အောစာအုပ်

အခစြျစဈရဲ့လမ်း (အပိုင်း ၂) ဇာတ်သိမ်း

အခစွစြဈရဲ့ လမ်း
ရေးသားသူ – မောငပြူစီ (မိုးအေးတိမ်)

🏵️အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း🏵️

📘အခန်း (၃) ပငတ်ီမဝတသ်ော ဆရာမလေး📘

မှို့လေးကနေ ထွကလြိုကတ်ယဆြိုတာနဲ့ပဲ လကသေန့်စငပြှီး ‌အေး‌နသည်ေ ။ ကားခေါင်းခန်းမှာ ကြှနမြရယ်၊ ဦးသာ (ကြှနမြက ဦးမောငသ်ာကို ဦးသာဟုပဲခေါလြိုကသ်ည်) ရယ်၊ ကားမောင်းသည့ြ ကိုမှင့ကြှိုငဆြိုသူရယ် သုံးယောကြ ။ ကြှနမြကအလယမြှာ သူတို့နှစ်ယောကကြ ကြှနမြရဲ့ဘေးနှစ်ဘကမြှာ တဈဘကတ်ဈယောကြ ။ နောကခြန်းမှာတော့ ယောကြွား ၅ ယောကြ ပါလာသည် ။ နောကခြန်းမှ တဈခကြတ်ဈခကြြ လှင့ထြှကလြာသော စကားပြောသံများကို ကြားနရသေည် ။ ဟိုနေ့က လိုးသည့အြထဲတွင် ပါသည့သ်ူတွလည်ေး ပါသလို မမှငဖြူးသည့သ်ူ‌တွလည်ေး ပါသည် ။ သို့သောြ ကြှနမြကို လာကြိုသည့ထြဲတွင် မိန်းမတဈယောကမြှမပါ ယောကြာြးတွခညွြေးသာ ဖြစ်သည် ။

ဦးသာက ပငတ်ီမဝတခြိုင်းခဲ့၍ ကြှနမြမှာ စကတထြမီတဈထပတ်ည်းဖြင့သ်ာ ဖြစ်နသည်ေ ။ ဒီစကတထြမီက နည်းနည်းကြပတ်ော့ နောကမြှာ ဖငကြပြောငတ်င်းပြီး အတဈလိုကဖြစ်နမှော သချောသည် ။ ဦးသာက တမငသ်ကသ်ကြ ဒီဟာကို ကြှနမြအနခကေအြောင် ဝတခြိုင်းခွင်းဖြစ်သည် ။ အခုတော့ ရှာကလူကြီးတွနှငေ့ြ တွေ့ရမည့န်ေ့မှာ ကြပထြုပန်သေော စကတထြမီနှင့ြ ပငတ်ီမပါ ဖငသ်ားအထဈလိုကန်ှင့်ပင် ရှာထဲ ပထမဆုံး လမ်းလွှောကရြတော့မည် ။

ကိုမှင့ကြှိုငဆြိုသူက ကြှနမြကို ကားမောင်းနရင်ေးနှင့ြ လှမ်းလှမ်းကြည့်သ်ည် ။ ဟိုနေ့က ကြှနမြကို တကလြိုးကြသည့ထြဲ သူမပါသောလြည်း ကြှနမြအကြောင်း သူသိပုံရသည် ။ ကားက မှို့လေးထဲမှ ခွာလာခဲ့ပြီး လမ်းမကြီးမှဖဲ့ဆင်းကာ လမ်းခွိုးတဈခုထဲ ကြေ့သှားသည် ။ လမ်းကလည်း တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာသည် ။ ကတ်တရာလမ်းမှ မှလမြေးသို့ပြောင်းသှားပြီး ကားတဈစီးသာ ကောင်းကောင်းသှားလို့ရတော့သည့ြ လမ်းကလေး ဖြစ်သှားသည် ။ ဘေးနှစ်ဖကတ်ှင် သဈပငတ်ှခညွြေးသာ ။

“ဆရာမလေး လုပပြါဦး”

ဦးသာအသံကြား၍ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပုဆိုးကိုပေါငရြင်းထိ လှနထြားပြီး လီးကတောငမြတန်သည်ေ ။ သူ့လီးကို ပြပြီး ကြှနမြကို ပြောလိုကခြှင်းဖြစ်သည် ။

“ရှင် အပြငကြှီးမှာ ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ”

ဘေးမှာ ကိုမှင့ကြှိုငရြှိနသဖြေင့ြ ကြှနမ် ရှကလြည်း ရှကသ်ည် ။

“ဒီလမ်းမှာ ဘယသ်ူမှမလာပါဘူး ဆရာမရယ်။ ရှာရောကဖြို့က တဈနာရီလောကြ ကြာဦးမှာ။ လာပါ ထုစမ်းပါ”

ကြှနမြက ကိုမှင့ကြှိုငရြှိနကြေောင်း မကြန်ှာဖြင့ြ ပြလိုကသ်ည်။

“အောြ မှင့ကြှိုငကြ သူစိမ်းမဟုတပြါဘူး ဆရာမရဲ့။ ကြုပတ်ို့အုပစြုထဲကပါပဲ။ ဟိုနေ့က ဆရာမ‌အကြောင်း ကြားပြီးတည်းက သူလည်း ဆရာမလေးလကရြာ မှည်းချင်န်တော။ မှင့ကြှိုငကြိုပါ ထုပေးလိုကြ သှား သှား”

ကိုမှင့ကြှိုငကြ ကားမောင်းနရင်ေးနှင့ြ ကြှနမြလကတ်ဈဘကကြို ဆှဲယူပြီး သူ့လီးပေါတ်ငပြေးသည်။ ကြှနမ် ကိုမှင့ကြှိုငလြီးကို ပုဆိုးပေါကြ ကိုငကြှည့တ်ော့ သူလည်း‌ မာတောငန်ပြေီ။

“လုပပြါ တဖကတ်ဈချောင်းပေါ့ ဆရာမလေးရယ်။ ကြုပတ်ို့စကားပြောရင်း အေးဆေးသှားကြတာပေါ့”

ကြှနမြအနနေဲ့လည်း ဘာများငှင်းဆနန်နေိုင်ဦးမလဲ။ သူတို့ဖုန်းတွထေဲက ကြှနမြဗီဒီယိုတွကေ ကြှနမြကို အခွိနမြရှေး အရှကကြှဲသှားစနေိုငသ်ည်။ ဒီရှာမှာ အရှကကြှဲရတာ ဘာမှမဖြစ် ရနကြုနမြှာ အရှကမြကြဲဖို့သာ အရေးကြီးသည်။ ကြှနမြကို တကလြိုးသည့ြ ဘယသ်ူ့ကိုမဆို ကြှနမြ‌ပေးရမညဆြိုတာ သိပြီးသားမို့ ကြှနမြလည်း ကိုမှင့ကြှိုငပြုဆိုးကို ကိုယတ်ိုငပြဲလှနပြှီး သူ့လီးကို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။ အခုတော့ ကြှနမြတဈယောကြ ကားခေါင်းခန်းထဲမှာ လကထြဲမှာ လီး ဘယတ်ဈချောင်း ညာတဈချောင်း ဆုပကြိုငဂြှင်းထု၍ စကားစမှည် ပြောနရတေော့သည်။

“ပြှတ်… ကစြျ… ပြှတ်.. ပလှတ်”

ကြှနမြနှင့ြ ဦးသာတို့ ကဈဆငဆြှဲသည့ြ အသံများဖြစ်သည် ။ ဦးသာကို ကဈဆငဆြှဲရင်း ဂွင်းထုပေးရသည် ။ တဘကကြလည်း ကိုမှင့ကြှိုငလြီးကို ငှုပဆြုံထောင်း‌ပေးနရသေည် ။ ကိုမှင့ကြှိုငလြည်း ဖီးလခြံပြီး ကားကို ဖြေးဖြေးမောင်းနသည်ေ ။

“ဒါနဲ့ ရှာရောကရြင် ကြုပအြိမမြှာပဲနဖေို့ အားလုံးစီစဉထြားတယ်”

ဦးမောငသ်ာက ပြောသည်။

“ရှင် ကြှနမြက သပသ်ပန်ရမှော မဟုတဘြူးလား”

ကြှနမြက လီးစုပရြင်းမို့ လီးကို ပါးစပကြခွှတ်၍ မေးလိုကသ်ည်။

“ဘယကြလာ ဆရာမလေးကလည်း အဆငပြှတေဲ့အိမ် တူတူနကြရေတာပဲလဗွော”

ကိုမှင့ကြှိုငကြ ဝငပြှောသည်။

ရှာမှာတော့ ကြုပအြိမန်ဲ့ သူကြီးအိမ် ကြိုကတ်ဲ့အိမန်ပေေါ့ဗွာ။ သူကြီးအိမဆြိုရငတ်ော့ သူကြီးနဲ့ ညတိုင်း တွေ့ရမှာပေါ့ ဟားဟားဟား။ ကြုပအြိမဆြိုရငတ်ော့ ကြုပကြ ရှာမှာအမြဲနတေဲ့‌ကောင် မဟုတဘြူး။ ဒီတော့ အပေါထြပတ်ဈထပလြုံး နင့အြတွကခြညွြးပဲ။ ဘယလြိုလဲ”

“ရှင့အြိမမြှာ တဈယောကတ်ည်းနရမှောလား”

ကြှနမြက ခပမြှနမြှနထြု‌ပေးရင်း မေးလိုကပြှနသ်ည် ။ ဦးမောငသ်ာက ဖီးလကြောင်းလာသလိုနှင့ြ ပေါငကြို ကားလိုကစြုလိုကြ လုပန်သည်ေ ။ တဖကကြလည်း ကိုမှင့ကြှိုငလြီးကို တံတွေးရှှဲနအေောင် ဆှတပြေးပြီး ထုနရေ‌သေးသည် ။

“ဟိုဘကဝြိုင်းမှာ ဒေါသ်န်းဆိုတဲ့ မိန်းမတဈယောကန်တယ်ေ ။ ကြုပဝြိုင်းနဲ့ ကပလြကြပြဲ။ ကြုပလြာရင် သူပဲ ထမင်းဟင်းခကြပြေးတာပဲ။ ကြုပသ်ူ့ကို မှာခဲ့ပါ့မယ်။ ဆရာမကို ဂရုစိုကဖြို့။ ညတော့ သူကသူ့အိမသ်ူ ပြနအြိပလြိမ့မြယ်။ အားးး ကောင်းလာပြီ စုပတ်ော့ မှင့ကြှိုငလြီး ခဏလှှတထြားလိုကြ”

ဦးမောငသ်ာက ပြောပြောဆိုဆို ကြှနမြခေါင်းကို သူ့ပေါငပြေါြ ဖိခလွိုကသ်ည်။ လီးက ကြှနမြပါးစပထြဲအရောကြ လရညကြလည်း အထွကန်ှင့ကြှုံသှား၍ ပါးစပထြဲ ဦးသာ၏ လရညမြွား ပစွခြနဲ ဝငလြာသည် ။ ကြှနမြလည်း ဒဈကို လွှာလေးနှင့ြ ယကပြေးပြီး သူထွကြ၍ ပြီးသည့တ်ိုငအြောင် ငုံပေးထားလိုကသ်ည်။

“အားးးး ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”

“အဈကိုကြီးပြီး ကြှနတ်ော့အြလှည့လြည်း လုပပြေးပါဦး ဆရာမလေး”

ကြှနမြလည်း ကိုမှင့ကြှိုငကြို ပြနမြပြောနိုငသ်ေးဘဲ ဦးသာ၏ လရညမြွားကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး မွိုခနွရသေည်။

“ဂလု..ဂု”

မွိုခသွည့အြသံက နည်းနည်းကယွသ်ှား၍ ကိုမှင့ကြှိုငကြို ကြှနမ် နည်းနည်းရှကသ်ှားမိသည် ။ ကြှနမြက တခွားမိန်းမအဖောတ်ှနေဲ့ နချင်ေတ်ာမွိုးမရှိ၍ ဦးသာအိမ်၌ တဈယောကတ်ည်း နရမှောဆိုတော့ မဆိုးလှဟု တွေးမိသည်။ ဦးသာလာလွှင် ကုန်းရမညကြို သိသောလြည်း ဦးသာကို မနေ့ကတဈညလုံး ကုန်းပြီးပြီမို့ ထပကြုန်းရလည်း မထူးတော့။ ပြီးတော့ သူက အလိုးကောင်း၍ သိပလြည်းပြူနာမရှိ။ သူကြီးအိမမြှာက သူကြီးဆီ ကုန်းရမှာဆိုတော့ လူသဈနှင့် ထပခြံရဦးမည်။ ထို့ကြောင့ြ ကြှနမြလည်း ဦးသာအိမမြှာ နမညေဟြုသာ သဘောတူလိုကသ်ည်။

ကိုမှင့ကြှိုငကြ ကားမောင်းနေ၍ ကြှနမြက သူ့အင်ျကြီကြယသ်ီးများကို ဖြုတပြှီး သူ့နို့များကို လွှာနှင့ယ်ကြ၍ ကလိပေးနလေိုကသ်ည် ။ သူ့လီးကိုလည်း ကားစတီယာရငန်ှင့ြ မလှတ်၍ စုပ်၍မရ။ ထို့ကြောင့ြ သူမှနမြှနထြှကအြောင် နို့စို့ပေးပြီး သှကသ်ှကလြေး ထုပေးလိုကသ်ည် ။

ကြှနမြအောကမြှာလည်း ရှှဲနပြေီ။ ဦးမောငသ်ာက ကြှနမြနောကကြနေ ထမီပေါမြှပင် စောကဖြုတကြို ပြတသ်ည်။ ထမီမှာ ကြှနမြအရညတ်ှအေားလုံး စိုကုနပြှီး ထမီပေါမြှာ ခွှဲကြိကြိ ဖြစ်လာသည်။ ဦးမောငသ်ာက စကတထြမီအလှှာကြား လကထြည့ြ၍ စောကဖြုတကြို ပြတကြစားသည် ။ စကတထြမီက ထုပန်ေ၍ ကြှနမြမှာ ပေါငကြားလို့မရ။ ခဏကြာတော့ ကိုမှင့ကြှိုငလြီး တုနတ်ကလြာပြီး လရညမြွားပန်းထွကသ်ည်။ လရညမြွားက ကြှနမြလကဖြမိုးပေါန်ှင့ြ ကားကူရှငပြေါြ စငကြုနသ်ည်။

“အားးး ကောင်းတယ် အားးးးး”

ကိုမှင့ကြှိုငကြ စတီယာရငကြို ထိန်းကိုငရြင်း ပေါငမြွားတွန့ကြာ ဆတကြာနှင့ြ ညည်းနသည်ေ။ ကြှနမြက လကဖြမိုးပေါမြှ သူ့လရညမြွားကို သူ့ပုဆိုးနှင့ြ သုတဖြို့ပြငသ်ည် ။

“ဆရာမ ကြုပလြရညတ်ှေ စားပြပါလားဗွာ။ ခုန အဈကိုကြီးလရညတ်ှကြေ မွိုခပြေးပြီးတော့”

ကြှနမြလည်း သူပြောနတောကို သနား၍ သူ့လရညမြွားကိုပါ လွှာနှင့သ်ိမ်းယကြ၍ သူ့ရှေ့မှာပဲ စားပြလိုကတ်ော့ သူကြနပေသ်ှားသည်။ ယောကြာြးနှစ်ယောကလြုံးကို ဂွင်းထုပေးပြီးမှ ကြှနမြလည်း နားရတော့သည် ။ လရညန်ံ့တွကတေော့ မှှနန်သည်ေ ။ ကားကလည်း တရှေ့ရှေ့နှင့ြ သှားနသည်ေ ။ ရှာရောကခြါနီးပြီဟုလည်း ပြောသည် ။

“ကဲ ပြောရင်းဆိုရင်း ရောကလြာပြီ။ ဟေး ကိုဘရေ ဆရာမလေးအထုပတ်ှေ ကြုပအြိမမြှာခဗွာ”

“ဟုတကြဲ့ ဟုတကြဲ့”

နောကခြန်းကလူတွအပေေါြ ဦးသာက ဩဇာညောင်းပုံရသည် ။ ကြှနမြ‌နရမေည့ြ ဦးသာ၏ ‌အိမကြိုကြည့်လြိုကတ်ော့ မဆိုးလှပါ ။ ဤရှာ၏ အနအထေားနှင့ြ တောတ်ောကြောင်းသည့ြ အိမထြဲမှာပါသည် ။

“ကဲ ဆရာမလေး ကားပေါကြဆင်းတော့။ ဒီကနေ သူကြီးအိမကြို လမ်းလွှောကသ်ှားကြမယ်။ သူကြီးအိမမြှာ လူကြီးတွေ စောင့န်တယ်ေ”

“ဘယလြူကြီးတွလည်ေး ကြှနမြကို အတင်းတကလြိုးတဲ့ လူကြီးတွလေား”

ကြှနမြက ရှဲ့၍ မေးလိုကခြှင်းဖြစ်သည် ။ ဦးသာက သဘောကစွှာ တဟားဟားရယ်၍

“ဟားဟား ပါတယ် ပါတယ် အဲ့လူတွပေါတယ် ဟားဟား”

“ကြှနမ် ထမီလဲချင်လြို့ ခဏစောင့ပြါလား”

“မရဘူး မလဲရဘူး”

“နောကမြှာ ရှငလြုပထြားလို့ အကြကလြိုကဖြစ်နပြေီရှင့ြ။ စောကရြှကကြှဲမှာပေါ့”

“စောကရြှကကြှဲတာလေး ကြည့်ခြငွလြို့ တမငလြုပတ်ာပဲကို။ အခုဆို ဆရာမဖငကြ လုံးပြီးပြောငန်ရတေဲ့အထဲ နောကမြှာ အကြကလြိုကကြှီးဆိုတော့ ဆရာမ ဇ မ‌သေးဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိသှားတာပေါ့။ ဖငလြုံးလေးဆို ဘာမှဝတမြထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကြည့်လြို့သိပလြှတာ”

“ရှင် အရမ်းမိုကရြိုင်းတယ် ဒီလောကအြကြကကြှီး စို‌နတောကို။ ကြှနမ် ဒီအတိုင်းတော့ မသှားနိုငဘြူး”

“ဒါဆို ကြုပကြလည်း ဆရာမလေး ပါမလာတဲ့အကြောင်း၊ ဒရိုငဘြာနဲ့အိပလြို့ နှငလြှှတလြိုကတ်ဲ့ အကြောင်း၊ ဟိုနေ့က ဗှီဒီယိုလေးပြပြီး လူကြီးတွကေို ရှင်းပြရတော့မှာပေါ့”

“တောကြ စိတည်ဈတော့တာပဲ”

“ကဲ စိတည်ဈမနနေဲ့ ဆရာမလေး။ လူကြီးတွေ စောင့န်ကြရေတာ အားနာစရာ။ ရှာလယလြမ်းအတိုင်း ဖငရြှိုးလေးပြလိုကပြါဦးဗွာ ဟားဟား”

ကြှနမြလည်း အခုအခွအနေမှောတော့ ဘာမှမတတန်ိုင် သူလုပသ်မွှခံရတော့မှာပဲ မဟုတလြား။ ကားမှနမြှာ လရညတ်ှေ မကြန်ှာမှာ ပနမေနေေ ကြည့်လြိုကပြှီး ဆံပငကြို နည်းနည်းသပသ်ပရြပရြပဖြစ်အောင် ပြငလြိုကသ်ည် ။ ဖငကြှှပြီး ထမီပေါကြ အကြကကြိုစမ်းကြည့်တ်ော့ နည်းနည်းတော့ ချောကြ‌နပေါပြီ ။ မချောကလြည်း မတတန်ိုင် ။ ကြည့်ခြငွတ်ဲ့သူ ကြည့်ကြှလို့သာ ပြောရတော့မည် ။

ကြှနမြရှေ့ကိုပဲ အာရုံစိုကထြားလိုကသ်ည်။ နောကမြှာ ကြည့်ခြငွတ်ဲ့သူကြည့်ြ ဖငကြိုပဲကြည့်ကြှည့ြ အကြကကြိုပဲကြည့်ကြှည့ြ ကြှနမြဂရုမစိုကဘြဲ ပစ်ထားလိုကြ‌တော့သည် ။ သူကြီးခွံဝင်းထဲမှာ လူတွရေောကန်ပြေီး ကြှနမြကို လာကြည့်ကြှသည်။ သူကြီးအိမအြပေါထြပကြို တကတ်ော့ ကြှနမြကို နောကဆြုံးမှ တကခြိုင်းသည် ။ စကတထြမီက တုပန်ေ၍ ဖငကြိုစောင်းပြီး တကရြသည့ကြှားထဲ နဂိုတည်းကမှ ကြပရြသည့ဖြငကြ အခုတော့ ပိုတင်းပြီး ပြောငန်တေော့မည် ။ ဖငမြှှောင်းကြားအခွိုင့ကြိုပင် မှငန်ရမှေန်း ကြှနမြကိုယကြွှနမ် သိနသည်ေ ။ အောကမြှာ ဘယသ်ူတွေ ကြှနမြဖငကြိုကြည့်န်ကြမေလဲ ကြှနမ် မသိပါ။ တဈရှာလုံးလည်း ဖြစ်နိုငသ်ည်။

“ကဲ လာကြဗြာ လာကြ”

“ဒါကတော့ မှို့က အခုမှ‌ရောကလြာတဲ့ ဆရာမလေးပါဗွာ။ နာမညကြ ရှင်းသန့ကြှညတ်ဲ့ဗွာ”

ဦးမောငသ်ာက မိတဆြကပြေးနသည်ေ။

“ဆရာမ ဒါကသူကြီး (သူကြီးနှင့ြ ဟိုနေ့ကလိုးပြီး၍ ကြှနမ် မကြန်ှာငုံ့ထားလိုကရြသည်)။ ဒါက ကြုပတ်ို့ရှာကြောင်းက ကြောင်းအကြိုးတောဆြောငကြှီးများ။ ဒါက လကရြှိ ရှာကြောင်းက ဆရာလေး ကိုသကခြိုင် နဲ့ ဆရာမဒေါမြှင့တ်ို့။ ဒါကတော့ ရှာက သကကြှီးဝါကြီး ဘိုးဘှားတွပေဲ”

“ဟုတကြဲ့ရှင် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

ကြှနမ် သူကြီးကိုလည်းမကြည့်သ်လို ကြောင်းအကြိုးတောဆြောငမြွားကိုလည်း မကြည့်ရြဲပါ။ ဆရာလေး ကိုသကခြိုငဆြိုသူကို ကြည့်တ်ော့ ကြှနမြနှင့ြ ရှယတ်ူလောကပြဲ ရှိဦးမည် ။ ကြှနမြကို လေးစားသော မကြလြုံးများနှင့ြ ကြည့်န်သည်ေ ။ ဒေါမြှင့ကြတော့ အသကြ ၅၀ ခန့ြ ဆရာမတဈယောကဖြစ်ပြီး ထူးထူးခွားခွား ပြောစရာမရှိလှ ။

ကြှနမ် မှန်းကြည့်ရြ‌သလောကြ ကြှနမြကိဈစကို ဟိုနေ့က တကလြိုးသော အုပစြုကလှဲ၍ ကနွသ်ည့သ်ူတွေ သိပုံမပေါြ၍ အနည်းငယ် စိတအြေးသှားရသည် ။ လိုးကြသည့လြူတွမှောလည်း ဦးသာ၏ ဩဇာအောကကြ လူတွသောဖြစ်၍ ဦးသာသညသ်ာ အဓိကဟု ပြောနိုငသ်ည် ။ ဆရာလေးကိုသကခြိုငဆြိုသူ သိမသိတော့ ကြှနမြလည်း မမှန်းတတသ်ေး ။ သို့သောြ သူကတော့ ကြှနမြကို တလေးတစား စိုကကြှည့န်တေော့သည် ။

သူကြီးအိမ်၌ ဧည့ခြံစကားများပြောကြပြီး နေ့လညစြာစားရသည် ။ ကြှနမြလည်း တုပန်သေော ထမီစကတကြှောင့ြ အနခကေသ်ည့်ကြားမှ စကားအလိုကအြထိုကြ ပြနပြှောနရသေည် ။ နေ့လယ် ၂ နာရီလောကမြှ သူကြီးအိမမြှ ထွကခြှင့ရြသည်။ ကြှနမြလည်း ဦးသာနှင့်အတူ သူ့အိမရြှိရာသို့ လမ်းလွှောကပြှနလြာခဲ့သည် ။

“ဆရာမ သောကြာနေ့ညကနေ တနင်ျဂနှညထေိ အပတတ်ိုင်း မှို့ကကြုပအြိမ် လာအိပရြမယ်။ ကြုပ် ကားလှှတပြေးမယ်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှငလြိုးချင်ြ ဒီလာလိုးပေါ့”

“ဒီမှာ အဲကြန်းမရှိဘူး‌ဗွ။ ကြုပကြ အဲကြန်းမရှိရင် မနတတေဘြူး”

“ရှာကလူတွကေို ဘယလြိုပြောမှာလဲ။ ကြှနမြက အပတတ်ိုင်း ပြောကပြွောကပြှီး ရှင့အြိမသ်ှားအိပန်တေော့ ရှငန်ဲ့ညားနတယ်ေ ပြောကြမှာပေါ့”

“အခုလည်း ညားနတောပဲဟာ”

“ရှင် အပြောအဆို ဆငခြှငန်ောြ”

“အဲ့တာက အရေးမကြီးဘူး။ ကြုပသ်မီးကို စာလာသငပြေးတယလြို့ သတင်းလှှင့ထြားပေးမယ်”

“ရှင့မြှာ သမီးရှိတာလား သမီးချင်ြးမှ ကိုယခြငွြးမစာ”

“ဒါတွထေားစမ်းဗွာ။ ကြုပသ်မီးကို စာလာသငဖြို့ဆိုပြီး လာခဲ့ရမယ် ဒါပဲ”

“ပြီးတာပဲ”

“ဒီနေ့တော့ နငလြည်းနားလိုကတ်ော့။ သူကြီးနဲ့ ဟိုလူကြီးတွေ လာရငတ်ော့ ဧည့ခြံလိုကပြေါ့။ သူကြီးက သူ့မိန်းမသပြေီးကတည်းက ငတန်တော။ နင့ကြို အတိုးခွ လုပလြိမ့မြယ်”

ဪ ဒါကြောင့ြ သူကြီးကတောြ မတွေ့တာကိုး။ ကြှနမြစိတထြဲမှာ ပြောလိုကမြိတယ်။ သူကြီးနဲ့ လူကြီးတွလောလည်း ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ ခံလိုကရြုံပေါ့ မဟုတဘြူးလား။ ကြှနမြလည်း ကိုယ့ဟြာကိုယ် စိတထြဲမှာ အဲ့လိုပဲ ပြောလိုကမြိပါတော့တယ်။

📘အခန်း (၄) လူကြီးများနှင့ြ ဆကဆြံခွင်း အနုပညာ📘

ညနပေိုင်းမှာ ဦးသာပြနသ်ှားသည် ။ တဈညတောင် မအိပသ်ှား ။ အပေါထြပကြို တကကြှည့တ်ော့ အခန်းက တောတ်ောသ်ပသ်ပရြပရြပရြှိသည် ။အိမထြောငပြရိဘောဂ အကုနရြှိသည် ။ ကုတငကြလည်း နှစ်ယောကအြိပကြုတင် ဆိုတော့ ကယွသ်ည် ။ ဒီညက သုံးရကအြတွင်း ပထမဆုံး အလိုးမခံရမည့ည်ဟု ကြှနမြထငထြားသည် ။ ထငသ်ည့အြတိုင်း ဖြစ်အောငလြုပရြမညဟြုလည်း ကြှနမြစိတထြဲ ဆုံးဖြတထြားသည် ။ သို့သောြ ဒါက ညနဖကြေ ဘယသ်ူလာမလဲ ဆိုတာ‌ပေါြ မူတညသ်ည် ။

ညနဖကေကြှ ပထမဆုံးရောကလြာသူက ထငသ်ည့အြတိုင်း သူကြီးဖြစ်သည် ။ ကြှနမြက သူကြီးကိုအောကထြပဆြင်း၍ ဧည့ခြံသည် ။ ဒေါသ်န်းကို သူကြီးက ပြနလြှှတန်သည်ေ ။ ကြှနမြကလည်း ဒေါသ်န်းကို ပြနခြိုင်းလိုကသ်ည် ။ သူကြီး ဘာလိုချင်သ်ညကြို ကြှနမြသိသည် ။

“ဟဲ ဟဲ ဆရာမလေး အဆငပြှရေဲ့လား”

“ပြပေါတယရြှင့ြ”

“ဒါနဲ့… ဟို”

“ရှငဘြာလုပခြငွလြို့လာလဲ ကြှနမြသိပါတယ်”

“ဒါဆိုလည်း..”

“နပေါဦး စကားလေး နည်းနည်းပြောရအောင်”

“ဒီလိုရှင့် ကြှနမြက ရှငလြိုချင်တ်ာကို မပေးဘူးဆိုရငရြော”

“ဘာ.. မပေးလို့ဘယရြမလဲ။ ကြုပဆြီမှာ ဆရာမလေးဇာတကြား ရှိနတယ်ေ ဟဲ ဟဲ”

“ရှငတ်ို့က တဈခါလာလည်း ဒါပဲ။ ကြှနမြက ရှငတ်ို့ အဲ့လိုပြောတာနဲ့ပဲ ယုံရမှာလား။ အဲ့ဒီဟာကို ကြှနမြမကြလြုံးနဲ့မှငမြှ ယုံနိုငမြယ် ကဲ”

“ဖုန်းထဲမှာ ရှိပဗြာ”

“ပြပါဦး ဒါဆို”

“အဲ့တာတော့ ကြုပ် သိပမြလုပတ်တဘြူးဗွ”

“မလုပတ်တရြင် ရှင့ဖြုန်းပေး”

“ဆရာမလေး ဖကြပြဈလိုကရြင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“ရှငရြှေ့မှာပဲ ကြည့်မြယ် မဖကြဖြူး ဟုတပြှီလား။ ကဲ ပြ”

သူကြီးက ဖုန်းကို စားပြဲပေါတ်ငလြိုကတ်ယ်။ ကြှနမြလည်း အဲ့ဒီဗှီဒီယိုဆိုတာကို တွေ့ချင်တ်ာနဲ့ လကတ်ောင် နည်းနည်းတုနန်တယ်ေ။ သူကြီးဖုန်းက သိပမြကောင်းပါဘူး ကငမြရာလည်း သိပကြောင်းမယ့ပြုံ မပေါဘြူး။ ဒီကငမြရာကြာလတီနဲ့ ကြှနမြရုပကြို သချောမှငရြဖို့ဆိုတာ မလှယဘြူးဆိုတော့ အခွအနေမဆေိုးဘူး ပြောနိုငတ်ယ် ။ အလိုးခံရပြီးတာက ပြီးပမယေ့ြ ကြှနမြကို အကပြကြိုငတ်ာကိုတော့ ရှင်းမှရမယလြေ ။

သူကြီးဖုန်းကိုဖြင့ပြှီး ဂယလြရီထဲကြည့်လြိုကတ်ော့ ဗှီဒီယိုက တကယရြှိနတယ်ေ။ ကြှနမြလည်း တုနန်တေဲ့ လကကြိုထိန်းပြီး ပလေးနှိပလြိုကတ်ယ် ။ ကြှနမြနဲ့ ဟိုကောငန်ဲ့ အခန်းထဲမှာ လိုးနတောကို ရိုကထြားတာ ။ ကြည့်ရြသလောကြ လကလြည်းမငှိမသ်လို တောတ်ောလြည်း ဝါးတယ် ။ အလင်းအမှောငကြှောင့လြည်း ကြာလတီက မကောင်းဘူး ပြောရမယ် ။ ဒီ ရကဆြလူးရှင်းလောကန်ဲ့ဆို ကြှနမ် ပူစရာမရှိဘူးဆိုတာ သိလိုကတ်ယ် ။

“ရှငတ်ို့ အရမ်းရကစြကတ်ယ်”

“ဆရာမ ဖုန်းလေးပြနပြေးပါဦး”

“ရော့ အင့ြ။ နှမချင်ြး မစာမနာ မိန်းကလေးတဈယောကအြပေါမြှာ လုပရြကတ်ယ်”

သူကြီးက ဘာမှမပြော ခေါင်းကြီးငုံ့နသည်ေ။

“ရှငဆြို ဒီရှာမှာသူကြီး။ ဒီရှာကို ရောကလြာတဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကအြပေါြ ရှငကြာကြယပြေးရမယ့ြ တာဝနရြှိတယ်။ အခုတော့ ရှငကြ ကာကြယမြပေးတဲ့အပြင် ခွိမ်းချောကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ရှငကြပါ အလိုတူအလိုပါ ဆကဆြံတယ်”

“အောြ ဒါကတော့ ဆရာမလေးရယ်။ ကြှနတ်ော့မြှာ အရမ်းလိုအပန်လေို့ပါ။ ကြှနတ်ောြ့ရှေ့မှာတွေ့တော့ မနနေိုငလြို့ လုပမြိတာပါ ဆရာမရယ်”

“အောြ ဒါဆို အခု ဟိုနေ့က သူကြီးတို့ တည်းခိုခန်းမှာ မိန်းကလေးတဈ‌ယောကကြို မုဒိန်းကငွ့သ်လို ရှငတ်ို့ ဝိုင်းလိုးကြတာကို ဝနခြံတယပြေါ့။ သူကြီးပါတယပြေါ့”

“ပါတယလြေ ကြုပတ်ောင်…”

“ရပြီ သူကြီး ရပြီ”

ကြှနမြက အသံဖမ်းထားသော ကြှနမြဖုန်းကို ကောကကြိုင်၍ အသံဖမ်းတာကို ရပလြိုကသ်ည် ။ သူကြီးကတော့ ဘာမှမရိပမြိသေး။

“ကဲ သူကြီး ကြှနမြကို မလိုးခင် ဒါလေးအရင် နားထောငကြှည့လြိုကပြါဦး”

“ဘာများလဲ”

ကြှနမြဖမ်းထား‌သော အသံဖိုငကြို ဖြင့ပြှလိုကသ်ည် ။ သူကြီး သူ့အသံသူ ပြနန်ားထောငရြင်း လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်လာသည် ။

“မင်း ‌မင်း တောတ်ောလြညတ်ာပဲ”

“ကဲ သူကြီး အခုကြားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီထဲမှာ ဟိုနေ့က မုဒိန်းကငွ့တ်ာကို သူကြီးကိုယတ်ိုင် ဝနခြံထားတဲ့ အသံဖိုငရြှိတယ်”

“အဲ့လိုလုပလြို့မရဘူး ငါ့ကိုဒုကျခပေးရင် မင်းလည်း ဒုကျခရောကမြှာပဲ”

“ဟုတလြား ဘယလြိုရောကမြှာလဲ”

“မင်းလည်း သိက်ခာကမြှာပဲ”

“ကပြလေ့စလေေ။ ကြှနမ် ဂရုမစိုကဘြူးဆိုရငရြော။ ကြှနမြက နဈနာသူ၊ ရှငကြ ကြူးလှနသ်ူ။ ပြီးတော့ ရှငကြ ဒီရှာမှာသူကြီး။ ဘယသ်ူပိုပြီး အထိခိုကခြံနိုငမြလဲ ရတယန်ောြ”

သူကြီးဘာမှပြနမြပြော ။ သူ ဆောကတ်ညရြာမရ ဖြစ်နတောကို ကြှနမ် အရသာခံကြည့်န်လေိုကသ်ည်။

“ဒီမှာ ကြှနမြကိုကြည့်ြ ကြှနမြကိုကြည့်ြ စိတင်ှိမင်ှိမထြား။ ကြှနမြမေးတာတွေ ဖြေ။ အဲ့နေ့က ဗှီဒီယိုရိုကတ်ာ ဘယသ်ူတွလေဲ”

သူကြီးက သိပမြပြောချင်သ်ေးတဲ့ပုံ။

“ကြှနမ် အခုပဲ ဒေါသ်န်းကို ခေါပြှောပြလိုကမြယ် ရှင့အြကြောင်းတွေ”

“ဟာ မလုပပြါနဲ့ဗွာ ဆရာမလေး ကြုပတ်ောင်းပနပြါတယဗြွာ၊ ကြုပရြှိကြီးခိုးပါတယ်၊ ကြုပမြှားသှားပါတယ်၊ ကြုပသ်မီးလေး ရှိသေးတယ်‌ဗွာ”

“ကဲ ဒါဆို ကြှနမြ‌မေးတာဖြေ။ အဲ့နေ့က ဘယန်ှဈယောကလြဲ ဗှီဒီယိုရိုကတ်ာ”

“ကြှနတ်ောအြပါအဝင် သုံး‌ယောကပြါ”

“နောကန်ှဈယောကကြ ဘယသ်ူတွလေဲ”

“တဈယောကကြ ဦးမောငသ်ာ၊ နောကတ်ဈယောကကြ ဦးမှင့ပြါ”

“ဦးမှင့ဆြိုတာက…”

“ဟို ကြောင်းကပါပဲ ကြေးရှာလူကြီးပါပဲ။ ဘာရာထူးမှတော့ မဟုတဘြူး”

“ကြှနမ် နေ့လညကြ တွေ့တဲ့ထဲမှာ ပါလား”

“ပါပါတယ် တိုကပြုံနဲ့တဈယောကပြါ”

“ဟုတပြှီ ကနွတ်ဲ့သူတွကေ ဘာလို့မရိုကကြှတာလဲ”

“သူတို့က ကြည့်တ်ာကိုပဲ အားသနကြှလို့ပါ”

“ရှငတ်ို့ကကြတော့ ကြည့်ရြုံနဲ့ အားမရဘူးပေါ့”

“မဟုတပြါဘူး အဲ့လိုလဲ။ ဟို သူတို့ဖုန်းတွကလေည်း ခလုတဖြုန်းတွမေို့ ရိုကလြို့မရဘူး”

“အောြ ဟုတပြှီ ကီးပကဖြုန်းကို ပြောတာပဲ။ ဟုတပြှီ ရှင့ဖြုန်းပေးစမ်း”

“ဘာလုပမြလို့လဲ”

“ပေးဆိုပေး”

“ဒီဗှီဒီယိုကို ကြှနမ် သကသ်အနေနေဲ့ ယူထားမယ်။ ကနွတ်ာ ရှင့ဟြာရှင် ဆကထြားထား ဖကြဖြကြြ ကြှနမြစိတမြဝငစြားဘူး”

ဖုန်းထဲရှာကြည့်တ်ော့ zapya ရှိလို့ အဲ့တာနဲ့ ကူးယူထားလိုကတ်ယ်။

“ရှင် အခု ဒီအကြောင်း ဦးမောငသ်ာကိုပဲဖြစ်ဖြစ် တခွားလူတွကေိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုံးဝမပြောနဲ့။ ကြှနမြတို့ကြားထဲမှာပဲ ပြီးပလေ့စေ။ ကြှနမ် ရှငပြှောတဲ့အသံ တဈခုတ‌ဈလကြေားတာနဲ့ ဒီအသံဖိုငန်ဲ့ ဗှီဒီယိုဖိုငကြို ရှင့သ်မီးနဲ့အတူ အကုနလြုံး သိသှားလိမ့မြယ် ကြားလား။ ကြှနမ် စောကရြှကကြှဲမှာကို စောကဂြရုမစိုကဘြူးနောြ မှတထြား ကြားလား”

“ဟုတ် ဟုတ်”

“ကဲ ရှငပြှနလြို့ရပြီ။ ရော့ ရှင့ဖြုန်း။ ပါးစပလြုံပလေ့စေ”

သူကြီးလည်း ကုပခြွောင်းချောင်းနဲ့ ပြနသ်ှားတယ် ။ လိုးရမလားလို့လာတာ အသံဖိုငလြေးနားထောငပြှီး ပြနသ်ှားရတယ် ။ ကြှနမ် စောကရြှကကြှဲမှာကို ကြှနမ် စိတပြူတာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ သူကြီးရိုကထြားတဲ့ ဗှီဒီယိုက ကြှနမြလို့ လိုကပြှောတာတောင် ယုံမယ့သ်ူမရှိမယ့ြ ကြာလတီနဲ့ဆိုတော့ ကြှနမ် ပြောလိုကတ်ာကို သူကြီး အဟုတထြငပြှီး ပြနသ်ှားလရေဲ့။ ဒီလိုနှင့ြ သူကြီးကို ဖယထြုတလြိုကန်ိုငတ်ယ် ။ ဒါပမယေ့ြ ကနွတ်ဲ့သူတွနေဲ့တော့ အလိုကအြထိုကြ လိုးခံရဦးမှာ ။

ဦးသာဆီက ‌ဗှီဒီယိုက သူကြီးထကြ ကြာလတီ ပိုကောင်းနိုငသ်လို ပိုပြီးလည်း ပြည့ပြှည့စြုံစုံပါလိမ့မြှာ သချောသည် ။ အဓိကက ဦးသာဆီမှ ဗှီဒီယိုသာ ဖြစ်သည် ။ ထိုဗှီဒီယို ကြှနမြလကထြဲ မရောကသ်ရှေ့ ဘယသ်ူ့ကိုမဆို အလိုကအြထိုကတ်ော့ လိုးခံရဦးမည် ဖြစ်သည် ။

နောကန်ေ့များတွင် ကြှနမ် ပုံမှနကြွောင်းသှားသည် ။ ကြောင်းက ကလေးတောတ်ောမြွားများက စာသငရြခကသ်ည် ။ ‌ကြှနမြက စိတမြရှည် ။ စာသငရြတာလည်း စိတမြပါ ။ အားရငအြားသလို လာလိုးသော ဘဲကြီးတွနှငေ့ြ ခွုံထဲ ကောကရြိုးပုံထဲ လိုကရြတာတောင် အပငွြးပြသေေးသည် ။ ကြောင်းအုပလြိုလို ကြောင်းလူကြီးလိုလို ဦးအေးသောငကြ အားလုံးထဲမှာ အလိုးဆုံးဖြစ်သည် ။ သူနှင့ကြ ကြောင်းမှာ အတွေ့ဆုံးဆိုတော့ သူ့အခန်းထဲလည်း ကြုံရငကြှုံသလို သှားသှားကုန်းရသည် ။ နေ့ခင်းဘကစြာသငန်ရင်ေး သူ့အခန်းထဲခေါပြှီး တဈခွီလောကြ ထွကအြောငလြည်း စုပြ‌ခိုင်းတတသ်ည် ။

တခွားသူများကတော့ ရိုးရိုးသားသား ထငကြှပမယေ့ြ ကြှနမြတို့က ဆန်းဆန်းပြားပြား ဖြစ်နကြတောကို ကိုသကခြိုငတ်ို့ ဒေါမြှင့တ်ို့ မသိ ။ ကြှနမြရုပန်ှင့ြ မထငတ်ာလည်း ပါမည် ။ ညနဘကေဆြို ကြှနမြရချိုးပြီးခွိနလြောကြ နောကဖြေးပေါကမြှ ရောကလြာတတပြှီး ၉ နာရီလောကမြှ ပြနကြှသူလည်း ရှိသည် ။ အဘိုးကြီးတွကေ သိပမြတောငတ်ော့ ကြှနမ် ဖီးလမြလာတွလည်ေး ရှိပါသည် ။ အခုခွိနကြ အလိုးခံရင်း အခွအနေကေို အကဲခတန်ဖေို့သာ ဖြစ်‌တော့သည် ။

“ဆရာမ”

“ရှင့ျ”

“ဆရာမက ရနကြုနကြလား”

“ဟုတကြဲ့”

“အောြ ကြှနတ်ောကြတော့ ဒီရှာကပဲ”

“အောျ”

ကြှနမြနှင့ြ ကိုသကခြိုငတ်ို့စကားဝိုင်းက ဒီလောကပြဲ ဖြစ်သည် ။ သူက ကြှနမြကို စကားပြောချင်ပြုံရသည် ။ ကြှနမြသိသ‌လောကြ အတွေ့အကြုံအရ ကြှနမြကို စိတဝြငစြားနပေုံလည်းရသည် ။ သို့သောြ ကြှနမြအတွကတ်ော့ ဒီရှာက ယောကြာြးများနှင့ြ တောလြောကပြှီဟု သတမြှတထြားသည် ။ ကြှနမြအကြောင်းကို သူသိသှားလွှင် တဈညကြ ကြှနမြကိုလိုးဖို့ သူရောကလြာလိမ့မြည် ။ သူမရောကလြာသေးသရှေ့ သူမသိလို့ဖြစ်သည် ။ ရှာကမိန်းမတွနှငေ့ြ ပကသ်ကြ၍တော့ ပုံမှနပြဲတွေ့ရသည် ။

ကြှနမြကို ဦးသာတို့လူစုကသာ ကြိတလြိုးနကြပေုံရပြီး တခွားသူများကို ဒီကိဈစ လွှောကမြဖြန့တ်ာနှင့ပြင် ကြေးဇူးတငရြမလို ဖြစ်နသည်ေ ။ လွှောကဖြှန့လြိုကလြွှင် ကြှနမြလည်း ထွကပြှေး သူတို့လည်းငတ် ဗှီဒီယို၏ အသုံးဝငမြှုကလည်း လွော့ကသွှားလိမ့မြည် ။ လောလောဆယ် ကြှနမြကို သူတို့လူစုကသာ အပိုငစြီးထားကြတာက အားလုံးအတွကြ ကောင်းနသည်ေ ။ သို့သောြ သိပန်ောကမြကခွင် တဈခုခုလုပန်ိုငဖြို့လည်း လိုသည် ။ သောကြာနေ့ ဦးသာအိမရြောကလြွှင် တဈခုခုတော့ အကြိုးရှိအောင် လုပမြညဟြု မှန်းထားလိုကသ်ည် ။

📘အခန်း (၅) ဇွနပြန်း📘

“သမီးနာမည် ဇွနပြန်းပါ”

ဦးသာရဲ့သမီးက အပျိုကြီးဖားဖား‌ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကန်ှင့ြ အသကကြတော့ သချောမမှန်းတတ် ။ ကလေးမလေးတဈယောကန်ှင့ြ မတူတော့တာတော့ အမှနပြငဖြစ်သည် ။ နို့တွေ ဖငတ်ှကေ အရှယရြောကပြှီး မိန်းမတဈယောကလြို ထွားနပမေယေ့ြ မကြန်ှာလေးကတော့ နည်းနည်းငယသ်ေးသည် ။

ကြှနမြနှင့ြ ဇွနပြန်းတို့ သူတို့အိမပြေါထြပ် ဇွနပြန်း၏ အခန်းထဲမှာ ရောကန်ကြခွေင်း ဖြစ်သည် ။ အခွိနကြ ညနေ ၆ နာရီလောကသ်ာရှိသေး၍ ကြှနမြလည်း ဦးသာအိပခြန်းထဲ မရောကသ်ေး ။ ဦးသာကိုလည်း မတွေ့ရ ။ ကြှနမြကို ကားနှင့လြာခေါပြှီး သမီးကိုစာသငဖြို့လာတယဟြုသာ သိထားသော သူ့အစခေံက ကြှနမြကို ဇွနပြန်းနှင့တ်ှေ့ပေးပြီး ထားခဲ့ခွင်းဖြစ်သည် ။

“နာမညကြ ဇွနပြန်း နှစ်လုံးတည်းလား”

“ဇွနပြန်းပြင့ြ ပါ”

“လှလိုကတ်ာ နာမညရြော လူရော”

ဇွနပြန်းက နာမညန်ှင့လြိုကအြောင် တကယလြှသည်။ ငယဂြုဏလြေးလည်းရှိသညမြို့ နုနယပြွိုမစွန်သည်ေ။

“မမက ဘာလာလုပတ်ာလဲ”

“ဇွနပြန်းကို စာလာသငတ်ာ”

“မဖြစ်နိုငပြါဘူး”

“ဘာဖြစ်လို့ မဖြစ်နိုငရြတာလဲ သမီးရဲ့”

“သမီးဆယတ်န်းကတွာ သုံးခါ။ နားတာတဈနှစ်။ စာမသင်‌တော့တာ ကြာပြီ။ တကယတ်ော့ မမကို ဒီည သူခေါလြုပတ်ာမလား”

ကြှနမြလည်း ဇွနပြန်းပြောသော စကားကြောင့ြ အံ့ဩသှားရသည်။

“မ မဟုတပြါဘူး သမီးရဲ့ ဘာလုပတ်ာလဲ”

“ခေါလြိုးတာလေ”

“သမီး ငယင်ယလြေးနဲ့ အဲ့လိုတွပြေောရလား”

“သမီး မငယတ်ော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒါမွိုး အရငကြလည်း သူလုပန်ကြပေဲ။ အဲ့ ခေါလြာတဲ့ဟာတွကေ မမလောကတ်ော့ မလှဘူးပေါ့”

“သူဆိုတာ..”

“အဖလေေ..”

စကားစ ခဏပြတသ်ှား၍ ခတ်ေတငှိမသ်ှားကြသည်။

“မမ လာတော့ ကောင်းသားပဲ။ သမီး သကသ်ာတာပေါ့”

ဇွနပြန်းက အဆကအြစပမြရှိ ထိုစကားများကို ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။

“ဟင်!! ဘယလြို !!”

ဒီတခါတော့ ကြှနမြလုံး၀ အံ့ဩလှန်း၍ အသံတောတ်ောြ ကယွသ်ှားသည်။

“သမီးကို သူက လိုးနတောလား”

ကြှနမြက အသံကို နည်းနည်းနှိမ့ြ၍ မေးလိုကသ်ည်။

“ဟုတတ်ယ် ညတိုင်း သူကလာလာအိပတ်ာ”

“ဒါဆို အင်းစကတ်ှပေေါ့”

“အင်းစကဆြိုတာ ဘာလဲ။ ပိုးကောငကြို‌ ပြောတာလား”

“အာ အင်းစကဆြိုတာ သှေးရင်းသားရင်းတွကြေား ဖြစ်ကြတာကို ပြောတာကြာ”

“အောြ အဲ့တာမွိုးမှာ ခေါတ်ဲ့နာမညရြှိတယ်”

“အင်း”

“အဲ့လိုတော့ မဟုတဘြူး။ အဖနေဲ့ သမီးက ဘယလြိုမှမတောဘြူး”

“ရှင်းပြဦး”

“သမီးအမကေ အဖေ့ရဲ့ မယားငယတ်ှထေဲက တဈယောကြ။ သမီးက မယားပါသမီး။ အမကေ နောကတ်ဈယောကန်ဲ့ လိုကပြှေးသှားတော့ သမီးကို ထားခဲ့တာ”

“အောြ ကံဆိုးလိုကတ်ာ”

‘ဆိုးတယလြို့တော့ ပြောလို့မရဘူး။ အမနေဲ့ပါသှားရင် ဆင်းရဲမှာ။ ဒီမှာက အေးဆေးနရတေယလြေ”

“အေးဟယ် ဟုတပြါပြီ။ အသကသ်ာငယတ်ယ် တောတ်ောသ်ိတာပဲ။ ဒါနဲ့ တဈခုလောကမြေးမယ်။ သမီးက သမီးအရင်း မဟုတဘြူးဆိုတာ အားလုံးသိကြတာလား”

“ဘယသ်ူမှ မသိကြဘူး။ ဦးဖိုးထူးတို့‌လောကပြဲ သိမယထြငတ်ယ်။ ဘာကြောင့ဆြို အဲ့တုန်းက သမီးဒီအိမရြောကပြှီး မကြာဘူး အိမကြ အစခေံတွကေို အကုနပြှနခြိုင်းလိုကပြှီး အသဈတွနေဲ့ လဲလိုကတ်ာ”

“ဒါဆို မယားပါသမီးမှန်းမသိ မယားငယန်ဲ့ရတဲ့ သမီးလို့ပဲ သိကြတာပေါ့”

“အင်း”

ဇွနပြန်းကို စားချင်ြ၍ ဦးသာ အကြကခြခွဲ့တာကို ကြှနမ် သဘောပေါကသ်ှားသည် ။ ဇွနပြန်းက သူ့သမီးလို့ ပြောထားတော့ သူနဲ့အတူ အိမပြေါမြှာ နှစ်ယောကတ်ည်း နလေို့ရသည် ။ ဘယသ်ူကမှလည်း ဘာမှပြောတော့မှာ မဟုတ်။ သံသယလည်း ဝငကြှမှာ မဟုတ် ။

“ဒါဆို အခု အဈမကို ဘာလို့ပြောပြရတာလဲ”

“သမီးကို အိမအြောကဆြင်းခွင့ြ မပေးဘူးလေ။ အပေါမြှာပဲ ထားတာ။ ဘယသ်ူနဲ့မှ သိပစြကားမပြောရဘူး။ ပြီး‌တော့ မမက ခဏပဲလာတာလေ။ ဒီတော့ ပြောချင်ရြာ ပြောလို့ရတာပဲ။ မမနဲ့လည်း ပြနတ်ှေ့မှာမှ မဟုတတ်ာ။ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောရရင် သမီးရူးသှားလိမ့မြယ်”

“အရငကြရော ဒီအကြောင်း‌တွေ သမီး ပြောပြဖူးလား။ သူခေါအြိပတ်ဲ့ မိန်းမတွကေို”

“မပြောဖူးဘူး သမီးနဲ့လည်း မတွေ့ရပါဘူး”

“မမက သူခေါအြိပတ်ဲ့ မိန်းမတော့မဟုတဘြူး။ တကယ့ြ ဆရာမပါ။ … ရှာမှာ စာသငတ်ယ်”

“အောြ ဒါကြောင့ြ သမီးအခန်းထဲ လှှတလြိုကတ်ာဖြစ်မယ်”

“ဟုတတ်ယ် သူက မမကို လိုးလို့ရအောင် သမီးကို စာလာသငတ်ာဆိုပြီး ပြောထားတာ”

“အောြ သူက သမီးကို ဘယသ်ူနဲ့မှ သိပပြေးမတွေ့ဘူး။ အိမပြေါကြ အိမအြောကြ မဆင်းရဘူး။ သူ့သမီးကို သိပခြစွတ်ာဆိုပြီး ခဏခဏ သူများတွရှေေ့မှာ ပြောတာ။ တကယကြ ထောငခြထွားတာ…”

“အင်း”

“ဒါနဲ့ မမက ဘာလို့ သူ့အလိုးခံရတာလဲ။ ဒီလောကခြွောချောလေးကို။ အသကလြည်း ဒီလောကကြှာတာ”

“မမမှာလည်း အကြောင်းရှိလို့ပေါ့”

“ဘာအကြောင်းလဲ”

ကြှနမြက ဇွနပြန်းကို အကြောင်းစုံ ရှင်းပြလိုကသ်ည်။ ဇွနပြန်းက ကြှနမြကို သူ့‌အကြောင်း အကုနပြှောပြမှတော့ ကြှနမြဘကကြလည်း ဇွနပြန်းကို ယုံကြညထြားလိုကသ်ည် ။ တဘကကြလည်း ဇွနပြန်းကို ဒီအိမကြ လှတအြောင် ကူညီချင်သ်ည် ။ ဇွနပြန်းက ကြှနမ် ဒရိုငဘြာအောငထြှန်းကို ခေါလြိုးတာကိုကြားတော့ ပြုံးစိစိလုပန်သည်ေ ။

“မမက ဆရာမပမယေ့ြ မလှယဘြူးပဲ”

“ဆရာမဆိုတာနဲ့ပဲ ဘာမှမလုပရြတော့ဘူးလား။ ကိုယ့စြောကပြတန်ဲ့ ကိုယခြံတာပဲလေ နော့”

“ဒါလည်း ဟုတတ်ာပဲ ဆရာမလည်း နံ့မှာပေါ့နောြ”

“အေး ဟုတတ်ယ် ဇွနပြန်းက ပေါကတ်ာမှနသ်ားပဲ”

ကြှနမြနှင့ြ ဇွနပြန်းလည်း တခဏအတွင်းမှာပင် ရင်းနှီးသှားသည် ။ ထိုစဉြ ဦးသာပြနလြာ၍ သူ့အစခေံကို ကြိမ်းမောင်းနသေံ ကြားရသည် ။ ကြှနမြကို ဇွနပြန်းနှင့ပြေးတွေ့၍ ဆူနဟနေရြှိသည် ။ သူပူလည်း ပူလောကပြါသည် ။ ကြှနမြနဲ့ ဇွနပြန်း ခဏတွေ့လိုကရြခွင်းက ကြှနမြအတွကြ အကြိုးအများကြီး ရှိသှားစသည်ေ ။

အဲ့ဒီအပတကြ ကြှနမြနှင့ြ ဇွနပြန်း ထပြ‌မတွေ့ဖြစ်တော့ပါ ။ ဒီအိမထြဲမှာ ပိတမြိနသေော နုနယလြှပသည့ြ ပန်းကလေးဇွနပြန်းကို ကြှနမ် သနားကရုဏာသကန်မေိသည် ။ ဒီသုံးရကလြုံး ဦးသာက ကြှနမြကိုပဲ လိုးသည် ။ နေ့ခင်းဘကဆြို အပြငထြှကန်တတေပြှီး ညမှသာ အိပယ်ာထဲ ခေါလြိုးခွင်းဖြစ်သည် ။ ဘာပဲပြောပြော ကြှနမြကြောင့ြ ဇွနပြန်း သုံးရကြ သကသ်ာသှားသည် ။ ဒီကောငမြလေးအတွကြ ကြှနမြလုပြ‌ပေးနိုငတ်ာ တဈခုခုရှိ‌သေး၍ ဝမ်းသာရသေးသည် ။

📘အခန်း (၆) ကိုသကခြိုင် နှင့ြ လူကြီးများ📘

ဒီတခေါကြ ကြှနမ် ရှာပြနရြောကတ်ော့ မထငမြှတတ်ာတွေ ဖြစ်သှားသည် ။ ပထမတဈခုက ကိုသကခြိုငကြ ကြှနမြကို ရည်းစားစကားပြောခွင်း ဖြစ်သည် ။ ကြှနမြက မဖြစ်နိုငဟြုသာ ငှင်းလိုကသ်ည် ။

“ဘာဖြစ်လို့ပါလဲ ဆရာမလေး။ ကြှနတ်ောကြ ဆရာမလောကြ ပညာမတတ် အညတွ တောသားဖြစ်လို့လား”

“မဟုတပြါဘူး အဲ့တာတွနေဲ့ ဘာမှမဆိုငပြါဘူး”

“ဒါဆို ဘာလို့လဲ ဆရာမလေး။ ကြှနတ်ောြ ဆရာမလေးကို တကယမြတ်ေတာရှိတာပါ။ အခုလို မှို့ကနပြေီး ကြှနတ်ောတ်ို့ရှာအတွကြ အပငပြန်းခံ အနဈနာခံပြီး လာကြိုးစားပေးနတေဲ့ ဆရာမလေးကို ကြှနတ်ောြ လေးစားလို့လည်း မဆုံးဘူး”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြှနမြတို့က မ‌ဖြစ်နိုငပြါဘူး စိတလြွှော့လိုကပြါ”

ကြှနမြလည်း ပြောပြီးသညန်ှင့ြ နောကလြှည့မြကြည့်ဘြဲ ပြေးထွကလြာခဲ့သည် ။ နောကထြူးခွားသည့ြ ကိဈစတဈခုကတော့ ကြှနမြကို အုပစြုဖြဲ့ လိုးလာကြခွင်း ဖြစ်သည် ။ ကြှနမြသိသလောကြ ဦးသာ ခွင့ပြှုခကြမြရဘဲ ကြှနမြကို အုပစြုဖြဲ့လိုးလို့မရဟု မှန်းမိသည် ။ အဘယ့ကြှောင့ဆြိုသောြ ကြှနမြရှာသို့ရောကခြါစ နေ့ရကမြွားက ကြှနမြကို ဟိုမနကကြကဲ့သို့ အုပစြုလိုကြ တကလြိုးကြမှာလို့ထငပြှီး ကြှနမြစိတကြို ကြှနမ် ပြငဆြငထြားခဲ့ဖူးသည် ။ သို့သောြ သူတို့က ‌တဈယောကစြီသာ လာလိုးခဲ့ကြသည် ။

ဦးသာက အလိုးဒဏခြံထားရ‌သော ကြှနမြပုံ‌ကြောင့ြ တခွားသူတွေ တဈစုံတဈခု သိသှားမှာကို လိုချင်ပြုံမရဟု ကြှနမြထငသ်ည် ။ သို့သောြ အခု သူတို့က ကြှနမြကို ချောကယ်ောကြ ဝိုင်းလိုး‌တာမွိုး လုပလြာသည် ။ ဦးသာအိမအြပေါထြပကြ ကြှနမြအခန်းမှာ တဈည လာလိုးကြခွင်း ဖြစ်သည် ။ အသံတော့ သိပမြထွကရြဲကြပမယေ့ြ သချောနားထောငသ်ူရှိလွှင် ကြားရမှာတော့ ကြိန်းသသည်ေ ။ ဦးသာကုတငမြို့လားမသိ ကုတငပြေါမြှာတော့ ကြှနမြပေါြ သေးမပန်းခဲ့ကြ ။ လိုးရုံနဲ့သာ ထိုညက ပြီးသှားသည် ။

နောကတ်ဈနေ့ ကြှနမ် ကြောင်းမသှားနိုငပြါ ။ တဈညလုံးလိုးပြီး မနကြ ၄ နာရီကြောလြောကမြှ ပြနသ်ှားကြလို့ ကြှနမြဖငတ်ုံးလုံးနှင့ြ အိပပြွောသ်ှားပြီး နောကန်ေ့မနကြ ၁၀ နာရီကြောမြှ ဒေါသ်န်း အောန်ှိုး၍ ပြနန်ိုးလာခဲ့သည် ။ ညက မအိပခြင် အခန်းတံခါး ဂကြထြိုးခဲ့တာကပဲ ကံကောင်းသှားခဲ့သည် ။ နို့မို့ရင် လရညမြွားပကြေံပြီး ဖငပြှောငဖြှင့ြ အိပပြွောန်သေော ကြှနမြကို မှငလြွှင် ဒေါသ်န်း မူးလဲသှားလိမ့မြည် ။

ကြှနမြက အင်ျကြီကဗွာကယာ ပြနဝြတပြှီး ဒေါသ်န်းကို ကြှနမြနမကေောင်း၍ ကြောင်းမသှားတော့ဘူး ဟု ပြောလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ အိပယ်ာထဲ ပြနခြှနလေေိုကပြှီး ညနေ ၄ နာရီလောကကြှမှ ရထချိုးနိုငတ်ော့သည် ။ ကြှနမ် ညစာစားပြီး အပေါထြပတ်ကပြှီး ဖုန်းသုံးနလေိုကသ်ည် ။ မီးမရှိ၍ ဘကထြရီမီးနှင့ြ အားသှင်းပြီး ဖုန်းသုံးရတာရယ် အငတ်ာနကလြိုင်းမကောင်းတာရယကြှောင့ြ ကြှနမ် ဖုန်းတောင် သိပမြသုံးဖြစ် ။ မနေ့က တဈညလုံး အိပရြေးပကြထြား၍ ကြှနမ် အိပင်ိုကန်သည်ေ ။ ထိုစဉြ နောကဖြေးပေါကမြှ ဦးမှင့ြ ဝငလြာသည် ။

“ဆရာမလေး”

“ရှငတ်ို့ ဘာလုပြဦးမလို့လဲ မနေ့ညကလည်း တဈညလုံး”

“ဘာမှမလုပပြါဘူးဗွာ။ ဆရာမလေးကို ကြောင်းကို ခဏလိုကခြဲ့ဖို့ လာခေါတ်ာပါ”

“ဒီအခွိနကြှီး ကြောင်းကို ဘာလုပဖြို့လဲ”

“လိုးမလို့”

“ဘာ”

ကြှနမြအသံက နည်းနည်းကယွသ်ှားသည်။

“ဒီမှာက လူနအေိမတ်ှနေဲ့နီးတော့ အသံထွကမြှာစိုးလို့ ။ ကြောင်းမှာကြ အေးဆေးမလို့ပါ ဆရာမ‌”

ဦးမှင့ြ ဖုန်းကို စားပြဲပေါမြှာ တငထြားတာကို ကြှနမြတွေ့လိုကသ်ည် ။ ထို့ကြောင့ြ ကြှနမ် ထမီခွှတခြလွိုကပြှီး ဦးမှင့အြနား ကပသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ ကြှနမြထမီကို စားပြဲပေါသ်ို့ တငလြိုကပြှီး ဖုန်းကို ထမီဖြင့ြ အုပထြားလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ ဦးမှင့န်ားကပ်၍ သူ၏ ကြမ်းနံ့နံသော နှုတခြမ်းကြီးကို ကဈဆဈဆှဲပြီး လွှာချင်ြးကလိလိုကသ်ည် ။ အောကမြှာ ဦးမှင့လြီးက ဖြောင်းခနဲ ထလာသည် ။ ဦးမှင့ကြ ကြှနမြဖငပြှောငန်ှဈလုံးကို လာဖစွည်ှဈနသည်ေ ။

ကြှနမြက ဦးမှင့ကြို နမ်းနရင်ေးနှင့ြ တံခါး‌ပေါကန်ားတွန်းသှားလိုကပြှီး ဦးမှင့ဖြငမြွားကို ကြှနမြလကမြွားဖြင့ြ ပြတသ်ပ်၍ ဖငပြေါကကြို နှိုကပြေးလိုကသ်ည် ။ ဦးမှင့ဆြီမှ ညည်းသံများ ပေါထြှကလြာပြီး ကြှနမြစောကဖြုတကြို လကကြှမ်းကြီးဖြင့ြ ပြတန်သည်ေ ။ ထို့နောကြ ကြှနမြက လူချင်ြးခွာလိုကပြှီး

“သှား လိုကခြဲ့မယ်။ ပြငလြိုကဆြငလြိုကြဦးမယ် ရှငတ်ို့အတွကြ”

ကြှနမြက ခစွစြရာ မကြန်ှာပေးမွိုးဖြစ်အောင် ပြောလိုကသ်ဖြင့ြ ဦးမှင့လြည်း သဘောအကကြှီးကြပြီး ထွကသ်ှားတော့သည် ။ ကြှနမြလည်း ဦးမှင့ဖြုန်းကို ထမီအောကမြှ အမှနယ်ူ၍ လော့ဖြညလြိုကသ်ည် ။ ဦးမှင့ဖြုန်း ပကတ်နကြို ကြှနမြအရငတ်ည်းက ခိုးကြည့်ပြှီးသား ဖြစ်သည် ။ ဦးမှင့ဖြုန်းထဲမှာ အောကားတွေ အပြည့ဖြစ်နေ၍ ကြှနမ် ဗှီဒီယိုကို တောတ်ောရြှာလိုကရြသည် ။

နောကဆြုံး တွေ့၍ ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ running time က သူကြီးဗှီဒီယိုလောကတ်ောင် မရှည် ။ ကြာလတီကလည်း သူကြီးနှင့ြ သိပမြကြာ ။ ကြှနမ် တခွားတဈခုများ ရှိသေးလား အတတန်ိုငဆြုံး အမှနရြှာကြည့်သည် ။ မတွေ့ ။ သို့သောြ ဒီဖုန်းနှင့ြ ရိုကလြွှင် ကြာလတီက ဒီလောကပြဲ ထွကလြိမ့မြည် ဆို‌တော့ ပူစရာတော့ သိပမြရှိ။

ကြှနမြဖုန်းကို ပိတလြိုကပြှီး ပြနအြခမွှာပင် ဦးမှင့ဝြငလြာပြီး ဖုန်းကိုလာရှာသည် ။ ကြှနမြလည်း ထမီပြနဝြတပြှီး ဖြစ်နတောမို့ ဟနမြပကြြ အလှပြငသ်လို ဟိုဘကလြှည့န်လေိုကသ်ည် ။ ဦးမှင့ကြ ဘာမှမရိပမြိ ဖုန်းကိုကောကယ်ူ၍ ပြနထြှကသ်ှားတော့သည် ။ ဦးမှင့ြ ဗှီဒီယို၏ အနအထေားကိုတော့ ကြှနမြသိရပြီ ။ သူ့ဗှီဒိယိုက ကြာလတီကောင်းဦးတော့ ပူစရာမရှိ ။ ဦးမှင့ရြိုကသ်ည့ြ အနဂြယကြ ကြှနမြမကြန်ှာမပေါြ၊ အောငထြှန်းမကြန်ှာသာ အများဆုံးပေါသ်ည်။ ကြှနမြမကြန်ှာက ဆံပငန်ှင့ြ ဖုံးနတောများသည် ။ ကြှနမ် စိတအြေးသှားရသည် ။

အဲ့ဒိညက ဦးမှင့ဖြုန်းထဲမှ ဗှီဒီယိုကို ဖြင့ကြှည့လြိုကရြရှေ့ ကြှနမြအတွကြ အကြိုးရှိသောလြည်း ကြှနမြအတွကြ တောတ်ောကြှမ်းတမ်းသော ည၊ တောတ်ောကြောင်းခဲ့သော ညတဈညလည်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အဲ့ဒီညက ကြှနမ် ကြောင်းကို ပါသှားခဲ့သည် ။ ကြောင်းက ရှာစွန် လယကြှင်းထဲမှာဆိုတော့ ရှာနှင့ဝြေးသည် ။ ကြောင်းမှာ သူကြီးမှလှဲ၍ လူစုံ သည် ။ ဒီတခေါကြ ကိုမှင့ကြှိုငကြိုပါ တွေ့ရသည် ။ ကြှနမြကို အဲ့နေ့ညက သူတို့အမွိုးမွိုး ကစားကြသည် ။

ပထမဆုံး တန်းစီပြီး လီးစုပခြိုင်းသည် ။ သူတို့က ခုံတန်းမှာ ဖြဲကားပြီး ထိုငန်ကြပြေီး ကြှနမြက ဖငအြပြောငသ်ားဖြင့ြ အောကမြှာ ဒူးထောကပြှီး လီးလိုကစြုပရြသည် ။ ဘောယကရြသည် ။ နောကြ ပြောင်းပြနလြှည့ပြေးတော့ ဖငပြေါကပြါ ယကြ‌ပေးရသည် ။ ဖငပြေါကတ်ိုင်း ခွီးနံ့လိုလို ဖငဆြီနံ့လိုလို အနံ့ရသည် ။ ထို့နောကြ ကြှနမြပါးစပထြဲလည်း တံတွေးများ ထွေးထည့ကြှသည် ။ ပြီးတော့ ကြှနမြကို စာသငခြန်းထဲ ဖငပြှောငဖြှင့ြ လှည့ပြတလြမ်းလွှောကခြိုင်းသည် ။ ထို့နောကြ စာသငခြိုင်းသည် ။ သူတို့က ကြှနမ် နိကတဖြှင့ြ စာသငန်တောကို အရသာခံကြည့်ကြှသည် ။ ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ိုငပြှီး စောကရြှကခြှဲခံရသော အရသာမွိုးဖြစ်သောကြောင့ြ ကြှနမြအရညကြ အရမ်းရှှဲလာပြီး လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း စောကပြတထြဲမှ ဗှိ.. ဗှိ နှင့ြ မှညလြာသည် ။ သူတို့က ကြှနမြတဈခါမှညတ်ိုင်း ဝိုင်းရယကြှသည် ။ ကြှနမြကလည်း စောကရြှကခြှဲခံရသည့ြ အရသာကို ကြိုကလြာသောကြောင့ြ စာသငသ်ည့အြမူအယာ လုပပြှရတာကို ဖီးလလြာပြီး ပိုလုပပြှသည်။

“မောငမြှင့ြ”

“ခငမြွာ… ဟားးး ဟားးး ဟားးး ဟားးး”

“သားသား ပြီးပြီလား”

“မပြီးသေးဘူး ခရြာမ”

“မပြီး‌သေးရင် ဆရာမ ထုပေးမယ်”

“ဟားး ဟားး ဟီးးး ဟီးးး”

“ဝေး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ဒါမှ ဒို့ဆရာမကြ”

“မောငထြှန်းအေး”

“ဗြာ”

“သားလီးက သေးလိုကတ်ာ”

“ဟားး ဟားး ဟားးး ဟီးးး ဟီးးးး ဟီးးးးး”

အဲ့တုန်းက ကြှနမြလည်း လှတပြှီး ပြောန်တယ်ေ။ မကြိုကလြည်းခံ ကြိုကလြည်းခံရမယ့ြ အတူတူ ကြှနမြကတော့ သူတို့နဲ့အတူ ပြောဝြငစြီးမွောပစ်လိုကတ်ယ် ။ နောကကြိဈစက နောကပြေါ့နော။

“ဟေ့ စာမေးလို့မရရင် ဘာလုပရြမလဲ ပြောစမ်း”

“ဆရာမ ကြိုကတ်ာလုပပြါ ဆရာမ”

“ဆရာမကြိုကတ်ာ ဒါပဲ”

ပြောပြီး လီးကို အရင်းမှကိုငပြှီး အားရပါးရ စုပပြဈလိုကသ်ည် ။

“အားးး ဆရာမ ပြီးပြီ ပြီးပြီ”

ထို့နောကြ ကြှနမြကို ကြောင်းဝင်းထဲ ပတလြွှောကခြိုင်းသည် ။ ညမှောငမြှောငမြှာ ဖငပြှောငကြှီးဖြင့ြ ကြောင်းဝင်းထဲ လမ်းလွှောကန်သေော ဆရာမလေးကိုသာ ရှာထဲကလူတွေ မှငပြါက ဘယလြိုဖြစ်ကုနမြည် မပြောတတ် ။ အိန်ဒွရှငေဆြရာမလေးကတော့ နေ့ခင်းဘကကြ သူစာသင်‌သော အတန်းထဲမှာ အခု ဘာမှမဝတထြားဘဲ ပေါကြောငကြှောငကြိဈစများ လုပ်၍ ပြောပြါးနလတေော့သည် ။

ကြှနမြကို အလံတိုငမြှာ ကြိုးနဲ့ခညွထြားသည် ။ ပြီးတော့ တဈယောကပြှီး တဈ‌ယောကြ လာလိုးသှားကြသည် ။ တဈခါတရံ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကကြှား တောတ်ောကြှာသည် ။ ဘယလြောကကြှာလဲတော့ အတိအကမွသိ ။ ကြှနမြက အလံတိုငမြှာပဲ ကြိုးခညွခြံရပြီး စောင့န်ရေ၍ ပိုကြာသညဟြု ထငန်ရတောလည်း ဖြစ်နိုငသ်ည် ။

ကြာတော့ ကြှနမ် အပြငဘြကမြှာ ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့န်တောများတော့ အေးလာသည် ။ ခွငတ်ှကလေည်း ကိုကတ်ော့ ကြှနမြတကိုယလြုံး ယားပြီး ထူပူနသည်ေ ။ စောကပြတမြှာပါ ခွငကြိုကခြံရသည် ။ ခွငမြွားကြောင့ြ တစကမြှ ငှိမန်လေို့မရ ။

သူတို့လိုးပြီးတော့ သေးပေါကခြကြှသေးသည် ။ ဒီတခါ သေးသောကရြတာ ကြှနမြအတွကြ တကယအြရသာရှိလှသည် ။ ကြှနမြတဈညလုံး ရတေောငမြသောကရြသေး ။ ပါးစပမြွားက လရညန်ှင့ြ စေးနသည်ေ ။ အခုမှ ပါးစပထြဲ နလေို့ကောင်းသှားသည် ။ အနံ့ကတော့ နှာခေါင်းယဉသ်ှားလို့လား မသိ ။ နံလှသညဟြု မထငတ်ော့။

အဲ့နေ့ပြီးတော့ ကြှနမ် နောကသ်ုံးရကဆြကတ်ိုကြ ကြောင်းမတကန်ိုင် ။ ဒေါမြှတောင် လာကြည့်သ်ည် ။ နေ‌မကောင်းဟု အကြောင်းပြ၍ အိမမြှာပဲ နားနလေိုကသ်ည် ။ ‌ခွငကြိုကဖြုများကြောင့ြ လကရြှညလြေး ဝတထြားရသည် ။ အသားအရညလြည်း အတောပြကြစြီးသှားသည် ။ တောတ်ောပြှနလြုပယ်ူရဦးမည် ။ ကြှနမြနမကေောင်းဆို၍ ကိုသကခြိုငလြည်း လာကြည့်သ်ည် ။ သူ့အမူအယာက သိပမြတညင်ှိမလြှ။

“ဆရာမ သကသ်ာရဲ့လား ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဘာမှမဟုတပြါဘူး ပငပြန်းသှားလို့ပါ”

“ဟို ဆရာမ..”

“ဟုတကြဲ့ ပြောပါ ကိုသကခြိုင်”

“ကြှနတ်ောြ ဟို ဘယလြိုပြောရမလဲ”

“ပြောသာပြောပါ ကိုသကခြိုင် အားမနာပါနဲ့”

“ဟို ဒီလိုပါ ဟိုနေ့ညက ကြှနတ်ောမြှငလြိုကတ်ယ်”

ကြှနမြမွှောလြင့ထြားသော စကားဖြစ်၍ သိပတ်ော့ မအံ့ဩလှပါ ။

“အင်း ရှငမြှငတ်ော့လည်း မှငတ်ဲ့အတိုင်းပေါ့။ ကြှနမ် ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး”

“ဘယလြိုဖြစ်လို့များးး…”

“ကြှနမြမှာလည်း ကြှနမြအကြောင်းနဲ့ ကြှနမြပေါ့”

ခဏတော့ တိတဆြိတသ်ှားသည်။

“ကဲ ရှငလြည်း သိသှားပြီဆိုတော့ ရှငဘြာလုပမြလဲ ရှာထဲလွှောကပြှောမလား ကြှနမြကို အခုလိုးမလို့လား”

“အဲ့လိုမပြောပါနဲ့ဗွာ ဆရာမလေး။ ဆရာမလေး ကြှနတ်ော့သ်ိကျခာကို ခနွင်းစောကြားလိုကတ်ာဗွာ။ ကြှနတ်ောကြ ပိုကဆြံမရှိ ဆှမွေိုးမရှိ ဒီရှာမှာမှေး ဒီရှာမှာပဲ နဖေူးတဲ့ သူပါ။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ အဲ့လိုအလုပမြွိုးတော့ မလုပဘြူး”

“ဘယလြိုအလုပမြွိုးလဲ ကိုသကခြိုင်။ လူတကာနဲ့ အပြငမြှာလိုးတဲ့ အလုပကြို ပြောတာလား”

“မဟုတပြါဘူး မဟုတပြါဘူး။ ကြှနတ်ောြ ဒီလို မဆိုလိုပါဘူး။ ဆရာမလေးကို အပြဈပြောတာ မဟုတပြါဘူး။ ဟိုလူတွလေုပတ်ဲ့ အလုပမြွိုးကို ပြောတာပါ။ ကိုယ့ရြှာကိုလာတဲ့ ဆရာမလေးကို အဲ့လိုမလုပသ်င့ဘြူးဗွာ”

“ဒါတော့ ရှငကြ အားလုံးမသိသေးလို့ ပြောတာနမှောပါရှင်။ ကြှနမြအကြောင်း သိရရင် အဲ့လိုပြောချင်မြှ‌ ပြောမှာပေါ့”

“ဆရာမမှာ ဘာအကြောင်းများ ရှိလို့လဲ”

“အကုနလြုံးတော့ ရှင့ကြို မပြောနိုငဖြူးပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ရှငသ်ိရမှာက ကြှနမြလည်း အဲ့ဒီထဲက လှတမြှောကဖြို့ ကြိုးစားနသေူတဈယောကပြါ”

“ဟုတပြါပြီ ကြှနတ်ောြ ဘာများကူညီရမလဲ”

“အခုလို မေးဖောရြတဲ့အတွကြ ကြေးဇူးတငပြါတယ် ကိုသကခြိုင်။ ရှငကြ အခုတလောတွေ့ရတဲ့ ယောကြာြးတွထေဲမှာ ကြှနမြကို အကပြမြကိုငတ်ဲ့ တဈဦးတည်းသော သူပဲ။ ဒါနဲ့ ရှငကြွှနမြကို ခစွသ်ေးလား”

ကြှနမြက တဆကတ်ည်း မေးလိုကသ်ည်။

“ဗြာ.. ဟာ.. ဒါကတော့”

“မသတီတော့ဘူးမလား။ ညက ရှငဘြယလြောကမြှငခြဲ့လဲ ကြှနမြမသိဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ရှငမြှငတ်ာထကြ ဆိုးတာတွေ ရှိတယဆြိုတာတော့ ကြှနမ် အာမခံတယ်။ ကဲ ရှငခြစွပြါတယဆြိုတဲ့ ကြှနမြက အဲ့လိုမိန်းမမွိုးပဲ။ ဒီတော့ ကြှနမြကို မခစွတ်ာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပမယေ့ြ တနယတ်ကြေးမှာ ဒုကျခရောကြ အကပြကြိုငခြံနရတေဲ့ မိန်းမတဈယောကကြိုတော့ ရှငကြူညီနိုငမြယ် ထငပြါတယ်”

“ဟာ ကူညီဖို့ဆိုရငတ်ော့ ပြောပါ။ ကြှနတ်ောြ ကူညီနိုငသ်လောကြ ကူညီပါ့မယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ဒါမွိုး မခံနိုငဘြူး”

“ဟုတပြါပြီ ကြေးဇူးတငပြါတယ် ကိုသကခြိုင်”

📘အခန်း (၇) ထောငခြွောကြ📘

ဒီတဈပတ် ကြှနမ် ဦးသာအိမ် ရောကသ်ှားတော့ ဇွနပြန်းနှင့ြ မတောတ်ဆ အိမထြဲက တဈနရောမှာ တွေ့ကြသည် ။ နေ့ခင်းဖကြ ဦးသာလည်း မရှိတုန်း အစခေံများမမှငအြောင် ကြှနမ် ဇွနပြန်းအခန်းထဲ လိုကဝြငခြဲ့လိုကသ်ည် ။

“မမ ရောကန်တောလား”

“ဟုတတ်ယ် ပန်းလေး”

“အယ် ပန်းလေးဆိုပါလား”

“အင်း ဒီလိုပဲ ပါးစပကြထွကသ်ှားတာ”

“ဟယ် လကမြှာလည်း ခွငကြိုကဖြုတွနေဲ့ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ”

“မပြောချင်တ်ော့ပါဘူး”

“ဝိုင်းလိုးကြတာလား”

“အင်း”

“ဘယမြှာလိုးလို့ ခွငကြိုကဖြုတွေ ဖြစ်နရတောလဲ”

“ကြောင်းက အလံတိုငရြှေ့မှာ”

“ဘုရားရေ..”

“ဒါတော့ ဒီလူကြီးတွေ သိပလြှနသ်ှားပြီ”

“ဇွန့ကြို မမ တဈခုပြောစရာရှိတယ်။ မမတို့ အများကြီးလည်း မတွေ့ရဘူး။ ဒီတော့ ပြောစရာရှိတာ မှနမြှန် ပြောမှဖြစ်မယ်”

“အင်း ပြော”

“မမကို သူတို့လိုးထားတာလည်း မှငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ။ မမကတော့ သူတို့လိုးတာကို ဒီအတိုင်း တသကလြုံး ခံမနနေိုငဘြူး။ ဒီတော့ မမကတော့ တနည်းနည်းနဲ့ သူတို့ကို ပြနလြုပမြှာ။ အဲ့ဒါ ဇွန် ကူညီမလား။ ဇွနလြည်း ဒီလိုဘဝနဲ့ တသကလြုံး နလေို့မှမရတာ”

ဇွနကြ ခဏငှိမသ်ှားပြီး

“အင်း.. တကယတ်ော့ ဇွနလြည်း ယုံရတဲ့သူမရှိလို့ ဘာမှမလုပရြဲတာ။ ဇွနလြည်း အဲ့တာကို တွေးတော့ တွေးထားတယ်”

“ဟုတပြှီ ဒီတော့ မမ နဲ့ ဇွနန်ဲ့ ဒီအရှုပထြဲက လှတအြောင် လုပကြှမယ် ဟုတပြှီလား။ ဇွန် သဘောတူလား”

“တူတယ် ဒါပမယေ့ြ မမ အစီအစဉကြို ပြောပါဦး”

“မမ စဉျးစားထားတာက ဒီလို”

———————————–

အဝေးပြေးဂိတ်။ ကားအဝငအြထွကမြွား ရှုပထြှေးနသလေို လူခေါသ်ံ ဈေးသညသ်ံများနှင့ြ ဆူညံနသည်ေ ။ ဦးထုပကြို ခပင်ိုကင်ိုကြ ဆောင်းထားသော ပုဆိုးတိုတိုနှင့ြ လူတဈယောကသ်ည် ခရီးသညမြွား ရှုပထြှေးနသေော ကားဂိတတ်ဈခုထဲသို့ ဦးတညဝြငရြောကသ်ှားသည် ။

“ပါဆယလြာရှေးတာ”

“ဘယကြားနဲ့ ပါလာတာလဲ”

“၈ နာရီ ရနကြုနကြားနဲ့”

“နာမည်”

“သကခြိုင်”

အထုပကြ စားပြဲပေါြ ရောကလြာသည် ။ ထိုလူက အထုပကြိုယူ၍ ကားဂိတထြဲမှ ပြနလြညထြှကခြှာသှားတော့သည် ။

————————————

အခန်းထဲတွင် မီးရောငကြ လင်းထိနန်သည်ေ ။ ကြှနမြက ဦးသာ၏ကုတငပြေါမြှာ တဈကိုယလြုံး ဘာအဝတမြှ မပါဘဲ ထိုငန်သည်ေ ။ ဦးသာက ကြှနမြကို ရှံ့မုန်းသလို ကြည့်န်သည်ေ ။

“နင့ကြိုနငလြည်း ပြနကြှည့ြဦး။ ဖငမြှာ ခွငကြိုကဖြုတွခညွြေးပဲ”

ကြှနမြလည်း အပြဈရှိသလို ပုံစံမွိုးနှင့ြ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုကသ်ည် ။

“ငါက ခွှတထြားရငတ်ောင် ရုပဆြိုးတဲ့ မိန်းမတွကေို မုန်းတယ်။ ငါ့ခံယူခကြကြ ဘယမြိန်းမမဆို ခွှတလြိုကရြင် လှတာပဲ။ တောတ်ောတ်နတ်န် ပုံမလာတဲ့ မိန်းမတောင် တဈကိုယလြုံးခွှတပြှရင် ကြည့်ပြွောရြှုပြောတ်ော့ ဖြစ်သေးတာပဲ။ အေး တဈကိုယလြုံးခွှတပြှလို့မှ လီးမတောငတ်ဲ့ မိန်းမမွိုးဆိုရငတ်ော့ ငါ့ကို စိတအြနှောင့အြယှကြ ဖြစ်စတောပဲ ရှိတယ်”

ကြှနမြလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကိုပဲ ငုံ့ထားလိုကသ်ည်။

“နင့ကြို ဒီကောငတ်ှေ အဲ့လိုလုပတ်ာ နငကြလည်း ခံတာပဲလား”

“ကြှနမြက မိန်းမ။ ပြီးတော့ တဈယောကတ်ည်း။ သူတို့က ရှဈယောကလြောကရြှိတယ်။ ဘာလုပန်ိုငမြှာလဲ”

ဦးသာက ကြှနမြကို ဘာမှပြနမြပြောဘဲ ကုတငပြေါတ်ှင် တဈခုခုကို တွေး‌နပြနေသ်ည် ။ ခဏကြာမှ

“သှား နင် နင့အြခန်း နငပြှနတ်ော့”

ကြှနမြလည်း ခွှတထြားတဲ့ အင်ျကြီတွကေို တဈခုချင်ြးကောကပြှီး ဝတန်တေုန်း ဦးသာ အောလြှှတလြို့ ဖငအြပြောငသ်ားနဲ့ပဲ အခန်းထဲက ပြေးထွကခြဲ့ရသည်။ ကြှနမြကို‌ပေးထားတဲ့ အခန်းရယ် ဦးသာအခန်းရယကြ ဘေးချင်ြးယှဉလြကြြ လွှောကလြမ်းခွားတာမွိုးဖြစ်ပြီး ဇွနပြန်းရဲ့အခန်းက အိမန်ောကဘြကပျိုင်းက အခန်းကယွကြှီး ဖြစ်သည် ။ ကြှနမြလည်း ကိုယ့အြခန်းထဲဝငလြိုကပြှီး အင်ျကြီတောင် ပြနမြဝတန်ိုငဘြဲ တံခါးကြားကနေ လွှောကလြမ်းကို ပြနခြွောင်းကြည့်န်တေော့သည် ။ ခဏကြာတော့မှ ဦးသာရဲ့ အခန်းတံခါး ပြင့လြာပြီး ဦးသာက လွှောကလြမ်းကနေ ဇွနပြန်းရဲ့အခန်းဘကကြို ထွကသ်ှားတာတွေ့လိုကရြသည် ။ ပြီးတော့ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖြင့ပြှီး ဇွနပြန်းရဲ့အခန်းထဲ ဝငရြောကပြွောကကြှယသ်ှားတော့သည် ။

ကြှနမြလည်း အိပယ်ာပေါလြှဲ‌နပမေယေ့ြ အိပမြပြောဘြဲ ဟိုလှိမ့ြ ဒီလှိမ့န်ဲ့ ဖြစ်နသည်ေ ။ မနကြ ၃ ‌နာရီကြောလြောကမြှ မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားတော့သည် ။ ကြှနမြနိုးတော့ မနကြ ၆ နာရီ ။ ဦးသာအခန်းတံခါး သော့မခတထြားလို့ အထဲမှာ သူရှိနသေေးတယ် ထငသ်ည် ။ ကြှနမြလည်း ကိုယ့အြခန်းထဲကိုယပြှနဝြငပြှီး သှားတိုကြ မကြန်ှာသဈ လုပလြိုကသ်ည် ။

ဒီနေ့က အရေးကြီးတဲ့နေ့ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ် မဖြစ်ချင်လြည်း မဖြစ်ဘူး ကြိုမသိနိုငလြို့ ကြှနမြဘကကြ ကြိုတငပြှငဆြငထြားရမည် ။ တဈကိုယလြုံးခွှတလြိုကပြှီး ရပန်ေးအောကမြှာ ရနှေေးနဲ့ ရချိုးလိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ ကြှနမြတို့ စီစဉထြားတဲ့ အစီအစဉကြို တဈခုချင်ြး ပြနစြဉြးစားသည် ။

မနေ့က ကြှနမြနဲ့ ဇွနန်ဲ့ တိုငပြငတ်ာတွကေို အရငပြှနပြှောရရင်

“ပထမဆုံးက မမရဲ့ဗှီဒီယိုကို ဖကြပြဈဖို့။ နောကတ်ော့ သမီးအိမကြ ထွကပြှေးနိုငဖြို့။ ဟုတတ်ယ် အဲ့ဒီနှစ်ခုလုံးကို ဖြစ်အောငလြုပရြမှာ”

“မမ ဘယလြိုလုပမြယ် စိတကြူးလဲ”

“ပထမဆုံးက ဗှီဒီယိုကို ဖကြဖြို့ကိဈစ”

“အဖကေ သတိအရမ်းကြီးတယန်ောြ။ မမသိဖို့ ပြောတာ”

“ဗှီဒီယိုဖကြဖြို့ဆိုတာ မလှယဘြူး။ သူ့ဖုန်းက သူနဲ့မကြာရှိနတော။ ပြီးတော့ သူ့အခန်းထဲ သူ့တပည့ြ ဖိုးထူးကလှဲပြီး ဘယသ်ူမှ အဝငမြခံဘူး”

“ဒါနဲ့ မေးပါဦးမယ် ဦးသာက ဘာတွလေုပတ်ာလဲ”

“သမီးသိသလောကြ အဖကေ ပိုကဆြံရရင် အကုနလြုပတ်ယ်။ အဓိကက ကုနကြူးတာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ဘာမှ‌သချောမသိရဘူး။ အမတေောင် ဘာမှသိရတာ မဟုတဘြူး”

“ပိုကဆြံရရင် အကုနလြုပတ်ယဆြိုတော့ လူမိုကတ်ှဘောတွမွေိုးလား”

“ငယင်ယတ်ုန်းကတော့ ဦးဖိုးထူးတို့နဲ့ တူတူလုပလြာတာ ပြောတာပဲ။ ဥပဒနေဲ့ လှတလြှတကြင်းကင်း မဟုတတ်ာတော့ သချောတယ်။ အခု ကြီးလာတော့မှ လူကောင်းယောငဆြောငပြှီး ရှာမှာ လူကြီးလုပန်တော။ လှူလိုကတ်ာလည်း မပြောနဲ့။ သူ့တပည့တ်ှကလေည်း ရှာမှာအခွခပြှေီး သူ့လိုပဲ လူကောင်းယောငဆြောငန်ကြတေယ်”

“သူ့မိန်းမကြီးရော ရှိလား ဘယရြောကသ်ှားလဲ”

“ရှိသေးတယ်။ သူအခုလို ခမွြးသာလာတာ သူ့မိန်းမကြီးကြောင့လြည်း ပါတယ်။ သူ့မိန်းမနဲ့ သားသမီးတွကေ ရှမ်းပြညဘြကမြှာ တကန်တယ်ေ”

“ဒီအိမမြှာ ဇွနန်နတေော သူတို့သိလား”

“သိတယ်။ တဈခါ သူ့သမီးအကြီးဆုံးလာတော့ ဇွန့ကြို တွေ့သှားတယ်”

“အဲ့ဒီသမီးတွနေဲ့ရော ဘယလြိုလဲ”

ဇွနကြ အဓိပျပါယတ်ဈမွိုးနဲ့ ကြှနမြကိုလှမ်းကြည့်လြို့

“မဟုတဘြူးလေ ပြောချင်တ်ာက သူက ခစွလြား ဂရုစိုကလြား”

“အောြ စိုကတ်ယ် စိုကတ်ယ်”

“လိပစြာသိလား”

“နေဦး မှတထြားတာ‌တော့ရှိတယ်။ အဲ့ဘကကြ လိပစြာနဲ့ ပါဆယတ်ှဘောတွေ ရောကတ်တတ်ယ်”

ဇွနကြ သူ့စာအုပတ်ဈအုပကြို ဖြင့ြ၍ လိပစြာကို ပြသည်။ ကြှနမြလည်း လိပစြာကို ဓာတပြုံရိုကြ စိတထြဲမှလည်း အလှတကြကြထြားလိုကသ်ည်။

“နာမညတ်ှရေော ဇွနသ်ိလား”

“သိတယ်”

“အဲ့တော့ ပထမအစီအစဉကြတော့ သူ့ဖုန်းထဲက ဗှီဒီယိုကို ဖကြပြဈဖို့ပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ဒုတိယအစီအစဉြ တဈခုကိုလည်း ပြငထြားမှဖြစ်မယ်”

“အင်း ဘယလြိုလဲ”

“ဇွန့ကြို ပြောရမှာတော့ အားနာတယ်”

“ပြော ပြော”

“သူနဲ့ ဇွနန်ဲ့ လိုးတာကို ဗှီဒီယိုရိုကထြားချင်တ်ယ်”

ဇွနကြ ခဏငှိမသ်ှားတယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဒီလိုလေ ဇွန့ကြို သူ့သမီးလို့ ဒီမှာ အားလုံးကို ပြောထားတာမလား။ ဒီတော့ ဇွနန်ဲ့ သူလိုးတဲ့ ဗှီဒီယိုကို မမကလည်း ပြနကြိုငထြားပြီး သူ့ကို ပြနထြိန်းချင်တ်ာ။ အဲ့ဒါ ဒုတိယအစီအစဉပြဲ။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့ဒါက ဇွန့ကြို အသုံးခသွလို ဖြစ်နလေို့”

ဇွနရြဲ့ ခစွစြရာမကြန်ှာ နုနုလေးက စဉြးစားခန်းဝငန်တယ်ေ။

“အင်း အဲ့တော့ ဇွနကြ သူ့သမီးမဟုတတ်ာ။ ဘယသ်ူမှမသိတော့ အဲ့တာ မမပြောတဲ့ ဟိုအင်းစကြ ဖြစ်ရောပေါ့”

“အင်း ဟုတတ်ယ်”

ဇွနကြ တဈခကြစြဉြးစားပြီး

“အဲ့တာက ထုတသ်ုံးဖို့ လိုချင်မြှလိုမှာမလား”

“ဟုတတ်ယ် သူ့ဘကကြ ထုတတ်ော့မှ မ ဘကကြ ထုတရြုံပဲ။ ဆောငထြားတဲ့သဘော”

“ဒါပမယေ့ြ သူ့ဘကကြ မမဆီက အကြမ်းဖကပြှီး ပြနယ်ူနိုငတ်ယ်”

“ဒါကြောင့ြ မမတို့ အဲ့ဒီဗှီဒီယို လကထြဲရတာနဲ့ ထွကပြှေးကြမယလြေ။ အဝေးကနပေဲ စကားပြောမယ်”

“ဇွနန်ဲ့ တူတူပြေးမှာလား”

“ဒါပေါ့”

ဇွနကြ ကြှနမြကို ဝမ်းသာအားရ လှမ်းဖကလြိုကတ်ယ်။ ဇွနရြဲ့ နို့အိအိလေးတွနေဲ့ ကြှနမြရဲ့ နို့ဖောင်းဖောင်းလေးတွကေ တဈခုနဲ့တဈခုကြား အံဝငခြှငကြွ ထိကပသ်ှားကြတယ်။

“ရတယလြေ ဒီမှာ တဈသကလြုံးနရမှောနဲ့စာရင် ဗှီဒီယိုထဲမှာ ပါတာက ပိုတနပြါတယ်။ ပြီးတော့ ဗှီဒီယိုကလည်း ထုတသ်ုံးချင်မြှ သုံးရမှာပဲဟာ။ ပြီးတော့ ဇွနကြ အသကကြှီးလာဦးမှာ။ အခုလို ဆံပငအြရှညကြှီးမထားဘဲ ဆံပငတ်ိုညှပလြိုကရြင် ရုပပြှောင်းသှားမှာပဲ။ ကိဈစသိပမြရှိပါဘူး”

ဇွနကြ ကြှနမြကို ဖကထြားရင်း သူ့ဟာသူပြောသလို ပြောနတယ်ေ။

“ဒါနဲ့ မမက ဘာနဲ့ ရိုကမြှာလဲ”

“ပါလာပြီးသား။ မမ စပိုငကြငမြရာ ချောကလြုံးဝယထြားတယ်။ အားလည်း အပြည့ပြဲ။ ဇွန့ဆြီက ခွင့ပြှုခကြပြဲ လိုတာ။ ဒါပမယေ့ြ ဇွန့ကြို ဘယအြခန်းမှာ လိုးမလဲ မသိတာရယ်၊ အဲ့ဒီအခွိန် မမ မရှိတာရယကြိုပဲ စိတပြူတယ်”

“ဇွန့ကြို သူက ဒီအခန်းမှာပဲ အမြဲလိုးတယ်။ ကုတငကြိုတောင် ကြည့်ပြါလား အကြီးကြီး။ သူ့အခန်းထဲ ဘယသ်ူမှ အဝငမြခံဘူး”

“ဟုတပြှီ ဒါဆို ဒီတပတအြတွင်း မမပြနတ်ဲ့အခွိန် ဇွန် ရိုကထြားလိုကြ”

“မဟုတဘြူး ဒီညကို ဇွန့ကြို လိုးလောကတ်ယ်”

“မမရှိတယလြေ ပုံမှနဆြို”

“ပုံမှနဆြို ဟုတတ်ယ်။ အခုက မမမှာ ခွငကြိုကဖြုတွနေဲ့လေ”

“အဲ့တော့”

“သူက အဲ့လိုမွိုးဆို မကြိုကဘြူး။ မကြန်ှာမှာ ဝကခြှံရှိတာတောင် သူမကြိုကဘြူးတဲ့။ သူက ဖြူဖြေးဝင်းမှတန်မှေ ကြိုကတ်ာ”

“‌အောျ အဲ့လိုလား”

“အင်း”

“ဒါဆို ဒီည အကောငအြထညဖြောလြို့ရရင် မနကဖြှနပြှေးမလား”

“ရတယလြေ”

“ဒါနဲ့ ဇွန့ကြို အိမထြဲက ဘယလြိုထုတရြမလဲ အဲ့တာရှိသေးတယ်”

“အဲ့တာတော့ မပူနဲ့ ဇွန် ဒီအိမကြို မီးရှို့မှာ”

“ဟင် ဘယလြို”

“ဟုတတ်ယ်။ ဇွန် ထွကပြှေးတဲ့နေ့ကြရင် ဒီအိမကြို မီးရှို့မယလြို့ ဆုံးဖြတထြားပြီးသား။ ဇွန် ဘယလြိုရှို့ရမလဲဆိုတာ သိပြီးသား”

“တောလြိုကတ်ဲ့ ဇွနလြေး။ ဒီည မီးစိမ်းပြရင် ကားအသင့ပြှငခြိုင်းထားလိုကမြယ်။ ဇွနသ်ာ ဗှီဒီယိုကို ရအောငယ်ူခဲ့။ တခွားအဝတအြစားနဲ့ အရေးကြီးတာတွေ တဈခါတည်းပြငထြား”

“မမ ဇွန် တဈခုပြောမယ်”

“အင်း”

“ဒီညမှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် ဇွန့အြခန်းထဲ ဝငမြလာပါနဲ့။ ပြီးတော့ သူ့အခန်းထဲလည်း ခိုးဝငပြှီး သူ့ဖုန်းထဲက ဗှီဒီယိုကို မရှာပါနဲ့”

ကြှနမ် ဇွန့်ကို အဖြပေေးဖို့ ခဏ‌အခွိနယ်ူပြီး စဉြးစားနတေုန်းပဲ။ အမှနကြ ဇွန့ကြို ဗှီဒီယိုမရိုကခြငွလြို့ ကြှနမ် ပထမအစီအစဉကြို လုပဖြို့။

“ကတိပေးပါ။ ဇွန့ကြို ခစွရြင် ကတိပေးပါ”

“အင်းပါ ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယ် ကတိပေးတယ်”

ဇွနရြော ကြှနမြရော မကြရြညစြတွနေဲ့ ကြောကပြမယေ့ြ ဒါ ကြှနမြတို့ လွှောကရြမယ့ြ လမ်းပဲ။

——————————-

ကြှနမ် ရချိုးပြီး ထမီဝတန်တေုန်း လမ်းကြားက ခွသေံပြင်းပြင်းနဲ့ နင်းသှားသံကြားရပြီး ဦးသာ ဆင်းသှားတာကို တွေ့လိုကရြတယ် ။ တဈခုခုကိုတော့ စိတတ်ိုသှားပုံပဲ။ ကြှနမြတို့ကိုများ ရိပမြိသှားလားလို့ စိတပြူမိ‌သေးတယ် ။

ဦးသာမရှိတော့ ကြှနမြလည်း ထမီကို ဂငွြးဘောင်းဘီနဲ့ ပြနလြဲပြီး ကိုသကခြိုငကြို ကားအသင့ပြှငခြိုင်းထားဖို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ကိုသကခြိုငကြ ရှာက ကြှနမြကနွခြဲ့တဲ့ အင်ျကြီအဝတအြစားတွကေို ကားနဲ့တငလြာပြီး တခွားလမ်းက လာမှာဖြစ်တယ်။

ကြှနမြလည်း ဦးသာထွကသ်ှားပြီး‌ နာရီဝကလြောကကြှာအောင် စောင့ပြှီးမှ အခန်းထဲက ထွကလြိုကပြှီး ဇွန့အြခန်းထဲ ဝငသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ အခန်းထဲမှာ ဇွနကြ သူလည်း ထွကပြှေးဖို့အသင့ဆြိုတဲ့ အဝတအြစားနဲ့ ထိုငစြောင့န်တယ်ေ။ ကြှနမြက ကငမြရာတွအကြေောင်း လကဟြနခြှဟနေန်ဲ့ မေးလိုကတ်ော့ လကမြထောငပြှတယ်။

သူရော ကြှနမြရော တဈ‌‌ယောကကြွောပိုးအိတ် တဈလုံးစီပဲ ပါတယ် ။ ဇွန့ကြို ဘယလြိုမီးရှို့မှာလဲဆိုတာမေးတော့ သူက ကြှနမြကို နာရီဝတတ်ဲ့နရောကို ထောကပြှပြီး အခွိနကြိုစောင့ဆြိုပြီး ပြောတယ် ။ ကြှနမြနဲ့ ဇွနလြည်း တဈယောကလြကြ တဈယောကကြိုငရြင်း ခွှေးစေးတွပြနေပြှီး အခွိနကြ တတိတိနဲ့ ကုနန်တောကို စိတမြရှညစြှာ ထိုငစြောင့န်ရတေယ် ။

—————————

ရှာအလှန် တောအုပတ်ဈနရော။ လူတဈစု အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလွှောကလြာကြသည် ။ ရှေ့ဆုံးမှ အရပရြှညရြှည် ထောငထြောငမြောင်းမောင်းလူနှင့ြ သူ့ဘေးတွင် ကတုံးဆံပငပြေါကန်ှင့လြူ ။ နောကမြှ လူများကလည်း စကားတပြောပြောနှင့ြ လမ်းလွှောကန်ကြသေည် ။ ထို့နောကြ သူတို့အားလုံး ရကနေဘြေး မှကြကေလြပတ်ဈခုသို့ ရောကသ်ှားကြသည် ။

“ဟေ့ မောငမြှင့ြ”

“ဗြာ အဈကိုကြီး”

“ရှင်းစရာရှိတာတွေ ရှင်းကြရအောင်”

“မင်းငါ့နောကမြှာ လုပန်တောတွေ ငါမသိဘူးများ ထငန်လေား”

“ကြှနတ်ောြ ဘာမှမလုပပြါဘူး အဈကိုကြီး”

“ခွေးသား…”

မောငသ်ာက မောငမြှင့ကြို မကြလြုံးကိုစိုကကြှည့်၍ ပြောသည်။

“ငါနဲ့စကားပြောရင် မညာနဲ့။ ငါက အကုနသ်ိမှ ပြောတဲ့ကောငမြွိုး။ စောကခြွိုး‌မပြလေို့ ငါကြည့်န်တော ကြာခဲ့ပြီ။ မင်းစောကကြှောင်း ဟိုဘကကြမ်းကနေ ငါ့ကိုသတင်းပေးတဲ့သူ အများကြီး”

မောငမြှင့ြ ဘာမှမပြောဘဲ ရပန်သည်ေ။

“ငါက မရှင်းချင်ြ‌‌သေးလို့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငထြားတာ။ မင်းက အခုတော့ ငါ့များ ဘယလြောကစြောကရြေးမစိုကလြဲဆို ဟိုကောငမြကို အပြငမြှာ အုပဖြှဲ့လိုးလိုကတ်ယ် ဟလား”

“အဈကိုကြီး မိန်းမတဈယောကအြတွကန်ဲ့တော့..”

“ဟေ့ကောင် မှတထြား။ ဒီကောငမြကိုထိလို့ ငါဖြစ်နတော မဟုတဘြူး။ ဒီကောငမြကို မင်းတို့ ဘာလုပလြုပ် ငါစိတမြဝငစြားဘူး။ ငါစိတဝြငစြားတာ ငါ့စကားမတညတ်ဲ့ကိဈစ ရှင်းလား”

မောငမြှင့ြ ဘာမှပြနမြပြော။

“အေး ငါက မင်းတို့ကို ဒီနရောမှာ ခွီးပါခိုင်းရင် မင်းတို့ ဟိုနရောမှာ ပါလို့မရဘူးကြ နားလညလြား။ ဟာ ကြာတယကြှာ”

မောငသ်ာက ပြောရင်းက ဒေါသထွကလြာပြီး မောငမြှင့ကြို ဓားနှင့ြ ရုတတ်ရကြ ခုတခြသွည် ။ မောငသ်ာ့လကထြဲ ဓားတဈချောင်းက ဘယကြနေ ရောကလြာမှန်းမသိ ။ မောငမြှင့ကြလည်း အသင့ပြှငပြှီးမို့ နောကသ်ို့ တဈလှမ်းဆုတကြာ ရှောငသ်ည် ။ ဖိုးထူးက ညာဘကကြနေ မောငမြှင့ကြို ဓားနဲ့ ဝငထြိုးသည် ။ ဖိုးထူးဝငလြာတာ မှနလြှန်းသောကြောင့ြ မောငမြှင့ြ မမှီလိုကြ မောငမြှင့ြ နံကြားသို့ ဖိုးထူးရဲ့ဓား မှုပသ်ှားသည် ။

“အားးး”

မောငမြှင့အြောြ၍ လဲကသွှားသည်။ မောငသ်ာ့ကို အေးသောငန်ှင့ြ ငဘက ဝငထြိုးသည်။ မောငသ်ာလည်း မထငမြှတထြား၍ အေးသောငဓြားကို ခတထြုတလြိုကရြာ အေးသောင် လဲကသွှားသည် ။ ငဘဓားကိုမူ မတားလိုကန်ိုင်။ ငဘဓားက ဘေးမှဝငလြာသောကြောင့ြ မောငသ်ာ့လညပြင်းထဲ ဘယမြှညာသို့ ဓားဖောကဝြငသ်ှားသည် ။ ငဘက လညပြှင့အြောင် ဘေးကိုဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ မောငသ်ာ့လညပြင်း ပြင့ထြှကပြှီး သှေးများစိမ့ကြလွာသည် ။

ငဘကို ဖိုးထူးပြေးထိုးသည် ။ ငဘလည်း ဖိုးထူးဓားခကြြ ဗိုကထြဲစိုကသ်ှားသောကြောင့ြ ရှုံ့မဲ့သှားသည် ။ သို့သောြ ငဘက ဖိုးထူးဓားကို မလှှတပြေးဘဲ ကိုငထြားပြီး ဖိုးထူးကို သူ့ဓားနှင့ထြိုးသည် ။ ဖိုးထူးက လကန်ှင့ကြာ၍ ဖိုးထူးလကြ၌ အလှှာလိုကြ ပြတရြှကုနသ်ည် ။

ထိုစဉြ လဲကြ‌သှားသော အေးသောငကြ ဖိုးထူးကို နောကကြဝငထြိုးသည် ။ ဖိုးထူး၏ ဂွိုင်းအောကမြှ တစောင်းသှင်း၍ တစွပစြှပန်ှင့ြ အခကြမြွားစွာ ထိုးသည် ။ ရှေ့မှ ငဘက ဖိုးထူး၏ဗိုကထြဲ တစွပစြှပန်ှင့ြ ဆကတ်ိုကသ်ှင်းပြနသ်ည် ။ ဖိုးထူးမခံနိုငတ်ော့ဘဲ သှေးအိုငထြဲ လဲကသွည် ။

ဖိုးထူးလဲကတွော့ ငဘလည်း သူနဲ့အတူပါသှားပြီး အပေါဆြုံးမှ အေးသောငကြလည်း ယိုငထြိုးပြီး မှောကခြုံကြီးပါသှားသည် ။ အေးသောင် အားယူ၍ ပြနအြထမှာ နောကကြနေ အေးသောငလြညပြင်းကိုလှီးလိုကသ်ူက မှင့ကြှိုငဖြစ်သည် ။ ပြဲစကတည်းက ကြောငကြှည့န်ခေဲ့သော မှင့ကြှိုငကြ အခုမှ သတိဝငလြာပြီး အေးသောငကြို လှီးလိုကခြှင်းဖြစ်သည် ။

အခုတော့ ရကနေဘြေးမှ တိုကပြှဲတွင် နောကဆြုံးမတတ်တရြပကြနွခြဲ့သူက မှင့ကြှိုင် ဖြစ်တော့သည် ။ မှင့ကြှိုငကြ မောငသ်ာ၏ ဒရိုငဘြာမွှသာ ဘာမှသိသူမဟုတ်။ မောငသ်ာ ပေးတာယူ ကြှေးတာစားအကောငသ်ာဖြစ်သည် ။ မောငမြှင့တ်ို့ သဈစာဖောကဖြို့ ပြငန်တောကိုလည်း မသိသလို ဒီနေ့ ဘာအကြောင်းကြောင့ြ ရစပေမြှာတွေ့ကြဖို့ ခွိန်းသညကြိုလည်း မသိ ။ မောငသ်ာက မောငမြှင့ကြို ရှင်းပစ်ရန် ခေါခြှင်းဖြစ်သောလြည်း မောငသ်ာ ထငမြထားသညကြ ငဘနှင့ြ အေးသောငတ်ို့က မောငမြှင့ဘြကပြါနခွင်ေး ဖြစ်သည် ။

အခုတော့ မှင့ကြှိုငသ်ည် ဓားကိုပစ်ခွ၍ အသိစိတ် မရှိတရှိဖြင့ြ သှေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့ြ ရှာဘကသ်ို့ ထွကသ်ှားတော့သည် ။ ရှင်းသန့ကြှညလြိုချင်ခြဲ့သော သူမဗှီဒီယိုများပါသည့ြ ဖုန်းများကတော့ သှေးအိုငထြဲတွင် ကြိုးကြပြေီး တဈစစီဖြစ်ကာ သှေးများဖြင့ြ ရောယှကပြှီး ဇာတသ်ိမ်းသှားခဲ့‌လပြေီ ။

—————————-

‌မှင့ကြှိုငတ်ဈယောကြ ရှာအစွနတ်ောအုပထြဲမှ ခွေဦးတည့ရြာ ထွကသ်ှားသည့အြခွိနဝြယ် ရှင်းသန့ကြှညန်ှင့ြ ဇွနပြန်းတို့မှာ ဇွနပြန်း၏ အခန်းထဲ၌ တဈယောကလြကကြို တဈယောကြ ဆုပကြိုငကြာ တဈစုံတဈရာကို စောင့စြားလကြရြှိကြသည် ။ ထိုခဏ၌ အိမန်ောကဖြကဆြီမှ ကယွလြောငသ်ော ပေါကကြှဲသံနှင့အြတူ အိမတ်ဈခုလုံးနီးပါး တုနခြါသှားသည် ။ တဈအိမလြုံး ဆူညံသံများ ပြကလြောရိုကသ်ှားသည် ။

“ပြေး”

ဇွနပြန်း၏ အသံစူးစူးက ဆူညံသံများကြားထဲမှ ရှင်းသန့ကြှည်၏ နားထဲသို့ ဝငရြောကလြာသည် ။ ပေါကကြှဲမှုကြောင့ြ ခဏတာ ကြောငန်ခေဲ့သော ရှင်းသန့ကြှညတ်ဈယောကြ ဇွနပြန်းအသံကြောင့ြ ပြနသ်တိဝငလြာသည် ။ ရှင်းသန့ကြှည် ဇွနပြန်း၏လကကြို အားကုနဆြှဲ၍ အခန်းထဲမှ ပြေးထွကခြဲ့သည် ။ အပြငတ်ှင် မီးက အိမန်ောကဖြကမြှ ဟုန်းဟုန်းတောကန်တော တွေ့ရသည် ။ မီးခိုးမည်းများ အူထွကန်သည်ေ ။ တဖြောကဖြွောကန်ှင့ြ ကြိုးကြသေံများလည်း ကြားရသည် ။ အစခေံများက ထွကပြှေးသူပြေး မီးငှှိမ်းသူငှှိမ်းဖြင့ြ ရှုပရြှကခြတန်သည်ေ ။

ရှင်းသန့ကြှညန်ှင့ြ ဇွနပြန်း ခွံဝင်းထဲမှ အပြေးထွကခြဲ့ကြသည် ။ ခွံဝသို့ ကားတဈစီး ထိုးစိုကသ်ည် ။ ကားတံခါးက အသင့ဖြှင့ပြှီးသား ။ ကားပေါတ်ှင် မောငမြောငန်ှင့ြ ကိုသကခြိုင် ။ မောငမြောငဆြိုသညကြ ရနကြုနမြှ သူ့တပည့ဟြောင်းတဈဦးဖြစ်သည် ။ မနေ့ညကမှ အကူအညီတောင်း၍ ရနကြုနမြှ ညတွင်းချင်ြး မောင်းလာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည် ။

“လာ တကျ”

ရှင်းသန့ကြှည် နှင့ြ ဇွနပြန်းတို့ ကားပေါရြောကသ်ညန်ှင့ြ ကားက သိမ့ခြနဲထွကသ်ည် ။ မှို့အထွကလြမ်းတဈလွှောကြ မောငမြောငကြ ကားကို တောကလြွှောကြ အပြင်းမောင်းသည် ။ မှို့မှထွကပြှီး ဆကတ်ိုကြ မောင်းလာသည့ြ လမ်းတဈလွှောကြ ဘယသ်ူမှ စကားမပြောဖြစ်ကြ ။ မောငမြောငကြ ကားကိုသာ အာရုံစိုကမြောင်းပြီး သကခြိုငကြ အခွို့နရောများ၌ လမ်းညှှနသ်ည် ။

ရှင်းသန့ကြှညန်ှင့ြ ဇွနပြန်းတို့က နောကသ်ို့သာ လှည့ကြှည့လြှည့ကြှည့န်ှင့ြ ထိတလြန့စြှာ ပါလာကြသည်။ သို့သောြ အမှနတ်ကယတ်ော့ သူတို့ ထိတလြန့်စရာ မလိုတော့ပါ ။ နောကကြလိုကလြာမည့အြန်တရာယသ်ည် အခုခွိန်၌ ရစပေမြှာ ဓားအခကြပြေါင်းများစွာနှင့ြ သဆေုံးနကြပြေီ ဖြစ်‌လသည်ေ ။

📘အခန်း (၇) ဇာတသ်ိမ်း📘

ညနေ နလေုံးက တောစပကြိုကတွော့မည် ။ ဝန်းကငွတ်ဈခုလုံး ရှှရေောငသ်န်းနသည်ေ ။ အမှနလြမ်းဘေးတဈနရော၌ Rav 4 အမည်းရောငတ်ဈစီး လမ်းဘေးခရွပထြားသည် ။ ကားက ဖုနအြလိမ်းလိမ်းဖြင့ြ အမည်းမှ အဖြူဖြစ်ကာ နီးနသည်ေ ။ ကားနားမှာ မောငမြောင် လမ်းလွှောကန်သည်ေ ။ ခပလြှမ်းလှမ်း တဈနရောဝယ် ရှင်းသန့ကြှည် ဇွနပြန်းနှင့ြ သကခြိုငတ်ို့ စကားပြောနကြသေည်

“ကိုသကခြိုင်”

“ဗြာ”

‘အခုလို ကြှနမြတို့ကိုကူညီတာ ကြေးဇူးတငပြါတယ်”

“ရပါတယဗြွာ”

“ရနကြုနကြိုလာရငလြည်း အခွိနမြရှေး လိုတာပြောပါနောြ။ ကြှနမြတို့ ပြနကြူညီပါရစေ”

“မလာတော့ပါဘူးဗွာ။ ကြှနတ်ောြ ရှာမှာပဲ စာသငပြှီးနတေော့မှာပါ”

“ဒါနဲ့ ပြနဖြို့က အဆငပြှရေဲ့လား”

“ပြပေါတယ် ကြှနတ်ောဒြီကနေ ကားတားစီးသှားပြီး ပြနလြို့ရတယ်”

“ဟုတကြဲ့ အခွအနေေ အကြောင်းထူးရင် ပြနပြှောပေးပါနောြ”

“ဟုတကြဲ့ … ဒါနဲ့ ဆရာမလေး”

“ရှင့ျ”

“ကြှနတ်ောြ ဆရာမလေးကို တကယခြစွတ်ာပါဗွာ။ အဲ့ဒီတဈခုတော့ သိစချင်ေပြါတယ်။ ကြှနတ်ောြ အဲ့နေ့က ကိုယ့ကြိုယကြို မဝခွေဲနိုငခြဲ့လို့ ဆရာမလေးမေးတာကို ခကြခြငွြးပြနမြဖြနေိုငခြဲ့တာပါ”

ရှင်းသန့ကြှညကြ ပြုံးပြလိုကရြင်း

“ဟုတကြဲ့ ကြှနမြယုံပါပြီ။ ဒါပမယေ့ြ အခု ကြှနမြမှာ တကယခြစွရြတဲ့သူ ရှိနပြေီရှင့ြ ကိုသကခြိုင်”

“ဟုတလြား ဘယသ်ူများလဲဗွာ”

“ဒီမှာလေ”

ကြှနမြလည်း ဘေးနားမှာ ကြောပိုးအိတလြေးလှယပြှီး တဈခွိနလြုံး ငှိမန်ားထောငန်သေော ပန်းလေးကို ပြပြီး ကိုသကခြိုငကြို ပြောလိုကတ်ယ် ။ ကိုသကခြိုငကြ နားမလညခြှင်းများစွာဖြင့ြ ကြည့်န်တယ်ေ ။

ဇွနပြန်းက ကြှနမြပခုံးလုံးလုံးလေးပေါြ ခေါင်းတင်၍ ဦးထုပကြ မကြန်ှာတဝကကြို ဖုံးနသည်ေ ။ ကြှနမြတို့နှစ်ယောကြ၏ လကဖြဝါးနုနုများကတော့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ တင်းကြပစြှာ ဖစွည်ှဈ ဆုပကြိုငထြားလိုကကြှလတေော့သည် ။

ပြီးပါပြီ။

ဖတရြှုအားပေးသူ ညီအဈကို မောငန်ှမအပေါင်းကို ကြေးဇူးတငပြါသည် ။

ကြှနတ်ောြ၏အမည် မိုးအေးတိမမြှာ ကဗွာရေးသော penname တဈခုဖြစ်ပါသည် ။ ပငလြယပြှာထဲ ဝငတ်ော့ username ကို မိုးအေးတိမထြားမိ၍ မိုးအေးတိမဖြစ်နခွင်ေး ဖြစ်ပြီး ကြှနတ်ောြ၏ ကဗွာမဟုတသ်ော စာများအတွကြ “မောငပြူစီ” ဟူသော ကလောငအြမညဖြှင့ြ နားလညဖြတရြှုပေးကြပါရန် ပနကြှားအပပြါသည် ။ စာရှုသူအပေါင်း ကနွြးမာကြပါစေ ။

မောငပြူစီ (မိုးအေးတိမ်)