ဝေါကြီတောကြီ တူးဝေးရဒေီယို ) ကို ကောကယ်ူလိုကသ်ည် ။

” ရုပဆြိုး ရုပဆြိုး….. ကြားရင် အကြောင်းပြန်….”

” ဆရာပြေး…. ဆရာပြေး….. ရုပဆြိုး… ရုပဆြိုး…. ရှာအဝငဂြိတမြှာ ရနသ်ူတွေ… လာတိုကန်တယ်ေ…”

” ဟေ……အငအြားများလား…..”

” များတယ်…..ဆရာပြေး…။ ကြုပတ်ို့ကို စဈကူလှှတပြေးပါ…..”

” ကောင်းပြီ….. တောင့ထြား….။ ရနသ်ူအငအြား ဘယလြောကြ ခန့မြှန်းလဲကြ……”

” သုံးဆယကြွောကြွောြ… ရှိမယ်….. ဆရာပြေး….”

” အိုကေ…..လာမယ်….လာမယ်…..”

မောငပြှေးက ပြောရင်း ဘောင်းဘီ ပြနစြှပန်သည်ေ ။ မရေီ့ကို

” ရှာအဝငမြှာ ရနသ်ူတွလောနလေို့ ငါပြေးလိုကြဦးမယ်…..”

လို့ ပြောလိုကပြှီး နံရံမှာထောငထြားတဲ့ အမဖြိုးမောင်းပြနကြို ကောကယ်ူကာ အိပခြန်းထဲကနေ ပြေးထွကသ်ှားသည် ။ မရေီ့အတွကကြ ဒီလိုဖြစ်ပကြတ်ာတွကေ မဆန်းဘူး ။ လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ ဘဝက အဲ့လိုဘဲ။ ပစ်လိုကခြတလြိုကြ စားလိုကမြူးလိုကြ လိုးလိုကန်ဲ့ဘဲလေ ။

မဲပုံရှာအဝငမြှာ တိုကပြှဲ ပြင်းထနန်သည်ေ ။ မောငပြှေးရဲ့တပည့ြ ရုပဆြိုးတို့ ကင်းအဖြဲ့သည် ရနသ်ူတွကေို အပြင်းအထန် ပြနတ်ိုကန်သည်ေ ။ စကားပြောစကကြ မောငပြှေးက သူတို့ လိုကလြာနပြေီလို့ ပြောနသေံကို ကြားရလို့ ရုပဆြိုးသည် စိတအြားတကသ်ှားသည် ။ သူ့အမှှာညီနောင် ပုတသ်ိုးလည်း သူနဲ့အတူ ကြံ့ကြံ့ခံ တိုကန်သည်ေ ။

မောငပြှေးသည် သူစီးနကြေ ဂစွကြားတွနေဲ့ ရှာအဝငဂြိတဖြကကြို ဒလကြမ်း မောင်းသှားနသည်ေ ။ ကားခေါင်းမှာ တပထြားတဲ့ ဆော စကသ်နတေကြှီးနဲ့ ဒလစပ် ပစ်ခတရြင်း ရုပဆြိုး ပုတသ်ိုးတို့ အဖြဲ့တွကေို ကူတိုကသ်ည် ။

” ဘယကြကောငတ်ှလေဲကြ…”

” ဗိုလဇြရကတ်ို့ ထငတ်ာဘဲ…..”

” ဟေ….ခွ…..ခွ….. ငါးဇငရြိုင်း…. လောငခြွာနဲ့ ထုစမ်း….. ထု…. ထု…..”

မောငပြှေးက အငအြားသုံးပြီး အလုံးအရင်းနဲ့ တိုကသ်ည် ။ လကန်ကကြလည်း ကောင်းတော့ ရနသ်ူတွေ အတုံးအရုံး ကဆွုံးပြီး ဆုတပြှေးကုနသ်ည် ။ မသဘေဲ ဒါဏရြာရပြီး ကနွခြဲ့တဲ့ ရနသ်ူတဈကောငကြို သူတို့ စဈမေးတော့ ဗိုလဇြရကတ်ို့အုပစြုဆိုတာ သိရသည် ။ မောငပြှေးသည် ဗိုလဇြရကတ်ို့ကို လိုကတ်ိုကမြည် လို့ လုပသ်ေးသည် ။ ဒါပမယေ့ြ ရုပဆြိုးနဲ့ ပုတသ်ိုးတို့က ဆကမြလိုကဖြို့ တားကြသည် ။

မောငပြှေး ပြနရြောကတ်ော့ မရေီက ရအေေးအေး တဈခွကန်ဲ့ ဆီးကြိုနသည်ေ ။

” ရနသ်ူတွကေ တောတ်ောမြွားလား ကိုကို..။ သူတို့က ဘာလိုချင်လြို့ လာတိုကတ်ာလဲဟင်…..”

မရေီက မောငပြှေးကို မေးလိုကသ်ည် ။ မောငပြှေးက ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငခြလွိုကပြှီး

” အားစမ်းတာ သကသ်ကပြေါ့ မရေီ…..။ ဇရကဆြိုတဲ့ကောင်…. သူက ဘဝငမြှင့ရြောဂါ ရနတော..။ သူ့ကိုယသ်ူ လကန်ကကြိုင် ခေါင်းဆောင် ဆိုပြီး… သူက ငါ့ထကသ်ာချင်တ်ယလြေ…။ မဲပုံကို သိမ်းချင်တ်ယ်…။ သူနဲ့အတူ နဒွန်ေးဆိုတဲ့ ကောငလြည်း ပါလာတယ်။ နှစ်ဖြဲ့ပေါင်းပြီး ငါ့ကို ဖြိုချင်တ်ာလေ.. ဟားဟား….။ မောငပြှေးတို့က ဒါတွေ သိနလေို့ စောစောကတည်းက လကန်ကကြောင်းတွေ စုထားတာ….။ ဘာရမလဲ…. ပြနထြုပစ်လိုကတ်ာ … ခွေးပြေးဝကပြှေး ပြေးသှားရတယ်……”

လို့ ရသေောကပြှီးတဲ့အခွိန် ပြောပြသည် ။ မရေီက ပြုံးစိစိနဲ့

” ကိုကိုနဲ့ မရေီ.. ဇာတလြမ်း ပြနဆြကလြိုကကြှမလားဟင်…..”

လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ မောငပြှေးရဲ့ မကြန်ှာကြီး ပြုံးသှားသည် ။

” လာ…. ငါ့လီးကို စုပပြေး…….”

မောငပြှေး သူ့ဘောင်းဘီကြီးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့ မဲမဲတုတတ်ုတ် လီးပုံပကြကြှီး ပေါလြာသည် ။ ဂေါလြီတွေ ထည့ထြားလို့ လီးကြီးက အဖုအပိန့တ်ှနေဲ့ ပုံပကြပြန်းပကြြ ဖြစ်နသည်ေ ။ မရေီက ပုလှသေိပကြောင်းလို့ မောငပြှေး တအားကြိုကသ်ည် ။ မရေီရဲ့ နှုတခြမ်းလှလှ ဖောင်းဖောင်းလေးတွကေ သူ့ဒဈပြဲကြီးကို ငုံလိုကတ်ဲ့အခွိန် မောငပြှေးရဲ့ မကြလြုံးတွေ မှေးစင်းကသွှားသည် ။ လွှာလေး လှုပရြှားပေးနလေို့ တအား အရသာရှိနသည်ေ ။

စဈပြနကြှီး ဘခကြ။ သူ့အိမရြှေ့က ထင်းရှူးပငတ်ောထဲမှာ ဓါးပေါကကြငွ့န်တေဲ့ စဈပြနကြှီး ဘခကဆြီကို ဦးစိုင်းကြောကြ ရောကလြာသည် ။

” ကိုဘခကြ… ခငဗြွားရဲ့ မရေီကို ကယတ်ငမြယ့ြ စွန့စြားခန်းကို ကြုပ် လိုကလြည်းကူချင်တ်ယ်….။ ကြုပမြှေးလေး နန်းစံကို အိမမြှာ ထားခဲ့ရမှာလည်း စိတကြ တအားပူတယ်….။ ခငဗြွား မဲပုံရှာကြီးထဲကို ဝငဖြို့ နည်းလမ်း တွေ့ထားတယ်…။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပ် လိုကလြာကူမှ ကောင်းမယ်…….”

” လုံမနေဲ့ ထားခဲ့ရငကြော…။ ကနွောြ လုံမနေဲ့ နန်းစံကို သနတေပြဈနည်းတွေ သငပြေးခဲ့ရငကြော….”

” ကြုပတ်ို့ သူတို့ကို လူဆိုးလူသှမ်းတွေ ရနမြမူနိုငအြောင် ကာကြယတ်ဲ့ နည်းလမ်းတွေ စီစဉပြေးခဲ့ရမယ် ကိုဘခကြ…..”

” စိတခြပြါ ဦးစိုင်းကြောကြ..။ ကနွောြ သူတို့ ပုန်းအောင်းနိုငမြယ့ြ မှတွင်ေးတဈတွင်း အိမအြောကမြှာ တူးပေးခဲ့မယ်….။ မဲပုံထဲကို ဘယလြိုဝငန်ိုငမြလဲ ဆိုတာလေး ပြောပြမလား…. ဦးစိုင်းကြောကြ…..”

” မောငပြှေးက လူအငအြား များတယ်….။ အမြဲ အစားအသောကအြတွကြ ရှာဖြနရေေ ပူပငန်ရတေယ်…..။ ကြုပတ်ို့ ကြကတ်ှေ ဝကတ်ှကေို မှင်းလှည်းနဲ့ တငသ်ှားပြီး သူ့ကိုရောင်းရင် မဲပုံထဲကို အစဈအဆေး သိပမြများဘဲ ရောကသ်ှားနိုငတ်ယလြေ….။ ကြုပကြ သူ့အဖြဲ့က ‘အဝယတ်ောြ ရမ်းကား ‘ က အမြဲ ကြကြ၊ ဝကြ၊ နှားတွေ ဝယန်တယေဆြိုတာ သိထားတယ်….။ ကြုပ် သူတို့ဆီဝငဖြို့ ကြကန်ဲ့ ဝကတ်ှေ ရှာမယ်….။ ခငဗြွား…. သနတေတ်ဈလကလြောကြ ရမလား….။ ဟိုဖကရြှာက ဘိုကြုပ် ဆိုတဲ့ကောငကြ သနတေလြိုချင်န်တယ်ေ..။ သူ့မှာ ကြကန်ဲ့ ဝကတ်ှေ ရှိတယ်….။ သှားလဲလိုကမြယ်….”

” ကောင်းပြီ…. ကြုပ် သနတေတ်ဈလကန်ဲ့ ကညွဆြံတွေ ပေးမယ်……”

စဈပြနကြှီးဘခကြ ပေးတဲ့ သနတေန်ဲ့ ကညွဆြံတွကေို ယူပြီး ဦးစိုင်းကြောကတ်ဈယောကြ တဖကရြှာက ဘိုကြုပဆြိုတဲ့ လူဆီကို ထွကသ်ှားနတေဲ့အခွိနမြှာ ဘခကသ်ည် စမ်းချောင်းလေးမှာ ရဆင်ေးခွိုးနသည်ေ ။ ဘခကရြဲ့ တောင့တ်င်းကြံ့ခိုငပြှီး ကြှကသ်ားအမှောင်း အထဈတွနေဲ့ ပြည့န်တေဲ့ ဝတလြဈစလဈကိုယတ်ှကေို မကြလြုံးလေးပြူးပြီး ငေးမောနတောက နန်းစံ ။

နန်းစံသည် ညက လုံမနေဲ့ ဘခကကြှီးတို့ ခစွတ်င်းနှီးနှောနကြတောကို ချောင်းကြည့်ပြှီး စိတတ်ှထခေဲ့ပမယေ့ြ ညဖကကြှီးမို့ သဲသဲကြဲကြဲ မမှငခြဲ့ရ ။ ဘခကန်ဲ့ လုံမတေို့ လိုးပြဲကို ချောင်းပြီး သူမဖာသာ လကန်ဲ့ ပြတသ်ပ် အာသာဖြမေိခဲ့ရပမယေ့ြ စိတတ်င်းတိမမြှုကို မရဘဲ လီးအစဈနဲ့ အလိုးခံချင်စြိတတ်ှေ တအား ပေါပြေါကခြဲ့ရသည် ။ အဖိုးဖြစ်တဲ့ ဦးစိုင်းကြောကြ တဖကရြှာကို ထွကသ်ှားပြီးတဲ့နောကြ ဘခကကြ

” လုံမရေေ.. ငါ ရသှေားခြိုးလိုကျဦးမယ်…”

လို့ နှုတဆြကန်သေံကို နန်းစံ ကြားလိုကသ်ည် ။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဘခကကြှီးသည် အဝတအြပို ဘာမှပါမသှားဘူး ။ တောထဲက စမ်းချောင်းလေးမို့ လုံမနေဲ့ နန်းစံတို့ ကိုယတ်ိုငလြည်း အဝတမြပါဘဲ ကိုယလြုံးတီးတွနေဲ့ဘဲ ရဆင်ေးခွိုးခဲ့ကြတာမို့ ဘခကလြို ယောကြွားကြီးတဈယောကကြ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ဘဲ ဆင်းခွိုးမှာ သချောနသည်ေ ။ ဒါကြောင့ြ နန်းစံသည် ဘခကကြှီးရဲ့ အနောကကြနေ တိတတ်ဆိတ် လိုကပြါသှားသည် ။

ဘခကြ အဝတတ်ှေ အကုနလြုံး ခွှတပြဈလိုကတ်ဲ့အခါ နန်းစံသည် သူ့ပေါငတ်န် နှစ်ဖကကြှားက တွဲလောင်းကနွတေဲ့ လီးတန် တုတတ်ုတရြှညရြှညကြှီးကို တွေ့လိုကရြသည် ။ ညက လုံမကေို လိုးတဲ့ လီးကြီး ။ အမလေး…. ဒီလီးတနကြှီးနဲ့ လုံမရေဲ့ စောကဖြုတထြဲကို ဘယလြိုများ သှင်းပါလိမ့ြ……။

နန်းစံလည်း လီးညိုကြီးကို ငေးစိုကကြှည့ရြင်း သှားရညယ်ိုလာသည် ။ ညက လုံမေ လီးစုပတ်ာတွကေို မှငခြဲ့ရသည် ။ သဲသဲကြဲကြဲတော့ မဟုတဘြူး ။ အခုတော့ လင်းထင်းနတေဲ့ နေ့အခွိနမြှာ ဘခကရြဲ့ လီးကြီးကို အနီးကပ် မှငန်ရသေည် ။ ဒါကြီးကို ပြေးစုပပြဈလိုကခြငွစြိတတ်ှေ ပေါပြေါကန်ရသေည် ။ ဒါကြီးနဲ့ စောကဖြုတထြဲကို အလိုးခံလိုကခြငွစြိတတ်ှကလေည်း ထိန်းလို့မနိုငတ်ော့ ။

ဘခကလြည်း ရချိုးအပြီး ချောင်းထဲကနေ တကလြာတဲ့အခွိန် ညဈပနေံစောန်တေဲ့ သူ့ဘောင်းဘီကြီးကို လွှောဖြှတဖြို့ ကြိုးစားနတေဲ့အခွိန် ခွုံပုတတ်ှထေဲက အသံတွကေို သူကြားလိုကလြို့ ဆတကြနဲ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။ တောကောငလြား….. ရနသ်ူလား…..။

ဘခကရြဲ့လကကြ ချောင်းစပကြ ကြောကတ်ုံးကြီးပေါမြှာ ခထွားတဲ့ သူ့သနတေဆြီကို ရောကသ်ှားသည် ။ အသံကြားတဲ့ ခွုံပုတဆြီကို သနတေကြို ခွိနပြှီး တိုးကပသ်ှားသည် ။

“ဟင်….”

ထွကပြှေးဖို့ ကြိုးစားလိုကတ်ဲ့ နန်းစံကို တွေ့လိုကရြသည် ။

” နန်းစံ….. နင် ငါရေချိုးတာကို လာချောင်းနတောလား……”

နန်းစံက ဘခကကြို ကြောကလြန့တ်ဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ မော့ကြည့်ပြှီး

” အင်း….”

လို့ ဖြသည်ေ ။ ထမိနန်ှမ်းလေးကလည်း ပြကြှတေလြို့ ။ သူ့ကို လာချောင်းပြီး လကဆြော့နပေုံရသည် ။

“နန်းစံက ရိုးသားတဲ့ တောငပြေါသ်ူလေးမို့ ဘခကန်ဲ့ လုံမတေို့ ညကလိုးကြတာကို တွေ့ပြီး ကြားပြီး စိတတ်ှေ ထကြှတယ်….။ လုံမလေိုဘဲ လိုချင်တ်ယ်”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဒီအခွိနမြှာ ဘခကလြည်း ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးနဲ့ လီးတနတ်ုတကြှီးကလည်း တန်းလန်းကြီး ။ လုံမရေဲ့ ပြောစကားကြောင့ြ ဘခကရြဲ့ အတနကြှီး ဆတကြနဲ ထထောငလြာသည် ။ ငေါငေါကြီး ။

နန်းစံလည်း လီးတနကြှီးကို အနီးကပ် တွေ့လိုကရြလို့ မကြလြုံးလေး ပြူးပြီး ကြည့်ရြင်း ကိုငခြငွစြိတတ်ှေ ပေါပြေါကလြာတဲ့အခွိန် ဘခကကြ

” နငကြိုငလြေ.. ရော့…”

ဆိုပြီး သူ့လကထြဲကို လီးကြီး ထည့ပြေးသည် ။ ရငတေတ်ုန်း ရတွင်ေးထဲကသွှားသလိုဘဲ ။ လီးကြီး သူမလကထြဲကို ရောကလြာတော့ နန်းစံလည်း လီးတနတ်ုတကြှီးကို ဆုပည်ှဈပြတသ်ပလြိုကသ်ည် ။ လီးတနကြှီး ပိုကြီးထွားလာ ပိုမာလာ ထောငလြာသည် ။ အို… အကြီးကြီး ဖြစ်လာတယ်…..။ နန်းစံသည် လထဈပြဲကြီးကို စုပပြဈချင်တ်ဲ့စိတ် ပေါကန်သည်ေ ။ ရှကကြလည်း ရှကသ်ည် ။ ဘခကကြ

” စုပလြိုကြ….နန်းစံ ”

လို့ ပြောလိုကပြှီး တောငန်တေဲ့ လီးကြီးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး နန်းစံရဲ့ ပါးစပပြေါကန်ားကို တိုးကပပြေးလိုကသ်ည် ။

” စုပ်..စုပ်….စုပကြှည့ြ…..”

နန်းစံ လထဈကြီးကို ငုံလိုကပြှီး စုပသ်ည် ။

” အား…ကောင်းတယ်….စုပ်…စုပ်……”

ဘခကလြည်း နန်းစံရဲ့ လီးစုပပြေးတာကို ခံနရင်ေး နန်းစံရဲ့စောကဖြုတကြို လကန်ဲ့ ဖမ်းစမ်းလိုကတ်ော့ စောကရြညတ်ှေ တအားစိုပနတေောကို သိလိုကရြသည် ။

” နင် အလိုးခံချင်လြား….”

လို့ မေးလိုကသ်ည်။ နန်းစံ လီးစုပန်ရောက ခေါင်းလေး ညှိမ့ပြှသည် ။

” ရတယ်… ငါလိုးပေးမယ်…… စုပ်… စုပ်….. စုပပြှီးရင် စောကပြတလြည်း ယကပြေးမယ်…. လိုးလည်းလိုးပေးမယ်….”

ဘခကြ နန်းစံရဲ့စောကဖြုတကြို ပြတပြေးနသလေို လကတ်ဖကကြလည်း နို့တင်းတင်းလုံးလုံးလေးတွကေို ပြတပြေးနသည်ေ ။ တင်းမာပြီး ထောငလြာတဲ့ နန်းစံရဲ့ နို့သီးခေါင်း လုံးလုံးလေးတွကေို ဘခကြ စို့ပေးရင်း နန်းစံရဲ့ ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို ဖြဲကားလိုကသ်ည် ။ ဖြူဆှတဆြှတ် ပေါငတ်နသ်ှယလြေးတွရေဲ့ ကြားခလယမြှာ အမှှေးပါးပါးနဲ့ စောကဖြုတကြှီး ။ လူက ပိနသ်ှယသ်လောကြ စောကဖြုတကြ ကြီးသလိုဘဲ ။ အကြဲကြောင်း နီညိုညိုကြီး ။

နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို လွှာနဲ့ ဝိုကယ်ကပြေးရာက ပေါငကြှားကို ခေါင်းထိုးဝငလြိုကပြှီး စောကဖြုတကြို လွှာနဲ့ယကပြေးသည် ။ နန်းစံလည်း လိုချင်န်တေဲ့ ယောကြွားအထိအတွေ့တွကေို ရလိုကလြို့ ကြနပေန်သည်ေ ။ လွှာကြီးရဲ့ အထိအတွေ့တွကေ တုနန်အေောင် ကောင်းလှန်းနသည်ေ ။ နန်းစံသည် လီးလည်း စုပဖြူးသှားရသလို စောကဖြုတလြည်း အယကခြံနရသေည် ။ ဘခကကြ သူ့စံခွိနမြှီ လီးကြီးနဲ့ မကြာခငမြှာ လိုးပေးတော့မည် ဆိုတာကိုလည်း နန်းစံ သိနသည်ေ ။

” ငါယကတ်ာ ကောင်းလား…..”

” အှန်း…..”

” ဘာအှန်းလဲ……”

” ကောင်းတယ်……”

” ငါ့လီးကို နင့စြောကပြတထြဲ သှင်းပေးရမလား…..”

” အင်း…..”

ဘခကြ လိုးသှင်းခါနီးဆဲဆဲ သူတို့ လိုးနတေဲ့ မှင်းဇောင်း အပြငဖြကကြ ခွသေံလိုလို ကြားလိုကတ်ဲ့အတွကြ ဘခကလြည်း နန်းစံရဲ့ ပေါငကြှားက ခွာလိုကပြှီး အပြငကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဦးစိုင်းကြောကြ ကြကတ်ှေ ဝကတ်ှေ တငထြားတဲ့ လှည်းနဲ့ ပြနရြောကလြာတာကို တွေ့လိုကရြသည် ။

” နန်းစံ.. နင့အြဖိုး ပြနရြောကလြာပြီ….။ နောကကြှမှ နငန်ဲ့ငါ ထပတ်ှေ့ကြမယ်….”

” အင်း . . .”

နန်းစံလည်း အဝတတ်ှကေို ကောကယ်ူ ဝတလြိုကသ်ည် ။

——————————————–

မဲပုံရှာကြီးကို တောငပြေါကြနပြေီး မှနပြှောင်းကိုယစြီနဲ့ ချောင်းမှောင်း လေ့လာနကြတေဲ့ စဈပြနကြှီး ဘခကန်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကတ်ို့သည် မီးခိုးတလူလူနဲ့ တဲကြီးမှာ လူတွေ ခကြပြှုတန်ကြတောကို တွေ့နရသေည် ။

” ပြဲတဈခုခုလုပမြယ့ြ သဘောဘဲ…. ကိုဘခကြ…..။ ကြုပတ်ို့ ကြကန်ဲ့ဝကတ်ှေ သှားရောင်းရင် သူတို့ သဘောကကြှမှာ သချောတယ်…..။ ကဲ…. ကြုပတ်ို့ ပြငဆြငကြှစို့…..”

မဲပုံရှာကြီးရဲ့အဝင် စည်းရိုးဂိတမြှာ ပုတသ်ိုး ရှိနသည်ေ ။ ပုတသ်ိုးသည် သူ့အဈကို ရုပဆြိုးနဲ့အတူ လောခေါငမြောငပြှေးဆီမှာ တပည့ခြံနတော တောတ်ောလြေး ကြာခဲ့ပြီ ။ သူတို့ ညီနောငသ်ည် တုံးတိုကတ်ိုကြ ကြားကိုကကြိုကြ မိုကပြဈတဲ့ လူမိုကစြဈစဈတွေ ။ ရိုကဆြိုရိုကြ ဖိုကဆြိုဖိုကြ… ခိုင်းတာလုပ် ခံမပြောတဲ့ တပည့ကြောင်းတွမေို့ မောငပြှေးက သဘောကသွည် ။

မောငပြှေးသည် သူ့ကိုယပျိုင် ခါးပိုကဆြောငတ်ပတ်ှနေဲ့ သူတလူငါတမင်း တစငထြောငန်တော တောတ်ောကြှာပြီ ။ မဲပုံသည် တကယတ်ော့ မှနမြာဖကခြှမ်းမှာ မဟုတဘြဲ ထိုင်းနိုငင်ံဖကခြှမ်းက ရှာကြီးပါ ။

ပုတသ်ိုးသည် မီးတောကြ ခကြအြရကကြို ရမရေောဘဲ မော့ခပြဈလိုကသ်ည် ။

” ထွီး…….”

ရငထြဲ မီးစနဲ့ အထိုးခံလိုကရြသလို ပူဆင်းသှားသည် ။ တပည့ကြွောြ ဖိုးပေါကြ အသားကငတ်ဈခွကြ ယူလာပေးသည် ။

” ဘာအသားလဲကြ……ဖိုးပေါျ……”

” တောကြောငသ်ားကင်…..ဆရာ……”

” ဟေ… ဘယတ်ုန်းက ရလိုကတ်ာလဲ….. တောကြောင်…..”

” မနေ့ညက ဆရာ….။ ဘရိတကြီး ထွကပြဈတာ……”

” ဟေ…. ဆရာမောငပြှေးကို မင်းတို့ အမှည်းအနနေဲ့ ပို့ဖို့ကောင်းတယ်…..”

” ဟီး….. ကုနပြှီဆရာ…. ဒါဘဲ ကနွတ်ယ်….။ ဒါနဲ့ မမရေီ မှေးနေ့ပြဲအတွကြ အသား မလောကလြို့ဆို…။ ကြုပတ်ို့အဖြဲ့ တောပစ်ထွကပြေးရမလား…. ဆရာ…..”

” အေး… ငါ့ကို ကြကျ၊ ဝကျ၊ အမဲ ရှာခိုင်းထားတယ်…..”

ဒီအခွိနမြှာ မဲပုံစည်းရိုးဂိတန်ားကို မှင်းလှည်းတဈစီး တခွပခြှပန်ဲ့ လာနတောကို မှနပြှောင်းနဲ့ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ဲ့ တပည့တ်ဈယောကကြ ပုတသ်ိုးဆီကို လှမ်းအောြ သတင်းပို့သည် ။

” ဆရာ…. မှင်းလှည်းတဈစီး.. လူနှစ်ယောကြ လာနတယ်ေ…..။ လှည်းပေါမြှာ အကောငဘြလောငတ်ှနေဲ့…”

” ဟေ…. ဘာအကောငဘြလောငတ်ှလေဲကြ……”

” ကြကတ်ှနေဲ့ ဝကတ်ှေ…….”

” ဟေ……”

ပုတသ်ိုး တဲထဲကနေ ထွကလြိုကသ်ည် ။ ဂိတ် တာဝနကြွ သူ့တပည့ြ ဂိုရမ်းကို

” ဒီလှည်းက ကောငတ်ှနေဲ့ ငါ စကားပြောချင်တ်ယ်… ဂိုရမ်း….. ခေါလြိုကစြမ်း……”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ မှင်းလှည်း ရောကလြာသည်။

” ရပလြိုကြ…. ဘယလြဲ… ဘာလာလုပလြဲ….. ပြော…..”

ဂိုရမ်းက သနတေန်ဲ့ ခွိနထြားရင်း လှမ်းအောမြေးလိုကသ်ည် ။ လူနှစ်ယောကြ လှည်းပေါကြ ဆင်းလာသည် ။

” ဆရာမောငပြှေးကို ဝကန်ဲ့ကြကြ လာသှင်းတာပါ . . .”

” ဟေ….”

ဂိုရမ်းက လှမ်းအောပြှောလိုကလြို့ ပုတသ်ိုး ရောကလြာသည် ။ ပုတသ်ိုးက

” မင်းတို့ ဘယကြလဲ…”

လို့ မေးလိုကသ်ည် ။

———————————————–

ဘခကန်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကြ မဲပုံရှာကြီးထဲကို ရောကန်ကြပြေီ ။ ရှာအဝငဂြိတကြ ပုတသ်ိုးတို့ ကင်းအဖြဲ့က သူတို့ကိုယတ်ှနေဲ့ မှင်းလှည်းကို လကန်ကပြါမပါ စဈဆေးကြပြီး ရှာလညကြ ခကြပြှုတတ်ဲကြီးဆီကို ပါလာတဲ့ ကြကတ်ှေ ဝကတ်ှကေို ပို့ဖို့ ခွင့ပြှုလိုကသ်ည် ။ ပုတသ်ိုးက

“ဒီ ဝကတ်ှေ ကြကတ်ှေ အတွကြ မင်းတို့ ဘာလိုချင်လြဲ”

လို့ မေးတော့ ဦးစိုင်းကြောကကြ

“ဆရာမောငပြှေး ပေးချင်တ်ာပေး…. ကြုပတ်ို့ ယူမည်….။ ဓါတဆြီ ရနေံဆီ ရရငလြည်း ကြနပေသ်ည်”

လို့ ပြောခဲ့သည် ။ သူတို့ မှင်းလှည်းပေါမြှာ ကြကအြရှငတ်ှေ တပုံကြီးနဲ့ ဝကအြရှငတ်ှေ သုံးကောင် ပါလာသည် ။ ဝကတ်ဈကောငကြတော့ လမ်းခရီးမှာ သသှေားသညလြို့ ဦးစိုင်းကြောကကြ ပုတသ်ိုးကို ရှင်းပြခဲ့သည် ။ ပုတသ်ိုးက ဝကသ်ကေို ကြည့်ပြှီး

” အခုဘဲ သတောဆိုရင် ခကြခြငွြး ခုတထြဈပြီး ခကြလြို့ရတယ်…။ ခကြပြှုတရြေးတဲမှာ ပြောပြလိုကြ…”

လို့ ပြောခဲ့သည် ။ ရှာလညကြ ခကြပြှုတရြေးတဲကြီးဆီကို မရောကခြင် ဘခကကြ ဦးစိုင်းကြောကရြဲ့ အကူအညီနဲ့ ဝကသ်ရေဲ့ ဗိုကထြဲမှာ ပလပစြတဈစတွနေဲ့ ပတရြဈထည့လြာတဲ့ သနတေတ်ှေ ကညွဆြံကပတ်ှနေဲ့ လကပြဈဗုံးတွကေို ထုတယ်ူလိုကသ်ည် ။

” လာသာလာခဲ့ရတယကြှာ.. ငါတော့ ငါ့မှေးမလေး နန်းစံကို တဈစကမြှကို စိတမြခဘွူး …။ လူရမ်းကားတွကြေီးစိုးတဲ့ ခတ်ကေို ရောကန်တယ်ေ မဟုတလြား…..”

လို့ ညည်းလိုကတ်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကကြို ဘခကကြ

” သိပလြည်း ပူမနပေါနဲ့လေ..။ ကနွောြ သူတို့ကို ပုန်းဖို့ မှကငွြေးကြီးတဈကငွြး အခွိနယ်ူပြီး တူးပေးခဲ့တာဘဲလေ..။ သနတေလြည်း ပစ်ကငွ့ပြေးခဲ့တယ်….။ လုံမလည်ေး အတူရှိနတောဘဲ ဦးစိုင်းကြောကရြယ်…”

လို့ နှစ်သိမ့လြိုကသ်ည် ။ ခကြပြှုတရြေး တဲကြီးဆီကို ရောကလြာတော့ တဲကြီးထဲက မိန်းမဝဝကြီး တဈယောကြ ထွကလြာသည် ။

” ဟိတ်…ဘာတွေ ယူလာသလဲ…..”

” ဝကတ်ှနေဲ့ ကြကတ်ှပေါ…..။ ခငဗြွားက တာဝနခြံလား……”

” အင်း….. ဟုတတ်ယ်…..။ နငတ်ို့ ဒီဟာတွကေို တဈခုခုနဲ့ လဲမှာလား…။ ဆရာကြီးမောငပြှေး မရှိဘူး …..။ အသားလိုလို့ တောထွကပြဈတယ်…။ နငတ်ို့ သူလာတဲ့အထိ စောင့မြှရမယ်…….”

ဦးစိုင်းကြောကကြ

” ကောင်းပြီလေ…. ကြုပတ်ို့ စောင့မြယ်…..”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ မိန်းမကြီးက

” နငတ်ို့ ဗိုကဆြာလား….။ ဆာရင် ငါ ထမင်းကြှေးမယ်…. လိုကခြဲ့….”

လို့ ခေါသ်ှားလို့ သူတို့နှစ်ယောကြ တဲကြီးထဲကို လိုကသ်ှားလိုကကြှသည် ။ တဲကြီးထဲမှာ မိန်းမတွေ ဟင်းတွေ ခကြပြှုတန်ကြတောကို သူတို့ တွေ့ရသည် ။ မီးကငန်တောများသည်။ ညှောန်ံ့တွေ မှှနထြှနန်သလေို မီးခိုးတွလည်ေး အူနသည်ေ ။ ဒီအခွိနမြှာ တဲထဲကို စဈဝတစြုံ ဝတထြားတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ဝငလြာသည် ။

” မိဆှေ …”

မိန်းမဝဝကြီးက

” ရှင်…..ဆရာကတောျ…..”

လို့ ထူးရင်း ဒီမိန်းမဆီကို ပြေးသှားလိုကသ်ည် ။

” ဘာဟင်းကကြပြှီလဲ…..မိဆှေ…..”

” ဆတသ်ားဟင်း….. ဆိတသ်ားကင် ရပြီ…။ ဆရာကတောြ…. စားတော့မလား……”

” အေး….. ပြငပြေးစမ်း……”

ဘခကန်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကတ်ို့ ဒီမိန်းမကို လှမ်းကြည့်လြိုကကြှသည် ။

“ဟင်….”

ဘခကရြဲ့ လကတ်ှေ ခွတွေေ တုနခြါနသည်ေ ။

မေ……မေ……မရေီ . . ။ သူ့ခစွဇြနီးလေး မရေီ ဖြစ်နလေို့ …။

ဦးစိုင်းကြောကကြလည်း ဘခကြ ဖြစ်နတောကို သဘောပေါကသ်ည် ။ ဒါ မရေီ ဆိုတာကို ဦးစိုင်းကြောကြ သိသည် ။

မရေီကလည်း မိဆှပြငေပြေးတဲ့ ဟင်းနဲ့ ထမင်းနဲ့ကို မှည်းစမ်းကြည့်န်တေဲ့အခွိန် ဘခကတ်ို့ကို တွေ့သှားသည် ။

” သူတို့က ဘာလာလုပတ်ာလဲ…. အပြငလြူတွလေား…..”

မိဆှကြေီးက

” ဟုတတ်ယ်… ဆရာကတောြ….။ ကြကန်ဲ့ဝကတ်ှေ လာသှင်းတာ…..”

လို့ ရှင်းပြလိုကသ်ည်။ မရေီသည် သပြေီလို့ ထငထြားတဲ့ ဘခကကြို တွေ့လိုကရြလို့ ငေးကြောငကြှည့န်သည်ေ ။ သူမ မကြလြုံးတွကေို သူမ မယုံကြညန်ိုငပြါဘူး ။ အိပမြကမြွားလား ။ မိဆှကြေီးကို မသိစချင်ေလြို့ မိဆှကြေီးကို ဟင်းရှကခြူးခိုင်းလိုကသ်ည် ။ အိပဲ့အိပဲ့နဲ့ ဖကတ်ီးမကြီး ထွကသ်ှားပြီးတဲ့အခါ ဘခကရြှိရာကို မရေီ လွှောကလြာသည် ။

” အဈကို….. အဈကိုဘခကြ……။ မရေီ့ဆီကို လိုကလြာတာလား….”

လို့ တုနရြီတဲ့ အသံလေးနဲ့ မေးလိုကပြှီး မကြရြညတ်ှေ တပေါကပြေါကန်ဲ့ ကလွာသည် ။

“ဟုတတ်ယ်…. မရေီ…။ ရှာနတော ကြာပြီ…။ အခုမှ သိလို့ ဒီက ဦးစိုင်းကြောကြ အကူအညီနဲ့ မဲပုံထဲကို ဝငလြာတာ…..။ အဈကိုတို့ ဒီကနေ အမှနဆြုံး ပြေးကြရအောင်……”

” အဈကို…. မရေီ့ဘဝက ပြောင်းလဲနပြေီ …။ မဲပုံထဲကနေ အဈကိုထငသ်လောကြ လှယလြှယကြူကူနဲ့ ထွကသ်ှားလို့ မရနိုငဘြူး…..။ ကိုမောငပြှေးမှာ လူအငအြား သိပမြွားတယ်….။ အိကုနဲ့ မရေီ မလှတန်ိုငဘြူး….။ မရေီ လိုကလြို့မဖြစ်ဘူး…။ အိကုဘဲ ပြနလြိုကပြါ….။ အဈကို မရေီ့ကို မေ့လိုကပြါတော့…..”

မရေီ့ပြောစကားတွကေ ဘခကရြဲ့ ရငထြဲကို သံပူရညတ်ှေ လောင်းထည့လြိုကသ်လို ခံစားလိုကရြသည် ။

” အဈကိုတို့ ကြိုးစားကြည့်ရြအောင်….။ သသကြေကြေေေ အဈကိုတော့ တိုကပြဈလိုကခြငွတ်ာဘဲ…..”

လို့ မရေီ့ကို ပြောလိုကတ်ော့ မရေီက နှုတခြမ်းပေါြ လကည်ှိုးလေး ကန့လြန့ဖြှတ် တငပြှီး

” အဈကို… တိုးတိုး…။ ကင်းတွေ ရှိတယ်….။ ကြားသှားမယ်…..”

လို့ ပြောလိုကပြှီး ဘခကရြဲ့ လကတ်ဖကကြို ဆှဲကိုငပြှီး

” လိုကခြဲ့အဈကို…. တဈနရောမှာ သှားပြောကြမယ်….”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ မရေီက မှောငမြဲနတေဲ့ တဲလေးတဈလုံးထဲကို ဘခကကြို ခေါသ်ှားသည် ။

” အဈကို… မရေီလေ.. အဈကို့ကို သိပခြစွတ်ယ်…။ အဈကို့ကို မွှောန်ခေဲ့တာ ရကပြေါင်းများစွာပါ..။ စဈကြီးဖြစ်တော့ အဈကိုကလည်း မရှိ……။ မရေီ.. ဒုကျခတွေ များလိုကတ်ာလေ…….။ ကဲ…. အဈကိုရယ်…. ပြနတ်ှေ့ရတုန်း မရေီတို့ ပြောပြွောန်လေိုကကြှရအောင်…..”

မရေီက ဘခကကြို တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကလြိုကပြှီး ဘခကရြဲ့ နှုတခြမ်းတွကေို သူမနှုတခြမ်းတွနေဲ့ ဖိကပ် စုပလြိုကသ်ည် ။ ဘခကလြည်း ကြဲကြာနတေဲ့ ဇနီးချောလေးကို ပြနစြုပန်မ်းရင်း တကိုယလြုံးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယလြသည်ေ ။ ဘခကရြဲ့ လကန်ှဈဖကကြ မရေီရဲ့ စွင့ထြယန်တေဲ့ ဖငတ်ုံးတွကေို ဆုပကြိုငလြိုကမြိသည် ။ မရေီလည်း ဘခကရြဲ့ ပေါငကြှား ဂွဆုံနရောကို လကတ်ဖကန်ဲ့ လှမ်းဆုပလြိုကသ်ည် ။ ပုံမှန် နမ်းစုပတ်ာနဲ့ စလိုကတ်ဲ့ သူတို့နှစ်ယောကသ်ည် မိနဈ အနည်းငယအြတွင်း တရှိနထြိုး ထကြှလာတဲ့ ကာမစိတရြိုင်းတွကြေောင့ြ ခပကြှမ်းကြမ်း ခပသ်ှကသ်ှကြ ကိုငကြှဆုပကြှ ဖြစ်လာသည် ။

မရေီကို တဲကြမ်းပေါကြို ဆှဲလှဲခပြှီး ဝတထြားတဲ့ အဝတတ်ှကေို ခွှတပြဈတဲ့ ဘခကရြဲ့ပေါငကြှားက လိငတ်နဆြာကြီးသညလြည်း မတမြတထြောငန်ပြေီ ။ မရေီရဲ့ တကိုယလြုံး ဗလာကငွြးသှားတဲ့အခွိန် ဘခကရြဲ့ အငမ်းမရ အနမ်းတွကေ ဖြံ့ထွားလုံးတင်းတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးပေါကြို အဆကမြပြတ် ကရွောကန်သည်ေ ။ မရေီကလည်း ဘခကရြဲ့ ကာကီဘောင်းဘီကြီးကို ဇဈဆှဲခပြှီး ခွှတလြိုကသ်ည် ။ ဘခကရြဲ့ လုံးပတတ်ုတတ်ုတ် လိငတ်နဆြာကြီး ဘှားကနဲ ပေါလြာသည် ။ မရေီလည်း အငမ်းမရ ဆှဲကိုငပြှီး ငုံစုပလြိုကသ်ည် ။

ကြဲကြာပြတလြပန်တေဲ့ ဘခကန်ဲ့ မရေီတို့က ပြနပြေါင်းထုပခြန်းက ကြမ်းသည် ။ နို့လုံးကြီးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငရြင်း ပေါငဖြှဲကားပေးထားတဲ့ မရေီရဲ့ စောကဖြုတထြဲကို လိငတ်န် ထိုးမှှပလြိုကတ်ော့ မရေီရဲ့

“အိုးးးး…”

လို့ ညည်းလိုကတ်ဲ့ အသံလေး ထွကလြာသည် ။ တုတဖြီးလှန်းတဲ့ လီးက မရေီ့စောကဖြုတထြဲမှာ အပြည့အြသိပကြှီး ဖြစ်နသည်ေ ။

ဘခကြ လိုးပြီ ။ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ပြှီ ။ မရေီလည်း သူ့လညပြင်းကို ဆှဲဖကထြားရင်း ပေါငတ်နတ်ှကေို အစွမ်းကုန် ဖြဲကားပေးရင်း အောကကြနေ ကော့ပင့ပြေးသည် ။ တဖတဖြတ် အသံတွေ ထွကန်သည်ေ ။ မရေီ့စောကဖြုတကြ ကာမရှေ့ပြေး အရညတ်ှကေ ယိုစီးပစေိုနသည်ေ ။ ဘခကရြဲ့ တွဲလောင်းကနွတေဲ့ ဂွေးစိနှစ်လုံးက လိုးဆောင့လြိုကတ်ိုင်း မရေီ့ဖငကြှားကို လှှဲကာရိုကခြတလြို့ တဘတဘြတ် အသံတွလည်ေး ထွကန်သည်ေ ။

မရေီသည် သူ့ကို စွန့စြှန့စြားစား လာကယထြုတတ်ဲ့ လငဖြစ်သူကို အားရပါးရ လိုးခိုင်းသည် ။ ပုံစံပြောင်းပြီး ဖငပြူးတောင်းထောငရြကန်ဲ့ ကုန်းသည် ။ ဘခကကြလည်း ခစွဇြနီးလေးနဲ့ ပြနပြေါင်းထုပခြန်းမှာ တာဝနကြွသည်ေ ။ အပီအပြင် လိုးပေးသည် ။

မရေီလည်း ဘခကြ ပြီးခါနီးပြီဆိုတာကို သိတော့ ဘခကကြို လီးကို စောကဖြုတထြဲက ပြနန်ုတခြိုင်းလိုကသ်ည် ။ နှုတခြမ်းထူထူလှလှလေးနဲ့ လီးထိပ် ဒဈလုံးကြီးကို တပြတပြှတန်ဲ့ စုပလြိုကြ ယကလြိုကြ လုပပြေးလိုကတ်ော့ လီးထိပပြေါကထြဲက အရညဖြှူဖြူတွေ တထပထြပန်ဲ့ ပန်းထွကလြာတော့သည် ။

” အားးးးးးးးးးး”

ဘခကရြဲ့ ညည်းသံကြီး ထွကလြာသည် ။ တသိမ့သ်ိမ့ြ တုနခြါနတေဲ့ ဝါးတဲလေး တမဟုတခြငွြး ငှိမသ်ကသ်ှားသည် ။ တိတဆြိတခြှင်းသည် ပတဝြန်းကငွကြို လှှမ်းမိုးသှားသည် ။ ဘခကန်ဲ့ မရေီတို့သည် ကိုယလြုံးတီးတွနေဲ့ တဲကြမ်းပြငမြှာ ဘေးချင်ြးယှဉရြကြ လှဲလွောင်းနကြသေည်။

” ဆရာကတောျ….ဆရာကတောျ……”

ဖကတ်ီးမကြီး မိဆှရေဲ့ အကြောကြှောြ အောခြေါသ်ံတွကေို ကြားလိုကရြလို့ မရေီ လူးလဲထပြီး အဝတအြစားတွကေို ပြနဝြတသ်ည် ။

” အဈကို…. မရေီ သှားတော့မယန်ောြ…။ အဈကို…. ဘေးကင်း အဆငပြှပေါစေ……”

” ဟင်… မရေီ…… မင်း.. အဈကိုနဲ့ ပြနမြလိုကဖြူးလားဟင်…….”

စိုးရိမတ်ကြီး မေးလိုကတ်ဲ့ ဘခကြ ။ မရေီက ခေါင်းခါသည် ။

” မလိုကတ်ော့ဘူး.. အဈကို…။ မရေီ ဒီမှာဘဲ နလေိုကတ်ော့မယ်……”

” ဘာ…..”

ဘခကသ်ည် မရေီ ပြောလိုကတ်ာကို မယုံကြညန်ိုငဘြူး ။ မရေီ ဘာလို့ သူနဲ့ ပြနမြလိုကခြငွတ်ာလဲ ။ လောခေါငမြောငပြှေးသည် မရေီ့ကို လကပြှနကြှိုးတုပပြှီး မှင်းနဲ့ တန်းလန်းဆှဲခေါခြဲ့တာ..။ အကြိမကြှိမ် မုဒိန်းကငွ့ခြဲ့တာ…။

“မရေီ… ငါ မင်းကို တဈရှာဝင် တဈမှို့ထွကြ အခကအြခဲတွကေို ကြောဖြှတပြှီး ရှာခဲ့တာပါ …..။ မင်း ဘာလို့ ငါ့နောကကြို ပြနမြလိုကခြငွတ်ာလဲဟင်……။ မင်း…… မင်း….. ငါ့ကို မခစွတ်ော့ဘူးလား…..။ လာပါ….. ပြနလြိုကခြဲ့ပါ မရေီ…။ မင်းအပေါြ ငါ ဘာမကောင်းတာတွေ လုပမြိခဲ့လဲ…..”

“ကိုဘခကြ …. ကမွ အကြောင်းပြခကြြ မပေးချင်ဘြူး..။ အခွိနလြည်း မရှိဘူး…။ ရှင် ပြနလြိုကပြါ……။ ကမွကို ထားခဲ့လိုကပြါ……”

ဒီအခွိနမြှာ ဖကတ်ီးမကြီး မိဆှေ ရောကလြာသည် ။

“အမလေး.. ရှာလိုကရြတာ ဆရာကတောရြယ်….။ ဆရာမောငပြှေး ဆတတ်ဈကောင် ရလာလို့ ပြနလြာနပြေီ..။ သူ စကန်ဲ့ လှမ်းပြောတယ်…..။ သူ မကြာခင် ပြနရြောကမြယလြို့ ဆရာကတောကြို ပြောပေးပါတဲ့။ သူရလာတဲ့ ဆတကြှီးနဲ့ ဓါတပြုံရိုကမြလို့တဲ့….”

မိဆှေ ခေါလြိုကတ်ဲ့ (ဆရာကတောြ) ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကြောင့ြ ဘခကလြည်း မရေီ ဘာကြောင့ြ သူနဲ့ ပြနမြလိုကခြငွသ်လဲ ဆိုတာကို နည်းနည်း သဘောပေါကသ်ှားသည် ။ မရေီသည် လောခေါငမြောငပြှေးရဲ့ မယား ဖြစ်နပြေီ ။ လောခေါငမြောငပြှေးကို သံယောဇဉြ တွယည်ိနပြေီ ဆိုတာ သချောနပြေီ ။

ဖကတ်ီးမကြီးမိဆှနေဲ့ မရေီ လိုကသ်ှားသည် ။ တဲလေးထဲမှာ ဘခကြ ငေါငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ ကနွန်ခေဲ့သည် ။ ဦးစိုင်းကြောကြ ရောကလြာသည် ။

“ကိုဘခကြ….. အခွအနေေ ဘယလြိုလဲ……။ မရေီကို လဈကြဖို့ ပြောပြီးပြီလား…..”

ဘခကသ်ည် ဦးစိုင်းကြောကကြို ဘာပြနပြှောရမလဲ မသိတော့ ။ မကြာခင် မဲပုံရှာကြီးထဲကို လောခေါငမြောငပြှေးနဲ့ အဖြဲ့သည် ဂစွကြားကြီးနှစ်စီးနဲ့ ဒလကြမ်း မောင်းရင်း ပြနဝြငလြာသည် ။

ပုတသ်ိုးသည် သူ့ဆရာသမား သားကောငရြလာတာကို ပြောလြှန်းလို့ အကေေ၄၇ မောင်းပြနကြို အပေါထြောငပြှီး တထုံးထုံး ပစ်ဖောကန်သည်ေ ။ တပည့တ်ှကေ တဟေးဟေး တဟားဟားနဲ့ အောဟြဈပြီး ဆရာသမားကို ခွီးကြူးထောပနာ ပြုနကြသေည် ။ မရေီသည် လောခေါငမြောငပြှေးကို အပြုံးလေးနဲ့ ဆီးကြိုနသည်ေ ။

“မရေီ… ကြည့်စြမ်းပါဦး ကိုယပြဈလာတဲ့ ဆတပြေါကကြှီး….။ ကညွဆြံက ဖငပြေါကကြနေ ဝငသ်ှားတာ….. ဟားဟားဟား…….”

မောငပြှေးနဲ့ မရေီတို့ သာယာကြညန်ူးနကြတောကို ဦးစိုင်းကြောကြ ငေးကြည့်န်သည်ေ ။ ဪ…. ဒါကြောင့ကြိုး……။ ဦးစိုင်းကြောကြ သဘောပေါကသ်ှားသည် ။

ဘခကသ်ည် အမှောငရြိပ် တနရောမှာ ခေါင်းငိုကဆြိုကန်ဲ့ ထိုငန်သည်ေ ။ သူ့ရငဘြတထြဲမှာ တအား နာကငွန်သည်ေ ။ မရေီနဲ့ မောငပြှေးတို့ရဲ့ ရယသ်ံတွကေ သူ့နားထဲကို လပြင်ေးမုနတ်ိုင်းတဈခုလို ပြင်းထနစြှာနဲ့ ဝငရြောကန်သည်ေ ။ လကသ်ီးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားရင်း

“လာဗွာ.. ဦးစိုင်းကြောကြ.. ကနွောတ်ို့ ပြနကြှရအောင်..။ ဝကြ၊ ကြကြ အတွကလြည်း တောင်းမနပေါနဲ့တော့ဗွာ”

လို့ ပြောလိုကပြှီး သူတို့ရဲ့ မှင်းလှည်းဆီကို လွှောကသ်ှားလိုကပြါတော့သည် ။

————————————————

မဲပုံရှာကြီးနဲ့ ဝေးသထကြ ဝေးလာသည် ။ ဘခကသ်ည် ဖြစ်ခဲ့တာတွကေို မယုံနိုငဘြူး ။ မရေီသည် သူနဲ့ ပြနမြလိုကရြုံမက လောခေါငမြောငပြှေးနဲ့ ကြညန်ူးပြောရြှှငန်တောကို သူ့မကြစြိနဲ့ တပအြပ် မှငခြဲ့ရသည်။

အင်းလေ.. ငါတောင် မရေီနဲ့ ခွဲခဲ့ရတာ ကြာသှားတော့ သှေးသားတောင်းဆိုတာကို မလှနဆြနန်ိုငဘြဲ လုံမနေဲ့ရော နန်းစံနဲ့ရော ဖြစ်ခဲ့တာဘဲ ။ မရေီလည်း လောခေါငမြောငပြှေးနဲ့ သံယောဇဉြ ဖြစ်သှားတာ မဆန်းတော့ဘူးပေါ့ ။

ဦးစိုင်းကြောကကြ မှင်းလှည်းမောင်းရင်း

“မိန်းမသဘော မှဈရကြေော….။ မှဈတို့သည် ကြေ့ကောကစြီးဆင်းသလို မိန်းမတွရေဲ့ စိတသ်ဘောတွကလေည်း တသမတထြဲ…..”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ ဘခကကြ

“တောြ… တောြ…. ဦးစိုင်းကြောကြ…။ ကနွောြ မကြားချင်ဘြူးဗွာ….”

လို့ တားလိုကသ်ည် ။ မရေီကို တဈတောဝင် တဈတောငထြှကြ လိုကရြှာဖြခေဲ့ရတဲ့ ဘခကသ်ည် မရေီကို ပြနတ်ှေ့ရပြနတ်ော့လည်း မရေီသည် အခစွသ်ဈနဲ့ ဖြစ်နပြေီ ။ သူတို့ လောခေါငမြောငပြှေးကို ဖိုကဖြို့ ယူသှားတဲ့ သနတေတ်ှနေဲ့ လကပြဈဗုံးတွလည်ေး တဈခကြြ တဈတောင့မြှ မပစ်ဖောကလြိုကရြ။

“ကိုဘခကြ… ဘာဆကလြုပမြယ် စိတကြူးလဲ….”

“ကနွောြ စိတည်ဈညူးနတယေဗြွာ..။ ခဏလေး.. စကား မပြောဘဲနဲ့ နလေို့မရဘူးလား…”

ဦးစိုင်းကြောကကြ

“ကြုပကြ ခငဗြွားကို လူကြမ်းစိတကြှမ်းကြီးလို့ ထငခြဲ့တာ….. အခုတော့ ကိုဘခကကြ စိတတ်ောတ်ောြ နုတာဘဲ…..။ သူကြငမြှ ကိုယကြှင်…. ဂရုမစိုကပြါနဲ့ဗွာ…..။ မသသရှေေ့.. ဘဝခရီးကြမ်းကို ကြုပတ်ို့ ဆကလြွှောကန်ကြရေမှာဘဲ….။ စိတမြလွှော့ပါနဲ့ ကြုပတ်ို့ ရှိပါတယ်…..”

လို့ ပြောပြနသ်ည် ။

————————————————

လုံမသည်ေ ဘခကြ ပေးခဲ့တဲ့ အကေေ၄၇ မောင်းပြနသ်နတေကြို ဘေးမှာ ထောငထြားပြီး ဟင်းခကြန်သည်ေ ။ နန်းစံက ငရုတသ်ီး ကြကသ်ှန် ထောင်းနသည်ေ ။ ဦးစိုင်းကြောကန်ဲ့ နန်းစံ စိုကထြားတဲ့ စိုကခြင်းတွကေ ထွကတ်ဲ့ အသီးအနှံတွနေဲ့ ဟင်းခကြန်ကြတေဲ့ သူတို့ရဲ့ အတွေးကိုယစြီထဲမှာ မဲပုံရှာကြီးက သူ့မိန်းမကို သှားကယထြုတလြာမယ့ြ ကိုဘခကကြှီး ပြနလြာတဲ့အခါ သူ့မိန်းမနဲ့ ပြနပြေါင်းထုပသ်ှားပြီး ငါကတော့ ကနွရြဈဖြစ်ရမှာပါလား…. လို့ တွေးနကြသေည် ။

“မလုံမေ . .”

“ဟင်.. ဘာလဲ နန်းစံ……”

“မလုံမတေို့ ဟိုညက လုပကြှတာတွေ နန်းစံ အကုနကြှားတယ်…. မှငလြည်း မှငတ်ယ်…သိလား……”

“ဟင်..ဟုတလြား….နင် အိပန်တယ်ေ ထငလြို့….”

“ဟှန့ြ.. အိပလြို့ ရပါလိမ့မြယ် အားကြီး..။ သူတို့တွကေ ဆူညံနကြတော…..”

“ဟင်းဟင်း…. နင် ချောင်းကြည့်န်ခေဲ့တယပြေါ့လေ.. နန်းစံနောြ…. တောတ်ောထြ …”

“အမလေး.. သူကဖြင့ြ ကိုဘခကကြှီးကို စုပပြေးရတာနဲ့ ဖငကြုန်းပေးရတာနဲ့ မလုံမနေောြ…. အကုနတ်ှေ့ပါတယ်…..”

“နန်းစံ… နင့ကြို ငါ မေးမယ်…။ နင် ငါတို့ လိုးတာတွေ ကြည့်ပြှီး စောကပြတ် ရှနတယ်ေ မဟုတလြား…. ဟင်းဟင်း….”

“ဒါပေါ့ မလုံမေ.. မရှဘဲ ဘယခြံနိုငမြလဲ….။ ဒါ သဘာဝဘဲလေ . . .။ နန်းစံလည်း သှေးနဲ့ကိုယ် သားနဲ့ကိုယ်…. ခိခိ….”

တဈတောငဆြင်း တဈတောငတ်ကန်ဲ့ ဘခကန်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကတ်ို့သည် အလာတုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ ဖြတကြွောခြဲ့တဲ့ လယောဉပြကြကြှီး အနားကို ပြနရြောကလြာတဲ့အခါ ဦးစိုင်းကြောကကြ

“ကိုဘခကြ.. ကနွောတ်ို့ ခဏလေး နားကြမလား…။ လယောဉပြကြကြှီးထဲက ကြုပတ်ို့အသုံးတဲ့မယ့ြ တဈခုခုများ ရလိုရငှား ဝငကြှည့လြိုကခြငွတ်ယ်”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ ဘခကလြည်း သဘောတူသည် ။ သို့ပမယေ့ြ

“လောခေါငမြောငပြှေးတို့ လူစု လာပြီး လိုချင်တ်ာ အကုန် ယူသှားပြီးလောကပြှီ ထငပြါတယဗြွာ…..”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ဦးစိုင်းကြောကလြည်း မှင်းလှည်းကို လယောဉပြကြကြှီးနားမှာ ရပလြိုကသ်ည် ။ ဘိုးအင်း၇၄၇ လယောဉကြှီးသည် ပကြကြပြမယေ့ြ မီးလောငပြေါကကြှဲတာ မဖြစ်လို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတန်ပမေယေ့ြ အလတကြှီး ရှိနသေေးသည် ။ ဦးစိုင်းကြောကလြည်း အကေေ၄၇ မောင်းပြနရြိုငဖြယကြို အသင့အြနအထေားနဲ့ ကိုငရြင်း လယောဉပြကြကြှီးဆီကို တိုးကပသ်ှားသည် ။ ဘခကကြတော့ မီးသနတေေဲ့ သူ့ဆေးပြင်းလိပတ်ိုလေးကို မီးညှိလိုကသ်ည် ။

အင်း တနဝငေသ်ောြ . . .

ညရောကလြာတဲ့အခါ လမင်းကြီး ထွကလြာရော …

ငါ့ဘဝလည်း မရေီ ငါ့ကို စွန့ခြှာသှားပမယေ့ြ လုံမေ နဲ့ နန်းစံတို့ ငါ့အတွကြ ရှိနတောဘဲလေ …..

နကြယေရြင် လထွကမြယ်…. ဆိုသလိုပါဘဲ ….

လှနခြဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ရှေးဟောင်းသီချင်ြးလေး တပုဒရြဲ့ သီချင်ြးအလိုကကြို ဘခကြ လခွှနေလြိုကမြိသည် ။

( နရေောင် တောငစြှယမြှာ ကြယရြင်…. ငှလမေင်းလေး ထွန်းလင်းလာမယလြေ…. မာယာရှငလြေး မုန်းသှားပါရင် ….. ကြငန်ာသူလေး တဈယောကြ လာမယလြေ……)

“ကိုဘခကရြေ… လာ…. လာကြည့်စြမ်း….။ ဟားဟားဟား….. ကြုပတ်ို့တော့ ပြပြီ….။ ဟိုကောငတ်ှေ မမှငကြှဘူး ထငတ်ယ်…..”

လယောဉပြကြကြှီးဆီက ဦးစိုင်းကြောကကြှီးရဲ့ ဝမ်းသာအားရ အောခြေါလြိုကတ်ဲ့ အသံကြောင့ြ ဘခကလြည်း သနတေကြို ပုခုံးမှာထမ်းရင်း သူ့ဆီကို လိုကသ်ှားလိုကလြသည်ေ ။

———————————————–

လုံမသည်ေ ခွံအနောကဖြကထြဲက ခူးလာတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရှကတ်ှနေဲ့ ဟင်းတဈခွကလြောကြ ခကြမြညလြို့ စိတကြူးပြီး စဥြ့နီတုံးပေါမြှာ လှီးခွှတန်တေုန်း ထမိနရြငလြွားနဲ့ ချောင်းဖကကြို ထွကသ်ှားတဲ့ နန်းစံကို လှမ်းမှငလြိုကလြို့

” နန်းစံ…. တဈယောကထြဲ ဘာလို့သှားလဲ….။ ငါ့ကို ဘာလို့ မခေါတ်ာလဲ….”

လို့ အောလြိုကပြမယေ့ြ နန်းစံကတော့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လွှောကသ်ှားနသည်ေ ။ ဟင်းခကြစြရာတွကလေည်း ရှိနတေော့ ခကြခြငွြး ထလိုကမြသှားနိုငပြမယေ့ြ စိတကြမခဘွူး ။ တဈခါလည်း ကိုယပြကြန်တေဲ့ ဇွနဘြီလို ကောငကြှီးတွေ လိုကဆြှဲတာ ကြုံခဲ့ရပြီးပြီလေ ။ ကိုဘခကြ ကယပြလေို့ဘဲ ။

” မဖြစ်သေးပါဘူး…..ငါလိုကသ်ှားဦးမှပါဘဲ…….”

လုံမလည်ေး မီးဖိုထဲကနံရံမှာ ထောငထြားတဲ့ အကေေ၄၇ မောင်းပြနကြို လှမ်းယူလိုကပြှီး နန်းစံ သှားတဲ့ စမ်းချောင်းဖကကြို လိုကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ နန်းစံသည် ရငလြွားထားတဲ့ ထမိနန်ှမ်းလေးကို ချောင်းစပကြ မှကတ်ောထဲမှာ ခွှတခြထွားခဲ့ပြီး ချောင်းထဲကို မိမှေးတိုင်းကိုယန်ဲ့ ဆင်းလိုကသ်ည် ။ အေးမှတဲ့ စမ်းရနေဲ့ တကိုယလြုံးကို ပြတတ်ိုကပြှီး ခွိုးရတဲ့ အရသာက ကြုံဖူးသူတိုင်း သိကြလိမ့မြည် ။ တောကြီးမှိုငလြည် အလညခြေါငကြို ဖြတစြီးနတေဲ့ စမ်းချောင်းလေးထဲမှာ အခွိုးအဆကကြနွပြပစွေတ်ဲ့ မိန်းမပျိုလေး တဈယောကသ်ည် အဝတမြပါဘဲ ကိုယတ်ုံးလုံး ရချိုးနတော ။ နန်းစံသည် တဈခါဖြစ်ဖူးထားလို့ ရချိုးရင်း ဘေးဘီကို မကြလြုံး ကစားပြီး ရနသ်ူကို သတိထားပါသည် ။ စိတထြဲမှာ ကိုဘခကကြှီးကို လှမ်းသလိုလိုကြီး ။ သူပေးခဲ့တဲ့ ဝဒနောတွကလေည်း တခါတခါ အရမ်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ခံရသည် ။ သူ့ရဲ့ တုတခြိုငရြှညလြွားတဲ့ ယောကြွားတနဆြာကြီးကို တမ်းတရတဲ့ ဝဒနောတွပေေါ့ ။

ဒီအခွိနမြှာ လုံမသည်ေ အကေေ၄၇ကို ပုခုံးထကြ ထမ်းရင်း ချောင်းစပကြို ရောကလြာသည် ။ ရဆင်ေးခွိုးနတေဲ့ နန်းစံကို လှမ်းမှငန်ရသေည် ။ စိတအြာရုံမှာ ဇွနဘြီလို ရုပပြကြန်တေဲ့ ကောငကြှီးတွမွေား ဘှားကနဲ ပေါလြာလမလေား ဆိုတဲ့ စိုးရိမစြိတကြ ဖြစ်မိလို့ သနတေကြို အသင့ကြိုငရြင်း မကြလြုံး ကစားလိုကသ်ည် ။

“ဟင် ….”

လုံမရေဲ့ မကြလြုံးတွကေ ချောင်းစပကြ မှကတ်ောရှညကြှီးထဲမှာ တဈစုံတဈခုကို ဖတွကြနဲ မှငလြိုကသ်ည် ။ အဝါပေါမြှာ အနကစြင်းနဲ့ တောကောငတ်ဈကောင် ။ နန်းစံရှိရာကို ဝပခြွောင်းနတေဲ့ ကြားကြီး တဈကောငပြါ ။ နန်းစံကတော့ ကြားကြီးချောင်းနတောကို မသိ ။ မမှင် ။ သီချင်ြးလေး တအေးအေးနဲ့ သူမကိုယတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပြတရြင်း ရချိုးနသည်ေ ။ ကြားကြီးသည် နန်းစံ ကုန်းပေါကြို တကလြာတဲ့အခွိန် ခုနအြုပ် ကိုကခြဲဖို့ စောင့န်ဟနေတ်ူသည် ။

လုံမသည်ေ မှကတ်ောထဲမှာ မုဆိုးဒူးထောကြ ထိုငခြလွိုကသ်ည် ။ စိတတ်ှကတေော့ မတညင်ှိမလြှ ။ အကေေ၄၇ ရိုငဖြယကြို ကြားကြီးဆီကို ထိုးခွိနလြိုကသ်ည် ။

ရချိုးလို့ ဝသှားတဲ့ ကြနပေသ်ှားတဲ့ နန်းစံသည် အန်တရာယကြို မသိ မမှငဘြဲ ချောင်းထဲက တကလြာသည် ။ ကြားကြီးသည် ခုနအြုပဖြို့ အကြာအဝေးကောင်းတဲ့ အခွိနမြှာ ခုနအြုပဖြို့ အားယူပြငဆြငလြိုကတ်ဲ့အခိုကြ လုံမကေ သနတေမြောငကြို ကြေးညှဈခလွိုကသ်ည် ။ အောတ်ိုမကတ်ဈ သနတေမြို့ ကညွဆြံတွကေ တဒုန်းဒုန်း အသံနဲ့ ကြားကြီးဆီကို ပြေးထွကသ်ှားကြသည်။ နန်းစံလည်း အနီးကပ် ပစ်လိုကတ်ဲ့ သနတေသ်ံတွကြေောင့ြ တအားလန့သ်ှားသည် ။ ကြားကြီးသည် ထိမှနလြိုကတ်ဲ့ အကကေညွေတ်ှကြေောင့ြ တပတလြည် ဂွှမ်းပစ်သှားသည် ။ နာနာကညွြးကညွြး အောလြိုကတ်ဲ့ အသံကြီးက အကယွကြှီးဘဲ ။

လုံမသည်ေ လူးလှိမ့န်တေဲ့ ကြားကြီးဆီကို တန်းခွိနပြှီး တဈလှမ်းချင်ြး ရှေ့ကို တိုးသှားသည် ။ ကြားကြီးသည် မသသေေးပမယေ့ြ ထရနမြပြုနိုငတ်ော့ ။ တဂီးဂီး အောည်ည်းရင်း လဲနသည်ေ ။ နန်းစံသည် မှကပြေါကြ ထမိနန်ှမ်းလေးကို ဆှဲယူ ရငလြွားလိုကပြှီး လုံမဖကေကြို ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ လုံမကေ

” နန်းစံ…. တဈယောကထြဲ မသှားပါနဲ့လို့ ငါပြောတဲ့ကြားက….”

လို့ အပြဈတငလြိုကပြမယေ့ြ လှုပန်ဆေဲ ညည်းနဆေဲ တောကောငကြှီးကို အလဈမပေးသေး ။ သနတေကြို တည့တ်ည့ြ ခွိနထြားဆဲ။

” ကြေးဇူးပါ မလုံမေ…..။ ကမွ တကယဘြဲ ဒီတဈခါတော့ သငခြန်းစာ ရပါပြီ…..”

လို့ နန်းစံက လုံမကေို ပြောလိုကပြါသည် ။

———————————————-

ဘခကန်ဲ့ ဦးစိုင်းကြောကတ်ို့သည် လယောဉပြကြကြှီးရဲ့ ကုနလျှောငခြန်းထဲက ယခုအခွိနမြှာ တနဖြိုး ရှိနတေဲ့ ဆေးဝါးတွေ… ဆောကလြုပရြေး ကရိယာတွေ…. စားစရာ ဆီသှတဘြူးတွေ…. အများကြီး ရလိုကကြှပြီး သူတို့မှင်းလှည်းနဲ့ သယန်ိုငသ်လောကြ တငခြဲ့ကြသည် ။ သူတို့ရဲ့ ရှာလေးကို ပြနရြောကတ်ဲ့အခွိန် အိမရြှေ့မှာ ကြားသကြေီးတဈကောငကြို တွေ့လိုကရြသည် ။ သူတို့ နှစ်ယောကစြလုံး လုံမနေဲ့ နန်းစံတို့အတွကြ စိတပြူသှားကြပမယေ့ြ အိမထြဲက ပြုံးရယပြှီး ထွကလြာကြတာကို တွေ့လိုကရြသည် ။

သူတို့လေးယောကသ်ည် ဒီညနစောကို လယောဉကြှီးထဲက ရလာတဲ့ အသားဆီသှတဘြူးတွနေဲ့ လုံမရေဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရှကတ်ှနေဲ့ ပေါင်းစပပြှီး ခကြစြားလိုကကြှသည် ။ မဲပုံရှာကြီးကနေ မထိမခိုကဘြဲ ပြနလြာတဲ့အတွကြ ဝမ်းသာကြပမယေ့ြ ကိုဘခကကြှီးရဲ့ ဇနီးချောလေး မရေီတဈယောကြ ပြနပြါမလာတာကိုတော့ စိတမြကောင်းကြ ။

တောစပမြှာ တဈယောကထြဲ ထိုငပြှီး ဆေးပြင်းလိပ် သောကန်တေဲ့ ဘခကကြှီးကို နန်းစံက

” စိတမြညဈစမ်းပါနဲ့ ကိုကြီးရာ….။ နန်းစံ ကိုကြီးနဲ့ ရှိနတောဘဲ… ပြောပြွောန်စမြေးပါ….”

လို့ ပြောလိုကလြို့ ဘခကကြ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ဲ့အခွိန် နန်းစံက လသေံတိုးတိုးလေးနဲ့

” လိုးမလား ”

လို့ မေးလိုကသ်ည် ။ ခစွစြရာ ရှမ်းမလေးကို ကြည့်ပြှီး ပြုံးလိုကမြိတဲ့ ဘခကသ်ည် သူတို့နှစ်ယောကဆြီကို လွှောကလြာတဲ့ လုံမကေ

” နကြယေရြင် လထွကမြယ် တဲ့…။ ဒါပမယေ့ြ ကံကောင်းတဲ့ ကိုဘခကကြှီးကတော့ လနှစ်စင်း တပျိုငန်ကြ ထွကန်တယေကြှာ…”

လို့ ပြောလိုကတ်ာကို ကြားလိုကရြသည် ။ နန်းစံက

” မိန်းမတွကေ မုန့ကြိုဘဲ ဝစေားမယ်…။ အခစွကြိုတော့ ဝမစေားဘူးလို့ ပြောတတကြှတယ်….။ ကမွနဲ့ လုံမကတေော့ ဦးဘခကကြှီးကို အတူတူဘဲ စား… အဲလေ….. ဟို အတူတူဘဲ မွှပြီး ခစွကြှမယလြို့ တိုငပြငထြားကြပြီးသား…”

လို့ ပြောလိုကရြင်း ဘခကကြို ဖကသ်ိုင်းလိုကတ်ဲ့အခွိန် လုံမကလေည်း သူတို့နှစ်ယောကကြို ဖကသ်ိုင်းလိုကပြါတော့သည် ။

ပြီးပါပြီ။