သူရဲကောင်းလေးဖောျ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
တိုးအောင် နှင့ြ ဖိုးကြောတ်ို့ ရှာအရှေ့ထိပ် ညောငပြငကြှီးအောကတ်ှင် နှားကြောင်းရင်း မကြာခငကြ ဖြစ်ပြားသှားသော ကာမအဓိကရုဏြး အကြောင်းကို မှိနရြယှကေရြေ ပြောနကြသေည်။ သူတို့အသကတ်ှကေ အခုမှ ၁၅ နှစ်ကြောလြို့ ၁၆ နှစ်ထဲဝငကြာစ ရှိကြသေးသည်။ လူပျိုကလေးတွေ ဖြစ်ကြသညန်ှင့အြညီ ညညဆိုလွှင် ရှာထဲက လငမြယားတွကေို ချောင်းတတန်ကြပြေီ။ နောကြ လူပျိုပေါကတ်ို့ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ငယပြါကို သူတို့လကန်ှင့ြ ထုတတန်ပြေီ။
“အေးကြာ… အဲဒီညက သာဂိပြောပြတဲ့ အဖြစ်အပကြကြ တကယ့ကြို သဲထိတရြငဖြိုပဲဟေ့…”
တိုးအောငကြ မဝင်းခငတ်ို့ မှောငရြိပခြိုဇာတလြမ်းကို အားရပါးရ ပြောနေ၏။
“နစမြေးပါဦးကြ.. အဲဒီညက မဝင်းခငယ်ောကြွား ကိုဘတုတကြှီး မရှိလို့လား..”
“ ဟား…ရှိတာပေါ့ကြာ…။ ကိုဘတုတန်ဲ့ ကိုသန်းဌေးတို့ အတူတူ အရကသ်ောကန်ကြတောတဲ့…မောငရြေ့..။ ကိုဘတုတကြ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲလေ.. အလကားရ ရအသေသေောကဆြိုတဲ့လူကြီးလကြော…။ ဒီတော့ အကြံသမား ကိုသန်းဌေးက အရကမြူးအောငတ်ိုကပြှီး မဝင်းခငကြှီးနဲ့ ‘မွောကြ နှစ်ပါးသှား’ ခင်းကြတာပေါ့ကြာ… ဟား ဟား….”
“အေး…အဲဒါတော့ ဟုတပြါပြီ… ဘယလြိုလုပ် ရုတရြုတသ်ဲသဲ ဖြစ်သှားရတာလဲ”
ဖိုးကြောကြ အသအချောသိချင်ြ၍ စဈစဈပေါကပြေါကြ မေးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။
“အေး……ဒီလိုတဲ့ကြ…….”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
“ရော့..ခစွမ်းပါ..ဘတုတရြာ…။ ဒီနေ့ ၂ လုံး ၅၀၀ ဘိုး ပေါကထြားတာကြ.. ဟဲ ဟဲ…။ ဒီတော့ ကိုယ့လြူကြီး ကြိုကသ်လောကြ တွယစြမ်းကြာ..”
“အေ့…အေ့…. ထည့ကြှာ… အေ့… ဝင်းခင်…ခရမ်းခဉွသ်ီး နောကတ်ဈပြဲ သှားသုပပြေးစမ်း…။ ငရုပသ်ီး စပစြပန်ဲ့ သုပခြဲ့..”
ကိုဘတုတ် မကြလြုံးများက မှေးစင်းနပြေီး ခေါင်းလည်း ငိုကစြိုကကြနွပြေီ။ သို့တိုင်… အရကခြှကကြို ကိုသန်းဌေးထံ ထိုးပေးလိုကပြှီး သူ့မိန်းမကို ခရမ်းခဉွသ်ီး သုပခြိုင်းလိုကြ၏။ မကြာခငမြှာပင် မဝင်းခငကြ ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပ် ပန်းကန် ယူလာသည်။ သူတို့ အရကသ်ောကန်သညေ့န်ရောက အိမရြှေ့မကြန်ှာစာရှိ ကြပပြှဈပေါမြှာဖြစ်သည်။ အိမအြောကထြပတ်ှင် ထွန်းထားသော လသာမှနအြိမအြလင်းရောငကြ ထိုကြပပြှဈပေါသ်ို့ ခပရြေးရေး ခပပြပြလွေးသာ ဖြန့ကြကြထြားသညဖြစ်ရာ.. အရကပြုလင်း .. အရကခြှကြ မှငန်ိုငရြုံသာ အလင်းရောငရြှိသည်။
“အင့ြ…ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပ်……”
မဝင်းခငကြ သူတို့နှစ်ယောကကြှားတွင် ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပပြန်းကန် ခပြေးလိုကြ၏။ မဝင်းခငမြှာ သူတို့နှစ်ယောကကြှားတွင် ရပလြကြအြနအထေား ဖြစ်၏။
“ကိုဘတုတ်..သိပမြွားနမယ်ေ နောြ…”
“အေ့..အေ့…..အဲ့.. မီးမကလည်း..ကြာ.. ရပါတယ်…. ဟား ဟား..။ ဒီကောငကြှီး ၂ လုံး ၅ဝဝ ဘိုး ပေါကလြို့တဲ့ကြာ… အေ့…အင့ြ.. ထည့ြဦးကြာ…..”
ကိုဘတုတမြှာ မိန်းမကိုပင် ပီပီသသ မခေါန်ိုငတ်ော့ဘဲ မီးမဟု အသံထွကန်ေ၏။ ပြီးတော့ သူ့ခွကကြို အရကထြပထြည့ရြန် ထိုးပေးလိုကသ်ည်။
“အံမယ်… ဟုတလြား.. ကိုသန်းဌေး…။ ကြည့်စြမ်း.. ကြည့်စြမ်း… သူ့လူကြ အရကတ်ိုကတ်ယ်..၊ ကြုပတ်ို့ကြ ဘာမှမကြှေးဘူး…”
မဝင်းခငကြ ထိုသို့ပြောရင်း ကိုသန်းဌေးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကြပပြှဈပေါသ်ို့ တငပြလှှဲဝငထြိုငလြိုကြ၏။ ကိုသန်းဌေးက ကိုဘတုတအြခွအနေကေို အကဲခတလြိုကသ်ည်။ ကိုဘတုတတ်ဈယောကြ ခေါင်းမထောငန်ိုငတ်ော့..။
“အေးပါ…ကြှေးမှာပေါ့ဟ…နငကြလဲ…”
“အို…မရဘူး..မရဘူး…ကြှေး… ကြှေး… အခု ကြှေး…..”
မဝင်းခငကြ ကိုသန်းဌေး ဘေးထိုးအိတထြဲသို့ လှမ်းနှိုကသ်ည်။ ကိုသန်းဌေးကလည်း အနှိုကခြံလိုကသ်ည်။ မဝင်းခငကြ ကိုသန်းဌေးဘေးထိုးအိတထြဲသို့ ပိုကဆြံနှိုကန်စဉြေ ကိုသန်းဌေးလကကြလည်း မဝင်းခငန်ို့ကြီးကို ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ဖြစ်နေ၏။ မဝင်းခငကြ ဘာမှမပြောဘဲ ငှိမခြံနသည်ေ။ အတွင်းခံ မဝတထြားသဖြင့ြ တင်းအိနသေော နို့အုံဖောင်းဖောင်းကြီးကို ထိထိမိမိ ဆုပခြွပေေးလိုကသ်ည်။
“ဟင်…ဘယမြလဲ..တော့ပိုကဆြံက….”
မဝင်းခငကြ သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အဆုတအြဆှဲ အပြတအြသပ် ခံနလကြေကြပင် ပြာနှမ်းနှမ်း အကတ်ကတ်ကြ အသံဖြင့ြ မေးလိုကြ၏။
“အာ…ရှိပါတယ်…ဟ…ဒီမယ်…ဒီမယ်….”
ကိုသန်းဌေးကလည်း နို့အုံကြီးကို ဆုတခြွပေေးလကြကြပင် အရကန်ှင့ြ ရမျမကြ ရောထွေးနသေော အသံကြီးနှင့ြ ပြော၏။
“အေ့…အေ့… ဟဲဟဲ.. ငါ့မိန်းမကတော့ကြာ… ဇွတ်…. ဆိုမှ… ဇွတ်… ပဲ… ဟဲ ဟဲ…”
ကိုဘတုတတ်ဈယောကြ သူ့မိန်းမက ကိုသန်းဌေးအိတထြဲ ပိုကဆြံဇွတန်ှိုကန်သညေကြို တဟဲဟဲ သဘောကနွေ၏။ မဝင်းခငကြွောပြငကြ ကြယထြားသဖြင့ြ သူ့မိန်းမနို့ကို ကိုသန်းဌေးက ဆုပခြွနသေညေကြို လုံးဝမသိ။ အရကအြရှိနကြလည်း အရမ်းတကန်ပြေီမို့ သူ့မကြစြိအမှငအြားမှာ မှုနဝြါးလကြြ ရှိနပေါတော့သည်။ ကိုသန်းဌေးတဈယောကြ ဤမွှဆိုလွှင် မဝင်းခင် စောကဖြုတကြို ဖောလြို့ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါကသ်ှားပြီ..။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ယောကြွားတို့သည် မိန်းမများကို အထငမြကြီးကြပေ။ အတွေ့အကြုံအရ များသောအားဖြင့ြ အထငကြှီးစရာအကြောင်းများ နည်းပါးခဲ့ပရော အထငမြကြီးကြသညမြှာ အတောအြတန် သဘာဝကသွညဟြု တွေးခေါရြမည် ဖြစ်သည်။ ယောကြွားတို့က မိန်းမများအပေါြ အထငမြကြီးကြသကဲ့သို့ မိန်းမများကလည်း ယောကြွားတို့ အထငကြှီးအောင် မနနေိုငကြှ။ မနတတေကြှပေ။ အရိပပြှလွှင် အကောငထြငသ်ည့ပြမာ တဈစုံတဈရာ လှုပရြှားပြလွှငပြင် ယိုငခြငွလြာကြသည်။ ယုံချင်လြာကြသည်။ သဘောတူလိုကခြငွကြှသည်။ ဘာရယ် မဟုတကြှ။
ယောကြွားဆိုသော သကောင့သ်ားကလည်း အကြကခြွောင်းနကြသေူများပီပီ ပိုငကြှကတ်ှေ့သညန်ှင့ြ ဇကကြို အပိုငကြိုငလြိုကလြတေော့သည်။ မိန်းမများအကြောင်းကို မပြတလြေ့လာနခေဲ့ကြသူများပီပီ မိန်းမများနှင့ြ ပတသ်ကလြွှင် သူတို့အဖို့ အခကအြခဲ သိပမြရှိလှပေ။ ထငသ်ည့အြတိုင်း မှနသ်ညကြများသည်။ မှန်းခွလည်ေး ပေါကကြှသည်။ အတွေ့အကြုံ စုံလငသ်ောအခါ ယောကြြားတို့အဖို့ မိန်းမသည် အဆန်းမဟုတတ်ော့..။
မဝင်းခင် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပခြွပေေးနရောမှ ရပလြိုကပြှီး ကိုသန်းဌေးလကကြ ခပဟြဟ ထိုငထြားသော ပေါငကြှားသို့ ရောကသ်ှားသည်။ သူ့နှုတကြမူ……….
“ နစမြေးပါဦးဟ…ပိုကဆြံက ဒီမယ်… နငကြ ဘာစားချင်တ်ာတုန်း…”
ကိုသန်းဌေးက ပုဆိုးကြားတွင် လိပထြားသော တဈထောငတ်န် ၂ ရှကကြို ထုတယ်ူလိုကပြှီး…
“ရော့….ရော့…နင့အြတွကြ မုန့ဘြိုးတဈထောင်…။ ဒီတဈထောငကြ အရကတ်ဈလုံးနဲ့ အာလူးကြောြ ဝယခြဲ့…”
လကတ်ဈဖကကြ ပိုကဆြံပေး၊ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ မဝင်းခငစြောကဖြုတကြှီးကို ကုတထြည့လြိုကသ်ည်။
“အယ်…ပြတာပဲ…အဟင်းဟင်း…။ အရကကြ ဘယဆြိုငကြ ဝယခြဲ့ရမှာလဲ…”
“နှင်းမှိုငတ်ို့ဆိုငကြ ဝယခြဲ့လဟော…”
ရှာမှာ ဆနဆြီဆား ငရုပကြှကသ်ှနကြစ၍ အရကပြါ ရနိုငသ်ော ကုနစြုံဆိုငကြှီး နှစ်ဆိုငရြှိသည်။ အရကခြညွြးသကသ်ကရြောင်းသော ဆိုငလြည်း ရှိသည်။ သို့သောြ ထိုအရကဆြိုငကြ ဘီအီးတဈမွိုးသာ ရောင်း၏။ ကုနစြုံဆိုငမြှာတော့ အရကမြွိုးစုံရ၏။ မဝင်းခင် အရကဝြယထြှကသ်ှားပြီးနောကြ ကိုဘတုတတ်ဈယောကြ ကြပပြှဈပေါတ်ှင် ပကလြကကြားယားကြီး အိပခြလွိုကပြါတော့သည်။
ကိုသန်းဌေး ကြားပြုံးပြုံးနသညေကြို ကိုဘတုတ် လုံးဝမသိတော့..။ အရကကြလည်း အတောမြွားနပြေီမို့ အသိစိတလြည်း ကင်းကြာသှားပြီ…။
“ဟာ…ဟေ့…ဘတုတ်…ဘတုတ်….”
ကိုသန်းဌေးက သချောသထကြ သချောအောင် လှုပခြေါကြှည့သ်ောလြည်း မေ့လွော့ခွင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သော သရညေသ်ရကြေ ပငလြယထြဲတွင် နဈမှုပသ်ှားပါတော့သည်။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
“နှင်းမှိုငရြေ…အရကတ်ဈလုံး ပေးပါဦးဟေ့…”
မနှင်းမှိုငတ်ဈယောကြ ဆိုငသ်ိမ်းခါနီးမို့ ပိုကဆြံတွေ ငုံ့ရတွကေန်စဉြေ ဗှုန်းခနဲ ပေါလြာသော မဝင်းခငအြသံကြောင့ြ…
“အမလေး…လန့သ်ှားတာပဲ…မဝင်းခငရြယ်… ဟင်း ဟင်း…။ ကဲ ပြော..ဘာအရကယ်ူမှာလဲ..”
“အဲ..အဲ…ဘာ…ဘာတဲ့..သိပါဘူးဟယ်…။ နင့အြဈကို ခါတိုင်းသောကတ်ဲ့ဟာ..ပဲ..”
“အောျ…အင်း..အင်း..သိပြီ..သိပြီ…မမွေို့ဝိုင်..”
“အေး..ဟုတတ်ယ်…ဟုတတ်ယ်…အဲဒါ…၊ အာလူးကြောြ သုံးထုပပြါပေးအေ…”
ထိုစဉြ ဖိုးတာနှင့ြ သာဂိတို့ ရောကလြာ၏။ ဖိုးတာ ၊ သာဂိ၊ တိုးအောင်၊ ဖိုးကြောတ်ို့မှာ အိမခြငွြးဝေးသည့တ်ိုင် အလှနခြငမြင် ရင်းနှီးကြသော ကြောင်းနဖကြေ သူငယခြငွြးများ ဖြစ်ကြသည်။ သကတ်ူရှယတ်ူ လူပျိုပေါကကြလေးတွမေို့ လူပျိုသိုး ပိုးကြှနသေူများ ဖြစ်၏။
“ဟာ…မဝင်းခငကြှီး မိုးခွုပလြှပြီ…”
“အေး ဟဲ့..နငတ်ို့ကရော… ဘာလာဝယတ်ာလဲ…”
“လကဖြကသ်ုပ် လာဝယတ်ာပါဗွာ..“
သာဂိက အရကဝြယတ်ာ မသိစချင်ြေ၍ မနှင်းမှိုငကြို မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှရင်း ပြော၏။ ဖိုးတာကမူ ဘကျထရီမီးရောငအြောကတ်ှင် အတွင်းခံဘောလြီမပါသဖြင့ြ ထင်းထင်းကြီး ပေါလြှငန်သေော မဝင်းခင်၏ မို့မို့တင်းတင်း နို့ကြီးနှစ်လုံးကို နှားသိုးကြိုးပြတ် မကြလြုံးအစုံဖြင့ြ စူးစူးစိုကစြိုကြ ကြည့်န်သည်ေ။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ အရကပြုလင်းနှင့ြ အာလူးကြောထြုပယ်ူပြီး ထွကသ်ှား၏။ ဒီတော့မှ ဖိုးတာက…
“ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း.. မမှေို့ဝိုင် နှစ်လုံးပေးဗွို့…”
သာဂိနှင့ြ ဖိုးတာတို့လည်း အရကပြုလင်းတဈလုံးစီ ဆှဲကာ ထွကလြာကြသည်။ လမ်းဖကရြောကသ်ောအခါ သာဂိက …
“ဟေ့ကောင်…ဖိုးတာ..။ တို့ မဝင်းခငကြှီးနောကြ လိုကခြွောင်းရအောင်။ ကိုဘတုတကြှီး အရကသ်ောကပြှီး သူ့မိန်းမကို အသားကုန် ဆောတ်ော့မှာကြ..။ မဝင်းခင် အရကလြာဝယတ်ုန်းက ငါ အသအချော ကြည့်လြိုကတ်ာ အတွင်းခံ ဘောလြီမပါဘူး မောင်..။ နို့ကြီးနှစ်လုံးက တင်းမို့ခွှနဖြောင်းနတောဘဲ…ဟီး..ဟီး…။ ပြောရင်းဆိုရင်း… ဘောဒြါတောင် မတလြာပြီဟေ့… လာကြာ.. သှားချောင်းရအောင်…”
လူပျိုသိုးနှစ်ကောငမြှာ မဝင်းခင် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကြည့်ြ၍ လီးတောငန်ကြေ၏။
“ဒီပုလင်းတွကေ ဘယလြိုလုပမြှာတုန်း…”
“ဒီလိုလုပကြှာ.. မင်းအိမဝြငထြားမယ်.. နည်းနည်းပါးပါး သောကပြှီး လိုကခြွောင်းရအောင်…”
“အေး..အေး…. အဲဒါကောင်းတယ်..”
ဖိုးတာတို့အိမန်ှင့ြ မဝင်းခငတ်ို့အိမမြှာ နှစ်အိမကြွောမြို့ အနီးကလေး ဖြစ်၏။ တောရှာဖြစ်သည့အြတွကြ လသာပင်၊ အဝရောပငလြောကသ်ာ ခွံစည်းရိုးအဖြစ် စိုကပြွိုးထားလေ့ရှိရာ အိမဝြင်းထဲဝငဖြို့ ခဲခဲယဉြးယဉြး မရှိလှ..။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ကိုဘတုတ် အိပပြွောသ်ှားပြီး မကြာခငမြှာပင် ကိုသန်းဌေးတဈယောကြ အိမခြေါင်းရင်းရှိ အဖီအောကကြ ခုံရှညပြေါတ်ှင် ကြောဆန့ရြင်း မဝင်းခငအြလာကို စောင့န်ေ၏။ ကာလနာ ဘတုတကြတော့ ဆငလြိုးတောင် နိုးမည့ပြုံ မရှိတော့..။ ခေါင်းရင်းအဖီက လုံလုံခွုံခွုံ ကားထားသည့အြတွကြ အန်တရာယကြင်းသည်။ ကိုသန်းဌေးတဈယောကြ မဝင်းခငကြို တွယခြငွန်သညေမြှာ ကြာပြီ။ အခွင့မြသာသေး၍ ကြားချောင်းချောင်းနခွင်ေး ဖြစ်၏။ ကံကောင်းထောကမြစွာဖြင့ြ ဒီနေ့ ၅၀၀ ဖိုးပေါကသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ကိုဘတုတကြို အရကအြဝတိုကပြှီး မှောကသ်ှားပြီဆိုမှ သူ့မိန်းမကို ဆောရြန် စိတကြူးပြီး လာခဲ့ခွင်းဖြစ်၏။ သို့သောြ အထာကြည့်ရြဦးမည်..။
မဝင်းခငပြုံစံက တဏှာရာဂ ကြီးမည့ပြုံဖြစ်၏။ အသားအရေ စိုပြေ၏။ သှေးသားဆူဖြိုး၏။ နို့ကြီးတွကေ တင်းရင်းမို့မောကပြှီး ဖငဆြုံကြီးက စွင့စြှင့ကြားကား ထွားထွားထဈထဈ ကောကခြွိတန်သည်ေ။ ပြီးတော့ အပေးကောင်းမည့ြ ပုံ..။ မဝင်းခငလြို မိန်းမမွိုးသည် ကြိုကလြွှင် ကုန်းတတသ်ည့ြ ကြိုကကြုန်းအစဈ ဖြစ်ပါတော့သည်။ လီးအရသာ စောကဖြုတအြရသာကိုယစြီကိုယင်ှ သိထားကြပြီးသော အအိုချင်ြးမို့ အရိပပြှလွှင် အကောငထြငလြှယပြါသည်။
ခွသေံကြား၍ လှဲနရောမှ ကိုသန်းဌေး ထထိုငလြိုကသ်ည်။ အရကပြုလင်း လကကြဆှဲလကြြ ကြပပြှဈဆီသှားနသေော မဝင်းခငကြို ခပရြေးရေး လှမ်းမှငန်ရသေည်။ ကိုသန်းဌေးကို မတွေ့ဘဲ ပကလြကကြှီး အိပပြွောန်သေော သူ့ယောကြွားကို တွေ့လိုကရြသောအခါ အူကြောငကြှောငန်ှင့ြ ရပန်မေိသည်။ ကိုသန်းဌေး ပြနသ်ှားပြီထင်၍ သူ့စိတထြဲတွင် အကြီးအကယွြ ဟာသှား၏။
“ရှူး….ရှူး…ဒီမှာ…ဒီမှာ…..“
ကိုသန်းဌေးက အဖီအတွင်းမှ အခကြပြှ ခေါလြိုကြ၏။ ဒီတော့မှ မဝင်းခငစြိတထြဲ ကြနပေပြွောမြှူးသှားသည်။
“ဟိုကောင် အိပသ်ှားပလား..”
မဝင်းခငကြ အရကပြုလင်းနှင့ြ အာလူးကြောထြုပကြို စားပြဲပေါတ်ငရြင်း ခပတ်ိုးတိုး မေးလိုကသ်ည်။
“အင်း…သိုးနပြေီ… ဆငလြိုးတောင် နိုးမှာ မဟုတတ်ော့ဘူး..”
ကိုသန်းဌေးက ပါးစပကြလည်းပြော၊ မဝင်းခငကြိုလည်း သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကသ်ည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားထားပြီး ခွတွေဲလောင်း ခထွိုငန်ခွင်ေးဖြစ်ရာ သူ့လီးတနကြှီးက ရငခြှငထြဲ ရောကလြာသော မဝင်းခငဖြငကြှားသို့ ဖိထောကမြိလကြသ်ား ဖြစ်နေ၏။ ကိုသန်းဌေးက မဝင်းခင် လကမြောင်းနှစ်ဖကအြောကသ်ို့ သူ့လကန်ှဈဖကကြို လွှိုဝငပြှီး နောကကြ ဖကထြားခွင်းဖြစ်ရာ သူ့လကန်ှဈဖကကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ထိထိမိမိကြီး ဆုပခြွခွငေ့ြ ရနတေော့သည်။
“အာ့…ကြှတ် ကြှတ်…နာလိုကတ်ာ.. စောစောကလို ခပဖြှဖြလေး ကောင်းရဲ့သားနဲ့.. ဟင်း .. မပြောလိုကခြငွဘြူး…”
မဝင်းခငကြ ကိုသန်းဌေး ပေါင်းတွင်းကြောကို ခပဖြှဖြလိမရြင်း ပြော၏။ ထိုစဉြ သူတို့အနီးသို့ ဖိုးတာနှင့ြ သာဂိတို့ ခဉွြးကပလြာသည်။ ထငသ်ည့အြတိုင်း ကိုဘတုတန်ှင့ြ မဝင်းခငတ်ို့ တွယဖြို့ အစပျိုးနကြပြေီး ဖြစ်ကြောင်း ရိပမြိလိုကသ်ည်။
ဖိုးတာက သာဂိကို အသာလကကြုတ်၍ ငှိမင်ှိမန်ရန်ေ အခကြပြှလိုကသ်ည်။ အသံသာကြားရပြီး အဖီတွင်းမှာ မှောငမြည်းနေ၍ ဘာမှ သဲသဲကြဲကြဲ မမှငရြ..။ ကိုသန်းဌေးက ဘယလြကဖြှင့ြ မဝင်းခငပြါးကို မော့လှနပြှီး ညာလကဖြှင့ြ နို့အုံကြီးကို ခပဖြှဖြလေး ဆုပခြွပေေးကာ သူ့ခေါင်းကိုငုံ့လကြြ နှုတခြမ်းစုပလြိုကသ်ည်။
“ပြှတ်…ပလှတ်…. ပြှတ်…… ပလှတ်…. ပလပ်………”
မဝင်းခငစြောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး မာတင်းခုံးကြှလာပြီး ရမျမကသ်ှေးတွေ လှုပရြှလာ၏။ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးက တင်းရင်းစူရှနရော ဆုပခြွနရေတောကိုက အရသာရှိလှ၏။ ကိုသန်းဌေးက နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ ညှပကြာ လှိမ့ခြွပေေးသည်။
“အဟင့ြ..အဟင့ြ..အဟိ … အဟင့ြ..ဟီဟိ.. ခိ… ခိ… ခစ်…. အယ်… အင့ြ.. အဟင့ြ အိုး… ကြှတ်.. ကြှတ်… ယားတယတ်ော့… ခစ်.. ခစ်…”
မဝင်းခငကြ သူ့ရငဘြတကြှီးကို ထိုးကော့ရင်း ပြောသည်။ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတအြုံကြီးမှာ သိသိသာသာ ခုံးထဖောင်းကြှလာသည်။ နှုတခြမ်းသားကြီးနှစ်လှှာကလည်း ရမျမကသ်ှေးတွေ ပြည့လြွှမ်းကာ နုရှတင်းကြှလာသည်။ စောကခြေါင်းထဲ လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ယားယားတကလြာပြီး စောကရြကြညေတ်ှေ တစိမ့စြိမ့ြ ထွကလြာသည်။
ကိုဘတုတန်ှင့ြ ညားလာတာ ကလေးနှစ်ယောကသ်ာ မှေးခဲ့သည်။ ဒီလို တယုတယ စိတရြှိလကရြှိ ဆှပေးတာမွိုး မရှိခဲ့။ တဈခါတဈခါမှာတော့ နှိုကပြေးပါသည်။ အရူးထပြီး မလိုးခင် စောကဖြုတကြို နှိုကပြေးပါသည်။ သို့သောြ စောကခြေါင်းထဲ သူ့လကခြလယန်ှင့ြ တစွပစြှပ် ထိုးရုံသားထိုး၏။ နို့ကိုငတ်ာလည်း ကြမ်းလှန်း၏။ သူ့စိတတ်ိုင်းကြ ကမှင်းကြောထပြီးတာနှင့ြ ဂမူးရှူးထိုး တကလြိုးတော့သည်။ ဒီက ပြီးမလိုလို ဖြစ်ကာရှိသေး ကိုယ့မြကေိုယလြိုးက လရညထြှကသ်ှားပြီ။ ပြနလြုပပြါဦး ဆိုတာလည်း လုပမြပေးတော့..။ ကုလားသကေုလားမော အိပတ်ော့၏။ နောကဆြုံးတော့ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ သူ့လကန်ှင့သ်ူ ပြီးခဲ့ရတာ များသည်။
ကိုဘတုတလြီးက ထလာလွှင် ၅ လကမြကြောကြွောြ ရှိသောလြည်း လရထွကေသ်ှားပြီးလွှင် လေးလကမြသာသာမွှသာ ရှိတော့သည်။ အခုနောကပျိုင်းတွင် အရကသ်ာ ဖိသောကန်တေော့သည်။ စောကဖြုတလြိုးဖို့တောင် သိပသ်တိမရတော့..။ ဒီတော့ မဝင်းခငကြလည်း စိတပြေါကပြေါကန်ှင့ြ စိတတ်ှထကြေှပြီး ခံချင်စြိတပြေါကလြာလွှင် ခရမ်းသီးနှင့ခြညွြး စခန်းသှားလိုကရြတော့သည်။
ဒီနေ့မှ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကိုသန်းဌေး ပေါကခြလွာပြီး ညနကတေည်းက သူ့ယောကြွားနှင့ြ အရကသ်ောကန်ကြသေည်။ မဝင်းခငကြလည်း အလိုကတ်သိ ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပ် တဈပြဲခပြေးထားလိုကသ်ည်။ ကိုသန်းဌေးမှာ လာကတည်းက လှယအြိတထြဲတွင် အရကန်ှဈလုံး ထည့လြာသည်။ ကိုသန်းဌေးက သိပမြသောကြ..။ သူ့ယောကြွားကိုဘတုတကြသာ မတရားသဖြင့ြ တွန်းသောကန်ေ၏။
ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပခြပြေးစဉြ ကိုသန်းဌေး သူ့ကိုကြည့်သ်ော အကြည့်တ်ှကေ မရိုးသားမှန်း အထာကြှမ်းပြီးသော မိန်းမမို့ သိသမှသိပသ်ိ..။ မဝင်းခငကြလည်း ကလူသလို မှှူသလို ကြာကြည့်ြ ပြနကြှည့ပြေးခဲ့လိုကသ်ည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ စတငအြရကသ်ောကစြဉကြ နမဝေငသ်ေး..။ အလင်းရောငကြောင်းကောင်း ရှိသေးသည်။ ထမင်းဟင်းလည်း ခကြပြှုတပြှီးစီးပြီမို့ မဝင်းခင် ရချိုးရန် ထမီရငလြွားနှင့ြ သူတို့ရှေ့ကပင် ထွကလြာခဲ့သည်။
သူတို့အရကသ်ောကန်သေော ကြပပြှဈနှင့် မနီးမဝေးတွင် ရတွင်ေးရှိ၏။ ကိုဘတုတထြိုငန်ပေုံက မဝင်းခငကြို ကြောပေးအနအထေားဖြစ်ရာ ကိုသန်းဌေးမှာမူ ရတွင်ေးဘကကြို မကြန်ှာပြုအနအထေား ဖြစ်သည်။ ကိုဘတုတမြှာ အရကသ်ောကန်ရလွှေင် ပြီးရောဆိုသည့ြ ဇိုးသမားအကြီးစား ဖြစ်ရာ ကိုသန်းဌေးတဈယောကြ သူ့မိန်းမကို ဖောကပြှနသ်ော ရမျမကမြကြလြုံးတို့ဖြင့ြ ငမ်းကြည့်ကြှ့ည့န်သညေကြို လုံးဝမရိပမြိ…။ သူ့အဖို့ အရကသ်ည် စောကဖြုတထြကြ မကမြောစရာ အဆင့ရြောကန်သေူဖြစ်သည်။
မဝင်းခငကြလည်း ကိုသန်းဌေး ထသညထြကြ ထလာအောင် ရချိုးရင်း မာယာပရိယာယ် အမွိုးမွိုး သုံးကာ မှှူဆှယလြကြြ ရှိသည်။ ရငလြွားထားသော ထမီကို အောကသ်ို့ပုံခွ၍ ဝင်းဝါတင်းမို့နသေော နို့အုံထွားထွားကြီးကို ဆပပြှာနှင့ြ အသအချော တိုကပြှ၏။ ကိုသန်းဌေး မကြလြုံးတွအကြေည့ကြ ၁၅၀၀ ဗို့အားအပြည့ဖြှင့ြ မဝင်းခငဆြီရောကန်ရော ကိုဘတုတပြှောသမွှ အင်းသာလိုကန်ရသေည်။ ဘာတွပြေောမှန်းလည်း လုံးဝမသိ။ သူရယလြွှင် ရောယောငရြယပြှသည်။ ဤမွှဆိုလွှင် ကိုသန်းဌေး အထာပေါကသ်ှားပြီ။ မဝင်းခငကြို ကိုငလြို့ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြိးသိလိုကြ၏။ ထို့ကြောင့လြည်း ပိုကဆြံနှိုကယ်ူနစဉြေ နို့ကို အပီအပြင် ဆုပခြွပြတေသ်တပြေးခဲ့သည်။
အခုတော့ အကြံကိုယစြီရှိနကြသေော ဖိုနှင့မြသည် ကာမပငလြယပြှငကြို ဖြတကြူးရန် ရမျမကသ်င်ျဘော စတငခြုတမြောင်းနကြပြေီ ဖြစ်၏။ ကိုသန်းဌေးလကတ်ှကေ နို့အုံပေါမြှာ မရှိတော့။ ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြှီးဆီ ရောကန်ပြေီ။ စောကဖြုတ်ဧရိယာတဈခုလုံး စောကမြှှေးအုံများပါမကနွြ အထပထြပ် အဖနဖြန် ရှရှဖြဖြလေး ပြတသ်ပပြေးရင်း…
“ဘတုတကြ စိတခြရွပါ့မလားဟင်..”
“ အမလေး စိတခြလွကခြသွာနေ..။ သူ့ဖင် ဆငလြိုးသှားတောင် မသိဘူး”
သာဂိနှင့ြ ဖိုးတာတို့နှစ်ယောကြ မကြလြုံးအစုံပြူးကယွသ်ှားသည်။ သူတို့ထငထြားသညကြ ကိုဘတုတန်ှင့ြ မဝင်းခငတ်ို့ အလုပဖြစ်ဖို့ အစပျိုးနသညေဟြု ထငမြှတထြား၏။ ဘတုတကြ စိတခြရွပါ့မလား ဟူသော ယောကြွားတဈယောကြ အသံကြောင့ြ အဖီထဲမှာ ရှိနသေူမှာ ကိုဘတုတ် လုံးဝမဟုတကြှောင်း နားလညသ်ှား၏။ ဒါဆို မဝင်းခငကြှီး လငင်ယန်ဲ့ နောကမြီးလင်း မွောကဇြာတခြင်းနခွင်ေး ဖြစ်၏။ အမှောငထြဲမှာမို့ ယောကြြားသံမှာ မညသ်ူမညဝြါဖြစ်ကြောင်း သဲသဲကြဲကြဲ မသိရသေး။ ထို့ကြောင့ြ အခွအနေကေို စောင့ကြှည့န်သည်ေ။ ကိုဘတုတတ်ဈယောကြ ဘယန်ရောများ သှားအိပန်ပေါလိမ့ြ…။
ကိုသန်းဌေးက နှေးအိစိုရှှဲနသေော စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ လကခြလယကြိုထိုးထည့ကြာ လှည့ပြတမြှှနှေောကပြေးသည်။
“ပြိ…ပြိ…ပလပ်… ပလှတ်… ပြီ…. ပြိ… ဖြတ်….. စွပ်……….”
“အင်း အင်း….ကြှတ် ကြှတ်… အမလေး လေး.. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုသန်းဌေးရယ်… အမလေး အမလေး တော့…။ အား… အီး… အား…. တော့ မိန်းမက ဒီလိုမခံဘူးလား ရှီး… ကြှတကြွှတ်…. ကြှမ်းလိုကတ်ာတောြ… အင်း ဟင်း.. ကြှတ် ကြှတ်… ဟုတလြိုကတ်ာ… တော့.. အမလေး…အမေ့…အင့ြ.. အမလေး.. ထိခကြကြတော့ အား… အား…….. အမေ့… အင်း အီး…….”
မဝင်းခငကြ ပေါငန်ှဈလုံးကို အနည်းငယဖြှဲကားလကြြ ဖငဆြုံကြီးကို ကြှပေးထားရာ စိတတ်ိုင်းကြ နှိုကခြှင့ရြနသည်ေ။ မဝင်းခငန်ှုတကြ ကိုသန်းဌေးဟု ထွကသ်ှားသည်။ ဒီတော့မှ ဖိုးတာနှင့ြ သာဂိတို့သည် အမှောငထြဲက ကြာကူလီမင်းသားမှာ ကိုသန်းဌေးကြီး ဖြစ်နမှန်ေး သိလိုကကြှရတော့၏။ သာဂိက သူ့လကတ်ှငကြိုငထြားသော ၃ ပခနေ့ရြှိ ဝါးဆဈပိတတ်ံပြာလေးကို အမှတထြငထြင် ဆုပမြိလကြသ်ား ဖြစ်သှားသည်။ ထိုတံပြာလေးထိပတ်ှင် မီးခွဈဆံလုံးပတအြရှယ် တဈလကမြခန့ရြှိ သံခွှနလြေးတပထြား၏။ ထိုတံပြာလေးမှာ သာဂိသှားလရောရာ ပါသော အဆောငလြကန်ကြ ဖြစ်၏။ အဖီက ဝငပြေါကတ်ဈခုသာခနွပြှီး ဘေးပတပြတလြည် အလုံကားထားသညဆြိုသောလြည်း အောကခြှတွင်ေ လူတဈကိုယစြာ ကောင်းကောင်းကြီး ဝငသ်ာအောင် လှတန်ေ၏။ နှစ်ယောကသ်ား အသကရြှူမေ့မတတ် အတွင်းသားသို့ အာရုံစိုကထြားကြသည်။
ကိုသန်းဌေးက ပူနှေးနုရှနသေော စောကဖြုတကြှီးကို ခပဖြှဖြလေး ပြတသ်ပပြေးနရောမှ နှုတခြမ်းသားထူထူကြီးများကို လကခြွောင်းထိပကြလေးများဖြင့ြ တို့ကာထိကာ ပြတဆြှပေးနပြနေသ်ည်။ ကိလသောရာဂအရှိနကြှောင့ြ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး နှေးရှိန်းရှကြှနေ၏။ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ အထကအြောကြ ပြတဆြှနရောမှ အကကြှဲကြောင်းထိပရြှိ စောကစြိငုတပြှူးပြူးကြီးကို လကခြလယထြိပဖြှင့ြ ဖိပြတခြွဆှပေေးပြန်၏။ မဝင်းခငန်ှုတကြ အီးခနဲ အင်းခနဲ အသံကြီးထွကသ်ှားပြီး တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနခြါသှားသည်။
မဝင်းခင် တဈယောကြ ရငဘြတကြှီးရှေ့ကော့ထိုး မကြလြုံးစုံမှိတလြကြြ အံကြိတထြားရ၏။ တဈခါတဈခါ ဓာတလြိုကသ်လို တုနခြါသှားသည်။
“အမလေးတော့.. ကို ကိုဌေးရယ်… ဘယလြိုကောင်းမှန်း မသိဘူး.. ရှီး ကြှတကြွှတ်…. ဟှန်း..အီး… အားလလား…. ကြှတကြွှတ်… အမလေး… ကြှတကြွှတ်… … ကြုပတ်ော့ကို ဒီလောကတ်တမြှန်း မသိဘူး၊ အမေ့ အင့ြ..အား..။ ကြုပဖြှင့ြ ကလေးနှစ်ယောကသ်ာ ထွကလြာတာ ဒီလိုတဈခါမှ မကောင်းဖူးဘူး သိလား..၊ အား ကြှတကြွှတ်… အား..အင့ြ…. ရှီးကြှတ်…. ကြှတ်… လိုး… လိုးပါတော့ တောြ… အမေ့… ကြုပမြနနေိုငတ်ော့ဘူး .. အိအီး……. အိ……. အ…အ..”
“လိုးမှာပေါ့ အဝင်းရ… မင်းကိုလိုးချင်လြှန်းလို့ စိတကြူးယဉခြဲ့တာ နည်းတဲ့လတွမှေ မဟုတဘြဲ”
ကိုသန်းဌေး ပါးစပကြလည်း ပြော၊ လကကြလည်း စောကဖြုတကြှီးကို အပီအပြင် နှိုကဆြှနရော မဝင်းခငတ်ဈယောကြ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ပဲ နှုတကြထုတပြှီး လိုးခိုင်းရသည့အြဆင့ထြိ ရောကလြာပါတော့သည်။
“ဒါနဲ့များ တောကြ အခုမှ လာလိုးရသတဲ့လား…လို့..၊ အားလားလား… အီး အီးဟီး.. အင်း အမေ့… ကြှတကြွှတ်…. လိုးပါတော့လို့ ဆိုနော… အမေ့.. ကြုပစြောကဖြုတကြှီး ကြဲထွကတ်ော့မတတ် ကောင်းနပြေီ တော့..။ အမေ့.. ကြှတကြွှတ်… အား ကြှတကြွှတ်………”
ကိုသန်းဌေးက ကြာကူလီတဏှာရူးသံကြီးဖြင့ျ ….
“ငါ့လကထြဲ ပိုကဆြံများများ မရှိဘူးဟ အဝင်းရ..“
ကိုသန်းဌေးစကားကြောင့ြ အနှိုကအြဆှခံလို့ ကောင်းနရင်ေးကပင် မဝင်းခငကြ နှာတင်းသှားသောအသံဖြင့ြ…
“ဘာဆိုငလြဲတော့ ကြုပကြ ဖာသညမြှ မဟုတတ်ာ…”
ဒီတော့ ကိုသန်းဌေးမှာ ပြာပြာသလဲ လပြထေေိုးရ၏။
“မဟုတဘြူးလဟော … ဘတုတကြို အရကဝြအောင် မတိုကန်ိုငသ်ေးတာကို ပြောတာ..။ သူ့ကို အရကဝြအောငတ်ိုကပြှီး မှောကသ်ှားမှ အဝင်းကို လှတလြှတလြပလြပ် လိုးရမှာ မဟုတလြား..“
“အဟင့ြ…ဟင့ြ…..အ….ဒါ …လည်း ဟုတတ်ာ … အင့ြ… ပဲ”
ကိုသန်းဌေးက မဝင်းခငကြိုပြေ့၍ သူ့ဘေးတွင် ခလွိုကသ်ည်။ ခုံရှညပြေါကြ ဆင်းလိုကပြှီး ပုဆိုးစလှယသ်ိုင်းလိုကသ်ည်။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ ဧရာမလိုးပြဲကြီး ဆငန်ှှဲရတော့မညမြို့ အမှောငထြဲတွင် ရငတ်ထိတထြိတန်ှင့ြ စောင့စြားနသည်ေ။ ကိုသန်းဌေးက ထမီကို ခွှတပြှီး အားရပါးရ လိုးချင်ပြုံရ၏။ ထို့ကြောင့ြ မဝင်းခငသ်ဘောကို သိရအောင်…
“ထမီ ခွှတလြိုကရြမလား အဝင်း”
“အို…မခွှတန်ဲ့လေ…အရေးကြုံလာရင် အရှာရခကန်လေိမ့မြယ်..”
မဝင်းခငကြ ထိုသို့ပြောရင်း ကိုသန်းဌေး ပုဆိုးဝတမြဝတသ်ိချင်ြ၍ လကန်ှင့စြမ်းကြည့်လြိုကရြာ ပုဆိုးကိုမတွေ့ရပဲ တရမ်းရမ်းနှင့ြ တောငမြတန်သေော လီးတနန်ှေးနှေးကြီးကို စမ်းမိသည်။ စမ်းမိသညန်ှင့တ်ပျိုငန်ကြ မလှှတတ်မ်း ဆုပကြိုငထြားသည်။
“အမလေး လေး…. တော့လီးက နည်းတာကြီး မဟုတဘြူး.. တော့..၊ ကိုဘတုတထြကြ ကြီးတယတ်ော့… သိလား..”
ပါးစပကြလည်း တတွတတ်ှတပြှောရင်း လကကြလည်း ဂွင်းတိုကသ်လိုမွိုး လေးငါးခါ လုပပြေးသည်။ ကိုသန်းဌေးက တွဲလောင်းခထွားသော မဝင်းခငခြှထေောကန်ှဈချောင်းကို ခုံရှညပြေါြ တငပြေးလိုကြ၏။ ထို့နောကြ ထမီကို အောကကြနေ လိပမြလွှကြ ခါးအထကဆြီသို့ ပို့ပေးလိုကသ်ည်။ ဒူးနှစ်ချောင်းကို ထောငစြလကြြေ ရငဘြတဖြကဆြီ တိုးကပလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ မဝင်းခငကြွောကို ခုံရှညန်ောကမြှီတန်းသို့ မှီထားစသည်ေ။ မဝင်းခငကြ ကိုသန်းဌေး ပြုပြငပြေးသည့အြတိုင်း နလေိုကပြှီး သူ့လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဒူးနှစ်ချောင်းကို ဆုပကြိုငထြားသည်။
ဖငဆြုံအစွန်းက ခုံရှညဘြောငတ်န်းကို အနည်းငယ် လှနထြှကန်သည်ေ။ ကိုသန်းဌေးက ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် မတတ်တရြပလြိုကပြှီး လကဝြါးနှင့ြ စောကဖြုတကြှီးကို စမ်းကြည့်သ်ည်။ ကြကတ်ိအနအထေားဖြစ်ပြီဆိုမှ သူ့လီးတနကြှီးကို လကန်ှင့ဆြုပကြိုငလြကြြ မဝင်းခင် စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့လြိုကြ၏။ ပူနှေးနူးညံ့သော စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ လီးတနကြှီးက ချောချောမောမော တိုးဝငသ်ှားသည်။ စောကရြတွကေေ စိုရှှဲနပြေီမို့ လီးအဝငမြှာ ချောမှတန်သည်ေ။
“ဖြစ်..ဖြစ်…ဖြစ်… ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. ပြှတ်………….”
“အ..အင့ျ…အ..အမေ့… အား…… ကြှတ်… ကြှတ်….”
လီးတနကြှီးက တဈရဈချင်ြးဝငန်ရောမှ ဆီးခုံချင်ြးထိခါနီးတွင် ကိုသန်းဌေးအရှိနန်ှင့ြ ဆောင့သ်ှင်းထည့လြိုကသ်ည်။ မဝင်းခငန်ှုတကြ အင့ခြနဲ အသံထွကပြှီး မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့သှား၏။ သို့သောြ စိတထြဲမှာကား အလှန့အြလှန် အားရကြနပေသ်ှား၏။ ကိုသန်းဌေးက အသှင်းအနှုတ် သုံးလေးခကြလြောကြ လုပကြှည့ြ၏။ စောကရြညတ်ှကလေည်း အဆမတန် စိုရှှဲနပြေီမို့ လီးဝငလြီးထွကမြှာ စီးစီးပိုငပျိုင် ချောချောမှေ့မှေ့ ရှိလှန်းလှသည်။
ကိုသန်းဌေးက လီးတနကြှီးကို အဆုံးထိ နဈမှုပထြားရင်း မဝင်းခငန်ို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကုန်းစို့လိုကြ၏။ နို့သီးခေါင်းလေးကို လွှာဖြားဖြင့ြ တို့ထိကလိပေးလိုကရြာ စောကခြေါင်းအတွင်းရှိ ကာမအကြောပေါင်းများစွာတို့မှာ ဖြိုးခနဲ ဖြင်းခနဲ လှိုကခြတကြငွတ်ကသ်ှား၏။
“ကို…. ကိုဌေး… အမေ့… ကြှတ် ကြှတ်… လိုး …. လိုးတော့ နောြ… အင်း..ဟင်း… ဟား.. ကြှတ်.. ကြှတ်… ကြုပကြို သနားပါ… အ..အမေ့… အမလေး… ရှီး… ကြှတ်… ကောင်း……..”
ဒီတော့မှ ကိုသန်းဌေးက သူ့လီးကြီးကို တဝကကြွောကြွောြ နှုတလြိုကပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ဆြောင့လြိုးပါတော့၏။
“ဖြတ်…..ဖြတ်…ပြှတ်….ဖြတ်……ပလှတ်………”
“ဟုတပြှီ…တော့…. အင့ြ… အ… အင့ြ… ဟုတပြှီ… အမေ့…. အင့ြ.. ကြှတကြွှတ်… အား… ကောင်း ကောင်း… လိုကတ်ာ… အား ..ရှီး.. လုပ်.. လုပပြါ… အမေ့….”
မဝင်းခငန်ှုတကြ ထွကပြေါလြကြရြှိသော ရမျမကည်ည်းသံကြီးက ကိုသန်းဌေးစိတကြို ထနသ်ထကထြနအြောင် လှုံ့ဆောပြေးသလို ဖြစ်နတေော့၏။
“ဖြတ်…ဖြတ်..ဒုတ်…..ဖြတ်…ဖြတ်…..ဖစြျ……”
ကိုသန်းဌေးက မဝင်းခင် ဒူးကောကကြှေးကြား လကလြွှိုသှင်းပြီး ခါးကို တင်းတင်းဆှဲဖကကြာ အသားကုန် ကြုံးကြုံးဆောင့ပြါတော့သည်။
“အား…အား……. အား… ရှီး… ကြှတကြွှတ်… ရှီး…… အင့ြ… အ……”
မဝင်းခငတ်ဈယောကြ လှုပရြှားခွင့မြသာဘဲ အပီအပြငခြွုပကြိုင်၍ အသားကုနဆြောင့ဆြောင့လြိုးသမွှကို အံတင်းတင်းကြီးကြိတရြင်း အားရကြနပေစြှာ ခံနတေော့သည်။ သူ့ဖငကြှီးကို ကြှကြှပြီး ကော့ကော့ပေးချင်သ်ောလြည်း ကိုသန်းဌေးက ခါးကိုတင်းနအေောင် ဖကထြားပြီး ကပကြပဆြောန်သဖြေင့ြ မလှုပရြှားသာပဲ ဖြစ်နေ၏။
“ဖြတ်… ဖြတ်…… ဘှတ်…. ဖြတ်…… ပြှတ်…… ဘှတ်……”
“အင်း…အီး…အ… အား.. အင်း.. ကြှတ်… အမေ့…. အမရေေ…. အမလေး.. လေး.. အား… အင့ျ….”
မဝင်းခငတ်ဈယောကြ မေ့မတတ် မွောမတတ် ကောင်းနရှောသည်။ လီးကလည်း စံခွိနမြှီ အလိုးကလည်းသန် အားမာနကြလည်း အပြည့မြို့ ကာမအရသာထူးကြီးကို တအီတဝကြီး ခံစားနရပေါတော့သည်။
အခကြြ ၅၀ လောကဆြောင့အြပြီးတွင် မဝင်းခငတ်ဈကိုယလြုံး တောင့တ်င်းသှား၏။ ဟင့ခြနဲ ဟင့ခြနဲ တဆတဆြတလြှုပကြာ စောကရြညပြူတွေ ပန်းထွကကြုနပြါတော့၏။ ကိုသန်းဌေး လီးတနကြှီးတဝိုကြ နှေးကနဲ ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သှားရာ မဝင်းခငပြှီးသှားမှန်း သိလိုကြ၏။ ကိုသန်းဌေးက အရှိနကြို မလွှော့ဘဲ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆကဆြောင့န်ေ၏။
“ဖြတ်…ပြှတ်……. ပြဈ….. ဖြတ်…. ပြှတ်….. အား… အမေ့… အမေ့… အိး… အား.. အား.”
ဘယလြိုဝေါဟာရနှင့ြ ဖောပြှရမှန်း မသိလောကအြောင် ကောင်းလှန်းလှသဖြင့ြ မဝင်းခငန်ှုတကြ အားခနဲ အားခနဲ အောဟြဈမှညတ်မ်းကာ လကန်ှဈဖကကြို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားရင်း ဟင်းခနဲ ဟင်းခနဲ သကပြှင်းကြီးခွ၍ ငှိမကြသွှားတော့၏။ ကိုသန်းဌေးလည်း ရှေ့ဆကပြှီး ဆောင့န်ိုငစြှမ်း မရှိတော့။ မဝင်းခင် စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ သူ့လီးတနကြှီးကို ညှဈညှဈဆှဲနရော လချောင်းတလွှောကြ ကငွဆြိမ့ယ်ားတကလြာပြီး သုတရြညပြူတွေ ဒလဟော ပန်းထွကကြုနပြါတော့သည်။
နှစ်ယောကသ်ား ငှိမသ်ကစြှာ မှိန်းနကြသေည်။ ကိုသန်းဌေးတဈယောကြ နောကတ်ဈခွီ ဘယပြုံစံ လိုးရမညကြို စိတကြူးနေ၏။ အဖီအတွင်းက အသံဗလံတွေ ငှိမသ်ှားပြီဖြစ်၍ သာဂိက လူတဈကိုယစြာ လှတန်သေော ထရံအောကမြှ ငုံ့ဝငလြိုကသ်ည်။ ဖိုးတာကိုလည်း ငှိမင်ှိမန်ဖေို့ လကန်ှင့ကြုတလြကြြ အခကြပြှလိုကြ၏။
ခေါင်းတဈလုံးစာ ဝငသ်ညန်ှင့ြ ကိုသန်းဌေး ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ရှာကြည့်သ်ည်။ တဖြေးဖြေး အမှောငထြဲတွင် ကငွ့သ်ားရလာပြီး ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ခပရြေးရေး မှငရြသည်။ ကာမသားကောငန်ှဈကောငမြှာ အတောလြေး ပငပြန်းသှားပုံရသည်။ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းတွေ ကြားနရသေည်။
သာဂိက သူ့တံပြာကို အသာလေးဆှဲယူ၍ သံခွှနတ်တထြားသော ဖကကြို လကန်ှင့အြသာစမ်းသည်။ သချောပြီဆိုမှ ခပရြေးရေးမှငန်ရသေော ကိုသန်းဌေး ညာဖကခြှထေောကကြို ခွိန်၍ အားနှင့ြ ဆောင့ထြိုးထည့လြိုကသ်ည်။
“အား…အမလေး..မှှေ…မှှေ…မှှေ ကိုကပြှီဗွ…”
ကိုသန်းဌေး အသံနကကြှီးဖြင့ြ လန့အြောပြှီး စောကဖြုတထြဲမှုပထြားသော လီးကြီးကို ဆှဲနှုတကြာ ပုဆိုးစလှယသ်ိုင်းကြီးဖြင့ြ အသဲအသန် ထွကပြှေးပါတော့၏။ သှေးစတွကေ မှကြေီးပေါတ်ှင် ထငကြနွလြကြရြှိသည်။ မဝင်းခငလြည်း ကြောကအြားလန့အြားနှင့ြ ခုံရှညပြေါကြ ခုနခြလွကြြ ထမီကြီး စွနတ်ောငဆြှဲကာ ကြပပြှဈပေါအြိပန်သေော ကိုဘတုတဆြီ ပြေးထွကသ်ှား၏။ သာဂိနှင့ြ ဖိုးတာတို့နှစ်ယောကလြည်း ရယခြငွစြိတကြို မနည်းမှိုသိပပြှီး ဇွနပြန်းရုံအကြယမြှ အခွအနေကေို စောင့ကြှည့န်ကြသေည်။ ဇွနပြန်းရုံနှင့ြ ကြပပြှဈမှာ ဆယလြှမ်းလောကပြင် ကြာ၏။ အခုမှပင် ကိုဘတုတကြှီး ကြပပြှဈပေါမြှာ အိပန်မှန်ေး သိကြတော့၏။
“ကိုဘတုတ်.. ကိုဘတုတ် ထပါဦး… ကိုဘတုတ်…… ကိုဘတုတ်…”
ကြောကစြိတတ်ှမှေှနန်သေော အသံဖြင့ြ မဝင်းခငကြ ကိုဘတုတကြို လှုပလြှုပပြှီး နှိုးသည်။ နှုတကြသာ အင်း အဲ… နှင့ြ အသံထွကန်သေောလြည်း တောတ်ောန်ှင့ြ မနိုး..။
“ကိုဘတုတ်.. ကိုဘတုတ်.. ထ… ထပါဦးဆို.. တောျ…”
“ဘာ…ဘာလဲ ဟ…..မိန်းမရ…”
လကကြို တအားဆောင့ဆြှဲပြီး နှိုးလိုကမြှ ပြူးတူးပြဲတဲနှင့ြ မေးသည်။
“ဟို…ဟို…..လူကပလြို့တော့…”
“ဘယ်..ဘယမြလဲ…ဟ..”
“ထွကြ..ထွကပြှေးသှားပြီ…။ ကြုပကြ တရေးနိုး သေးပေါကထြရင်း.. တော့နှိုးဖို့အလာ.. ထွကပြှေးသှားတာ..”
“ဟိုကောင်…သန်းဌေး ရော…”
“ပြနသ်ှားတာ..ကြာပေါ့..။ အခုလောကဆြို သိုးတောငန်ပြေီ..။ လာ လာ… ထ.. အိမထြဲ သှားအိပတ်ော့..”
ကိုဘတုတကြ ပုလင်းထဲက လကကြနွအြရကကြို မော့သောကလြကြြ ယိုငတ်ိယိုငထြိုးဖြင့ြ အိမအြောကြ ဝငသ်ှား၏။ မဝင်းခငလြည်း အရကပြုလင်းနှင့ြ ပန်းကနမြွား သိမ်းရင်း ကိုဘတုတန်ောကကြ ကပလြိုကလြာသည်။ ဖိုးတာက သာဂိနား ကပ်၍ ..
“ဆကခြွောင်းဦးမလား…”
“တောြ..တော့…မိုးခွုပန်ပြေီ.. နကဖြန် တောသှားရဦးမှာ..”
“အေး..အေး..ပြီးတာပဲ…။ ဟား ဟား.. ရီရတယ်.. ကြာနောျ.. သာဂိ.. မိန်းမ.. မိန်းမ.. ဟား ဟား…”
နှစ်ယောကသ်ား ခပအြုပအြုပ် ရယမြောရင်း မှောငရြိပခြိုကာ ခွံစည်းရိုးကိုတိုး၍ အောငမြှငစြှာ ဆုတခြှာခဲ့ကြသည်။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
တိုးအောငစြကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဖိုးကြောကြ လကဖြှောကတ်ဈခကြတ်ီးလိုကပြှီး…
“ဟား…အိုကပြေီဟေ့..။ ဒီနေ့ည သာဂိတို့နှစ်ကောငခြေါပြှီး အိမလြာခဲ့ကြာ..။ ဒို့လေးယောကြ ကိုသန်းဌေးအမှကေို ဆကခြံဖို့ တိုငပြငကြှရအောငလြို့..”
“အေး..ဟုတတ်ယကြှ..။ ငါလည်း သာဂိပြောပြတာကို နားထောငရြင်း လီးတောငလြာပြီ..။ မဝင်းခငကြှီးကို လိုးချင်စြိတတ်ှေ ပေါကလြာတာ..”
နှစ်ယောကသ်ား ခါတိုင်းထကြ အခွိနစြောပြီး နှားတွသေိမ်းကာ ပြနလြာကြတော့၏။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
လေးယောကသ်ား ဖိုးကြောတ်ို့အိမန်ောကဖြေးရှိ မနကြညွြးပငကြှီးအောကတ်ှင် တိုးတိုးတိတတ်ိတ် တိုငပြငန်ကြသေည်။ ဖိုးကြောအြဖနှငေ့ြ အမကေ အိမအြောကထြပတ်ှင် ၇ နာရီ ဇာတကြားကြည့်န်ကြေ၏။ တဈရှာလုံးကို ရှာဦးကြောင်းက ည ၁၁ နာရီထိ မီးပေးသည်။
“အေး.. ဒို့လေးယောကြ အခုကတည်းက လီး ကြီးစဉင်ယလြိုကြ ရှေးရအောင်..”
“အေး..အဲဒါ ကောင်းတယ်..”
ဖိုးကြောအြဆိုကို သာဂိက ထောကခြံလိုကြ၏။ ထို့နောကြ ဖိုးကြောကြ လကန်ှိပဓြာတမြီး သှားယူပြီး နှားစာတဲဖကဆြီသို့ လေးယောကသ်ား ထွကခြဲ့ကြ၏။ ပုဆိုးကိုယစြီလှနပြှီး ဓာတမြီးနှင့ထြိုး၍ လီး အကြီးအသေး တိုင်းထွာကြရာ တိုးအောငန်ှင့ြ ဖိုးတာလီးက ၅ လကမြခန့သ်ာရှိပြီး သာဂိက ၅ လကမြခွဲကြောကြွောြ ရှိသည်။ သူတို့လေးယောကထြဲတွင် ဖိုးကြောြ လီးအကြီးဆုံး ဖြစ်နပေါတော့သည်။ ဖိုးကြောလြီးမှာ ရ လကမြခန့ြ ရှညပြှီး ၅ လကမြခန့ြ လုံးပတအြတုတ် ရှိသည်။
“ကဲ..ဒီလိုလုပ်..။ တိုးအောငန်ဲ့ ဖိုးတာက ၅ လကမြချင်ြးတူနတေော့ မဲခကြှာ..။ မဲပေါကတ်ဲ့လူက အရငဆြုံး ဆောြ၊ ပြီးမှ ၅ လကမ် တူး၊ အဲ့နောကြ ၅ လကမြခွဲသမားက သရီး၊ အဲ့နောကမြှ ၇ လကမ် ငါက ဖိုးပေါ့။ ကဲ.. မဲခရွအောင်..”
ဖိုးကြောြ၏ နောကဆြုံးအဆုံးအဖြတကြို ကနွြ ၃ ယောကကြ အကန့အြကြကမြရှိ သဘောတူကြသည်။ ထို့နောကြ မဲခရွာ ဖိုးတာက ပထမဆုံး ဆောရြမည့သ်ူအဖြစ် မဲပေါကသ်ှား၏။
“အေး ဟုတပြှီ.. ဒါဆို ရှင်းပြီ..။ ဖိုးတာက ပထမ၊ တိုးအောငကြ ဒုတိယ၊ သာဂိက တတိယ၊ ငါက စတုတ်ထ ..။ ဖိုးတာဆောန်တေုန်း ဒို့က အန်တရာယကြင်းအောင် ကိုဘတုတကြှီးနဲ့ အရကထြိုငသ်ောကရြင်း စောင့ပြေးမယ်..။ အခုကတည်းက ပြောထားမယန်ောြ.. အားမရမချင်ြး လိုးလို့ရတယ်..၊ ထွကလြာပြီးရငတ်ော့ ပြနမြကြော့နဲ့တော့..၊ တဈခါထဲ အားရအောင် လိုးခဲ့… ဟုတပြလား..”
“အေး…..ဟုတတ်ယ်…”
ဖိုးကြောအြဆိုကို ဝိုင်းထောကခြံကြ၏။ ဖိုးကြောကြ သူ့စကားကို ပြနဆြကြ၏။
“အရကြ ၄ လုံးဝယမြယ်၊ မင်းတို့ ၃ ယောကကြ ၂ လုံးဝယ်၊ ငါ က ၂ လုံးဝယမြယ်..၊ ပြီးတော့ ဒို့က သိပမြသောကန်ဲ့ ကိုဘတုတကြှီးကို ဖိတိုကရြမယ်..၊ ဖိုးတာနဲ့ တိုးအောငကြ အရကသ်ှားဝယ်..၊ ငါနဲ့သာဂိက ကိုဘတုတအြိမကြ စောင့မြယ်..၊ ရော့.. အရကဖြိုး.. ပိုကဆြံ.. ငါ စိုကပြေးထားနှင့မြယ်..။ ကဲ သှားစို့…”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ဖိုးကြောန်ဲ့ သာဂိတို့ ကိုဘတုတအြိမထြဲအဝင် ခွံဝတွင် မဝင်းခငန်ှင့ြ တွေ့၏။ သာဂိက နှုတသ်ှကလြွှာသှကဖြှင့ြ…
“ဟာ…မဝင်းခင် ဘယတ်ုန်း ..ကိုဘတုတ် ရှိလား..”
“ရှိပါ့တောြ.. သနောကောငကြ မဝသေးလို့ အရကသ်ှားဝယပြေးမလို့..”
“ဟာ..ဒီလိုဆို သှားမဝယန်ဲ့တော့.. အဈမ..၊ ကြှနတ်ောတ်ို့ အိမမြှာ သောကရြတာ မလှတလြပလြို့ ဒီလာသောကတ်ာ..။ အရကြ ၄ လုံး မှာထားတယ်..၊ ပြီးရင် လာမှာ..။ မမ အတွကလြည်း နှုတပြိတခြ မုန့ဖြိုး ၂ ထောငပြေးဦးမှာ…”
“ဟင်..တကယပြှောတာလား..ဟဲ့..ဖိုးကြောရြဲ့..”
“ဟာ..တကယပြေါ့ မမရ… အင့ြ..ဒီမယ်.. ”
ဖိုးကြောကြ ထောငတ်န် ၂ ရှကြ ထုတပြေးလိုကြ၏။
“ကြှနတ်ောတ်ို့ အရကသ်ောကန်တေုန်း မမက အိမရြှေ့အဖီထဲက စောင့ပြေးနောြ..”
“အေးပါ..အေးပါ… စိတခြွ…စိတခြွ…”
သာဂိက ဖိုးကြောြ အကင်းပါးပုံကိုကြည့်ပြှီး စိတထြဲ ကြနပေန်ေ၏။ ကိုဘတုတကြို အကြိုးအကြောင်းပြောပြီး ကြပပြှဈပေါြ ထိုငန်ကြစေဉြ ဖိုးတာနှင့ြ တိုးအောငတ်ို့ ရောကလြာကြသည်။
“ဟေ့…မိန်းမရေ.. ခရမ်းခဉွသ်ီးသုပ် များများလေး လုပခြဲ့ပါ…ဦး..ဟ”
ဖိုးကြောကြ ကိုဘတုတ် ဖနခြှကထြဲသို့ အရကြ အပြည့င်ှဲ့ပေးသည်။ ကိုဘတုတကြ တရှိနထြိုး မော့ခလွိုကသ်ည်။ မကြာခင် မဝင်းခင် ကိုင်းခရမ်းခဉွသ်ီးသုတ် ပန်းကနပြှားနှင့ြ ရောကလြာသည်။
“မမ.. ကြှနတ်ောတ်ို့သောကန်တေုန်း လူကြည့်ပြေးဦးနောြ..”
“အေးပါဟဲ့…”
ဖိုးကြောန်ဲ့ မဝင်းခငတ်ို့ စကားအပေးအယူ လုပန်စဉြေ သာဂိက ကိုဘတုတခြှကထြဲ ထပထြည့ပြေးပြနသ်ည်။ ကိုဘတုတလြည်း တရှိနထြိုး မော့ခလွိုကပြှနသ်ည်။ သာဂိနှင့ြ တိုးအောငတ်ို့ ကိုဘတုတန်ှင့စြကားဖောငဖြှဲ့နစဉြေ ဖိုးကြောတ်ဈယောကြ သေးပေါကသ်လိုလို ဘာလိုလိုနှင့ြ လဈထွကခြဲ့သည်။ ဖိုးတာကိုလည်း အရကသ်ောကထြားရန် အရိပအြခွပြခေဲ့သည်။ မကြာမီ သူရဲကောင်း ၄ ဖောတ်ို့ လှုပရြှားကြတော့မည် ဖြစ်ပါသတည်း..။
———————————-
“ ကနွောတ်ို့ ဒီမှာ အရကလြာသောကတ်ာ အိမကြလူကြီးတွေ မသိစနေဲ့နောြ.. ကိုကြီးဘတုတ်…”
“ အေ့…အေး… ခွိတခြွ…၊ ခွိတခြပြါ သာဂိရာ.. ပူမနဂမွြေးပါနဲ့… အဟဲ…ဟဲ..”
“ ဟို.. ခငဗြွားမိန်းမကကော စိတခြရွပါ့မလား… ဗွ…”
“ အာ့…အေ့… ပိုငပြါတယကြှ၊ ငါ့မီးမကလည်း လုံတယ်… လုံတယ်..”
သာဂိစိတထြဲ ရယခြငွသ်ှား၏။ အင်း… ခငဗြွား မိန်းမလုံလို့သာ ကိုသန်းဌေးက လိုးသှားတာပေါ့ဗွာ.. ဟု ပြောထည့လြိုကခြငွသ်ည်။ သို့သောြ သူတို့အဖြဲ့ကလည်း ကိုသန်းဌေးလမ်းစဉကြို လိုကကြှမည့သ်ူများမို့ မပြောဖြစ်တော့ပါ..။ တိုးအောငကြ သာဂိကို မကြရြိပမြကြခြှပြပြေီး တဈခွကထြပထြည့သ်ည်။
“ ရော့…ကိုကြီးဘတုတ်.. ခလြိုကျဦး…”
သာဂိက အရကခြှကကြို ကိုဘတုတထြံ လှမ်းပေးရင်းပြော၏။ ကိုဘတုတကြ သာဂိလှမ်းပေးသော အရကခြှကကြို တရှိနထြိုး မော့သောကခြလွိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောကြ အခကြလြှမ်းပြသဖြင့ြ ပထမဆုံး ဆောခြှင့ရြသည့ြ ဖိုးတာလည်း တဈခွကင်ှဲ့သောကသ်ည်။ မိန်းမအတွေ့အကြုံ မရှိသေးသဖြင့ြ ဖိုးတာ ရငတ်ှေ ခုနန်သည်ေ။ သူတို့လေးယောကတ်ှင် ဖိုးကြောတ်ဈယောကသ်ာ မိန်းမအတွေ့အကြုံ ရှိ၏။ သို့သောြ ဖိုးကြောကြ နှုတလြုံသဖြင့ြ ဒီကိဈစများကို သာဂိတို့သုံးယောကအြား လုံးဝ ဖြင့ပြှောခွင်း မရှိ။ လူဆိုသညကြ သင့မြှတန်တေုန်းတော့ ဟုတ်၏။ မသင့မြှတတ်ော့လငွြ ကိုယ့အြတွင်းရေးကို ထုတဖြောပြှီး ငယန်ိုငကြိုငတ်တသ်ည့ြ သဘာဝရှိသည်။
နံပါတ် ၁ အစီအစဉအြရ မဝင်းခင် စောကဖြုတကြို ဆောခြှင့ရြသူမှာ ဖိုးတာဖြစ်သည်။ ဖိုးကြောကြ လီးအကြီးဆုံးဖြစ်၍ နောကဆြုံးမှသာ ဆောရြမညဖြစ်သည်။ ဒီမလာခင် အိမပြေါထြပ် သူ့အခန်းထဲဝငပြှီး စံခွိနမြှီ လီးကြီးဆေးကို အညှှန်းအတိုင်း လိမ်းလာခဲ့ပြီး ကြာကြာလိုးနိုငစြှမ်းရှိသည့ြ ဖြံသိုသရီးကိုလည်း သောကခြဲ့သည်။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိနှင့ြ ကိုဘတုတတ်ို့ လပေေးဖြောင့န်စဉြေ ပထမဆုံးဆောခြှင့ရြသည့ြ ဖိုးတာကို အရကသ်ောကထြားနှင့ဖြို့ အခကြပြှခဲ့ပြီး သေးပေါကသ်လိုလို ဘာလိုလိုနှင့ြ အိမမြကြီးကို နောကကြွောဘကကြ ပတပြှီး မှောငရြိပခြိုကာ အိမရြှေ့အဖီဘကြ ထွကလြာခဲ့သည်။
ဖိုးကြောကြ သူတို့အဖြဲ့ အရကသ်ောကန်စဉြေ အိမခြေါင်းရင်းရှိ အဖီထဲက လူစောင့ပြေးဖို့ ပြောလာ၏။ နှုတပြိတခြအဖြစ် ငှတဈေထောငလြည်း ပေးခဲ့သေးသည်။ ပထမတော့ မဝင်းခင် မစဉြးစားမိ..။ ငှေ တဈထောငရြ၍ အတောပြွောသ်ှားသည်။ အခု သချော စဉြးစားမိတော့မှ စိတထြဲမှာ ထူးဆန်းသလို ဖြစ်နသည်ေ။ အခုတော့ အိမရြှေ့အဖီထဲက စောင့ပြေးပါတဲ့..။ ဒါက ဘာသဘောပါလိမ့ြ…နောြ..။
လှနခြဲ့တဲ့ တဈပတလြောကကြ သူ့ယောကြွားကို အရကအြဝတိုကပြှီး ဒီအဖီထဲမှာ ကိုသန်းဌေးနှင့ြ နောကမြီးလင်း မွောကဇြာတခြင်းခဲ့ကြ၏။ ထိုသို့ ခစွရြညလြူးကာ ပြောမြှူးနစဉြေ ပထမတဈခွီပြီး၍ ကိုသန်းဌေးတဈယောကြ မဝင်းခင် စောကဖြုတထြဲ လီးတနကြှီး မှှုပထြားရင်း ခတ်ေတမှိန်းနခေိုကြ မှှကေိုကပြါသညဟြု ဆိုပြီး စောကဖြုတထြဲက လီးကြီးကို ကပြာကယာနှုတပြှီး ထွကပြှေးသှားခဲ့သည်။ နောကန်ှဈရကလြောကကြှာမှ သံဆိပတ်ကခြဲ့ပြီး မေးခိုငပျိုးဝငလြို့ ဆေးရုံတငလြိုကရြကြောင်း သိရသည်။
“ အား….အမလေး… မှှေ…မှှေ… မှှကေိုကပြှီဗွ… ..”
ဟု အောလြိုကသ်ော အသံနကကြှီးကို ကြားယောငပြှီး ကြောကစြိတတ်ှမှေှနကြာ လုံးဝ အိပမြရတော့ပေ..။ အလိုးခံရတုန်းက ကောင်းခဲ့တာတွပင်ေ ဘယဆြီလှင့ပြွောကကြုနမြှန်း မသိတော့..။ ကိုဘတုတကြို နှိုးပြီး မလိုးချင်ြ လိုးချင်အြောင် ဆှပေးရ၏။ အကြောကပြှအေောင် အရကလြည်း သောကထြားရသည်။ ဘာစိတကြူး ပေါကသ်ညမြသိ..၊ ထိုညက ကိုဘတုတ် မူးမူးနှင့လြိုးလိုကသ်ညမြှာ မနကြ ၄ နာရီ ဘုန်းကြီးကြောင်း အုန်းမောင်းခေါကမြှ ပြီးတော့သည်။ ကလေးနှစ်ယောကြ ရပြီးနောကြ ပထမဆုံးအကြိမအြဖြစ် အကြာဆုံး အကောင်းဆုံး လိုးပေးခွင်း ဖြစ်သည်။
ကိုသန်းဌေး အခွအနေကေို သိချင်လြှန်းလှသောလြည်း ကိုယ့ကြိုယကြို မလုံသဖြင့ြ ပေါပြေါတ်ငတ်ငကြှီး မမေးမှန်း မစုံစမ်းရဲ ဖြစ်နေ၏။ နောကဆြုံး ကိုသန်းဌေး ညီမဖြစ်သူ မှရငကြ ပြောမှ မှှကေိုကခြံရတာ မဟုတဘြဲ သံနှင့ထြိုးမိကြောင်း သိရသည်။ ဒီတော့မှ ရငထြဲ ပေါ့ပါးသှား၏။ ကိုသန်းဌေး သမှောကို နှမှောတသလှန်း၍ မဟုတ်၊ သူ့ကို ပူပူနှေးနှေးကြီး လိုးထားပြီး သသှေားလွှင် သချောပေါကြ တဈဆသရေဲ ဖြစ်ပြီး အချောကခြံရမှာ စိုး၍ဖြစ်သည်။ သူ့မိန်းမကိုတောင် စွဲမညမြဟုတ်..။ လောလောလတလြတ် လိုးထားသော မဝင်းခငကြိုတော့ သချောပေါကစြှဲမည်..။
ယခုလည်း ဖိုးကြောကြ အဖီထဲကနေ လူစောင့ပြေးပါဟု ဆိုလာပြနသ်ည်။ ပြီးတော့.. သာဂိနှင့ြ နှစ်ယောကြ ..ဒါတငမြက တိုးအောငန်ှင့ြ ဖိုးတာတို့ပါ နှင်းမှိုငဆြိုငကြ အရကဝြယပြှီး ဒီမှာ လာသောကကြှမညဟြု ဆို၏။ ထိုညက ကိုသန်းဌေးနှင့ြ အဖီထဲမှာ အလုပမြဖြစ်ကြသေးခင် နှင်းမှိုငဆြိုငမြှာ အရကသ်ှားဝယရြင်း သာဂိနှင့ြ ဖိုးတာတို့ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမကိုတောင် နှုတဆြကကြှသေး၏။
နောကတ်ဈနေ့ မနကစြောစော ထိုနရောသို့ သှားကြည့်ရြာ သှေးကြကကြှီးက နည်းတာကြီး မဟုတ်..။ ဘယသ်ူမှမသိအောင် မှကြေီးနှင့ြ ဖုံးဖိထားခဲ့ရသည်။ ထိုညက ကိုသန်းဌေး လိုးသှားပုံမှာ မှကြေီးပေါြ မတတ်တရြပပြှီး လိုးခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ခုံရှညပြေါတ်ှင် ထမီလှန် ဖငခြထွိုငပြှီး ဒူးနှစ်ချောင်းထောင် ပေါငကြားလွှကြ ထိုငပြေးရ၏။ ပြီးတော့ ကိုသန်းဌေးမှာ မှှကေိုကခြံရတာမဟုတဘြဲ သံခွှနန်ှင့ြ အထိုးခံရတာ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။
အခု ဖိုးကြောကြ အဖီထဲက လူစောင့ပြေးပါဟု ဆိုလာသည်။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ တွေးသာတွေးနရသေည်။ အဖြကေ မရ..။ တဈဆကတ်ည်း ထိုညက ကိုသန်းဌေးနှင့ြ လိုးခဲ့ရပုံကို တွေးကာ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ရှကြှခုံးထလာ၏။ ထို့ကြောင့ြ ပေါငန်ှဈချောင်းကို အနည်းငယဖြှဲကားလိုကပြှီး ထမီကို မလှနကြာ လကဝြါးနှင့ြ ပြတပြေးနမေိ၏။ စောကဖြုတကြှီးမှာ သိသိသာသာကြီး ခုံးထနပြေီ..။ ယောကြွားတွေ လီးတောငသ်ညမြဟုတ်..။ မိန်းမများလည်း စောကဖြုတတ်ောငပြါသည်။ သို့သောြ ယောကြြားတွလေို အချောင်းမဟုတ်၍ တောငမြတန်တောမွိုး မမှငရြ..။ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး နဂိုမူလထကြ သိသိသာသာကြီး ဖောင်းကြှခုံးထလာတာမွိုး..။ နှုတခြမ်းသားကြီးတွေ တင်းရင်းကြှထလာတာမွိုး..။ စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွေ ရှစိရှစိ လှုပလြာတာမွိုးကို စောကဖြုတတ်ောငသ်ညဟြု ပြောနိုငပြါသည်။
ကိုဘတုတန်ှင့ြ အဖြဲ့များ ကြပပြစွပြေါတ်ှင် အရကသ်ောကရြင်း ဘာတွေ သဘောကနွသညေမြသိ..၊ တဝါးဝါး တဟားဟားနှင့ြ ရယမြောနကြသေည်။ အံသှစရာကောင်းနတောက သူတို့အဖြဲ့ကို လူစောင့ပြေးရမညဖြစ်သော မဝင်းခငမြှာ အဖီထဲက စောင့န်ရပြေီး မဝင်းခငစြောင့ပြေးရမည့သ်ူများက အိမရြှေ့ကြကလြပ် ကြပပြစွပြေါတ်ှင် အရကသ်ောကရြင်း တဝါးဝါး ပြဲကနွကြသေည်။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ သူ့စောကဖြုတပြှဲပြဲကြီးထဲကို လကည်ှိုးနှင့ြ ထိုးဆှမှှနှေောကရြင်း ဖီလငတ်ှေ အရမ်းတကန်ပေါတော့သည်။
အမှောငဇြာတသ်ည် ကာမတဏှာကို အားပေး၏။ ဖိုးကြောတ်ဈယောကြ အိမန်ောကဖြေးကပတပြှီး လာခဲ့ရာ အိမခြေါင်းရင်း အဖီရှေ့ဖကြ ရောကလြာသည်။ အဖီကို ကာရံထားသော ထရံအောကခြှမှော လူတဈယောကကြိုယစြာ ဝငလြောကသ်ညဟြု သာဂိ ပြောထားသည်။ ထို့ကြောင့ြ ထရံအောကကြို ခေါင်းငုံ့၍ အတွင်းသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။ တွဲလောင်းခထွားသော မဝင်းခငခြှထေောကန်ှဈချောင်းကို အမှောငထြဲတွင် ခပရြေးရေး မှငန်ရသေည်။
ဖိုးကြောကြ ခတ်ေတငှိမသ်ကရြင်း အခွအနေကေို အကဲခတလြိုကသ်ည်။ ခွသလေုံးနှစ်ချောင်း၏ အကြာအဝေးကို ကြည့်ြ၍ ပေါငန်ှဈချောင်း သိသိသာသာ ကားနသညေကြို သတိထားမိ၏။ ပြီးတော့ တပြှတပြှှတ် အသံတွေ ခပတ်ိုးတိုး ထွကန်ေ၏။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ သူ့စောကဖြုတ် သူနှိုကပြှီး ဖီလငတ်ကန်တော ဖြစ်မည်..။ စောစောက ခွထေောကကြို လှမ်းဆှဲဖို့ စိတကြူးလိုကသ်ေး၏။ လန့အြောလြွှင် ပြူနာ အကြီးအကယွတ်ကပြှီး ပြဲပကြသ်ှားနိုငသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ အသံအရငပြေးလိုကြ၏။
“ ရှူး…….ရှူး….မမ…. မမ………..”
” ရှူး……..မမ……..”
ဖိုးကြောကြ စောစောကထကြ အသံခပကြယွကြယွပြှုလိုကမြှ စောကဖြုတထြဲ လကထြိုးဆှနတောကို ရပလြိုကပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဗှုန်းခနဲ စိကာ ထမီကို ကပြာကယာ ဖုံးလိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောကြ မဝင်းခင် ခွထေောကဘြေးက ကုန်းထလိုကပြှီး ပါးစပကြလည်း တရှူးရှူး အသံပေးလွှကြ မတတ်တရြပလြိုကသ်ည်။ အသံသာမပေးလွှင် လိပပြှာလှင့ပြှီး အသကထြှကသ်ှားနိုငသ်ည်။ ဖိုးကြောကြ မဝင်းခငဘြေးမှာ ကပထြိုငလြိုကပြှီး……
“ မမ … ဘာလုပန်တောလဲ……..”
“ မင်းပဲ အဖီအောကကြ စောင့ဆြို…….”
“ အဲဒါ ဟုတပြါတယ်… အခု ဘာလုပန်တောလဲလို့…..”
“ ထိုငန်တောလေ… ဘာပြုလို့လဲ….”
“ အောြ….တပြှတပြှှတ်…နဲ့ အသံတွေ ကြားနရလေို့…”
“ အဲဒါ…မင်းက ဘာထငလြို့လဲ….”
ဖိုးကြောြ ပြောသင့မြပြောသင့ြ စဉြးစားနသေေး၏။ နောကတ်ော့ မထူးပါဘူးလေ စောကဖြုတတ်ောင် အခွိနကြရွင် လိုးရအုံးမှာပဲ ဟု တွေးမိပြီး….
“ အဟင်း ဟင်း… စောကဖြုတထြဲ လကထြိုးပြီး အသှင်းအနှုတ် လုပန်သလေားလို့ ပါ…”
“ အင်း ဟုတတ်ယလြေ… အဲဒါဘာဖြစ်လဲ…”
မဝင်းခငကြလည်း ပြောငကြကြပြင် ပြနပြှောထည့လြိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောကြ မဝင်းခငကြို သိုင်းဖကလြိုကပြှီး တုတအြကအြကအြသံဖြင့ြ …
“ မမ…..”
“ ဟင်…ဘာလဲပြော…….”
“ ကနွောတ်ို့လေးယောကြ မမကို ခစွခြငွလြို့….”
မဝင်းခငမြကြန်ှာမှာ ပြုံးရှှငသ်ှား၏။ သို့သောြ အမှောငထြဲမှာမို့ ဘယသ်ူမှ မမှငရြပါ..။
“ အောငမြယ်…ဒါက ဘာစကားလဲ…၊ နငတ်ို့က ငါ့များ ဘာမှတန်တောလဲ…ဟင်….”
“ တကယပြှောတာပါ မမရ..၊ သာဂိပြောပြလို့ ဟိုတလောက ဒီအဖီထဲမှာ မမနဲ့ ကိုသန်းဌေးတို့ အခစွဘြရိတဒြန့ြ ကကြတဲ့အကြောင်း သိပြီးပါပြီ..၊ …”
“ ဘာ….ဘာ…… ဘယသ်ူက ပြောတယ်….”
မဝင်းခင် ပြာပြာသလဲ မေးမိ၏။
“ သာဂိလေ… အဲဒီညက ကိုသန်းဌေးကြီးကို မနာလိုဝနတ်ိုဖြစ်ပြီး ခွသလေုံးကို သံခွှနန်ဲ့ ထိုးပစ်ခဲ့တာတဲ့…”
“ အင်း…အခုမှပဲ ငုတန်တေဲ့ ပဟဠေိ ပေါတ်ော့တယ်..၊ ငါ့ဖြင့ြ အဟုတကြို မှှကေိုကတ်ာမှတပြှီး အဲဒီညက ကြောကလြိုကတ်ာ.. ခွှေးတွကေိုပြနလြို့ အဟင်းဟင်း….”
“ မမက ဘာလို့ကြောကတ်ာလဲ…”
“ မကြောကလြို့ ဖြစ်မလားဟဲ့… ဒီလိုသရင်ေ တဈဆဖြစ်ေပြီး ငါ့ကိုလာချောကမြဲ့ဥဈစာ…”
ဖိုးကြောကြ မဝင်းခငကြို ပြေ့ဖကလြိုကပြှီး ပါးကိုနမ်းလိုကြ၏။ ထို့နောကြ နို့ကြီးကို ဆုတခြွလေိုကသ်ည်။ နို့ကြီးတွကေ တင်းရင်းနုရှနသည်ေ။ မဝင်းခငကြလည်း ဖိုးကြောကြို ပြနဖြကထြား၏။ ဒီအခွအနေရေောကမြှတော့ မူနစရော မလိုတော့… ။ အခု ကြည့်ပြါဦး.. လူပျိုသိုးလေး လေးယောကကြပါ သူ့ကို ခစွခြငွလြို့ ဆိုပါလား…..။
ဖိုးကြောလြကတ်ှကေ နို့ကြီးတွကေို ဆုတခြွပေေးနရောမှ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးတွကေို ရှရှမှမှလေး ပြတပြေးနပြနေသ်ည်။ မဝင်းခငစြိတတ်ှေ အကြီးအကယွြ ထကြှလာ၏။ တဈပတတ်ိတိ လီးနှင့ကြင်းခဲ့ရသဖြင့ြ ယခုလို လီးနံ့ရလာသောအခါ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ ပြစိပြစိနှင့ြ လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်လာသည်။
ဖိုးကြောလြကကြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးပေါြ ရောကသ်ှားသည်။ စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ပူနှေးခုံးကြှနသည်ေ။ စောကမြှှေးအုံ အုပအြုပကြှီးကို လကဝြါးနှင့ြ အုပပြှတရြင်း တဈပငခြငွြး ဆှဲဆှဲကြည့်သ်ည်။ ခုံးထနသေော စောကဖြုတကြှီးကိုလည်း ပြတလြိုကည်ှဈလိုကြ လုပကြှည့ြ၏။ မဝင်းခငပြါးကို ဆှဲမော့ပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကြ၏။ ပြီးတော့ သူ့လွှာကို မဝင်းခငပြါးစပထြဲ ထိုးထည့သ်ည်။ မဝင်းခငကြ ဖိုးကြောလြွှာကို ပါးစပဖြှင့ြ ပြနစြုပပြေး၏။ ထိုသို့ သူတဈပြနကြိုယတ်ဈပြန် လွှာချင်ြးစုပပြှတရြင်း ဖိုးကြောလြကခြလယကြ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းကြီးထဲ ရောကလြာသည်။ စိုစွတပြူနှေး နူးညံ့သော စောကဖြုတအြတွေ့ကို ခံစားလိုကရြသည်။
ဖိုးကြောကြ စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေို လကခြလယန်ှင့ြ လှည့ပြတမြှှနှေောကပြေးသည်။ မဝင်းခင် အသကရြှူသံတွေ မှနလြာသည်။ သူ့လကကြ ဖိုးကြောပြေါငကြှားဆီ ရောကလြာသည်။ ပုဆိုးကို ပေါကထြှကမြတတ် တောငမြတန်သေော လီးတံကြီးကို ကိုငမြိသောအခါ အံ့သှရငခြုနသ်ှားရ၏။ နည်းတဲ့လီးတနကြှီး မဟုတ် ၊ အရှယန်ှင့မြလိုကအြောင် ကြီးထွားလှန်းလှသည်။ မာကြောတုတခြိုင် လှန်းလှသဖြင့ြ မဝင်းခငကြ လီးတနကြှီးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငရြင်း ဂွင်းတိုကသ်လိုမွိုး လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ လုပပြေးလိုကြ၏။ ထိုအခွိနတ်ှင် ဖိုးကြောလြကခြလယထြိပကြ စောကစြိငုတပြှူးပြူးကြီးကို ပြတခြွပေေးနသည်ေ။
“ အင်း …ဟင်း… အဟင်း ဟင်း… အင်း အင်း… ကြှတ် ကြှတ်…..”
စောကစြိငုတပြှူးပြူးကြီးကို ထိထိမိမိ ပြတခြွပေေးနရော မဝင်းခင် တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် ုတုနခြါနသည်ေ။
“ မမ….နာလို့လား…ဟင်……”
“ ဟင့အြင်း… ကောင်းလို့…..”
ထို့ကြောင့ြ လကခြလယကြို ခပကြောကကြောကလြေးကြေးလိုကြ၍ စောကဖြုတအြတွင်းသား တညဆြောကပြုံနှင့ြ လွှောည်ီစွာ အံကဂွှငကြွ ပြတဆြှပေးသည်။ ထိမိလှန်းလှသဖြင့ြ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ ခန်ဓာကိုယကြှီး မတမြတပြှီး အမလေး တလွှကရြှိသည်။
“ မမ…ကောင်းနပြေီလား…”
“ ဟင်း…ဟင်း..အင်း……. ကောင်းနပြေီ….”
“ ကနွောြ ဖိုးတာကို လှှတလြိုကတ်ော့မယ် နောြ…”
“ အင်း…အင်း…..”
ဖိုးကြောလြည်း ရာဂစိတတ်ှေ ထကြှနသဖြေင့ြ ပေါငကြှားက လီးတနကြှီးမှာ တောငမြတန်ပြေီ..။ အခွင့သ်ာတုန်း ဆောထြည့လြိုကခြငွသ်ည်။ သို့သောြ သူငယခြငွြးတွအပေေါြ ကတိသဈစာ ဖောကရြာရောကမြညစြိုး၍ ကိုယ့စြိတကြို မနည်းခွုပတ်ည်းထားရ၏။
“ မမ….”
“ ဟင် လို့………”
မဝင်းခငကြ စိတမြရှညသ်ံကြီးဖြင့ြ ထူး၏။ တကယလြည်း စိတမြရှညခြငွတ်ော့..။ စောကဖြုတကြ ခံချင်လြှန်းလှသဖြင့ြ တလှုပလြှုပတ်ရှရှ တကြှကြှဖြစ်နပြေီ..။ သူလိုးလွှင် ရပါလွှကန်ှင့ြ သူ့ပထွေးဖိုးတာကို လှှတမြည့အြကြောင်း လွှာရှညန်ေ၏။ ဖိုးကြောကြ စကားဆကပြှနသ်ည်။
“ ဖငကြုန်းပြီး အလိုးခံဖူးလား ဟင်…”
“ ဟင့အြင်း….”
“ ဖငကြုန်းခံလိုကန်ောြ… လိုးသူရော ခံသူရော နှစ်ယောကစြလုံး ကောင်းတယဗြွ.. သိလား..”
ဖိုးကြောကြ မဝင်းခငပြါးကို ခပဖြှဖြလေး နမ်းရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးကို ပါးစပဖြှင့ြ စုပပြေးသည်။ မဝင်းခငတ်ဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီး တဖငွြးဖငွြး ထသှားသည်။
“ မှနမြှန် လုပကြှတော့ကြာ… ကြာရင် မမ သလေိမ့မြယ်.. ”
မဝင်းခငကြ ငိုသံပါကြီးနှင့ြ ပြောရာ ဖိုးကြောစြိတထြဲ အလှနသ်နားသှားသည်။
“ ကဲ …လာ ထ… ခုံရှညပြေါြ လကထြောကပြှီး ဖငကြုန်း…”
ဖငဆြုံထွားထွားကြီးကိုလည်း ဆုပခြွပေေးသည်။ နောကသ်ို့ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို ရှူးခနဲ နမ်းလိုကြ၏။ ဖိုးကြောြ နောကတ်ဈခွီ နမ်းပြန်၏။ မဝင်းခင် တဈယောကြ အူတွအသေဲတွေ ယားလွှကြ အောဟြဈပစ်ခစွစြိတတ်ှေ ပေါကလြာသည်။
ဖိုးကြောကြ စောကဖြုတကြှီးနှစ်ခွမ်းကို လကန်ှင့ြ ဖြဲလွှကြ လွှာဖြားနှေးနှေးကြီးဖြင့ြ ပြတဆြှဲယကလြိုကသ်ည်။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ ခါးမှညှှတ်၍ ဖငဆြုံကြီး ကော့တကသ်ှားသည်။ စိတရြှိလကရြှိ ဆှထားခဲ့ပြီးမို့.. ဖိုးကြောလြည်း ကာထားသော ထရံအောကမြှ ငုံ့ထွကခြဲ့ပြီး လာလမ်းအတိုင်း မှောငရြိပခြိုကာ ထွကလြာခဲ့သည်။
သူရောကသ်ှားတော့ ကိုဘတုတတ်ို့အဖြဲ့မှာ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့လို့ ကောင်းတုန်း..။. ကိုဘတုတမြှာ ဖိုးကြောထြှကသ်ှားတာကိုရော ပြနရြောကလြာတာကိုပါ လုံးဝသိပုံမရ..။ သောကရြင်းစကားပြောရင်း သောကလြွှကရြှိရာ ရခွေိနလြည်း အတောကြိုကန်ပေုံရသည်။ ဖိုးကြောကြ ဖိုးတာကို မကြရြိပမြကြခြှေ ပြလိုကသ်ည်။ ဖိုးတာက အရကတ်ဈခွကြ ငှဲ့သောကလြိုကပြှီး ဖိုးကြောသ်ှားသည့လြမ်းကြောင်းအတိုင်း မှောငရြိပခြိုကာ ထွကလြာခဲ့သည်။
ကံကောင်းလိုကပြုံများ တဈညထဲနဲ့ လူပျိုသိုးလေးယောကရြဲ့ အလိုး ခံရပတေော့မည်..။ သို့သောြ မဝင်းခငစြိတကြ ဖိုးကြောြ၏ အယုအယကို သာယာစွဲမကသ်ှားခဲ့ပြီ..။ ပြီးတော့ အံ့သှစရာကောင်းသည့ြ ဖိုးကြောစြိတဓြါတ်..။ လိုးခွင့ရြပါလွှကြ လိုးချင်န်ပေါလကြန်ှင့ြ သူငယခြငွြးတွအပေေါြ သဈစာမဖောကြပြဲ ခွုပတ်ည်းနိုင်းခဲ့သည်။
သူ့လီးက ကိုသန်းဌေးလီးထကြ ၂ ဆလောကကြှီးသည်။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ ဟိုဟိုဒီဒီ အတွေးနယခြွဲ့နစဉြေ.. ဖိုးတာတဈယောကြ ထရံအောကကြ ငုံ့ဝငလြာသည်။ ဘယအြထိများ မှှနန်သညေမြသိ..။ သူ့ကြောကုန်းနှင့ြ ထရံ ဗငွြးခနဲ ထိသံ ကြားလိုကရြသည်။ မဝင်းခင် သဘောတွကပြှေီး တခစ်ခစ် ခပတ်ိုးတိုး ရယမြောမိသည်။ ပြီးတော့ သူ့လကန်ှင့ြ မဝင်းခင် ခွသလေုံးသားတွကေို စမ်းနပြနေသ်ည်။ စောစောထဲက မဝင်းခငကြို ဘယလြိုအနအထေားဖြင့ြ ခံခိုင်းမညဆြိုတာ တိုငပြငပြှီး ဖြစ်၏။ မတတ်တရြပလြကြြ လိုးတာက သူတို့အဖို့ ကောင်းသလို အန်တရာယလြည်း ကင်းသည်။ တဈစုံတဈရာ ပြူနာပေါလြွှင် ရှောငတ်ိမ်းလှယသ်ည်။ အဒေါအြရှယမြို့ ဖိုးတာစိတထြဲ ရှကရြှံ့အားနာကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ သို့သောြ အရကအြရှိနကြလညးပြါ အမှောငဓြါတကြလည်း ကြီးစိုးထားသဖြင့ြ ရဲတင်းစိတအြခံ ရှိနပေါသည်။
လကန်ှင့ြ ဟိုဟိုဒီဒီ စမ်းကြည့်ရြာ ပြည့တ်င်းစွင့ကြားနသေော မဝင်းခင် ဖငဆြုံကြီးကို စမ်းမိသည်။ ဖိုးကြောြ ဆှထားခဲ့စဉကြပင် ခံချင်စြိတတ်ှေ ပြင်းထနန်သေော မဝင်းခငတ်ဈယောကြ အခု ဖိုးတာက စောကဖြုတကြှီးကို အောကကြနပငေ့ပြှီး ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ောအခါ ပါးစပကြ အီးခနဲ အသံကြီး ထွကပြှီး ဖငဆြုံကြီးက အထကသ်ို့ ပင့ကြော့သှားတော့သည်။
ဖိုးတာတဈယောကြ မဝင်းခငကြို နိုငအြောင် ဖြိုမှ ဖြိုနိုငပြါ့မလားဟု အတွေးဝငလြာပြီး စိတထြဲ သိမင်ယသ်ှားသလို ခံစားရ၏။ အို…မဖြိုနိုင် ဘာဖြစ်သေးလဲကြာ.. လေးယောကဝြိုင်းဖြိုမှတော့ ဒီဖငကြှီး ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ..။ ဖိုးတာက စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းကြီးထဲ လကခြလယထြိုးသှင်းပြီး စောကဖြုတအြပေါကကြို ရှာကြည့်န်ေ၏။ တဈခါမှ မိန်းမ မလိုးဖူးသေးသူမို့ စိတတ်ှေ အရမ်းလှုပရြှားကာ နှလုံးတုံရငခြုံနေ၏။ စောကဖြုတအြဝကို တွေ့သညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ တောငမြတန်သေော သူ့လီးတနကြို ဆောင့ထြိုးထည့လြိုကသ်ည်။
“ ဇွဈ…ဖြတ်……ဖြစ်…….”
“ အား.အ…..အ…အသာ လုပပြါဟဲ့……”
ဖိုးတာက စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုမှောင်းအကြားသို့ ဒဈထိပကြှီး ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ နှေးထွေးသော အတွေ့ကို စတငခြံစားရ၏။ အသားနုကို အားနှင့ြ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ဖြင့ြ မဝင်းခင် စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ကငွပြှီး အောင့တ်ကသ်ှားသည်။ စွင့စြှင့ကြားကားကြီး မှောကတ်ကန်သေော ဖငဆြုံထွားထွားကြီးကို အောကသ်ို့အနည်းငယခြွ၍ ကြုံ့ပေးလိုကမြှ စောကခြေါင်းပေါကအြထကန်ား ထိုးထောကထြားသော ဒဈဆံပြူးပြူးကြီးက အောကသ်ို့စိုကဆြင်းသှားပြီး စောကခြေါင်းထဲ တန်းတန်းမတမြတကြှီး ဝငသ်ှားပါတော့သည်။
သူ့လီးနှင့ြ မတနလြောကအြောင် အခေါင်းကယွကြှီး မဟုတသ်ဖြင့ြ ဖိုးတာ သဘောကသွှားသည်။ ကြပလြည်း မကြပ်၊ ချောငလြည်း မချောင် အလောတောအြနအထေားမို့ အားတကသ်ှားသည်။ ခါးနှစ်ဖကကြို ခပတ်င်းတင်း ဖကလြိုကပြှီး လူပျိုသိုး နှားသိုးကြိုးပြတပြီပီ အသားကုန် ဆောပြါတော့သည်။
“ ဖြတ်…..ပြှတ်…ဖြတ်…. ဖြတ်…… ဖြတ်…. ပြှတ်…….”
“ ဖြတ်……ဖြတ်…… စွပ်…… ပြှတ်…. ဖြတ်……….. ပြှတ်……”
ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြှန်း၏။ ဒီအရှယရြောကမြှ ဒီလိုသနသ်ော လီးမွိုး ခံရဖို့ မလှယ်..။ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံး ပူရှိန်းနေ၏။ ခံလို့သိပကြောင်းနစဉေမြှာပင် စောကဖြုတထြဲ နှေးခနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အဆောင့လြည်း အရှိနပြွော့ကာ ရပတ်န့သ်ှား၏။
ဖိုးတာလည်း မဝင်းခင် စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ သူ့လီးကို မှှုပထြားရင်း အသကပြှင်းပြင်း ရှူနသည်ေ။ မဝင်းခငလြည်း ခုံရှညကြှမ်းပြငန်ှင့ြ သူ့နဖူးတိုကကြာ ဖိုးတာ၏လရညပြူတွေ ပန်းထွကန်တောကို ဇိမန်ှင့ြ ခံယူနသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်း ဖိုးတာလီးတနကြှီးက ပြော့ခွသေေးကြုံ့လာ၏။ ဖိုးတာတဈကိုယလြုံး နုံးခွိခွိ ဖြစ်နေ၏။ လေးယောကသ်ဘောတူ သတမြှတထြားသော စည်းကမ်းခကြမြှာ အပြငထြှကပြှီးလွှင် ပြနမြဝငရြ..။ အဖီထဲမှာပင် အားရအောင် လိုးခဲ့ရမည်။ အဖီထဲက မထွကသ်ေးလွှင် လိုးခွင့ရြှိ၏။
ဖိုးတာက ပြော့ခွနသေေော သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတထြဲက နှုတလြိုကြ၏။ သူ့လကတ်ဈဖကကြ မဝင်းခင်၏ ဆူဖြိုးထွားကားသော ဖငဆြုံသားနှေးနှေးအိအိကြီးကို ပြတသ်ပခြွပေေးရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကကြ ငိုကဆြင်းနသေော သူ့လီးကြီးကို ဂွင်းတိုကပြေးနသည်ေ။ ပြနဆြှလငွြ ပြနထြလာသည်။ ဖိုးတာက လူပျိုသိုးဆိုတော့ မကြာခငမြှာပင် သူ့လီးတနကြှီးက ပြနမြတလြာသည်။ မတသ်ထကြ မတအြောင် ဆကပြှီး ဂွင်းတိုကသ်ည်။ ဖိုးတာ စိတတ်ှေ ပြနထြလာသည်။ လီးတနကြှီးလည်း ပြနမြတလြာ၏။ အပြငမြထွကသ်ေးသမွှ အားရအောင် လိုးခွင့ရြှိသည့အြတွကြ တဈခွီထပဆြောရြန် သူ့လီးတနကြှီးကို လကန်ှင့ြ ကိုငလြကြြ စောကဖြုတအြဝထဲ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ တရှိနထြိုး ဆောင့ဆြောင့လြိုးပါတော့သည်။
“ ဖြတ်…. ဖြတ်…… ပြှတ်……. ဖြတ်…. စွပ်….. ဗွဈ….. ဖြတ်….”
“ ဖြတ်….ဖြတ်……. အင့ျ……အင့ျ… အမေ့… အား အ…. အား… အင့ျ အီး… အား ရှီး… ကြှတ် ကြှတ်…အမေ့ အား……..”
အခကြင်ါးဆယလြောကြ ဆောင့ပြှီးသောအခါ ဒုတိယအကြိမ် လရညပြူတွေ ပန်းထွကကြုနပြှန်၏။ ဒူးတွခွေောငပြှီး လူလည်း အတောန်ုံးခွိမောဟိုကသ်ှား၏။ စောကဖြုတထြဲက လီးကို ထုတလြိုကရြာ ပြော့ခွနသေေော လီးက ပလှတခြနဲ ထွကလြာ၏။ ဖိုးတာ အလာတုန်းကလို ထရံအောကကြ ငုံ့မထွကတ်ော့ပဲ မှောငမြဲနသေော အဖီထဲကပင် မှောငရြိပခြိုကာ အသာလဈထွကလြိုကြ၏။ မသိမသာ စကားဝိုင်းတွင် ဝငရြောထိုငလြိုကြ၏။
တိုးအောငကြ အရကတ်ဈခွကြ ငှဲ့သောကသ်ည်။ ပြီးတော့ မသိမသာ လဈထွကခြဲ့၏။ အိမမြကြီးကို ပတမြနတေော့ဘဲ ဖိုးတာထွကလြာခဲ့သည့အြတိုင်း မှောငရြိပခြိုကာ အဖီဖကဆြီ ထွကလြာခဲ့၏။ ကိုဘတုတရြန် ကြောကစြရာ မလိုတော့..။ ကိုဘတုတတ်ဈယောကြ ဖလကပြှသှားပြီ..။
ဖိုးကြောကြ နာရီကို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ နာရီလကတ်ံက ရှဈနာရီ ဆယမြိနဈဟု ညှနပြှနေ၏။ ဖိုးတာလိုးခွိနမြှာ ဆယမြိနဈအတွင်းမှာသာ ရှိသည်။ တဈယောကကြို ခန့မြှန်းခွေ ဆယမြိနဈနှင့ြ တွကလြငွြ သူ့အလှည့ရြောကဖြို့ မိနဈ ၂၀ လောကသ်ာ လိုတော့သည်။ ဒါပမယေ့ြ ကိဈစမရှိ ၊ နောကထြပ် ၃ ယောကကြနွသ်ေးသည်။ လီးကလည်း သူ့ယောကြွား ကိုဘတုတလြီးလောကရြှိရာ အကြိုကခြံလို့ ကောင်းပါသည်။ လူငယဆြိုတော့ ကိုဘတုတထြကြ အလိုးသနသ်ည်။
မဝင်းခငအြတွေးများ အဆုံးမသတသ်ေးခငမြှာပင် ခွသေံတရှပရြှပ် ကြားရ၏။ ဟော… တဈယောကတ်ော့ လာပြနပြှီ..။ ကိုယတ်ောခြွောက ရောကရြောကခြငွြး သူ့ဖငဆြုံထွားထွားကြီးကို ဆုတခြွပေေးလိုကပြှီးတော့ စောကဖြုတထြဲ လကထြိုးကြည့်ပြှနသ်ည်။ မကြာပါ..။ သူ့စောကဖြုတထြဲ လီးတနန်ှေးနှေးကြီး တိုးဝငလြာ၏။ စောစောက လီးတနန်ှင့ြ ပုံစံချင်ြး ခွှတစြှပတ်ူနသညေ့အြတွကြ ဖိုးတာများ နောကတ်ဈခွီ ထပလြိုးပေးသလား ဟု ထငမြှတကြာ….
“ ဟဲ့…ဟဲ့……..ဖိုးတာလား……….”
“ တိုးအောငပြါ… မမ..ဘာပြုလို့လဲ…”
“ အဟင်း ဟင်း…လီးခင်ျးက တူနလေို့ ဟဲ့……”
တိုးအောငကြ ဖိုးတာထကြ ဇောပိုထနပြုံရသည်။ အသကရြှူသံတွကလေည်း ပြင်း၏။ သူ့လကန်ှဈဖကကြ ဖိုးတာလို ခါးကိုမကိုငပြဲ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှမ်းကိုငသ်ည်။ ဖိုးတာတဈယောကြ နှစ်ခွီသာ လိုးသှားသည်။ နို့ကို တဈခါမှ ကိုငမြသှားခဲ့..။ အခုတိုးအောငကြ လီးတနကြို အဆုံးထိဖိမှှုပပြှီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အခွကေ ဆှဲကိုငလြိုကသ်ောအခါ မဝင်းခင် စောကဖြုတအြတွင်းသားတွေ လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ယားယားကြှလာရသည်။
“ ကောင်းလား ….မ မ……”
“ အင်း … ကောင်းတယ်… ဒါပမယေ့ြ နငကြ အင်ျကြီအပေါကြ ကိုငထြားတာဆိုတော့ မထိဘူး…”
ဒီတော့မှ တိုးအောငကြ အင်ျကြီခပပြှပြကို အပေါသ်ို့ ပင့လြှနတ်ငပြှီး တင်းတင်းရင်းရင်း နုနုထွတထြှတ် နို့အုံကြီးကို ထိထိမိမိ ဆုတခြွပြတေဆြှလိုကတ်ော့သည်။ တိုးအောငကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အခွကဆေုပကြိုငလြိုကပြှီး ဒလကြမ်း ဆောင့ပြါလတေော့သည်။
“ ဖြတ်…ဖြတ်….စွပ်….ပြှတ်….ဖြတ်…ဖြတ်…”
ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မီးပြင့မြတတ် ပြင်းထနလြှ၏။ လီးသေးလို့သာ တောတ်ော့သည်။ ဒီလိုဆောင့ပြုံမွိုးနှင့ြ လီးသာကြီးလွှင် စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွေ စုတပြှတသ်ှားနိုငသ်ည်။ တဈကိုယလြုံးရှိ အကြောမှနသ်မွှ တဖငွြးဖငွြးထလောကအြောင် အကောင်းကြီး ကောင်းနပေါတော့သည်။
“ ဖြတ်….ပြှတ်…ဖြတ်… ပြှတ်……. စွပ်…… ဖြတ်………..”
“ အား..အင်း….အမလေး……. ရှီး….. ကြှတ်… ကြှတ်… အား အမေ့.. အ… အင့ျ…”
တိုးအောငကြ ဖိုးတာထကြ သုတကြိုထိန်းနိုငပြုံရသည်။ ယခုအခွိနထြိ မပြီးသေး..။ ဆောင့လြို့ ညှောင့လြို့ ကောင်းဆဲ။
“ ဖြတ်…..ပြှတ်….ဖြတ်…ဖြတ်…..ဖြတ်….”
အခကြြ ၃၀ လောကြ ဆောင့ပြှီးသောအခါ တိုးအောင် လချောင်းထဲ ယားတကလြာသည်။ ကငွတ်ကအြီဆိမ့လြာသည်။ ရှေ့ဆကပြှီး သုတကြို မထိန်းနိုငတ်ော့။ ထို့ကြောင့ြ သုတမြထွကခြင် အသားကုန် ကြမ်းပါတော့သည်။
“ ဖြတ်….ပြှတ်……..ဖြတ်……. စွပ်…… ပြှတ်….. ပလပ်… ဖြတ်… အီး.. အား.. အမေ့… အင့ျ.. အား.. ကြှတ်….. ရှီး… အမလေး… အင့ျ……. အင်း…”
တိုးအောငတ်ဈကိုယလြုံး ဓါတလြိုကသ်လို တုနခြါသှားသည်။ ပြီးတော့ တဈကိုယလြုံး တင်းတောင့သ်ှား၏။ တဈဆကတ်ည်း သူ့လချောင်းထဲက သုတရြညပြူတွကေို မဝင်းခင် စောကခြေါင်းထဲ ဗငွြးခနဲ ပန်းထုတလြိုကပြါတော့သည်။ တဈကိုယလြုံးလည်း နုံးခွိသှားသည်။ မဝင်းခင် ပြီးလုပြီးခင် ဖြစ်သှားသည်။ သို့သောြ တိုးအောငကြ ဆောင့န်တောကို ရပလြိုကပြှီး သုတရြပေူတွေ ပန်းထုတန်သညေမြို့ အရှိနပြကြသ်ှား၏။ လရညတ်ှေ ကုနသ်ှားသောအခါ သူ့လီးကြီးကို ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ တဈခွီထပဆြှဲဖို့ စိတကြူးကြည့်ရြာ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငတ်ော့။ တဈခွီပြနဆြှဲလွှင် တောတ်ောလြေး အခွိနပြှနယ်ူရမည်။ နောကလြူတွကေို မငဲ့ရာလည်း ရောကမြည်။ ထို့ကြောင့ြ အဖီထဲမှ ငိုကစြိုကြ ငိုကစြိုကန်ှင့ြ ထွကလြာခဲ့သည်။
မဝင်းခငလြည်း မကြလြုံးစုံမှိတလြွှကြ ခုံရှညကြှမ်းပြငပြေါြ မကြန်ှာအပကြာ မှိုငန်သည်ေ။ ဖိုးတာလို ၂ ခွီလိုးဖို့ သူ့လီးသူ ပြနဆြှနသညေဟြု ထငမြှတကြာ နောကတ်ဈခွီအတွကြ မွှောလြင့လြကြြ ရှိသည်။
သို့သောြ အခွိနကြှာသညအြထိ ဘာမှထူးမလာ။
“ တိုးအောင်…ဟဲ့…တိုးအောင်…. ကစြျ……”
ခပတ်ိုးတိုး ခေါကြှည့သ်ည်။ ဘာထူးသံမှ မပေါထြှကလြာ။ သနောကောငလြေး..တဈခွီထဲနဲ့ အီစလံဝသှေားပုံရသည်။ တိုးအောငသ်ာ ဆကဆြောင့န်ိုငလြွှင် သူမလည်း တဈခွီကောင်းကောင်း ပြီးသှားနိုငသ်ည်။ အခုတော့ အထွတအြထိပရြောကခြါနီးမှ မသာလေးက လရညတ်ှေ ထွကကြုနသ်ည်။ ဆကလြည်း မဆောင့န်ိုငတ်ော့။ နုံတုံတုံ အတတ ထငရြသော ဖိုးတာကမှ ဟုတတ်ိပတတ်ိ နှစ်ခွီဆောသ်ှားသေးသည်။
ထူးဆန်းသော သူမအဖြစ်ကို တွေးမိကာ ဂုဏယ်ူနမေိသည်။ မဝင်းခငကြ လေးတန်းမွှသာ အောငခြဲ့သောလြည်း စာဖတဝြါသနာပါ၏။ ပြောရလွှင် သူတို့လငမြယားနှစ်ယောကစြလုံး စာဖတဝြါသနာ ပါကြသည်။ ကိုဘတုတအြကငွ့ကြ စာအုပင်ှားဖတလြွှင် ပြနမြပေးသော အကငွ့မြရှိ။ မှို့ရောကတ်ိုင်း ငှားငှားလာသော ဝတ်ထုမဂျဂဇင်းစာအုပတ်ှေ အိမမြှာ တောတ်ောလြေး များနသည်ေ။
ကာမနှင့ပြတသ်ကသ်ော ဇာတလြမ်းတဈပုဒြ ဖတဖြူးသည်။ ဘဝတဈခုတွင် ဝိသာခါကြောင်းအဈမကြီး နှားမဖြစ်ခဲ့သည်။ နောကကြ နှားသိုးအုပစြုက အတင်းလိုကသ်ဖြင့ြ ပြေးမိပြေးရာ စွတပြှေးခဲ့ရာ ဝါးရုံတောထဲ ရောကသ်ှားသည်။ ကံကောင်းချင်လြို့လား ကံဆိုးချင်လြို့လား မသိ။ ကြောင်းအဈမကြီး ဝိသာခါလောင်း နှားမလေး၏ ခေါင်းမှာ ဝါးရုံပငအြကြားသို့ တိုးဝငသ်ှားသည်။ ကြိုးစားရုန်းကနပြှီး ခေါင်းကိုထုတပြါသောလြည်း တောတ်ောန်ှင့ြ မရနိုင် ဖြစ်နေ၏။
ထိုအခိုကမြှာပင် နှားသိုးတဈကောငကြ နောကကြနေ ဆောပြါတော့သည်။ သိကြသည့အြတိုင်း နှားသိုးဆိုတာက ထနမြှထန် ၊ သနမြှ သနကြိုး..။ ဤသို့ တဈကောငပြှီး တဈကောင် အားရကြနပေအြောင် တကတ်ကလြိုးသှားကြရာ နှားသိုးအကောင် ၂၀ လောကရြှိ၏။
ဝိသာခါကြောင်းအဈမ ဘဝရောကသ်ောအခါ သူ့ဖြစ်စဉကြို ပြနပြှောင်းအောကမြေ့ကြည့်မြိသည်။ ထိုအခါ ကာမဂုဏမြထေုတန်ှင့ြ ပတသ်ကြ၍ အားအရဆုံး အကြနပေဆြုံး ဆန်ဒအပြည့ဝြဆုံးဘဝမှာ နှားပျိုမလေးဖြစ်စဉကြာလ နှားသိုးအုပ်၏ ဝိုင်းလုပခြှင်းခံရသော ဘဝဟု အမှတရြမိကြောင်း ဖတဖြူးထား၏။
သူ့အတွေးများမဆုံးသေးခင်းမှာပင် သာဂိတဈယောကြ အဖီထဲ ဝငလြာ၏။ ဟိုတဈလောက ကိုသန်းဌေးခွသလေုံးကို သံခွှနန်ဲ့ထိုး၍ ဆုံးမခဲ့သော သာဂိပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။
သာဂိတဈယောကြ ရောကရြောကခြငွြး မဝင်းခငစြောကဖြုတကြှီးကို ရှူးခနဲ ကုန်းနမ်းသည်။ မဝင်းခင် အူတွအသေဲတွေ ယားသှားပြီး စောကဖြုတကြှီးကလည်း တင်းခနဲ ခုံးထသှားသည်။ သာဂိလီးတနကြ ၅ လကမြခွဲကြောြ ၆ လကမြနီးပါးရှိရာ အတုတကြလည်း ဟိုနှစ်ကောငထြကြ သာ၏။ နုထွတတ်င်းအိနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးဆီကို လကကြရောကသ်ှားသည်။ ခပဖြှဖြလေး ဆုတခြွပေေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ လှိမ့ခြွပေေးလိုကသ်ည်။ မဝင်းခင် စောကဖြုတထြဲ ကငွခြနဲ ကငွခြနဲ ဆိမ့တ်ကသ်ှားသည်။ စောကရြတွလေည်ေး စိမ့ထြှကလြာပြနသ်ည်။ မဝင်းခင်၏ ဖငဆြုံထွားထွားကားကားကြီးမှာ မှှောကကြှှရမ်းခါနပေါတော့သည်။
သာဂိက စောကဖြုတအြဝကို လကန်ှင့မြစမ်းဘဲ လီးထိပကြှီးဖြင့ြ နှဲ့ကာ နှဲ့ကာ စမ်းရှာသည်။ သာဂိက ဟိုနှစ်ကောငလြို အရမ်းကာရော ဇွတအြတင်း မထိုး။ ညငည်ငသ်ာသာလေး မှှင်းထိုးသည်။ လီးတနကြှီးက အဆုံးထိ နဈဝငသ်ှား၏။ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း ပြနထြုတသ်ည်။ တဈခါ ဖြေးဖြေး မှှင်းသှင်း၏။ ဤသို့ လေးငါးခကြလြောကြ ပြုလုပပြေးပြီး လီးတနကြှီးကို ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။
“ မမ…..”
“ ဟင်….ဘာလဲ…သာဂိ……”
“ မမ ညောင်းနမှောစိုးလို့… ပုံစံပြငလြိုးရအောငန်ောြ…”
“ အင်း အင်း…..ရတယ်….”
မဝင်းခငကြ မတတ်တရြပလြိုကသ်ည်။ နောကအြလှည့တ်ှင် သာဂိနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားသည်။ အမှောငထြဲမှာမို့ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ မမှငရြ။ သာဂိက မဝင်းခငခြါးကို ဖကလြိုကပြှီး မကြန်ှာအနှံ့ နမ်းကာ နှုတခြမ်းကို စုတလြိုကသ်ည်။ မဝင်းခငကြလည်း သာဂိကြောပြငကြို ဖကထြားလိုကသ်ည်။
“ ကဲ…မမ….. ဟိုတလောက ကိုသန်းဌေးနဲ့ လိုးတဲ့ပုံစံမြိုး လိုးကြရအောင် နောျ…”
မဝင်းခငန်ားကပ်၍ တိုးတိုးပြောလိုကသ်ောအခါ မဝင်းခငကြ ခုံရှညပြေါြ ဖငထြိုငခြလွိုကပြှီး ကိုသန်းဌေးနှင့ြ လိုးစဉကြလို ပုံစံမွိုး လုပပြေးထား၏။
“ အဲဒီညက ကိုသန်းဌေး ခွထေောကကြို သံခွှနန်ဲ့ ထိုးလိုကတ်ာ ဆို…”
“ အင်း …. ဟုတတ်ယ်… ဘာလဲ မမက မကြနပေလြို့လား……”
“ မဟုတပြါဘူး ကြယ်… မင်းသတ်တိကို သဘောကလွို့…၊ မမဖြင့ြ တကယပြဲ မှှကေိုကတ်ယ် ထငပြှီး လန့ဖြှန့သ်ှားတာပဲ… အဟင်းဟင်း..”
ဖိုးကြောကြို ငဲ့ရအုံးမညမြို့ သာဂိလမရှေညတ်ော့။ သူ့လီးတနကြှီးကို လကန်ှင့ကြိုငကြာ မဝင်းခငစြောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ထိုးသှင်းထည့လြိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ….ဖြတ်……..ပလှတ်…. စွပ်…… ဗွဈ…… အင့ျ.. အင့ျ…… အင်း……. အမေ့…အင့ျ…..”
သာဂိလီးမှာ ကိုသန်းဌေးလီးနှင့ြ မတိမ်းမယိမ်းဖြစ်ကြောင်း အစမ်း အသှင်းအနှုတ် လုပပြေးစဉကြပင် မဝင်းခင် သိပြီးဖြစ်၏။ လီးတနကြှီးကို အဆုံးထိသှင်းပြီးနောကြ တဈဝကကြွောကြွောြ ပြနန်ှုတသ်ည်။ မဝင်းခငလြည်း မကြစြိစုံမှိတကြာ ဇိမန်ှင့ခြံပါတော့သည်။ ယခုကဲ့သို့ မဝင်းခငကြှီးကို လိုးခွင့ရြနသညေမြှာ ရှင်းရှင်းပြောရလွှင် ဖိုးကြောြ ကြေးဇူးကြောင့ြ ဖြစ်၏။ ဖိုးကြောမြှာ သူငယခြငွြးကောင်း ပီသသော စိတဓြါတအြပြည့အြဝ ရှိ၏။ အရကြ ၄ ပုလင်းဝယရြာ သူကနှစ်ပုလင်းဖိုး ကခွံ၏။ မဝင်းခငကြိုလည်း နှုတပြိတခြ နှစ်ထောငပြေးသည်။ သူတို့လေးယောကထြဲတွင် ဖိုးကြောလြီးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူက နောကဆြုံးမှ လုပမြညဖြစ်သည်။ သူက ဦးစွာပထမလုပလြိုကလြွှင် ကနွတ်ဲ့သူများအပေါြ မဝင်းခင် ဖီလငမြတကမြှာစိုး၍ဟု ဆိုသည်။
သာဂိအပါအဝင် ကနွြ ၃ ယောကကြလည်း ဖိုးကြောကြို သူတို့အဖြဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောငအြဖြစ် တညီတညှတတ်ည်း သတမြှတထြားကြသည်။ ထို့ကြောင့ြ သာဂိလည်း အခွိနဆြှဲမနတေော့ဘဲ ခပကြှမ်းကြမ်း ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ဆြောင့လြိုးပါတော့သည်။
“ ဖြတ်…… ဖြတ်…… ဗွဈ……. ပလှတ်…… စွပ်….. ပြှတ်……..”
သာဂိက ခုံရှညန်ောကမြှီတန်းကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဆှဲကိုငလြကြြ အသားကုနကြှုံးကြုံး ဆောင့ပြါတော့သည်။ လူပျိုသိုးတွမေို့ သနခြကြထြနခြကြကြတော့ အံ့ဩကုနန်ိုငဘြှယ် ဖြစ်သည်။ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဖူးကြှနူးရှလာသည်။ မာတင်းခုံးထလာသည်။ ကငွခြနဲဆိမ့ခြနဲ ဖြိုးခနဲဖငွြးခနဲ အရသာကို ခံစားနရသေည်။ သာဂိ လချောင်းတလွှောကြ လှိုကယ်ားကြှတကလြာသည်။ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း ပို၍ ပို၍ ပြင်းထနလြာသည်။
“ ပြှတ်….ပြှတ်….ပလှတ်……ဗွဈ…..ဖြတ်……”
အခကြပြေါင်း ၇၀ လောကလြိုးပြီးသောအခါ သာဂိတဈယောကြ လရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနသ်ည်။ မဝင်းခင် စောကခြေါင်းထဲမှာ နှေးခနဲ ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သှား၏။ လရညတ်ှေ စငသ်ှားသညန်ှင့ြ တဈပျိုငန်ကြ သာဂိက သူ့လီးတနကြှီးကို ဆှဲနှုတလြိုကြ၏။ အဆှကောင်း အဆောင့ကြှမ်းသလောကြ သာဂိလရညတ်ှေ အထွကမြွားသည်။ လရညတ်ှထွကေသ်ှားသညန်ှင့ြ အားရကြနပေသ်ှားပြီး နောကတ်ဈခွီ မကြော့ချင်တ်ော့။ မဝင်းခငကြို ဒီပုံစံအတိုင်း ဆကန်ဖေို့ မှာခဲ့ရင်း.. သာဂိတဈယောကြ အဖီထဲက ခပသ်ှကသ်ှကြ ထွကခြဲ့၏။
အဲဒီနောကြ ဖိုးကြောရြောကလြာပြီး မဝင်းခင် ပို၍ခံလို့ကောင်းအောင် ခုံရှညပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတ် သိပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဒူးနှစ်ချောင်းထောငပြှီး ပေါငကြှီးတွကေို ကားထားလိုကသ်ည်။ စောကခြေါင်းထဲ လီးတနကြှီး သှင်းထည့ရြသညမြှာ စီးစီးပိုငပျိုင် ပစွပြစွန်ှဈနှစ် ရှိလှန်းလှ၏။ ရှေ့က လိုးသှားသော လူပျိုသိုး သုံးကောင်၏ လရတွကေေ စောကခြေါင်းထဲမှာ ကိန်းအောင်းနသညေမြို့ လီးအသှင်းအနှုတမြှာ စီးစီးပိုငပျိုင် ကြပကြှပတ်ည်းတည်း နှင့ြ အလှန် အရသာရှိလှ၏။ ပြီးတော့ နို့အုံကြီးကို အရင်းက ဖစွည်ှဈကာ စူပြီးတော့ ထောငန်သေော နို့သီးခေါင်းလေးကို ပါးစပဖြှင့ြ တပြှတပြှှတစြို့ရင်း လွှာဖြားလေးဖြင့ြ တို့ကာ ကလိဆှလိုကသ်ည်။ နို့ကိုစို့လိုကတ်ိုင်း စောကဖြုတထြဲမှာ ကငွကြငွတ်ကသ်ှားသည်။
ဖိုးကြောလြီးတနကြှီးက တုတလြှန်းသဖြင့ြ စောကခြေါင်းထဲမှာ ပြည့တ်င်းကြပန်သည်ေ။ ဖိုးကြောကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈလှည့စြီ ပြောင်းစို့ပေးရင်း အသှင်းအနှုတကြို ခပမြှနမြှနလြေး ပြုလုပပြေးသည်။
“ ဖြတ်…ဖြတ်…ဖြစ်… စွပ်…. ဗွဈ….. ဇွိ….. ဖြတ်….. အား… အမေ့…. အင်း…. အင့ျ…အ….”
တဖြေးဖြေး ဆောင့ခြကြတ်ှကေ သှကလြကပြှင်းထနလြာသည်။
“ ဖြတ်…ပြှတ်…. ဖြတ်…. စွပ်…….. အမေ့… အင့ြ…… အမေ့… လိုး လိုး… ဟုတပြှီ…. အမေ့… အား … နာ…. နာတယ်… ဆောင့ြ..အမေ့… အား…”
မဝင်းခငလြကန်ှဈဖကကြ ဖိုးကြောလြညပြင်းကို တင်းနအေောင် ဖကထြားရင်း တဆတဆြတတ်ုနကြာ နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူပြီးသှားပါတော့သည်..။
ပြီးပါပြီ။