မင်းကြောင့ြ ဒါတွဖြစ်ေကုနပြှီ
ရေးသားသူ – ?????
“ အဈကိုလေး ….”
အိပမြပြောပြဲ မကြလြုံးကြောငန်သေော ကိုသကအြောင် လန့သ်ှားသည်..။
“ ဟင်… ပုံ့ပုံ့ … မအိပသ်ေး ဘူးလား…..”
ကြယလြှနသ်ူ ဇနီးသညန်ှင့ြ ခစွတ်င်းနှီးနှောခဲ့ပုံကလေးများကို ပြနလြည် စမှုံ့ပြနန်သေော ကိုသကအြောငရြဲ့ ဘောဒြါကြီးက တင်းမတန်သည်ေ..။ ပုံ့ပုံ့က အဲဒါကြီးကို တွေ့ဖြစ်အောင် တွေ့လိုကလြသည်ေ..။
“ မမသီ သားတွကေ အရမ်းသေးပေါကတ်ာပဲ…”
ကိုသကအြောင် မှငသ်ာအောင် အနှီးနှစ်ထညကြို ကိုငပြှီး မှှောကပြှလိုကသ်ည်..။ ကိုသကအြောင် ကုတငပြေါမြှထကာ ပုံ့ပုံ့ အနားသို့ လာခဲ့သည်..။ ပုံ့ပုံ့ထံမှ သနပခြါးနံ့ သင်းသင်းလေးကို ဦးစွာ ရှူရှိုကမြိလိုကရြသည်..။
“ ထားခဲ့လေ….မိုးလင်းတော့ ..ငါလွှောလြိုကပြါ့မယ်….“
“ အို….မဟုတတ်ာ….”
ပုံ့ပုံ့က လကကြို ပြနရြုတပြှီး ပြောလိုကသ်ည်..။ ဝတထြားသော ညဝတအြင်ျကြီလေးအောကမြှ ရှှရငေန်ှဈမှှာက အခုအခံမပါ လှတလြပစြှာ…လှုပရြှားနကြသေည်..။ ဖြူဝင်းနုနယသ်ော ပုံ့ပုံ့ မကြန်ှာလေးက တဈစုံတဈရာကို တောင်းခံနသလေို မော့ပေးထားသည်..။ ကိုသကအြောင် ရငတ်ှေ ပူလာသည်..။ ဆီးခုံအထကမြှ ကငွအြောင့သ်လို ( လိုးချင်လြှန်းအားကြီး ) သော ဝဒနောတဈရပကြိုလည်း ခံစားလိုကရြသည်..။
“ ပုံ့ပုံ့….နင့ျ ကို…ငါ….ငါ လေ……..”
“ အိုး…….ဖယပြါ….စည်းမရှိ..ကမ်းမရှိ….မလုပပြါနဲ့……”
ပုံ့ပုံ့ ဆတခြနဲ လကကြို ဆောင့ရြုန်းလိုကပြှီး ထွကသ်ှားလတေော့သည်..။ ခကလြိုကတ်ာ…ဒီဝဒနော…။ ဘာနဲ့ ကုစားလို့ရမှာလဲ…မိပုံ့ရယ်….။ သီရယ်….မောင့အြဖြစ်ကို မှငလြှည့စြမ်းပါအုံးလား…မိန်းမ ရယ်…။
———————–
“ မောငသ်ကအြောင် ခရီးထွကမြလို့…ဆို…….”
“ ဟုတကြဲ့..ဒေါလြေး….ကနွော့အြမရှေိတဲ့ ရှာကိုပါ….”
“ ဟိုမှာ ဘယလြောကကြှာမှာလဲ…မောငသ်ကအြောင်……”
“ အဆငပြှသလေိုပါပဲ….ဒေါလြေးရယ်…၊ သားတွကေို အမကေ မှငခြငွန်သေေးတယ်….၊ သီမရှိတဲ့ နောကြ တောမှာ လာနဖေို့ ခေါန်တော…”
“ ဒါဆို…မောငသ်ကအြောင် ဟိုမှာပဲ အခွစေိုကတ်ော့မှာပေါ့…. ဟုတလြား…”
“ အင်း…..ဆိုပါတော့..ဒေါလြေးရာ….”
“ မင်းသားတွေ ပညာရေး လဲ ရှိသေးတယန်ောြ….မောငသ်ကအြောင်…”
“ ကနွောြ မေ့မပစ်ပါဘူး…စိတခြပြါ…..ဒေါလြေးရယ်…“
သင်ျကြနရြကကြှီးမှန်း ကိုသကအြောင် အမှတရြသည်..။ ပုံ့ပုံ့ နှင့ြ အဖောတ်ဈစု ရပကေခြံ ထွကရြာမှ ပြနလြာကြသည်..။
“ ဖဖရေေေ…သားသားတို့ကို ပြှတအြသဈတွေ ဝယလြာတယ်… ဒီမှာ….”
ပုံ့ပုံ့က ဘယသ်ှားသှား ဘယကြ ပြနလြာလာ ကိုသကအြောင် သားနှစ်ယောကအြတွကြ ကစားစရာနှင့ြ မုန့တ်ဈခုခုကတော့ ပါလာတတစြမှဲပင်…ဖြစ်သည်..။
“ ဒီမှာ နင့အြဈကိုလေးက သူ့ရှာပြနတ်ော့မလို့တဲ့….”
“ ဟင်…..ခလေးတွရေောလား….မမေေ…….”
“ အေးပေါ့ဟဲ့…သူ့ခလေးတွေ ဘယထြားရကခြဲ့ပါ့မလဲ….မဟုတတ်ာ…”
ပုံ့ပုံ့ ငိုငတ်ှတွလေေေး ဖြစ်သှားရသည်..။ သူငယခြငွြးများကိုပင် နုတမြဆကတ်ော့ပဲ အိမပြေါြ သို့ ပြေးတကလြာသည်..။ ကိုသကအြောငတ်ို့ သားအဖတွကေ ပြငဆြင် ထုပပျိုးပြီးကုနကြှပြီ ဖြစ်သည်..။
“ သား…ကိုကြီး…အနတ်ီလေးနဲ့ နခေဲ့မလား…ဟင်……..”
“ဟင့အြင်း…ဖကြေီးနဲ့ပဲ လိုကသ်ှားမှာ….သင်ျဘောစီးမှာနောြ….ဖကြေီး….”
ပုံ့ပုံ့ နုတခြမ်းလေး ပြတထြှကလြုမတတ် ကိုကထြားသည်..။ စူးရှပြီး အဓိပျပါယပြှည့ဝြသည့ြ အကြည့်မြွားနှင့လြည်း ကိုသကအြောငကြို ကြည့်သ်ည်..။
“ ဟင်း….ရပါတယ်….သှားကြပါ….သှားကြ..ခုသှားကြ……“
ကိုသကအြောင် ရငခြှငထြဲမှ သားငယလြေးက လန့င်ိုသည်..။ စူးစူးဝါးဝါး အောဟြဈလိုကသ်ော ပုံ့ပုံ့အသံက ဟိန်းတကသ်ှားသည်..။
“ ဟဲ့….ဒီကောငမြလေး….ဘေးအိမတ်ှေ ကြားကုနပြှီ….ခကတ်ော့တာပဲ….”
ဒေါလြေးက အပြေးအလှှား လာဆူပြီး ပုံ့ပုံ့ကို အိပခြန်းထဲ ဆှဲခေါသ်ှားသည်..။
“ အဲဒါကြောင့ြ သမီးကို ပြောတာ….မမတေေို့ စီမံသလို နာခံပါလို့….”
“ ဟင်း……ဝေးသေးတယ်…..အဈမသလေို့ ညီမကို ဆကယ်ူတဲ့ လူတွထေဲမှာ ကမွ အပါမခံနိုငဘြူး…. နပေါစေ….ခလေးတွကေို လှမ်းရလို့ သမီးအသဲတွေ ကြဲချင်လြဲ ကြဲပစေ…ဒီလိုမွိုးတော့ ဘယတ်ော့မှ မယူဘူး….”
“ ဟာ…..တိုးတိုးလုပစြမ်းပါ..ဟယ်… မယူချင်လြဲ နေ… ဘေးအိမတ်ှကြေားလို့ ရှကစြရာတွေ ဖြစ်ကုနမြယ်….”
ကိုသကအြောင် အသံတွကေို ကြောခိုင်းပစ်လိုကသ်ည်..။ အိမရြှေ့၌ ခေါထြားသော မာဇဒါလေးဘီးကားလေးက အဆငသ်င့ြ ရောကလြာသည်..။ ထိုငတ်တခြါစ ကလေးငယကြို ဒရိုငဘြာအား ခဏခွီခိုင်းထားပြီး အထုပအြပိုးတွကေို ကားပေါြ ပစ်တငပြှီး သားကြီးကို လကဆြှဲကာ ပြေးဆင်းခဲ့ကြသည်..။
နရဈေတော့ ပုံ့ပုံ့….နငအြမုန်းကြီးမုန်းတဲ့ လူတဈယောကြ နင့မြကြစြိအောကမြှာ ဘယတ်ော့မှ မမှငစြရတေော့ပါဘူး… ပုံ့ပုံ့ရယ်…။ ရငထြဲမှာ တစဈစဈ နာကငွြ ကိုကခြဲနလသေည်ေ..။ သားကြီးက ဖြတသ်န်းမောင်းနှငသ်ှားနသေော ကားများကို တာ့တာလုပရြင်း လိုကပြါလာသည်..။ သားငယလြေးကမူ ကားသံ ဟှန်းသံများ ကြားတိုင်း ဖအေ့လညပြင်း ကို တင်းတင်းလေး ဖကထြားတတသ်ည်..။
လယေူရာ လှင့ရြပအေုံးတော့မည်…။ အရာခပသ်ိမ်းရှေ့လွားပြောင်းလဲနတောပဲ မဟုတလြား….။
ကိုသကအြောင် ဆိုတာကလည်း လောကကြီးထဲက လူသားတဈယောကပြကေိုး…။ လောကဓံ တရားက ကြီစားခွင်းကိုတော့ ခံပအေုံးပေါ့…။ ကိုသကအြောင် ဇာတိမှေ မဟုတသ်ော ရှာကလေးက အမေ့ခကြမြှှုပရြှာဖြစ်သည်..။ လူမှန်း သိတတစြကတည်းက ရနကြုနမြှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့အြတွကြ တောရှာလေး၌ မှငမြှငသ်မွှ သဈဆန်းနသည်ေ..။ အောြ…ဒုကျခနှင့ြ ရငဆြိုငရြမှ မိဘအရိပကြို သတိရတတကြှလခွင်ေးပါ…လား……။
“ ဒီမှာ….ခငဗြွာ…(….) ရှာလေးကို ဘာနဲ့ သှားရမလဲ ..ခငဗြွာ…”
“ ဟ…နအေုံး…တောရှာက လှည်းကြုံ ရှိတယ်….၊ ဟေ့ ခကြဖြောင်း…. ”
တောရှာလေးမှ ထင်းလာခသွော လှည်းကြုံနှင့ြ ကိုသကအြောငတ်ို့ သားအဖတဈတွေ လိုကလြာကြရသည်..။ သဈကြီးဝါးကြီး စိမ့အြေးနသေော ပတဝြန်းကငွြ၌ တဒင်ျဂ ငှိမ်းခမွြးသာယာသော အရသာကို ခံစားရသည်..။
“ ခလေးက ငယင်ယလြေးပဲ…မအကရေော…ဗွ….ကိုယ့ဆြရာ…”
“ ဆုံးသှားတာ…တဈနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်…ဗြာ…တောမှာ အမရှေိတယ်…လေ…..”
“ဘယသ်ူများတုန်းဗွ….ဟဲ့…အောြ…ဒီနှား…“
“ ဒေါန်န်းအိမပြါ…သိလားဗွ…”
“ဟား…သိပသ်ိပေါ့ဗွာ…. ဒါဆို ကနွြးမာရေးမှူး ကိုသကမြောငန်ဲ့ ညီအဈကိုပေါ့.. ဟုတလြား…၊ မှို့မှာ အဈကိုတဈယောကရြှိတယပြှောတာ ခငဗြွားကိုး…”
“ ကိုသကမြောငကြ အငယပြါ…ဟုတတ်ယ်…ကနွောကြ အကြီးလေ…”
လှည်းက အမိုးတော့မပါ..၊ စောင်းကနွသေော နရေောငတ်ှင် ခွှေးပြနန်ကြသေည်..။ သားကြီးက လှည်းစီးရသညကြို အပြောကြှီး ပြောန်ရှောသည်..။ ရှာအဝင် လှည်းလမ်းက ဂဝံကြောကမြွားနှင့ြ နိမ့ဆြင်းသှားသည်..။
“ မှဲမှဲ ကိုငထြားဗွို့…ကြုပန်ှားတွကေ ထိန်းရတာ နဲနဲခကတ်ယ်..”
လှည်းသမား ခကြဖြောင်းက ပြောပြောဆိုဆို နဖားကြိုးကို တောင့ပြေးရင်း လှည်းလမ်းချောကအြတိုင်း မောင်းခလွိုကသ်ည်..။ ဝရုံးသုံးကားလေး ဖြစ်သှားသည်..။
“ ဗွိုး ဆရာလေး….မှို့က ခငဗြွားအဈကို လာသဗွို့….ပစ်စည်းတွနေဲ့…”
ခကြဖြောင်းက အသံဝါကြီးနဲ့ အောပြှီး အိပယ်ာလိပ် ၊ သတ်ေတာများ ခပြေးသည်..။ ကိုသကန်ှင့ြ သူ့မိန်းမတို့ အပြေးအလှှား ထွကလြာကြသည်..။
“ ကိုကြီး သတင်းကြားပြီးကထဲက မွှောန်ကြတော….”
“သီ…ဆုံးဆုံးခင်ျး လာဘို့ပဲ…ကိုသကျ…. ၊ သီ့ ဆှမြေိုးတွကေ ဆှဲထားလို့…”
စကားတပြောပြောနဲ့ အိမခြှံဝိုင်းထဲ ဝငလြာခဲ့ကြသည်…။ သရကပြငအြိုကြီးများ ၊ ဝါးပိုးဝါးများကြောင့ြ နရေောငမြထိုးပဲ စိမ့အြေးနသည်ေ..။
“ ဦး….ဦးရေ…ဦး….ဒီမှာ ရဒေီယိုလေး ကကြနွခြဲ့တယ်……”
“ ဟာ…ဟုတသ်ားပဲ….ဘယန်ားက တွေ့တာလဲ..သမီး..ဟင်….”
“ ရှာအဝင်…လှည်းလမ်းချောကထြဲက….”
ကိုသကအြောင် ရဒေီယိုလေး ကမ်းပေးနသေော မိန်းခလေးမကြန်ှာကို အမှတမြထင် ကြည့်လြိုကမြိသည်..။ ရငထြဲဝယ် ဒိန်းခနဲ ခုနလြှိုကသ်ှားရသည်..။
“ ပုံ့ပုံ့နဲ့ တူလိုကတ်ာ….”
ပုံ့ပုံ့ကဲ့သို့ မကြခြုံးလေးတွေ မှောငန်သည်ေ..။ နှုတခြမ်းလေးက ဖူးဝင်းစိုဖောင်းနသည်ေ..။ ရှှန်းလဲ့တောကပြသော မကြဝြန်းလေးများက ဖြူစငကြှညလြဲ့နကြသေည်..။ တဈခုပဲ…ရှိသည်..။ ကိုယလြုံးကိုယထြညကြ ပုံ့ပုံ့ထကြ ကစွလြဈမာကြောသည်…။ ဖိနပစြီးမထားသော ခွထေောကြ၌ ရှှံ့နီတို့ လိမ်းကြံ ပလေူးနသည်ေ..။ ယောကြွားရှပအြင်ျကြီတဈထညကြို ဝတထြားသည်..။ ပုဆိုးဟောင်းတဈထညကြို စလှယသ်ိုင်းကာ ပုဆိုးထဲ၌ သရကသ်ီး အခွို့ ၊ ဟင်းရှကအြခွို့ကို တွေ့ရသည်..။ အသကြ…၁၈ နှစ်ထကြ မပိုလောကသ်ေးသော သညအြရှယလြေးကို ကြည့်ပြှီး ရငခြုံမိသည့အြတွကြ ကိုသကအြောင် ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် မလုံမလဲ ဖြစ်ရသည်..။
ကောငမြလေးကလည်း သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါးကြီး စိုကကြှည့လြိုကသ်ော ကိုသကအြောင် အကြည့်ကြှောင့ြ မကြန်ှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်ကာ လှည့ထြှကသ်ှားလတေော့သည်..။ ကိုသကအြောင် ညီက ကိုသကအြောင် ပုခုံးကို ကိုငပြှီး…
“ ဒီခလေးမလေးက သနားစရာ ကိုကြီးရဲ့…. မောငလြေးနဲ့ ညီမလေးကို လုပကြွှေးနတော..၊ အဈကိုတဈယောကကြလည်း မူးရူးနတောနဲ့ အခွိနကြုနန်တော…”
“ မိဘတွကရေော…ကိုသကြ…ဟင်…”
“ ဖအကြေီးက ဆုံးသှားတာ ကြာပြီ….၊ မအကလေဲ နောကလြငယ်ူတာ မကြာသေးဘူး….၊ ကနွခြဲ့တဲ့ ခလေးတွကေ ဥမမယ် စာမမှောကတ်ှခညွြေးပဲ….”
ညနစောအတွကြ ခကြပြှုတကြှသောအခါ ညနကေ တွေ့ခဲ့ရသော ခလေးမဆီမှ ဟင်းရှကအြခွို့ ဝယကြှသည်..။
“ အဲဒီလိုပဲ ….တောတိုးပြီး ရောင်းခစွားရင်း အသကရြှငန်ကြရေတာ…ကိုကြီး…”
နောငသ်ောအခါ ကိုသကကြပင် ထိုခလေးများကို အခါအားလွောစြှာ အဝတအြစားမှ အစ ထောကပြံ့နရကြေောင်း သိလာရလသည်ေ..။
———————————-
“ တောထဲက ဟာမ သူဟာသူဖြဲ နီတာရဲ….”
“ အယ်…ကိုခကြဖြောင်းကြီးက ညဈပတတ်ယ်….တော့…သှား မသိဘူး…”
“ နင့စြောကပြတ်…ညဈပတရြမလား…ဟ…၊ ဒါစကားထာဖြကတ်ဲ့ဥဈစာ…လီး….”
ခကြဖြောင်း ၊ ချောကစြောင်း ၊ ယောငပြှ ၊ တို့က မိန်းခလေးများနှင့ြ အဖြဲ့ကသွည်..။ လသာသော ညများတွင် မှရှင်ေးသော ကိုသကတ်ို့ အိမရြှေ့ကြကလြပ်၌ ထုတစြည်းတိုး ၊ တွတထြိုး ၊ ဖနခြုန် ၊ ကြကဖြခွပတ်မ်း ကစားကြသည်..။ ခကြဖြောင်း ၊ ချောကစြောင်း ၊ ယောငပြှ ဆိုသညမြွားကလည်း နာမစြားများသာ ဖြစ်ကြသည်..။ မှင့သ်ိန်း ၊ စိနလြှ နှင့ြ အောငကြှညတ်ို့မှာ နာမညရြင်းများ ဖြစ်ပါသည်..။
ကိုသကအြောငအြပါအဝင် လူကြီး လူငယ် လူလတမြကနွြ စကားထာဝိုင်း၌ ပါဝငန်ိုငကြှသည်..။ ယခုလည်း လူ၂၀ ခန့ြ ဝိုင်းကြီး ဖြဲ့ထားကြသည်..။
“ အံမယ်….လှယလြှယလြေး….အဲဒါ တောကတ်ဲ့ဥ……”
“ မင့မြလေိုး…မိန်းခလေးတွေ ဖောရြမဲ့ အလှည့ကြှ…ယောငပြှရဲ့…” “ အဲ…ဟုတသ်ားပဲ…ယောငလြို့….”
ဝိုင်းရယ် ကြသည်..။
“ နင့ဟြာတွဲလဲ နီတာရဲ…ကဲဖောစြမ်း….“
ဒေါဖြားမက ယုတကြန်းသည်..။ ဆေးလိပမြီးတဖြားဖြား ဖြာရင်းက ထပြောသည်…။
“ ဟာ…ဒေါဖြားမ..ဒါ ခငဗြွား ယုတကြန်းတာ….”
“ ဘာယုတကြမ်းရမှာလဲ…ဟဲ့…၊ နငတ်ို့ဖောကြှည့ပြါလား…ဟင်းဟင်း…”
“ ဟေ့ကောငတ်ှေ ..တွဲလဲကြီးတဲ့…နီတာရဲကြီးတဲ့…ဘာဖြစ်မလဲ…”
“ ဖိုးလေးခစြျ ကြှဲသိုးကြီး သိုကြီးပဲ ဖြစ်မယ်….ဟားဟား…ဟား..”
“ မှားတယ်…မှားတယ်…ငှကပြွောဖူးကို ပြောတာ….”
စကားထာဝိုင်းက အပျိုငအြဆိုင် ကြမ်း ကြမ်းလာကြသည်..။
“ နင့ကြို ငါခွ ..ငါ့ကိုနငတ်ကခြွ…အဲဒါ ဘာလဲ..ဗွ….”
“ ဟဲ့…မအလေိုး ခကြဖြောင်း…နင် အဲဒီအထိတော့ မစုတပြဲ့နဲ့….”
“ စကားထာပါ..ဗွာ…ဖောန်ိုငရြင် သိလာမှာပါ…”
စကားထာဝိုင်း ငှိမသ်ကသ်ှားသည်..။ ကိုသကအြောငပြင် စဉြးစားမရ ဖြစ်နသည်ေ..။ ဒေါဖြားမနှင့ြ လူကြီးပိုင်း ခေါင်းချင်ြးဆိုင် သည်..။ ကိုသကအြောင် စိတဝြငစြားနရသေော ခလေးမလေး အပျိုဝိုင်းကလည်း တွတထြိုးနကြသေည်..။ ဘယသ်ူမှ ဖောမြရကြ…။
“ ပန်းပေးပလား….ပြောလိုကတ်ော့မယ်…နောြ..”
ခကြဖြောင်းက ထအောသ်ည်..။ လမင်းကြီးက ပို၍ ပို၍ သာလာနသည်ေ..။
“ ကဲ…ပေးပြီ ဟာ… ဖောျ….”
ယောကြွားလေးစိတန်ှင့ြ ယောကြွားလေးလို ဝတတ်တသ်ော မယစြိနကြ ပြောသည်..။
“ ကိုသိန်းမောငန်ဲ့ မမယခြငပြေါ့..ဗွ….သှားကြည့်ပြါလား…“
“ ဝါး…ဟားဟား…ဟား…ဟား…”
ဝိုင်းထဲမှာ ရယသ်ံများက မရပကြှတော့…။ ကိုသကအြောငပြါ အူလှိုကသ်ဲလှိုကြ ရယမြိသည်..။ ကိုသိန်းမောငကြ ပေါငတ်ဈဖကြ မရှိ ၊ မမယခြငကြ မကြလြုံးကြယန်သေော လငမြယား…။
“ သှား …ကောင်းကောင်း မဖြကပြဲနဲ့..ချောကစြောင်းတို့ အုပစြု…”
ဤနှယ် တောရှာကလေး၌ ကိုသကအြောင် အနပြေောလြာသည်..။ ညီဖြစ်သူက သူနှင့အြတူ ဆေးထိုးအပ် ကိုငစြချင်ေသ်ည်..။ ကိုသကအြောငကြ ပေါကတ်ူး ကိုငသ်ည်..။
“ ဟို ခလေးမ နာမယ် ခုထိ ငါမသိသေးဘူး…ကြ ကိုသကျ…”
“ ဟာ…ဘာသိစရာ လိုသလဲ..ကိုကြီးကလဲ….”
“ အာ….တဈရှာထဲ နပြေီး နာမယမြသိဘူးဆိုတော့ ကြာ ..မင်းကလဲ…”
“ ဒါဖြင့ျ …ကိုကြီးဖာသာ မေး…”
ကိုသကအြောငကြ…“ သမီးနာမယကြ ဘယလြိုခေါလြဲ့ကြဲ့…သမီး…”
“ ငယင်ယကြ အမခေေါတ်ာ…ခွီးပတေဲ့..ကိုလေးက ခေါတ်ော့ အာပြဲတဲ့….ခုတော့ ခွေးမလို့ ခေါကြှတယလြေ… ဟှန်း …စွာလို့တဲ့…”
ကိုသကအြောင် ရငန်င့စြှာ ရယမြောမိသည်..။
“ ဒါဆို…ဦးက သမီးကို မခွေးမ လို့ပဲ ခေါရြမှာပေါ့…ဟုတလြား…”
“ အင်း…တဈရှာလုံးက ဒီလိုပဲ ခေါန်တောကိုး…“
“ မကောင်းပါဘူး…ဦး နာမည် ပေးရမလား….ဦးက ရှေးတတတ်ယကြှ…“
“ ဟင့အြင်း…နပလေေ့စေ…ပေးမနနေဲ့…အလကားပဲ ခွေးမလို့ပဲ ခေါကြှမှာ…”
“ ဒါဆိုလဲ …ဦးက သကသ်ကခြေါဘြို့ နာမည် လေး ရှေးထားတယ်..သိလား…”
“အင်း…အင်း….ရှေးပေါ့…”
ကြမ်းသီးခွမ်းကို တမှုံ့မှုံ့ဝါးရင်း အလေးမထားသလို ပြနပြှောသည်…။ တောငယ်ာတဲလေးထဲ၌ ရနှေေးအိုးက မီးခိုးများ အူထွကန်သည်ေ..။ နှညနေသည်ေ သဈရှကလြတေိုးသံမှ တပါး တိတဆြိတန်သည်ေ..။ တဈခါတဈရံ တဲခေါငမြိုးသို့ လာနားသော စာကလေးငှကမြွားက တကြိကြိ အသံလေးများကို ကြားရတတသ်ည်..။
“ သမီး…မသိချင်ဘြူးလား….”
“ ဟင့အြင်း….မသိချင်ဘြူး…ဘာလုပဖြို့လဲ…”
ရနှေေးအိုး မီးထဲသို့ ထင်းချောင်းတဈခု မှှနှေောကထြိုးထည့ရြင်း ပြောလိုကသ်ည်..။ မကြန်ှာနုနုလေးက ကြမ်းတမ်းသော ဘဝဒဏကြို ရငဆြိုငထြားရဟန် နှမ်းနသည်ေ..။
“ ခွေးမရေ…ပဲသီးတောင်း လာရှကတ်ော့…ဟေ့….ပြည့န်ပြေီ…”
ကိုသကမြိန်းမ မခလေးမက လှမ်းအောလြိုကမြှ အနားစုတပြှဲနသေော ထမီစလေးကို စုကိုငကြာ ဒရောသောပါး ထပြေးသည်..။ နှစ်လကမြခန့ြ ထောင့တ်န်းပြဲနသေော ထမီလေးအောကမြှ ဖငသ်ားဝင်းဝင်းလေးကို တွေ့လိုကရြသည်..။ ကိုသကအြောင် ပေါကတ်ူးဆှဲပြီး တဲလေးအတွင်းမှ ထွကလြာခဲ့သည်..။ မခလေးမက ပဲသီးတောင်းကို ပင့ပြေးရင်း ကိုသကအြောငကြို လှမ်းကြည့်သ်ည်..။
“ အဈကိုကြီးကလဲ တောငယ်ာထဲ မဆင်းပါနဲ့ ဆို…အလကား လုပန်ိုငတ်ာလဲ မဟုတပြဲနဲ့…”
“ ရနကြုနမြှာ ဦးက ဘာလုပလြဲ..အဈမ…”
“ စာရေးဆရာတဲ့ဟဲ့…ဘာမှ လုပရြတာမဟုတဘြူး…”
“ အောျ….စာရေးဆရာ ကိုး…”
စာမတတသ်ော ခွေးမရငထြဲ၌ စာရေးဆရာကြီးကို ရိုသလေေးစားသှားမိသည်..။ စာရေးဆရာကြီးက သူ့ကို နာမညရြှေးပေးမဲ့ အကြောင်း မခလေးမကို မပြောဖြစ်တော့…။
တောရှာဘုရားပြဲက နှစ်တိုင်း စညကြားသည်..။ ခွေးမတို့ အပျိုဖြန်းလေးတွေ အဖို့ ခွဈခွုတစြုဆောင်းထားသမွှ စုဗူးတွေ ဖောကကြှ ၊ အဝတတ်ှေ ခွုပကြှ ၊ တဈလုံးတည်း ရှိသော ရှာလယ် ဒေါအြေးမှတို့ စကမြှာ လကမြလညန်ိုင်…။ ခွေးမ စုဗူး ဝါးကညွတ်ောကကြ အကြှခညွြေး ထွကလြာသည်..။ စုစုပေါင်း တဈရာ့ဆယ့င်ါးကပြြ ရသည်..။ မယစြိနန်ှင့ြ မမိအေးတို့က ဈေးကြီးသော အိတုံရှနကြို မှန်းနကြခွေိနတ်ှင် ခွေးမက သာမန် ဝတရြရုံ ထမီတဈထညကြိုပင် မနည်း စဉြးစားနရသေည်..။
“ အဈမ…ကမွကို စိုကပြှီး ထမီဝယခြဲ့စမ်းပါနောြ….”
မခလေးမ မှို့ဈေးသို့ တကသ်ောအခါ လုပခြကြှေးယူစနဈဖြင့ြ မှာရသည်..။ ကိုသကန်ှင့ြ သူ့ခလေးများ ၊ ကိုသကအြောငန်ှင့ြ သူ့သားသားတို့နှစ်ယောကပြါ ပါလာသဖြင့ြ မှို့ဈေး၌ ထမီ အပေါစားဝယသ်ောအခါ ကိုသကအြောင် မေးမိသည်..။ ခွေးမဘို့ဟု သိရသညန်ှင့ြ ကိုသကအြောင် ရှာမှ အတူလာသော မိန်းကလေးများ ခွုပကြှသည့ြ အရောငအြသှေးဆငတ်ူ ပိတစြကို နှစ်စုံ မှာခွုပပြှီး ယူလာခဲ့သည်..။
ကိုသကအြောငကြ ခွေးမ ပြောသ်ှားလိမ့မြည် ထငထြားခဲ့မိသည်..။ ခွေးမကို မခလေးမ တို့ အဝတမြွား သှားပေးသောအခါ ကိုငတ်ှယကြှည့ရြုံသာ ကိုငသ်ည်…။ ပြီးတော့ ပြတသ်ားစွာ ငှင်းဆိုသည်..။
“ ကမွ ဒါမွိုး မှာတာမဟုတဘြူး….မလိုချင်ဘြူး…”
“ ဟဲ့…ဒါ …နင့ကြို သူများ လကဆြောငပြေးတာ…ခွေးမရဲ့….“
“ ဘယသ်ူက ပေးတာလဲ…ဒီလောကအြများကြီးကို ..”
“ နောကတ်ော့ သိမှာပေါ့…ဟယ်…ယူထားလိုကပြါ…”
ထိုနှစ် ဘုရားပြဲ၌ ခွေးမ ရှေ့တန်း၌ တန်းစီခွင့ြ ကနတ်ော့ပြဲ ရှကခြှင့ြ ရလိုကသ်ည်..။ တော ဆိုပမယေ့ြ အဝတအြစားဖြင့ြ ခွိနထြိုးပြီး တန်းစီခိုင်းသော အလေ့အထ ရှိနသေေးသည်..။ ကိုသကအြောင် ဦးစီးသော ကာလသားတဈသိုကကြ အိုးစညဝြိုင်းဖြင့ြ သံခပြြ တွေ ထိုးကြသည်..။ လူကြီးတွေ အရမ်းသဘောကနွကြသေည်..။
“ မောငသ်ကအြောင် ရောကလြာမှ ဒို့ရှာလေး စညကြားလာသဟေ့…”
သညလြိုနှင့ြ ကိုသကအြောင် ရှာထဲ၌ ဝငဆြန့လြာသည်..။ လူခစွလြူခငလြည်း ပေါလာသည်..။
“ ခွေးမ…နင့အြင်ျကြီ နဲ့ထမီက ငါးရာကြောြ အေ့….သိရဲ့လား….”
“ ဟင်…မမယစြိနကြ ဘယလြိုလုပ် သိလဲ…”
“ ကိုသကအြောငကြှီး ငါ့ကို ခေါပြှီး လိုကဝြယတ်ာ…တောရြေ့…၊ အမလေး…ဒါဆို ခွာတိတ် ကြိုကပြါ့မလား မသိဘူး…လိုလိုမယမြယ် အပူရောင် အလေးရောင် နှစ်စုံခွုပမြှ….နဲ့ ဗွာကိုများနတောပဲ…ဟဲ့…”
“ ဟင်…ကိုသကအြောငကြှီး ခွုပပြေးတာလား…ငါက မခလေးမတို့ အရငလြိုပဲ…ဝယပြေးတာမှတထြာ တော့…”
“ အေး….ငါပြောတယလြဲ…မပြောနဲ့အုံး….ဟှန်း….”
ခွေးမ ရငထြဲ မကြညမြလင် ခံစားရသည်..။ အသကြ ၃၀ ကြောြ ဒီလူကြီးက ဘာလို့ ငါ့ကို အဝတတ်ှေ ခွုပပြေးရတာလဲ…သနားလို့လား …ခွေးမအတွကြ ပထမဆုံးသော အိပပြကြည်လေး ကြုံခဲ့ရသည်..။
—————————————–
“ အဈကိုကြီး…စဉျးစားပြီး ပလား…၊ သချောပြီ လား….”
“ စဉြးစားပြီးမှ ပြောတာ….ကိုသကရြ….သချောတယ်…..”
“ ကောငမြလေးက သိပင်ယသ်ေးတယ်….ဒါပမယေ့ြ သူ့ဦးလေးတွေ အသိုင်းအဝိုင်း တီးခေါကကြှည့ပြါအုံးမယ်….”
ကိုသကအြောင် ခစွသ်ော ခွာတိတကြို လကထြပရြန် အဆင့ဆြင့ြ ကြိုတငပြှငဆြငပြှီး နောကတ်ဈနှစ် သင်ျကြနရြကြ အတကန်ေ့၌ မင်ျဂလာဆောငလြိုကကြှသည်..။ ကိုသကအြောငကြိုယတ်ိုငကြ ကံကောင်းလသလေား ၊ ကံပဲ ဆိုးချင်လြသလေား မသိ..။ မနူးမနပ် မလညမြဝယန်ှင့ြ ခွေးမလေးက အသကြ ၁၈ နှစ် အရှယန်ှင့ြ အိမထြောငပြှုရန်း လကခြံခဲ့သည်..။
“ ခွာတိတ်…အဈကို့ကို ခစွလြား…ဟင်….”
“ ဟင့အြင်း….မခစွဘြူး……”
“ ဟဲ ဟဲ…ဟဲ….”
“ နောကတ်ာမှ မုတတ်ာ… ခလေးဖအကြေီး ဘယခြစွမြှာလဲ…လို့…”
“ ဘာ…..ဘာပြောတယ်…”
မင်ျဂလာဆောင် မဏျဍာပဆြီမှ ဆူညံသော ဓါတစြကဖြှင့သ်ံ ကြားနရသေည်..။ မယဒြလင် တဈလကြ အောဂြင် ဂဈတာ ..တဈခုခုဖြင့ြ သီချင်ြးဆိုချင်သ်ူတွကလေည်း ဒုနဲ့ဒေး မှူးပြောန်ကြသေည်..။ မူးရူးနကြသေည်..။
ကိုသကအြောင် ရင်၌ အမှား မုနတ်ိုင်းကြီး ပြင်းပြင်းပြပြ ရိုကခြတလြုပရြမ်းနလပြေေီ…။ သတို့သမီးအတွကြ စံပယပြန်းကုံးများ ထည့ထြားသော ဆကာကုံးလေးက အခန်းထောင့မြှာ ရှိသည်..။ လတေိုးသဖြင့ြ ယိမ်းထိုးလုပရြှားနသေော မီးခွကမြှ အလင်းရောငလြေးက ကြဥြးမှောင်းသော အခန်းလေးထဲ၌ မုံဝါးဝါး လင်းနသည်ေ..။
“ ငါကတော့…နင့ကြို ခစွတ်ယ်….”
“ ခစွပြေါ့…အို့…“
ပြောပြောဆိုဆို ကစွလြဈသနမြာသော ကိုယလြုံးလေးကို ပြေ့ယူပြီး အိပယ်ာထဲသို့ လှဲခလွိုကသ်ည်..။ ခွငထြောငကြ အလိုလို လုံးထွေး ကလွာသည်..။
“ အဲဒီလို…မလုပန်ဲ့…ဦးရယ်….ကြ….ကမွ ….ကြောကတ်ယ်…..“
“ မနကဖြနပြဲ…မင်ျဂလာဆောငတ်ော့မဲ့ဟာ…ခလေးရယ်…နောြ…“
“ အို….ဟင့အြင်း….ဟင့အြင်း……….”
“ မလုပပြါနဲ့…..မလုပ်..ပါနဲ့…ဆို……..”
ခွာတိတအြသံက တအားအောဟြဈသံမွိုးတော့ မဟုတ်…။ မကြန်ှာလေး ရုံ့မဲ့ပြီး ရုန်းကန် တွန်းထိုးနခွင်ေးမွိုးသာ ဖြစ်သည်..။ ကိုသကအြောငကြ ပထမဆုံး ခွငထြောငကြို သချော ခလွိုကသ်ည်…။ ခွာတိတကြ လူးလဲ ထရန် ကြိုးစားလိုကသ်ေးသည်..။ ကိုသကအြောငကြ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ခွာတိတကြို ပြေ့ဖကထြားလိုကသ်ည်..။
“..ဦး…အ…အဟင့ြ…မလုပ် ပါနဲ့…ဦး ရယ်…..ကမွ ကြောကတ်ယ်….“
အတနတ်န် တောင်းပနန်သညေ့ကြှားမှ အပေါအြင်ျကြီလေး ကြှတသ်ှားလသည်ေ..။ ဝယပြှီးကာစ ဘရာစီယာလေးသာ ကနွတ်ော့သည်..။ အရှယသ်ဈသဈ ဖူးပြင့စြ စပယင်ုံလေး အစုံအလား သန့စြငမြှှေးပြံ့နသေော ရငသ်ားလေးနှစ်မှှာကို ဘရာစီယာပေါမြှ ဖိ၍ ပြတသ်ပန်မ်းရုံ့လိုကသ်ည်..။
ခွာတိတန်ုတခြမ်းလေးကို ပူနှေးခွိုမှိနစြှာ စိတကြှိုကြ စုတယ်ူလိုကသ်ည်..။
တအင်းအင်း ကော့တကသ်ှားရှာသော ခွာတိတခြါးလေးမှ ထမီစကို လွှော့ခပြဈလိုကသ်ည်..။ ခွာတိတလြကဖြဝါးလေး အစုံက သူမဟာလေးကို စုံကိုငအြုပထြားလိုကသ်ည်..။ လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို စုထားသလိုဖြစ်နေ၍ ရငသ်ားလုံးလုံးဖြေးဖြေးလေးက ပေါကစြီလေးများ ပမာ လုံးတကလြာသည်..။ နို့သီးခေါင်းလေးများက ရသဖေန်းသီးအမှည့လြို ရဲထွတန်ီမှန်းနသည်ေ..။ ကိုသကအြောငကြ အပေါမြှ ခွစီးပြီး နို့သီးလေးနှစ်လုံးကို ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေးလိုကပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးကို ဖိကြိတပြှီး ခွပေေးလိုကသ်ည်..။
“ အ……အမေ….အဖရေေ…..အမလေး….အမေ့…”
ခေါင်းလေးကို ဘယည်ာ တွငတ်ှင် ရမ်းခါရင် အံကလေး ကြိတခြါ တိုးတိုးလေး ကြိတအြောသ်ည်..။ အသားလေးများက မွှားဆိပသ်င့သ်ော သမငမြလေးနှယ် တုနခြါနသည်ေ..။ ကိုသကအြောငကြ မုံဝါးဝါး မီးရောငဖြှင့ြ ခွာတိတပြေါငကြှားကို ဖြဲကြည့်လြိုကသ်ည်..။ ခွာတိတကြ အမှှေး မစုံ…။ စောကမြှှေးဆို၍ တဈပငတ်ဈလမွှပေင် ရှာမတွေ့…။ ရင့ထြောြ ကြမ်းတမ်း ရုပပြှသည့ြ စောကမြှှေးရင့ရြင့ကြှီးများကြားမှ ပြဲအာသော စောကဖြုတကြှီးများကို
လိုးခဲ့ရသော ကိုသကအြောငအြတွကြ အမှှေးနုနုလေးများသာ ရှိသေးသော စောကဖြုတလြေးမှာ အဆန်းတကယွြ ဖြစ်သှားရသည်..။
“ လကဖြယထြားလေ….ခလေး..ရဲ့…”
“ ဟင့အြင်း…ဟင့အြင်း…..မဖယဘြူး…မဖယဘြူး……….”
အကြောကအြကန် ငှင်းဆနန်သေော ခွာတိတလြကလြေးနှစ်ဖကကြို ခပတ်င်းတင်းလေး ကိုငဖြယလြိုကရြာ ဖောင်းမို့နူးညံ့နသေော ဆီးခုံလေးမှ ကြဲဆင်းသှားသော ပေါငကြှားထဲ ညှပန်သညေ့ြ စောကဖြုတ် နုနုလေးကို တွေ့လိုကရြသည်..။
ကိုသကအြောငကြ ပုဆိုးကို ခေါင်းပေါမြှ ကြောပြှီး ခွှတကြာ ခွငထြောငခြှရင်ေးသို့ ပုံခလွိုကသ်ည်.။ အမှှေးကြမ်းကြီးများဖြင့ြ ထူထပစြှာ ပေါကန်သေော ဂွေးဥတွဲတွဲကြီးက ခွာတိတပြေါငလြေးပေါသ်ို့ အပုံလိုကြ ထွေးကနွသည်ေ..။ မတတ်ောငန်သေော ခလေးနှစ်ယောကရြပြီးသား လီးကြီးက ဆာလောငစြှာဖြင့ြ ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ တုနခြါနသည်ေ..။ ခွေးမ က မကြစြိမဖြင့ပြဲ တင်းနအေောင် မှိတထြားသည်..။ စောကဖြုတလြေးက ကြပည်ှပပြှီး တင်းနအေောင် စေ့နသည်ေ..။
ကိုသကအြောငကြ လီးထိပကြှီးဖြင့ြ အကြဲကြောင်းလေးကို ထိုးကာ ကောတ်ငပြေးလိုကသ်ည်..။ ပြဈခွှဲသော အရမွေားက လီးထိပမြှ စိုစွတစြှာ ထွကကြလွာလရော စောကပြတကြလေးမှာ ဝင်းလကြ တောကပြသှားလသည်ေ..။ သို့သောြ တင်းတင်းကြီး ညှဈထားသဖြင့ြ စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးမှာ စေ့ကပန်သေေးသည်..။
ကိုသကအြောငကြ အကြဲကြောင်းလေးထဲသို့ လီးထိပန်ီနီကြီးကို တေ့ကပပြှီး ဖငအြားနှင့ြ ဖိခနွသေောလြည်း စေ့ထားသော ပါးစပအြတွင်းသို့ ငှကပြွောသီး ထိုးထည့န်ရသေလို ချောြ၍ ချောြ၍ ထွကန်ပြနေသ်ည်..။ ကိုသကအြောင် ခွှေးပြနလြာသလို အပျိုစငမြလေးမှာလည်း ရှကလြှန်းကြောကလြှန်းနသဖြေင့ြ သတိမလဈရုံတမယ် ခံစားနရရှောသည်..။
“ ညီမလေးကလဲကြယ်…လိမ်မာသားနဲ့…နဲနဲ ကားပေးပါဆို…..”
“ ကြောကတ်ယ်…အီး….ဟီး….ကြောကြ…ကြောကြ တယ်…..”
ပြူနာ အတုံးလိုကြ အတဈလိုကြ ဖြစ်နရသေည်..။ နောကဆြုံး ကိုသကအြောင် ခွနှစ်ေချောင်းကို ဆှဲကားလိုကပြှီး တဈချောင်းကို ပုခုံးပေါြ ဆှဲတင် ထမ်းထားလိုကကြာ ကနွတ်ဈဖကကြို ဖငန်ှင့ြ ဖိခွ ထိုငထြားလိုကသ်ည်..။ ထိုအခါမှ ကြဥြးမှောင်းသော အပျိုပေါကမြလေး၏ ဂယပြေါကလြေးက ကိုသကအြောင် ၏ ပစ်စည်းကြီးထိပ်၌ တေ့မိသှားပြီး ရုံ့ခနဲ ဖြစ်သှားသည်..။
ကိုသကအြောင် သိပပြှီး အခွိနဆြှဲမနတေော့ပဲ ဒဈကြီးမှုပသ်ှားအောင် ပထမအဆင့ြ အနဖြငေ့ြ လိုးသှင်းလိုကသ်ည်..။
“ ဗွှတ်…..အမေ့…..အီး…အိ..အိ……အမရေေ……အ..အား….”
အတောအြောသ်ော ကောငမြလေးဖြစ်သည်..။ တောပြါသေး၏..။ စပီကာမှ ဖိုးဆိုချင်ြ တဈသိုကကြ အသံကယွလြောငစြှာဖြင့ြ ဖုံးလှှမ်းထားသဖြင့ြ အပြငသ်ို့ ကယွလြောငစြှာ အသံမထွကခြဲ့ခွေ…။ စကတည်းက အခွအနေကေ သိပမြကောင်းခွေ..။ ပစ်စည်းချင်ြးက မမွှမတ ဖြစ်နသည်ေ..။ ဆငလြီးနှင့ြ ဆိတဖြင် လိုးနသလေို ဘယလြိုမှ မဝငန်ိုငအြောင် တင်းကြပလြှန်းနသည်ေ..။
ကိုသကအြောင် ကိုယတ်ိုငပြင် ကငွစြပသ်ော ဝဒနောကို လီးထိပမြှာ ခံစားနရသေည်..။ ယောကြွားဆိုသညကြလည်း အပေါကကြဉွြး ကြိုကတ်တကြှသော အမွိုး ဖြစ်သည်..။ ကိုသကအြောင် မရမက ဖိသှင်းသည်..။
“ ဗွဈ…ဗွဈ…..ပြှတ်…..ပြှတ်……အ…..အ……အား……….”
ကောငမြလေးထံမှ တောတ်ောန်ှင့ြ အောသ်ံ ထွကမြလာ…။ အတနကြှာ အသကအြောင့ထြားပြီးမှ နာကငွစြှာ အောသ်ံ ထွကလြာသည်..။ ကိုသကအြောင် လကတ်ဈဖကကြ တဆတဆြတတ်ုနန်သေော ပုခုံးပေါမြှ ခွတဈေဖကကြို ထိန်းကိုငထြားရသည်..။ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ အမှှေးနုလေးများ ရှငသ်နကြာစ ဆီးခုံလေးကို ပြတသ်ပပြေးနရသေည်..။ စကဝြိုင်း ဝိုင်းသလို အဆကမြပြတ် ပြတပြေးနရင်ေး စပါးလုံးတဈထောကစြာမွှ လောကစြီ နှဲ့သှင်းနရသေည်..။
“ အင့ျ…..အင်း….ကြှတ် ကြှတ်…..အင့ျ..အင်း….“
ကောငမြလေး က မင်ျဂလာစောငကြှီးကို ဆှဲယူပြီး ပါးစပန်ှင့ြ တေ့ကပကြာ လူနာတဈယောကြ ငှီးသလို ကြိတပြှီး ငှီးနရှောသည်..။ မကြရြညစြီးကြောင်းလေးက ပါးပြငကြို ဖြတ်၍ ခေါင်းအုံးပေါြ ကနွသည်ေ..။
“ ပြှတ်….ပြှတ်……ပြဈ…..စွတ်……“
“ ဟ…..အား….အင့အြင်း…..အင့အြင်း……….အ..အ…အိ….အ ..“
တဖြည်းဖြည်း အဆုံးထိ ရောကသ်ှားပြီး ပူနှေးသော ကောငမြလေး ဟာလေးက တင်းကြပစြှာ စုပယ်ူထားခွင်းကို ခံလိုကရြလသည်ေ..။
ကိုသကအြောင် မှို့မှာ ရှိစဉကြ ခလေးထိန်း မခွို၏ ပုလှမေုတပြေးခွင်းကို ခံစားရဖူးသည်..။ ပူနှေးသော အာငှေ့နှင့ြ လွှာဖြားလေးများကလိပေးမုက အရသာထူးကဲစွာ ခံစားရခဲ့ဖူးသည်..။ သို့သောြ ယခု သညကြောငမြလေး၏ အပျိုဖောဝြငစြအရှယ် သနမြာသော ကြှကသ်ားများဖြင့ြ လိငတ်နကြို ဖြစ်ညှဈခါ စုပယ်ူထားသလို ခံစားရမုက စအိုထဲကပါ မခံနိုငအြောင် သူ့လိငတ်နကြှီးကို ပြနမြနုတသ်ေးပဲ စောကခြေါင်းလေးထဲ၌ စိမထြားပြီး မှိန်းနလေိုကမြိသည်..။
“ အင်း….ဟင်း………..အ… ကြှတကြွှတ်….. ကြှတကြွှတ်…..”
ကောငမြလေးက တဈခကြမြွှ ငှီးတွားပြီး အနည်းငယ် လူးလှန့လြိုကသ်ော အခါကမွှ လီးထိပကြှီးမှာ ပါးစပအြတွင်းမှ ထွေးထုတခြှင်း ခံလိုကရြသော ခရမ်းခဉွသ်ီးကြီးနှယ် ပလှတ် ခနဲ ကနထြှကလြာသည်..။ ဒဈမထွကခြင် အခွိနမြီ ပြနပြှီး ဟန့တ်ားနိုငသ်ဖြင့ြ ကြင်းလုံးကြှတ် ထွကမြသှားပဲ ပထမ သှင်းစဉတ်ုန်းကလို ပင် ငှငသ်ာစွာ ဆီးခုံလေးကို ပြတလြိုကြ အစိလေးကို လကည်ှိုးလေးဖြင့ြ ကလိလိုကြ လုပပြေးရင်း ချော့သှင်းလေး သှင်းလိုကပြှနသ်ည်..။
“ အင့အြင်း…..ဟင်းဟင်း…ဟင်း…. အင့ြ…. အင်း………..“
မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ငှီးတွားသံများက ကြဲပြားခွားနားကြသညကြိုလည်း ကိုသကအြောင် သတိထားမိလာသည်..။ ဒီကောငမြလေး ငှီးတွားပုံက ဗိုကအြောင့လြူနာလို အသကအြောင့ြ အောင့ပြှီး ညီးညူတတသ်ည်..။ အဆုံးထိ ရောကသ်ှားပြနသ်ောအခါ ယခငကြလိုပင် တင်းကြပစြှာ ဖမ်းယူ ဆုတည်ှဈထားခွင်းမွိုး ခံရပြနပြှီး ကိုသကအြောင် သုတသ်ှေးကြောကို စုတထြုတန်သလေို တစိစိ ခံစားနရသေည်..။
ထိုသို့ သုံးလေးကြိမမြွှ အစုပအြတန့ြ လေးများကို ခံစားရပြီးနောကြ ချောငခြွိသော
လမ်းကြောင်းလေး အသှငပြှောင်းလာလသည်ေ..။ ပြဈခွှဲခွှဲ အရမွေားကလည်း တစိမ့စြိမ့ြ ကဆွင်းပေးလာသဖြင့ြ ကြဥြးမှောင်း သေးကြေးလှသော ကြှကတ်ှင်းလေးသို့ တံပိုးတုံးကြီး ရဆှတေဆြောင့ရြသလို အပေါကသ်ဈခွဲ့နရသေဖြင့ြ ပငပြန်းလှသည်..။
ကောငမြလေး၏ အောကဖြကြ အတွင်းပေါငလြေးပေါြ၌ စေးထန်းသော သှေးစလေးများ ယိုစိမ့ြ ကဆွင်းနသည်ေ..။
“ အင့ျ…အင့ျ…..အင့ျ……..ဟင့ျ….အ….အ မေ….ရေ…….”
ပါးစပကြို စေ့ပိတထြားသည်…။ ( အမရေေ ) အောသ်ံက တိုးတိုးဖြဖြလေး ဖြစ်သည်..။ အတနကြှာ ညှောင့ပြေးပြီးနောကြ ကိုသကအြောင် နို့လေးနှစ်လုံးကို ခပတ်င်းတင်းလေး ဆှဲကိုငပြှတခြွေ ဆုတန်ယရြင်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့လြိုးပစ်လိုကလြသည်ေ..။
“ ပြှတ်…ဖြတ်….စွပ်…..ပြှတ်….ပြှတ်…ဖြတ်…..စွပ်……“
“ အ….အ…..အ အ…ရှီး….အ..အ မလေး….နောျ….အင်း…ဟင်း ဟင်း………”
ကောငမြလေး တဈကိုယလြုံး ငလငွလြုပသ်လို ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ ဆောင့လြုပသ်ှားပြီး ပူနှေးသော သုတရြညမြွား ပြှတခြနဲ အနကြလွာလတေော့သည်..။ ထိုအခါ ကမွှ ကိုသကအြောငကြ ခပန်ာနာလေး ထပဆြောင့ပြှီး သူကိုယတ်ိုင် သုတရြမွေားကို ကောငမြလေး အင်ျဂါဇတ် အခေါင်းထဲသို့ နကရြှိုင်းစွာ ထိုးသှင်းဖိကပ် ဖိကပထြားပြီး အားရပါးရ ပန်းထည့လြိုကလြတေော့သည်..။
“ အား…နာလိုကတ်ာ…….အား…အား…..စပလြဲ စပတ်ယ်…….“
“ နောကတ်ော့ ပြောကသ်ှားမှာပါကြယ်…..ခဏ နာတာပါ….နောြ….“
“ ဦး မကောင်းဘူး….မနကဖြန် မင်ျဂလာဆောငမြှာ ဘယလြိုလုပပြှီး လမ်းလွှောကရြမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး… ပေါငထြဲက အကြောတငန်သလေိုပဲ…အောင့တ်ောင့တ်ောင့န်ဲ့…အင်း…အ…..”
—————————————-
မှနသ်ည်…။ မိုးလင်း မင်ျဂလာအခမ်းအနား ကငွြးပသောအခါ ခွလှမြေးလေးတွေ တုံ့ဆိုင်းနကြရေသည်..။ မသိမသာလေး ကြတကြတ ဖြစ်နရရှောလသည်ေ..။ ကိုသကအြောင် သနားသှားမိလသည်ေ..။
“ ဒီညတော့ ရှာတောငပျိုင်း ငလငွလြုပပြှီ…ဟေ့..”
ကာလသားတဈခွို့က ကိုသကအြောငန်ား ကပကြာ စကြနောကကြှသည်..။ ကိုသကအြောငကြ ပြုံးပြီး အသာနလေိုကသ်ည်..။ ခွေးမသားလေးတွေ ညက ကမျဘာတဈခွမ်း စောင်းသှားတာ မှ မသိလိုကကြှတာ..။
“ မိန်းမရေ….ပစ်စည်းတွေ ..သှားပို့ကြရအောင်….”
“ ကို့ ဖာသာ သှားပို့တော့….သူများ လမ်း မလွှောကန်ိုငတ်ော့ဘူး…”
“ ဟောဗွ…ဒါဆို…ကိုယတ်ဈယောကထြဲ..ရယ်….”
“ သှားပေါ့…ဘာလို့ သူများ …လမ်းမလွှောကန်ိုငအြောင် လုပသ်ေးလဲ…လို့….”
ကိုယ့ရြှူးကိုယပြတပြှီး ကာလသားအခွို့နဲ့ ပစ်စည်းများ လိုကပျို့…ငှါးထားသော ပစ်စည်းများ အပြောကအြရှ စဈနှင့ြ မိုးခွုပသ်ှားလသည်ေ..။ ထမင်းစား ရမေိုးခွိုးပြီးတော့ ည ၈ နာရီ…။
“ ပြဲ မစသေးဘူးလား…ကိုသကအြောင်…”
ရင်းနှီးနသေော ချောကပြေါင် ကြညဝြင်းက နောကသ်ည်..။
“ ပြဲက မနေ့ကထဲက ပြီးသှားတာ..ဟ…၊ ဒီည နငတ်ို့ ကာလသားတွေ ချောင်းမယ် မို့လား …အေး…ဒို့ သိုးနအေောင် အိပမြှာ…..”
“ သကြော…တောကျ….ဟား ဟား..ဟား…ဟား..”
ထိုနေ့က တကယလြည်း ဘာမှ မလုပန်ိုငပြဲ ခွပစ်ေလကပြဈ အိပပြဈလိုကကြှသည်..။ ဘုမသိ ဘမသိ ခွငကြိုကခြံပြီး လာချောင်းကြသော ချောကစြောင်းနှင့ြ ယောငပြှ အရကမြူးမူးနှင့ြ အိပပြွောသ်ှားကာ မနကြ လေးနာရီ တုံးခေါကမြှ အိမအြောကကြ ထွကပြှေးခဲ့ကြရသညဟြု နောကမြှ သိရလသည်ေ..။
“ ကိုကြီး….ထမင်း စားမယလြေ….”
အလယ်…ဘယသ်ူသငပြေးလိုကသ်လဲ မသိ..။ အခေါအြဝေါလြေးတွေ ပြောင်းသှားသည်..။ ကိုသကအြောင် ကြညန်ူး ကြနပေစြှာ ထမင်းစားသည်..။
“ ညည်းကို ဘယသ်ူခေါခြိုင်းတာလဲ…အဲ့ဒီလို…”
“ ကိုယ့ဖြာသာ …ခေါတ်ာ…ဘာလဲ ..မကြိုကဖြူးလား…ဒါဖြင့ြ ..ဦးပဲ…ပြနခြေါရြမလား..“
“ ဟဲ့…အို…မကြိုကလြို့ မုတပြါဘူး…နားထောငလြို့ ကောင်းလှန်းလို့…“
အသကကြှာလှန်းသော အိမထြောငဖြကမြွားမို့ …အပြောအဆို အနအထေိုင် ကအစ တဈပန်း ရုံးလှန်းလှသည်..။ အပြောကလကသ်လိုလို စောကပြေါကြီးပဲ ဖြစ်နရသေလိုလို တဈမွိုးတော့ တဈမွိုးကြီး…။
“ ကိုကြီး…က မကြန်ှာကြီး…တညမြထားနဲ့..ကြာ…သူများ ကြောကတ်ယ်…“
အဲ့လိုများ မညုလိုကန်ှင့ြ …။ ကိုသကအြောင် မကြန်ှာမှ သိကျခာသမာဓိ အလှှာလိုကြ အလှှာလိုကြ ကြာကသွှားကြရသည်..။
“ ကိုကြီးကို …သူများ အရမ်း ..အရမ်း..ခစွသ်ှားပြီ…သိလား…”
“ ဟင်…ဟုတလြား….ဘယတ်ုန်းကလဲ…ဆိုစမ်း…“
“ မင်ျဂလာမဆောငခြင် ည..က….ကဲ သိပလား…..”
ဟုတပြါ့ဗွာ…။ ဒါကြောင့ြ ပညာရှိစကားများ တယမြှနကြှသကိုး…။ မခိုးခငလြိုး..၊ မလိုးခင် ထိုး…၊ မထိုးခင် နမ်း..၊ မနမ်းခင် ဖကြ…တဲ့…။ အမလေးလေး…နောြ…၊ ဒီဟာမလေးနှယ် ဗွာ…။ ဒီလောကကြှီး နာကငွြ ကိုကခြဲပြီးမှ ခံစားရတဲ့ အခစွအြရသာကို တပမြကလြှန်းလှပါတယ်…။ ကိုသကအြောငကြတော့ စပဖြှင်းဖြင်းနှင့ြ ထိပကြ နာကငွန်ဆေဲ…။
တောဓလေ့ဆိုတော့လဲ ..တောအနအတေိုင်း နတတေအြောင် ကငွ့ရြပြနသ်ည်..။ ထင်းခွေ ရခပြေ…နှားကြောင်း အလုပမြွားနှင့ြ မှပေေါကမြှောင်းတူး တောငယ်ာအလုပတ်ှကေ ကိုသကအြောင် အဖို့ ယခုမှ စတင် ရင်းနှီးရသော အလုပမြွားမို့ ဖြားရပြနသ်ည်…။
“ သကအြောငရြယ်..ဒါ..မိုးထဲ ရထေဲ အခွိနကြှ…မင်းက ဘာလို့ များ ဖြားနရပြေနတ်ာတုန်း..ဟ…..ငတို့တုန်းကဆို …တဈလတိတိ..ခွငထြောငထြဲက မထွကဖြူး..မောင်…”
ဘိုးလေးခစွကြ ရယစြရာ အလှနပြှောသည်..။ ခွေးမက ထိုစကားကြားသောအခါ ကိုသကအြောင် နားဝသို့ ကပပြှီး…..“ ..နှာဗူးကြီး…..” ဟု တိုးတိုးပြောသည်..။ ကိုသကအြောငကြ ရယန်သည်ေ..။
“ ကိုကြီး…ပစ်သှားရင်…သူများ တကယ် သပစ်ေမှာ…သိရဲ့လား….”
“ဟင်…ဘယ့န်ှယဟြာ စိတကြူးပေါကပြှန် တာလဲကြာ…”
“ ကြိုပြောထားတာ…ဘာစိတကြူး မှ ပေါကလြို့ မဟုတဖြူး…“
“ ခစွလြို့မှ ယူထားပြီးပြီပဲကြယ်…ဘယ် ပစ်ရကမြှာလဲ…“
“ အင်းပါ…အင်းပါ…မပစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ…တောျ….”
သူ့စကားလုံးတွကေ အသဲမှ လာမှန်း ကိုသကအြောင် သိသည်..။ စာမတတ် ပမတေတ် စကားတနဆြာ မဆငတ်တပြှနတ်ော့ စကားလုံးတွကေ မလှ…။ “တောြ” တို့ “တော့” တို့ “ငါ” တို့ သုံးလေ့ရှိသညမြို့ ကြီးသူနဲ့ ငယသ်ူ နားထောငရြသောအခါ အဆငမြပြချင်ေပြေ…။ သို့သောြ ကိုသကအြောင် ဖြည့စြှကြ နားထောငတ်တခြဲ့သည်..။
ကံကြမျမာသည် ရဟတလြို လညပြတတ်တသ်ည်..ဟု ဆိုကြ၏..။ ကိုသကအြောင် အကြှင်းမဲ့ လကခြံချင်ပြါသည်..။ ကမျဘာတဈဖကခြှမ်း ၌ အပြောကြလေးများ ဝစေီနစဉေမြှာ သညဘြကခြှမ်း ၌ အလှမ်းတေးဖြဲရန် ကံကြမျမာက ဇယားခထွားပြီး ဖြစ်နတတေသ်ည်..။
“ ဦး….ကနွော့ြ နာမည်..သိန်းတိုးပါ…တောရှာလေး ရှာသားပါ..။ ရနကြုနမြှာ အလုပသ်ှားလုပတ်ာ…၂ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်…၊ အခု ရှာကို ပြနလြာတာပါ..၊ အလညပြဲ ဆိုပါတော့…“
အဲဒီ..သိန်းတိုးက ခွေးမနဲ့ ငယရြီးစားတဲ့ဗွာ…။ ကိုသကအြောင် ဘယသ်ိပါ့မလဲ…။ အိမပြေါလြာတော့လည်း ဧည့ခြံရတာပဲပေါ့..။ အဲ…ခွေးမလည်း တောထဲက ပြနလြာရော…
“ ဟင်…ကိုရင် သိန်းတိုး…..ဟယ်…”
အားရဝမ်းသာကြီး ခွေးမ ပြေးတကလြာတယ်..။ ဝမ်းနည်း ပကလြကကြှီး မကြန်ှာပကြသ်ှားတယ်..။ ကိုသကအြောင် ဒါတော့ သတိထားမိတယ်..။
“ နင်…နကေောင်းတယန်ောြ…. ခွေးမ…”
“ အင်း….ကောင်းပါတယ်….”
“ မင်ျဂလာဆောငတ်ာတောင် ငါ့ကို မဖိတဘြူး…ဟာ…”
“ လူကြီးတွေ အမှန် စီစဉကြှတာ..ဟ…”
ကိုင်း…ကိုသကအြောင် ရှေ့ထားပြီး ပြောနကြတေဲ့ စကားတွေ လေ…။ ကိုသကအြောင် ဖြေးလေးစွာ ထရပလြိုကသ်ည်..။
“ သိန်းတိုး….စကားပြောရဈဦး ကြာ…..ဦး ရသှေားခွိုးလိုကအြုံးမယ်…”
“ အိုး….မိုးခွုပန်မှေ ..မခွိုးနဲ့…ပြနဖြွားနအေုံးမယ်…”
ကိုသကအြောငကြ သညစြကားတွကေို သိန်းတိုးရှေ့၌ အာဏာ ပြချင်ြ၍ သာ သုံးသော စကားဟု နားလညလြိုကသ်ည်..။ သိန်းတိုးကတော့ သူ့လငအြတွကြ စိုးရိမတ်တလြိုကတ်ာ ခွေးမရယ်….လို့ တွေးသည်..။ ကိုသကအြောငကြ ခန့ည်ားရင့ကြကြစြှာ ပြုံးရင်း အိမပြေါမြှ ဆင်းလိုကသ်ည်..။ ခွေးမနှင့ြ သိန်းတိုးက သူသှားရာသို့ ငေးမိကြသည်..။
“ ခွေးမ…နင် ..ဒီလူကြီးကို ဘာလို့ ယူတာလဲ..ဟင်….”
“ ခစွလြို့ပေါ့ဟဲ့….သိန်းတိုးရဲ့…မခစွပြဲနဲ့ ညားမလား….“
“ နင်…ငါ့ကိုတော့ မစဉြးစားဘူးပေါ့…ဟုတလြား….”
“ အေး….ငါ မစဉျးစားခဲ့မိဘူး…”
“ ရကစြကလြိုကတ်ာ….ခွေးမ ရယ်…..“
ပြောပါ …သိန်းတိုး..နငပြှောချင်သ်လို ပြောသာပြောပါတော့…။ ငါ့ဘဝက တွယရြာမဲ့ ဗဒေါ…ရမှော တွေ့တဲ့ အမှိုကသ်ရိုကမြှနသ်မွှ တွယမြိကပမြိတာ..ငါ့အပြဈတဲ့လား…သိန်းတိုးရယ်…။ ဒါ..ခွေးမအတွေး…ဒါပဲ…လူတွမှော အဲဒီ အတွေးနဲ့ ကိုယလြိုရာ ဆှဲယူခဲ့တတကြှတာက…အမှား…။
————————————————-
“ ငါ သိပမြှားသှားပြီ….ကိုသကြ…”
“ ရောျ…ဖြစ်ရပြန် ပြီ….”
“ ဒီကောငမြလေးမှာ ရီးစားရှိနတော …မင်းမသိဘူးလား…..၊ ခုတော့ ငါက လူဆိုးကြီးလိုလို…ငှရှငေကြှေးရှငကြှီးက မတရား သိမ်းပိုကထြားသလိုလို…”
“ ဟာ….ရီးစားမရှိပါဘူး….ဘယသ်ူပြောလဲ…..“
“ ဟ…မနေ့က ငါ့အိမလြာလညတ်ယကြှ….သိန်းတိုး တဲ့….”
“ ဟာကြာ….အလကား ကောင်… ဖဲသမား….. ကောငမြလေးကို တဖကသ်တ် ကြိုကန်တော….မဟုတတ်ာတွေ..ဗွာ…”
ခကသ်ည်…။ ကိုသကအြောငလြို လူစားကလည်း အရှားသား…။ အခစွန်ဲ့ စပလြဉွြး၍ ဒူဂီရိလိုနရောမွိုးက သူမကချင်ြ..၊ ရုပရြှငတ်ှေ ဇာတတ်ှထေဲ၌ ထိုသို့ သရုပဆြောငသ်ူများကိုလည်း အပြငမြှာပါ သူလိုကပြှီး မုန်းတတသ်ည်..။ ဘာပဲ ပြောပြော သိန်းတိုးနှင့ြ ခွေးမတို့ ငယစြဉကြ ဇာတလြမ်းကလေး ရှိခဲ့ရမညဟြုတော့ သူက တွေးယူသည်..။
———————————————-
“ ငါက မိန်းမတွေ အများကြီး ကြုံလာခဲ့ဖူးတယ်…..ခွေးမ သိလား…၊ ငါလိုကောငကြ ငါ့အခစွကြို စောကြားရဲရင် ငါက ဆယခြါပြန် စောကြားပြတတတ်ဲ့လူဆိုတာ…မင်းစွဲစွဲမှဲမှဲ မှတထြား…သိလား…..”
ခွေးမ တဲ့…၊ သူမကြိုကတ်ဲ့ နာမညကြှီးကို ခေါတ်ယလြေ…။ ခွေးမ ငိုချင်တ်ယ်..။ ဟို နှမလိုး သိန်းတိုးလာသှားပြီးကထဲက ပြူနာ တကတ်ော့တာပဲ..။ ခွေးမ သူနားလညအြောင် ပြောပြချင်ပြါတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ ခွေးမ မပြောတတဖြူး…။ သူ့ကိုလဲ …ခွေးမ စွဲစွဲလမ်းလမ်း ခစွန်မေိပါပြီ…ဆိုတာလဲ မရှကမြကြောကြ ပြောဖူးရဲ့ သားနဲ့…။ ညဘကတ်ှလည်ေး ပြနမြအိပတ်ာ…များလာပြီ…။ ညဘကြ ရနေံဆီ ကုနတ်ဲ့အထိ …ခွေးမ သူ့ကို ထိုငစြောင့ြ ပါတယ်..။ ဒီညလည်း ဝတ်တရားမပကြြ လငကြို ထိုငစြောင့ရြင်း အိမရြှေ့ခန်းမှာ မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားခဲ့တယ်…။
လေးလံတဲ့ ခန်ဓာကိုယကြှီး တဈခုက ခွေးမဗိုကပြေါမြှာ တကဖြိလာတော့မှ လန့န်ိုးသှားမိတယ်..။ အရကန်ံ့ကလည်း မှှနလြို့….။ မီးခွကကြလည်း ငှိမ်းနပြေီ…။ ခွေးမ သူ့ကို အတင်း တွန်းပစ်လိုကတ်ယ်..။
“ သှားစမ်းပါ….အိမမြှန်း ယာမှန်း မသိပဲနဲ့….”
သူက ဘာမှ ပြနမြပြောပဲ ခွေးမ ပေါငကြှားထဲကိုသာ တွငတ်ှင် နှိုကန်တယ်ေ…။ သုံးလေးရကကြှီးတောင် ဘာမှ မလုပရြတော့ သူမနနေိုငဘြူးလေ….။
“ အခုမှ ငမ်းငမ်း တကမြနနေဲ့…..ဟှန်း….”
သူ့အသကရြှူသံတွကေ အရမ်းပြင်းတာပဲ…။ မနားမနပေဲ ထမီနားကို ဆှဲလှနပြှီး လုပတ်ယ်…။
“ ပြှတ်….ပြှတ်…..စွပ်….ဖြတ်….ဖတ်….ဖတ်….ပြှတ်…စွပ်….“
“ အင့ြ…..အင့ြ……အင့ြ…ဖြေး…..ဖြေး ဖြေး..လုပစြမ်း ပါ….တကယပြဲ…ရှင်…”
လမ်းကြမ်းမှာ ကားစီးရသလိုပဲ မနားတမ်း ဆောင့န်တော…အိမကြှီးကို သိမ့သ်ိမ့ခြါနတောပါပဲ….။ ကမွခွနှစ်ေချောင်းကို ဆှဲမပြီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် အားရပါးရ ဆောင့တ်ဲ့ဒဏဟြာ အတောထြိတယ် ရှင်…။ ကမွလည်း ကိုယ့လြငကြ လိုလိုချင်ခြငွြ အငမ်းမရလုပတ်ာလေးကိုပဲ…အားရကြနပေစြှာ ခံနမေိခဲ့ပါတယ်…။
“ ပြှတ်…ပြှတ်……စွပ်…ဖြတ်….. ပြှတ်….. ပြှတ်…..“
“ အင့ျ…အင့ျ…..အ…အ…အင့ျ……….“
လငမြယားလိုးတာ အဆန်းမှ မဟုတတ်ာ…။ ဘာသံတွေ ထွကထြှကဆြိုပြီး…ကမွလဲ သူ့ကို မတားဘူး… လှှတပြေးထားမိတယ်…။ တဈခါတဈလေ သူက ကမွ နို့နှစ်လုံးကို မမှီမကမ်း လှမ်းဆှဲနလေို့ ကမွက အင်ျကြီ ကယွသ်ီးတွေ ဖြုတပြေးမိပါသေးတယ်…။
“ အိ…အိ…..အား….အား…….အင့ျ…ဟင့ျ..အင့ျ…အင်း……“
အံကြိတပြှီး ညာသံပေး ဆောင့လြိုးရင်းက သူပြီးသှားပါတယ်။ ကမွက ဆတတ်ငံ့ငံ့နဲ့ ကနွန်သေေးလို့ သူ့ခါးကို ဆှဲပြီး ထပဆြောင့ခြိုင်းရပြနတ်ယ်…။ သူကလဲ ထပဆြောင့ြ လိုးပေးပါတယ်….။
“ ကဲ…မီးခွကြ ထွန်းစမ်း…ယောငပြှ….မင်းတို့ အမှငပြဲ…”
လကန်ှိပဓြါတမြီး အရောငန်ဲ့ သိန်းတိုးမကြန်ှာကြီးဟာ ကမွ အပေါမြှာ အထင်းသား ခွလကြသ်ားကြီး ရှိနပေါတော့တယ်..။
“ ဟင်…..မအလေိုး….ကိုယ့မြကေိုလိုး….ကဲ…ဖုန်း…အင့ြ….”
ပါးစပကြလဲ ဆဲပြီး ကမွ ဆောင့ကြန် ပစ်လိုကပြါတယ်…။
“ သူ…..သူ ခေါလြို့ လာတာပါဗွာ….သူ ခေါလြို့ လာရတာပါ…..”
သိန်းတိုး လူယုတမြာ…၊ ကမွကို စောကရြှကခြှဲတယ်..။ ကမွ အသားတွေ တဆတဆြတ် တုနပြှီး ဒေါသတွေ ဖြစ်လာမိတယ်…။
“ ငါ့လငမြှတလြို့…နင့ကြို ခံတာဟဲ့…..မအလေိုး ရဲ့…”
သိန်းတိုးကို လူကြီးတွေ ခေါသ်ှားကြတယ်..။ သူက ကမွနဲ့ လူကြီး သုံးလေးယောကြ ထိုငခြိုင်းပြီး …ပြောပါတယ်…။
“ ကြုပ်..အရှယမြတူတာကို ယူခဲ့မိတာ…ပထမ အမှား…နောြ…၊ နောကြ ရီးစား ရှိ…မရှိ….မစုံစမ်းခဲ့တာ ..ဒုတိယ အမှား…..”
“ မဟုတဘြူး…..ကိုသကအြောင် ..ကနွောြ ရှင်းပြမယ်….”
“ ဘာရှင်းပြအုံးမှာလဲ…ကိုအေး….အခုပဲ..တတလြပကြှီး မိနတော…ခငဗြွားတို့ မကြစြိတွေ လီးနဲ့ ထိုးထားလို့လား…..”
“ ဟာဗွာ…..ကြုပတ်ို့က ပြရော ပြကြေောင်း …”
“ မလိုဘူး….ကြုပ် လူအ မဟုတဘြူး…. ပြီးတော့ ကြုပပြညာ အရညအြချင်ြးနဲ့…လဲ…မိန်းမ မရှားဘူး…၊ ဒါပဲ… အဲဒီကောငန်ဲ့…ပေးစားလိုကကြှ…”
ပြောပြီး…ကိုသကအြောင် အိမပြေါမြှ ခုနဆြင်း ထွကသ်ှားသည်..။
“ မိုကလြိုကတ်ာ….ခွေးမရယ်…သိန်းတိုးနဲ့ ဘယလြိုလုပပြှီး…..”
“ မဟုတဖြူး….မဟုတဖြူး…..ကမွ ကိုသကအြောင် မှတလြို့ ငှိမန်တော…..”
“ သပေါလားဟာ….ကိုယ့လြင် နဲ့ ဒီပြင် ယောကြွားတောင် နငမြခွဲတတဘြူးလား….ခွေးမရယ်…. တောရှာတဈရှာလုံးတော့ ကြောပြါပြီကြာ….”
ကမွ သူတို့နားလညအြောင် ရှင်းမပြတတဘြူး…။ လကပြူးလကကြှပကြှီး တကလြုပန်တေုန်း မိသှားတာဆိုတော့လည်း ကမွ ဘာပြောတတတ်ော့မှာလည်း….အရပကြတို့ရယ်….။
—————————————–
မိန်းမတွကေို… ကိုသကအြောင် မယုံချင်တ်ော့ ပြီ…။ ညအခါ သာသော လသည် အေးမှသည်..။ နေ့အခါ ထွန်းလင်းသော နမင်ေးသည် ပူလောင် ပြင်းပြသည်..။ နှတွင်ေ နပေူပြီး ဆောင်းတွင် နှင်းကကြာ မိုးတွင် မိုးရှာသှန်းမှု ရှိသည် ဆိုသော သဘာဝ ဓမျမ တရားကို မိန်းမတွေ ကြိနတ်ှယ် ပြောအုန်း… ကိုသကအြောင် မယုံချင်တ်ော့ပါ…။ အခါ ခပသ်ိမ်း ခမွြးမှေ့မုကို လိုလားတောင့တ်ကြသော လူသားများဆီသို့ သောကဝဒနောသည် မဖိတခြေါပြဲ အလညလြာတတကြှောင်း ကိုတော့ လကခြံလိုကရြသည်..။
တောရှာလေး ရှာ၌ သူမကြန်ှာ ဘယလြို ထားရမှန်း မသိတော့ ..။ ရှကလြိုကသ်ညမြှာ လည်း ကနဘြောငသ်ို့ ရပင်ေ ထွကမြခွိုးရဲလောကအြောင် ဖြစ်သှားသည်..။ ထို့ကြောင့ြ နောကတ်ဈနေ့တွငပြင် တောရှာလေးကို အပြီးအပိုင် စွန့ခြှာရန် ဆုံးဖြတခြဲ့ရသည်..။
——————————-
“ ကိုကြီး….ခွေးမကို မပေါင်းနိုငတ်ော့ဘူးပေါ့….နောြ…”
“ ဟုတတ်ယ်….နင့လြို ဖငသ်ရမ်းတဲ့ ဟာမမွိုး မလိုချင်ဖြူး…..”
“ ပြောရကလြိုကတ်ာ….ကိုကြီး ရယ်….၊ ခွေးမ လငင်ယ် နတော မဟုတဘြူး….၊ ကိုကြီးလာတာပဲ ဆိုပြီး….ဟို ဥဈစာ……”
“ တောစြမ်းပါ….ဟာ……လငင်ယန်တော မဟုတပြဲ ..အပြောခြံ တာပေါ့…ဟုတလြား…….၊ အေး….ထမင်းတဈလုပ် ရှာမကြှေးရပဲ….အဲသလို ကုန်းတဲ့ မိန်းမမွိုးပဲ ရှာပြီး လုပတ်ော့မယ်….၊ ဒါပမယေ့ြ…နင့လြို မိန်းမပဲ… ရှိမှာပါ…..ရနကြုနမြှာတောင်…ပိုကဆြံပေးမှ ခံတာ….နငကြ အပြောခြံတာ ဆိုတော့ ..”
“ မဟုတဖြူး….အဲဒီလို မပြောပါနဲ့….မဟုတဖြူး…..”
ခွေးမ မဟုတဖြူး ဆိုတာပဲ ငှင်းနိုငတ်ယ်..။ ကိုကြီး နားလညအြောင် မပြောတတဘြူး…။ ရငဝြ မှာ အောင့ပြှီး… နာကငွြ ပူလောငန်တယ်ေ…။
ကိုကြီး ရှာမှ အပြီးတိုင် ကြောခိုင်းထွကသ်ှားခဲ့လပြေီ…။
——————————————
ခွေးမ နှင့ြ သိန်းတိုးက လူကြီးများက ဆကလြကြ နရောခပြေးသည်..။ သိန်းတိုးကလည်း သူ့အပြဈကို ဝနခြတွောင်းပနသ်ည်..။
“ ငါ….နင့ကြို ခစွလြှန်းလို့ပါ…ခွေးမရယ်…ငါ…ငါ…နင့ကြိုလေ..သအထေိ ပေါင်းသင်းသှားမှာပါ……”
ယုံပါတယ်..၊ သိန်းတိုး စကားတွကေို ခွေးမ ယုံပါတယ်…။ စာရိတ်တ ပိုင်းမှာ အရကသ်ောကတ်ာ ဖဲရိုကတ်တတ်ာကလှဲပြီး..သိန်းတိုးမှာ ဘာအပြဈမှ မရှိဘူး…။ ခွေးမ လကခြံခဲ့ရပြနတ်ယ်…လေ..။
“ အိပကြှရအောင်…..ခွေးမရယ်….နောြ…”
ဒါပါပဲ…၊ သူတို့ယောကြွားတွရေဲ့ ဆန်ဒက မိန်းမယူတယဆြိုတာ… ဒါကိုပဲ အဓိက ထားကြတာပဲ မဟုတလြားရှင်…။ သိန်းတိုးက ကမွကို အားရပါးရ စပယ်ှကန်ပမေယေ့ြ ကမွရဲ့ အင်ျဂါဇတထြဲမှာ အရသာ မတွေ့လှဘူး..။ စိတမြပါတာလဲ…ပါမယ် ထငပြါတယ်..။ သိန်းတိုးက လူပျိုပီပီ ကမွကို အကြိမကြှိမ် စပယ်ှကပြါတယ်..။ ကမွ မှေးခနဲ..အိပပြွောတ်ဲ့အထိ သူ ကြာလှပါတယ်..။ ကြာတော့ စောကပြတလြည်း ကြိန်းစပလြာတယ်..။ အရတွလေည်ေး အိုငထြှန်းနတောပါပဲ…။
“ ခွေးမ…နင် ငါ့လီးကို စုပပြေးပါလား…ဟင်….”
“ ဘာ….ဘာ…မအလေိုး…နှမလိုး…ဟင်…နငကြ လိုးလို့ အားမရသေးဘူး…စုပခြိုင်းရသလား…. မအေ….”
ကမွ အသားတွေ ဇိုးဇိုးဆတဆြတ် တုနလြာတဲ့အထိ ရှကဒြေါသတွေ ဖြစ်ရပါတယ်…။ ဒီလောကြ ညဈပတ် နံစောန်တေဲ့ သူ့လီးကြီးကို ကမွ ဘယတ်ော့မှ မစုပဖြူး…။ သိန်းတိုးက အပေါစြီး ရထားသူပီပီ..ရယပြါတယ်…။
“ အေးလေ….မစုပခြငွလြဲ နပေေါ့…ငါကတော့ စုပတ်တတ်ဲ့…နောကတ်ဈယောကြ ထပရြှာရုံပဲ ပေါ့….ဟား ဟား….”
“ ဟင်….လူယုတမြာ….သဒေါင်းစား…”
ကမွတို့ နှစ်ယောကြ အိပခြန်းထဲမှာ သတပြုတကြှပါတယ်…။ မိန်းမနဲ့ ယောကြြား ဆိုတော့လဲ…ကမွပဲ ငိုရတာပဲပေါ့…။ ကမွ ပြော့ခွသှေားတော့ သိန်းတိုး ဘာလုပတ်ယ် မှတသ်လဲ…..။ ကမွ စောကဖြုတကြို လွှာနဲ့ ယကတ်ာ…..
“ အ…အ…ဟိ…..အ…..အ….ယား တယ်…..အလိုလေးလေး…..အိ….အိ….အ…”
အိုရှင်…..အစေ့လေးကို …စွနပြလှနစြိ စုပသ်လို စုပပြေးနတောများ….ကမွတော့ သေးတောင် ထွကခြငွပြါတယ်…။ ဒါပမယေ့ြ…ခံလို့ကောင်းလှပါတယ်…။ အခုန ရနဖြစ်ပြီး သတပြုတခြဲ့ကြတာတွေ ကိုလဲ ကမွ မေ့သှားတယ်…။ ကမွ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ဘေးကို ဖြဲကားပြီး စောကဖြုတယ်ကပြေးနတေဲ့ သိန်းတိုး ခေါင်းကို စောကပြတကြှားထဲ အတင်းပဲ ဖိခပြှီး ဆှဲဆှဲ ဆောင့န်မေိတော့တယ်….။
“ပြတ်…..ပလပ်…..စွပ်….စွပ်…ပြှတ်….. ပလပ်…….”
သိန်းတိုးဟာ မရှံမရှာနဲ့ ကမွဟာလေးကို တပြတပြှတန်ဲ့ ယကပြေးနတယ်ေ..။ ကမွလည်း အသဲတုံ အူယား ခံစားရတဲ့ ဝဒနောက ဘယဟြာနဲ့မှ မတူတာမို့ တဟင်းဟင်း နဲ့ ငန်းဖမ်းသလို ငှီးရင်း ပေါငန်ှဈဖကကြို အစွမ်းကုန် ဖြဲကားပြီး ခံပေးနမေိပါတော့တယ်…။
အရတွေေ ရှှဲအိုငလြာတဲ့ ကမွဟာလေးကို သူက စိတရြှိလကရြှိ တကလြိုးပြနပြါတယ် ရှင်..။ ကမွ အလူးအလဲ ကောင်းသှားမိခဲ့ရပါတယ်..။ အင်ျဂလိပဆြေးလို ဆေးပြားတွကေို စွဲသှားပြီးရင် နောကြ သူ့ထကပြွော့တဲ့ဆေးဆိုရင် အာနိသင် မတိုးတော့ဘူးဆိုတာ ရှငတ်ို့ ကြားဖူးကြမှာပေါ့နောြ….၊ ကမွလေ အခုဆို အယကခြံ လွှာစောင်းအထိုးခံရပြီးမှ အလိုးခံတတန်တယ်ေ…ရှင့ြ…။ သူ…. မယကပြေးရင် ကမွ အာသာမပြတေော့ဘူး..။ သညတ်ော့ သိန်းတိုးကလည်း ကမွကို အကြပကြိုငတ်ယ်..။ သူ့ဟာကို စုပပြေးရမယ် ပေါ့…။
“ နင်….ရစငေအြောင် ဆေးခဲ့…ဟာ….”
သိန်းတိုး နောကဖြေး ရကပြေငမြှာ သူ့လီးကို ရဆေေး ဆပပြှာတိုကပြှီး အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာတယ်..။ ပထမတော့ သူ့လီးကြီးကို ကိုငပြှီး ပါးစပန်ဲ့တေ့ရမှာကို ကမွ ဝနလြေးလှန်းနတယ်ေ…။ ရှံသလိုကြီးလဲ ခံစားရတယ်..။ မကြစြိမှိတပြှီး ငုံ့စုပလြိုကတ်ော့ ရုတတ်ရကြ သိန်းတိုးက ကမွ ဇကပျိုးကို ခွုပကြိုငပြှီး ဖငလြိုးသလို ဆောင့လြိုးလိုကပြါတော့တယ် ရှင်…။ ကမွလဲ မကြရြညတ်ှေ ဝိုင်းသှားပြီး ဒေါသ ဖြစ်သှားမိပါတယ်..။
ဒါပမယေ့ြ ဝကဖြစ်မှတော့ ခွေးမကြောကတ်ော့ပါဘူး…လေ…။ ပါးစပထြဲ ရောကန်တေဲ့ သူ့လီးကို ကမွ လွှာနဲ့ ပြတသ်ပထြိုးဆှ ကလိပေးလိုကမြိပါတယ်..။ သူတို့ ယောကြွားတွဟောလဲ ဒါမွိုးကို အတောမြကမြောကြတာပါလား….ရှင်…။
သိန်းတိုး မကြန်ှာဟာ ရုံ့မဲ့ပြီး တွန့လြိမန်ပေါတော့တယ်..။ ကမွတို့နှစ်ယောကရြဲ့ အိမထြောငရြေးမှာ အစုပအြယကတ်ှသော မပါခဲ့ရင် ကမွတို့ လငမြယား ကြဲကြမှာ အမှနပြါပဲ…။ ခုတော့ သူ့စကားနဲ့… ဘာဂွာမုတတ်ာလေးကလဲ အသဲခိုကအြောင် စွဲလန်းခဲ့ရသလို ကမွ ပုလှေ မုတပြေးတာကိုလဲ သူ အစွဲကြီး စွဲလန်းသှားခဲ့ပါပြီ…။
တဈခါတဈရံ ကိုကြီးကို ကမွ သတိရတတပြါတယ်..။ ဒါပမယေ့ြ သိန်းတိုးနဲ့ ယှဉပြှီး ဘယသ်ူ့ကို ပေါင်းသင်းမလဲလို့ မေးလာကြရင် ကမွ ရငန်ာနာနဲ့ သိန်းတိုးကိုပဲ လကဆြှဲပြမိတော့မှာ အမှနပြါပဲ ရှင်…။ ကမွအတွကြ သိန်းတိုးဟာ အကောင်းဆုံး အလိုးသမား တဈယောကြ ဖြစ်ခဲ့ပါပြီ..။ ကမွနဲ့ သိန်းတိုးတို့ဟာ နေ့တွေ ညတွေ သိပမြရှေးနကြတေော့ပါဘူး..။
တဈခါတဈလေ တောငယ်ာထဲကြုံရင် တောငယ်ာထဲ..၊ စမ်းချောင်းထဲ ကြုံရင် စမ်းချောင်းထဲ ၊ ခွုံကောင်းလို့ စိတထြလာရငလြည်း ထလုပလြိုကကြှတာပဲ….။ ဒါပမယေ့ြ ကမွတို့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ငှီးငှေ့မသှားဘူး..။ သူ့ကို မမှငရြရင် ထွကသ်ှားပြီလားလို့ ကမွ စိုးရိမန်တတေပြါပြီ..။ သူကလည်း ကမွကို မတွေ့တာနဲ့ ရှာစဉလြွှောကပြှီး ရှာတတတ်ော့တာပါပဲ…ရှင်..။
“ ခွေးမလေးရယ်… ငါ့ကို မုန်းမသှားနဲ့နောျ….“
“ ငါပြောရမဲ့ စကားပါ….သိန်းတိုးရယ်….”
“ နင့လြူကြီးကို မလှမ်းဘူးလား…..ဟင်….”
“ နင့ြ လိုသာ ယကပြေးရင်…နင့တ်ောင် မစဉြးစားဘူး…”
တကယပြါ…ရှင်..၊ ကမွ အပိုတွေ ပြောနတော မဟုတပြါဘူး..၊ သိန်းတိုးလိုသာ ကိုကြီးက ကမွကို ယုယပေးရင် ကိုကြီး ခွနေဲ့ကနလြှှတလြဲ ကမွ လိုကဖြကထြားမှာ….။ ခုတော့ အပြုအစု အယုအယမှာ သိန်းတိုးဟာ ကိုကြီးထကြ သာလှနန်ပြေီမို့ ကမွဘဝလေး နပြေောလြာပါပြီ….ရှင်…။
———————————————
ကိုသကအြောင် တဈယောကတ်ော့ လနှငေရြာ လှင့ခြဲ့ရပြနပြါပြီ…။ ဘဝက ကြှပြေီးသဈရှကြ … လထေဲလှင့မြွောနသလေို အဆုံးမရှိ အစမရှိ…။ ကိုယ့ဘြဝကို ဖြစ်လိုရာဖြစ်စေ ရှကလြှှင့ြ တကဖြှင့ပြှီး ခရီးနှငပြဈလိုကခြငွသ်ောလြည်း ခလေးတွကေ တန်းလန်း ရှိနပသေေေးရာ သူတို့လေးတွေ အတွကြ စဉြးစားရပအေုံးမည်..။
ကိုသကအြောငအြပေါြ ပုံ့ပုံ့ သဘောထားတွေ အပြောင်းကြီး ပြောင်းလဲနမညေမြှာ မုခွ ဖြစ်သည်..။
ထို့ကြောင့လြည်း ပုံ့ပုံ့နှင့ြ တွေ့ရန် မကြိုးစားတော့ပေ..။ သားနှစ်ယောကကြို ကြောင်းသို့ ပို့ပြီးသညန်ှင့ြ ကိုသကအြောင် အလုပသ်ှားရသည်..။ အလုပကြ စာအုပတ်ိုကြ တဈခုတွင် သာမန် စာစီသမားဘဝဖြင့ြ လုပကြိုငန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်..။ စာရေးချင်စြိတလြည်း မရှိ..။ ရေးပြီးသာ စာမူများလည်း မကြိုကြ…။
ဟိုးယခငကြ ထုတဝြသေူ ကိုမင်းမောငလြည်း ဘယဆြီရောကန်သည်ေ မသိ..။ ဘဝကို ရစေုနမြှာ မွှောရင်း အလိုကသ်င့ြ အမောဖြနသေလေို…။ ဘာတဈခုမွှ ကြိုးကြိုးပမ်းပမ်း လုပကြိုငလြိုစိတ် မရှိဖြစ်နခေဲ့ရသည်..။
ဤသို့ အပေါယ်ံကြော ဘဝလေးမွှနှင့ြ ရငဆြိုင် ရစေုနမြွှောနစဉြေ ရစေုနမြှာ မွောပါလာသော ခငသ်ကမြူ နှင့ြ ထပမြံ၍ ဆုံဖြစ်ကြရပြနလြသည်ေ..။ ခငသ်ကမြူက ထမင်းဆိုင် အငှါးရောင်း မိန်းကလေး စားပြဲထိုး ဆိုပါတော့…။ ကီလီဆိုသညကြ လူစုံ …ဘဝစုံ.. စရိုကစြုံ ဆိုသည့ြ နရောမွိုး…။ အမရေိကနပြှညကြ ကယလြီဖိုးနီးယားပြညန်ယလြို အသေးအမှှား ဒုစရိုကတ်ှကေ ဒုနဲ့ဒေး…။ ဖာသယ် ၊ ခါးပိုကန်ှိုကြ သာမက အလဈသမား သူခိုးကြီးတွလည်ေး ရှိသည်..။
ခငသ်ကမြူတို့ ထမင်းဆိုငလြေးက ကီလီနှင့ြ မဝေး…။ ရထားလမ်းအဟောင်းတဈခုကို မကြန်ှာစာပြုကာ အလုပသ်မား ပြံကဈွေးသညန်ှင့ြ အနိမ့စြား အလုပသ်မားတွအတွေကြ ငပိရေ တို့စရာ အားပြုကာ ဈေးပေါပေါနှင့ြ ရောင်းခပြေးနသညေ့ြ ဆိုငဖြစ်သည်..။ ကိုသကအြောငကြလည်း တဈခွကတ်ဈဖလားတော့ ပြနခြဖြှဈနပြေီ ဖြစ်သည်..။
“ အရမ်း မသောကန်ဲ့လေ…အဈကို ….ထမင်း မစားနိုငပြဲ နအေုံးမယ်…”
အနားကပပြှီး ဆိုငရြှငမြသိအောင် သတိပေးတတလြာသည်..။ နေ့စဉြ မကြမြှန်းတန်းမိလာတော့လည်း အကငွ့စြာရိတ်တ ပကြစြီးယိုယှင်းနကြသေော လူကြီးလူကောင်းလို ဖြစ်နတေော့သည်..။ တဈခါတဈရံ ကိုသကအြောင် ခငသ်ကမြူတို့ ဆိုင် မရောကဖြစ်ပေ…။ အလုပမြွားသဖြင့ြ ဆိုငရြှေ့မှ ကြာဇံသုတန်ှင့ြ ဟင်းခါးဖြင့သ်ာ တဈဝမ်းတဈနေ့အတွကြ ပြီးပစ်လိုကတ်တသ်ည်..။
“ မနေ့က အသည်းအမှဈ ခနွထြားတာ အဈကို ဘာလို့ မလာတာလဲ…..”
“ အလုပ် မအားလို့….”
ကိုသကအြောငကြ မိန်းမတွကေို သိပပြှီး စောကရြော မဝငခြငွတ်ော့..။ အာပလာ စကားတွနှငေ့ြ မှှူဘို့ ခဘွို့လောကသ်ာ စဉြးစားနကြသေူများ အဖြစ် သူ နားလည် လကခြံထားခဲ့လသည်ေ..။ ထို့ကြောင့လြည်း ခငသ်ကမြူကို သိပအြရောမဝင်..၊ ခပမြှနမြှန် ခပတ်န်းတန်းသာ နပြေီး သာမန် ဈေးသည် တဈယောကကြို ဆကဆြံသလိုသာ ဆကဆြံလသည်ေ..။
ခငသ်ကမြူကလည်း မှငရြုံဖြင့ြ စိတဝြငစြားလောကသ်ော ရုပရြညမြွိုးတော့ မဟုတ်..။ သို့သောြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ကာမဆန်ဒ အတွကြ စဉြးစားသူများအဖို့ ရှာမှ ရှားသော အခွိုးအဆဈ ဖြစ်သည်..။ ခါးဆဈဆီမှ ထဈပြီး ကားပြန့လြာသော တငပြါးအစုံက ဝိုင်းစကအြိပဲ့နသည်ေ..။ ရငသ်ားနှစ်မှှာက ပုံသှင်းထားသော ပန်းပုရုပန်ှယ် မကြီးလှန်း မသေးလှန်းပဲ ကြှားရှားကော့ပြံနသည်ေ..။ ခါးသေးသေးလေးက တငပြါးကြီး လုပရြမ်းသှားလတေိုင်း ယိမ်းနှဲ့ ကြိုးကသွှားတော့မည့အြလား ညှှတသ်ှယ် ပြော့ပြောင်းလှန်းသည်..။
တဈခါတဈရံ ထင်းဖြစ်စေ ၊ ပန်းကနခြှကရြောကဖြစ်စေ တဈစုံတဈရာကို ကုန်းကောကလြိုကသ်ော အခါများတွင် လှဈခနဲ မှငလြိုကရြသော ယောကြွားတဈယောကအြဖို့ လှပခြနဲ ရငထြဲလှိုကဖြိုမောသှားစသည်ေ..။ စိတထြဲ၌ ဤအနအထေားမွိုး ကုန်းပြီး ဖြုတလြိုကရြလငွြ ဆိုသော အတွေးကလဲ မဆိုင်းမတွကြီး ဝငရြောကလြာအောင် ဆှဲဆောငမြု ရှိလှန်းသည်..။
ထိုမွှ ကြီးမားတင်းရင်းနသေော တငပြါးကြီးကို ကောကည်ှင်းထုတတ်ဈထုပလြို ကစွလြစွစြှာ စုစည်းထားသော ထမီလေးအောကမြှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး အရာက ထင်းနပြနေသ်ည်..။ ထိုဘောင်းဘီအရာလေးကို မှငရြသညကြပင် ခငသ်ကမြူသည် လှယလြှယကြူကူ ရနိုငသ်ော မိန်းခလေးတဈယောကမြဟုတကြှောင်း ကိုလည်း ပုရိသတို့ ရိပစြားမိကြလသည်ေ..။
ကိုသကအြောငကြတော့ ခငသ်ကမြူ ဖငကြို မကြည့်ြ..။ ကြည့်ခြငွစြိတ် ဝငလြာသည့တ်ိုငလြည်း စိတကြို ထိန်းခွုပထြားနိုငသ်ည်..။ လူတဈခွို့က ခငသ်ကမြူကို ကြည့်ရြင်း ထမင်းစားရန် ရောကလြာကြခွင်း ဖြစ်သည်..။ ကိုသကအြောငကြတော့ အဝစား ငါးကပြဆြိုသညကြို သဘောကလွို့ ဖြစ်သည်..။
————————————
ယခုတလော ထမင်းဆိုငဖြကြ မရောကဖြစ်ပြန်…။ ဘုန်းကြီးလမ်း အရကဆြိုင် တဝိုကြ၌ ကိုသကအြောင် ရောနှောနထေိုငတ်တန်ပြနေသ်ည်..။ စိတထြဲ၌ တဈစုံတဈရာ လိုအပန်သလေို ခံစားလာရသဖြင့ြ အန်တရာယကြင်းသော ပစ်စည်းမွိုးကို ရှာဖြနခွေင်ေးကြောင့ြ ဖြစ်သည်..။
“ သူ့နာမညကြ ခငရြီတဲ့….ကြကသ်ှနရြောင်းတယ်..အဈကို…ဈေးတော့ နည်းနည်း ပိုပေးရတယ်…၊ သူ့ယောကြွားအလဈမှာ လုပတ်ာ…၊ အန်တရာယတ်ော့ ကင်းတယ်…”
“ ဟာကြာ….ယောကြွားကြီးနဲ့…တော့ မလုပခြငွဘြူး…ကြာ….”
“ တခွားဆောတ်ှလည်ေး ကနွောြ မသိဘူး အဈကို….”
သို့နှင့ြ ကိုသကအြောင် ခငရြီနှင့ြ တွေ့ဖြစ်ကြသည်..။ ကိုသကအြောငကြ သူ့ကို အကဲခပသ်လို သူကလဲ ကိုသကအြောငကြို အကဲခပသ်ည်..။ နှစ်ယောကသ်ား စဥြ့အိုးတန်း ဗော့တံတားထိပ် အထွကပြေါကရြှိ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငမြှာ ဆုံမိကြသည်..။
“ ဒီကနေ့ ဘယသ်ှားကြမှာလဲ…အဈကို….”
“ အာ……မသိဘူးလေ….ကြုပကြ..အိမ် မရှိဘူး….”
ခငရြီက နှုတခြမ်းလေးကို စူပစ်လိုကသ်ည်..။ မကြမြှောငတ်ှန့ကြှေးပြီး ခွဆေောင့သ်လိုလေး ပြုလိုကသ်ေးသည်.။
“ အဲဒါဆို…..သူများက ဘယလြိုကရြမှာတဲ့လဲ…ညနလေဲ ဆိုငကြ ပြနထြှကရြအုံးမှာ…စိတည်ဈလိုကတ်ာ…ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး….”
ခငရြီက ထိုသို့ညည်းလိုကသ်ညန်ှင့ြ ကိုသကအြောငကြ သူအမူအယာ ပြဈခွှဲခွှဲကို ကြည့်ကြာ တောငပြှီးသား လီးပင် ပြနသ်သှေားရသည်..။
“ ဒီလောကလြဲ စိတည်ဈခံမနနေဲ့လေ…အခွိနမြရလဲ…နေ……”
“ အဈကို….ဟေ့…အဈကို..နအေုံးလေ….ဒီမှာ……”
ကိုသကအြောင် ပုခုံးကို ဆှဲရင်း ခငရြီ ဟိုသညကြှည့ရြင်း တိုးတိုးလေး ကပပြှောလသည်ေ..။
“ မှနမြှနလြေး ပြီးချင်ရြငတ်ော့ ဟို….ဆနဂြိုဒေါငန်ောကမြှာ ..တဲလေး ရှိတယ်…လုပမြလား…ဟင်……”
“ ဟာဗွာ….နပစေတေော့…..”
ကိုသကအြောင် အတောစြိတပြိနသ်ှားသည်..။ ဤမွှ စုတပြှတပြကြေံနသေော ပတဝြန်းကငွြ၌ ဘယလြို ဖီလငလြာမညန်ည်း..။ ခငရြီ ထပမြံ မဆှဲမှီ…ကားလမ်းကို ဖြတကြူးခဲ့သည်..။ လူသှားလူလာ ရုပထြှေးနသေော ကမ်းနားလမ်းအတိုင်း ညောငပြငလြေးဈေးသို့ ဖြတကြူးခဲ့သည်..။
“ အဈကို…..ဟေး….အဈကို…….”
ခငရြီ အမှတဖြှင့ြ ကိုသကအြောင် လှည့မြကြည့်ြ.. ခပသ်ှကသ်ှကြ လွှောကသ်ည်..။ အနောကမြှ တဖြတဖြှတ် ပြေးလိုကလြာသံကို ကြားရသည်..။ လကမြောင်းကိုလည်း တင်းတင်း ဆှဲယူခွင်း ခံလိုကရြသည်..။
“ အဈကိုက နားများလေးသလား မသိဘူး….ခေါလြိုကရြတာ….”
“ ဟင်…..မခငသ်ကမြူ……..”
မပြုမပြင် …နှမ်းနယမြောဟိုကစြှာ ပြုံးနသေော အယဉမြကြန်ှာလေးကို နီးကပစြှာ ရငဆြိုငလြိုကရြသည်..။ ကိုသကအြောငန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြိမှ ခငသ်ကမြူက ရှကရြှံ့စွာ လကမြောင်းကို လှှတသ်ည်..။
“ အဈကို….ဘယသ်ှားမလို့လဲ….ဟင်….”
“ အောြ…..ကိဈစ တဈခု ရှိလို့ပါ….ခငသ်ကမြူ..ဘယလြဲ…”
“ ဒီနေ့….ဆိုငပြိတတ်ယလြေ……လမ်းဘေး ဆိုငတ်ှေ လိုကရြှင်းနလေို့…..”
“ အောြ…….တဈခုခု စားပါအုံးလား….ခငသ်ကမြူ….”
“ အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ စားကြမယလြေ….လာ……”
ပလကဖြောင်း အတွင်းဖကြ ဆိုငတ်ဈဆိုငသ်ို့ ဝငခြဲ့ကြလသည်ေ..။
“ ဟာ…….အဈကိုတို့ အတွဲကို နရော ပေးပါ….. ဟေ့….”
စားပြဲထိုးလေးက အောန်ကအွေသံ ..ထုံးစံအတိုင်း အောလြိုကသ်ောလြည်း ကိုသကအြောင် ရငထြဲ နှေးခနဲ ဖြစ်သှားမိသည်..။ ခငသ်ကမြူ မကြန်ှာလေးမှာလဲ ထွတခြနဲ ရဲသှားလသည်ေ..။
“ အုန်းနို့ နှစ်ပြဲ…ပေးပါ…….၊ အကြောန်ှဈခုစီ ထည့ပြေးနောြ…..“
ခငသ်ကမြူက အုန်းနို့ လှမ်းမှာရင်း ဆံပငလြေးများကို သပတ်ငလြိုကရြာ…ဗိုကသ်ားဝင်းဝင်းလေးများ လကသ်ှားလသည်ေ..။ ကြှားရှားသော ရငလြေးနှစ်မှှာမှာ လဲ ကြှတကသ်ှားသည်..။ တငပြါးကြီးအစုံကလည်း ဘေးနှစ်ဖကသ်ို့ ထိုငထြားသော ခုံလေးမှ ဘေးသို့ လွှံကနွလသေည်ေ..။
“ အဈကို က စကားနည်းတယ် နောျ….အဟင်း…….”
“ အင်း….စကားသိပမြွားတာ မတွေ့ဘူးသေးလို့ပါ…..”
“ ဒါဖြင့ျ ပြောလေ…..စကားတွေ အများကြီး …အဟင်း ဟင်း…….”
“ မပြောတော့ပါဘူး….ရငထြဲမှာ ပြောပြောနရတော များလှပြီ…ဘယသ်ူမှ မကြားပဲ ကိုယ့ဖြာသာ ပြောရတာ လှတလြပတ်ယ်….”
“ ဟောတော့….ကဗြာဆရာနဲ့ တိုးနတောကိုး….”
နှစ်ယောကသ်ား ကြိတရြယမြိကြသည်..။ အောြ…. သညလြို ဆန့ကြငွဖြကလြိင် တဈဦးနဲ့ နီးနီးကပကြပ် စကားပြဲလေးတွေ မဖြဲခဲ့ရတာ တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ….။
“ အဈကို…က အတွေးသမားလား….ဟင်…..”
“ စားဖို့အတွကပြဲ တွေးနနေိုငတ်ဲ့ ဘဝပါ… မခငသ်ကမြူ…..”
ခငသ်ကမြူ ငိုငတ်ှသှေားသလို ရှိသည်..။ သို့သောခြကြခြငွြး မကြန်ှာကို တညပြဈလိုကပြှီး ရောကလြာသော အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ ပန်းကနကြို ကိုသကအြောငရြှေ့ ခပြေးသည်..။
“ လဒေီ ဖတဈြလေ….ခငသ်ကမြူ အရငယ်ူ……”
“ အံမယ်…အဈကိုက အနောကတ်ိုင်း ဦးစားပေး စနဈကို လည်း နားလညတ်ာပဲ..နောြ..”
ကိုသကအြောငလြည်း မခငသ်ကမြူ ကို အံ့အောလေးစားသှား၏…။ လမ်းဘေး ထမင်းဆိုင် စားပြဲထိုးပမယေ့ြ အသုံးအနှုံးက မှင့သ်ည်..။ အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ စားနစဉြေ….
“ အဈကို ….ဘဲဥ ကြိုကလြား….”
“ ကြိုကတ်ယ်….အဲ….စားလေ…ဘာဖြစ်လို့လဲ…မကြိုကလြို့လား……..”
“ ခငမြူလဲ..ကြိုကတ်ာပဲ…ဒါပမယေ့ြ အဈကို့ကို ပေးတာ…..”
လှိုကခြနဲ ပီတိအတွေးလေး….နှလုံးသားကို ပြေးဆောင့ပြှနသ်ည်..။ ကိုသကအြောင် ခငသ်ကမြူ လကကြလေးကို အုပကြိုင် လိုကသ်ည်..။ မရုန်းပဲ စကားတိုးတိုး ပြောသည်..။
“ လူတွနေဲ့လေ…..အဈကို…..”
ကိုသကအြောင် ပြောသ်ှားသည်…။ အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ စားပြီး လေးဘီးတဈစီး ငှါးကာ ပုဇွနတ်ောင် အိမသ်ို့ ခငသ်ကမြူကို ခေါလြာခဲ့မိလသည်ေ..။ ခငသ်ကမြူကလဲ လိုကလြာရှာသည်..။ အိမသ်ို့ရောကလြာသည်..။ တဈအိမလြုံး ရှင်းလင်းနသည်ေ..။ ပရိဘောဂ ဘာတဈခုမွှ မရှိ…။
“ ခငမြူ..တော့ မှားပြီ ထငတ်ယ်….အဈကို….”
“ ဘာလဲ…အဈကို့ကို …….ငထောကြီး ထငန်လေို့လား…….”
“ ဟင့အြင်း……..ဒါပြောတာ မဟုတဖြူး….အဈကို့အိမထြောငသ်ညမ် ရှိမှာပဲ ထငန်တော…..”
“ ရှိတယလြေ….ရှိပါတယ်….”
“ ဟုတလြား……ဘယသ်ှားလဲ…ဟင်….”
“ ဒီမှာလေ…ထိုငန်တော……ဟောဒီမှာ……”
“ အို့…..ဟိတ်…ကြည့်ျ…တအားညှဈတာပဲ….ကြာ………အို….”
ဖြာလေးပေါသ်ို့ ခငသ်ကမြူ လဲကသွှားသည်..။ ကိုသကအြောင် ခွှန်းအုပထြားခဲ့သမွှသော ဆန်ဒအားအငမြွား ကမ်းပျိုသလို ဒလဟော ပျိုဆင်းကလွာတော့သည်..။
“ အို……ဒီ…အထိ….မဖြစ်သေးဘူး…..အဈကိုရယ်……..”
ကိုသကအြောင် လူတဈကာတပမြကြ စွဲလန်းခဲ့ကြရသော ခငသ်ကမြူ ဖငအြိုးကြီးကို တအားခွပစ်လိုကပြှီး ညှောင့သ်ည်..။ ခငသ်ကမြူ မကြလြုံးလေး ဝိုင်းပြီး ရုန်းကနရြှာသည်..။
“ ရှဈကြီး ခိုးပါရဲ့ အဈကိုရယ်….မလုပပြါနဲ့ နောြ…နောြ……”
ပါးမို့မို့လေးပေါမြှ မိတကြပလြေးများ ပြောငစြငသ်ှားအောင် ဖိနမ်းပစ်လိုကသ်ည်..။ လုံးတဈနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုတကြိုငခြွမှေ သည်..။
“ အာ…..ဒုက်ခပဲ….အိုး..အဈကို….အဈကိုကလဲ ကြာ…….”
အောသ်ံ ငှီးသံလေးများ တိုးတိတပြွောကကြှယသ်ှားသည်..။ နှေးထွေးလုံးကစွန်သေော ခန်ဓာကိုယ် အနှံ့အပြား ကို မကြန်ှာကြီး ဖိကပပြှီး နမ်းပစ်သည်..။ တရှူးရှူး တရှဲရှဲနှင့ြ မီးရထား စကခြေါင်းကြီး တဈခုလို လမေုတသ်ံ အသကရြှူသံကြီးက ပြင်းထနလြာသည်..။
ခငသ်ကမြူ လိုကလြာမိတာ မှားပြီ ဟုတွေးနမေိသည်..။ သို့သောြ ခငသ်ကမြူ ရုန်းကနခြငွစြိတ် မရှိ…။ ဆုတကြိုငခြွမှေ ပြတသ်ပပြေးနသေော အဈကို့ အယုအယလေးများကို သာယာနသည်ေ..။ အဈကို့လကတ်ဈဖကကြ ခငမြူ့ ပေါငကြှားကို ရှရှလေး ပြတသ်ည်..။ ခငမြူ့ မကြန်ှာလေး မော့သှားအောင် ကော့တကသ်ှားသည်..။
ထမီအောကစြကို လှနတ်ငလြိုကသ်ော အခါတွင်…..ခငမြူ ပြာပြာသလဲ လိုကဖြိသေးသည်..။ သို့သောြ ဖောင်းကားကြှစူနသေော စောကဖြုတအြုံကြီးက အထငအြရှား ပေါလြာပြီ ဖြစ်သည်..။
အမြဲတမ်း ဝတန်ကြေ အောကခြံဘောင်းဘီကလဲ ဒီနေ့မှ ဝတမြလာခဲ့မိ….။ ခငမြူ မကြရြညတ်ှေ စို့လာပြီး …..
“ ခငမြူ့ကို သနားပါ….အဈကိုရယ်……ခငမြူလေ…..အ…အ…..”
စောကဖြုတကြှီးက အမှှေးသနသ်နကြှီးများ အောကမြှ လိုးချင်စြရာ အဆီတဝင်းဝင်းကြီး ဖြစ်နရော….ကိုသကအြောင် က လွှာကြီးဖြင့ြ ထိုးကောြ ယကပြေးလိုကသ်ည်..။ ခငမြူ ထွန့ထြှန့လြူးသှားပြီး ပေါငကြှီးနှစ်ဖကမြှာလည်း ဘေးသို့ ပြဲကားသှားရလသည်ေ..။
ခငမြူက အသားညိုလရေော့သလား မဆိုနိုင်..။ စောကဖြုတလြေးမှာ ခပည်ိုညိုလေး…ပြူးထွကန်သည်ေ..။ စောကပြတ် နုတခြမ်းသားကြီးများက လကန်ှဈလုံးခန့ြ ထိထူလိမ့မြည် ထငသ်ည်..။ အကြဲကြောင်းကြီးက နကန်ကရြှိုင်းရှိုင်းကြီး မှန်း ထငပြေါလြှန်းလှသည်..။ လွှာနှင့ြ ယကပြေးလိုကတ်ိုင်း စောကဖြုတကြှီးမှာ ဖားဂုံညှင်းကြောကုန်းလို ဖောင်းဖောင်းပြီး ကြှရှတကလြာလသည်ေ..။ လထေိုးပေးလိုကသ်လား ထငရြလောကအြောင် မှနဆြနလြှန်းလှသည်..။
စောကဖြုတ် ….ဤသို့ တဖြေးဖြေး ဖောင်းကားလာသညကြိုလည်း ကိုသကအြောင် ခငမြူ ကမွှ မှငဖြူးခွင်း ဖြစ်သည်..။ လီးကြီးက အစွမ်းကုန် တောငန်ပြေီးသားမို့ ခငမြူ့ စောကဖြုတကြှီးထဲ သို့ တေ့သှင်းကာ အသာအယာလေး ဖိလိုးခလွိုကလြတေော့သည်..။
“ အ……အဈကို………………”
ခငမြူ ကြောလေးကော့သှားကာ ဆီးခုံလေး မောကတ်ကသ်ှားအောင် ခါးကို ကြှတကပြေးလိုကလြသည်ေ..။ လီးကြီးက စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ထိထိမိမိကြီး ဆောင့လြိုးခလွိုကပြှနသ်ည်..။
“ အ…အား…အဈကို ရယ်…..အင်း..အင်း…..”
နှုတခြမ်းလေးကို ပြတထြှကလြုမတတ် ကိုကထြားသော ခငမြူ့မကြန်ှာလေးမှာ ရုံ့မဲ့နပြေီး ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကနွခွသေည်ေ..။ ခငမြူ့ လကန်ှဈဖကကြ ကိုသကအြောင် ပေါငကြို ကိုငထြားမိသည်..။ ကိုသကအြောင်၏ သနမြာသော လကမြောင်းကြီးအစုံက ဘရာစီယာလေးအောကမြှ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆှဲယူ ကိုငဆြုတထြားသည်..။
ခငမြူ မကြလြုံးလေးများ မှတထြားရှာသည်..။ လညပြင်း၌ ဆှဲထားသော လော့ကကသ်ီး ရှှဆှေဲကြိုးလေးက ကြမ်းပြငသ်ို့ တဈဝကပြုံကနွသည်ေ..။ ခငသ်ကမြူ စောကဖြုတကြှီးမှာ အားရစရာ ကောင်းလှသည်..။ စောကရြကြညေလြေးများ ညှဈထွကလြာသော အခါတိုင်း …” ဗှဈ…ပြဈ…..” မှညအြောင် တင်းကြပန်သည်ေ..။
သှေးကြောကြီးများ ဖောင်းကြှကာ အကြောပျိုင်းပျိုုင်း ထနသေော ကိုသကအြောင် တနဆြာကြီးက အရရှေှဲနသေော ဧရာမ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ပြှတခြနဲ ဆောင့ဆြောင့ြ ဝငသ်ှားတိုင်း စောကဖြုတန်ုတခြမ်းသားလေးများ အတွင်းသို့ လိပဝြင်၍ ပါပါသှားသညကြို ..ကိုသကအြောင် အသအချော ငုံ့ကြည့်ရြင်း လိုးသည်..။
ခငသ်ကမြူ လကကြလေး တဈဖကကြ ဆီးခုံကို လာပြီး ဖုံးထားရှာသေးသည်..။ တဈခါတဈရံ လီးထိပကြှီးက ကြှံထွကလြာသောအခါ… နီလာလကစြှပလြေး ဝတထြားသော လကဖြမိုးလေးကို လီးထိပကြှီးက ထိုးမိသှားတတသ်ည်..။ ထိုအခါ ခငသ်ကမြူက လကကြို ကပြာကသီ ရုတပြှီး… လကခြုံကို ထမီစဖြင့ြ ပြတသ်ုတပြဈတတသ်ည်…။
“ ရှံလို့လား…ခငမြူ…….”
“ အို……ရှံတာပေါ့….ဟင့ြ…အ……. ကြှတကြွှတ်…..”
“ အဈကိုက ယကတ်ောင် ယကပြေးသေးတာပဲ…ကြယ်…….”
“ အို……သှား..ဘာတွေ ပြောနတောလဲ……. အား…….အား……..”
“ ခငမြူ့ ဟာကြီးက …အကြီးကြီးပဲကြယ်…..အားရလိုကတ်ာ….”
“ အာ………သတေော့မှာပဲ…အဈကိုနောျ…..အဟင့ျ…..”
ခငမြူ ရှကတ်တလြှန်းသည်..။ ပါးပြငလြေးနှစ်ဖကြ ရဲရဲနီအောင် ပင် ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်လာသည်..။
“ ခငမြူ့ စောကဖြုတကြှီးထဲကို အဈကို့လီးကြီး ဝငတ်ာ ခံလို့ ကောင်းလားဟင်…ခငမြူ…ဟေ့….ပြောလေ…..”
“ အင့ြ…..အင်း…အ…ဒီမှာ သတေော့မယ်….သူက ဘာတွေ လွှောကမြေးနမှန်ေး …မသိဘူး.. သှား….အ……အင်း အင်း……..”
“ အဆုံးဝငလြား…..ဟင်…….ခငမြူ………..ထိရဲ့လား…..”
“ အာ……..အင့ျ……သိဘူးကြာ…..မေးနဲ့……..အဟင့ျ ..အဟင့ျ……အ…….”
“ စွတ်…..ပြှတ်….စွတ်..ပြှတ်…………ဖတ်…..ဖြတ်……”
“ အ…..ဖြေးဖြေး..အဈကို…..အထဲက အောင့တ်ယ်….အ…အ………”
ကိုသကအြောင် ပြီးချင်လြာပြီမို့ ခငမြူ့ စကားကို နားမထောငပြဲ ဒလကြမ်း မုနတ်ိုင်းတိုကသ်လို ဆောင့လြိုးခလွိုကသ်ည်…။
“ အား……အား……..အဈကိုး………အား……နာ…နာ တယ်…………အ..”
“ ပြှတ်……ဖတ်…..ဖတ်………ပြှတ်…….. ပြှတ်……ပြှတ်…..စွတ်….“
“ ဟား…..တဈမြိုးကြီးပဲ….အား………..အီး……အမလေး….”
ပူနှေးသော ပြဈခွှဲသော ညှီစို့သော အနံ့များဖြင့ြ ပြဲစဉတ်ဈကို…. ရပန်ားလိုကကြှပြီး …တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ ဖကထြားရင်း အမောဖြနလေေိုကကြှလသည်ေ..။
————————————————
ကိုလေး….. ပုံ့ပုံ့လာသှားတယ်……. ကိုလေးနဲ့ မိန်းမတဈယောကြ အိမရြှေ့မှာ ဖြစ်ပကြန်တောတွေ မကြည့်ရြဲတာနဲ့ မတကတ်ော့ဘူး..။ သားနှစ်ယောကကြို ပုံ့ပုံ့ ခေါသ်ှားတယ်…။ ပုံ့ပုံ့ …. အဈကိုလေးကို မွှောန်မယ်ေ……။
ညီမလေး…ပုံ့ပုံ့….။
ပြီးပါပြီ…..။