ဖြားယောင်းသှေးဆောငသ်ော အမှောငည်
ရေးသားသူ – ?????
ကြှနမြနာမည် ခမွြးအေး ။ မအေးခမွြးတဲ့ ဘဝကို ပြောပြချင်မြိတယ်။ ကြှနမြကို မှေးပြီးပြီးချင်ြး အမကေ မီးတွင်းထဲ ဆုံးသှားခဲ့ပါတယ်။ အဖကေ နောကအြိမထြောငထြူပြီး ကမွကို မှေးစားမိဘ လကထြဲ ထည့ခြဲ့ပြီး တမှို့တရှာကို ထွကသ်ှားခဲ့ပါတယ်။ မှေးစားမိဘတွကေ ကြောင်းထားပေးလို့ ၁၀ တန်းထိ ရောကခြဲ့ပမယေ့ြ ၁၀ တန်းနှစ်မှာ မှေးစားမိဘတွေ ကားမှောကလြို့ ဆုံးသှားကတွယ်။
အောြ ပြောဖို့ကနွန်ခေဲ့တယ်။ မှေးစားမိဘတွကေ အိမဆြိုငလြေး ဖြင့ထြားတယ်။ သားအရင်းတဈယောကရြှိတယ်။ သူတို့ဆုံးသှားတော့ ကမွ ကြောင်းထွကပြှီး ဆိုငတ်ာဝန် ယူလိုကရြတယ်။ အဈကိုက တကျကသိုလ် ကြောင်းသားကြီး ကြောင်းပိတရြကဆြို ကမွတို့မှို့ကို ပြနလြာတယရြှင့ြ။
သူပိုငတ်ဲ့အိမ် သူပိုငတ်ဲ့ဆိုင် သူ့သဘောပေါ့။ နောကဆြုံးနှစ် စာမေးပြဲပြီးရင် မိန်းမခိုးလာမယဆြိုပြီး အခန်းပြငခြိုင်းထားတယ်။ စာမေးပြဲပြီးတော့ ခေါင်းငိုကစြိုကန်ဲ့ တဈယောကတ်ည်း ပြနလြာခဲ့တယ်။ ကမွတို့လည်း မမေးရဲဘူးရှင့ြ။ နေ့နေ့ညည အရကတ်ှသေောကြ လူမှနသ်ူမှန်း မသိအောင် မူးရူးနတတေတ်ယ်။
တနေ့မှာတော့…………..
လွှောကမြတွေးနဲ့ရှင့ြ မှို့မိမှို့ဖ ဆှမွေိုးတွကေ သင့တ်ောတ်ယဆြိုပြီး ကမွတို့ကို အိမထြောငခြပြေးကတွယ်။ ကမွလည်း ရည်းစားမရှိ အဈကိုကလည်း မငှင်းတော့ ညားသှားတာပေါ့။ အရငကြတည်းက လေးစားခဲ့တဲ့ အဈကို့အပေါြ လေးလေးစားစားပဲဆကဆြံတယရြှင့ြ။
အိမထြောငကြပြှီး အဈကို့ ပုံစံတွေ ပြောင်းလာတယ်။ ကနွတ်ဲ့အခွိနတ်ှမှော မသိသာပမယေ့ြ ညဆို အရမ်းကြမ်းတမ်းလာတယ်။ အိပယ်ာပေါကြ ကိဈစရင် ဘယကြမလဲ ရိုကန်ှကြ နှိပစြကခြငွလြာတယ်။ မနကကြလွည်း ဆိုငလြုပင်န်းတွကေို ကမွနဲ့ ကူလုပပြေးပြနရြော။
အိပယ်ာပေါကြ ကိဈစလား။ ပြောပြမှာပေါ့။
မင်ျဂလာဦးညက စပြောရမယ်။ မင်ျဂလာဆောငတ်ယ်။ညရောကတ်ယ်။ အဈကိုက အရကသ်ောကန်တယ်ေ။ အိပန်ှင့တ်ဲ့။ ကမွလည်း အဈကို့ကို ကနတ်ော့ပြီး အိပယ်ာဝငခြဲ့တယ်။ ကမွကို တဈစုံတဈယောကြ စောင့ကြှည့န်တယေလြို့ ခံစားမိပြီး ကမွလန့န်ိုးလာတယ်။ အဲ့ဒီနောကတ်ော့ အဈကိုက
“နိုးပြီလား”
“ဟုတအြဈကို အဈကို မအိပသ်ေးဘူးလား။”
“မင်းနဲ့အိပမြှာ”
ကမွလည်း ကြားဖူးနားဝနဲ့ ရငတ်ုနပြန်းတုနပြဲရှင့ြ။ ကုတငပြေါြ တကလြာပြီးတော့ ညအိပ် တဈပတရြဈအင်ျကြီကို ဆှဲဖြဲခံလိုကရြတယ်။ အခုအခံ မပါတဲ့ ကမွရဲ့ နို့နှစ်လုံးလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထွကလြာတယ်။
“အဈကို မီးပိတလြိုကပြါ့လား ညီမ ရှကတ်ယ်”
ဘီလူးသရဲစီးနတေဲ့ အဈကိုက ကမွထမီကို ဆှဲခွှတပြှီး သူ့အဝတအြစားတွကေို ခွှတလြှှင့လြိုကတ်ယ်။
“အိုး”
အကို့ဟာကြီးက
“အမလေးလေး”
ကမွလည်း ယောကြာြး လိငအြင်ျဂါတွေ မှငသ်င့သ်လောကြ မှငဖြူးပါတယ်။ အဈကို့ဟာကတော့ ကမွ မှငဖြူးတာနဲ့ မတူဘူး။ အဖုအထဈတွနေဲ့ ၇ လကမ် ၈ လကမြလောကြ ရှညမြယ်။ ထိပပျိုင်းမှာကြီးပြီး အရင်းမှာ သေးသှားတယ်။
ကမွရဲ့ အုပထြားတဲ့ လကတ်ှကေိုဖယပြှီး ကမွ ပိပိအဝကို သူ့ဟာကြီးနဲ့ လာထောကတ်ယ်။ သူ့ဟာနဲ့ ပြတပြေးနတေော့ ဘယလြိုခံစားရမှန်း မသိဘူး။ ဗိုကပြဲဆာသလို ရပေဲငတသ်လိုနဲ့ နမရေ ထိုငမြရ အဖြားတကသ်လိုလိုပဲ။ ပိပိတဈခုလုံး စိုရှှဲနတောပဲ။
အဈကို့ဟာကြီး ကမွထဲကို ဝငလြာနတော သိလိုကရြတယ်။ တဖြည်းဖြည်း ပြည့ကြှပန်အေောင် ဝငလြာတာနဲ့အတူ နာကငွမြှုကို ခံစားလိုကရြတယ်။ နှုတခြမ်းကို ကိုကပြှီး နာကငွမြှုကို အံတုနတေုန်း ကမွကို ဖကပြှီး အကို တဆုံးဆောင့ခြလွိုကတ်ော့ စူးစူးဝါးဝါး နာကငွမြှုနဲ့ အတူ
“အားးး……..”
ကမွ အကယွကြှီး အောလြိုကမြိတယ်။ ကမွအောသ်ံက အားတကသ်ှားစတောလား မသိဘူးရှင်။ မနားမနေ ဆောင့ပြါတော့တယ်။
“အမေ့….. အဈကိုရေ တောပြါတော့ နာလို့ပါ”
“အမရေေ ကယပြါဦး”
“အား အား”
ပိပိတခုလုံး ပြန်းစုတန်ပြေီး စပန်ပေါတယ်။ အဈကို့ရဲ့ အဖုအထဈအပြည့န်ဲ့ ဟာကြီးက ပါးစပကြ ပေါကထြှကမြလား ထငရြအောင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆောင့ပြါတယ်။
တောပြါတော့လို့ ပြောမိရင် ပါးတွရေိုကတ်ယ်။ နို့တွကေို ပြတထြှကမြတတ် ဆှဲညှဈထားတယ်။ ဆံပငတ်ှကေို ဆောင့ဆြှဲတယ်။ ကမွရဲ့ နို့တွကေို ဆှဲပြီး ဆောင့အြားသနသ်နန်ဲ့ ဆောင့ပြှီး ငှိမသ်ှားပါတယ်။
ကမွကိုယပြေါြ မှောကပြှီး ငှိမန်တေဲ့ အဈကို့ကို ဘေးဖကြ တွန်းခလွိုကပြှီး ကမွ သန့စြငခြန်းထဲ ဝငခြဲ့တယ်။ ကမွ အောကပျိုင်းတဈခုလုံး သှေးတွနေဲ့ လူးနပေါတယ်။ ရဆေေးသန့စြငတ်ော့ ဖူးယောငန်တေဲ့ ပိပိက အထိမခံနိုငဘြူးရှင်။ ဗိုကတ်ှလည်ေးအောင့ြ ပေါငလြည်းစိလို့မရ လမ်းလွှောကရြင် ကြတတနဲ့ ခံရခကပြါတယ်။ နို့တွမှော အညိုအမဲစွဲပြီး ပါးတွေ နာကငွန်ပေါတယ်။ မနကကြွ ခေါင်းဖီးတော့ ဆံပငအြကြှတတ်ှေ အများကြီး ဘီးထဲပါလာတယ်။ အဲဒီနေ့က စပြီး ကမွဘဝ ညတိုင်း ညတိုင်း အရှငလြတလြတ် ငရဲကတွော့တာပဲ။
အဈကို ညတိုင်း အရကတ်ှေ အရမ်းသောကလြာတယ်။ မူးပြီး အိပတ်ဲ့ နေ့တွဆေို ကမွ လောကငရဲက လှတမြှောကရြာပေါ့။ နေ့တိုင်းမူးပါစေ ဆုတောင်းနရင်ေး အိမမြှာပါ အရကပြုလင်း ဆောငထြားတတခြဲ့တယ်။ အရကဆြိုငကြနေ အရကသ်မား အပေါင်းအသင်းတွေ အိမခြေါလြာပြီး ဝိုင်းဖြဲ့လာပါတယ်။ ကမွ အမှည်းလကရြာ ကောင်းလို့ဆိုပဲ။ အပေါင်းသင်းတွကေ အရကဝြယ် သူက အမှည်းကြှေး အပြနအြလှနပြေါ့။
အရကသ်ောကတ်ဲ့ သူတွထေဲကမှ ကိုအာကာ ဆိုတဲ့ အပေါင်းအသင်းကို သူအခငဆြုံးပဲ။ ကြာလာတော့ ကနွတ်ဲ့သူတွေ ပြနပြမယေ့ြ ကိုအာကာကတော့ အိမမြှာ အိပတ်တလြာတယ်။ အဈကို မမူးတဲ့ နေ့တွမှော ကမွရဲ့ ငရဲခန်းတွကေို ကိုအာကာ သိသှားခဲ့တယ်။
ကမွကို ဂရုဏာ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ကြည့်တ်တလြာတယ်။
ဒီလိုနဲ့ အရကဝြိုင်းသိမ်းပြီး အပေါင်းသင်းတွေ ပြနကြုနကြတွယ်။ မူးမှောကန်တေဲ့ အဈကို့ကို ကိုအာကာနဲ့ အခန်းထဲ တွဲပို့ရင်း အိပယ်ာပေါြ အဈကို့ကို ခသွိပလြိုကတ်ယ်။ အဈကို့ ပုဆိုး လှနသ်ှားပြီး အဈကို့ဟာကြီး ပေါသ်ှားတယ်။
“နည်းတာကြီး မဟုတဘြူးနောြ အဈမတော့ အောန်ရမှောပဲ”
အဈကို့ ပုဆိုးကို ဖုံးဖိရင်း မကြန်ှာ ငုံ့ထားပြီး
“အင်း”
“အဈမ အဈကို့ဟာကို ကြိုကလြား။ အဈကို လိုးတာ ကြှနတ်ောမြှငတ်ယ် အဈမ နာတာပဲ သိမယထြငတ်ယ်။”
စိတထြဲ ရှကပြမယေ့ြ ပြနပြှောချင်န်မေိတယ်။
“ဟုတတ်ယ် အဈမကြောကန်ပြေီ။”
“အဈမ ပြီးဖူးလားဟင်”
ကြှနမ် မော့ကြည့်မြိတယ်။ ကြှနမ် နားမလညဘြူးလေ။
“အဈမ”
တိုးတိုးလေး ခေါပြှီး နဖူးကို ငုံ့နမ်းလာတယ်။ မတောဘြူးဆိုတဲ့ အသိရှိပမယေ့ြ ကမွ မရုန်းကနပြဲ ငှိမသ်ကန်မေိတယ်။ မကြန်ှာ အနှံနမ်းပြီး သူ့အနမ်းတွကေ နှုတခြမ်းဖြားမှာ အဆုံးသတသ်ှားတယ်။ ခေါင်းကို ဆှဲမော့ပြီး ကမွနှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းနတယ်ေ။ အသကရြှူ မဝတော့ဘူး။ ရငဘြတတ်ှေ ကော့တတလြာမိတယ်။
သူ့လကတ်ှေ ကမွနောကကြွောကို ဖြဖြလေး ပြတသ်ပပြေးနတယ်ေ။ အင်ျကြီ ကြယသ်ီးလေးတွေ တဈခုချင်ြး ဖြုတန်တောကို သိပမယေ့ြ အလိုကသ်င့ြ နပေေးမိပြနတ်ယ်။ နောကကြွောကို လကလြွှိုပြီး ဘောလြီ အင်ျကြီခွိတတ်ှေ ဖြုတန်တယ်ေ။ ကမွ အနားမှာ အဈကို ရှိတာကိုပါ မေ့နမေိပြီ။
နှုတခြမ်းကို နမ်းတာ မလှှတပြဲ လကတ်ှကေ ကမွနို့တွကေို ဖြဖြလေး ပြတပြေးနတယ်ေ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောငလြာတယ်။ နို့သီးထိပလြေးတွကေို လကမ် လကည်ှိုးသုံးပြီး ခွပေေးတယ်။
“အင်း ဟင်း ဟင်းးးး”
ညည်းသံတွေ အလိုလို ထွကကြလွာတယ်။ အနမ်းတွကေို လှှတပြှီး ကမွကို အိပယ်ာပေါြ လှနခြလွိုကတ်ယ်။
“အိုး အဈကို”
အိပန်တေဲ့ အဈကို့ကို မှငပြှီး ကမွစိတထြဲ ငိုမလို ရီမလို။
“ဟင့အြင်”
မသိမသားလေး ရုန်းမိတယ်။ သူက လှှတမြပေး။ ကမွ နို့တွကေို ဘယည်ာပြောင်းပြီး အငမ်းမရစို့တယ်။
“အ့ အို”
အရှိနလြေး တတလြာတော့ ကမွ မရုန်းမိတဲ့ အပြင် ပါးစပထြဲက ကြှတမြှာတောင် ကြောကန်ပြေီ။ သူ မတတ်ပ် ရပလြိုကတ်ယ်။ ကမွကို ထားသှားတော့မှာလား။ မဝံ့မရဲ ကြည့်မြိတယ်။ သူက ကမွကို ပြုံးပြပြီး ကမွ ခွထေောကတ်ှကနေေ ကုတငစြှန်းထိ ဆှဲခသွှားတယ်။
“အိုး”
“အဈကို နိုးမယ်”
“မူးနတော တရေးတောင် နိုးလို့လား။ ဒီနေ့ ပိုတိုကထြားတယ်။ စိတမြပူနဲ့။”
“ဟင် ကြိုကြံထားတာလား”
“ဟကြ… ဟုတတ်ယ် အမ”
စကားပြောနရောကနေ ကုတငအြောကြ ခွခပြှေီး ကော့ကော့ကြီး ဖြစ်နတေဲ့ ကမွ ထမီကို လှနပြှီး ကမွပေါငတ်ှကေို နမ်းတယ်။ ပြီးတော့ ဆီးခုံမှှေးလေးတွကေို လကန်ဲ့ မနာအောင် ဆှဲတယ်။ သူ့လွှာကြီးနဲ့ ပေါငတ်ှကေို လကြတ်ယ်။ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲကားလိုကတ်ယ်။ လကမြနဲ့ ကမွ အရသာဖူးလေးကို ဖိခွပေေးတယ်။ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အကြဲကြောင်းလေးကို ဖြဲပီး လွှာနဲ့ ကလိနတယ်ေ။
“အိုး အို”
ကမွ ဖငကြှီးတွေ ကြှတကလြာတယ်။ ကမွအစိကို ဖိစုပပြှီး လကန်ဲ့ လိုးပေးနတေော့
“အား အာ့ အို”
အခင်းကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆှဲထားမိတယ်။
“အာ့ အာ့ အာ့”
ကော့တကလြာပြီး တကိုယလြုံးက ရှိသမွှ အားတွေ သှနခြလွိုကသ်လို ဝုန်းကနဲ ပြနကြလွာတယ်။ ဖုတလြှိုကြ ဖုတလြှိုကန်ဲ့ အသကရြှူလို့မဝ၊ ရထေဲကငါး ကုန်းပေါြ ပစ်တငသ်လို ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်နတယ်ေ။
သူလေ သူ့ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ကမွ သူ့ကို သချော ကြည့်မြိတယ်။ သူ့လိငတ်ံကလေ အရမ်းမကြီးဘူး အနတေောပြဲ။ ဖြောင့တ်န်းနတယ်ေ။ ထိပဖြူးက ပစ်တော့မယ့ြ ဒုံးပြံလို ထောငန်တယ်ေ။ သူ့က ကမွအဝကို တေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး အရသာခံသှင်းနတယ်ေ။ ကမွမနနေိုငတ်ော့ဘူး ခါးကိုကော့လိုကမြိတယ်။ ဒုတခြနဲ သားအိမကြို ဆောင့မြိတယ်။
ဘယလြို အရသာရယလြို့ မပြောတတဘြူး။ အထုတအြသှင်း စည်းခကြြ ညီညီနဲ့ ဆောင့ပြေးနတယ်ေ။ ကမွလေ ကော့ကော့ပေးမိတယ်။ သူ့လီးကြီး ကမွထဲက ထွကသ်ှားမှာစိုးပြီး ညှဈညှဈထားမိတယ်။
“အိုး ကောင်းလိုကတ်ာ အဈမရယ်”
သူ့အသံကြားတော့ ကမ် ပိုပိုညှဈပေးမိတယ်။
“အိုး အဈမ မရတော့ဘူး”
ဘေးမှာ အိပန်တေဲ့ ယောကြာြးရှေ့ လုပရြတာ စိတတ်ှေ ပိုကြှနမေိတယ်။ သူ့ရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနဆြနလြာပြီး ကမွ အထဲကလည်း ကငွလြာတယ်။ သားအိမကြို လာထိတဲ့ သုတရြညတ်ှနေဲ့အတူ ကမွ အသှေးအသားတွလည်ေး ထွကကြကြုနပြှီထငတ်ယ်။ ကမွ မခံစားဘူးတဲ့ အရသာ အသဈကို ခံစားမိလိုကတ်ယ်။
မဖြစ်သင့မြှန်း သိပမယေ့ြ ဖြားယောင်းတဲ့ အမှောငန်ောကြ တကောကကြောကြ လိုကန်မေိတော့ပါတယ်။
ပြီးပါပြီ။