မိတူးဘဝ ပထမရငခြုနသ်ံ
ရေးသားသူ – ကိုကိုအောင် (အခစွတ်ကျကသိုလ်)
အခုရေးမယ့် ဇာတလြမ်းလေးက ကမွဘဝရဲ့ လိငန်ဲ့ပတသ်ကတ်ဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံပါ။ ဖြစ်ခဲ့တာကြာလှပြီ ဆိုပမယ်ေ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံဆိုတော့ ဒီနေ့အထိ သသခွေောခွာ မှတမြိနဆေဲပါ။ အဲဒီတုန်းက ကမွက (××) နှစ်ကြောကြွောလြေး ရှိပါသေးတယ်။ (×) တန်းအောငခြါစပေါ့။
ကမွတို့လမ်းထဲမှာ ကမွသူငယခြငွြး မိတာ ဆိုတာရှိတယ်။ သူတို့အိမကြှီးက အကြီးကြီး နှစ်ဆောငပြှိုငအြိမကြှီး၊ သူတို့မိဘတွကလေည်း အရမ်းသဘောကောင်းပြီး ကမွတို့တွကေို အရမ်း အလိုလိုကတ်ော့ ရပကြှကထြဲက ကလေးတွေ အဲ့ဒီအိမကြှီးမှာဘဲ နည်းမွိုးစုံနဲ့ ကစားကြတယ်။ နေ့ဆိုဖနခြုံ၊ ညဆို တူတူပုန်း နည်းမွိုးစုံ ကစားဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကမွအဖြစ်က တူတူပုန်းကစားရင်းနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
မိတာမှာ အဈကိုတဈယောကရြှိတယ်။ ကိုမွိုးလို့ ခေါပြါတယ်။ ကိုမွိုးက တကျကသိုလတ်ကန်တော၊ တတိယနှစ်။ ကမွတို့တွေ ညည တူတူပုန်းကြတော့ ကိုမွိုးလည်း ပါတာပေါ့။ ကိုမွိုးက အပုန်းကောင်းလှန်းလို့ အရမ်းအဖမ်းရခကတ်ာ၊ ကမွတို့အားလုံးက ကိုမွိုးပုန်းတဲ့နရောမှာ လိုကပြုံးချင်ကြှတာ။ ကိုမွိုးကလည်း သူတဈယောကတ်ည်းဘဲ ပုန်းတယ်။ ကမွတို့ကို မခေါဘြူး။
တဈညတော့ ကစားနရင်ေး ကမွက ဇွတဘြဲ ကိုမွိုး နောကကြပလြိုကန်တေော့ ကိုမွိုးက
“မိတူးနောြ နငန်ောကမြှ ငါ့ကိုအဆိုးမဆိုနဲ့”
တဲ့။ ကမွကလည်း မရအရကပလြိုကတ်ာပဲ။ အဲဒါနဲ့ဘဲ ကိုမွိုးနဲ့အတူတူ ပုန်းခွင့ရြသှားပါတယ်။ ကိုမွိုးက အခန်းထောင့မြှာ ကမွကို ပုန်းခိုင်းပြီး သူက ကမွကိုယလြုံးကို သူ့ကိုယလြုံးနဲ့ကြယပြှီး ပုန်းပါတယ်။
“ငါ့ကိုမိရင် ငါ အရငထြှကသ်ှားလိုကမြယ်၊ နင် အသာလေးနောကကြ လိုကလြာပြီး ခွကကြိုခေါကလြိုကြ ကြားလား”
ကိုမွိုးနဲ့ ကမွက အဲ့လိုဇာတတ်ိုကထြားကြပြီး ပုန်းလိုကကြှတာ အစမှာတော့ ဟုတန်တောပါဘဲ။ နောကပျိုင်းမှာ ကိုမွိုးက ရိုးရိုးမပုန်းဘဲ ကမွကို မသိမသာ ဖကထြားတာမွိုး၊ ကမွပုခုံးတွေ လကမြောင်းတွကေို ပြတပြှတပြေးနတောမွိုးတွေ လုပလြာပါတယ်။ အစမှာတော့ ကမွ ကြကသ်ီးမှှေးညင်းတွေ ဖြန်းကနဲ ထထသှားပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကိုမွိုး အဲ့လိုလုပန်တောကို သာယာလာပါတယ်။
ကိုမွိုးက ဒီလောကန်ဲ့ဘဲ အဆင့မြတကဘြဲ ကမွတို့ အတူတူပုန်းခဲ့ကြတာ တဈပတလြောကြ ကြာပါတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နောကရြကတ်ှမှော အဆင့န်ည်းနည်းတကလြာပြီး ကမွဗိုကကြို နောကကြနေ ပိုကပြှီး ပြတပြေးပါတယ်။ အဲဒါကလည်း တောတ်ောအြရသာရှိပါတယ်။ ကမွလည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူလုပသ်မွှကို ကြကြနေပေန်ပကြှီးနဲ့ခံနတေော့ သူက တဖြည်းဖြည်း လကရြဲလာပါတယ်။ တဈဆင့တ်ကပြှီး ကမွရဲ့တငပြါးကိုပါ ပြတပြေးလာပါတယ်။
ကမွဆိုတဲ့ ကမွကလည်း ဒီအခွိနမြှာ တကိုယလြုံး ကြိုကတ်ာလုပလြို့ရနပေါပြီ။ ကိုမွိုးက ကမွအင်ျကြီထဲကို လကထြည့ပြှီး ကမွရငဘြတကြို ပြတပြေးတဲ့ နေ့တုန်းကဆို ကမွမှာ အရသာရှိလှန်းလို့ ဒူးတောငည်ှတကြနဲ ဖြစ်သှားခဲ့ရပါတယ်။ ကမွက အဲ့ဒီတုန်းက နို့က ဆူကာစလေး ရှိသေးတာ၊ အပျိုလည်း မဖြစ်သေးပါဘူး။
နောကန်ေ့တွမှောတော့ ကိုမွိုးက ကမွရဲ့ ဘောင်းဘီထဲကို လကထြည့ပြှီး ကမွရဲ့ အဖုတကြို ပြတပြေးလာပါတယ်။ အရသာကလည်းရှိလိုကတ်ာ ဘာလို့မှန်းမသိဘူး ကမွ ငိုချင်စြိတတ်ောငပြေါကလြာပါတယ်။ အရငန်ေ့တွကေ စကားတဈခွန်းမှ မပြောခဲ့တဲ့ ကိုမွိုးက အဲဒီနေ့ကြတော့
“ မိတူး၊ ကောင်းလား”
လို့ လသေံလေးနဲ့ မေးပါတယ်၊၊ ကမွက ကောင်းလှန်းလို့
“အင်း”
တဈလုံးတည်းပြောပြီး ခေါင်းပဲ ငှိမ့်ပြလိုကပြါတယ်။ အဲဒီလို နို့လေးပြတလြိုကြ အဖုတလြေးပြတလြိုကန်ဲ့ဘဲ ကမွတို့ရဲ့ဘဝဟာ တောတ်ောကြို သာသာယာယာ ရှိခဲ့ပါတယ်။ တဈနေ့မှာတော့ ကိုမွိုးက ကမွရဲ့အနောကကြ မနတေော့ဘဲ ကမွရဲ့အရှေ့မှာ ထိုငခြလွိုကပြှီး ကမွရဲ့စကပကြို ဆှဲမပြီးတော့ ကမွရဲ့အဖုတကြို ဘောင်းဘီအပေါကြနပြေီး သူ့ပါးစပန်ဲ့ စုပပြေးပါတယ်။ ကမွလည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ ငှိမပြှီးတော့ဘဲ သူလုပတ်ာ ဇိမခြံနလေိုကပြါတယ်။
ခဏကြာတော့ ကမွဘောင်းဘီကို အသာလေး အောကကြို ဆှဲခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ဒူးလောကထြိ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီးတော့ ကမွအဖုတကြို သူ့လွှာနဲ့ စပြီးယကပြေးပါတော့တယ်။ ကြုံဖူးတဲ့သူတွဘေဲ သိမှာပါ၊ ကမွ ဘယလြို အရသာတွေ့နတယ်ေ ဆိုတာကိုလေ။
အဲ့ဒီလို ယကပြေးနရင်ေးက ကမွရဲ့ ဘောင်းဘီကို အောကထြိခွှတခြလွိုကပြှီး ကမွရဲ့ခွထေောကတ်ဈဘးဖကကြို ဆှဲမလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ မထားတဲ့ ခွထေောကကြို သူ့ပုခုံးပေါြ တငလြိုကပြါတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ အယကခြံရတာ အရသာပိုရှိလာပါတယ်။
အဲ့ဒီနေ့က ကိုမွိုးယကပြေးတာ ကောင်းလှန်းလို့ ကမွမှာ ရငခြုနန်ရပေါတယ်။ ကမွတို့ဘကကြို တူတူပုန်းလိုကတ်ဲ့ လူ ရောကလြာတော့မှဘဲ ကိုမွိုးက အယကရြပပြါတော့တယ်။ နောကတ်ဈနေ့မှာတော့ ကစားပြဲမစခင် ကိုမွိုးက အသာလေးခေါပြှီး
“မိတူး၊ မနေ့ကကောင်းလား”
လို့မေးတော့ ရှကရြှကန်ဲ့ဘဲ ခေါင်းငှိမ့်ပြလိုကပြါတယ်။ အဲဒီတော့ ကိုမွိုးက
“ဒီနေ့ ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးမယ်။ နင် နင့အြဖုတကြို ဆပပြှာနဲ့ သသခွေောခွာ သှားဆေးလိုကြ။ ပြီးရင် ဆပပြှာနံ့ပါ မကနွအြောင် ရနေဲ့ကောင်းကောင်းဆေးလိုကြဦး”
တဲ့။ ကမွမှာ ရှကလြိုကတ်ာ။ ကမွအဖုတကြ မနေ့က နံနလေို့ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အခုထိ ကမွအဖုတကြို အမြဲတမ်း အနံ့အသကကြင်းအောငထြားတဲ့အကငွ့ြ ရသှားပါတော့တယ်။ ကိုယ့အြဖုတကြို ယကပြေးမဲ့လူက ဘယအြခွိနမြှာ ပေါလြာမယမြသိတော့ အမြဲအဆငသ်င့ြ လုပထြားတာ မမှားဘူးလေ။
ကမွလည်း အိမသ်ာထဲသှားပြီး အဖုတကြို ဆပပြှာနဲ့ သသခွေောခွာ ဆေးလိုကပြှီး သူပြောသလိုဘဲ ဆပပြှာနံ့မကနွအြောင် ရနေဲ့ သသခွေောခွာ ဆေးလိုကပြါတယ်။ ပိုသချောအောင် လကန်ဲ့ပြတပြှီး နမ်းကြည့်ပြှီး အနံ့မရတော့မှ စကပအြောကန်ားစနဲ့ ချောကအြောငသ်ုတပြှီး ထွကလြာခဲ့ပါတယ်။
ဒီနေ့ ကမွက ပိုအဆငပြှအေောင် ဘောင်းဘီတောင် ဝတမြလာခဲ့ပါဘူး။ ကမွတို့ ကစားကြတော့ ပထမ နှစ်ခါလောကကြ ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် သပသ်ပစြီ ပုန်းကြပြီး နောကမြှ ကိုမွိုးနဲ့ကမွ အတူတူ ပုန်းပါတယ်။ ကိုမွိုးက အရငလြို ဟိုပြတဒြီပြတ် နိဒါန်းပျိုးမနတေော့ဘဲ ရငဘြတကြိုလှနပြှီး နို့ကိုစစို့ပါတယ်။ ကမွနို့က သေးသေးလေး ဆူခါစလေးဘဲဆိုတော့ စုပတ်ာထကြ ယကတ်ယလြို့ဘဲ ပြောရမှာပါ။ အစမှာ နို့ကို နည်းနည်းယကပြေးပြီး တဈခါတည်း ငုတတ်ုတထြိုငခြလွိုကပြှီး စကပကြို ဆှဲလှနလြိုကြ ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဘောင်းဘီခွှတမြလို့ လုပတ်ော့မှ ကမွ ဘောင်းဘီဝတမြထားမှန်း သူသိသှားပြီး ကမွအဖုတကြို စပြီး လွှာနဲ့ယကပြါတော့တယ်။
သူ့လကန်ှဈဘကကြ ကမွတငပြါးကို အနောကကြနေ ဆုပကြိုငထြားပြီး ဖြည်းဖြည်းနယပြေးနရင်ေးနဲ့ သူ့လွှာက ကမွအဖုတကြို ပယပြယန်ယန်ယ် ယကလြိုကြ၊ အစေ့လေးကို သူ့နှုတခြမ်းနဲ့ စုပလြိုကြ၊ လွှာကို ကမွအဖုတထြဲထိ ထိုးသှင်းလိုကန်ဲ့ လုပပြေးနတော ကမွမှာ လောကကြီး ဘာဖြစ်နလေဲတောင် မသိတော့အောင် အရသာထူးတွေ့နရပေါတယ်။ အဖုတရြဲ့ ဟိုးအတွင်းထဲကလိုလို ဗိုကထြဲကလိုလို ယားတာလည်းမဟုတ် ဘာဖြစ်နမှန်ေးကို ပြောမပြတတအြောင် ဖြစ်နပေါတယ်။
လူလာလို့ သူတခါတခါ ခွာလိုကရြင် ကမွ အဲ့ဒီနရောမှာတင် လဲကမွလို ခံစားရပါတယ်။ တခါတခါမှာ သူ့ခေါင်းကို အခွာမခံဘဲ အတင်းဆှဲကပထြားလို့ သူ့မှာ အားနဲ့ အတင်းရုန်းထွကသ်ှားရပါတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာ ကမွကတော့ လူမိရငလြည်း ဂရုမစိုကခြငွတ်ော့ဘူး။ သူ့ပါးစပ် ကမွအဖုတကြနေ ခွာသှားမှာကိုဘဲ စိုးနပေါတော့တယ်။ ကမွတို့မှာ အရမ်းကောင်းနလေိုကြ လူလာလိုကြ တဈကပြနစြလိုကန်ဲ့ ကောင်းလည်းတအားကောင်း ဖီလငလြည်း တောတ်ောအြောကပြါတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ ည ၉ နာရီထိုးတော့ ကစားပြဲသိမ်းပြီး အိမပြှနခြဲ့ရပါတယ်။
နောကတ်ဈနေ့ နေ့လယပျိုင်း လမ်းမှာ ကိုမွိုးနဲ့တွေ့ တော့ ကိုမွိုးက
“ဟဲ့ ဘယလြိုလဲ ဒီညရော လာဦးမလား”
“လာမှာပေါ့”
“နင် ကြိုကန်ပြေီမို့လား”
“အင်း၊ ဒါပမေဲ့ သိပမြမိုကဘြူး၊ အနှောကအြယှကြ အရမ်းများတယ်”
“အေး၊ ဟုတတ်ယန်ောြ၊ ဒီည ငါတို့ ဒီလိုလုပကြှမယ်၊ နားထောင်”
“အင်းပြော”
“ညကြရင် ငါက နှစ်ပြဲလောကကြစားပြီးရင် မကစားတော့ဘဲ အပြငထြှကလြိုကမြယ်။ နငကြ ငါးပြဲလောကြ ကစားပြီးမှ အိမပြှနသ်လိုလုပပြှီး ထွကလြာခဲ့။ ခွံထဲရောကရြင် အပြငမြထွကဘြဲ အိမခြေါင်းရင်းဘကကြို ဝငလြာခဲ့ သိလား။ ငါစောင့န်မယ်ေ”
ကမွတို့ လမ်းမပေါမြှာတင် အဲ့လို အခွိန်းအခကြလြုပခြဲ့တာ အခုအခွိန် ပြနစြဉြးစားရင် ယုံတောငမြယုံနိုငဘြူး။ သောကလြေ သောကလြေ ငတမြပြေ ဆိုသလို ဒီအရသာကို အရမ်းလိုချင်န်တေော့ ရှကရြမှန်းလည်း မသိတောဘူး။ အဲ့ဒီညက ကိုမွိုးပြောခဲ့သလို ကမွ အိမခြေါင်းရင်းဝငသ်ှားတော့ ကိုမွိုးက စောင့န်ပေါတယ်။
“လာ၊ လာ”
ဆိုပြီး ကမွလကကြိုဆှဲပြီး အိမန်ောကဘြကကြို ခေါသ်ှားပါတယ်။ အိမန်ောကဘြကမြှာ မီးမရှိတော့ မှောငန်ပေါတယ်။ ကိုမွိုးက ခွံအနောကထြဲက ငှကပြွောပငအြုပထြဲကို ခေါသ်ှားပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ပလပစြတဈ နောကမြှီကုလားထိုငတ်ဈလုံးရှိပြီး သူ ကမွကို ကုလားထိုငပြေါြ ထိုငခြိုင်းပါတယ်။ သူက နေ့ခင်းကတည်းက ပြငဆြငထြားပုံရပါတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကမွအရှေ့မှာ ငုတတ်ုတထြိုငခြလွိုကပြှီး ကမွရဲ့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ခွကငွြေးဝတကြနေ ဆှဲမလိုကပြှီး ကားလိုကပြါတယ်။ ခွထေောကကြို အဲ့လိုမလိုကတ်ော့ စကပကြလည်း အလိုလို ခါးကိုရောကသ်ှားပြီး ဘောင်းဘီဝတမြထားတဲ့ အောကပျိုင်းဗလာကငွြးသှားပါတော့တယ်။ ကမွရဲ့အဖုတကြလည်း သူ့ပါးစပန်ဲ့ တတန်းတည်း ဖြစ်သှားပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ စိနပြှနပြေနေဲ့ ပီပီပြငပြှင် အဖုတယ်ကပြှဲကြီး စပါတော့တယ်။
ဒီတဈခါတော့ အနှောကအြယှကကြင်းကင်းနဲ့ စိတတ်ိုင်းကခွံလို့ရပြီး ကမွက တခါတခါ အသံထွကသ်ှားတာ ကယွလြို့ ကိုမွိုးမှာ ကမွပါးစပကြို သူ့လကတ်ဈဖကန်ဲ့ လှမ်းလှမ်းပိတထြားရပါတယ်။ ကမွလည်း ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငပြါဘူး။ ကောင်းလှန်းတော့ အသံက အလိုလိုထွကသ်ှားတာဘဲ။ ကမွကောင်းနမှန်ေးသိတော့ ကိုမွိုးက ဘာမှမပြောဘဲ ပါးစပကြိုသာ လှမ်းပိတထြားပေးပါတယ်။ ကမွကတော့ ဘာမှမသိတော့ပါဘူး၊ ကောင်းတာဘဲ သိနပေါတော့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့က ကိုမွိုးယကရြင်း စုပရြင်းနဲ့ ကမွတကိုယလြုံး တုနတ်ကလြာပြီး ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထလာပြီး လုံးဝမနနေိုငတ်ော့ဘဲ ကိုမွိုးကို အတင်း တွန်းထုတလြိုကပြှီး ပေါငကြို တအားဆှဲစေ့ပြီးတော့ ကမွ ငိုခလွိုကပြါတယ်။ မောလိုကတ်ာကလည်း မပြောနဲ့တော့ အသကကြို မနည်းရှူနရပေါတယ်။ ဒီထကြ နည်းနည်းလေးများ ပိုကြာရင် ကမွ သသှေားမယလြို့တောင် ထငရြပါတယ်။ ကိုမွိုးက
“ဟဲ့ မိတူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကမွ ဘာမှပြနမြပြောနိုငဘြဲ တအီးအီး ဆကင်ိုနတေော့ ကိုမွိုးလည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိဘဲ ခွမကေိုငမြိ၊ လကမြကိုငမြိ ဖြစ်နပေါတယ်။
“ဟဲ့၊ ပြောလေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆို”
ကမွက သူ့ကို တဖုံးဖုံး ထုရိုကပြှီး၊
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ၊ အရမ်းကောင်းလှန်းလို့ ဒီမှာသတေော့မယ်၊ သိလား”
“အာ၊ နငကြလည်း၊ ငါ့မှာလန့သ်ှားတာဘဲ၊ နငဘြာများဖြစ်လို့ပါလိမ့ဆြိုပြီး”
“ကောင်းလှန်းလို့ အလိုလို ငိုမိသှားတာ ကိုမွိုးရဲ့၊ ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမွိုးရယ်၊ ကောင်းမှကောင်း”
အဲဒီကတည်းက အခုခွိနထြိ ကမွက အရမ်းကောင်းရင် ငိုတတပြါတယ်။ သူများတွတေော့မသိဘူး ကမွတော့ အဲ့ဒီလို ကောင်းကောင်းပြီး ငိုရတာလည်း ဖီလငတ်ဈမွိုးပါ။ အဲ့ဒီနေ့က အဲ့ဒီလောကန်ဲ့ဘဲ ကမွ ပြနခြဲ့ပါတယ်။ နောကလြည်း မကြာမကြာ ကမွတို့ အခုလိုဘဲတွေ့ကြပြီး ကိုမွိုးက ကမွငိုအောင် အမြဲလုပပြါတယ်။
တဈနေ့တော့ ကိုမွိုးက ကမွကို ကောင်းကောင်း စုပပြေးပြီးတော့ ကမွ ငိုလို့ဝတော့မှ
“ဒီတဈခါ နငလြည်း ငါ့ကိုပြနလြုပပြေးဦး”
လို့ ပြောလာပါတယ်။
“ဘယလြိုလုပပြေးရမှာလဲ”
“နင့ဟြာ ငါစုပပြေးသလို နငလြည်း ငါ့လီးစုပပြေးပေါ့”
“အင်း စုပပြေးမယလြေ၊ ပေး”
ကိုမွိုးက ကမွထိုငတ်ဲ့ ကုလားထိုငမြှာထိုငပြှီး ကမွက ကိုမွိုးလိုမွိုး သူ့အရှေ့မှာ ငုတတ်ုတထြိုငလြိုကတ်ော့ ကိုမွိုးက သူ့ပုဆိုးကို လှနတ်ငလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွလကကြိုဆှဲပြီး သူ့ဟာကြီးကို ကိုငပြေးပါတယ်။ သူ့ဟာကြီးက ပြော့ပြော့ကြီး၊ ကမွ လကန်ဲ့ဆုပကြိုငလြိုကတ်ော့ နည်းနည်းလေး မာလာသလို ထငရြပါတယ်။
သူက ကမွခေါင်းကို လကန်ဲ့ဆှဲပြီး သူ့ဟာကြီးနား ဆှဲကပလြိုကတ်ော့ ကမွလည်း ပါးစပဟြပြီး သူ့ဟာကြီးကို ပါးစပထြဲ ထည့လြိုကပြါတယ်။ ပြီးတာ့ ဘာဆကလြုပရြမှန်းမသိတာနဲ့ တပြှတပြှှတ် စုပပြေးနလေိုကပြါတယ်။ ခဏလေးဘဲကြာပါတယ်။ ကမွပါးစပထြဲမှာ ခုနက ပြော့စိနတေဲ့ဟာကြီးက မာတောငလြာပြီး ကမွပါးစပထြဲမှာ ပြည့လြာပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ အရငလြို တပြှတပြှှတစြုပလြို့ မရတော့ပါဘူး။ ကမွလည်း တကယ့ကြို ဘယလြိုဆကလြုပရြမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ပါးစပထြဲမှာလည်း သူ့ဟာကြီးနဲ့ ပြည့န်ပေါတယ်။
ကမွက ဘာမှဆကမြလုပတ်ော့ဘဲ ငှိမန်တေော့ သူက ကမွခေါင်းကို ကိုငပြှီးတော့ ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးပါတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကမွလည်း သူပြ သလိုမွိုး သူ့ဟာကြီးကို ပါးစပထြဲစုပထြားပြီး ရှေ့တိုးနောကင်င် ဆကလြုပပြေးလိုကပြါတယ်။ သူ့ဟာကြီးကလည်း ကြီးလိုကတ်ာ အရှညကြလည်း အရှညကြှီးပါဘဲ။ အဲ့လိုစုပပြေးနရင်ေး သူ့ဟာထဲက အရညတ်ှေ စိမ့စြိမ့ထြှကန်ပေါတယ်။ အရသာက နည်းနည်းလေး ငံသလို နည်းနည်းလေးလည်း ခွိုတိုတိုလေးပါ။ စုပရြင်းစုပရြင်းနဲ့ ကမွလည်း အဲ့ဒီအရညကြို အရသာတွေ့လာပါတယ်။
အဲ့ဒီလို စုပပြေးနရင်ေးနဲ့ ကိုမွိုးဆီက တအင်းအင်း ငှီးသံကို ကြားလာရပါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွခေါင်းကိုကိုငထြားတဲ့ သူ့လကကြလည်း ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပတ်ာ ပိုမှနလြာပါတယ်။ ကမွလည်း သူ့စိတတ်ိုင်းကြ ဆကတ်ိုကလြုပပြေးလိုကတ်ော့ ခဏအကြာမှာ ကိုမွိုးဆီက
“အီး၊ အီး၊ အီး”
ဆိုတဲ့ ရငခြေါင်းထဲကထွကတ်ဲ့ အသံကြီး ထွကလြာပြီး ကမွပါးစပထြဲကို အရညတ်ှအမွေားကြီး ပန်းထည့လြိုကပြါတယ်။ အဲ့ဒီအရညတ်ှကေ ခုနက ထွကန်တေဲ့ အရညတ်ှလေို မဟုတဘြဲ စေးကပကြပန်ဲ့ ပိုလည်းပစွပြါတယ်။ ကမွလည်း ကိုယ့ပြါးစပထြဲဝငလြာတာတွေ အားလုံးကို မှိုခပြဈလိုကပြါတယ်။ ကိုမွိုးလည်း ကုလားထိုငန်ောကမြှီပေါြ မှီခလွိုကပြှီး အသကကြိုပြင်းပြင်းရှူလို့ နားနပေါတော့တယ်။ ခဏလောကကြှာမှ
“ကောင်းလိုကတ်ာ မိတူးရယ်၊ ကြေးဇူးဘဲ”
လို့ ပြောပါတယ်။ နောကန်ေ့တွမှောတော့ ကမွတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကတ်ဈလှည့န်ဲ့ တောတ်ောကြှာကြာ စခန်းသှားနခေဲ့ကြပါတယ်။ ကမွတို့တွေ့ကြတဲ့ နရောကတော့ အရငလြို အိမန်ောကဖြေးမှာ ညပိုင်းဆုံတာသကသ်ကြ မဟုတတ်ော့ဘဲ အဆငပြှရင်ေ ပြသလေို နေ့ခင်းပိုင်းတွမှောလည်း လူလဈရငလြဈသလို ကိုမွိုးတို့အိမမြှာဘဲဖြစ်ဖြစ် ကမွတို့အိမမြှာဘဲဖြစ်ဖြစ် အလုပဖြစ်ကြပါတယ်။ ကမွတို့အိမကြ လမ်းထိပမြှာ၊ အိမမြှာ အမရယ်ေ အဖရယ်ေ၊ ကမွမောငလြေးရယဘြဲ ရှိတာ။
ဒီလိုနဲ့ ကြောင်းတွလည်ေး ပြနဖြှင့န်ပြေီ။ ကမွလည်း (x) တန်းတကန်ပြေီ။ ကမွမောငလြေးက လေးတန်း။ အမရေော အဖရေောက စကရြုံတဈရုံမှာ အလုပလြုပတ်ယ်။
တဈနေ့တော့ ကမွတို့နှစ်ယောကအြတွကြ ထီပေါကကြိန်းကြုံပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီလမှာ အမရေော အဖပေါ စကရြုံမှာ ညနပေိုင်း ဂွူတီကလွို့ အိမကြို ည ၁၂ နာရီလောကမြှ ပြနရြောကမြှာမို့လို့ ကမွတို့မောငန်ှဈမနှစ်ယောကကြို စောင့ပြေးဖို့အတွကြ ကိုမွိုးမိဘတွဆေီမှာ အကူအညီတောင်းတော့ သူတို့က ကိုမွိုးကို အိမစြောင့လြှတပြေးလိုကပြါတယ်။ ကိုမွိုးက ကမွတို့ကိုစောင့ရြင်း သူလည်း စာကကြြ၊ ကမွကိုလည်း စာပြပေးဖို့ စီစဉထြားကြတာပါ။
တကယလြည်း ကိုမွိုးက ကမွကို မောငလြေးမအိပခြငထြိတော့ စာသငပြေးပြီး မောငလြေးအိပသ်ှားရငတ်ော့ တခွား စာထကကြောင်းတာတွေ သငပြေးပါတယ်။ မောငလြေးက စောစောအိပတ်တတ်ော့ ည ၉ နာရီနောကပျိုင်းဆို ကမွတို့နှစ်ယောကအြတွကပြှဲတောကြှီးပါဘဲ။ အဲ့ဒီလို အတတကြောင်းတွေ သင်းပေးရင်း တဈနေ့တော့ ကိုမွိုးက
“မိတူး၊ နင်းလိုးတယဆြိုတာ သိလား”
“သိသားဘဲ၊ ဒါလေးများ”
“အင်၊ နငကြ ဘယလြိုသိတာတုန်း၊ ”
“ဒီလိုဘဲသိတာပေါ့၊ အမတေို့ လုပတ်ာကိုလည်း မှငဖြူးတယ်”
“ဟင်၊ ဟုတလြား၊ ပြောပြစမ်းပါဦး”
“အမေ့ဟာကြီးထဲကို အဖေ့ဟာကြီး ထိုးထည့တ်ာလေ”
“နင် ဘယတ်ုန်းကမှငတ်ာလဲ”
“အင် ကိုမွိုးကလည်း၊ အမြဲမှငန်တော၊ သူတို့က မိတူးအိပပြွောန်တယေမြှတတ်ာ၊ မိတူးက နိုးနတေော့ မှငတ်ာပေါ့”
“သူတို့ကော ငါတို့စုပသ်လို စုပကြှလား”
“အဲဒါမွိုးလုပတ်ာတော့ မိတူး မမှငဘြူး၊ လိုးတာဘဲမှငတ်ယ်”
“နင့အြဖေ အဲ့လိုလုပတ်ော့ နင့အြမကေ ဘယလြိုနလေဲ”
“သိဘူးလေ၊ သူတို့က သိပအြသံမထွကဘြူး၊ မိတူးတို့ကြားမှာစိုးလို့နဲ့တူတယ်”
“နငကြော အဲ့လိုမွိုး အလိုးမခံချင်ဘြူးလား၊ ငါလိုးပေးမယလြေ”
“ဟင့အြင်း၊ ခံချင်ပြါဘူး၊ အစုပခြံရတာဘဲကောင်းတယ်”
“အံမယ်၊ နင် မခံဖူးသေးလို့၊ အလိုးခံရတာက အစုပခြံရတာထကြ ၁၀ ပြနသ်ာတယ် သိရဲ့လား”
“အှန်၊ ဟုတလြို့လား၊ ”
“ဟဲ့၊ မဟုတရြင် ဒီတလောကလုံးမှာ ယောကြြားတွေ မိန်းမတွေ လိုးနကြပေါ့ဦးမလား”
“အင်း….. ကိုမွိုးကလည်း၊ မိတူးတော့ ကြောကတ်ယ်”
“နငကြ ဘာကြောကတ်ာလဲ”
“ကိုမွိုးလီးကြီးက ဒီလောကအြကြီးကြီးဟာကို၊ မိတူးအဖုတထြဲ ဘယလြိုလုပ် ထည့လြို့ရမှာလဲ၊ ကြဲသှားမှာပေါ့”
“အေးပေါ့ တဈခါတည်း အခုထည့လြို့တော့ ဘယရြမလဲ၊ အရငဆြုံး လကည်ှိုးလေးနဲ့ လိုးပေးမယလြေ၊ နောကမြှ နငခြံနိုငလြာမှ လီးနဲ့လိုးပေးမှာပေါ့၊ ဘယလြိုလဲ”
“အင်း လုပကြှည့လြေ၊ ဒါဘဲနောြ ကိုမွိုး၊ မိတူးကတော့ နာရငအြောမြှာဘဲ”
“အေးပါ၊ မနာအောင် လိုးပေးပါ့မယဟြာ၊ နငကြလည်း”
ကိုမွိုးက အဲ့လိုပြောပြီး ကမွအဖုတကြို အရငလြိုဘဲ စယကပြါတယ်။ ကမွက သူဘယတ်ော့ သူ့လကည်ှိုးကို ထိုးထည့လြိုကမြလဲလို့ တွေးကြောကန်တောနဲ့ဘဲ ဖီလငမြလာဘူး ဖြစ်နပေါတယ်။ အဲ့ဒါကို ကိုမွိုးက ရိပမြိသှားပုံရပါတယ်။
“ဟဲ့ကောငမြလေး၊ ကြောကမြနနေဲ့၊ ငါနင့ကြို ဒီနေ့မလုပသ်ေးဘူး၊ နကဖြနမြှ လုပမြှာ”
အဲဒီတော့မှဘဲ ကမွ စိတအြေးသှားပြီး အရသာနည်းနည်း တွေ့လာပါတော့တယ်။ ကိုမွိုးစုပခြကြြ၊ ယကခြကြတ်ှကလေည်း အရငန်ေ့တွထကြေ ပိုကြမ်းနသလေိုပါဘဲ။ ကိုမွိုးကကြမ်းလေ ကမွက အရသာပိုတွေ့လေ ဖြစ်နပေါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ကိုမွိုးက လွှာနဲ့ယကန်ရင်ေး သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကမွရဲ့စအိုဝကို ပြတပြှတပြေးလိုကြ အဖုတအြဝကို ပြတပြှတပြေးလိုကြ လုပပြေးနတော ယားကလည်းယား ကောင်းလိုကတ်ာကလည်း ဘယလြိုကောင်းမှန်းကို မသိပါဘူး။ သူ့လွှာကလည်း ကမွအဖုတထြဲကိုတောတ်ောထြဲထဲထိ ဝငန်သလေို ခံစားရပါတယ်။
အဲ့လို စုပရြင်းယကရြင်းနဲ့ တခါ သူ့နှုတခြမ်းနှစ်ခုကြားထဲကို ကမွအစိကိုထည့ပြှီး လွှာနဲ့ပါကလိတာ ကမွမှာ လူးလိမ့န်ရပေါတယ်။ ဘာကိုမှလည်း မသိတော့ဘူး။ ကမွ အဖုတန်ားတငမြက တကိုယလြုံးမှာ အရသာပေါင်းစုံ ခံစားနရပေါတယ်။ ကမွမှာ ဆန့င်ငဆြန့င်ငန်ဲ့ ထွန့ထြှန့လြူးနပြေီး ကမွ သတိပြုမိလာတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ကိုမွိုးရဲ့ လကည်ှိုးတဈချောင်းက ကမွအဖုတထြဲရောကန်ပြေီး ကမွအဖုတထြဲကို မှှပေေးနပေါတယ်။ လွှာကလည်း အစိကို မပြတကြလိပေးနတေော့ ကမွမှာ ကောင်းလှန်းလို့ အသကကြိုတောင် လုပြီးတော့ ရှူနရပေါတယ်။ မောကလည်း အရမ်းမောလာ၊ ရပလြည်း မရပစြချင်ေန်ဲ့ ကမွမှာ သမလေို ဖြစ်နရပေါတယ်။ အဲဒါနဲ့ဘဲ ကိုမွိုးဆီက အတင်းရုန်းထွကပြှီး ထုံးစံအတိုင်း တဟီးဟီး ငိုခလွိုကပြါတော့တယ်။ ကမွငိုနတေော့မှ ကိုမွိုးလည်း ကမွကိုပြုံးကြည့်ပြှီး အနားယူနပေါ တယ်။ ကမွ အမောပြတေော့မှ
“ကိုမွိုး ခုနက မိတူးကို လကည်ှိုးနဲ့ လိုးလိုကတ်ယမြို့လား”
“အင်း ဘယလြိုလဲ၊ နာလား၊ ”
“မနာပါဘူး၊ အရမ်းကောင်းလှန်းလို့ သမလေိုဖြစ်နတောဘဲသိတယ်”
“အင်း၊ နင့အြဖုတကြ ငါလွှာနဲ့ လိုးထားလို့ ကငွ့သ်ားရနပြေီဟ၊ အခုလကန်ဲ့ ဒီလောကမြှှေ့လိုးတာတောင် သှေးမထွကဘြူး တွေ့လား”
“ဟုတတ်ယန်ောြ၊ နာလည်းမနာဘူး၊ ကောင်းလည်း အရမ်းကောင်းတယ်၊ နောကဆြိုရင် အဲ့လိုဘဲ အမြဲလိုးပေးတော့နောြ”
နောကန်ေ့နောကန်ေ့တွမှောလည်း ကိုမွိုး လကခြွောင်းနဲ့ လွှာအောကမြှာ ကမွ နေ့တိုင်းငိုနခေဲ့ရပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ လကန်ဲ့လိုးတာ တဈပတလြောကကြှာလာတော့ ကိုမွိုးက
“မိတူးရေ၊ နင့အြဖုတကြ အခုဆို လကန်ှဈချောင်းတောင် ဝငန်ပြေီ၊ လီးနဲ့အလိုးခံဖို့ အဆငသ်င့ဖြစ်နပြေီ သိလား”
ကမွကလည်း အခုဆို ကိုမွိုးလကလြောကန်ဲ့ အားမရချင်တ်ော့ဘူး၊ ကိုမွိုးလီးကြီးကို ခံချင်န်တောနဲ့
“အဲဒါဆိုလည်း ကိုမွိုး ထည့ကြှည့လြေ”
ပြောသာပြောရတာ၊ ကိုမွိုးလီးကြီးက သူ့လကန်ှဈချောင်းပူးထကကြို တောတ်ောလြေး ပိုကြီးပါတယ်။ ကမွက ခံသာခံချင်န်တော နည်းနည်းတော့ကြောကသ်ား။ ကိုမွိုးက ကမွအဖုတကြို ကမွ ထွန့ထြှန့လြူးတဲ့အထိ စုပပြေးပြီးတော့ ကမွပေါငကြှားမှာ ထထိုငလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲမပြီး ဖြဲလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွလကကြိုဆှဲပြီး
“မိတူး၊ ရော့ နင့ပြေါငကြို အခုလိုဖြဲပေးထား”
ကမွက သူပြောသလို ကမွပေါငကြို ဒူးခေါကခြှကကြနေ ဆှဲထားလိုကပြါတယ်။ ကိုမွိုးက သှားတိုကဆြေးဗူးလို ဗူးသေးသေးလေးကို ထုတလြိုကပြှီး အထဲကအရညကြှညတ်ှကေို ကမွအဖုတကြှားကို ညှဈခပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွအဖုတကြို အဲ့ဒီအရညတ်ှနေဲ့ ပြတလြူးပေးပြီး အစိကိုလည်း သသခွေောခွာ ကလိပေးပါတယ်။
“အဲဒါ ဘာတွလေဲ ဟင်”
“နင် မနာအောငန်ဲ့ ပိုခံလို့ကောင်းအောင် ချောဆီလူးပေးနတော”
သူ့ချောဆီက လူးနရင်ေး လူးနရင်ေးနဲ့ ကမွအစိရော အဖုတပြါ ပူရှိန်းရှိန်းဖြစ်လာပြီး အဖုတဟြိုးအတွင်းထဲကပါ လှိုကလြှိုကပြှီး ယားလာပါတယ်။ လူကလည်း လုံးဝမနနေိုငတ်ော့ဘဲ
“အဈကိုမွိုးရေ၊ တောပြါတော့၊ ယားလှပါပြီ၊ မိတူး မနနေိုငတ်ော့ဘူး၊ ကိုမွိုးလီးကြီးကို ထိုးသှင်းလိုကပြါတော့”
ကိုမွိုးက ဒီလောကပြှောနတောတောင် မသှင်းဘဲ သူ့လီးကြီးကို အရင်းကဆုပကြိုငပြှီး လီးထိပန်ဲ့ ကမွအဖုတကြို အမှောင်းအတိုင်း အပေါအြောကြ ဆှဲပြတပြေးနပေါတယ်။ ကမွက မခံနိုငလြှန်းလို့ (ခံချင်လြှန်းလို့) အောလြေ ကိုမွိုးက ပိုပိုပြီး ဖိပြတလြနေဲ့ ကမွကို ကောင်းကောင်းနှိပစြကန်ပေါတော့တယ်။ နောကဆြုံး ကမွ ယားလှန်းကောင်းလှန်းလို့ ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်လာတော့မှ ကိုမွိုးက သူ့လီးကြီးကို ကမွအဖုတထြဲကို စပြီးထိုးသှင်းပါတယ်။
ကမွက လိုချင်လြှန်းလို့ ခါးကိုကော့ကော့ပေးလိုကတ်ော့ သူ့လီးကြီးက ကမွအဖုတထြဲကို စွတကြနဲ ဝငသ်ှားပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီစကျကန့ပျိုင်းလေးမှာ ခံစားရတဲ့ ခံစားမှုမွိုးကို ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငပြါဘူး။ ဒီအခွိနမြှာသာ ဒီလီးကြီး ကမွအဖုတထြဲ မဝငလြာရင် ကမွ တကယသ်သှေားမှာပါ။ သူ့လီးကြီး ထိုးဝငအြလာ ကမွကလည်း ခါးကိုကော့ကော့ပြီး ထိုးပေးနလေိုကပြါတယ်။
လောကကြီးမှာ ဒီအခွိနမြှာ ဒါထကအြရေးကြီးတာ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။ ဘာကိုမှလည်း မမှငမြကြားတော့ဘူး။ သူ့လီးကြီး ကမွစောကခြေါင်းတဆုံး ရောကပြှီး ဒုတကြနဲ ဖြစ်သှားတဲ့အခွိနမြှာ ကမွ ကြောလှဲနရောကနပြေီး အတင်းထပြီး မမှီ့တမှီနဲ့ ကိုမွိုးခါးကို အတင်းဆှဲဖကထြားလိုကပြါတယ်။ သူ့လီးကြီး အခုရောကန်တေဲ့နရောက လုံးဝရှေ့သှားလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ ကမွ သပေါလိမ့မြယ်။
အဲ့လို အတင်းဆှဲထားပြီး ကမွခါးကို သူ့ဆီကို အတင်းကပပြှီး ဆောင့ပြေးနမေိပါတယ်။ ကမွပါးစပကြနေ တအီးအီးနဲ့ ရငခြေါင်းသံကြီးထွကပြှီး သူ့လီးကို ကမွစောကခြေါင်းနဲ့ အတင်းဆောင့ဆြောင့ြ ထိုးနရင်ေးနဲ့ ကမွမှာ ဆန့င်ငဆြန့င်ငဖြစ်ပြီး လကလြှတပြှီး နောကကြို လှနခြလွိုကရြပါတော့တယ်။ ကိုမွိုးက ကမွကို မကြလြုံးပြူးကြီးနဲ့ တအံ့ တသှ ကြည့်န်ပြေီး ကမွ အသကရြှူနည်းနည်း မှနလြာတော့မှ သူ့လီးကို နည်းနည်းနောကဆြုတပြှီး ကမွအဖုတထြဲကို သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပပြေးနပေါတယ်။ ခုနက ကောင်းလှန်းပြီး မကြဖြှူဆိုကခြဲ့ရတဲ့ ကမွလည်း နောကတ်ဈခါ အရသာပြနတ်ှေ့လာပြနပြါတယ်။
ကိုမွိုးလည်း ကမွကို မှနမြှနလြေး သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ လိုးပေးနပေါတယ်။ သူးလီးက ကမွအဖုတထြဲ တဆုံးဝငပြှီးတာတောငမြှ အပြငမြှာ တောတ်ောကြနွန်ပေါသေးတယ်။ ခဏနတေော့ ကိုမွိုးက ဆောင့ခြကြမြှနလြာပါတယ်။ အသကရြှူသံလည်း ပြင်းလာပြီး ကမွစောကခြေါင်းထဲကို တဒုတဒြုတမြှညအြောင် ဆောင့သ်ှင်းပြီး သူ့လရညတ်ှကေို စောကခြေါင်းထဲမှာဘဲ ပန်းထုတလြိုကပြါတယ်။ ကမွလည်း နောကတ်ဈခါ ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်သှားပြနပြါတယ်။
ကိုမွိုးက သူ့လီးကြီးကို ကမွအဖုတထြဲက ဆှဲထုတပြှီး ကမွဘေးမှာ ပစ်လှဲအိပလြိုကပြှီး မောမောနဲ့ အသကပြှင်းပြင်းရှူနရပေါတယ်။ ကမွကတော့ တောတ်ောကြှာတဲ့အထိ ဘာလို့မှန်းမသိ တကိုယလြုံး ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်ဖြစ်နပေါတော့တယ်။ အဲဒီနေ့လိုနေ့မွိုးကို ကမွ တသကလြုံး မေ့နိုငပြါတော့မလား ရှင်။ ဒါကတော့ ကမွဘဝမှာ ပထမဦးဆုံး အလိုးခံဖူးတာပါဘဲ။
အဲ့ဒီနောကမြှာတော့ ကမွတို့ နေ့တိုင်းလိုလို လိုးဖြစ်ကြပါတယ်။ ကမွလည်း ဒီဆားငံရကေို သောကလြသေောကလြေ ငတမြပြေ ဖြစ်နပေါတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကြောင်းဖြင့ပြှီး ၃ လလောကကြှာတော့ ကမွ ရာသီစလာပါတယ်။ ရာသီလာတဲ့နေ့ကလည်း ကိုမွိုးလိုးနရင်ေးနဲ့ သှေးတွအမွေားကြီး ထွကလြာလို့ ကမွမှာ လန့သ်ှားတာ။ ကိုမွိုးပြောပြတော့မှဘဲ အဲဒါ ရာသီလာတယဆြိုတာကို သိတာ။
ကိုမွိုးကတော့ ရာသီလာနတောလည်း အလိုးမပကြပြါဘူး။ ရှံစရာမှ မဟုတတ်ာလို့ ကိုမွိုးက ပြောပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကမွ ရာသီလာတဲ့အကြောင်းကို အမတေို့ကို ပြောပြတော့ နောကန်ေ့တွမှော ကိုမွိုးကို အိမမြခေါတ်ော့ဘဲ တောက အဈမဝမ်းကြဲတဈယောကကြို အိမခြေါထြားလိုကပြါတယ်။ ကမွက ကိုမွိုးကို မခေါလြို့မေးတော့ အမကေ
“သမီးက အပျိုဖြစ်ပြီဆိုတော့ လူပျိုတဈယောကန်ဲ့ နှစ်ယောကတ်ည်းနလေို့ မကောင်းတော့ဘူး သမီး”
လို့ ပြောပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်မယမြှန်းသိရင် အပျိုဖြစ်တာ မပြောပါဘူး။ အခုတော့ ကမွတို့ ဂွငပြကြသ်ှားတာပေါ့။ လှတလြှတလြပလြပ် မလိုးရတော့ဘဲ ဟိုးအရငတ်ုန်းကလို အိမန်ောကကြ ငှကပြွောတောတိုးရတဲ့ ဘဝကို ပြနရြောကသ်ှားရပါတော့တယ်။ ဒါပမေဲ့ အလိုးတော့ မပကြခြဲ့ပါဘူး။ ရာသီလာခါစမှာ ကိုမွိုးက ဗိုကမြကြီးအောငဆြိုပြီး နေ့တိုင်း ဆေးလုံးတဈလုံးစီ တိုကပြါတယ်။ နောကပျိုင်းမှာတော့ ဆေးထိုးအပန်ဲ့ ဆေးယူလာပြီး သူကိုယတ်ိုင် ထိုးပေးပါတယ်။ အဲဒီဆေးက ၃ လခံတယလြို့ ပြောပါတယ်။ နောကမြွားမှဘဲ အဲဒီဆေးက ဒဈပိုဆိုတာ ကမွသိလာရပါတယ်။ ၃ လပြည့တ်ဲ့နေ့ကိုလည်း သူဘဲ မှတထြားပြီး မပကြမြကြကြ ဆကထြိုးပေးပါတယ်။
ကိုမွိုးဟာ တကယ့ကြိုဘဲ အကြကစြေ့ပါတယ်။ တောကအဈမကလည်း အူတူတူအတတ ဆိုတော့ ကမွ ညတိုင်း အကြောင်းအမွိုးမွိုးပြပြီး သှားသှားအလိုးခံနတော လုံးဝမရိပမြိပါဘူး။ ရိပမြိသှားလည်း သိပတ်ော့ကိဈဈစမရှိပါဘူး။ သူ့ကို ကိုမွိုးနဲ့ ပေးလိုးလိုကရြင် ပြီးသှားမှာပါ။ ကမွအထငပြေါ့နောြ။ ကိုမွိုးက အရမ်းအလိုးကောင်းတာကိုး။ တကယဆြို အဲ့ဒါကတောင် ပိုကောင်းဦးမယ်။ ဒါဆို ကမွ ခိုးစားစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူ့ကိုတော့ အလှည့ပြေးရမှာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ အဲ့ဒီအဆင့ထြိ မရောကခြဲ့လိုကပြါဘူး။ အမတေို့လည်း ဂွူတီတွပြနေခြွိန်းပြီး ညပိုင်းအိမမြှာ ရှိလာတော့ ကမွ ငတရြပါတော့တယ်။ အရငလြို နေ့တိုင်းခံလို့ မရတော့ဘဲ တခါတလမှဘေဲ ခံခွင့ရြပါ တော့တယ်။
နောကတ်ော့ ကိုမွိုးကလည်း ကြောင်းပြီးသှားပြီး အလုပဝြငတ်ော့ နယကြိုရောကသ်ှားလို့ ကမွတို့နှစ်ယောကြ ဝေးသှားခဲ့ရသလို လိုးဆကလြည်း ပြတခြဲ့ရပါတော့တယ်။ ကိုမွိုးနဲ့ ကမွ ပြနတ်ှေ့တဲ့အခွိနမြှာ သူ့မှာ ကလေးနှစ်ယောကန်ဲ့ ကမွမှာဆိုလည်း လငတ်ဈယောကကြှဲပြီးလို့ နောကတ်ဈယောကန်ဲ့တောင် ကလေးတဈယောကြ ရနပေါပြီ။
သူတော့မသိဘူး။ ကမွ ခံဖူးတဲ့ ယောကြြားပဲ ၆ ယောကရြှိခဲ့ပြီ။ ထားခဲ့သမွှ ရည်းစားအားလုံးရဲ့ အလိုးခံခဲ့တာကိုး။ အခုလည်း ကိုမွိုးကို တွေ့လိုကတ်ာနဲ့ သူလုပခြဲ့တာတွအေားလုံး မကြလြုံးထဲမှာ ပြနမြှငယ်ောငလြာပြီး ကမွအဖုတကြ ယားကနဲ ဖြစ်သှားပြီး အရမ်းခံချင်သ်ှားပါတယ်။
အခွအနေပေေးရငတ်ော့ ကိုမွိုးရဲ့အလိုးကို တဈခါလောကဘြဲဖြစ်ဖြစ် ပြနခြံချင်ပြါသေးတယ် ရှင်။
ပြီးပါပြီ။