အောစာအုပ်

ထူးခတ်မရသော ဆန္ဒများနောက်

ထူးခတမြရသော ဆန်ဒများနောကြ
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ ( အတွေးပငလြယပြှာတွင် ရေးသားသည်။ )

🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️

ပေ ၆၀ ပေ ၁၀၀ ပတလြည် ခွံဝင်းထဲရှိ အစိမ်းရောင် ၄ ထပတ်ိုကကြှီး၏ ပထမထပတ်ှင် ခပမြှူးမှူး တီးလုံးသံလေးနှင့ြ အသားဖြူဖြူ ကိုယလြုံးခပလြှလှ ခါးသေးရငခြွီ မိန်းမချောလေးတဈယောကြ စီးခကြြ ကကြလွေး ကခုနန်ေ၏။

” သမီးရေ … ပိုးရတီ … ကြောင်းနောကကြမွယန်ောြ … ၇ နာရီ ကြောန်ပြေီ ”

” ဟုတ် … ဒယဒြီ ”

အခန်းဝမှ ထွကပြေါလြာသော ဖခငဖြစ်သူအသံ ကြောင့ြ စကပြိတကြာ အကရပပြှီး အခန်းပြင် ထွကလြာတော့သည်။ အောကထြပ် သူမ အိပခြန်းလေးထဲ ရလေဲထမိနယ်ူကာ ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး အားကစား ဝတစြုံလေးအား ခွှတခြလွိုကြ၏။ လညတ်ိုငဖြှေးဖြေးလေးနှင့ြ ပုခုံးသား ပြည့ပြှည့လြေးအောကြ လုံးဝန်း စူထွကန်သေော နို့အုံထိပ် နို့သီးခေါင်း ၂ ဖကမြှာ ပန်းရောင်းသန်းကာ ပေါသ်ညဆြိုရုံလေးသာ။ ကနွြးမာရေး လိုကစြားသူမို့ ဗိုကသ်ားခပြခြပြလြေးနှင့ြ ဆီးခုံးပေါမြှ အမှှေးစိမ်းလေးများမှာ အဖုတ် မကြန်ှာပြငပြေါြ ခပကြွဲကြဲ ပေါကရြောကန်ေ၏။ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ဝိုင်းစကကြော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုင် ၂ ဖကမြှာ မှငသ်ူ လညပြှနင်ေးယူရသည်။ ရချိုးခန်းထဲရှိ ကိုယလြုံးပေါမြှနထြဲ သူမခန်ဓာကိုယအြား တဈပတလြှည့ကြှည့ကြာ အားရကြနပေမြှ ရချိုးတော့၏။

ပိုးရတီမှာ အသကြ ၂၀ နှစ်ထဲ ရောကရြှိနသည်ေ။ဆေးဘကဆြိုငရြာ အငှိမ်းစား ဗိုလမြှုးကြီးဦးရဲကြောြ နှင့ြ ဒေါကတ်ာ ဒေါဆြုရတီတို့၏ တဈဦးတည်းသော သမီးလေး ဖြစ်သည်။ ဦးရဲကြောမြှာ အငှိမ်းစား ဆိုသောလြည်း အသကြ ၅၃ နှစ်သာ ရှိသေး၏။ ဆီးခွိုရောဂါရှိသဖြင့ြ ဆေးပငစြင် ရရှိထားချင်ြးသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖကမြိဘများ သဘောတူ ပေးစားထားသဖြင့ြ အသကြ ၈ နှစ်ကြောင်ယသ်ော ဒေါကတ်ာဆုရတီဖြင့ြ အိမထြောငကြခွဲ့ရ၏။ ဆေးပငစြင် ယူပြီးသညန်ှင့ြ မိဘအမှှပေေးသော ခွံဝငကြှီးထဲ အိမရြှေ့မှအလှေတ် ခွံကာ ပေ ၅၀ ပတလြည် ၄ ထပတ်ိုကကြှီး ဆောကကြာ မိသားစုနှင့ြ နထေိုငလြကြရြှိသည်။

ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ခငပြှန်းဖြစ်သူ မိဘအမှှမွေားနှင့ြ မပူမပင် နရသေောလြည်း မှို့ထဲ အထူးကု ဆေးခန်းများ၌ အခွိနပျိုင်းဆေးခန်းထိုငကြာ စီးပြားရှာနတေုန်းပင်။ အသကြ ၄၅ နှစ်အရှယ် ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာလည်း သမီးဖြစ်သူ ပိုးရတီနှင့ြ ညီအဈမသဖြယ် နုပျိုလှပနပြေီး လှပသော ကိုယလြုံးပိုငရြှငတ်ဈယောကြ ဖြစ်၏။ အခုထိ စီးပြားရေးနယပြယမြှ လုပင်နရြှငမြွား ပညာတတ် အသိုင်းအဝိုင်းမှ ဆရာဝနကြှီးများက မသိမသာ ပိုးပန်းနကြဆေဲ ဖြစ်သည်။

” တီတီ … တီတီ ”

” သမီးရေ … သောသ်ောြ … လာခေါန်ပြေီ ”

” ဟုတမြာမီ … ပြီးပြီ … လာပြီ လာပြီ ”

ပိုးရတီမှာ အစိမ်းရောင် ပါတိတဝြမ်းဆကလြေးဖြင့ြ လှယအြိပအြဖြူလေးလှယကြာ သူမအိပခြန်းလေးထဲမှ ထွကလြာခဲ့၏။ မိခငဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီ၏ ဂိုကလြုပပြေးမှုကြောင့ြ ပိုးရတီတဈယောကြ ယခုအခွိန် ဒုတိယနှစ် ဆေးကြောင်းသူလေး ဖြစ်နခေဲ့သည်။ သို့သောြ ဖခငဖြစ်သူ စည်းစနဈများကြောင့လြည်း အပေါင်းအသင်းနည်းကာ အပြငလြောကတွင် အပေါင်းအသင်း နည်းခဲ့ရ၏။ ဧည့ခြန်းထဲရှိ မိခငန်ှင့ြ ဖခငအြား ပါးပြငတ်ဈခကြဆြီ နမ်းရှိုကကြာ အိမရြှေ့ ပျိုငကြားအနီလေးဆီ ထွကခြှာသှားတော့ သည်။

” သမီးက … ဆုငယင်ယကြ …… အတိုင်းပဲ ”

” မယ့ြ … ကိုကြီးနောြ … ဆု … အဲ့အရှယ် … သမီးလောကြ ကိုယလြုံးမလှပါဘူး ”

” လှတာပေါ့ … ဆုရဲ့ … ကိုကြီး အသိဆုံးပါ ”

” အိုရျ ”

ဦးရဲကြောမြှာ စကားပြောရင်း ဒေါဆြုရတီ ဖငကြှီးအား ညှဈလိုကသ်ဖြင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီတဈယောကြ မကြန်ှာလေး ရဲကနဲ့ ဖြစ်သှားရသည်။

” ကဲ … ဆီးခွိုတိုင်းမယ် … ကိုကြီး …။ ဆု မရှိတဲ့ အခွိန် လကဖြကရြည် … ခိုးမသောကရြဘူးနောြ ”

” အင်းပါ … ဆုရဲ့ ”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ လငမြယားနှစ်ယောကြ အိပခြန်းထဲ ဝငရြောကသ်ှားတော့၏။

………………………………………………………

” အားပါး … လှလိုကတ်ာ သဲရာ … လာ တကြ ”

သောတ်ာထွန်း ကိုယတ်ိုင် ကားတံခါးဖြင့ပြေးကာ အခစွတ်ောြ ပိုးရတီအား ဆီးကြိုလိုကတ်ော့သည်။ ပိုးရတီမှာ ဆေးကြောင်းတွင် သောတ်ာထွန်းဆိုသော Tomboy တဈယောကဖြှင့ြ ရင်းနှီးမိရာမှ အခစွတ်ောဘြဝ ရောကခြဲ့ရသည်။ သောတ်ာထွန်းအား သူငယခြငွြးများက သောသ်ောြ ဟု ခေါသ်ဖြင့ြ ပိုးရတီကိုယတ်ိုင် သောသ်ောဟြုခေါရြင်း နှုတကြွိုးနမေိ၏။ သောသ်ောမြှာ အဈကိုတဈယောကရြှိပြီး ခမွြးသာသော မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းမှ မှေးဖြားလာသည်။ ပညာရေး ထူးခွှန်းသဖြင့ြ မိဘများက အလိုလိုကကြာ ဖူးဖူးမှုတထြားသော မိန်းမချောလေး တဈဦးပင်။ ယောကြြားစိတပြေါကန်ပြေီး အင်ျကြီလကြ ရှညန်ှင့ြ ပုဆိုးသာ အမြဲဝတသ်ည်။ ပိုးရတီလောကြ မချောပမယေ့ြ ရယလြိုကတ်ိုင်း ပါးခွိုင့လြေးများက မိန်းမရော ယောကြြားများပါ ဆှဲဆောငထြားနိုငသ်ည်။ Tomboy ဆိုသောလြည်း ဖငမြရှိ ရငမြရှိ မဟုတပြေ။ ဒါကိုတော့ ပိုးရတီ အသိဆုံးပင်။ အတန်းထဲတွင် သောသ်ောန်ှင့ြ ပိုးရတီတို့မှာ စံပြ ခစွသ်ူများအဖြစ် ရပန်ေးစားနတေော့၏။

” သောသ်ောြ … ညည … ပိုး … ဖုန်းဆကရြင် … လသေံတွေ ကြားနရတော … အပြင် ကားလွှောကြ မောင်းနတောမလား ”

” ဟာ … မဟုတပြါဘူး … သဲကလည်း … မုန့ထြှကြ စားတာပါ ”

” ဒါပဲနောြ … ပိုးစကား … နားမထောငရြင် … ဆကဆြံရေး … ရပပြဈမှာ ”

” အမလေး … သောသ်ောကြို … မထားခဲ့ပါနဲ့ … သဲရယ် …။ သဲနဲ့ … ဝေးရင် … သောသ်ောြ သမှော ”

” ဟှန့ျ … အပိုတွေ ”

ကားလေးမှာ လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းလာရင်း မီးပျိုင့ြ ၅ ခု ကြောလြာရာ ညာဘကြ ခွိုးလိုကြ တော့၏။ ဆိတင်ှိမရြပကြှကြ အဝငစြလေး အရိပကြောင်းသော သဈပငကြှီးများ တညရြှိနသည်ေ။ သဈပငကြှီး တဈပငအြောကြ ကားရပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဘေးမှ ကားပြတင်းပေါကြ ၄ ပေါကစြလုံး အလုံပိတကြာ ပျိုငကြားရှေ့ခန်းရှိ ထိုငခြုံလေးမှာ နောကလြှနသ်ှား၏။ ပိုးရတီမှာ ကားနောကခြန်းခုံသို့ ပြောင်းထိုငကြာ ပါတိတအြင်ျကြီ ကြယသ်ီးလေးများ ဖြုတကြာ ရငဖြှင့ရြင်း ဘရာစီယာကိုင်းလေးအား ပုခုံးပေါမြှ တဈဖကခြငွြး အောကလြွှောခပြဈ နသည်ေ။

ဖြူဖြေးလုံးဝန်းသော နို့အုံလေး ထွကကြလွာစဉြ သောသ်ောတ်ဈယောကြ စကပြိတကြာ ကားနောကခြန်း ကူးလာခဲ့၏။ ထိုငခြုံပေါထြိုငန်သေော ပိုးရတီ ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူကာ နို့အုံထိပ် ကပန်သေော နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးအား လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ထိုးကလောကြာ ဆှဲစုပတ်ော့သည်။ ခကြခြငွြး ပိုးရတီ မကြလြုံးလေး စင်းကလွာကာ သောသ်ော့ခြေါင်းလေးအား ဖမ်းကိုငရြင်း နို့အုံလေးနှင့ြ ဖိကပထြားလိုကြ၏။ ကြောင်းဖြင့ရြကြ မနကတ်ိုင်း သောသ်ောြ၏ အပြုအစု အယုအယအောကြ ရောကရြှိခဲ့သညမြှာ ၆ လ ကြောလြာခဲ့သည်။

နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးအား မာခဲလာအောင် ၅ မိနဈခန့ြ စို့ပြီးသညန်ှင့ြ သော့သ်ော့ခြေါင်းလေးမှာ အောကသ်ို့ ရှေ့သှားတော့၏။ ထိုအခွိန် ပိုးရတီတဈယောကြ ဘရာစီယာကိုင်းအား ပြနတ်ငကြာ အင်ျကြီကြယသ်ီးများ ပြနတ်ပန်သည်ေ။ ကားနောကခြန်း ခုံပေါြ ထိုငလြကြအြနထေားဖြင့ြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဖြဲပေးရာ သောသ်ောတ်ဈယောကြ ပိုးရတီ ပါတိတ် ထမိနအြောကန်ားစလေးအား ပေါငရြင်းထိ ဆှဲလှနကြာ ဒူးအထကန်ားမှ စပြီး လွှာအပြားလိုကဖြှင့ြ ပေါငခြှံနားထိ တဈဖကပြှီးတဈဖကြ ယကပြေးနေ၏။ ပေါငဂြှလေးထဲ အနကရြောင် ဇာအတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးထဲမှ စောကပြတလြေးမှာ ဖောင်းကြှ လာတော့သည်။

ထိုစဉြ ပိုးရတီ ညာဘကလြကလြေးမှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဂွလေးအား ပေါငခြှံတဈဖကသ်ို့ ဆှဲကပ် ပေးလိုကြ၏။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး ဘေးကပ် သညန်ှင့ြ အမှှေးစိမ်း ပါးပါးလေးများဖြင့ြ ဖောင်းကား လာသော အဖုတန်ူတခြမ်းဝလေးထဲ အရညကြှညမြွား အိုငန်သည်ေ။ သောတ်ာထွန်း နှုတခြမ်းဖူးဖူး လေးမှာ ပေါငခြှံအား ဆှဲစုပန်ရောမှ ပိုးရတီအဖုတလြေးအား အောကမြှအပေါသ်ို့ ပင့ယ်ကကြာ အစိလေးအား တေ့စုပပြဈသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပသ်လို လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ဝိုင်းလိုကြ ပါးစပထြဲ ဆှဲသှင်းစုပရြင်း အစိထိပမြှ အဆံလေးအား လွှာထိပဖြှင့ြ ဖိထိုးပေးပြန်၏။

” အ … အမေ့ ………… သောသ်ောရြယ် ”

ပိုးရတီတဈယောကြ စောကစြိလေးအား အမွိုးမွိုး ကလိခံရသဖြင့ြ သောတ်ာထွန်းခေါင်းအား စောကပြတလြေးဖြင့ြ ဆှဲကပကြာ ပေါငန်ှင့ြ ညှပထြားလိုကရြသည်။ အစိလေး စုပလြိုကြ စောကခြေါင်းပေါကလြေး ထဲ လွှာထိုးသှင်းကာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပလြိုကဖြှင့ြ ခဏအကြာ ပိုးရတီ လညပြင်းကြောများ ထောငလြာကာ သောတ်ာထွန်း မကြန်ှာအား အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ဆှဲပြတရြင်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြဈတော့၏။ သောတ်ာထွန်းမှာ စောကခြေါင်းပေါကအြား ပါးစပဖြှင့ြ တေ့ပိတကြာ ထွကလြာသမွှ စောကရြညမြွားအား တဂွတဂြှတဖြှင့ြ မွိုခနွသည်ေ။

” အ… အ …… မ …… မ…… မရ… တော့ … ဘူး … သောသ်ောရြယ်… အင့ြ အင့ြ …… ထွကြ ထွကြ … ထွကြ ပြီ ဟာ … အမလေးးး … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ပိုးရတီ စောကရြညမြွားကုနမြှ သောတ်ာထွန်းမှာ စောကပြတလြေးအား တဈရှုးဖြင့ြ သန့စြငပြေးကာ ကားအပြငဘြကထြှကပြှီး ရသနေ့ဗြူးဖြင့ြ မကြန်ှာသဈပစ်လိုကြ၏။ ကားထဲပြနဝြငလြာကာ ကားရှေ့ခန်းမှ တဘကတ်ဈထညယ်ူပြီး မကြန်ှာသုတကြာ ကားလေးအား ဆေးကြောင်းသို့ မောင်းထွကခြဲ့သည်။

……………………………………………………

လကမြှ နာရီကို မသိမသာ ခိုးကြည့်ရြင်း ဒေါကတ်ာဆုရတီ ရငခြုနန်မေိသည်။ အခွိနကြ ည ၈ နာရီ ထိုးဖို့ ၁၅ မိနဈသာ လိုတော့၏။ ဒီနေ့ည ခငပြှန်းဖြစ်သူ သူငယခြငွြး ဦးစိုင်းမောငတ်ို့လငမြယားအား ညစာဖိတကြွှေးရန် စီစဉထြားသည်။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီခငပြှန်း ဦးရဲကြောန်ှင့ြ အရင်းနှီးဆုံး သူငယခြငွြး ဖြစ်သည်။ အရငတ်ဈခေါကြ ဖိတကြွှေးစဉြ အဖြစ်အပကြလြေးအား တွေးမိရင်း ဒေါကတ်ာဆုရတီ ရငဖြိုနမေိ၏။ အရငတ်ဈခေါကြ ဦးစိုင်း မောင် တဈယောကထြဲ ရှောကရြှိလာသည်။ ဇနီးသညမြှာ ယောကျခမ နမကေောင်းသဖြင့ြ အိမမြှာ ကနွရြဈကြောင်း ပြောပြနေ၏။

” ငါ့မိန်းမ … မခေါခြဲ့ဘူး ရဲကြောရြေ …။ ဘှားတောြ နမကေောင်းလို့ကြာ ”

” အေးပါ … စိုင်းမောငရြာ …။ ငါလည်း ကနွြးမာရေး မကောင်းတာနဲ့ … အပြငမြထွကဖြစ်တော့ … မင်းတို့ဆီ မရောကဖြစ်တာပါ ”

” ငါ သိပါတယ် … ရဲကြောရြာ …။ ကဲ … ငါကတော့ အပြင်းပဲခမွှာ … မင်းက ဘီယာပဲသောကြ ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ဘေးမှ အမှည်းလုပပြေးရင်း လငဖြစ်သူနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငန်သေော ဦးစိုင်းမောငအြား ခိုးကြည့်န်ေ၏။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ရှမ်းစပမြို့ အသားဖြု ဥပဓိရုပသ်န့သ်န့ဖြှင့ြ ကြည့်ကြောင်းလှသည်။ မကြခြုံးထူထူကြီးများ ထိစပန်ကော နှုတခြမ်းမှှေးစိမ်းစိမ်း ငုတတ်ိုလေးများနှင့ြ ရယလြိုကတ်ိုင်း သှားတကလြေးက ပေါပြေါလြာ၏။ စားရင်း သောကရြင်းဖြင့ြ ည ၁၁ ကြောကြွောတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား မူးနကြသေည်။

” ငါ့ … မိန်းမက … အခုထိ တောင့တ်ုန်းနောြ … စိုင်းမောင် ”

” ဟုတပြါတယ် … ရဲကြောရြာ … ငါဘာပြောလို့လဲကြာ ”

” အေး … ငါလည်း ဆီးခွိုဝငကြတည်းက … မိန်းမနဲ့ ကောင်းကောင်း မနဖြစ်ေတော့တာ ”

” အိုးးးး … ကိုကြီးနောျ … သူစိမ်းတွရှေေ့ … ဘာတွပြေောနတောလဲ ”

” အေ့ … ဒီကောငကြ … သူစိမ်းလား … ဆုရဲ့ …။ ကိုကြီးသူငယခြငွြး အရင်းခေါကခြေါကပြါ …… ဂေ့ …… ဝေါ့ …… အိ့ ”

” ကြှတ် … ကိုကြီး … မူးနပြေီ ထငတ်ယ် …။ ကိုစိုင်းမောငကြို …… အားနာလိုကတ်ာရှင် ”

” မဟုတတ်ာ … မဆုရယ် …။ ရဲကြောကြ မူးလာရင် … ဒီအတိုင်းပဲ … အရငကြတည်းက …။ အားမနာပါနဲ့ ”

” ကဲ … ကိုကြီး … ထ …… အိပတ်ော့နောြ …။ အိပခြန်းထဲ … သှားရအောင် ”

” ဂေ့ … အေ့ … ကိုကြီး … မ မူး ပါ ဘူး … ဆုရဲ့ …… အိ့ … အေ့ … ဂေ့ ”

ဦးရဲကြောတ်ဈယောကြ မသောကတ်ာကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့ြ မူးနတေော့သည်။

” အိုရြ … အရေးထဲ …… မီးက … ပကြပြှနပြှီ ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီတဈယောကြ ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဘေးနားရပရြင်း တွဲခေါန်စဉြေ မီးပကြသ်ှားတော့၏။

” ရလား … မဆု ”

ဦးစိုင်းမောငမြှာ ထရပရြင်း အမှောငထြဲ ကူထိန်းပေးရာ လကတ်ဈဖကမြှာ ဒေါကဆြုရတီ၏ လုံးဝန်းသော နို့အုံတဈဖကကြို အုပကြိုငမြိသှားသည်။

” အိုရျ ”

မီးပကြန်သေောလြည်း ပြတင်းပေါကမြှ ဝငရြောကလြာသော လ၏ အလင်းရောငလြေးဖြင့ြ အနီးကပ် မှငန်ရေ၏။ ထိုစဉြ ဦးရဲကြောမြှာ အလိုကသ်င့ြ ထရပရြင်း ယိမ်းယိုငသ်ှားသဖြင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ကမန်းကတန်း ခငပြှန်းဖြစ်သူ ခွိုငကြှားအား လကလြွှိုသှင်းကာ လှမ်းဆှဲလိုကြ၏။ ဦးစိုင်းမောငမြှာလည်း ဒေါကတ်ာဆုရတီနောကြ ကြောဘကမြှ ဟနခြကြထြိန်းသယောငဖြှင့ြ လှတန်သေော လကတ်ဈဖကကြ ခါးအောကြ သိုင်းဖကလြွှိုသှင်းရင်း ပေါငဂြှလေးအား လကဖြဝါးနှင့ြ အုပကြိုငလြိုကသ်ည်။

ဒေါဆြုရတီတဈယောကြ လကန်ှဈဖကမြှာ လငဖြစ်သူ ဦးရဲကြောရြဲ့ ခွိုင်းကြားညှပန်သဖြေင့ြ အခကတ်ှေ့နရသေည်။ ဖငကြှီးမှာ သူစိမ်းယောကြွား ပေါငဂြှထဲ ခပန်ှေးနှေး အရာဖြင့ြ ထောကခြံထားရ၏။ ထိုစဉြ ဦးစိုငမြောင်၏ အဖုတပြေါြ အုပကြိုငထြားသော လကမြှာ ဖိပြတန်သဖြေင့ြ ကိုယလြုံးလေး ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားမိပြနသ်ည်။ တကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်း ခံစားမိကာ သာယာသလိုလိုနှင့ြ ရှကစြိတရြော ကြောကစြိတပြါ ဝငရြောကလြာတော့၏။

………………………………………………………

🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️

အဖုတလြေး ဖိပြတန်သညေကြို ဖငကြှီးအား နောကဆြုတရြှောငရြာ ဦးစိုင်းမောင် ပေါငဂြှအား ကပပြေးသလိုဖြစ်ပြီး ခပန်ှေးနှေး အရာကြီးမှာ မာထငလြာသည်။ ဖငကြှားတည့တ်ည့ြ လီးဖြင့ြ အမှှောင်းလိုကြ အထောကခြံရရင်း အဖုတအြား အုပကြိုငထြားသော လကမြှာ ထမိနအြား အပေါသ်ို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲတငန်ပြန်ေ၏။ ထမိနအြောကန်ားစလေး ပေါငရြင်းအရောကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဂွကြားထဲ လကခြလယထြည့ကြာ စောကစြိလေးအား ဖိခွပေေးနတေော့သည်။ အဖုတအြကကြှဲ ကြောင်းထဲ လကခြလယထြိပဖြှင့ြ ၁၅ ခကြခြန့ြ အထကအြောကြ ဖိဆှဲရင်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဇွိကနဲ့ လကခြလယအြား ထိုးထည့ရြာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ခန်ဓာကိုယလြေး တဆကဆြကြ တုနလြာတော့၏။

လကခြလယလြေးအား စောကခြေါင်းအတွင်းသား များက ညှဈထားသဖြင့ြ အထုတအြသှင်းလုပရြာ ခပစြီးစီးလေး ဖြစ်နသည်ေ။ ဒေါကတ်ာဆုရတီတဈယောကြ ဦးစိုင်းမောင်၏ အကိုငအြတွယအြောကြ ကင်းကြာနသေော ကာမစိတမြွား ကြှတကလြာခွိန် ဖကြကြနဲ့ မီးပြနလြာသဖြင့ြ လူချင်ြးကြဲကြာသှား တော့၏။ လငဖြစ်သူ ဦးရဲကြောအြား အိပခြန်းထဲ တွဲပို့ပြီး ဦးစိုင်းမောငမြှာလည်း နှုတဆြကြ ပြနသ်ှား သည်။

…………………………………………………….

” ဟော … ကိုစိုင်းမောငတ်ို့ လာပြီ … ဆုရေ …။ ဟင်းရည် ယူခဲ့လိုကတ်ော့ …။ အရကန်ဲ့ … ပူပူနှေးနှေး မှည်းရအောင် ”

ဦးစိုင်းမောငမြှာ အရငတ်ဈခေါကြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ခကြသ်ော ငါးခေါင်းဟင်းရညအြား ကောင်းတယဟြု ခွီးကြူးပြောဆိုထားသဖြင့ြ ဒေါဆြုရတီမှာ အကောင်းဆုံး ခကြပြှုတထြားလိုကသ်ည်။

” လာလာ … ကိုစိုင်းမောငရြေ … ဒီတဈခေါကြ မိန်းမရော … ပါလာပြီပေါ့ ”

” ဟုတပြါ့ဗွာ … ဒီတဈခေါကြ သူလည်း အားနတောနဲ့ … ခေါလြာခဲ့တာ ”

ဦးစိုင်းမောငဇြနီး ဒေါန်န်းသဇငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ၏ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကအြား မမှီသောလြည်း သူနရောနှင့သ်ူတော့ ကြည့်ကြောင်းသော မိန်းမချောတဈယောကြ ဖြစ်၏။ ဦးစိုင်းမောငန်ှင့ြ ဦးရဲကြောမြှာ မယားချင်ြး မိတဆြကပြေးပြီး ခဏအကြာ ဒေါန်န်းသဇငန်ှင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီတို့အား ဘီယာသောကရြန် တိုကတ်ှန်းပြောဆိုနသည်ေ။ စားရင်းသောကရြင်း တရိပရြိပ် တကလြာသော ဘီယာကြောင့ြ တခဏချင်ြး ဒေါန်န်းသဇငန်ှင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီတို့ ရင်းနှီးခငမြငသ်ှားကာ ရယရြယမြောမော စကားများ ပြောဆိုနကြတေော့သည်။

” ခခြြ … မဆုလည်း ဒီလိုပါပဲ … မမနန်းရယ် ”

” အင်းလေ … ကိုယတ်ှကေ မိန်းမသား … ဆိုတော့လည်း … ခကသ်ား ”

ဒေါန်န်းသဇငန်ှင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီတို့ အတူ သောကရြင်း စကားပြော လေးလံလာကာ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ စားပြဲပေါြ ခေါင်းငိုကစြိုကကြသွှား၏။

” ဟော … မမနန်း … မရတော့ဘူး … ထင် …ထင် … ဂေ့ …… ဝေါ … အိ့ ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ဒေါန်န်းသဇင် ခေါင်းစိုကသ်ှားသညကြို ကြည့်ပြှီးပြောရင်း သူမကိုယတ်ိုင် အနခြငွလြာသဖြင့ြ ပါးစပအြား လကဖြှင့ြ အမှနပြိတကြာ ထရပလြိုကတ်ော့သည်။ သို့သောြ ခန်ဓာကိုယမြှာ ယိမ်းထိုးနကော စားပြဲခုံစွန်းအား လကတ်ဈဖကကြ အားပြုကိုငထြားလိုကရြ၏။

” ရလား … ဆု … အနတ်ော့မယ် ထငတ်ယ် …။ စိုင်းမောင် … ဆုလေးကို … မင်းပဲ သန့စြငခြန်း လိုကပျို့ပေးလိုကပြါ …။ ငါလည်း ထမရတော့လို့ ”

” အေးပါ … ရဲကြောြ … ငါ လိုကပျို့ပေးပါ့မယ် ”

” ဒီကနေ အိမ် … အနောကတ်ည့တ်ည့ြ … သှား လိုကြ … မှောကဘြကဒြေါင့မြှာ ”

ဦးရဲကြောြ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီအား တွဲကာ အိမအြနောကဘြကြ ခေါလြာရင်း သန့စြငခြန်းတံခါးဖြင့ကြာ အထဲသှင်းလိုကြ၏။ မကြန်ှာသဈသော ဘစငေန်ားအရောကြ ဒေါဆြုရတီမှာ ဘစငေဘြောငန်ှဈဖကအြား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ကိုငကြာ တဝေါဝေါ ပျို့နတေော့သည်။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ သန့စြငခြန်းတံခါးအား အတွင်းမှ ဂကြထြိုးပိတကြာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ နောကကြွောဘကြ မတတ်ပရြပလြိုကပြှန်၏။

” ရလား … မဆု … ထိန်းမထားနဲ့ … အနခြလွိုကရြင် အမူး သကသ်ာသှားမှာ ”

ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ နောကကြွောဘကမြှ ကပရြပကြာ ပုခုံးအား နှိပပြေးရင်း ပြောပြ နသည်ေ။

” ဟုတ် … ဂေ့ …… ဝေါ့ … ဝေါ့ … ဖလူး လူးးး ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ လကတ်ကိုင်း အင်ျကြီအစိမ်းလေးနှင့ြ အနကရြောင် ထမိနစြကပ် ဝတထြားရင်း ဘစငေဘြောငန်ှဈဖကအြား ကိုငကြာ ခါးညှတပြှီး အနခြလွိုကြ၏။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ပုခုံးအား နှိပပြေးရင်း လကန်ှဈဖကအြား အောကရြှေ့ကာ ထမိနစြကပအြပြငမြှ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား ပြတပြေးနသည်ေ။ ပေါငပြှတရြင်း စကပထြမိနခြွိတအြား ဖြုတကြာ ခွရင်ေး ခွှတခြပြဈ၏။ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ခါးအောကပျိုင်း အေးကနဲ့ ခံစားမိသဖြင့ြ အနရြင်းတန်းလန်း မကြလြုံဖြင့ကြာ ဘစငေအြပေါရြှိ မှနခြပြအြား စိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။ ဦးစိုင်းမောငမြှာလည်း ထမိနအြားခွှကကြာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အပြငမြှ အဖုတအြား အုပကြိုငရြင်း မကြလြုံးက မှနထြဲအရောကြ အကြည့်ခြငွြး ဆုံမိကြ၏။

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ မှနထြဲ မကြလြုံးချင်ြး စိုကကြှည့ကြာ ခေါင်းလေးရမ်းပြနသည်ေ။ သို့သောြ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဂရုမစိုကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါမြှ အဖုတအြား လကဖြှင့ြ အုပကြိုငကြာ ထိထိမိမိလေး ပြတခြွနတေေော့၏။ ဒေါကတ်ာဆုရတီ မကြလြုံးလေးပြူးရင်း ဒုတိယအကြိမ် ခေါင်းရမ်းပြလိုကပြှန် သည်။ တားမရသည့အြဆုံး ဘစငေဘြောငန်ှဈဖကအြား လကဖြှင့ြ ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငကြာ မကြလြုံးလေး မှိတထြားတော့၏။ ဝေးကြာနသေော ကာမအထိအတွေ့လေးကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ မထိန်းနိုငရြှာပေ။ တအားအား ညည်းရင်း ပေါငတ်နမြွား မသိမသာဖြဲကာ ဖငကြှီးရမ်းခါနရသေည်။

” အား … အ … အ … အာကြာ … အဟင့ျ ဟင့ျ ”

၅ ကြိမခြန့ြ ထိုးအနထြားသဖြင့ြ အမူးပြကော ရမျမကစြိတလြေး ထကြှလာတော့၏။ သန့စြငခြန်းထဲ သူစိမ်းယောကြွားတဈယောကန်ှင့ြ အနီးကပ် အတူရှိနရင်ေး စောကပြတလြေးအား အနိုကခြံရသဖြင့ြ အရသာ ထူးကဲစွာ ခံစားနရသေည်။

ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ကာမစိတကြှှနသညေကြို ကြည့်ရြင်း အတွင်းခံ ဘောငဘြီလေးအား ပေါငလြယထြိ ဆှဲခကြာ စောကစြိလေးအား ထိထိမိမိ ဖိခွပေေးလိုကပြှန်၏။ ညာလကဖြှင့ြ အစိလေးအား ဖိခွကော ဘယလြကမြှ သူ၏ ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့ကြာ ထောငမြတန်သေော လီးအား ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ လကတ်ဈဖကအြား ဆှဲယူပြီး လီးပေါြ တငပြေးထား၏။ အစိလေးအား ဖိခွရင်ေး စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လကခြွောင်းလေးသှင်းပြီး အဝငအြထွကြ ခပမြှနမြှန် လေး လုပပြေးပြနသ်ည်။ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ဦးစိုင်းမောငလြီးအား ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငရြင်း အလိုအလွောကြ လကန်ောကပြှန် ဂွငထြုပေးနတေော့၏။

ခဏအကြာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ဖငကြှီး ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနကြာ ခေါင်းလေးမော့ရင်း အောကန်ှုတခြမ်းအား ဖိကိုကပြှီး စောကရြညမြွား ပေါငခြှံထဲ စီးကလွာတော့သည်။ ဦးစိုင်းမောငမြှာလည်း လကခြွောင်းလေးအား စောကခြေါင်းထဲမှ ထုတကြာ နို့အုံအား ပြနည်ှဈပေးနရှော၏။

” အ … အ … ထွကြ … ထွကြ … အင့ြ … အမလေး … အဟင့ြ ဟင့ြ … ထွကြ ကုန် ပြီ … ဟင့ဟြင့ြ ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ လညပြင်းကြောများ ထောငကြာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတရြင်း ဦးစိုင်းမောင် လီးကြီး အား ခပတ်င်းတင်း ဂွင်းထုပေးနသေေးသည်။

” အားးးးးးး … ထုထု … မဆု … ကနွောလြည်း … ပြီး … ပြီး … အ … ပြီး တော့ မှာ ပါ …… အားဟား … ထွကြ ထွကြ … ထွကပြှီ …… ထွကပြှီ … အားးးးးး …… ရှီးးးးး … ရှီးးးးးးးးး ”

ခဏအကြာ ဦးစိုင်းမောငလြည်း လရညမြွား ပန်းထွကကြာ တရှီးရှီး ညည်းနတေော့၏။ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ကိုယတ်ဈပတလြှည့ရြင်း နှစ်ယောကသ်ား ခပတ်င်းတင်းဖကကြာ အနားယူပြီး ကိုယလြကသ်န့စြငကြာ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ဧည့ခြန်းထဲအရောကြ ဦးစိုင်းမောငဇြနီး ဒေါန်န်းသဇငမြှာ တခေါခေါဖြင့ြ ဟောကသ်ံပေးကာ အိပပြွောန်တေုန်းပင်။ တဈဖကထြိုငခြုံမှ ဦးရဲကြောအြား မတွေ့မိသဖြင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ မကြန်ှာလေးပကြကြာ ထိတလြန့န်မေိ၏။

” မစိုးရိမပြါနဲ့ … မဆုရယ် … ခုန … သန့စြငခြန်း တံခါး … သချောပိတထြားတာပါ ”

ဦးစိုင်းမောင် စကားအဆုံး ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ တဈစုံတဈခု တွေးမိရင်း သူမတို့လငမြယား အိပခြန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့သည်။ အိပခြန်းတံခါး ပြင့န်ကော ကုတငပြေါြ မှောကလြကြအြိပန်သေော လငဖြစ်သူ ဦးရဲကြောအြား တွေ့မှ စိတထြဲ အပူလုံး ကသွှားတော့၏။ အိပခြန်းထဲ ခွဖြဖြေနင်းလာရင်း သူမ စကပထြမိနမြှာ စောကရြညမြွား လရညမြွား ပပြနေသဖြေင့ြ ခွှတခြရွင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီပါ ခွှတခြပြှီး ညဝတ် ဒူးဖုံးဂါဝနလြေး လဲဝတထြားလိုကြ သည်။ ထိုအခွိန် ဦးစိုင်းမောငမြှာ သူ၏အိမမြှ ဒရိုငဘြာ မောငတ်ူးအား ဖုန်းဆကခြေါကြာ မယားဖြစ်သူ ဒေါန်န်းသဇငအြား အိမပြှနခြေါခြိုင်းလိုကြ၏။

” မင်း … မမနန်းတော့ … များပြီး မှောကသ်ှားပြီ … မောငတ်ူးရေ … အိမပြှနခြေါသ်ှားတော့ … ငါက … မနကမြှ ပြနလြာတော့မယ် ”

” ဟုတ် … ဆရာ … ည ၁၀ နာရီပဲ ရှိသေးတာ … ဆရာကတောကြ … မှောကပြှီ … ခိခိ ”

ထို့နောကြ ဆရာတပည့န်ှဈယောကြ ဒေါန်န်းသဇငအြား တွဲကာ ကားပေါတ်ငပြှီး မောငတ်ူးမှာ ကားစကန်ိုးလိုကတ်ော့သည်။

” ဆရာ … ကန်ောျ သှားပြီနောျ ”

” အေးအေး … မောငတ်ူး … ရော့ ၂ သောင်း …။ ညပိုင်း ဘယမြှမထွကန်ဲ့ … စားချင်တ်ာ အိမမြှာပဲ ဝယစြားလိုကတ်ော့။ ငါက … မနကမြှ ပြနလြာမှာမို့ ”

တပည့ဖြစ်သူ ဒရိုငဘြာမောငတ်ူးအား မုန့ဖြိုး ၂ သောင်းပေးကာ ကားလေးထွကသ်ှားမှ ခွံဝန်းတံခါးပိတကြာ အိမထြဲပြနဝြငလြာခဲ့၏။ ဧည့ခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ စားပြဲပေါမြှ လကကြနွအြရကအြား ဖနခြှကထြဲထည့ကြာ အကုနမြော့သောကလြိုကြ ပြနသ်ည်။ အရကကြုနသ်ညန်ှင့ြ ဦးရဲကြောြ၏ လငမြယားအိပခြန်းထဲ ခွသေံလုံအောငန်င်းကာ ဝငလြာခဲ့တော့၏။

…………………………………………………

မိနဈ ၂၀ ခန့ြ အကြာတွင် ပိုးရတီတဈယောကြ အခစွတ်ောလြေး သောတ်ာထွန်းဖြင့ြ ညပိုင်း အပြငထြှကြ လွှောကလြည် စားသောကပြှီး အိမပြှနလြာသည်။ ခွံဝင်းတံခါး သော့ခတရြင်း လွှောကလြာခဲ့ရာ သူမတို့ကားဘေး ကားအနကလြေးတဈစီး ရပထြားသဖြင့ြ မကြမြှောငကြှုံ့နမေိသည်။ ဧည့သ်ညရြောကန်သဖြေင့ြ မိခငဖြခင် မအိပသ်ေးလငွြ ဆူခံရမည့အြရေး တွေးကာ စိတည်ှဈသှား၏။ သို့သောြ ဧည့ခြန်းထဲအရောကြ သူမအတွေးများ လှဲသှား တော့သည်။ အရကန်ံ့ ဘီယာနံ့များ မှှနထြူနသဖြေင့ြ ဖခငဖြစ်သူနှင့ြ သူ၏မိတဆြှမွေား သောကစြားထား ကြောင်း ရိပမြိလိုကြ၏။

စိတထြဲ အပူလုံး ကသွှားသညန်ှင့ြ ဆီးပုံးတင်းလာကာ သေးပေါကခြငွလြာတော့သည်။ ပြနခြါနီး အခစွတ်ောြ သောတ်ာထွန်းမှာ ကားပေါတ်င် တဈခွီပြီးအောင် ယကပြေးထားသဖြင့ြ စောကရြညမြွား ပန်းထုတခြဲ့ရ၏။ အခုမှ ဆီးသှားချင်လြာသဖြင့ြ နောကဖြေးဘကြ အမှနလြွှောကလြာသည်။ မိခငဖြခင် လငမြယားအိပခြန်းရှေ့အဖြတ် အိပခြန်းတံခါးမှာ တဈထွာခန့ြ ဟနလကြြေ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ကြားမိသောလြည်း သေးတအား ပေါကခြငွန်သဖြေင့ြ သန့စြငခြန်းထဲဝငကြာ သေးပေါကလြိုကတ်ော့၏။ ပြနထြှကလြာစဉြ မိခငဖြခင် လငမြယားခန်းရှေ့ အရောကြ ဘာရယမြဟုတ် မကြလြုံးကစားကြည့်မြိသည်။

မှငကြှင်းကြောင့ြ ပိုးရတီတဈယောကြ အကြီးအကယွြ ထိတလြန့သ်ှားရသည်။ အိပခြန်းထဲ ဖနခြွောင်းမီးအောကြ မိခငဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ပကလြကအြနအထေားနှင့ြ မှောကအြိပန်သေော ဖခငဖြစ်သူခေါင်းအား ညာလကဖြှင့ြ ဆှဲကိုငရြင်း မကြလြုံးလေးစင်းပြီး ညည်းနရှောသည်။ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ဒူးဖုံးဂါဝနလြေးမှာ ခွရင်ေးပုံနပြေီး သူမပေါငကြှားထဲ အသားဖြူဖြူ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့ြ နှင့ြ သူစိမ်းယောကြွားတဈဦးမှာ ကိုယလြုံးတီး အနအထေားဖြင့ြ စောကပြတလြေးအား ယကပြေးနေ၏။ တဈခန်းလုံး တိတဆြိတန်သဖြေင့ြ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများ ယကသ်ံ အစိလေးအား ဆှဲစုပသ်ံ တပြှတပြှှတန်ှင့ြ အတိုင်းသား ကြားနရသေည်။ မိခငဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ဘယလြကမြှာ လကတ်ကိုင်း အင်ျကြီလေးပေါမြှ နို့အုံလေးအား ညှဈခွကော ဖငကြှီးကော့တကန်သည်ေ။

” အားးးးး …. ရှီးးးးးးးးး …ကိုစိုင်းရယ် … မဆု …… ဒီလို အရသာ … မရတာ …… ကြာပါပြီ …… အမလေးးးး …… ရှီးးးးးးး …… ကြှတ် … ကောင်းလိုကတ်ာရှင် ”

မိခငဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ခါးလေးကော့ထိုးကာ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းရင်း ခဏအကြာမှ ဖငကြှီး ကုတငပြေါြ ဘုတကြနဲ့ ပြနကြကြာ ငှိမကြသွှား၏။ ဒေါကတ်ာဆုရတီပေါငကြှားမှ မကြန်ှာပေါြ စောကရြညမြွား ရှှဲနသေော လူကြီး ထလာမှ ပိုးရတီ သိရှိလိုကတ်ော့သည်။ ဖခငဖြစ်သူ၏ အရင်းနှီးဆုံးမိတဆြှေ ဦးစိုင်းမောငဆြိုသော လူကြီးပငဖြစ်၏။ အခုမှ အိမရြှေ့ သူမတို့ ကားဘေးနား ရပထြားသော ကားအနကလြေးမှာ ဦးစိုင်းမောငကြားလေးမှန်း တွေးမိတော့သည်။ ထိုစဉြ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ခေါင်းရင်းနား တိုးကပကြာ ပေါငကြှားမှ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးအား ၅ ခကြြ ၆ ခကြခြန့ြ ဂွင်းထုကာ လကလြှတလြိုကြ၏။

…………………………………………………..

🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ မကြန်ှာဘေး ရမ်းခါနသေော လီးကြီးအား ဘယလြကဖြှင့ြ ဖမ်းထိန်းကာ ကားထွကန်သေော ဒဈကြီးအား အငမ်းမရ စုပပြေးတော့သည်။ လွှာဖြားလေးနှင့ြ ဒဈဖူးအား ဝိုကကြာ လီးတဝကခြန့ြ ပါးစပထြဲထည့ကြာ တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စုပရြင်း လီးအား ကိုငထြားသော လကအြား လှတကြာ တွဲကနွသေော လဥများအား ညှဈပေးနပြန်ေ၏။

ပိုးရတီတဈယောကြ မှငကြှင်းမခွာနိငပြဲ စူးစိုကြ ကြည့်န်မေိသည်။ ကြည့်ရြင်း ပိုးရတီ မကြဝြန်းလေးထဲ မကြရြည်ဥလေးများ စီးကလွာ၏။ ဖခငဖြစ်သူမှာ ကနွြးမာရေး မကောင်းတော့သဖြင့ြ အိမထြောငရြေးသုခ မပေးစွမ်းနိုငတ်ော့မှန်းလည်း သိရှိနသည်ေ။ ဖခငဖြစ်သူလီးထကြ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော သူစိမ်းယောကြွား လီးကြီးအား မကမြကမြောမော စုပန်သေော မိခငဖြစ်သူအား သနားစိတလြေး ဝငမြိပြန်၏။

” အ … ရှီးးးးးး … တောတ်ော့နောြ … မဆု …… ပါးစပထြဲ … ပြီးသှားလိမ့မြယ် ”

ဦးစိုင်းမောင် စကားကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ နောကဆြုံးတဈခကြြ လီးထိပအြား ပါးခွကအြောင် စုပကြာ ပါးစပထြဲမှ ထုတပြေးလိုကတ်ော့သည်။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ပကလြကလြှနပြေါငကြားထားသော ဒေါကတ်ာဆုရတီ ပေါငကြှား ဒူးထောကန်ရောယူကာ စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းထဲ ဒဈဖြင့ြ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲပေးနေ၏။ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပတ်ေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိသှင်းပစ်သည်။ဒေါကတ်ာဆုရတီကလည်း အံလေးကြိတကြာ ဦးစိုင်းမောင် လီးကြီး အဝငခြွောအောင် အဖုတန်ှုတခြမ်းသားအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖြဲပေးနေ၏။

” အ … ဖြည်း … ဖြည်း …… ဖြည်းဖြည်းနောျ …… ကိုစိုင်း … အမလေး … ကြှတ် … မဆု …… အလိုး မခံတာ …… ကြာပြီ ”

ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီရဲ့ မကြန်ှာချောချောလေးအား ကြည့်ရြင်း တဈခကြခြငွြး ဖိလိုးပေးနသည်ေ။

” ရလား …… မဆု ”

” အင်း ”

ပုံမှနလြေး လိုးနသေောလြည်း မိခငဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီ၏ စောကပြတလြေးထဲ ဦးစိုင်းမောင် လီးကြီးမှာ ပြည့ကြှပန်ရင်ေး ညည်းသံလေးများ ထွကပြေါလြာတော့၏။ မိခငဖြစ်သူ၏ ညည်းသံကြောင့ြ ပိုးရတီတဈယောကြ ပေါငဂြှလေးထဲ လကဖြှင့အြုပကြိုငကြာ လိုကပြါခံစားနမေိပြနသ်ည်။

” အ … အားးးး … ကောင်းလာပြီကြာ … ဖြည်းဖြည်း ဆောင့ကြှည့ပြါလား … ကိုစိုင်း … အင်းဟင်း ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ကိုယလြုံးအား မှောကခြရွင်း ဂွိုင်းအောကြ လကလြွှိုသှင်းပြီး ပုခုံးနှစ်ဖကအြား ဆှဲကာ မနားတမ်း ဆှဲလိုးတော့၏။

” အားးးးး … အင့ျ … အင့ျ … အင့ျ … ကောင်းတယ် … ဆောင့ျ … ဆောင့ျ … ကိုစိုင်း … ဇွိ … ဘှတ် … အ … ဗစြျ … အားးးး … ဘှတ် … ဘှတ် … ဖြပ် … ရှီးးးးးးးး ”

ဦးစိုင်းမောငမြှာ ကာမဆိပတ်ကန်သေော ဒေါကတ်ာဆုရတီ မကြန်ှာလေးအား အနီးကပကြှည့ရြင်း ဆီးခုံးချင်ြး ကပသ်ညအြထိ ဆှဲဆှဲလိုးရာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ နှုတခြမ်းမှ တအားအား ညည်းသံလေး ထွကလြာပြီး အခကြြ ၅၀ လောကတ်ှင် ဦးစိုင်းမောင် ကြောပြငအြား ခပတ်င်းတင်းဖကကြာ တကိုယလြုံး တုနခြါရင်း စောကရြညမြွား ညှဈထုတန်သည်ေ။

” အားးးးးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုစိုင်းရယ် … ရှီးးးးးး … ရှီးးးးးးး … ကောင်းတယ် … ကောင်းတယ် … ပြီးသှားပြီ … အားးးး … အ … အားးးးးး ”

” မဆု … ကောင်းလား ”

” အင်း … ကောင်းတယ် … ကိုစိုင်းရယ် … မဆု … ဒီလို အရသာလေး … ဝေးနတော … အခုမှပဲ … ပြနရြတော့တယ် ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ဦးစိုင်းမောင် ရငဘြတအြောကြ တီတီတာတာလေး ပြောကာ အဖုတထြဲမှ မခွှတသ်ေးသော လီးကြီးအား စောကခြေါင်းအတွင်းသားများဖြင့ြ ညှဈပေးနသည်ေ။

” ကနွောြ … ပြီးအောင် လိုးလိုကမြယ် … ကုန်းပေး ပါလား ”

” အာ … ကိုစိုင်းကလည်း … ဒီအတိုင်း ဆကလြိုးလေ ”

” ကနွောမြိန်းမ ဖငထြကြ … ပိုတောင့တ်ဲ့ … ဖငကြှီးကို ကြည့်လြိုးချင်လြို့ပါ … မဆုရယ် ”

ဦးစိုင်းမောင် စကားကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ စိတထြဲ ဘဝငခြိုကသ်ှားမိ၏။

” ကိုစိုင်းမိန်းမနဲ့ … မဆု … ဘယသ်ူ့ကို … လိုးရတာ ပိုကောင်းလဲ ဟင် ”

” အမ် … မဆုကို … လိုးရတာ … ပိုကောင်းတာပေါ့ …။ စောကပြတလြေးက နီရဲဖောင်းကြှနပြေီး … စောကခြေါင်းပေါကလြေးက … စီးကြပန်တော … ကနွောြ ပြီးမှာ ကြောကလြို့ … အာရုံလှဲပြီး … လိုးနရတော ”

” ဟမ် … ဘာလို့ … ပြီးမှာ ကြောကတ်ာလဲ ”

” လိုးမဝလို့ပေါ့ … မဆုရယ် … ကြာကြာလေး … လိုးချင်မြိတာ ”

” ဟှန့ြ … လူလညကြှီး … ရော့ … အင့ြ ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီတဈယောကြ စိတထြဲ ကြိတကြွနပေန်ကော မူးမှောကန်သေော လငဖြစ်သူ ဦးရဲကြောြ ဘေးနားတင် လေးဖကကြုန်းပေးလိုကတ်ော့သည်။ ကုန်းပြီးမှ လငတ်ောမြောင့ြ ဘေးထားကာ သူစိမ်းယောကြြားအား အလိုးခံသည် အဖြစ်အား တွေးရင်း စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ ခံစားမိနပြန်ေ၏။

” လိုးလေ … ကိုစိုင်း … ဘာကြည့်ျ နတောလဲ ”

” မဆုဖငကြှီးက … တကယဗြွာ … လိုးဝမှာကို … မဟုတဖြူး ”

” ဗှိ …… ပလပ် ပလပ် … အာ …… အဲ …… အဲ …… အဲဒါ …… ဖငပြေါကြ …… ရှီးးးးး …… အားလားလား …… မရှံဘူးလား …… ရှင် ”

” မရှံပါဘူး … ဖငဝြလေးက …… ပန်းရောငသ်န်းနတော …… ခစွစြရာလေး မဆု ”

” အိုးးးးး …… ကြံကြံဖနဖြန် …… ဖငပြေါကမြွား … ခစွြ … ခစွြ … အ အားးးးးးး … ရှီးးးး … ခစွြ … ခစွြ ရ တယ် လို့ ရှင် … အမလေးးးး …… ယားတယ် … ကိုစိုင်းရဲ့ … လိုး မှာ ဖြင့ြ …… မှနမြှန် လိုးတော့နောြ … အ … အားးးးးး … ရှီးးးးး ရှီးးးးးး ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ဖငပြေါကလြေးနှင် ဦးစိုင်းမောင် လွှာထိပလြေး မထိမိရန် ဖငကြှီးအား ဝေ့ကာ ဝိုကကြာဖြင့ြ ရှောငန်ရော မအောငမြှငပြေ။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီခါးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖမ်းထိန်းကာ ဖငဝြလေးအား လွှာဖြင့ြ လိုးပေးလိုကတ်ော့၏။

” ကောင်းလား ……… မဆု ”

” ရှီးးးးး … ကောင်းတယ် … ကိုစိုင်း ရယ် … အင်းဟင်း …လိုး ပေး ပါ တော့ နောြ … မဆု … စောကပြတလြေး … တအားယားနပေါပြီ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ငိုသံပါလေးဖြင့ြ တောင်းပနကြာ ဇွတလြိုးခိုင်းနသေော ဒေါကတ်ာဆုရတီအား ဦးစိုင်းမောငတ်ဈယောကြ လီးတဆုံးသှင်းကာ စောကခြေါင်းပေါကလြေးအား ထူပူနအေောင် ဆောင့လြိုးတော့သည်။ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ တဈခွီပြီးထားသောလြည်း ဖငဝြလေး ကလိခံရသဖြင့ြ ကာမစိတမြွား ပြနလြညထြကြှလာကာ ဦးစိုင်းမောငလြီးကြီးအား နောကပြှန် ပြနဆြောင့ပြေးနလေိုကြ၏။ မမောနိုင် မပန်းနိုငဖြှင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ မကြလြုံးလေးများ အရောငတ်ောကန်ကော ဦးစိုင်းမောင်၏ ထိထိမိမိ လိုးခကြမြွားအား ပြနလြညတ်ုန့်ပြနရြင်း လီးအရသာ ခံယူနတေော့သည်။ လီးကြီး ဒဈဖူးနားထိ ထွကလြာလိုကြ အရင်းထိ ပြနဝြငလြာလိုကန်ှင့ြ သူမ ဖငသ်ားစိုငကြှီးဖြင့ြ ဦးစိုင်းမောငဆြီးခုံး ထိရိုကသ်ံမှာ တဘတဘြတ် နှင့ြ ဆူညံလာ၏။

ဦးစိုင်းမောငမြှာ တရစပ် ဆှဲလိုးရင်း နောကဆြုံးတဈခကြြ ဘှတကြနဲ့ ခပပြှင်းပြင်းဆောင့ကြာ လရညမြွား ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာလည်း စောကပြတလြေးထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားမိသညန်ှင့ြ လီးတနအြား စောကခြေါင်းကြှကသ်ားများဖြင့ြ ညှဈကာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြဈတော့၏။

မိခငဖြစ်သူ ဒုတိယအခွီ အပြီးတွင် အိပခြန်းဝမှာ ချောင်းကြည့်န်သေော ပိုးရတီမှာလည်း ထမိနအြပြငမြှ အဖုတလြေးအား လကဖြဝါးဖြင့ြ ခပတ်င်းတင်း ပြတကြာ စောကရြညမြွား စီးကလွာ၏။ ပေါငတ်နမြွား တဆကဆြကတ်ုနကြာ ဒူးများ မခိုငတ်ော့ပဲ ထိုငခြလွိုကရြတော့သည်။

……………………………………………………

ထိုအခွိန် ဦးစိုင်းမောငမြိန်းမ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ ဒရိုငဘြာမောငတ်ူး အိမပြှနခြေါလြာရာ ဧည့ခြန်းထဲ အမူးလှနလြာ တဝေါ့ဝေါ့ ထိုးအနန်ေ၏။ မောငတ်ူးမှာ သံပရာရညဖြွောကြာ ဒေါန်န်းသဇင် ထိုငန်သေော ခုံရှေ့တည့တ်ည့ြ စားပြဲခုံပေါြ ခထွားပေးလိုကသ်ည်။

” မောငတ်ူး ”

” ဗြာ …… မမနန်း ”

” မင်း … ဆရာရော … အေ့ … ဝေါ့ … အှိ … အိ့ … ဝေါ့ ဝေါ့ ”

” ဆရာက … သူ့မိတဆြှေ … အိမမြှာလေ …။ မမနန်းကို …… ကနွောြ့ကို လာခေါခြိုင်းလို့ …… ဒီအိမပြှနခြေါလြာတာပါ ”

” အောြ … မင်းဆရာ … သူတောကြောင်းကြီးက … ကနွြးမာရေး မကောင်းတော့တဲ့ … သူငယခြငွြးရဲ့ … မိန်းမကို …… ကိုယဖြိရငဖြိ …… ပြုစုနပြေီ …… ထငတ်ယ် … ထွီ …… ဖီ ”

” ကဲပါ … မမနန်းရယ် … တကိုယလြုံးလည်း … ပြနပြေီ … ရချိုးပြီး … အိပလြိုကတ်ော့ နောြ ”

” အေး … ငါ မူးနတော … မောငတ်ူး … ရချိုးခန်း … တွဲပို့စမ်း ”

” ဟုတ် …… မမနန်း ”

ဒေါန်န်းသဇငမြှာ အပြင့ရြိုကြ ပါတိတအြစိမ်းရောင် ဝမ်းဆကပြေါတ်ှင် အနဖြတမြွားနှင့ြ ပြစိတကကြာ ခဉွြးစူးစူးအနံ့များ ထွကပြေါန်သဖြေင့ြ ရချိုးရန် ဆုံးဖြတလြိုကတ်ော့၏။ ခပတ်ညတ်ည် နတတေပြမယေ့ြ ရာဂစိတပြှင်းထနခြွိန် ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရ ဖြစ်နတတေသ်ည်။ အခုလည်း ယောင်ျကြားဖြစ်သူနှင့ြ အတူသောကကြာ အပြန် စိတရြှိလကရြှိ လိုးရန် စဉြးစားထားခွိန် သူမအား ပထုတလြိုကသ်ဖြင့ြ စိတအြလိုမကဖြှဈကာ ဒရိုငဘြာမောငတ်ူးအား ရဈနတေော့၏။

” မောငတ်ူး ”

” ဗြာ … မမနန်း ”

” မင်း … ဆရာရော ”

” အမ် … သူ့မိတဆြှေ … ဦးရဲကြောြ … အိမမြှာလေ”

မောငတ်ူး စိတည်ဈနရသေည်။ ဆရာကတောအြား အမှနဆြုံး အိပပြွောသ်ှားရန် ကြံနမေိ၏။

” အေးအေး … ငါ့ … ရချိုးခန်း … လိုကပျို့ ”

” ဟုတ် ”

ဒီတဈကြိမ် ဒေါန်န်းသဇင် စကားဆုံးသညန်ှင့ြ မောငတ်ူးမှာ ခုံပေါထြိုငန်သေော ဒေါန်န်းသဇငအြား ဂွိုင်းမှ ဆှဲထူလိုကတ်ော့၏။ နှာခေါင်းထဲ စူးကနဲ့ ခဉွတ်ူးတူး အနဖြတအြနံ့များ ဝငလြာသဖြင့ြ အသကအြောင့ြ ထားရပြနသ်ည်။ ထိုအခွိန် ဒေါန်န်းသဇင် လကန်ှဈဖကမြှာ မှောကတ်ကလြာပြီး မောငတ်ူး ပုခုံးနှစ်ဖကအြား ဖကကြာ တွဲလဲခိုနေ၏။ ယိမ်းယိုငန်သေော ဒေါန်န်းသဇငကြိုယလြုံးအား ဟနခြကြည်ီအောင် ထိန်းရင်း မောငတ်ူးတဈယောကြ ဧည့ခြန်းနှင့ြ အနောကဖြကြ မကြစြောင်းထိုးရှိ ရချိုးခန်းနား ခေါလြာခဲ့သည်။ ထိုစဉြ မမွှောလြင့သ်ော အထိအတွေ့ကြောင့ြ မောငတ်ူး စိတလြှုပရြှားမှု ပြင်းထနန်တေော့၏။

မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခန်ဓာကိုယခြငွြးကပကြာ လွှောကလြာရသဖြင့ြ ဒေါန်န်းသဇင် ဆီးခုံးနရောလေးအား အောကဆြိုကကြနွသေော လီးဖြင့ြ ပြတမြိရာ တဖြည်းဖြည်း လီးက ခုံးထလာပြီး ထောငထြှကန်ရှောသည်။ သချော မရညရြှယပြမယေ့ြ ထောငမြတလြာသော လီးထိပမြှာ ဒေါန်န်းသဇင် ပေါငဂြှထဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ဖြစ်နမေိ၏။ သာမာနအြခွိနတ်ှင် ခွလှန်ေး ၅၀ ခန့ြ လွှောကလြငွြ ရောကန်သေော ရချိုးခန်းအား ဒေါန်န်းသဇငကြိုယလြုံး ယိမ်းသည့ဘြကြ ထိန်းလွှောကန်ရသေဖြင့ြ အတောန်ှင့ြ မရောကန်ိုငသ်ေးပေ။ ထူးခွားသညကြ ခွလှမြေးယိုငသ်ှားသော ဒေါန်န်းသဇငကြိုယလြုံးအား ခါးမှ ပြနဆြှဲကပစြဉြ ပေါငဂြှလေးထဲ လီးထိပန်ှင့ြ ထိုးမိတိုင်း ပုခုံးပေါြ ခေါင်းတငထြားသော ဒေါန်န်းသဇင် နှုတခြမ်းမှ အင့ကြနဲ့ မပြင့တ်ပြင့ြ နှာမှုတသ်ံလေး ကြားနရသေည်။

ပါတိတထြမိနလြေးမှာ အနဖြတမြွားဖြင့ြ ရှှဲနကော ပေါငကြှားမှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးပါ စိုနေ၏။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီမှာလည်း အပါးလေးမို့ အကာအကြယမြဲ့နသလေို ဖြစ်ကာ မောငတ်ူး လီးထိပဖြှင့ြ ထိုးမိတိုင်း ခါးလေး တွန့န်ပြနေသ်ည်။ ရချိုးခန်းထဲအရောကြ မောငတ်ူး အခကတ်ှေ့နရေ၏။ ဒေါန်န်းသဇင် မှာ ပါတိတအြင်ျကြီ ကြယသ်ီးများ ဖြုတကြာ အင်ျကြီခွှတရြင်း တဆကတ်ည်း လကန်ှဈဖကြ နောကပြဈကာ ဘောလြီခွိတအြား ဖြုတခြပြဈသည်။ ဘောလြီးကိုင်းအား ပုခုံးတဖကဆြီမှ အောကလြွှောခရွာ အနည်းငယ် အိတွဲနသေော နို့အုံ နှစ်ဖကြ ထွကကြလွာ၏။ ထို့နောကြ ရချိုးခန်း နံရံအား ကြောမှီရင်း ထမိနအြား ခွရင်ေးဖြညခြရွင်း အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအား ခွတဈေဖကခြငွြးကြှကာ ခွှတလြိုကပြှနသ်ည်။

” မောငတ်ူး ”

” ဗြာ … မမနန်း ”

” ငါ့ ကိုယလြုံး … သချောကြည့်စြမ်း … လှသေးရဲ့လား ”

ဒေါန်န်းသဇငတ်ဈယောကြ ကိုယတ်ဈပတလြှည့ကြာ ပြနသဖြေင့ြ မောငတ်ူးလည်း ငေးကြည့်န်မေိသည်။

” ဟုတ် … ဟုတ် … လှ … ပါ … တယ် … မ … မ … မမနန်း ”

မောငတ်ူး အသံများ တုနရြီစွာ ဆရာကတောအြား ကြည့်ရြင်း ပြနဖြှလေိုကြ၏။ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ မောငတ်ူး ပြနကြှည့ရြင်း လကမြလေး ထောငပြှသဖြင့ြ မောငတ်ူးလည်း လကမ် ပြနထြောငပြှလိုကရြသည်။

” ဒါနဲ့များ … မင်းဆရာက … ဘာလို့ … စိတမြပါတော့ … တာလဲ ”

” ဟို ဟို … အဲဒါတော့ … ကန်ောျ … မသိဘူး ”

” အင်း … ရဖြငေ့ကြှာ …… ရချိုးပေး ”

……………………………………………

🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️

ဒေါန်န်းသဇငမြှာ အရငကြ လငမြယားနှစ်ယောကြ အတူရချိုးတိုင်း လငဖြစ်သူအား ရပန်ေးဖြင့ြ တကိုယလြုံး ပန်းခိုင်းကာ ခွိုးလေ့ရှိသည်။ အခုလည်း မောငတ်ူးအား မူးမူးဖြင့ြ လငတ်ောမြောင် ဦးစိုင်းမောင် နရောအား အစားထိုးကာ ရချိုးနတေော့၏။

” မောငတ်ူး ”

” ဗြာ ”

” မင်းက … ဘာကြောကန်တောလဲ … နောကကြနပေဲ … မပန်းနဲ့ … ဒီရှေ့လာပန်းပေး ”

ဒေါန်န်းသဇင် စကားကြောင့ြ မောငတ်ူးစိတထြဲ ဖြိုးဖြိုးဖဉွြးဖဉွြး ဖြစ်သှားရ၏။ ပေါငကြှားထဲက လီးကလည်း ထောငမြတန်ကော ပုဆိုး ရစေိုသှားသဖြင့ြ လီးအား ရစေိုဝတ် ပတထြားသလို ဖြစ်နရှောသည်။ မကြန်ှာပူပူဖြင့ြ ဒေါန်န်းသဇငရြှေ့ မတတ်ပရြပကြာ လညပြင်းမှစ၍ နို့အုံနှစ်ဖကအြား ရပန်ေးဂေါကလြေးဖြင့ြ ပန်းပေးကာ တဖြည်းဖြည်း ဆီးခုံးနားအရောကြ အစိလေးအားပေါအြောင် လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဖြဲပေးထားရာ အဖုတလြေးအား ကြာကြာလေး ပန်းပေးလိုကြ၏။

” ဟင် …… မောငတ်ူး ”

” ဗြာ ”

မောငတ်ူး မကြစြိမကြန်ှာ ပကြန်တေော့သည်။ အခန့ြ မသင့်လငွြ အလုပပြှုတ်ဦးမည်။

” အင်း … ငါ့ ကိုယလြုံးက … ဆှဲဆောငမြှု ရှိပါသေးတယ် … ပြစမ်း ”

” ဟမ် ”

” မင်းဟာကြီးက … အဖုလုံးလေးတွေ … အနာတွလေား ”

” မဟုတပြါဘူး … အဲ့တာ ဂေါလြီတွပေါ … မမနန်း”

ဒေါန်န်းသဇငတ်ဈယောကြ မူးမူးနှင့ြ လငတ်ောမြောငအြား အရှဲ့တိုကရြင်း လုပခြငွသ်လို လုပန်တေော့သည်။ မောင်းတူး ပုဆိုးအောကန်ားစအား လှနကြာ လီးအား အုပကြိုငလြိုကတ်ော့သည်။ စိတလြှုပရြှားနသေော မောငတ်ူးတဈယောကြ ရုတတ်ရကြ ဒေါန်န်းသဇင် အပြုအမှုကြောင့ြ လရညထြှကမြတကြ လီးတနတ်လွှောကြ ကဉွကြနဲ့ ခံစားလိုကရြ၏။

” တောပြှီကြာ … ရချိုးပြီး … အိပခြန်းထဲသှားမယ် … မင်းလည်း … တခါထဲ ခွိုး … မောငတ်ူး ”

မောင်းတူ အခုမှ သကပြှင်းခနွိုငတ်ော့သည်။ အလုပမြပြုတပြဲ အဆငပြှလငွြေ ကာမစည်းစိမ်းလေး ခံစားရမညမြှန်း ကြိုတငသ်ိရှိနတေော့သည်။ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ မောငတ်ူးအား မကြည့်တ်ော့ပဲ တကိုယလြုံး ဆပပြှာတိုကကြာ ရချိုးပြီး အရငထြှကသ်ှား၏။ ဒေါန်န်းသဇင် ထွကသ်ှားအပြီး မောငတ်ူးမှာလည်း ရအမှေနခြွိုးကာ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ရချိုးခန်းမှ ထွကပြှီး အိမ်၏ တောငဘြကြ ကားဂိုဒေါငဘြေး သူနသေော တိုကခြန်းလေးထဲ ရဝတေလြဲရန် ဧည့ခြန်းထဲအဖြတ် နောကကြွောဘကမြှ ခေါသ်ံ ကြားလိုကရြတော့၏။

” မောငတ်ူး ”

” ဗြာ … မမနန်း ”

” မင်း အခန်း မသှားနဲ့တော့ … ဒီလာ … ရော့ … ဒါကို အရငလြဲထား ”

မောငတ်ူး လှည့ကြှညခြွိန် ဒေါန်န်းသဇငမြှာ တဘကအြကြီး တဈထညအြား ရငလြွားရင်း ပုဆိုးအဟောင်း ပစ်ပေးနသည်ေ။ မောငတ်ူးတဈယောကြ ရစေိုပုဆိုးအား လဲဝတရြင်း ဒေါန်န်းသဇငန်ောကမြှ ကပပြါလာခဲ့၏။ အိပခြန်းထဲအရောကြ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ တဘကရြငလြွားရဲ့နဲ့ပင် မှနတ်ငခြုံရှေ့ ထိုငကြာ ဆံပငမြွား ချောကအြောင် ဒွိုငယ်ာ မှုတရြင်း ခဏအကြာ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲခလွိုကတ်ော့သည်။

” မင်း … ရခွေောကရြင် … ငါ့ ဇတကြှောတွေ ဆှဲပေးပါ့လား … ရငတေပြှီး … အကြောတွေ တင်းနလေို့ ”

” ဟုတ် … မမနန်း ”

စကားပြောရင်း မှောကအြိပလြိုကသ်ော ဒေါန်န်းသဇငဘြေးနား တငပြလှဲဝငထြိုငကြာ ဇတကြှောများ စနှိပပြေးလိုကြ၏။ ဂုတသ်ားလေးမှာ ဖြေးစွတန်ပြေီး မောငတ်ူး နှိပလြိုကတ်ိုင်း လကဖြိရာအတိုင်း ရဲတကလြာသည်။ ဂုတမြှတဆင့ြ ပုခုံးသားနှစ်ဖကအြား နှိပရြင်း အောကဖြကရြှေ့လာရာ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခကြအြား ဆုပန်ယရြင်း ပေါငတ်နန်ောကခြှမ်းသို့ ဖိနှိပပြေးပြန်၏။ ရငလြွားထားသော တဘကမြှာ ပေါငလြယထြိသာ ဖုံးသဖြင့ြ နှိပရြင်း မောငတ်ူးတဈယောကြ တဘကအြောကန်ားစအား မကြည့်ရြာ ဖငကြှားအောကြ ရစေိုနသေော စောကမြှှေးလေးများ မှငန်ရသေည်။ မောငတ်ူး ပေါငကြှားမှ လီးမှာ ခုံးထ လာတော့၏။

” အင်း … မင်းက … လကပြေါကသ်ားပဲ … ငါ ပကလြကလြှန်ဦးမယ် … ခွသလေုံးကနေ အပေါထြိ … နှိပပြေးဦး ”

မောငတ်ူး မကြလြုံးများ အရောငတ်ောကလြာသည်။ခွဖဝေါးအလယမြှ စနှိပကြာ ခွသလေုံးလေးအား နှိပပြေးပြနသ်ည်။ ဒီတဈကြိမ် ပကလြကအြနအထေားမို့ အတွင်းခံမပါသော စောကပြတလြေးအား ပေါငလြယမြှ လနတ်ကန်သေော တဘကြ အောကန်ားစမှ မပေါတ်ပေါလြေး မှငန်ရေ၏။ မောငတ်ူးစိတထြဲ တဒိုင်းဒိုင်းဖြင့ြ ရငခြုနလြာကာ လကန်ှဈဖကမြှာ ဒူးဆဈလေးကြောပြှီး ပေါငတ်နန်ှဈဖကပြေါြ ရောကရြှိသှားသည်။

တဘကအြောကန်ားစလေးထဲ လကန်ှဈဖကသ်ှင်းကာ ပေါငတ်နအြား နှိပရြင်း အပေါရြှေ့သှားရာ ပေါငရြင်းအရောကြ ဒေါန်န်းသဇင် စောကပြတလြေးမှာ ရစေိုနသေော စောကမြှှေးလေးများ ကပန်ကော နီညိုရောင် အဖုတန်ားရှကလြေး နှစ်ဖကကြ လနန်ပြေီး အကကြှဲကြောင်းဘေး နူတခြမ်းသားမှာ ဖောင်းကြှလာတော့၏။ ဒေါန်န်းသဇင် မကြန်ှာအား ခိုးကြည့်ြ မကြလြုံးလေး စင်းနသဖြေင့ြ မောင်းတူး အတင်းရဲလာသည်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုအား ဖြဲကာ အပေါရြှိ အရညပြှား မာတင်းစပြုနသေော အစိလေးအား လကမြဖြင့ြ ဖိခွလေိုကတ်ော့၏။

” ဟင် … မောငတ်ူး … နှိပပြါဆို … ဘာလုပန်တောလဲ … အာ ”

မောငတ်ူးမကြန်ှာပေါြ ခွှေးစေးများ ပြံနကော ဒေါန်န်းသဇင် စကားအား ပြနမြပြောပေ။ ကန့လြန့ဖြှတ် အနအထေားဖြင့ြ အဖုတပြေါြ မကြန်ှာအပပြဈသည်။ ရုတတ်ရကမြို့ ဒေါန်န်းသဇင် ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား စိလိုကသ်ောလြည်း ဖောင်းကြှနသေော အဖုတအြပေါပျိုင်းရှိ အစိလေးမှာ မောငတ်ူးပါးစပထြဲ ရောကရြှိနတေော့၏။

” အိုရြ … ခကတ်ော့တာပဲ … မောငတ်ူးရယ် … ကြှတကြွှတ် ”

ဒေါန်န်းသဇင် ဟနလြုပန်သေောလြည်း စောကပြတ် လေးမှာ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကန်သည်ေ။ မောငတ်ူးမှာ အစိလေးစုပရြင်း အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လွှာထိုးသှင်းကာ အထကအြောကြ ကန့လြန့ဖြှတ် ဖိဆှဲပေးရာ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား မသိမသာလေး ဖြဲပေးနတေော့၏။

” အ … အ… ရှီးးးးး … ဘယလြို … လုပန်တောလဲ … မောငတ်ူး ရယ် … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

ဒေါန်န်းသဇင် ဟနမြဆောငတ်ော့ပေ။ ရငလြွားထားသော တဘကအြား ဖြညရြင်း ဖငကြှီး ကြှတကလြာပြီး ကော့ပေးထားသည်။ ခေါင်းထောငန်သေော အစိလေးအား မောငတ်ူး ပါးစပဖြှင့ြ လိုကကြပပြေးရင်း တရှီးရှီး ညည်းနေ၏။

” ပေါငကြှားထဲ … လာပါ့လား … မောငတ်ူး ”

ဒေါန်န်းသဇငမြှာ မောငတ်ူးပါးစပအြား စောကစြိလေး တေ့ပေးရာ ကန့လြန့ဖြှတမြို့ အားမလို အားမရဖြစ်ကာ သူမပေါငကြှားထဲ ဝငယ်ကရြန် ပြောလိုကပြှနသ်ည်။ မောင်းတူးတဈယောကြ ထရပကြာ ဒေါန်န်းသဇင် ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူပြီး ခါးညှတရြင်း စောကပြတအြား ထိထိမိမိလေး ဖိယကပြေးတော့၏။

” အ … အ … အစိလေး စုပပြှီး … နာနာလေးယကြ … အင်း … ဟုတတ်ယ် … ဟုတတ်ယ် … ကောင်းလိုကတ်ာ … အဟင့ြ ဟင့ြ … အား … အား … ထွကပြှီ … အ … အားးးးးးးးးး ”

မောငတ်ူးမကြန်ှာအား အဖုတဖြှင့ဆြှဲကပကြာ ပန်းထုတသ်ဖြင့ြ မောငတ်ူး မကြန်ှာတပြငလြုံး စောကရြညမြွား ရှှဲနှစ်နသည်ေ။ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ မောငတ်ူး လွှာစွမ်းအောကြ တခွီပြီးသှားသဖြင့ြ မကြလြုံးလေးစင်းကာ အနားယူနတေော့၏။

” မောငတ်ူး ”

” ဗြာ ”

” မင်း … ဟာကြီး … တအား ထောငန်ပေါလား ”

ဒေါန်န်းသဇငမြှာ ပငကြိုယစြိတ် ရာဂအားကြီးသဖြင့ြ ထောငမြတတ်င်းမာနသေော လီးအား မှငသ်ညန်ှင့ြ ပကလြကလြှန် အနားယူနရောမှ ထထိုငရြင်း ဘယလြကဖြှင့ြ ပုဆိုးပေါမြှ အုပကြိုငလြိုကတ်ော့သည်။ ၅ ခကြခြန့ြ ပုဆိုးအပြငမြှ ဂွင်းထုပေးရင်း ညာလကမြှ ပုဆိုးအောကန်ားစအား ဗိုကပြေါထြိ ဆှဲတငပြဈ၏။ ပုဆိုးအောကမြှ ရမ်းခါထွကလြာသော လီးကြီးအား ကြည့်ကြာ လွှာသပခြနွတေော့သည်။ မောင်းတူမှာ ပိနပြိနရြှညရြှည် လကပြှငကြိုင်းပမယေ့ြ ပေါငကြှားမှ လီးမှာ ဂေါလြီ ၃ လုံးဖြင့ြ စံခွိနမြှီလှ၏။ ဒေါန်န်း သဇင် ဘယလြကလြေး မောငတ်ူးလီးပေါြ ပြနရြောကလြာကာ လီးအရညပြှားအား ဖြဲခလွိုကြ သည်။ အညိုရောငသ်န်းကာ အကြောများ ထောငထြနသေော မောငတ်ူးလီးမှာ ဒဈကြီးကားထွကလြာပြီး လီးထိပန်ား အပေါဘြကတ်ှင် ဂေါလြီ တဈလုံးနှင့ြ တဈလကမြခန့အြကြာ ဘေးတဖကတ်ခကြဆြီတွင် နှစ်လုံးက လီးအရညပြှားပေါြ တင်းကနဲ ပေါထြှကလြာ၏။

ထိုအခွိန် ဒေါန်န်းသဇငမြှာ ဒူးတုတထြိုငလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ခါးညှတကြာ လီးအရင်းအောကဖြကြ တွဲကနွသေော လဥနှစ်လုံးအား ပါးစပထြဲ ဆှဲစုပရြာ အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထနသေော မောငတ်ူး လီးကြီးမှာ ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနကြာ ခါရမ်း နသည်ေ။ လဥနှစ်လုံးအား ပါးစပထြဲမှ ပြနထြုတ် ကာ မောငတ်ူးပေါငကြှားထဲ နရောယူပြီး ပေါငန်ှဈဖကြ ဆှဲမှှောကကြှေးကာ ဖိတွန်းရင်း ဖငဝြလေးအား လွှာထိပဖြှင့ြ ထိုးကလိပေးလိုကြ၏။

” အား လားလား … မမနန်းရယ် …… ကောင်း လိုကျ တာ ဗြာ …… ရှီးးးးးးးးးးးးး ”

လွှာထိပလြေးနှင့ြ ဖငဝြလေးအား ထိုးသှင်းမှှခေံရ သဖြင့ြ မောငတ်ူးတဈယောကြ ကြေးမှှောကထြားသော ပေါငန်ှဈဖကြ ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနကြာ တရှီးရှီးဖြင့ြ စုပသ်ပန်ရသေည်။ ကြေးဇူးရှင် ဆရာကတောြ ဒေါန်န်းသဇငဆြီမှ ဒီလိုအပြုအစု အယုအယများ ရဖို့ အိပမြကပြင် မမကဖြူးပေ။

” အ …… အားဟား …… ဟူးးးးးးးးး … အ ”

ဒေါန်န်းသဇငတ်ဈယောကြ ဖငဝြလေး ထိုးထိုးယကကြာ လကကြလည်း လီးအား တဈခကြခြငွြး ထုပေးနသဖြေင့ြ မောငတ်ူး မခံနိုင် ရှာတော့ပေ။

” မမနန်း … ရှီးးးးးး … အအ … ကန်ောျ … လိုး လိုး … လိုး ခင်ျ ပြီ ဗြာ ”

ခဏအကြာ ပကလြကလြှနကြာ ဒူးထောင် ပေါငကြားထားသော ဒေါန်န်းသဇင်၏ အဖုတထြဲ မောငတ်ူးတဈယောကြ ဒူးထောငလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ လီးထိပအြား တေ့ကာ ဖိလိုးလိုကတ်ော့သည်။

” အိုးးးး ………… ကြှတကြွှတ် ………… အ ”

မောငတ်ူးလီးကြီး ဒေါန်န်းသဇင် စောကပြတထြဲ တရဈချင်ြး ဝငလြာနေ၏။ စောကပြတလြေးထဲ တင်းကြပန်သဖြေင့ြ အစပိုင်း အနည်းငယ် နာကငွကြာ အောန်မေိသည်။

” အား …… အင့ြ …… ဖြေးဖြေး … နာတယ် … အား …… အ …… အမေ့ … နာလိုကတ်ာ … အမေ့ … အားး …… အာားးး ”

ဒေါန်န်းသဇငတ်ဈယောကြ သူမတို့လငမြယား အိပသ်ော ကုတငပြေါတ်ှင် မောင်းတူးရငဘြတအြား ဆီးတွန်းကာ လီးထိပမြှ ဂေါလြီ ဒဏအြား လူးလိမ့န်အေောင် ခံစားနရသေည်။

” အားးးး … မင်း လီးက … ဘယလြို ကြီးလဲ … အား …… အင့ြ ……စောကဖြုတလြေး … ကြဲပါပြီ …… အားး …… ယားလည်းယားတယ် … နာလည်း နာလှပါပြီ …… အမလေးးး …… အဟင့ြ ဟင့ြ ”

မောင်းတူး လီးထိပမြှ ဂေါလြီများက ဒေါန်န်းသဇင် စောကခြေါင်းပေါကြ အတွင်းသားများအား ပြတတ်ိုကြ ခွိတဆြှဲနေ၏။ ကုတငပြေါတ်ှင် ဒေါန်န်းသဇင် မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့ကာ လူးလှနန်ပြေီး မောငတ်ူး လကမြောင်းအိုးအား ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားလိုကသ်ည်။ မောငတ်ူးမှာလည်း နဖူးကြောလေး တွန့ကြာ မခွိမဆန့လြေး ဖြစ်နသေော ဒေါန်န်းသဇငမြကြန်ှာအား ကြည့်ပြှီး လီအရင်းထိ ဆောင့လြိုးပစ်၏။

” အမလေးးး … သပြေီ သပြေီ … ဗွိ … ဘှတ် … အ … အားးးး …… ဗစြျ …… ဗစြျ …… ဖြပ် ”

” ကောင်းလား … မမနန်း ”

” သမတေတပြါပဲ … မောငတ်ူးရာ … မင်းလီး အပေါကြ … အဖုလေးတွကေ … နာလည်းနာ … ကောင်းလည်းကောင်း … အ … အင့ြ ”

” အဲတာ … လိုးတဲ့အခွိန် …… ခံစားမှု ပိုကောင်းအောင် … ထည့ထြားတာ … မမနန်း … ကြိုကတ်ယမြလား ”

” ရှီးးးးး … မင်းလီးက … ရှညတ်ော့ … သားအိမ် … လာလာထောကတ်ယ် … အဖုလေးတွကေ … အတွင်းထဲ … ကြိတမြှှနတေေော့ … ကောင်းတာပေါ့ … စလိုးကတည်းက … ခဏနတေော့ …… မမနန်း … တခွီပြီးသှားတယ် ”

မောငတ်ူးလီးမှာ ကြီးမားတုတခြိုငကြာ ဂေါလြီပါသဖြင့ြ ဒေါန်န်းသဇငတ်ဈယောကြ လီးအရသာအား အပြည့အြဝ ခံစားနရေ၏။ လငဖြစ်သူ ဦးစိုင်းမောငလြီးအား ဂေါလြီများထည့ရြန် ပူဆာဖို့ တေးထားလိုကသ်ည်။ မောငတ်ူး လီးကြီးဖြင့ြ မီးပြင့မြတတ် အလိုးခံရင်း ရမဆေေးတော့ပဲ လီးအား အကြိမကြှိမ် စုပပြေးနမေိ၏။ နောကဆြုံး ပါးစပအြား အလိုးခံရင်း မောငတ်ူး စိတတ်ိုင်းကြ လရညမြွား မွိုခပြေးရပြနသ်ည်။ အခွိရညသ်ောကြ အမောဖြညပြှီး ခဏအကြာ မောငတ်ူးမှာ ဒေါန်န်းသဇင် ဖငကြှီးအား ပင့မြကာ ခွရင်ေးဘကရြှိ ခွခေါငအြုံးဖကလြုံးအား ဖငအြောကခြုပေးလိုကြ၏။ ဖောင်းကားနသေော စောကပြတလြေးအား လီးထိပဖြှင့ြ တေ့ကာ ဖိလိုးပေးပြနသ်ည်။

” ဗစွြ …… ဘှတ် … အား … ကောင်းလိုကတ်ာ … မမနန်း … စောကဖြုတကြ … စီးပိုငန်တော … အိမထြောငသ်ညဆြို … ယုံမယ် မထငဘြူး ”

မောငတ်ူးမှာ စကားပြောရင်း ဖငအြောကဖြကြ ခေါင်းအုံးခုထားသဖြင့ြ ဖောင်းကြှလာသော ဒေါန်န်းသဇင် စောကဖြုတလြေးအား လီးအရင်းထိ တဘှတဘြှတဖြှင့ြ ဆောင့လြိုးပစ်၏။ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ မောငတ်ူး လိုးခကြမြွားအောကြ အဖုတတ်ဈခုလုံး အရညတ်ှေ ရှဲနှစ်နတေော့၏။ ဒေါန်န်းသဇငမြှာ လငဖြစ်သူ ဦးစိုင်းမောင်၏ လီးဖြင့သ်ာ အလိုးခံဖူးရာ မောင်းတူး၏ ဂေါလြီပါသော လီးကြီးအား ခံ၍ မဝနိုငအြောင် ဖြစ်နမေိသည်။

…………………………………….

🏵️အခန်း ( ၅ )🏵️

” အား … ကောင်းလိုကတ်ာ … မောငတ်ူးရယ် … အမေ့ … အင့ြ … အား … ဆောင့ြ ဆောင့ြ … မင်း စိတတ်ိုင်းကြ … ဆောင့လြိုးစမ်းကြာ … အားးးးးး … အားးးးးးးး ”

” ကောင်းလား … မမနန်း… နောကလြည်း … လိုးခွင့ြ ပေးဦး မှာလား … ဗစွြ … ဘှတ် … ဘှတ် … ဘှတ် ”

” အား … ရှီးးးးးးးး … ကောင်းတယ် … မင်း ဆရာ … မရှိတဲ့ခွိန် … အခွိနမြရှေး … လာလိုးလေ … ဒါပမယေ့ြ … ငါ့ကိုပဲ … လိုးရမှာနောြ …… အပြင် တခွားကောငမြလေးတွေ … မလိုးရဘူး ”

” အင်းပါ … မမနန်းရဲ့ … ဒီလောကလြှတဲ့ … မိန်းမ တဈယောကကြို … လိုးနရတော ……ဘယမြိန်းမကို … သှားလိုးရဦးမှာလဲ … ဆရာ မရှိခွိန် …… လာလာ လိုးမှာ ”

” အင်း … အင့ြ … လာလိုးပေါ့ …… အား … အင့ြ … ကောင်းလိုကတ်ာဟာ … မင်း လီးကြီးက … အဖုလေးတွကလေည်း … အတွင်းထဲ … တကယ် အရသာ ရှိတယ် … ဆောင့ြ ဆောင့ြ … ပြီးတော့မယ် … နာနာလေး … ဆောင့ပြေးဦး ”

မောငတ်ူးလည်း စကားအဆုံး မီးပြင့မြတတ် ဆောင့လြိုးပေးရာ ဒေါန်န်းသဇငတ်ဈယောကြ တအားအား ညည်းရင်း တကိုယလြုံး တုနရြီလာပြီး မောငတ်ူး ကြောပြငအြား ခပတ်င်းတင်း ဖကကြာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကတ်ော့၏။

” အမလေးးးး … အား အား … ထွကပြှနပြှီ … ရှီးးးးးးးးးးး … အမေ့ … အားးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဟာ … ငါတော့ … မင်းလီးကြီးကို … ကြိုကသ်ှားပြီဟာ … မရပန်ဲဦး … မင်းပြီးအောင် … ဆကသ်ာလိုး ”

မောငတ်ူးလည်း အံကြိတလြိုးရာ အခကြြ ၆၀ ခန့တ်ှင် ဒေါန်န်းသဇင် စောကခြေါင်း အတွင်းသားများ၏ ညှဈပေးသည့်ဒဏအြား မခံနိုငပြဲ လရညမြွား တဖြောဖြော ပန်းထုတလြိုကရြသည်။

………………………………………….

မနကြ ၆ နာရီခွဲကြောကြွောတ်ှင် ကားဂိုဒေါငထြဲမှ မောင်းထွကသ်ှားသော ကားသံကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ လန့န်ိုးလာခဲ့၏။ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းပြီး အိပခြန်းပြတင်းပေါကလြေးမှ ခိုးကြည့်ရြာ သမီးဖြစ်သူ ပိုးရတီမှာ ခွံဝင်းတံခါးအား ကိုယတ်ိုင် ဆင်းဖြင့ရြင်း ကားလေး ခွံပြငသ်ို့ ထုတကြာ တံခါးပြနစြိရင်း မောင်းထွကသ်ှားသညကြို မှငလြိုကရြသည်။ ကုတငန်ား ပြနလြွှောကလြာရာ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ ပကလြကအြိပန်ပြေီး လငဖြစ်သူ ဦးရဲကြောမြှာ ခပကြှေးကြေးလေး အိပပြွောန်သညေကြို တွေ့လိုကမြိ၏။ ကုတငစြောင်း တငပြလှဲထိုငရြင်း တဈညလုံး ထိထိမိမိ လိုးပေးခဲ့သော ဦးစိုင်းမောင် ပေါငကြှားမှ လီးအား ငုံ့နမ်းလိုကတ်ော့သည်။

” ရှှတ် ”

” ဟင် …… အိ ……… အီး ”

ဦးစိုင်းမောင် အိပပြွောန်စဉြေ လီးထိပလြေး နှေးကနဲ့ အသားစိုင် တဈခု ထိကပလြာသဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ရြာ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ လီးအား ကုန်းနမ်းနသညေကြို မှငလြိုကရြ၏။ အီးကနဲ့ ပငွြးကြော တဈခကြဆြှဲပြီး ထထိုငရြင်း ဘေးသို့ အကြည့်ရြှေ့ရာ ထိတကြနဲ့ ဖြစ်သှားမိသည်။ တဈညလုံး မူးမူးနှင့ြ သူများမယားအား လိုးထားရာ ဘေးနား သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ဦးရဲကြောတ်ဈယောကြ ခပကြှေးကြေး အိပန်သညေကြို တွေ့မိသဖြင့ြ လန့သ်ှားရ၏။

” စိုးရိမမြနပေါနဲ့ … ကိုစိုင်းရယ် … လာ မကြန်ှာသှားသဈရအောင် … ကိုကြီးက ပုံမှန် ၉ နာရီလောကမြှ အိပယ်ာထတတတ်ာ … ညက သောကထြားတော့ … နေ့လညမြှ … နိုးတော့မှာပါ ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ စကားကြောင့ြ ဦးစိုင်းမောင် စိတအြေးသှားတော့သည်။

” အဲဒါ … ဘာလုပမြလို့လဲ ”

” ဘောင်းဘီ ပြနဝြတ် …… မလို့လေ ”

” ဝတမြနနေဲ့ … လာ … သမီးလည်း … အပြငထြှကသ်ှားပြီ … အိမမြှာ ဘယသ်ူမှ မရှိဘူး ”

ထိုနောကြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ဦးဆောငမြှုဖြင့ြ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ကိုယလြုံးတီး ကပပြါလာရင်း မကြန်ှာသဈကာ ကိုယလြကသ်န့စြငကြှသည်။ မီးဖိုခန်းထဲဝငကြာ ကောဖြီဖြောပြှီး ပေါငမြုန့ထြုပန်ှင့ြ စတောပြဲရီ ယိုဘူး ယူကာ ထမင်းစားခန်းဘကြ ပြနထြှကလြာ၏။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ဖငကြှီးအား နောကမြှကြည့်ရြင်း လီးကြီး ထောကမြတလြာတော့သည်။ ထမင်းစားခန်းထဲ အရောကြ စားပြဲခုံဘေးမှ ထိုငခြုံ အလှတမြွားတွင် ဝငထြိုငရြာ ဒေါကတ်ာဆုရတီတဈယောကြ ဦးစိုင်းမောငပြေါငကြှားမှ လီးအား ကြည့်ကြာ တခိခိ ရယမြောနပြန်ေ၏။

” ကိုစိုင်း … ဟာက … လကလြနတ်ယ် … တဈညလုံး သောင်းကနွြးထားတာကို … ခခြြ ခခြြ ”

” မဆု … ဖငကြှီး မှငရြငကြို … မနနေိုငဘြူး … လိုးချင်န်တော ”

” အမလေး … ခခြြ ”

စကားပြောရင်း ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ပေါငမြုန့အြား ဓါးအပါးလေးဖြင့ြ လှီးကာ တဈခပြပြှီး တဈခပြြ စတောဘြယရြီယိုများ သုပကြာ ၂ ခပြပြူး ထပထြားလိုကသ်ည်။ ကောဖြီကရားလေး မကာ ခွကအြလှတ် ၂ ခွကထြဲ အပြည့ထြည့ပြှီး ပါမုန့ယ်ို စားမညအြလုပ် ဘေးချင်ြးကပလြကြြ ထိုငန်သေော ဦးစိုင်းမောင် ထရပလြိုကြ၏။

” ခဏ … မဆု ”

ဦးစိုင်းမောင် အသံကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ပါးစပထြဲ ပါမုန့လြေးအား ကိုကထြားရာမှ ပြနထြုတလြိုကသ်ည်။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနှင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီလကမြှ ပေါငမြုန့ြ အား ယူကာ ထပထြားသော ပေါငမြုန့ြ ၂ ခပြအြား ခွာပြီး ပေါငကြှားမှ ထောငမြတန်သေော လီးထိပအြား ညှပလြိုကြ၏။ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပေါငမြုန့န်ှဈခပြအြား ခပဖြှဖြ ဖိကိုငကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြေး လုပလြိုကပြှနသ်ည်။ ပေါငမြုန့န်ှဈခပြကြှားမှ ဒဈကြီးမှာ ပေါလြိုကြ ပြောကလြိုကဖြှင့ြ ယိုများ ပကပေလြာစဉြ ခုံပေါထြိုငန်သေော ဒေါကတ်ာဆုရတီ ပါးစပန်ား ကပပြေးလိုကြ၏။

ဒေါကတ်ာဆုရတီ ကြောငကြှည့န်ရောမှ သဘောပေါကကြာ ပါးစပန်ားထိ ကပလြာသော ဒဈဖူးပေါမြှ ယိုများအား တပြှတပြှှတ် ဆှဲစုပရြင်း မွိုခပြဈတော့သည်။ ထပခြါထပခြါ လီးထိပအြား ဆှဲစုပရြင်း ပကပေလြာသော ယိုများအား မွိုခလွိုကြ ပေါငမြုန့လြေး ကိုကစြားလိုကန်ှင့ြ နှစ်ခပြလြုံး ကုနသ်ှားစဉြ လီးအရညပြှားပေါမြှ ပကပေန်သေော ယိုများအား ပြောငန်အေောင် ယကစြုပပြှီး လီးထိပအြား ဆှဲစုပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။

” အားဟား … ရပြီ ရပြီ … မဆု … ဒီတခါ … ကန်ော့ျ အလှည့ျ ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီအား စားပြဲခုံပေါြ ဒူးထောင် ပေါငကြား အနအထေားဖြင့ြ ပကလြကလြှနတ်ငကြာ ယိုသုတထြားသော ပေါငမြုန့န်ှဈခပြအြား ယူပြီး ခွာလိုကြ၏။ ပေါကမြုန့ြ မကြန်ှာပြငပြေါမြှ ကပန်သေော ယိုများအား ဒေါကတ်ာဆုရတီ ပေါငဂြှမှာ စောကပြတအြုံအား သုတကြာ လွှာဖြင့ြ အပြားလိုကြ ပင့ယ်ကတ်ော့သည်။ ဒေါကတ်ာဆုရတီ တဈယောကြ စောကပြတလြေးအား ယိုသုတပြေးစဉြ အေးကနဲ့ဖြစ်ကာ လွှာအပြားလိုကပြငယ်ကစြဉြ နှေးကနဲ့ မတူညီသော ခံစားမှုနှစ်ခု တလှည့စြီ ပြောင်းပြီး ခံစားနရင်ေး စောကပြတအြုံလေး ဖောင်းကြှလာပြီး အရညကြှညမြွား အိုငလြာရ၏။ ဦးစိုင်းမောငမြှာလည်း စောကပြတအြုံပေါမြှ ယိုများအား ပြောငစြငအြောင် ယကပြှီး စောကခြေါင်းပေါကထြဲမှ အရညကြှညမြွားအား ပါးစပဖြှင့တ်ေ့ကာ ဆှဲစုပမြွိုခပြဈတော့သည်။

” အားးးးး ……… အ …… ကိုစိုင်းရယ် ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ ဖငကြှီးကြှကာ စောကပြတန်ှင့ြ ပါးစပအြား လိုကတ်ေ့ပေးနရှော၏။ ထို့နောကြ နှစ်ဦးသား ပုံစံမွိုးစုံနှင့ြ နှစ်ခွီဆကတ်ိုကြ ထမင်းစားခန်းထဲ လိုးကာ ကောဖြီသောကရြင်း အမောဖြနကြေသေည်။ အမောပြသညေန်ှင့ြ ဧည့ခြန်းဘကြ ထွကလြာကာ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ဖကလြိုးကြပြနသ်ည်။ ဦးရဲကြောြ အိပယ်ာမနိုးမချင်ြး အိမထြဲ နရောအနှံ့ အားရပါးရ စိတရြှိ တိုင်း လိုးပြီး ရချိုးလိုကကြှ၏။ ဦးစိုင်းမောင် ပြနခြါနီး ခွံတံခါး လိုကဖြှင့ပြေးရင်း ကားရှေ့ခန်းထဲ ဝငကြာ ၅ မိနဈခန့ြ လီးစုပပြေး လိုကရြပြနသ်ည်။ ဦးစိုင်းမောင် ကားလေး ထွကသ်ှားမှ ခွံတံခါးစိကာ အိမထြဲ ပြနဝြငလြာတော့၏။

……………………………………………………

” ဘာဖြစ်နတောလဲ … သဲရယ် … ပြောဆိုလည်း မပြောဘူး ”

” ဟူးးးးးး … ဘယလြို ပြောရမှန်းတောင် မသိပါဘူး … သောသ်ောရြယ် ”

မနကအြစောကြီး ထကာ အခစွတ်ောြ သောတ်ာထွန်း အိမသ်ို့ ရောကရြှိလာသည်။ မိခငဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီတဈယောကြ သူစိမ်းယောကြြားတဈဦးအား ပယပြယန်ယန်ယ် အလိုးခံပြီး လူမှုရေး ဖောကပြှနန်သညေကြို ပိုးရတီ အပြောရ ခကန်ရှော၏။

” ကဲ … ဒါဆိုလည်း … ရကေူးမယ် … ထ … အဝတစြားလဲ ”

သောတ်ာထွန်း စကားအဆုံး နှစ်ယောကသ်ား ရကေူးဝတစြုံလေးများ လဲကာ တိုကကြှီး၏ နောကဖြေးဘကြ ရကေူးကနန်ား လွှောကလြာခဲ့ကြသည်။ ရေးကူးကနထြဲဆင်းသော လှကေားမှ ဆင်းကာ နှစ်ယောကသ်ား အားရပါးရ ရကေူးနကြေ၏။ ခဏအကြာ ရကေူးကနဒြေါင့န်ားလေး ပိုးရတီမှာ ရကနေန်ံရံအား ကြောမှီကာ ကနဘြောငပြေါြ လကန်ှဈဖကတ်ငရြင်း လွှာလေးထုတကြာ နှုတခြမ်းလေးအား ဝိုင်းပြနသည်ေ။ သောတ်ာထွန်းမှာ ပိုးရတီ မကြန်ှာလေး ကြည့်ကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တိုးကပလြာရင်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား ရထေဲမှ ဆှဲမှှောကပြှီး ဖငကြှီးအား ပင့ကြိုငလြိုကြ၏။

” အို့ …… သောသ်ောြ ”

ရပေေါြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ပေါလြာမှ ဆှဲဖြဲပြီး ပေါငဂြှလေးထဲ မကြန်ှာအပကြာ ရကေူးဝတစြုံ ဘောင်းဘီလေးပေါမြှ အဖုတလြေးအား ဆှဲစုပရြင်း ဖငအြား ပြနပြင့ကြိုငထြားသည်။ ပိုးရတီမှာ ကနဘြောငအြား တံတောငဆြဈနှစ်ဖကြ တငထြောကထြားရင်း မကြလြုံးလေး စင်းနမေိ၏။ ထိုစဉြ သောတ်ာထွန်းမှာ ပိုးရတီ၏ ဖငကြှီးအား ဘယလြကဖြှင့ြ ထိန်းကာ ညာလကမြှ ရကေူးဝတစြုံဘောင်းဘီဂွလေးအား ပေါငခြှံဘေး ဆှဲကပပြဈတော့သည်။ ရပေေါတ်ှင် စောကမြှှေးပါးပါးလေး ကပန်သေော ပိုးရတီအဖုတလြေးမှာ ဖောင်းကြှနပြေီး ရမကြေန်ှာပြင် မတညင်ှိမမြှုကြောင့ြ စောကစြိလေးမှာ ရပေေါြ ပေါလြာလိုကြ မှုပသ်ှားလိုကြ ဖြစ်နရေ၏။

အစိလေး ပေါလြာလိုကြ သောတ်ာထွန်းမှ စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းအား လွှာထိပဖြှင့ြ ပင့ယ်ကရြင်း ဆှဲစုပပြေးနသည်ေ။ ရစေိုစို စောကပြတလြေးအား အယကခြံရင်း စောကစြိလေး သောတ်ာထွန်းပါးစပထြဲ ရောကစြဉြ နှေးကနဲဖြစ်ပြီး အပြငပြှနထြုတခြွိန် ရနှငေ့ြ ထိတွကော အေးကနဲဖြစ်ကာ မတူညီသော ခံစားမှုနှစ်မွိုး တဈပျိုငထြဲ ခံစားနရပြေန်၏။ သောတ်ာထွန်း တအားဆှဲစို့နသဖြေင့ြ စောကစြိလေးမှာရဲပြီး ကြိန်းစပလြာပြီး စောကခြေါင်းပေါကမြှ အရညကြှညမြွား ရကေူးကနထြဲ စိမ့ထြှကလြာသည်။ ပိုးရတီ သှေးသားများ ဆူပြကလြာကာ အားကနဲ့ တဈခကြအြောပြှီး ရပေေါြ စောကရြညမြွား ကော့ပန်းပစ်တော့၏။ သောတ်ာထွန်းမှာလည်း ပိုးရတီ ရပေေါြ ကော့ပြံနပေုံအား ကြည့်ရြင်း ရထေဲ၌ပင် အဖုတလြေး အား ဘောင်းဘီအပြငမြှ ဖိပြတရြင်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပကြာ ခဏအကြာမှ ရကေူးကနထြဲမှ ပြနတ်ကလြာရင်း ရချိုးခန်းဝငကြာ ရချိုးကြ၏။

ထိုအဖြစ်ပကြမြွားအား ချောင်းနသေူမှာ သောတ်ာထွန်းတို့အိမမြှ တောကတ်ိုမယရြ ခိုင်းသော ဖိုးလုံးပင် ဖြစ်သည်။ ဖိုးလုံးမှာ အသားမဲမဲ အရပပြုကာ ကိုယလြုံး ခပပြှတပြှတန်ှင့ြ အသကြ ၂၁ နှစ်ထဲ ရောကရြှိနေ၏။ သောတ်ာထွန်းဖခင် မှေးရပမြှသေို့ပြနစြဉြ ရှာမှ ငယသ်ူငယခြငွြး တဈဦး၏ အကူညီတောင်းမှုကြောင့ြ လကတ်ိုလကတ်ောင်း ခိုင်းရနန်ှင့ြ အိမတ်ှင် အရေးအကြောင်း လူငယတ်ဈယောကရြှိရန် ခေါလြာခဲ့သည်။ သောတ်ာထွန်းအထကြ သားတဈယောကြ ရှိသောလြည်း အိမမြကပသ်ဖြင့ြ အရေးအကြောင်း လူငယဆြိုလို့ ဖိုးလုံးသာ ရှိ၏။ တိုကြ၏ တောငဘြကြ ကားဂိုတောင် နောကကြွောဘကြ အခန်းလှတထြဲ ခွံစောင့ြ ဦးစံ မောငန်ှင့အြတူ နထေိုငရြ၏။ ရကေူးကနအြနောကဖြကြ ခွုံများ ရှင်းနစဉြေ သောတ်ာထွန်းနှင့ြ ပိုးရတီတို့ ရလောကူးသဖြင့ြ အသံမပေးပဲ ဝမ်းလွားမှောကကြာ ချောင်းကြည့်တ်ော့သည်။

ဖိုးလုံးတဈယောကြ သောတ်ာထွန်းတို့ အိမအြား ရောကရြှိနသညေမြှာ ၂ နှစ်နီးပါရှိနေ၏။ ရှာမှာနစဉေကြတည်းက ရာဂစိတ် အားကြီးသူဖြစ်ရာ ဒီအိမရြောကပြှီး ၂ လ အကြာ အခွင့အြရေးရလငွြ ရသလို သောတ်ာထွန်းအား ချောင်းလေ့ရှိသည်။ သို့သောြ သောတ်ာထွန်းမှာ ယောကြြားစိတပြေါကကြာ ဒူးဖုံးဘောင်းဘီတိုများနှင့ြ အနမွေား သဖြင့ြ မှန်းခကြန်ှင့ြ နမ်းထွကြ မကိုကခြဲ့ပေ။ ဒီတဈကြိမသ်ာ ရှားရှားပါးပါး ရကေူးဝတစြုံလေးနှင့ြ မှငခြှင့ရြလိုကြ၏။ သောတ်ာထွန်းတို့ အိမထြဲ ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ ခွုံများအား ပြောငအြောင် ရှင်းကာ ပြီးစီးသညန်ှင့ြ ဂိုဒေါငန်ားမှ ရကနေလြေးထဲ ရချိုးကာ သူနှင့ြ ခွံစောင့ြ ဦးစံမောင် နသေော အခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့သည်။

” ဖိုးလုံးလား … ဟုတ် … အဘစံ ”

” ခွုံတွေ ရှင်းပြီးရင် … အိမကြှီးထဲ … သှားလိုကြဦး … ဆရာ ကတောြ ခေါန်တယ်ေ ”

” ဟုတကြဲ့ ”

ဖိုးလုံးမကြလြုံးများ အရောငတ်ောကလြာတော့၏။ အဝတအြစား အမှနလြဲကာ အိမမြကြီးဘေးမှ ပတထြှကရြင်း အိမရြှေ့ပေါကမြှ ဝငလြာခဲ့သည်။ အိမရြှေ့အရောကြ သောတ်ာထွန်းနှင့ြ ပိုးရတီတို့ ထွကလြာနသညေကြို မှငလြိုကရြ၏။

” ဖိုးလုံး … ခုန … နင် ဘယသ်ှားနတောလဲ … မာမီခေါန်တယ်ေ”

” နောကဖြေး … ဟို ဟို ”

” ကဲ … တောပြှီ … အူကြောငကြှောငန်ဲ့ … မာမီ ဘာဝယခြိုင်းမလဲ … မသိဘူး … သှားလိုကြဦး ”

” ဟုတ် ”

” လာ … သဲ … သောသ်ောတ်ို့လည်း … ရုပရြှငဒြိုးမယ် ”

…………………………

🏵️အခန်း ( ၆ )🏵️

သောတ်ာထွန်းမှာ ဖိုးလုံးအားပြောရင်း ပိုးရတီအား တဆကတ်ည်း ပြောကာ နှစ်ယောကသ်ား ထွကလြာခဲ့လိုကြ၏။

” ဟင် … သောသ်ော့ကြား … ကိုကို ယူသှားပြနပြှီ … ထငတ်ယ် ”

” ကဲပါ … သောသ်ောရြယ် … ပိုး ကားနဲ့ပဲ … သှားရအောင် … လကမြှတမြမှီပဲ … နမယ်ေ ”

” တောကြ … သူ့ကားက …… ဘောလုံးပြဲရှုံးလို့ ပေါငထြားတာ … သဲရ ”

” သူ့ကားသူ ပေါငတ်ာပါ … သောသ်ော့ကြားတော့ … မလုပရြဲ လောကပြါဘူး … သှားကြစို့ ”

နှစ်ယောကသ်ား ပိုးရတီ ကားလေးဖြင့ြ ခွံဝန်းထဲမှ ထွကလြာကာ အိမရြှေ့လမ်းမပေါြ ပုံမှနလြေးမောင်းရင်း လမ်းထိပ် လမ်းမကြီးပေါြ မေးတငကြာ မှို့ထဲဘကြ ဦးတညလြိုကတ်ော့သည်။ မီးပျိုင့န်ှဈခု ဖြတကြွောအြပြီး ပိုးရတီကားလေး ညာဘကြ နောကဘြီးပေါကသ်ဖြင့ြ လမ်းဘေး ထိုးရပလြိုကတ်ော့သည်။

” ဟူးးးးး … ဒီနေ့ ပြသဒါးပဲ … သဲရယ် … သောသ်ော့ကြားက …ကိုကို ယူသှားပြီ …… သဲကားက …… ဘီးပေါကပြှနတ်ာ ”

” အင်း … ကားဘီးဖာဖို့ … ပိုး ဖုန်းဆကလြိုကမြယ် … ခဏစောင့ြ”

ပိုးရတီအသိ လထေိုးကြှတဖြာဆိုငအြား ဖုန်းဆကရြာ ၁၀ မိနဈအကြာ ဆိုငကြယန်ှင့ြ ကားဘီးအား လာဖြုတ်၍ မိနဈ ၂၀ အကြာတွင် လာရောကြ တပဆြငပြေးသှားသည်။ ရုပရြှငလြကမြှတ် မမှီသဖြင့ြ မုန့စြား အအေးသောကကြာ သောတ်ာထွန်းအိမသ်ို့ ပြနလြာခဲ့ကြ တော့၏။ အိမပြှနရြောကသ်ညန်ှင့ြ သောတ်ာထွန်းမှာ အိမအြောကထြပ် ရချိုးခန်းနှင့ြ အိမသ်ာတွဲလကြြ အခန်းထဲဝငကြာ သေးပေါကပြှီး အဖုတလြေးအား ဆေးကာ ဧည့ခြန်းဘကြ ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ ဧည့ခြန်းထဲအရောကြ တီဗှီဖြင့မြညအြလုပ် အိမ်၏ မှောကဘြကခြှမ်း အရှေ့ဘကမြှ အိပခြန်းရှေ့ ကုန်းကုန်း ကုန်းကုန်းနှင့ြ ချောင်းကြည့်န်သေော ပိုးရတီအား မှငလြိုကသ်ဖြင့ြ တီဗှီမဖြင့ဖြစ်တော့ပဲ ပိုးရတီနားလေး လွှောကလြာခဲ့၏။ ထိုအိပခြန်းမှာ မိခငန်ှင့ြ ဖခငတ်ို့၏ လငမြယား အိပခြန်းဖြစ်ရာ တံခါးဝမှ အတွင်းဘကြ စိုကကြှည့န်သေော ပိုးရတီ နောကကြွောဘကမြှ ကပကြာ အတွင်းဘကြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။

မှငလြိုကရြသည့ြ မှငကြှင်းကြောင့ြ ရှကခြှင်း ဝမ်းနည်းခွင်း ယူကြိုးမရ ဖြစ်ခွင်းများ ခံစားမှုပေါင်းစုံ ခံစားနမေိတော့၏။ အိပခြန်းထဲ လူနှစ်ယောကြ ဘယလြိုမှ မအပစြပပြေ။ မိခငဖြစ်သူ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ကိုယလြုံးတီး အနအထေားနှင့ြ ပကလြကလြှနလြှဲနရော ဖိုးလုံးမှာ စွပကြယွလြကပြှတဖြှင့ြ ဘေးမှာ ကိုယတ်စောင်းခွရင်း ဒေါသ်ီတာမိုး နို့အုံတဈဖကအြား စို့ကာ လကတ်ဈဖကကြ ပေါငကြှားထဲ ပြတပြေးနေ၏။

” အခုမှ … တဈခါ လိုးထားတာ … မဝသေးဘူးလား … ဖိုးလုံး ”

” အနတ်ီမိုး … စောကဖြုတကြှီးက … မှငတ်ာနဲ့ … လိုးချင်စြရာကြီး … လိုးရတာ အားမရဘူးဗွာ ”

” နင် … ကိုသန့ဇြငတ်ို့ ရှာကတည်းက … ငါ့ကို ပစ်မှားနတော … ငါသိပါတယ် ”

” ဟုတတ်ယ် … အနတ်ီမိုးရာ … အဲဒီညက … ကနွောြ … ဂွင်းကို … ၃ ခါလောကြ ထုပြီးမှ … အိပလြို့ရတာ ”

ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ အသကြ ၄၇ နှစ် ကြောလြာသောလြည်း အသားဖြူဖြူနှင့ြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကမြှာ အခွိုးကစွှာ ဆှဲဆောငမြှုရှိနသေေးသည်။ ခငပြှန်းသည် ဦးသန့ဇြငမြှာ အသကြ ၅၀ ကြောန်ပြေီး လကရြှိ အသကအြရှယအြထိ တဈလ ၄ ကြိမခြန့ြ ကာမဆကဆြံသေးသောလြည်း နောကပျိုင်း အိမထြောငရြေးသုခ မရှိသည့ြ ရကတ်ှေ များလာတော့၏။ တဖြည်းဖြည်း တငှေ့ငှေ့ လောငကြွှမ်းနသေော ကာမမီးလေးအား လူမသိသူမသိ အိမထြဲတွင် ငှိမ်းနမေိသည်။ ပကလြကလြှဲကာ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဖြဲထားသဖြင့ြ ဖငသ်ားစိုငဘြေးသားများ ကားထွကန်ပြေီး ပေါငခြှံကြားမှ စောကပြတအြုံကြီးမှာ ဖိုးလုံးလကဖြှင့ြ ဖိပြတန်သဖြေင့ြ ပြနလြည် ဖောင်းကြှလာတော့၏။ ဖိုးလုံးတဈယောကြ နို့အုံနှစ်ဖကအြား ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြစြီ ဆှဲစုပကြာ ထထိုငပြှီး ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အနအထေား ပြနလြှဲကာ ဒေါသ်ီတာမိုး ဖငကြှီးအား မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲကပပြဈသည်။ ပေါငတ်ဖကြ ကြေးထောငပြေးသော စောကပြတအြား ခေါင်းတိုးယကရြင်း ပေါငကြှားထဲမှ လီးက ဖြောင်းခနဲ့ ထောငထြလာ၏။ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာလည်း ကိုယတ် စောင်း အနအထေားဖြင့ြ ဖိုးလုံးပေါငကြှားထဲ ထောငမြတန်သညေ့ြ လီးကို မကမြကမြောမော ဆှဲစုပတ်ော့သည်။

စောကပြတ် အယကခြံရင်း လီးစုပရြသည့ြ အရသာအား ဖိုးလုံးနှင့ြ တွေ့မှ ခံစားတတလြာခဲ့၏။ ခန်ဓကိုယန်ှဈခု ဘေးတစောင်း အနအထေားဖြင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပူးကပကြာ ဖိုးလုံး လကတ်ဈဖကကြ ဒေါသ်ီတာမိုးဖငကြှီးအား ဆုပန်ယရြင်း အဖုတအြား ယကပြေးနသလေို ဒေါသ်ီတာမိုး လကတ်ဈဖကမြှာလည်း ဖိုးလုံး ပေါငတ်နအြား ပြတသ်ပပြေးကာ လီးကြီးအား တပြှတပြှှတ် စုပပြေးနသည်ေ။ လီးကြီးမှာ ဒေါသ်ီတာမိုးပါးစပထြဲ မဆန့မြပြဲ ဝငထြှကြ နရင်ေး အကြောများ ထောငလြာရ၏။ ဖိုးလုံး လွှာစွမ်းအောကြ ရောကန်သေော ဒေါသ်ီတာမိုး အဖုတမြှာလည်း ဖောင်းကြှနပြေီး အရညကြှညမြွား အိုငန်တေော့သည်။ စောကစြိလေးအား ပါးစပထြဲ သှင်းပြီး လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ဖိထိုးဝိုကဆြှဲပေးရာ ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ ပါးစပထြဲမှ လီးအား ထုတကြာ ဆကမြစုပန်ိုငတ်ော့ပဲ တအားအား ညည်းနရှော၏။ သူမခန်ဓကိုယ် တဆကဆြကြ တုနကြာ ဖိုးလုံးမကြန်ှာအား စောကပြတဖြှင့ြ ဖိကပန်ရပြေနသ်ည်။

” အားးးး … အမလေးးး … ဖိုးလုံးရယ် အ အ … ငါ … ငါ … မရတော့ဘူး … ကြှတကြွှတ် ”

ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ ညည်းနရင်ေး ထထိုငကြာ ဖိုးလုံးကိုယလြုံးအား ဆှဲလှနပြှီး ထောငမြတန်သေော လီးပေါြ ခွထိုငကြာ တဘှတဘြှတဖြှင့ြ ဆောင့လြိုးတော့၏။ ဖြူဖြေးအိတွဲနသေော နို့အုံနှစ်ဖကြ ရမ်းခါနကော မကြစြိမှိတရြင်း ဖငကြှီး မှှောကလြိုကခြလွိုကန်ှင့ြ အခကြြ ၄၀ ခန့ြ မနားတမ်း ဆောင့ခြရွင်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတန်တေော့သည်။

” အ … အ … ကောင်းလိုကတ်ာ … အင်းဟင်း … ရှီးးးးး ရှီးးးး ”

စောကရြညမြွား ညှဈထုတရြင်း လီးအား စောကခြေါင်းအတွင်းသားများဖြင့ြ ညှဈကာ ခဏအကြာမှ ဘေးနားလှဲခကြာ ပကလြကလြှန် အနားယူနလေိုကြ၏။ အဖုတထြဲမှ လီးကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ တဘူဘူ တဘငဘြငဖြှင့ြ စောကပြတထြဲမှ လအေံသံများ ထွကပြေါန်သည်ေ။

………………………………………………..

” အဟင့ြ ဟင့ြ … ဘယလြိုလုပရြမလဲ … သဲရယ် ”

သောတ်ာထွန်းတဈယောကြ မိခငဖြစ်သူ အိပခြန်းနားမှ ခွာလာပြီး သူမအိပခြန်းထဲအရောကြ ပိုးရတီအား ဖကကြာ ငိုနရှောသည်။

” မငိုပါနဲ့ … သောသ်ောရြယ် ”

” မာမီ … လုပရြကတ်ယဟြာ … ဒယဒြီ့အပေါကြို ”

” အင်း … ပိုး မာမီလည်း … အတူတူပါပဲ … သောသ်ောရြယ် … မနေ့ညက … ဒယဒြီ့သူငယခြငွြးနဲ့ ဖောကပြှနလြို့ … ပိုးလည်း စိတရြှုတပြှီး …မနကလြင်းလင်းချင်ြး …… သောသ်ောတ်ို့အိမ် ထွကလြာခဲ့တာလေ ”

” ဟင် ”

” ဟုတတ်ယ် … သောသ်ောြ ”

ပိုးရတီမှာလည်း သူမမိခင် ဒေါကတ်ာဆုရတီနှင့ြ ဦးစိုင်းမောငတ်ို့ လိုးကြပုံများအား သောတ်ာထွန်းအား ပြနလြည် ပြောပြလိုကတ်ော့၏။ ညနစေောင်း ပိုးရတီ ပြနခြါနီး သောတ်ာထွန်းမှာ အိမရြှေ့ ကားနားထိ လိုကပျို့ရန် နှစ်ယောကသ်ား အတူထွကလြာခဲ့၏။

” ဟော … သမီး … ပိုး … ပြနတ်ော့မလို့လား ”

ပိုးရတီတို့ ဧည့ခြန်းရှေ့အဖြတ် အိပခြန်းထဲမှ ကြတကြတဖြင့ြ ထွကလြာသော ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ နှမ်းလသွော အသံလေးဖြင့ြ နှုတဆြကြ နသည်ေ။

” ဟုတ် … အနတ်ီမိုး ”

ပိုးရတီမှာ ပြုံးပြရင်း ပြနလြညန်ှုတဆြကသ်ောလြည်း သောတ်ာထွန်းမှာ မိခငဖြစ်သူအား စိတခြုနသဖြေင့ြ ခပတ်ညတ်ညလြေး ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ပိုးရတီကားလေး ထွကခြှာသှားမှ ခွံဝန်းတံခါးအား ပြနစြိကာ အိမထြဲပြနဝြငလြာခဲ့၏။

” သောသ်ောြ … မာမီ့ … ရခေဲသတ်ေတာထဲက … ရအေေးတာလေး … တဈဘူးလောကြ … ယူပေးဦး ”

ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ နေ့လညကြတည်းက ညနအထေိ လဈဟာနသေော ကာမစည်းစိမလြေးအား ပြည့ပြှည့ဝြဝ ခံယူနရော စောကပြတတ်အုံလုံး ကြိန်းစပန်ပြေီး ပေါငဂြှများ နာကငွကြာ တကိုယလြုံး ညှောင်းညာနသည်ေ။ သောတ်ာထွန်း ယူလာပေးသော ရဘေူးအား ဖနခြှကထြဲ အပြည့င်ှဲ့ကာ တဈဝကခြန့ြ မော့သောကြ ပစ်၏။ သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာထွန်း ထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဖိုးလုံးနှင့ြ ဖြစ်ပကြခြဲ့သော အကြောင်းများအား ပြနလြညစြဉြးစားနမေိသည်။

…………………………………………………..

လှနခြဲ့သော ၃ လခန့ကြ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဦးသန့စြင် ရှာသို့ ပြနပြှီး ကထိနခြင်းရာ လိုကပြါသှားခဲ့ရ၏။ သားဖြစ်သူ ဇငအြောငန်ှင့ြ သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာထွန်းတို့မှာ ကြောင်းပိတရြကန်ှင့ြ မဆုံသဖြင့ြ အိမမြှာပဲ နခေဲ့ကြသည်။ ဦးသန့ဇြငတ်ို့ လငမြယားမှာ ဖိုးလုံးအားခေါကြာ ကထိနခြင်းသှားခဲ့ကြ၏။ ဖိုးလုံးမှာလည်း ရှာသို့ ခဏပြနလြိုကရြမည် ဖြစ်သဖြင့ြ တဈလမ်းလုံး ပြောရြှှငန်သည်ေ။ ရှာရောကသ်ည့န်ေ့ ဦးသန့ဇြငမြှာ ငယသ်ူငယခြငွြးများနှင့ြ သောကရြင်းစားရင်း ညပိုင်း ထမင်းပငမြစားနိုငပြဲ အိပပြွောသ်ှားတော့၏။ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ဦးသန့ဇြငတ်ို့တည်းသည့ြ အိမအြား ဖိုးလုံးအားခေါပြှီး ညအိပလြိုကရြသည်။ ဖိုးလုံးတဈယောကလြည်း သူ့အိမ် မအိပတ်ော့ပဲ ဦးသန့ဇြငတ်ို့လငမြယား တည်းသော အိမသ်ို့ လိုကအြိပ် ရ၏။

ဦးသန့ဇြငတ်ို့အိပသ်ော အိပခြန်း၏ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် ခွငထြောငလြေးထောငကြာ အိပန်ရင်ေး ည ၁၀ နာရီ ကြောကြွောတ်ှင် ဦးသန့ဇြင် ထအနရြာ ဒေါသ်ီတာမိုးနှင့အြတူ ဦးသန့ဇြငအြား နှိပန်ယပြှုစုရင်း ပြနအြိပလြိုကသ်ည်။ နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်ရင်ေး ညလယတ်ှင် ဆီးပုံးတင်းလာကာ သေးပေါကခြငွသ်ဖြင့ြ အိမ်၏ နောကဖြေးတံခါးအား ဖြင့ကြာ အိမသ်ာသှားရန် ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ခပလြှမ်းလှမ်း အိမသ်ာနားအရောကြ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ထမိနအြောကန်ားစအား မကာ တရှှီးရှှီးနှင့ြ သေးထိုငပြေါကန်သညေကြို တွေ့လိုကရြ၏။ လရောငအြောကြ ဒေါသ်ီတာမိုးပေါငဂြှမှ အမှှေးအုံကြီးက အတိုင်းသား မှငန်ရသေည်။ ဖိုးလုံး ရုတတ်ရကြ ကြောငကြှည့ရြင်း ဘေးသို့လှည့ကြာ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ သေးကော့ပန်းနမေိ၏။

ဒေါသ်ီတာမိုးမှာလည်း အိမမြှခိုင်းတဲ့သူမို့ အလေးမထားတာလား သားအမိအရှယမြို့ ဂရုမစိုကတ်ာလား မသိ မတတ်ပရြပ် သေးပေါကန်သေော ဖိုးလုံးအားကြည့်ကြာ သေးဆကပြေါကန်တေော့သည်။ နောကမြှရောကသ်ော ဖိုးလုံးမှ အရငပြှီးကာ အိမထြဲ ပြနဝြငသ်ှား၏။ ခွငထြောငထြဲ ဖိုးလုံးတဈယောကြ အိပမြပြောတ်ော့ပေ။ အရငကြ မိခငအြရှယမြို့ ဘာစိတမြှ မရှိသောလြည်း ဒေါသ်ီတာမိုး စောကပြတအြုံအား မှငမြိကာ စိတလြှုပရြှားနရေ၏။ လိုးချင်စြိတ် များ တဖြားဖြား ပေါလြာသဖြင့ြ ဂွင်းထုပြီး အိပလြိုကရြသည်။ မနကြ အိပယ်ာနိုးသညအြထိ ဒေါသ်ီတာမိုး စောကဖြုတအြုံကြီး မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောငန်မေိ၏။

ကထိနခြင်းပြီး မှို့သို့ပြနအြရောကြ ၅ ရကခြန့အြကြာ ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ အိမ်၏တောငဘြကြ ကားဂိုဒေါငဘြေး ဦးစံမောငန်ှင့ြ ဖိုးလုံး နသေော အခန်းလေးဆီ လွှောကလြာခဲ့၏။ အခန်းတံခါး ဟနသဖြေင့ြ အသာတွန်းဖြင့ကြာ ဝငလြာခဲ့သည်။

” ဖိုးလုံး … ဦးစံမောင် … ရှိလား ”

ဖိုးလုံး ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားမိသည်။ ကုတငပြေါြ ခေါင်းရင်းဘကြ ဖုန်းအားထောငကြာ အပြာကား ဖြင့ကြှည့ရြင်း ဖုန်းနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တငပြလငခြှထေိုငပြှီး ဂွင်းထုနစဉြေ နောကကြွောဘကမြှ ပေါလြာသော အသံကြောင့ြ ခန်ဓာကိုယ် ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရ၏။

” ဟုတ် … ဟုတ် … ရှိပါတယ် … လမ်း ထိပ် ဆေးလိပ် … သှား သှား … သှား ဝယ် နေ တာ ”

ဖိုးလုံး စကားသံ တုနရြငန်သည်ေ။

” ဟဲ့ … အို … နင် နင် … ဖုန်း ဖြင့ျ ပြီး … မကောင်းတဲ့ ကားတွေ … ကြည့်ျ … ကြည့်ျ … ဟင် ”

ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ကုတငန်ား ဖိုးလုံးဘေးအရောကြ ဖုန်းထဲမှ တအားအား အောသ်ံများကြောင့ြ အမှတတ်မဲ့ ကြည့်မြိရာ အပြာကား ဖြစ်နသညေကြို တွေ့ရသဖြင့ြ ဖိုးလုံးဘကြ လှည့ပြှောလိုကြ၏။ ဖိုးလုံးဘကအြလှည့ြ တငပြလငခြှထေိုငကြာ ပေါငကြှားမှ လီးအား မှငလြိုကရြပြနသ်ည်။ ဖိုးလုံး လကသ်ီးဆုပထြဲမှ လီးမှာ ဒဈကြီးကားထွကန်ကော ဒဈအောကြ လီးအရညပြှားပေါြ အကြောများ ထနသညေကြို ထပမြံတွေ့နမေိ၏။

” ကန်ောျ …… ဟို …… ဟို …… ”

ဖိုးလုံးမှာ ဘေးနားရပန်သေော ဒေါသ်ီတာမိုးအား ပြနဖြှရင်ေး လကထြဲမှလီးအား စိုကကြှည့န်မှန်ေး သိသဖြင့ြ လီးအားလှတကြာ ပုဆိုးဖြင့ြ အမှနဖြုံးလိုကရြတော့သည်။ လကမြှ လှတလြိုကသ်ော ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးမှာ တဆကဆြကြ တုနခြါနရှော၏။ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာလည်း ဘာဆကပြှောရမှန်း မသိ ဆှံ့အနမေိသည်။ ရငတ်ုနပြန်းတုနဖြစ် ဖိုးလုံး ပုဆိုးထဲမှ ဆကကြနဲ ဆကကြနဲ တုနန်သေော လီးအား ကြောငကြှည့န်မေိသည်။ ရှကစြိတန်ှင့အြတူ ပေါငကြှားထဲ အဖုတဆြီမှ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြရှာ၏။ အပြငမြထွကပြဲ အိမထြဲ အနမွေားသူမို့ အင်ျကြီလကပြှတလြေးနှင့ြ ဒူးဖုံးစကပ် အပါးလေးသာ ဝတထြားမိသည်။

ဖိုးလုံးတဈယောကြ ဒေါသ်ီတာမိုးအား ကြည့်ရြင်း ရှကစြိတ် ထိတလြန့စြိတမြွားမှ တဆင့ြ ရမျမကစြိတမြွား ဝငရြောကလြာတော့၏။ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ ဒေါသ်ီတာမိုးအား သိုင်းဖကရြင်း ပါးပြငန်ှဈဖကအြား ဖိနမ်းပစ်သည်။

” ဟဲ့ … အို့ … ဖိုးလုံး … လှတ် လှတ် … လှတစြမ်း … နင် နင် … ဒါ ဘာ လုပ် … လုပ် … အု … ဖလု … ပြှတ် ပလပ် … အှန့ြ … ပြှတ် ပြှတ် ”

…………………………………………

🏵️အခန်း ( ၇ )🏵️

ဒေါသ်ီတာမိုး ရုန်းကနရြင်း ပြောနစဉြေ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပခြံရသဖြင့ြ အသံ ထပမြထွကတ်ော့ပေ။ ဖိုးလုံးမှာ လူကောငသ်ေးသောလြည်း အလုပကြှမ်း လုပကြိုငန်သေူမို့ သနမြာနေ၏။ ဖိုးလုံး လကန်ှဈဖကထြဲမှ ရုန်းကနန်စဉြေ ပေါငဂြှလေးထဲ စကပအြပါးလေး ပေါမြှ မာထငန်သေော အရာတဈခုက ဖိထောကမြိသဖြင့ြ တကိုယလြုံး တုနခြါသှားရပြနသ်ည်။ အထိအတွေ့နဲ့ ဝေးနသဖြေင့ြ ကာမစိတလြေး ဝုန်းကနဲ့ တောငလြောငလြာမိ၏။ သို့သောြ သူမအိမမြှ တောကတ်ိုမယရြ ခိုင်းသော လူတဈယောကမြို့ မာနက ထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။

ရုတတ်ရကြ ဖိုးလုံး လကတ်ဈဖကြ ပြလွေော့သှားပြီး သူမပေါငကြှားထဲမှ အဖုတအြား ပြတပြေးရာ ရုန်းကနန်ရင်ေး အားလွော့လာမိသည်။ ဖိုးလုံးမှာ ရာဂနတ် ဖမ်းစားထားသဖြင့ြ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် ရှေ့ဆကတ်ိုးနတေော့၏။ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖိုးလုံး လွှာဖြားလေးအား ဆှဲစုပရြင်း မသိမသာလေး တုန့်ပြနပြေးလာသည်။ ကာမစိတတ်ဝကြ မာနစိတတ်ဝကဖြှင့ြ ဒေါသ်ီတာမိုး အရသာနှစ်မွိုး ပူးတွဲခံစားနမေိရှာသည်။ ပေါင်းကြားမှ အဖုတမြှာလည်း ယားလာကာ အရညမြွား စိမ့ထြှကန်ေ၏။ ထိုစဉြ ဖိုးလုံးတဈယောကြ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပ် အဖုတပြှတန်ရောမှ ရုတတ်ရကြ ဒူးထောကြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

စကပအြောကန်ားစလေးအား ဆီးခုံးထိပင့တ်ငကြာ ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေးတုတတ်ုတ် နှစ်လုံးကြား ညှပန်သေော အဖုတအြုံကြီးအား စိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။ ရှာသို့ ဦးသန့ဇြင် ကထိနခြင်း သှားစဉြ အိမသ်ာထဲ မှငလြိုကရြသော စောကမြှှေးအုံ ထူထူကြီးအား အနီးကပ် မှငန်ရေ၏။ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဖြဲကြည့်ရြာ အမှှေးမဲမဲများအောကြ နှုတခြမ်းနှစ်ဖကြ အနည်းငယလြနန်ကော ဘေးသားနှစ်ခွမ်းမှာ ဖောင်းကြှနသညေကြို တွေ့လိုကမြိသည်။

” လှလိုကတ်ာ … အနတ်ီမိုးရယ် … စောကဖြုတကြ … အကြီးကြီးပဲ ”

ဖိုးလုံးဆီမှ အကကြှဲသော စကားသံ ထွကပြေါလြာပြီး စောကပြတအြုံကြီးအား တရှှတရြှှတ် နမ်းနရှော၏။ ဒေါသ်ီတာမိုး ဖငသ်ားများ ကြုံ့သှားကာ ပေါငကြှားထဲမှ အဖုတအြား နမ်းနသေော ဖိုးလုံးခေါင်းအား တွန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။

” ဟာ … အနတ်ီမိုး … ကနွောြ … ”

” ဦးလေးစံ ပြနလြာရင် … မကောင်းဘူး ”

ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ဖိုးလုံး ဆိုလိုသည့ြ အဓိပျပာယအြား နားလညသ်ဖြင့ြ ဖိုးလုံးစကား မဆုံးခင် ဖြတပြှောကာ အခန်းလေးထဲမှ ထွကခြှာ သှား၏။ ဖိုးလုံးလည်း ဖငကြှီး တရမ်းရမ်းဖြင့ြ ထွကသ်ှားသော ဒေါသ်ီတာမိုး နောကမြှာ ဟိုကြည့်ြ ဒီကြည့်ဖြှင့ြ ခပခြှာခွာ လိုကလြာခဲ့သည်။ အိမန်ောကဖြေးပေါကမြှ ဝငကြာ အိပခြန်းထဲအရောကြ ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ ကုတငပြေါြ တငပြလှဲထိုငပြှီး ခေါင်းငုံထားလိုကပြှနသ်ည်။ ရှကစြိတန်ှင့ြ ရဲနသေော မကြန်ှာလေးအား ဖိုးလုံးမှ ဆှဲမော့ကာ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈ၏။ တဆကထြဲ အင်ျကြီလကပြှတလြေးပေါမြှ နို့အုံနှစ်ဖကအြား ညှဈခွပေေးရာ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ဖိုးလုံးခေါင်းအား လကတ်ဈဖကဖြစ် ဖမ်းကိုငကြာ လွှာထိပလြေးအား ဖိစုပပြေးလိုကသ်ည်။

ဖိုးလုံး စိတရြဲလာကာ နို့အုံအား ညှဈပေးနရင်ေး အောကသ်ို့ရှေ့ကာ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား ပြတသ်ပပြေးရာ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ပေါငန်ှဈဘကြ မသိမသာ ကားပေးနေ၏။ ပေါငဖြှဲပေးသညန်ှင့ြ ဖိုးလုံးလကမြှာ စကပအြောကန်ားစထဲ လကလြွိုသှင်းကာ ပေါငကြှားထဲ စမ်းကြည့်လြိုကပြှနသ်ည်။ အရညရြှှဲနသေော အဖုတအြား စမ်းမိသညန်ှင့ြ လကခြလယဖြှင့ြ အကကြှဲကြောင်းအတိုင်း အထကအြောကြ ဖိဆှဲပေးကာ ဒေါသ်ီတာမိုး ကိုယလြုံးအား ကုတငပြေါလြှဲခပြဈ၏။ ဒေါသ်ီတာမိုး ကိုယလြုံးမှာ ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနအထေား လှဲနသေောလြည်း ခွသလေုံး တုတတ်ုတခြဲခဲလေးမှာ ကုတငစြောင်းမှ အောကသ်ို့ တွဲလောင်းကနွရသေည်။ ပါးပြငန်ှဈဖကန်မ်းရင်း အင်ျကြီအပေါမြှ နို့နှစ်လုံးအား ညှဈခွပေေးလိုကြ၏။

အင်ျကြီလကပြှတလြေးအား ခွှတရြာ အနကရြောင် ဇာဘောလြီအောကြ ရုန်းထွကန်သေော နို့အုံအပေါခြှမ်းအား မှငန်ရသေည်။ ဇာဘောလြီခွိတအြား ကိုယတ်စောင်း လှည့ဖြှုတရြာ ပကလြကြ ပြနလြှနသ်ညန်ှင့ြ အနည်းငယ် အိတွဲနသေော နို့အုံထိပ် နို့သီးခေါင်း နီညိုလေးမှာ မာခဲနေ၏။ နို့သီးခေါင်းလေးအား လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ဝိုကကြာ ဖိစို့ပေးစဉြ ဒေါသ်ီတာမိုး ခန်ဓာကိုယမြှာ တအီးအီး ညည်းရင်း လူးလှန့လြာတော့သည်။ တအင်းအင်းနှင့ြ နှယန်ှယ် လှန့လြူးလို့နသည်ေ။ ခပမြို့မို့ ဗိုကသ်ားလေးအား လွှာအပြားလိုကြ ယကရြင်း စကပမြွှော့ကြိုးလေးအား ပေါငရြင်းဘကြ ဆှဲခစွဉြ ဖငသ်ားစိုငကြှီး ကြှပေးနပြန်ေ၏။

ဆီးခုံးနား လွှာပြားလေးအရောကြ ညှီစို့စို့ နှင့ြ စောကရြညန်ံ့လေး ဖိုးလုံးနှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာတော့သည်။ ဖိုးလုံး မတတ်ပထြရပကြာ ဒေါသ်ီတာမိုး၏ ကုတငစြောင်း တွဲလောင်းကနွသေော ခွသလေုံးနှစ်ဖကအြား ကုတငပြေါြ ပြေ့တငပြဈ၏။ ပေါငရြင်း လိပန်သေော စကပမြွှော့ကြိုးလေးအား ဆှဲခွှတကြာ ကုတငကြှမ်းပြင် အောကြ ပစ်ခလွိုကပြှနသ်ည်။ ပေါကတ်န် ဖြေးဖြေး တုတတ်ုတ် နှစ်ဖကကြှား ဒူးထောကန်ရောယူကာ စောကပြတပြေါြ မကြန်ှာအပခြွ ပစ်၏။ စောငမြှှေးအုံအား ပါးပြငန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဘယည်ာပြတကြာ ခဏစိုကကြှည့န်သည်ေ။

ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ လငဖြစ်သူနှင့ြ အကြိမကြှိမ် လိုးခဲ့သော ကုတငပြေါတ်ှင် ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ ဖငကြှီးကြှကာ ခေါင်းထောငကြှည့န်သေော ဖိုးလုံးဆံပငအြား ဆှဲပြီး စောကဖြုတန်ှင့ြ ကပပြေးလိုကတ်ော့၏။ ဖိုးလုံး၏ လွှာစွမ်းအား သိချင်စြိတပြှင်းပြကာ ပါးစပန်ရောလေးအား စောကပြတဖြှင့ြ လှမ်းပြတပြေးနသည်ေ။ ဖိုးလုံးမှာလည်း ရှာမှာ တခါမှငပြှီး အိပမြကထြဲထိ စွဲလမ်းနသေော ဒေါသ်ီတာမိုး အဖုတအြား လွှာအပြားလိုကြ ပင့ကြာ တပြတပြှတန်ှင့ြ ယကပြေးလိုကသ်ည်။ စောငမြှှေးအုံအား တံတွေးနှင့ြ အရညကြှညမြွား ကပကြာ အဖုတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ဖကြ ဖောင်းကားလာသညန်ှင့ြ အကကြှဲကြောင်းထဲ လွှာထိပဖြှင့ြ အထကအြောကြ ဖိဆှဲပေးပြန်၏။

တဖြည်းဖြည်း အကကြှဲကြောင်းထိပရြှိ စောကစြိလေးမှာ ခေါင်းထောငလြာပြနသ်ည်။ အစိထိပလြေးအား လွှာဖြားလေးတငကြာ ဖိခွရင်ေး ပါးစပထြဲ ဆှဲစုပပြဈရာ ဒေါသ်ီတာမိုးဖငကြှီး လထေဲ မှှောကတ်ကလြာ၏။

” အ … အ … ရှီးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဖိုးလုံးရယ် … အင်း … ဟုတတ်ယ် … အစိလေး …… စုပထြား … အ … အားးးး … ကြှတကြွှတ် ”

၁၀ မိနဈခန့အြကြာတွင် ဒေါသ်ီတာမိုး ဖငကြှီး ကော့တကလြာကာ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းပစ်တော့သည်။ ဖိုးလုံးတဈယောကြ စောကခြေါင်းပေါကအြား ပါးစပဖြှင့တ်ေ့ကာ ပန်းထွကန်သေော စောကရြညမြွားအား တဂွတဂြှတဖြှင့ြ မွိုခနွေ၏။ အထိအတွေ့ ဝေးနသေော ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ ပထမ အခွီမှာပင် စောကရြညမြွား အားရပါးရ ပန်းထုတရြင်း ကုနစြငမြှ ဘုတကြနဲ့ ဖငကြှီး မှှေ့ယာပေါြ ပြနကြလွာသည်။

” ကောင်းလား ……… အနတ်ီမိုး ”

” ကောင်းတာပေါ့ … ဖိုးလုံးရယ် … ငါ ဒီလို … မခံစား ရတာ … ကြာပြီလဟော ”

မေးပြီး ဖိုးလုံးမှာ ထရပရြင်း အပေါအြင်ျကြီအား ခွှတန်စဉြေ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ ထရပရြင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားနှင့ြ ဖိုးလုံး နှုတခြမ်းဒေါင့မြှ သူမ စောကရြညမြွားအား ယကကြာ မွိုခနွေ၏။ ဖိုးလုံး အင်ျကြီခွှတပြှီးသညန်ှင့ြ ဒူးထောကထြိုငကြာ ပုဆိုးခါးပုံစအား သူမလကန်ှင့ြ ဆှဲဖြညရြင်း ပေါငကြှားမှ ထောငန်သေော လီးအား ကြည့်ကြာ မကြလြုံးလေး ပြူးနရှောသည်။

” ကြီးလိုကတ်ာ … ဖိုးလုံးရယ် … နင် နင် … ဆေးတွေ ဘာတွမွေား … ထိုးထားသေးလား … ဟင် ”

” မထိုးပါဘူး …… အနတ်ီမိုးရယ် ”

ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ လောလောလတလြတ် ပြီးထားသောလြည်း ကာမစိတ် မကသွေးပဲ ဖိုးလုံး လီးထိပအြား တရှှတရြှှတ် နမ်းနပြနေသ်ည်။ ညာလကဖြှင့ြ လီးတဝကလြောကမြှ ဆုပကြိုငရြင်း ဒဈအားဖြဲကာ လီးတနအြား အောကန်ိမ့ရြင်း ဒဈအပေါကြှားထဲ လွှာထိပလြေးဖြင့ြ ဖိယကပြေးလိုကြ၏။

” အ ……… ရှီးးးးးးးးးးး ”

ဖိုးလုံးကိုယလြုံး ဆကကြနဲ့တုနကြာ အကနဲ့ ညည်း လိုကရြသည်။ ဒဈအပေါခြှမ်း ယကပြှီး လီးအား ထောငကြိုငပြှီး ဒဈဖူးအောကြ မေးသိုင်းကြိုးလေး နှင့ြ ဘေးပတပြတလြညအြား လွှာဖြားဖြင့ြ ဝိုကယ်ကကြာ လီးထိပအြား ဆှဲစုပပြဈ၏။ လီးထိပအြား ငုံရင်း လီးတနကြိုငထြားသော လကအြား လှတကြာ လဥနှစ်လုံးအား ညှဈခွပေေးပြနသ်ည်။ ဖိုးလုံးတဈယောကြ ဖငသ်ားများ ကြုံ့ကာ အံကြိတခြံနရတေော့၏။

” အ … အားးးးးးး … အ … ကြှတ် … အ အ ”

ဖိုးလုံး အရှငလြတလြတ် နတပြှညရြောကန်ရှောသည်။ ဒီလို အခွအနေမွေိုး အိပမြကပြင် မမကဖြူးပေ။ ထမင်းရှင် ဟင်းရှင် ကြေးဇူးရှင် ဒေါသ်ီတာမိုးမှ သူ၏လီးအား စုပ် ပေးလိမ့မြညဟြု ယောငလြို့တောင် မတွေးရဲ။ ခေါင်းလေး ရှေ့တိုး နောကဆြုတန်ှင့ြ စုပပြေးနသေော ဒေါသ်ီတာမိုး ပါးစပအြား လီးတဝကခြန့ြ အထုတအြသှင်းလုပကြာ လိုးနမေိ၏။ လီးဝငသ်ှားတိုင်း လီးထိပ် အပေါကလြေးအား လွှာထိပလြေးနှင့ြ ထိုးရင်း လီးပြနအြထွကြ လီးအရညပြှားအား ခပတ်င်းတင်း ဆှဲစုပန်သည်ေ။ တဖြည်းဖြည်း လီးတနတ်လွှောကြ ကဉွလြာပြီး လရညထြှကခြငွလြာ၏။ ထိန်းထားရင်း မခံနိုငတ်ော့သဖြင့ြ ဒေါသ်ီတာမိုး ပါးစပမြှ လီးအား ဆှဲထုတ် လိုကတ်ော့သည်။

” အ … အားးးးး … ထွကြ …. ထွကြ … ထွကတ်ော့မယ် … ရှီးးးးးး … မ ရ တော့ … တော့ … အ … အားးးး … အားးးးးး … ထွကြ ကုန် ပြီ … ရှီးးးးး … ရှီးးးးးး ”

ပါးစပထြဲမှ လီးအား ဆှဲထုတရြာ ထိန်းထားသော လရညမြွား တဗစွဗြစွန်ှင် ဒေါသ်ီတာမိုး မကြန်ှာတဝိုကြ ပန်းမိကုန်၏။ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာ မရှောငပြဲ လရညကြုနသ်ညန်ှင့ြ ဆကကြနဲ ဆကကြနဲ တုနန်သေော ဖိုးလုံးဒဈအား ဆှဲစုပပြေးပြနသ်ည်။ လီးထိပ် အပေါကထြဲ ဥနသေော လရညစြကလြေးအား ပြှတကြနဲ စုပပြှီးမှ ပါးစပထြဲက ထုတပြေးလိုကတ်ော့၏။

” မိုး … ဘာတွေ တွေးနာတာလဲ ”

” ဟင် … ကိုသန့ဇြင် … ခခြြ ခခြြ … ဘာမှ မတွေးပါဘူး ”

လငတ်ောမြောင် အနားရောကလြာသညကြို သတိမထားမိတော့။ ဖိုးလုံးနှင့ြ အဖြစ်အပကြမြွားအား ပြနတ်ှေးနစဉြေ သူမဘေး ဝငထြိုငရြင်း မေးနသေော ဦးသန့ဇြငအြား ရယမြောကာ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။

” မကြန်ှာလည်း နှမ်းနပေါလား … မိုးရယ် … နမကေောင်းဘူးလား ”

” ကောင်းပါတယ် … ကိုသန့ဇြငရြဲ့ … နေ့ခင်းက အိပပြှီး အိပယ်ာထခါစမို့ပါ ”

” ကလေးတွရေော …”

“သမီးက အခုလေးပဲ … အထဲဝငသ်ှားတာ …… သားလေးက … နေ့လညကြတည်းက …… လညန်တော … အခုထိ မလာသေးဘူး ”

ဦးသန့ဇြငမြှာ ဒေါသ်ီတာမိုး စကားဆုံးသညန်ှင့ြ အဝတအြစားလဲရန် ဧည့ခြန်းမှ ထ၍ အိပခြန်းဘကြ ထွကလြာခဲ့သည်။

” ထမင်း စားတော့မလား …… ကိုသန့ဇြင် ”

ဦးသန့ဇြင် အိပခြန်းဝအရောကြ ဒေါသ်ီတာမိုးမှ လှမ်းမေးနေ၏။

” မစားသေးဘူး … သားပြနလြာမှ … အတူစားတော့မယ် ”

သားသမီးများနှင့ြ မယားအပေါြ အခုထိ ခစွခြင် ကြငန်ာတတသ်ော ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဦးသန့ဇြင် ကြောပြငအြား ကြည့်ကြာ ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ ပြုံးနမေိသည်။

……………………………………………………

” ဟာ … မပြောပါနဲ့ … ဘကြီးစံရယ် … သောသ်ောြ တောင်းပနပြါတယ် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

၁ လခန့အြကြာ ဒေါသ်ီတာမိုး အိမအြနောကြ ကားဂိုဒေါငန်ားအရောကြ ကြားလိုကရြသည့ြ အသံကြောင့ြ ခွလှမြေးများ တုန့်ကနဲ ရပသ်ှားရ၏။

” ပြောမှဖြစ်တော့မှာ … သောသ်ောရြဲ့ … တောကြှာ … ဆရာက … ဘကြီးစံကိုပါ … သိရဲ့သားနဲ့ မပြောဘူး ဖြစ်နမှော ”

” ဘကြီးစံ … ဒယဒြီကို … ပြောလိုကရြင် … ဒယဒြီတို့ အိမထြောငရြေး … ပျိုကြဲပြီး … သောသ်ောတ်ို့ … မိသားစု … ကစဉြ့ကလွား ဖြစ်ကုနတ်ော့မှာ ”

” ဖိုးလုံးလည်း … လူလို နားမလည်းဘူး … သောသ်ောရြယ် …… ကိုယ့ကြွေးဇူးရှငကြိုမှ … လုပရြကတ်ယ် … ဘကြီးစံ တွေ့နတော … ၅ ခါလောကရြှိပြီ … ဟူးးးး ”

ခွံစောင့ြဦးစံမောင် စကားကြောင့ြ ဂိုဒေါငန်ား ချောင်းနားထောငန်သေော ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ ခေါင်းနဘမ်း ကြီးသှားရ၏။ သူမနှင့ြ ဖိုးလုံးတို့ ခိုးခိုးလိုးနသညေကြို ဦးစံမောငမြှ မှငတ်ှေ့သှားပြီး သူမခငပြှန်း ဦးသန့ဇြငအြား ဖြင့ပြှောရန် ပြောပြနစဉြေ သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာထွန်းမှ တားနသညေကြို သိရှိလိုကရြသည်။ ဆကန်ားမထောငရြဲတော့ပေ။ အခုလည်း ဖိုးလုံးအားခေါပြှီး အိပခြန်းထဲ အလိုးခံရန် စဉြးစားရင်း နောကဖြေးဘကြ ထွကလြာရာ မမွှောလြင့သ်ော စကားများ ကြားလိုကရြသဖြင့ြ အိမဘြကြ ပြနလြာခဲ့တော့သည်။ အိမထြဲ ပြနရြောကြ လာသောလြည်း အယောငယ်ောင် အမှားမှားဖြင့ြ စိတန်ဲ့ကိုယ် မကပတ်ော့ပေ။

ခဏအကြာ သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာထွန်း ဝငလြာစဉြ မကြလြုံးချင်ြး မဆုံမိအောင် သတိထားနရသေည်။ နောကရြကမြွားတွငလြည်း ရငတ်ထိတထြိတန်ှင့ြ စိတည်ှဈနရေ၏။ ခွံစောင့ြဦးစံမောငမြွား လငဖြစ် သူအား တိုငလြိုကမြလား သမီးဖြစ်သူကများ အပြဈ ပြောလမလေား အမွိုးမွိုးတွေးရင်း စိတရြှုတန်မေိ သည်။ ဖိုးလုံးအား မရောတော့ပဲ သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာထွန်းအား အဆကမြပြတ် စောင့ကြှည့ြ နကော အခွင့အြရေးရလငွြ သူမ ဖောကပြှနမြှုအတွကြ တောင်းပနရြန် စဉြးစားထား၏။ ခွံစောင့ြ ဦးစံမောငကြိုလည်း အသကအြရှယ် ကြီးလာသဖြင့ြ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ပိုကဆြံပေးကာ အလုပထြုတဖြို့ထိ စီစဉန်သည်ေ။ သို့သောြ ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ သူမ အစီအစဉမြွားအား အကောငအြထည် မဖောဖြစ်တော့ပေ။

……………………………………….

🏵️အခန်း ( ၈ )🏵️

နောကြ ၁ လခန့အြကြာ သူမ အပြငမြှ ပြနလြာပြီး ဧည့ခြန်းထဲ ခဏထိုငကြာ အိမအြတွင်းဘကြ ဝငလြာစဉြ သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာထွန်း အိပခြန်းမှ စကားသံ သဲ့သဲ့ ကြားရသဖြင့ြ မကြမြှောငကြှုံ့သှားမိ၏။ သူမ ပြနလြာစဉြ သမီးဖြစ်သူ၏ အခစွတ်ောြ ပိုးရတီ၏ ကားလေး ခွံထဲမတွေ့မိသဖြင့ြ ဘယသ်ူနဲ့ စကားပြောနလည်ေး စဉြးစားရင်း အိပခြန်းနား တိုးကပကြာ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့သည်။

ခွံစောင့ဖြစ်သူ ဦးစံမောငပြေါငကြှားမှ လီးအား ကြည့်ရြင်း ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ မကြလြုံးပြူးကာ ကြကသ်ီးများ ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြး ထလာရသည်။ ထိုအခွိန် သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာထွန်း လကတ်ဈဖကမြှာ ဒူးထောကထြိုငထြားသော ဦးစံမောင် လီးအား ဆုပကြိုငရြင်း လီးအရညပြှားအား ဖြဲခလွိုကပြှန်၏။ ဦးစံမောင်၏ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော လီးကြောင့ြ ဒေါသ်ီတာမိုး စိတလြှုပရြှားနမေိသည်။ ဖိုးလုံးလီးထကြ အနည်းငယတ်ုတကြာ လီးထိပမြှ ကော့တကန်သေော ဒဈကြီးအား ကြည့်ရြင်း စောကပြတဝြလေးထဲ တဆဈဆဈဖြင့ြ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကလြာ၏။

” အင်းဟင်း … တုတလြိုကတ်ဲ့ … ဟာကြီး … ဘယအြခွိန် မှငရြမှငရြ … အားရလိုကတ်ာ … အဘစံရယ် … ရှှတ် ရှှတ် ”

သောတ်ာထွန်းတဈယောကြ လီးအား တရှှတရြှှတ် နမ်းကာ ပါးပြငပြေါတ်ငပြှီး ဖိကပပြှတလြှိမ့ရြင်း ခပတ်ိုးတိုး ပြောဆိုနပြနေသ်ည်။ ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ ချောင်းကြည့်န်ရင်ေး ခွံစောင့ြဦးစံမောငမြှာ သူမ ဖောကပြှနသ်ည့ြ ကိဈစအား သမီးဖြစ်သူအား အကြပကြိုငပြှီး လိုးလိုကသ်ညကြို ခကြခြငွြးရိပမြိ လိုကြ၏။ သူမတို့လငမြယား သမီးဖြစ်သူ သောတ်ာ ထွန်း၏ ယောင်ျကြားစိတပြွောကရြန် နှစ်အတောကြှာ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည် ဘယလြိုမှ မရခဲ့ပေ။ တဈလထဲနှင့ြ သမီးဖြစ်သူ၏ ယောင်ျကြားစိတအြား ဖြောကကြာ လိုးနိုငခြဲ့သော ဦးစံမောငအြား ဖြုံနမေိသည်။ သမီး ဖြစ်သူ၏ ကာမအထိအတွေ့အား ကြည့်ရြင်း ပထမ ဆုံးအကြိမ် မဟုတမြှန်း သိရှိနေ၏။ တဈလအတွင်း ဦးစံမောင် ဘယန်ှဈကြိမ် လိုးထားမှန်း မခန့မြန်းနိုငပြေ။

” အင့ြ … ပြှတ် … ပြှတ် … အ … သောသ်ောရြာ … ရှီးးးးးးး ”

ဒေါသ်ီတာမိုး ကြည့်န်စဉြေ သောတ်ာထွန်းမှာ ဦးစံမောင် လီးထိပအြား ခပပြှင်းပြင်း ဆှဲစုပလြိုကသ်ဖြင့ြ တွဲကနွသေော လဥနှစ်လုံးမှာ ကြုံ့၍ အပေါထြိုးတကသ်ှားရှာ၏။ တဆကထြဲ လီးအရညပြှားအား ဆှဲဖြဲကာ လီးထိပအြပေါကအြား လွှာထိပလြေးနှင့ြ ဖိထိုးရာ ဦးစံမောငတ်ဈယောကြ အသံထွကြ ညည်းလိုကရြပြနသ်ည်။

” အ … အ … သောသ်ောြ … ရှီးးးး … ကြှတ် ”

ဦးစံမောငမြှာ ရုတတ်ရကြ ဖြစ်ပေါလြာသော ကာမအရှိနအြား မထိန်းခွုပန်ိုငပြဲ သောတ်ာထွန်းခေါင်းအား ဖမ်းကိုငကြာ ကနလြန့အြနအထေားဖြင့ြ ပါးစပထြဲ လီးအား ဖိထည့ပြဈတော့၏။

” အု … ဝု … ဖလု … ဝူးးးး … ဖလူးးးး … အဟှတ် ဟှတ် ”

ပါးစပထြဲ လီးကြီး မဆန့မြပြဲ ဝငသ်ှားရာ ဒဈဖူးမှ အာခေါငအြပြော့လေးအား ထိုးမိသဖြင့ြ သောတ်ာ ထွန်းတဈယောကြ အသကရြှူမှားကာ တဟှတဟြှတ် သီးနရသေည်။ ဦးစံမောင် ရပမြရတော့ပေ။ သောတ်ာထွန်းခေါင်းအား စုံကိုငပြှီး မနားတမ်း ဆှဲလိုးပစ်၏။ သောတ်ာထွန်းမကြလြုံးများ ပြူးထွကြ လာကာ လညပြငကြှောများထောငပြှီး ဦးစံမောင် ပေါငရြင်းအား တွန်းရင်း ပါးစပထြဲမှ သှားရညမြွားနှင့ြ အကြိအခွှဲများ စီးကလွာတော့သည်။ မကြရြညမြွား လညလြာပြီး ခေါင်းအား နောကဆြုတရြုန်းမှ ပါးစပထြဲက ဦးစံမောငလြီးကြီး ကြှတထြှကလြာကာ တဆကဆြကြ ရမ်းခါနေ၏။

ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ သမီးဖြစ်သူ၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ခွံစောင့ြ ဦးစံမောငမြှ ဇွတဆြှဲလိုးနေ သညကြို ကြည့်ရြင်း ရာဂစိတတ်ဝကြ သနားစိတတ်ဝကဖြှင့ြ ခံစားမှု ရှုတထြှေးနတေော့သည်။ သူမဖောကပြှနမြှုအတွကြ တနဆြာခံ ဖြစ်သှားရှာသော သမီးဖြစ်သူအား ကြည့်ရြင်း စိတထြဲ ဝမ်းနည်းစိတကြ နရောယူလာပြန်၏။

” ဖြီးးးး … အု … ဝူးးး … ဖလူးးး … တအား ကြမ်းတာပဲ … အဘစံရယ် ”

သောတ်ာထွန်းတဈယောကြ နှုတခြမ်းထောင့မြှ ယိုကလွာသော အရညမြွားအား လကခြုံဖြင့သ်ုတကြာ မကြလြုံးပင့ကြှည့ရြင်း ပြောဆိုနသည်ေ။

” ရှီးးးးး … ကြှတ် … ကောင်းလှန်းလို့ပါ သောသ်ောြ ရာ … ထပြီး … လေးဘကကြုန်းလိုကြ ”

ဦးစံမောငမြှာ အရှယန်ှင့ြ မလိုကအြောင် ပေါ့ပါးဖကြလြတန်ကော သောတ်ာထွန်း ပါးနှစ်ဖကအြား ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းပြီး နို့အုံအားညှဈရင်း ချော့ပြောလိုကြ၏။

” အရင် တခါလို … ကြာကြာလေး လိုးပေးနောျ … ဟှန့ျ ”

သောတ်ာထွန်းမှာလည်း ခပန်ှဲ့နှဲ့လေး ပြောရင်း ထထိုငပြှီး လေးဘကကြုန်းပေးနသည်ေ။ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်း အလယမြှ စောကပြတလြေးမှာ ပန်းရောငသ်န်းကာ ဖောင်းကြှနပြေီး အရညကြှညမြွား စောကခြေါင်းဝ အိုငန်ရှော၏။ မကြစြိရှေ့ လေးဖကကြုန်းပြီး ဖငထြောငထြားသော သောတ်ာထွန်း စောကပြတလြေးအား ကြည့်ကြာ ဦးစံမောငလြီးကြီး ပေါကကြှဲမတတ် တင်းမာနရင်ေး တဆကဆြကြ တုနခြါနရသေည်။ ဖငန်ှဈခွမ်း လကဖြှင့ဖြှဲကာ ဖငပြေါကန်ီညို လေးအား ၅ ခကြြ ၆ ခကြခြန့ြ လွှာအပြားလိုကြ ဖိယကပြှီးမှ လီးထိပအြား စောကခြေါင်းဝတေ့ကာ အရင်းထိ ပစ်ဆောင့လြိုကတ်ော့၏။

” အ … အမေ့ … ကြှတကြွှတ် … ရှီးးးးး ”

ချောင်းကြည့်န်သေော ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ သူမ မှေးထုတထြားသော သမီးဖြစ်သူ စောကပြတလြေးထဲ လီးကြီး မဆန့မြပြဲ ဝငသ်ှားရာ တကိုယလြုံး ဆကကြနဲတုနပြှီး စောကပြတလြေးထဲမှ စောကရြညမြွား စီးကလွာသည်။ မှငကြှင်းအား အကြည့်မြရှေ့ပဲ ဆကကြှည့န်ရော သောတ်ာထွန်းဖငကြှီး တွန့ကြနဲဖြစ်ကာ လကန်ှဈဖကမြှာ အိပယ်ာခင်းအား ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငန်သညေကြို မှငန်ရေ၏။ ဦးစံမောငမြှာ လီးတဆုံးထည့်ပြီး ထပမြလိုးပဲ ခါးအားဖြင့ြ ဝိုကကြာ စောကခြေါင်းထဲ လီးဖြင့ြ မှှပေေးလိုကပြှနသ်ည်။

” ဟူးးးး … ရှီးးးးးး … အမွိုးမွိုးပါပဲ … အဘစံရယ် … တတလြည်း တတန်ိုငပြါတယ် … ကောင်းလိုကတ်ာ … အ … အားးးး … အားးးးး ”

ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ သမီးဖြစ်သူ အသဲခိုကြ အောင် ကောင်းနပေုံအားကြည့်ရြင်း ထမိနအြပြငမြှ ပေါငကြှားထဲ လကသ်ှင်းကာ စောကပြတအြုံလေး အား ဖိပြတန်မေိသည်။ အစိလေးထိမိသည် နှင့ြ ခဏအကြာ ဒေါသ်ီတာမိုး အံလေးကြိတကြာ ခပတ်ိုးတိုး ညည်းရင်း ထမိနထြဲ၌ပင် စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြဈ၏။

” ရှီးးးးးးး … အ … အ … ကြှတ် ကြှတ် … အမလေးးးးး … ဆောင့လြိုးပါ … အဘစံ ရဲ့ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ဦးစံမောင် ဒဈကြီးက စောကခြေါင်းအတွင်းသား နုနု လေးများအား ခွိတမြှှနသေဖြေင့ြ သောတ်ာထွန်း ဖငကြှီး ရမ်းခါနရင်ေး အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ ဇွတ် ဆောင့ြ လိုးခိုင်းနတေော့သည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ ကာမ စိတ် တောကလြောငန်ပေုံအား ကြည့်ရြင်း ဒေါသ်ီတာမိုးမှာလည်း လိုကပြါခံစားနမေိ၏။ ထိုအခွိန် ဦးစံမောငမြှာ သောတ်ာထွန်း ခါးလေးအား မိမိရရ ဆုပကြိုငကြာ မီးပြင့မြတတ် ဆောင့လြိုးနေ၏။ သောတ်ာထွန်းတဈယောကြ လေးဖကထြောကြ အနအထေားဖြင့ြ ခေါင်းလေး မော့တကလြာကာ ထိထိမိမိ လိုးခကြမြွားအား အားရကြနပေစြှာ ခံယူနေ၏။ အားထည့လြိုးရင်း ဦးစံမောင် ဘယလြကမြှာ ဘယဘြကပြေါငရြှေ့ခွမ်း လကကြှေးသှင်းကာ စောကစြိလေးအား ခွပေေးလိုကပြှနသ်ည်။

လကတ်ဈဖကကြ စောကစြိလေးအား ခွကော လီး အရင်းထိ ကပသ်ှားအောင် ဆောင့လြိုးနသဖြေင့ြ သောတ်ာထွန်းတဈယောကြ ပတဝြန်းကငွအြား မေ့ကာ သတိလကလြှတ် နှင့ြ အသံထွကြ ညည်းနတေော့သည်။ သောတ်ာထွန်း ညည်းသံလေး ဆူညံလာသဖြင့ြ ဦးစံမောငမြှာ စောကပြတလြေးအား ဆကမြလိုးသေးပဲ လီးအား အပြငထြုတကြာ ဖငဝြ နီတာရဲလေးအား ဒဈဖူးဖြင့တ်ေ့ပြီး ဝိုကပြေးနေ၏။

” အိုးးး … အဟင့ြ … ဖင် … ဖငကြို … မလုပန်ဲ့ နောြ … နာတယ် ”

ဖငဝြလေးအား လီးထိပဖြှင့ြ ပြတပြေးနရော ကာမ စည်းစိမလြေး ထူးကဲနသေောလြည်း သောတ်ာထွန်း တဈယောကြ ဖငလြိုးခံရမှာ ကြောကန်ရှော၏။ ဦးစံမောင် အရငတ်ခေါကြ သောတ်ာထွန်းအား လေးဖကကြုန်းခိုင်းပြီး နောကမြှ စောကပြတလြေးအား ဆှဲလိုးရာ လီးမှာ မတောတ်ဆ ကြှတထြှကပြှီး ပြနလြိုး စဉြ ဖငဝြလေးထဲ ဒဈကြီးမှုတသ်ှားတော့သည်။ သောတ်ာထွန်း ငယသ်ံပါအောင် အောကြာ ဘေးနား လှဲခပြဈရင်း အတောကြှာမှ စောကပြတလြေးအား အလိုးပြနခြံနေ၏။ အခုလည်း ဖငဝြလေးအား လီးထိပဖြှင့ြ ဖိမှှရင်ေး ဘယလြကကြ စောကစြိလေးအား ညှဈခွပေေးရာ သောတ်ာထွန်းဖငကြှီး အထကြ အောကြ ရမ်းခါရင်း စောငခြေါင်းပေါကထြဲ လီးဝငရြန် အမှန် ကြိုးစားနရှောသည်။

” ရှီးးးးးးး … အင်း …. ကြှတ် … ကြှတ် … အို့ ”

ဖငကြှီး ဆကကြနဲ ဆကကြနဲ ကော့ကာ လီးထိပအြား စမ်းကြည့်ရြင်း စောကခြေါင်းဝနား တေ့မိသညန်ှင့ြ နောကပြှန် ပစ်ဆောင့ပြေးလိုကတ်ော့၏။

” ဗစြျ … အ … အင်း … ဘှတ် … အ … အ … ဖြပ် … ဘှတ် … အား … ဇွိ … အင့ျ … ဘှတ် ဘှတ် ”

မှငကြှင်းကြောင့ြ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာလည်း ဒုတိယအကြိမ် ကာမသှေးများ ဆူပြကလြာပြနသ်ည်။ သမီး ဖြစ်သူ၏ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်းမှာ ဦးစံမောင် ပေါငတ်န် များနှင့ြ ဆောင့မြိကာ တုနခြါနရင်ေး တဘတဘြတန်ှင့ြ ဆူညံနေ၏။ စောကရြညမြွား ပြနအြိုငလြာသဖြင့ြ ထမိနအြပြငမြှ အဖုတအြား ပြတသ်ုတန်စဉြေ ဖငကြှားထဲ ခပန်ှေးနှေး အရာတဈခု လာထောကသ်ဖြင့ြ ထိတလြန့ကြာ လှည့ကြှည့မြိသည်။

” အမေ့ …… အု …… ဖလု ”

လန့အြောမြိစဉြ ပါးစပအြား ပိတခြံရသဖြင့ြ အသံ ဆကမြထွကန်ိုငတ်ော့ပေ။

” ကနွောပြါ …… အနတ်ီမိုးရယ် ”

အသံနိမ့ကြာ ခပတ်ိုးတိုး ပြောနသေော ဖိုးလုံးအား တွေ့လိုကရြတော့၏။ အဖုတထြဲ အရညမြွားရှှဲနစဉြေ ဖငကြှားအား လီးနှင့ြ အထောကခြံရသဖြင့ြ စောကခြေါင်းဝ ထိန်းထားသော အရညကြှညမြွား ပေါငခြှံမှ ခွမကြေစြိထိ စီးကလွာပြနသ်ည်။ ဖိုးလုံးမကြလြုံးကလည်း အရောငတ်ောကကြာ ပုဆိုးထဲမှ လီးကလည်း ဆကကြနဲ ဆကကြနဲ ခုံးထနေ၏။

” လာဟာ … ဖိုးလုံး ”

ဒေါသ်ီတာမိုး ကာမစိတမြွား တောကလြောငန်ခွေိနမြို့ ဖိုးလုံးအား သူမတို့လငမြယား အိပခြန်းထဲ ခပမြှနမြှနလြေး ဆှဲခေါလြာသည်။ အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ပေ။ ဖိုးလုံးအား ပကလြကလြှန် လှဲခိုင်းကာ ပုဆိုးခါးပုံစအား ဆှဲခွှတပြဈ၏။ ပေါငကြှားထဲ တဆကဆြကြ တုနကြာ အပေါသ်ို့ လနတ်ကန်သေော ဒဈကြီးအား အငမ်းမရ ဆှဲစုပတ်ော့သည်။ ဖိုးလုံးမှာလည်း နောကဖြေးဘကြ အမှိုကရြှင်းကာ အိမရြှေ့ထွကလြာပြီး ပန်းအိုးများ ရလေောင်းနစဉြေ သမီးဖြစ်သူ အိပခြန်းအား ချောင်းနသေော ဒေါသ်ီတာမိုးအား တွေ့လိုကရြသဖြင့ြ အသာလေး ဝငလြာခဲ့၏။

မှငကြှင်းကြောင့ြ လီးတောငလြာပြီး ဒေါသ်ီတာမိုး နောကကြွောမှ ချောင်းရင်း လီးဖြင့ြ ထောကမြိကာ အိပခြန်းထဲ ပါလာခဲ့ရသည်။ ဒေါသ်ီတာမိုးမှာလည်း ရမျမကစြိတ် ထကြှနခွေိနမြို့ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထပြီး ပြဲလနန်သညေ့ြ ဒဈအား တပြှတပြှှတ် စုပရြင်း အပေါမြှ ခွလိုးတော့၏။ ကြာကြာ မလိုးနိုငတ်ော့ပေ။ ကာမအရှိန် များနသဖြေင့ြ အခကြြ ၄၀ ခန့ြ မနားတမ်း ဆောင့ရြင်း စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာသည်။

” အ … အားးးးး … မ ရ တော့ ဘူး … ထွကျ … အားး … ထွကျ ပြီ … ဟာ ”

ပါးစပကြညည်းရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတရြာ ဖိုးလုံး လဥနှစ်လုံးကြားမှ တဆင့ြ အိပယ်ာခင်းပေါြ စီးကကြာ ရှှဲနှစ်ကုနတ်ော့၏။ ခဏ အမောဖြပြေီးမှ ဘေးနား ပကလြကလြှဲနသေော ဖိုးလုံးလီးအား ထထိုငရြင်း လကဖြဝါးဖြင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ စောကရြညမြွားရှှဲကာ မပြော့မမာ ဖြစ်နသေောလီးအား ၁၀ ခကြခြန့ြ ထုပေးပြီး လီးထိပအြား ကုန်းစုပပြေးလိုကသ်ည်။ ဖိုးလုံးမှာ ဒေါသ်ီတာမို့ လုပသ်မွှ အသာငှိမခြံကာ ကာမစည်းစိမလြေး ခံယူနေ၏။ ဒေါသ်ီတာမိုး ခေါင်းလေး မှင့လြိုကြ နိမ့လြိုကဖြှင့ြ အရှိနမြှနလြာခွိန် ဖိုးလုံး ဖငမြှာ အိပယ်ာပေါမြှ ကြှတကလြာပြီး အံကြိတသ်ံ ထွကပြေါလြာသည်။

” အာ …… အ … ရှီးးးးးးးး … ကြှတ် ”

အံကြိတသ်ံအဆုံး လီးထိပအြပေါကမြှ လရညမြွား ဒေါသ်ီတာမိုး ပါးစပထြဲ ဗစွကြနဲ့ တဖြောဖြော ဝငကြုနတ်ော့၏။ ဒေါသ်ီတာမိုးတဈယောကြ လီးအား ပါးစပထြဲမှ မထုတပြဲ ဝငလြာသမွှ လရညမြွားအား မွိုခပြဈနသည်ေ။ လရညမြွား ကုနစြငသ်ည် အထိ လီးထိပအြား အရသာခံစုပရြင်း ခဏအကြာမှ ထုတပြေးလိုကတ်ော့၏။

” အားဟား … ကောင်းလိုကတ်ာ … အနတ်ီမိုးရယ် … ရှီးးးးးးး … ရှီးးးးးးးး ”

ဖိုးလုံးမှာ မကြလြုံးဖြင့မြကြည့်ပြဲ ညည်းနရှောသည်။

……………………………………………

ထိုအခွိန် သောတ်ာထွန်းမှာလည်း ဦးစံမောင်၏ ထိထိမိမိ လိုးခကြမြွားအောကြ မွော့နအေောင် ခံနရရှောသည်။ ဦးစံမောင်၏ ဆောင့ခြကြမြွားမှာ အရှယန်ှင့ြ မလိုကအြောင် ပြင်းထနန်ေ၏။ သောတ်ာထွန်း ကုတငတ်ဈခုလုံး လှုပရြမ်းနသလေို ပါးစပမြှ ညည်းသံလေးများ တဈခကြြ တဈခကြြ စူးကနဲ ထွကပြေါလြာရသည်။ သောတ်ာထွန်း ပြီးသှားသညန်ှင့ြ ဦးစံမောငလြည်း အခကြြ ၃၀ ခန့ြ မနားတမ်း ဆှဲလိုးရင်း လရညမြွား စောကပြတလြေးထဲ ပန်းထည့ပြဈတော့၏။

” ကောင်းလိုကတ်ာ … သောသ်ောရြယ် ”

……………………………………………

🏵️အခန်း ( ၉ )🏵️

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဦးစံမောငမြှာ လီးအား ဆှဲထုတရြင်း အဝတအြစားများ ပြနဝြတန်သည်ေ။ သောတ်ာထွန်းမှာ ကုတငပြေါြ ခပကြှေးကြေး လှဲခကြာ အသကမြွှင်း ရှူနရေ၏။

” ညကြ … တဈခါ ထပလြိုးဦးမယ် နောြ … သောသ်ောြ … တံခါး ပိတမြထားနဲ့ ”

ဦးစံမောင် နောကဖြေးပေါကမြှ ထွကသ်ှားခွိန် သောတ်ာထွန်းမှာ ခွခွလေေေး ကနွန်ရဈေသည်။ ခွရင်ေးဘကရြှိ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးနှင့ြ စောကပြတလြေးအား သုတကြာ ပြနမြှေးနတေော့သည်။ ဟိုလိမ့ြ ဒီလိမ့ဖြှင့ြ သူမ အဖြစ်ပကြမြွားအား ပြနစြဉြးစားနမေိ၏။

…………………………………………….

လှနခြဲ့သော ရကြ ၂၀ ခန့တ်ှင် ဦးစံမောငမြှာ မိခငဖြစ်သူ ကိဈစအား ဖခငဖြစ်သူအား ဖြင့ပြှောတော့မညဟြု ထပမြံပြောဆိုလာပြနသ်ည်။ သူမဘကကြလည်း ဖြင့မြပြောဖို့ တောင်းပနရြင်း တဖြည်းဖြည်း ဦးစံမောင် လသေံမှာ အကြပကြိုငခြငွသ်ည့ြ အရိပအြငှေ့လေးများ ပါလာခဲ့၏။

စကြားကြားချင်ြး သောတ်ာထွန်းတဈယောကြ ပေါကကြှဲသှားတော့သည်။ မိခင် ဖခငထြကြ အသကြ ကြီးသော သူစိမ်းယောင်ျကြားအား တဈပတတ်ဈခါ အလိုးခံရမည် ဖြစ်၏။ သူမအိမမြှ ခွံစောင့ြ သကကြှားရှယအြို ဦးစံမောငအြား အောဟြဈပစ်သည်။

” ဟာ … ရိုင်းလှခညွလြား … အဘစံ … ကိုယ့ြ မှေး … အရှယကြို … ပြီးတော့ … သောသ်ောကြ … မိန်းမပဲယူမှာ … မှတထြား ”

” အင်းလေ … ဒါဆိုလည်း … ညနေ ဆရာပြနလြာရင် …… ဖြင့ပြှောလိုကရြုံပေါ့ ”

ဦးစံမောင် ပြောပြီးသညန်ှင့ြ သောတ်ာထွန်း အနားမှ ထွကခြှာလာတော့၏။ သောတ်ာထွန်း နေ့လညစြာလည်း စားမရ။ အခစွတ်ောြ ပိုးရတီ ဖုန်းဆကတ်ော့လည်း မကိုငခြငွတ်ော့။ မိသားစုမပျိုကြဲဖို့ သူမအပေါြ မူတညန်ေ၏။ ညနရေောကလြငွြ ပြောရြှှငဖြှယ် မိသားစုလေး ပျိုကြဲတော့မည်။

” သောသ်ောြ … ဘာဖြစ်တာလဲ … နင့မြကြန်ှာက ”

ဧည့ခြန်းထဲ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ တွေးနစဉြေ အဈကိုဖြစ်သူ အပြငမြှ ပြနလြာကာ လှမ်းမေးနေ၏။

” ဘာ … ဘာ … ဘာမှ … မဖြစ်ပါဘူး … ကိုကို ”

” ငါ့ … ၃ သိန်းလောကြ … ခဏပေးဟာ …… လကုနမြှ … ပြနယ်ူ ”

” ဟင် … ဟုတ် ဟုတ် ”

” ဟောြ … ဘာဖြစ်နတောလဲ … သောသ်ောြ ”

ကြောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်နသေော ညီမဖြစ်သူအား ဇငအြောငတ်ဈယောကြ ဒုတိယအကြိမ် ထပမြေးနေ သည်။ သောတ်ာထွန်း အိပခြန်းထဲဝငကြာ ပိုကဆြံ ယူပြီး ပြနထြှကလြာ၏။ မိခငဖြစ်သူမှာ မနကကြ တည်းမှ ခွိန်းဝိုင်းသှားသဖြင့ြ ဖခငဖြစ်သူ လာခါနီးမှ အိမပြှနရြောကတ်ော့မည်။

” အခု … ကိုကို … အပြင် ပြနထြှကမြှာမလား ”

” အေးလေ …… ဘာဖြစ်လို့ ”

” ဘာမှ …… မ ဖြစ် ပါ ဘူး …… ဟို … ဟို … ဘယအြခွိန် ပြနလြာမှာလဲ ……… မေး မ လို့ ”

အကကြှဲ နသေော ညီမဖြစ်သူ အသံကြောင် မကြြ မှောငကြုတကြာ စဉြးစားရင်း တဈစုံတဈခု တွေးမိကာ ပြုံးနမေိ၏။

” ဟားဟား … နင် …… ပိုးရတီကို … အိမခြေါမြလို့ … မလား …၊ ငါ သဘော ပေါကပြါတယ် … လှတလြှတ် လပလြပ် နကြေ … ငါ ဒိုးပြီ …၊ ညကြမှ …… အိမပြှနလြာမှာ ”

ဇငအြောင် ထွကသ်ှားမှ ဟူးကနဲ့ သကပြှင်းရှညကြှီး ခကြာ ခုံပေါြ ခဏထိုငန်လေိုကသ်ည်။ အိမတ်ှင် လူရှင်းနမှေ ဖြစ်မည်။ မကြရြညမြွား ဝဲလာရင်း ဆုံးဖြတခြကြြ တဈခုအား မဖြစ်မနေ ခလွိုကဟြနဖြှင့ြ အောကန်ှုတခြမ်းလေး ကိုကထြားမိ၏။ ခွလှမြေးများက နောကဖြေး ကားဂိုဒေါငဘြကြ ဦးတညလြိုကတ်ော့သည်။

…………………………………………………

” ဖိုးလုံးရော …… အဘစံ ”

သူမ အိပခြန်းလေးထဲ ခွံစောင့ြ ဦးစံမောင် ဝငလြာ သညန်ှင့ြ ခကြခြငွြးမေးလိုကြ၏။ သူမအတွကြ တဈအိမလြုံး လူရှင်းနမှေ အဆငပြှမည်ေ ဖြစ်သည်။

” မနကကြတည်းက … ဆရာနဲ့ ပါသှားတာလေ … ညနမှေ ပြနရြောကမြှာပါ မပူနဲ့ ”

အဲကြန်း ဖြင့ထြားသောလြည်း သောတ်ာထွန်း နှာခေါင်း ထိပလြေး ခွှေးသီးများ ဥနရှော၏။

” ပြှတ် … ပလပ် … ပြှတ် ပြှတ် … လှလိုကတ်ာကြယ် … ပြှတ် ”

သောတ်ာထွန်းမှာ မိခငဖြစ်သူနှင့ြ ဖိုးလုံးကိဈစအား ဖခငဖြစ်သူအား ပြနမြပြောရန် ခွံစောင့ြ ဦးစံမောင် ဆန်ဒအား လိုကလြွောဖို့ ဆုံးဖြတထြားလိုကြ၏။ ပထမဆုံး နှုတခြမ်းချင်ြး ဆှဲစုပန်ရော ဦးစံမောင် ပါးစပမြှ ဆေးလိပန်ံ့များကြောင့ြ အသကအြောင့ထြားလိုကရြတော့သည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး ဆှဲစုပရြာမှ လညပြင်းအား ရှေ့စုပစြဉြ အလိုကသ်င့ြ မော့ပေး နေ၏။ ရှပအြင်ျကြီလကတ်ိုအား ကြယသ်ီးများဖြုတ် ကာ ဘရာစီယာ အပြငမြှ နို့အုံလေးအား ညှဈခွခေံ ရပြနသ်ည်။ အင်ျကြီခွှတကြာ ဘာရာစီယာ ခွိတလြေး ဖြုတစြဉြ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာကာ မကြရြညစြီးကလွာရ၏။

နို့အုံထိပမြှ နို့သီးခေါင်းလေးအား ဖိစို့ရာ သောတ်ာ ထွန်းတဈယောကြ ခါးလေးကော့နပြနေသ်ည်။ သူမ ဘဝတွင် ယောင်ျကြားတဈယောကန်ှင့ြ အတူနရန်ေ ဘယတ်ော့မှ မစဉြးစားခဲ့ပေ။ သို့သောြ အခုခွိန် ယောင်ျကြားတဈယောကြ၏ အလိုးခံရတော့မညကြို တွေးရင်း ဝမ်းနည်းလာမိသည်။

သောတ်ာထွန်း ဝမ်းနည်းနသလေောကြ ဦးစံမောငမြှာ တကကြှှနတေော့သည်။ အသကကြှီးမှ ကာမ စမ်းပြင့န်သလေို လိုးရတော့မည့ြ မိန်းမလှလေးမှာ ကြေးဇူးရှင် ဆရာသမား၏ သမီးချောလေးဖြစ်၏။ ယောင်ျကြားစိတ် ပေါကန်သေူမို့ တဈမွိုးလေး ဖြစ်နကော လိုးချင်စြိတမြွား ပြင်းထနန်သည်ေ။

သောတ်ာထွန်းမှာလည်း ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနန်ေ၏။ မိန်းမချင်ြးသာ ဆကဆြံဖူးရာ ယောင်ျကြားနှင့ြ အတူမနဘေူးခဲ့ပေ။ ဦးစံမောင် ပုဆိုးထဲမှ ထောငန်သေော အရာအားကြည့်ြ၍ ကြောကန်မေိသည်။

” သောသ်ောြ ”

” ဗြာ ”

ကြောကစြိတ် ကြီးစိုးနပမေယေ့ြ ယောင်ျကြားစိတ် အငှေ့အသကလြေးများ မပြောကသ်ေးပေ။ ကုတငစြောင်းထိုငလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ သူမရှေ့ ရပန်သေော ဦးစံမောငအြား မကြလြုံးပင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ အင်ျကြီအား ခွှတလြိုကသ်ဖြင့ြ ကြေးနီရောင် အသားအရညဖြှင့ြ လကမြောင်းအိုးနှင့ြ ရငအြုပသ်ားများမှာ တင်းတောင့န်သေေး၏။ အသကကြှီးသူမို့ အသားအရည် လွော့တိလွောရဲ ဖြစ်လိမ့မြညဟြု ထငထြားရာ အမှငမြှားသှားခဲ့သည်။ အရငအြိမကြ ခွံစောင့ြ အဖိုးကြီးမို့ ဖာသည့ဖြာသာ နခေဲ့သောလြည်း ယခုအခွိနမြှာ သူမအား လိုးတော့မည့ြ လူတဈယောကြ အဖြစ် အနီးကပ် ကြည့်မြိနေ၏။

” နင် … ဟိုကောငမြလေးကို … လိုးတော့ … အတုနဲ့ လိုးတာလား ”

” ဟာ ”

ယောင်ျကြားစိတ် ပေါကန်သေောလြည်း သူစိမ်း ယောကြွားက တဈတဈခွခွမေးစဉြ သောတ်ာထွန်း တဈယောကြ မိန်းကလေးပီပီ ရှကရြှံ့လာကာ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ထားကာ ဘယလြိုပြောရမှန်း မသိ။

” နင့မြှာ ဒီလိုဟာ …… ရှိလို့လား ”

” အာ … မ … မ …… မ ရှိ … မရှိပါဘူး ”

သောတ်ာထွန်း ခွဖြေားလကဖြွားများ အေးစကြ လာရ၏။ ဦးစံမောငမြှာ ပုဆိုးအား ခွရင်ေးပုံရင်း ဘယလြကန်ှင့ြ သူမမေးစိအား ပင့မြကာ ညာလကကြ လီးအား ကိုငပြှနသည်ေ။

” မိန်းမချင်ြး လိုးတာက …အဖုတခြငွြး ပြတကြှတာပါ … တကယ့ြ လီးအစဈနဲ့ … တွေ့ရင် စွဲလမ်း သှားရောပဲ ”

” တောြ တောြ … တောပြါတော့ … အဲ့လိုတွေ … မပြောပါနဲ့ ”

ဦးစံမောင် ဘယလြကမြှာ သောတ်ာထွန်း မေးစိ လေးအား ပင့မြထားရာမှာ နောကစြေ့ဘကြ လကဖြဝါးဖြင့ြ ဖမ်းကိုငလြိုကပြှနသ်ည်။ ပန်းရောင် သန်းနသေော မကြန်ှာချောချောလေးအား လီးဖြင့ြ ထိုးပြတန်သည်ေ။ သောတ်ာထွန်း ခေါင်းနောကြ ဆုတလြည်း မရ၊ ခေါင်းအား ဘယလြကကြ ဖမ်း ထိန်းထား၏။ သောတ်ာထွန်း အသကအြောင့ကြာ မကြရြညလြေး ဝဲတကလြာရှာသည်။ သူမ နှာခေါင်းဝနား လီးထိပကြပလြာတိုင်း လခွီးနံ့ကြောင့ြ ပျို့တကမြတတ် ခံစားနရသေည်။ ဦးစံမောငမြှာ သောတ်ာထွန်း မကြန်ှာတပြငလြုံး လီးနဲ့ထိုးကာ အားရအောင် ပြတသ်ပပြှီးမှ ကုတငပြေါြ လှဲခပြဈ၏။ အပေါပျိုင်း အင်ျကြီဗလာ ဖြစ်နသေောလြည်း ခါးပေါမြှ ဒူးဖုံးဘောင်းဘီတိုလေးအား ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။

ဘောင်းဘီလေး ကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ ပေါငဂြှလေး ထဲမှ စောကပြတလြေးအား ဖြဲကြည့်ကြာ ဆီးခုံးပေါမြှ စောကမြှှေးလေးများအား နှုတခြမ်းနှစ်ခုဖြင့ြ ညှပကြာ ဆှဲဆှဲပေး၏။ တဈခကြတ်ဈခကြြ အောကဖြကမြှ အစိလေးအား မေးစိဖြင့ြ ဖိခွလေိုကပြှနသ်ည်။

” အ ”

သောတ်ာထွန်းမှာ ပိုးရတီ အဖုတယ်ကပြေးသညကြိုသာ ခံစာဖူး၏။ အဖုတမြကြန်ှာပြငအြား မနူးမနှပပြဲ စောကစြိလေးအား မေးစိဖြင့ြ ဖိခွခေံရစဉြ မေးစိ ပေါမြှ မေးမှှေး ငုတတ်ို့လေးများကြောင့ြ စူးကနဲ့ ခံစားမှုအသဈလေးထဲ ရောကရြှိသှားရသည်။ နို့အုံလေးအား ညှဈခံရခွိန် မကြလြုံးများစင်းကာ ပေါငတ်နလြေး မသိမသာ ဖြဲပေးနမေိ၏။ ပေါငဖြှဲလိုကသ်ညန်ှင့ြ စောကပြတန်ီတာရဲလေးထိပရြှိ အစိလေးမှာ သိသိသာသာ ထောငထြှကလြာသည်။

ဦးစံမောင် တံတွေးမှိုခရွင်း ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာ အပကြာ လွှာအပြားလိုကြ ဖိယကတ်ော့သည်။စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားများ ခကြခြငွြး ဖောင်းကြှ လာကာ အတွင်းသား နုနုလေးအား နှုတခြမ်းမှှေး ငုတတ်ို့လေးများနှင့ြ ထိတွေ့မိရာ မကြဖြှူလနမြတတ် ခံစားနရေ၏။ ခံစားမှုများ ဖုံးကြယထြားသောလြည်း ခါးလေး ကော့တကလြာကာ ပေါငန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဦးစံမောငခြေါင်းအား ညှပထြားမိသည်။ ယောင်ျကြားတဈယောကြ၏ ကာမအထိအတွေ့က စတငလြှှမ်းမိုးလာ၏။ စောကစြိလေးအား စုပရြင်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လကခြလယ် ထိုးသှင်း မှှခေံ ရကာ ထိန်းခွုပမြှု့များ ပြင့ထြှကကြုနသ်ည်။

” အားးးးး … အ … မ … မ … မ ရ တော့ ဘူး … ရပ် ရပ် အားးးးး … သှား ပြီ … ထွကျ ထွကျ …အမလေးးးး …… အ …… အ ”

စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲမှ အရညမြွား ပန်းထွကြ လာရာ ဦးစံမောငမြကြန်ှာနှင့ြ အိပယ်ာပေါပြါ ရှှဲနှစ်ကုနသ်ည်။ ညည်းအောသ်ံမွာ ကယွလြာကာ တကိုယလြုံး တွနလြိမန်ေ၏။ ယောင်ျကြားတဈယောကြ၏ အထိအတွေ့မှာ ဒီလောကကြောင်းမှန်း သောတ်ာထွန်း မစဉြးစားခဲ့ပေ။ ဦးစံမောငမြှာ စောကရြညပြန်းထွကန်စဉြေ သောတ်ာထွန်း ပေါငကြှား ဒူးထောကန်ရောယူကာ စောကခြေါင်းဝလေးအား လီးထိပတ်ေ့ကာ ဖိသှင်းလိုကတ်ော့သည်။

” အ …… အမလေး ”

စောကပြတလြေးမှာ ကဉွြးနသဖြေင့ြ ဒဈကြီးမှာ မဝငပြဲ တဈနပြနေသ်ည်။ ဦးစံမောင် အားထည့ဖြိသှင်းရာ သောတ်ာထွန်း ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာ ၏။

” အမလေး … သပေါပြီ …… အ … အား … နာလိုကတ်ာ အရမ်းပဲ …… သောသ်ောြ …… မခံနိုငဘြူး အရမ်းနာတယ် … အီးးး …… အမေ့ ”

” ခဏလေးပါ … အောင့ခြံလိုကန်ောြ … ဗစွြ … ဗစွြ … ဇွိ … ဖလှပ် … ဘှတ် ”

ဦးစံမောင် ချော့ပြောနရင်ေး ခါးအားဖြင့ြ ထပဖြိရာ ဒဈမှုတန်ရောမှ လီးတဝကကြွောကြွောြ ဝငသ်ှား တော့သည်။ စောကခြေါင်းထဲ လီးက ကြပန်သညေ့ြ အပြင် သောတ်ာထွန်းမှာ မခံနိုငသ်ဖြင့ြ အောဟြဈ ရုန်းကနန်ပြန်ေ၏။

” အမေ့ … အားးး … အီး ဟီး … သပြေီ … သပြေီ … အားးးး … အီးးးးး … နာတယ် … အဟင့ျ ဟင့ျ ”

ဦးစံမောငမြှာ အသကကြှီးမှ မထငမြှတပြဲ ယောင်ျကြား စိတပြေါကန်သေော အပျိုရိုင်းလေးအား လိုးခွင့ရြနသဖြေင့ြ ရမျမကစြိတမြွား ပြင်းထနန်တေော့၏။ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာကာ မခွိမဆန့ြ ဖြစ်နသေော သောတ်ာထွန်း မကြန်ှာလေးအား ကြည့်ရြင်း မနားတမ်း ဖိလိုးပစ်သည်။ သောတ်ာထွန်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အလိုးခံရသညဖြစ်ရာ ကာမအရသာ မတွေ့သေးပဲ နာကငွမြှုများ ကြီးစိုးနရှော၏။

” အီးးးးးး … အီးးးးးးး … အ … အမေ့ … အားးးးးးး … အ အ … အဟင့ြ ဟင့ြ … ဖြည်း ဖြည်း … အ … နာတယ် အရမ်းနာတယ် ဖြေးဖြေး လုပပြါ … အဘစံ ရယ် … အ ဟင့ြ ဟင့ြ ”

စောကပြတအြကဉွြးလေးထဲ လီးကြီး မဆန့မြပြဲ ဝငထြှကန်ရော သောတ်ာထွန်း တောင့ခြံလေ လီးအား ညှဈပေးသလိုဖြစ်ကာ ဦးစံမောငမြှာ အရသာ ထူးကဲ နတေော့သည်။ တဖြည်းဖြည်း စောကရြညမြွား ကြောင့ြ လီးအဝငအြထွကြ ကောင်းလာရာ သောတ်ာထွန်းတဈယောကြ ငှိမကြသွှားရ၏။ စောကခြေါင်းလေးထဲ လီးအရညပြှားဖြင့ြ ပြတတ်ိုကြ ဆှဲနရော အလိုးခံရသည့ြ လီးအရသာလေး စတင် ရရှိလာသည်။ လီးဖြင့ြ အလိုးခံရာ ဒီလိုကောင်းမှန်း အစက မသိသောလြည်း အခုခွိန် အလိုးခံရသည့ြ အရသာမှာ နာလည်းနာ ကောင်းလည်းကောင်းမှန်း သိရှိလာ၏။

တဖြည်းဖြည်း အရှိနရြလာရာ မသိမသာလေး အောကမြှပင့ကြာ ဆောင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ ဆီးခုံး ချင်ြး ကပသ်ှားတိုင်း ဦးစံမောင် လမှှေးအုံ အောကြ ဖကန်ရော နှင့ြ ခေါင်းထောငန်သေော စောကစြိလေး ထိမိကာ တကိုယလြုံး အီစိမ့န်အေောင် ကောင်းလာ ခဲ့၏။ သောတ်ာထွန်း ပင့ဆြောင့ပြေးသညကြို ရိပမြိ သညန်ှင့ြ ဦးစံမောငမြှာ ကုတငတ်ိုငမြွား ရမ်းခါနေ အောင် ဖိလိုးတော့သည်။

” သောသ်ော့ြ … စောကဖြုတလြေးက … အရမ်းလိုးလို့ ကောင်းလိုကတ်ာ … ရှီးးးးး … အင့ြ … ဗစွြ ဗစွြ … ဘှတ် ဘှတ် … ဇွိ … ဖြပ် … ဗစွြ … အားဟား …… ရှီးးးးးးးး ”

သောတ်ာထွန်း ကိုယလြုံးလေး တုနခြါနပြေီး မကြန်ှာ လေးရှုံ့ကာ အံကြိတခြံနရှောသည်။ အနည်းငယ် နာကငွသ်ေးပမယေ့ြ နာကငွမြှုထကြ လီးအရသာက သာလှနန်ပြန်ေ၏။

” အ … အင့ျ …… ရှီးးးး ရှီးးးးး … အဘစံ … အ အားးးး ”

……………………………………………………

🏵️အခန်း ( ၁၀ ) ဇတသ်ိမ်း🏵️

လီးဝငလြာတိုင်း ဒဈကြီးမှ စောကခြေါင်း အတွင်းသားများအား ဖိပြတပြှီး လီးပြနအြထွကြ အတွင်းသားများအား ခွိတဆြှဲနသဖြေင့ြ နာကငွမြှုများ ပြောကကြာ လီးအရသာ ခံစားလာရတော့သည်။ ဦးစံမောငမြှာ သောတ်ာထွန်း ခံနိုငလြာသညန်ှင့ြ ဒုတိယအကြိမ် မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပြန်၏။

” အမေ့ … အား … လိုး လိုး … အ အ … ရှီးးးးးးး … အဟင့ြ … အထဲက … ပြီး ပြီးးးး … အားးးး … အဟင့ြ … ဆောင့ြ လိုး ပေး … အင့ြ … အားး … ထွကပြှီ … ထွကပြှီ … ဟူးးးးး ရှီးးးးးး ”

ဦးစံမောင် စိတရြှိသမွှ ဆောင့လြိုးနရော သောတ်ာ ထွန်း ပြီးမှန်းသိသညန်ှင့ြ အခကြြ ၃၀ ခန့ြ ဆကလြိုး ရင်း လီးအားဆှဲထုတကြာ စောကပြတန်ီတာရဲလေးပေါြ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။

” တူတူ … တူတူ … တူ ……… ”

ရုတတ်ရကြ ဖုန်းသံမှညလြာသဖြင့ြ သောတ်ာတွန်း အတွေးစများ ပြတသ်ှားရ၏။ ဖုန်းအား ဖြင့ကြှည့ရြာ ပိုးရတီ ဖြစ်နသညေမြို့ စိတထြဲ တမွိုးလေး ခံစားလိုကရြ ပြနသ်ည်။ အရင် ယောင်ျကြားစိတဖြှင့ြ ပိုးရတီ အပေါြ ခစွခြဲ့ပမယေ့ြ အခုခွိန် ယောင်ျကြားစိတ် ပြောကကြှယန်တေော့၏။

” ပြောလေ … သဲ ”

” ဟာ … လသေံက စိမ်းလှခညွလြား … သောသ်ောြ ရယ် ”

” မဟုတပြါဘူး … ဒီရကြ သောသ်ောြ … စိတည်ဈ နလေို့ပါ ”

နှစ်ယောကသ်ား ခဏငှိမသ်ှားကြရင်း ပိုးရတီဘကမြှ ဖုန်းခသွှားသည်။

…………………………………………………

နေ့မှရကြ ရကမြှလသို့ ကူးပြောင်းလာရာ ပိုးရတီနှင့ြ သောတ်ာထွန်းတို့မှာ အနဝေေးကာ သှေးအေးသှားတော့၏။ မှို့ထဲ နှစ်ကြိမလြောကြ ဆုံခဲ့ပမယေ့ြ သောတ်ာထွန်းမှာ အရငလြိုပုံစံ မဟုတတ်ော့ပဲ မိန်းကလေးအဝတအြစားဖြင့ြ ခပတ်ညတ်ည် ဆကဆြံသဖြင့ြ ရငထြဲနှင့်နအေောင် ခံစားလိုကရြပြနသ်ည်။

ပိုးရတီတဈယောကြ ဖုန်းထဲမှငန်ရသေော သူမနှင့ြ သောတ်ာထွန်း ပုံများအား ကြည့်ရြင်း တဈပုံခွင်း ထိုငဖြကြန်သည်ေ။ ၂ ရကဆြကတ်ိုကြ ငိုထားသဖြင့ြ မကြန်ှာလေး မို့တကလြာရ၏။ မိန်းမချင်ြး ခစွခြဲ့မိ သဖြင့ြ နောငတ်ရလို့ မဆုံးမိ။ အခုထိ သူမအဖုတ် လေးအား ကြည့်မြိတိုင်း ကာမအထိအတွေ့များက သူမရငကြို နာကငွစြေ၏။ ဖုန်းထဲပုံများ အကုနဖြကြြ ကာ ဧည့ခြန်းဘကြ ထွကလြာခဲ့၏။ ဧည့ခြန်းထဲထိုငရြင်း တဈယောကထြဲ ဟိုတွဒေီတွေး တွေးနမေိ သည်။

” သမီး … ပိုးရတီ ”

” ဟမ် … မာမီ ”

ဘေးနားရပကြာ ခေါလြိုကသ်ော မိခငဖြစ်သူ အသံ ကြောင့ြ အတွေးများ ပကြကြာ ကမန်းကတန်း ထူး လိုကမြိသည်။

” မာမီ … သတိ ထားမိနတော ၃ ရကျ ရှိပြီ … ဘာဖြစ်နတောလဲ … ပြော ”

” အဟင့ြ … ပိုးနဲ့ သောသ်ောြ … ပြတသ်ှားကြပြီ … မာမီ ”

” အောျ ”

သမီးဖြစ်သူ စကားကြောင့ြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ရငထြဲ အလုံးကြီး ကသွှားရ၏။ သူမနှင့ြ ဦးစိုင်းမောငတ်ို့ ဒီရကြ အပြငတ်ှင် ခိုးတွေ့နကြသေဖြင့ြ သမီးဖြစ်သူ သိများသှားလားဟု စိုးရိမန်မေိသည်။ သူမ ဖောကပြှနသ်ည့ြ ကိဈစအား ပိုးရတီ အစောကြီး ကတည်းက သိနမှန်ေး မသိရှာပေ။ သမီးဖြစ်သူအား နှစ်သိမ့ကြာ ဆေးခန်းသှားဖို့ ပြငဆြငရြင်း ခဏအကြာ ကားလေးဖြင့ြ ထွကခြှာသှားတော့၏။

………………………………………………….

” ပိုး ”

” ရှင် … ဆရာ ”

” ကားပကြျ … လို့ဆို ”

” ဟုတတ်ယ် … ကြောင်းနားမရောကခြင် ထိုးရပ် … သှားတာ …။ ပြငန်ကြေ … ကားဝါးရှော့ကို … ဖုန်းဆကြ ယူခိုင်းရတယ် …။ နှစ်ရကလြောကြ ကြာမယ် ပြောတယ် …။ မာမီကိုပဲ … ကြောင်းလာကြိုဖို့ ပြောရတော့မှာ ”

” အောြ … ပိုးရယ် … ကနွောြ … အကြိုအပို့ လုပပြေးမှာပေါ့ …။ အခု … နေ့လညစြာ … သှားစားရအောင် … လိုကခြဲ့နောြ ”

ပိုးရတီတဈယောကြ သောတ်ာထွန်းနှင့ြ ဝေးခဲ့ပြီး စိတပြှလကေပြွောကြ သူမကို ခစွခြှင့ပြနသ်ူများထဲမှ ဆရာဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံအား အပြောတ်ှဲနေ ရင်း မထငမြှတပြဲ ငှိစွန်းသှားရတော့သည်။ မိန်းမ ချင်ြးသာ ဆကဆြံဖူးသော ပိုးရတီတဈယောကြ ဆန့ကြငွဘြကလြိငန်ှင့ြ တွေ့သောအခါ မခံစားဖူးသော ကာမ အရသာလေးများ ရရှိနရေ၏။ မိန်းမချင်ြး ခစွကြှိုကမြိသညကြို နောငတ်ရမဆုံး ဖြစ်နရှောသည်။

ခဏအကြာ ကားဖြူလေးမှာ ဆေးကြောင်း ကားပတကြငထြဲမှ ထွကလြာကာ မှို့ထဲ အစားအသောကန်ှင့ြ တွဲဖကရြသော တည်းခိုခန်းသို့ ဦးတညန်ေ၏။ ပိုးရတီတဈယောကြ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံနှင့ြ ၇ ကြိမ် ၈ ကြိမခြန့ြ ရောကဖြူးသောလြည်း တည်းခိုခန်း ကောငတ်ာရှေ့ အခန်းသော့ယူကာ အပေါထြပတ်ကတ်ိုင်း ရငခြုနန်ရသေည်။ ယူနကြေ အခန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ သူမ အတွင်းခံ ဘောင်းလီလေးအား ခွှတပြေးရာ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံမှာ ကုတငပြေါထြိုင်းရင်း ဘောင်းဘီဂွလေးအား တရှုံ့ရှုံ့ နမ်းနတေော့၏။

ပိုးရတီမှာ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံရှေ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပရြင်း ထမိနအြောကန်ားစလေးအား ဗိုကထြိလှနကြာ စောကပြတလြေးအား ဖြဲပြလိုကပြှန် သည်။ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံတဈယောကြ အမှှေးရိတ် ထားသော ပန်းရောင် စောကပြတအြုံအား ကြည့်ရြင်း ဘယလြကဖြှင့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီအား နှာခေါင်းဝ တေ့ရှုကာ ညာလကမြှ ဘောင်းဘီဇဈဖြငရြင်း လီး အားထုတကြာ ပြတသ်ပန်ပြန်ေ၏။ ပိုးရတီမှာလည်း သူမရှေ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ စောကစြိအရညပြှားလေး တင်းမာလာကာ အဖုတအြုံကြီး ကြှတကလြာ တော့သည်။

ဒေါကတ်ာသိန်းဇံမှာ လီးကြီး မာထငလြာသညန်ှင့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီအား ပါးစပဖြှင့ကြိုကကြာ ထရပ် လိုကြ၏။ ထမိနအြားလှနကြာ စောကပြတလြေး ဖြဲထားသော ပိုးရတီခါးအား ဘယလြကဖြှင့ြ ဝိုကဖြကြ ကာ ညာလကကြ လီးအား ထိန်းကိုငရြင်း ဒဈဖြင့ြ စောကစြိလေးအား ထိုးကလောန်သည်ေ။

” အ … အ … ဆရာရယ် … ရှီးးးး … ကြှတ် ကြှတ်”

ပိုးရတီ စုပသ်ပည်ည်းရင်း ခေါင်းလေးမော့တကြ သှားရ၏။ သူမ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအား ရှူပြီး ဂွင်းထုပြတိုင်း စောကပြတလြေးထဲမှ တဆဈဆဈဖြင့ြ ယားနတတေသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပ် လကြြ အနအထေားဖြင့ြ စောကစြိအား ဒဈဖြင့ြ ထိုး ကလောခြံရစဉြ စောကရြညမြွား ထွကကြလွာတော့ ၏။

ဒေါကတ်ာသိန်းဇံမှာ ကိုယလြုံးလေး တဆကဆြကြ တုနကြာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတန်သေော ပိုးရတီ အား ကြည့်ရြင်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပ် သှင်းကာ ဆှဲလိုးပစ်သည်။

” အ … အင့ြ … ရှီးးးးးးး … ဆရာ ရယ် … အား … အိုးးး … ဆောင့ြ ဆောင့ြ … အမလေး … မှနမြှန် … ဆောင့ြ လိုး ပါ …အဟင့ြ … အား … ပြီး … ပြီး ထပ် ထွကြ တော့ မယ် … ရှီး … မှန် မှန် … အ … အားးးးးး … ပြီးးး ပြီးးး … ပြီး ပြန် ပြီ … ဟူးးးးးးး ရှီးးးးးးးးးးး ”

ပိုးရတီတဈယောကြ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံ နဖူးအား တဖြဖြ နမ်းကာ ပုခုံးဆှဲထားသော သူမလကတ်ှလည်ေး အားလွော့ သှားရရှာသည်။ စောကခြေါင်း အတွင်း သားများက လီးအား အလိုအလွောကြ ညှဈပေးနေ သဖြင့ြ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံလည်း အခကြြ ၃၀ ခန့ြ ထပဆြောင့ကြာ လရညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့၏။ လီးကြီး ဆှဲထုတပြှီးသညန်ှင့ြ ပိုးရတီအား ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနတ်ငကြာ လိုးပြီးခါစ စောကပြတ် နီတာရဲလေးအား လွှာဖြင့ြ အပြားလိုကြ ပင့ယ်ကြ နသည်ေ။ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲမှ အကြိအခွှဲ များ စီးကလွာရာ ဖငဝြလေးနားအရောကြ လွှာဖြင့ြ သိမ်းယကပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ ပိုးရတီ ဖငသ်ားစိုငလြေး ကြုံ့သှားကာ ပေါငတ်နမြွား တဆကဆြကြ တုနခြါ နတေော့၏။ နှစ်ယောကသ်ား ကုတငပြေါြ ခဏ အမောဖြပြေီး တည်းခိုးခန်း အောကထြပ် ဆင်းရင်း ထမင်း အတူစားကာ ဆေးကြောင်းသို့ ပြနလြာခဲ့ကြ၏။

………………………………………………………

ညနပေိုင်း ပိုးရတီတဈယောကြ သူမ အတန်းခွိန် ပြီးသညန်ှင့ြ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံအား အိမသ်ို့ လိုကပျို့ ခိုင်းတော့သည်။ ကြောင်းက ထွကလြာသညန်ှင့ြ ကားလေးမှာ မောင်းနကြေ လမ်းအတိုင်း မောင်းရင်း တဖြည်းဖြည်း ပိုးရတီတို့ ရပကြှကထြိပန်ား ရောကရြှိ လာ၏။ ဆိတင်ှိမရြပကြှကလြေးမို့ လူသှားလူလာ မရှိပဲ ကားတဈစီး တလသော ရပကြှကထြဲမှ အပြငသ်ို့ ထွကလြာသညကြို မှငန်ရသေည်။

” ဟင် … နေ့လညကြ … တဈခါ လုပပြှီးပြီလေ … ဆရာကလည်း ”

” အင်း … ဒီနေ့ … ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘူး … ကြညပြါဦး … ပိုးရယ် ”

ဒေါကတ်ာသိန်းဇံမှာ ပိုးရတီတို့ လမ်းထိပ် သဈပငကြှီး တဈပငအြောကြ ကားထိုးကာ စကားပြောရင်း ဘောင်းဘီဇဈဖြင့န်ေ၏။

” ဟှန့ြ … အဲ့ဒါပဲ စဉြးစားနတယ်ေ … ပိုး … ဒီနေ့ … လကတ်ှေ့ … ပရယတ်ီကယ် ဆင်းရတာ … ပငပြန်းနပြေီ … ဆရာရဲ့ ”

” အင်းပါ … သိပါတယ် … ပိုးရယ် ”

လူရိပလြူခွေ ကြည့်ရြင်း ကားမှနမြွားပိတပြှီး ပိုးရတီ လကတ်ဈဖကအြား ဆှဲယူကာ ဘောင်းဘီထဲမှ ထုတထြားသော လီးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပရြာ ပိုးရတီတဈယောကြ ပါးစပလြေးဟပေးရင်း လကခြွောင်းလေးများက လီးအား ဆုပကြိုငကြာ ဂွင်းထုပေးနတေော့သည်။ ၅ မိနဈခန့ြ အကြာ သူမလကထြဲ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံလီးကြီး တဒုတဒြုတန်ှင့ြ တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဖြစ်လာရ၏။ ကားရှေ့ခန်းထဲ ဘေးတိုကြ အနအထေားဖြင့ြ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်ရောမှ ခါးညှတကြာ ထောငမြတန်သေော လီးအား ငုံ့စုပလြိုကသ်ည်။ ပန်းရောငသ်န်းကာ ကားထွကန်သေော ဒဈအား ဆှဲစုပပြှီး ပါးစပထြဲရောကမြှ လွှာဖြားလေးနှင့ြ လီးထိပ် အပေါကလြေးထဲ ထိုးကလိပေးပြန်၏။

ဒဈအခွအေား သှားလေးဖြင့ြ မနာ့တနာလေး ကိုကရြင်း ဂွင်းမှနမြှနထြုပေးရာ ခဏအကြာ ဒေါကတ်ာ သိန်းဇံတဈယောကြ ထိုငလြကြအြနအထေားဖြင့ြ ဖငကြှှတကလြာပြီး ပိုးရတီပါးစပထြဲ လရညမြွား ပန်းထုတလြိုကရြသည်။ ပိုးရတီမှာ လီးအား ပါးစပထြဲမှ ထုတမြပစ်ပဲ ထွကလြာသမွှ လရညမြွား ကုနစြငအြောင် မွိုခကြာ ဒဈအား ပါးခွကအြောင် စုပပြှီးမှ ထုတပြေးလိုကြ၏။

” ဆရာ … ပိုး … အိမကြို မောင်းတော့ … နောကကြနွပြေီ ”

အိမရြှေ့ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ပိုးရတီမှာ ကားရှေ့ခန်း ခေါင်းငုံ့ဝငကြာ စကားခဏ ပြောပြီးမှ အိမထြဲဝင် လာနေ၏။ ဒေါကတ်ာဆုရတီ ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငန်စဉြေ အိမရြှေ့ ကားအဖြူလေးတဈစီး ရပကြာ သမီးဖြစ်သူ ဆင်းလာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။

” သမီး … ကြောင်းပြနလြာပြီလား … ကား ဘာဖြစ် လို့တုန်း ”

” ဟုတ် … မာမီ … ကားက … ကြောင်းနား မရောကခြင် … ထိုးရပသ်ှားလို့ … ပြငန်ကြေ ဝါးရှော့ … ဖုန်းဆကခြေါြ ပြီး … ပြငခြိုင်းလိုကပြှီ ”

” ခုန … လိုကပျို့တာ … သမီးသူငယခြငွြး လား ”

” ရှင် … ဟို … ဟို … သမီးတို့ ဆရာ … တဈယောကပြါ ”

” အောျ … အဟင်း ဟင်း ”

မိခငဖြစ်သူ၏ ပြုံးစစ မကြန်ှာဘေးကြောင့ြ ပိုးရတီ ဖခငဖြစ်သူအား နှုတမြဆကန်ိုငပြဲ သူမ အိပခြန်း လေးထဲ ပြေးဝငလြာခဲ့တော့သည်။ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံအား စွဲလမ်းနသညေမြှာ သူမကိုယသ်ူမ မညာချင်တ်ော့ပေ။

၁၀ ရကခြန့အြကြာ ပိုးရတီတဈယောကြ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံနှင့ြ လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ခွင့ြ ရဖို့ လမ်းစလေး ပေါထြှကလြာရ၏။ ကြောင်းမှ သူငယခြငွြးများ စုကာ ၂ ညအိပ် ၃ ရကြ အပြောခြရီး ထွကကြှမည် ဖြစ်သဖြင့ြ ဒေါကတ်ာသိန်းဇံမှာ လိုကခြဲ့ရန် ဇွတ် ပူဆာနသည်ေ။ ပိုးရတီကိုယတ်ိုင် စိတပြါနသညေမြို့ မိဘနှစ်ပါးအား ခွင့တ်ောင်းကာ လိုကခြဲ့တော့၏။

…………………………………………………

” ရှှိ … ဗှမ်း ဗှမ်း … ဘလပဘြလပ် ”

ဦးရဲကြောြ မကြန်ှာသဈလိုကပြမယေ့ြ စိတတ်ှကေ နုန်းနရင်ေး ရှေ့လွှောကမြဲ့ လမ်းတွေ ဝဝေါးနရေ သည်။

” ကိုကြီး … မနကစြာ … လုပထြားခဲ့ပြီ … ဆု … ဆေးခန်း … သှားပြီနောြ ”

ရချိုးခန်းထဲမှ မကြန်ှာသဈပြီး ထွကလြာသော ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဦးရဲကြောအြား လှမ်းပြောရင်း လုပပြေးနကြေ ဝတ်တရားတဈခု လုပကြိုငပြေးကာ ဧည့ခြန်းထဲမှ ထွကခြှာသှားတော့၏။ ဦးရဲကြောြ စကားပြနမြပြောပဲ ဧည့ခြန်းထဲ လွှောကလြာရာ ခွံရှေ့တံခါးဝနား သူငယခြငွြးဖြစ်သူ စိုင်းမောင်၏ ကားလေးအား တွေ့လိုကရြသည်။ ဇနီးချောလေး ဒေါကတ်ာဆုရ တီမှာ ခွံဝင်းတံခါးပိတပြှီး ဦးစိုငမြောင် ကားထဲ ဝငသ်ှားရာ ကားလေး ထွကခြှာသှားသညအြထိ ရီဝစွော ကြည့်န်မေိ၏။ ဧည့ခြန်းထဲ လူ ၄ ယောကစြာ ထိုငန်ိုငသ်ော အနကရြောင် သားရဆေိုဖါ ခုံကြီးအား ကြည့်ကြာ မကြန်ှာညိုးကသွှားသည်။

” ဟူးးးးးးး ”

သကပြှင်းရှညခြကြာ မနေ့ညမှ အဖြစ်အပကြမြွား ပြနတ်ှေးနမေိ၏။ ခါတိုင်း ၉ နာရီ လောကဆြို အိပပြွောခြဲ့သော ဦးရဲကြောမြှာ ၁၀ နာရီ ကြောသ်ညအြထိ အိပမြပြောခြဲ့ပေ။ သမီးဖြစ်သူ ဆေးကြောင်းမှ သူငယခြငွြးများနှင့ြ ၂ ညအိပ် ၃ ရကြ အပြောခြရီး ဒီနေ့ မနကကြတည်းက ထွကသ်ှားသဖြင့ြ သတိရကာ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးရင်း မကြစြိကြောငပြှီး အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြာခဲ့၏။ ဧည့ခြန်းဘကြ အဝငစြနားလေး အရောကြ မှငကြှင်းကြောင့ြ ခွလှမြေးများ ရပတ်န့ြ သှားရသည်။ ဧည့ခြန်းထဲ လူ ၄ ယောကြ ထိုငန်ိုငသ်ော အနကရြောငဆြိုဖာခုံပေါြ ဒေါကတ်ာဆုရတီ အလွားလိုကြ မှောကအြိပန်သည်ေ။

ဇနီးချောလေး ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ လူက မှောကြ အိပန်သေောလြည်း ဝိုင်းစကအြိကားနသေော ဖငကြှီးအား အစွမ်းကုနထြောငပြှီး ဖြဲထားပေး၏။ ဦးရဲကြောတ်ဈယောကြ မကြမြှနခြွှတကြာ မကြလြုံးနှစ်ဖကအြား ပြတသ်ပပြှီး မကြမြှနပြှနတ်ပကြာ ဧည့ခြန်းနံရံ၌ ကပထြားသော မှနဗြီဒိုနား ခွဖြနေင်းရင်း တိုးကပလြာသည်။ မှနဗြီဒိုအကြယမြှ ခိုးကြည့်ရြာ ဧညခြန်းထဲ ထွန်းထားသော မီးရောငဖြှင့ြ ခွေ ၅ လမ်း အကြာမှ မှငကြှင်းက ထငရြှားနေ၏။ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီ နှင့ြ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ စိုင်းမောင် တို့ နှစ်ဦးမှာ ကနလြန့ဖြှတ် အနအထေားနှင့ြ ကြော ပေးထားသညမြို့ ဦးရဲကြောတ်ဈယောကြ အနီးကပ် မှငန်ရေ၏။ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ စိုင်းမောငမြှာ ဇနီးချောလေး၏ နောကမြှ ဖငသ်ားစိုင် နှစ်ခွမ်းအား ဖြဲကာ စောကစြိလေးမှ ဖငဝြအထိ လွှာအပြားလိုကြ ပင့ယ်ကန်သည်ေ။

” အ … အားးးးးးး… ရှီးးးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုစိုင်း ရယ် ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ တီးတိုးညည်းရင်း ဖငကြှီးအား နောကတ်ိုး ကပပြေးလိုကပြှန်၏။ ဦးစိုင်းမောင် ဘယဘြကလြကခြွောင်းလေးမှာ မှောကတ်ကလြာပြီး စောကစြိလေးအား ဖိခွကော လွှာဖြားထိပလြေးမှာ ဖငဝြနီတာရဲလေးထဲ ဖိထိုးနသည်ေ။

” အားးးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုစိုင်းရယ် … အစိလေး … နာနာ ခွပစ်ေ … အ … ဟုတတ်ယ် အင့ြ … ဖငပြေါကထြဲ … လွှာနဲ့ လိုးပေး ……အဟင့ြ ဟင့ြ … မ ရ တော့ …… တော့ … အ …အားးးးးးးးးး ထွကြ ပြီ …… အဟင့ြ ဟင့ြ … ထွကကြုန် ပါပြီ ”

ဦးရဲကြောြ အံသှမှငသ်ကန်ရသေည်။ လငမြယား သကတ်မ်းတလွှောကြ ကနွြးမာရေးကောင်းစဉြ အခွိနမြွားလည်း မယားချောလေး ဒီလောကြ စိတကြှှတာ မမှငဖြူးခဲ့ပေ။ သရဆေိုဖာခုံအား လကဖြှင့ြ တဘုံးဘုံးထုကာ စောကရြညမြွား သေးပန်း သလို သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ရငဘြတအြား ထောငပြန်း နသည်ေ။ ထိုအခွိန် ဦးစိုင်းမောငမြှာ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လီးထိပန်ှင့ြ အထကအြောကြ ၁၀ ခကြခြန့ြ ပြတဆြှဲကာ အရညပြန်းထွကန်သေော စောကခြေါင်းပေါကလြေးအား လီးအရင်းထိ ပစ်ဆောင့ြ ပေးလိုကပြှန်၏။

” အိုးးးး … အားးးးးးး … အားးးးးးး … အဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ … ထွကျ … ထွကျ … ထွကျ ပြန် ပြီ … ကိုစိုင်း ရဲ့ … အမလေးးးး … အ … အားးးး … ရှီးးးးးးးးးးးးး ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ တဈယောကြ ဖငကြှီးရမ်းကာ ခန်ဓာကိုယမြှာ ဇပင်ငဇြပင်ငဖြှင့ြ ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာ၏။

” ကောင်းလား ……… မဆု ”

ဦးစိုင်းမောငမြှာ လီးအား ပြနထြုတရြင်း ဒေါကတ်ာ ဆုရတီ ဖငကြှီးအား ဆုပန်ယကြာ မေးလိုကပြှနသ်ည်။

” အသဲခိုကအြောငကြို ကောင်းတယ် … ကိုစိုင်း ရယ် … ဒီည … သမီးလည်း မရှိဘူး … ဆု … ယောင်ျကြားလည်း … အိပပြွောန်ပြေီ …… မနကထြိ …… မပြနမြချင်ြး …… လိုး ပေး ရမှာနောြ ”

ဦးရဲကြောြ ကြည့်ရြင်း ရငထြဲ နှင့ကြနဲ့ ခံစားနရေ၏။မယားဖြစ်သူ ကိုယတ်ိုငမြှ သူစိမ်းယောင်ျကြားအား လိုးပေးရန် တောင်းဆိုနသညေကြို မှငတ်ှေ့ရပြန် သည်။ ဒေါကတ်ာဆုရတီ တောင်းဆိုနသေောလြည်း ဦးစိုင်းမောငမြှာ မလိုးသေးပဲ လီးထိပအြား စောကြ ခေါင်းဝလေး တေ့ကာ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈဖကအြား ညှဈခွနပြေနေသ်ည်။ ဦးစိုင်းမောင် လီးအားမှငရြာ ဦးရဲကြောတ်ဈယောကြ စိတထြဲ သိမင်ယသ်ှားရရှာ၏။ လုံးပတရြော အရှညပြါ သာသည့ြ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ လီးမှာ မယားချော စောကပြတလြေးအား ဘယန်ှဈကြိမလြောကြ လိုးထားမှန်း မခန့မြှန်းတတပြေ။

” ဟာ … ကိုစိုင်းရယ် … လီးကို … ခုနလို ဆောင့သ်ှင်း လိုကလြေ … ရှီးးးးးးး …… ကြှတ် ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ မှာ သူမဖငကြှီး ထောငထြားလကြြ နောကသ်ို့ ပစ်ပေးရင်း လီးထိပအြား စောကပြတလြေးထဲ ဝငရြန် ကြိုးစားနရှော၏။ အားမလို အားမရဖြင့ြ ဖငကြှီး နောကကြော့ပေးရာ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ဘှတကြနဲ လီးကြီးအား ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ော့သည်။

” အားးးးးးးးးးး ”

ဒေါကတ်ာဆုရတီ တဈယောကြ ဖငန်ောကအြပစ် လီးကြီးမှာ အရှိနဖြှင့ြ ဝငလြာသဖြင့ြ သားအိမဝြအား ဆောင့မြိကာ စူးစူးဝါးဝါး အောလြိုကရြသည်။ ချောင်းကြည့်န်သေော ဦးရဲကြောပြါ ခန်ဓာကိုယ် ဆကကြနဲ တုနသ်ှားမိ၏။ အခုမှ ဇနီးချောလေးမှာ သူငယခြငွြးဖြစ်သူအား ဘာလို့ စွဲလမ်းနကြေောင်း သဘောပေါကလြာရသည်။ သူငယခြငွြးဖြစ်သူမှာ မယားဖြစ်သူ၏ ကာမစိတအြား အမှင့ဆြုံးထိ နိုးဆှပြီးမှ လိုးပေးနသညေကြို မှငန်ရေ၏။ ဖငကြှီး ကော့ပေးတိုင်း ဆောင့ဆြောင့လြိုးရာ မယားဖြစ်သူမှာ တအား အား ညည်းရင်း လီးအရသာ ထူးကဲနသညေကြို လကတ်ှေ့ သိရှိလိုကသ်ည်။

ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ဦးစိုင်းမောင်၏ မီးပြင့မြတတ် ဆောင့ခြကြမြွားအောကြ တကိုယလြုံး ခါရမ်းနကော စောကရြညမြွား ခဏတိုင်း ပန်းထွကန်ရှော၏။ ဦးစိုင်းမောင် ပြီးခါနီး လီးအား ဆှဲထုတရြာ ကိုယတ်ပတလြှည့ပြှီး လီးထိပအြား အငမ်းမရ ဆှဲစုပတ်ော့သည်။ သို့သောြ ဦးစိုင်းမောငမြှာ ပါးစပထြဲမှ ဆှဲထုတကြာ လီးအား လကဖြှင့ကြိုငကြာ ပင့ပြေး လိုကပြှန်၏။ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ လီးပင့ပြေးသည် နှင့ြ လီးအရင်းအောကြ တွဲကနွသေော လဥများအား တဈလုံးပြီး တဈလုံး လွှာဖြင့ယ်ကကြာ ပါးစပထြဲ သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ လုပပြေးနသည်ေ။

” အ … ရှီးးးးးး … အားးးးး … ကောင်း လိုကျ တာ … မဆု ရယ် … ပါး စပ် ဟ တော့ … အ … အားးးး ”

ဦးစိုင်းမောင် စကားအဆုံး စုပလြကစြ လဥတဈလုံးအား ခပပြှင်းပြင်း ဆှဲစုပကြာ ပါးစပလြေး ဟပေး လိုကတ်ော့၏။ ဦးစိုင်းမောငမြှာ လီးထိပအြား ပါးစပထြဲ သှင်းကာ ခေါငအြား ဖမ်းကိုငရြင်း ဒေါကတ်ာဆုရတီ၏ လညပြငကြှောများ ထောငလြာအောင် ဆှဲလိုးရင်း လရညမြွား ပန်းထည့န်ေ၏။

ဦးရဲကြောြ စိတထြဲ ဖောမြပြနိုငသ်ော ဝဒနောလေး တဈရပ် ခံစားရင်း ဇနီးချောလေးအား ကြည့်ကြာ မကြရြညစြီးကလွာတော့သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါကတ်ာဆုရတီမှာ ရမျမကစြိတ် မကသွေးပဲ ခဏ အနားယူကာ ဦးစိုင်းမောငလြီးအား ပြနစြုပပြေးစဉြ မှငကြှင်းအား ဆကမြကြည့်တ်ော့ပဲ အိပခြန်းထဲ ပြနလြာကာ ကြိတမြှိတ် အိပပြဈလိုကြ၏။

” ဒင်းဒေါင် … ဒင်းဒေါင် … ဒင်းဒေါင် ”

ရုတတ်ရကြ ဧညခြန်းထဲမှ တိုငကြပန်ာရီ အသံကြောင့ြ အတွေးစပကြကြာ လူ ၄ ယောကစြာ ထိုငန်ိုငသ်ော သရဆေိုဖာခုံအား ကြည့်ပြှီး တွေးနရောမှ နာရီဆီသို့ အကြည့်ရြှေ့လိုကသ်ည်။ နေ့လည် ၁၂ နာရီသို့ နာရီ လကတ်ံများက အခကြပြှနေ၏။ အခုထိ ဇနီးဖြစ်သူ ပြငဆြငပြေးသော မနကစြာလည်း မစားဖြစ်၊ စားချင်စြိတလြည်း မရှိ။ လေးလံသော ခွလှမြေးများဖြင့ြ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာခဲ့ တော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

စိတကြူးယဉြ ဇာတလြမ်းလေးအား စ/ဆုံး ဖတရြှု့ ပေးသော စာဖတသ်ူ မိတဆြှမွေား အားလုံး ကြေးဇူး တငရြှိပါသည်။

မောငခြှိမ့ြ