⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
ကြှန်းဆငဘြခကြ၏ ဘဝအသင်ျခွေ
ရေးသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့်
ဒီနေ့ နဝငေတ်ော့မည်။ သားကောငရြှာရင်း တောထဲ ဝငလြာခဲ့ရာ တောအတွင်းသို့ ရောကမြှန်းမသိ ရောကလြာခဲ့သည်။ သားကောငမြွားမှာ မှပြနေ့တ်ှင် တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး နည်းသည့်အတွကြ အတွင်းကကြ လိုကရြှာရလေ့ရှိ၏။ ဘခကြ စိတဓြာတကြနွသည်ေ။ အသကြ ၂၅ နှစ်၊ အရပ် ၅ ပေ ၇ လကမ်၊ အသားညိုညိုနှင့် အမတဈေခု သားတဈခု ဘဝကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြတသ်န်းနေ၏။
အမဖြစ်ေသူက ဒေါမြိုးလှိုင်၊ အသကြ ၄၅ နှစ်၊ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တောင့်သည် ဖြောင့်သည်။ သာမာနရြုပရြညန်ှင့် ဆံပငမြှာ ခါးအထိ အရှညထြား၏။ အဖမှတေန်ိုးတဲ့ ဆံနှယတ်ှမေို့ ထိန်းသိမ်းထားသညဟြု အမြဲပြောသည်။
ကြှန်းဆငရြှာကလေးမှာ ဧရာဝတီမှဈအနောကဖြကြ ရှာများထဲက အလှနရြှေးကသွော ရှာတဈရှာဖြစ်သည်။ ဘေးပတပြတလြညမြှာ အပငကြှီးများနှင့် အုံဆိုင်းနသေော သဈတောများ ပြည့်နကန်သည်ေ။
ဘခကတ်ို့ ကြှန်းဆငရြှာနှင့် အနီးနားရှာတွမှော နှေဦးရောကတ်ာနဲ့ မီးကင်း စောင့်ကြရသည်။ ကြှန်းဆငရြှာမှာ အနည်းငယကြယွပြှန့သ်ဖြင့် အရှေ့ပိုင်းကင်း အနောကပျိုင်းကင်း တောငပျိုင်းကင်း မှောကပျိုင်းကင်း ကင်းမကြီးဆိုပြီး ကင်းတဲများ ခွဲဆောကထြားကြ၏။ အပိုင်းကင်းများတွင် ဘခကတ်ို့လို လူငယမြွား ကင်းတဲတဈခု ၄ ယောကစြောင့်ကာ ကင်းမကြီးတွင် လူကြီးပိုင်း ၆ ယောကြ စောင့်ကြရသည်။ အသကြ ၅ဝ ကြောအြထိ ကင်းမကြီးတွင် အစောင့်ကရွာ အသကြ ၆ဝ ကြောသ်ှားလငွြ ကင်းမစောင့်ရတော့ပေ။ ဒါက ဘခကတ်ို့ ကြှန်းဆငရြှာရဲ့ ထုံးစံတဈခုပင်။ တခွားရှာများမှာ သူ့ဓလေ့နဲ့သူ ရှိကြသညမြို့ မတူနိုငပြေ။
နှရောသီ တကယပြူလာလငွြ ၄ ယောကြ စောင့်သောလြည်း အိပမြပြောသ်ော လူငယမြွားမှာ နီးစပရြာ ကင်းတဲများတွင် သှားထိုငကြှ ပြုကြနဲ့ လူငယသ်ဘာဝ ဘယလြငမြယား ဘယလြိုလိုးတာ ဘယသ်ူ့မိန်းမကို ဘယသ်ူက ကြိတန်တော တီးတိုးပြောရင်း ဘခကတ်ို့ရှာရဲ့ ဗဟုသုတ စုရပန်ရောလေး ဖြစ်လို့နသည်ေ။
အခုလည်း ဘခကတ်ဈယောကြ ဒူးလေးဆှဲကာ ရှာနဲ့ မနီးမဝေး တောထဲဝငခြဲ့သည်။ မွိုးရိုးတော့မရှိ။ အမတဈေခု သားတဈခုမို့ ဝမ်းရေးအရ တဈလကို ၄ ကြိမလြောကြ တောထွကပြှီး သားကောင် ပစ်လေ့ရှိသည်။ သားကောငရြမှ တောကနေ ပြနလြာလေ့ရှိသည်။ တခါတရံ တောချောကြ၍ မကြစြိလညပြှီး နောကတ်ဈရကမြှ ရှာသို့ ပြနရြောကလြေ့ရှိ၏။
ဘခကြ စိတဓြာတတ်ို့တငရြင်း တောတိုးဝငရြာ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် ဆတပြေါကြ တဈကောငတ်ှေ့လိုကရြသည်။ ဆတဖြစ်ဖြစ် ဂွီဖြစ်ဖြစ် ရှေးခယွရြန် အခွိနမြရှိတော့ နဝငေခြွိနမြို့ တွေ့သည့်အကောငကြို ပစ်ဖမ်းပြီး ရှာပြနရြန် စိတစြောနသည်ေ။ သို့သောြ အောကခြှမှေ သဈပင် ခွုံနှယမြွား ရှင်းနသဖြေင့် ဆတပြေါကလြေးမှာ ဘခကအြား မှငသ်ညန်ှင့် လငွမြှနစြှာ ခွုံနှယမြွားကြားဝင်၍ ပြောကကြှယသ်ှားတော့သည်။
” တောကြ – လငွတ်ာကြာ … ဘယရြောကြ …သှားလည်းတောင် … မတွေ့ရတော့ဘူး …… ဟူးးးး …။ တောပြှီကြာ … ဒီနေ့ ကင်းကတွယ် … ရှာပြနမြှ ဖြစ်မယ် ”
ဆုံးဖြတခြကြခြပြှီး ရှာသို့ ပြနလြာခဲ့သည်။ ရှာသို့ပြနရြာ ဘခကတ်ဈယောကြ စောင့်ရမည့် ကင်းတဲရှေ့ကနေ ဖြတပြှနလြာရာ အသံတဈသံ ထွကပြေါလြာတော့သည်။
” ဟေ့ရောင် ဘခကြ … ဒီည မင်းပါတယန်ောြ … အရီးလေး … ငါပြောခဲ့တယ် ”
” အေးပါ … စိုးနိုငရြ …။ ငါ့အလှည့်မို့ … တောထဲတောင် ညမအိပဘြူး … ရှာပြနလြာတာပါဟ ”
ကင်းတဲဘေးနား မီးဖိုအား အထူးဂရုစိုကရြင်း ရနှေေးတညန်ကြသေည်။ မီးကင်းက စပြီး မီးလောငသ်ညဟြု အပြောမခံရအောင် ကင်းသမားများ ဂရုစိုကကြှရ၏။ လူခိုးရင် အကုနမြပါသောလြည်း မီးခိုးရင် အကုနပြါတတသ်ည်။ ဘခကြ လမ်းလွှောကလြာရင်း အိမအြနောကဖြကမြှ ပတဝြငခြဲ့၏။ ရှာတွမှော စည်းရိုး သချောခတသ်ောလြည်း နှစ်ကြာလာလငွြ မလုံတော့ပေ။
” အားးးး အားးးး အ – အမလေးးး ကိုသာဒငရြယ် ဖြည်းဖြည်းလိုးပါရှင် – အားးး အီးးးး ရှီးးးး အ အ ”
နောကဖြေး မီးဖိုချောငန်ားအရောကြ မိခငအြသံအား ကြားလိုကရြသဖြင့် ခွကေိုဖြဖြနင်း၍ ထရံကြားထဲမှ အသာချောင်းကြည့်လိုကသ်ည်။ မှငကြှင်းက ရှင်း၏။ မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြိုးလှိုငမြှ လေးဖကကြုန်းပေးရာ သူကြီးဦးသာဒငကြ နောကမြှ လိုးပေးနေ၏။
” ဘှတ် … ဘလှတ် — အားးး ရှီးးးးးးးး … ဖြပ် ဖြပ် —– ဗစွြ … ဘှတဘြှတ် — ”
” အားးးးးးးးး … ကောင်းလာပြီ … ရှီးးးး ဆောင့်ဆောင့် … ကိုသာဒင် ”
” ဘှတ် ဘှတ် – ဒုတ် … စွပ် ”
” မိုးလှိုငရြယ် … နင့်စောကဖြုတကြ … အပျိုတိုင်းပဲဟာ … စီးပိုငန်တော ”
” အို – ဒါကတော့ … ကမွယောကြွား … ဆုံးပြီးကတည်းက ဘယသ်ူနဲ့မှ … အလိုးမခံခဲ့ဘူးလေ … ။ ရှင့်လီးကြီးက တုတတ်ာလည်းပြောဦး ”
ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတသ်ည် သူကြီးသာဒင်၏ လီးကြီးမှာ အရှည် ၇ လကမြခန့်ရှပြီး တုတကြလည်း တုတသ်ေးသည်။ နှစ်ယောကသ်ား စကားတပြောပြောနှင့် လိုးနကြေ၏။ ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ဖငကြှီး ကော့နိုငသ်မွှ ကော့ထားသဖြင့် ဖငန်ှဈခွမ်းအောကကြ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးအား လိုးရသညမြှာ ဦးသာဒငအြဖို့ အရသာ တွေ့နတေော့သည်။ ဒေါမြိုးလှိုင် ဖငကြှီး ကော့ပေးလေ ဆောင့်လိုးလပင်ေ။
” အားးးးး အားးးးးးးးး … ရှီးးးးးးးး …… အအ ကောင်းလိုကတ်ာ …… မိုးလှိုငရြာ – အင့်အင့် ”
” အင့် … အ … ကြှတကြွှတ် …… ကမွလည်း ခံရတာ အရသာရှိလိုကတ်ာရှင် – နာနာလေး… လိုးပါ ကိုသာဒငရြဲ့ ”
ဦးသာဒင် ဆောင့်လိုးနသေောကြောင့် ဒေါမြိုးလှိုင် စောကဖြုတကြှီးမှာ အရညမြွား စီးကလွာသည်။
” ဘှတ် ဘှတ် ——- ဘှတ် … ဗွဈ … အားးးးးးး — ရှီးးးးးးးးး အားးးးးးးးး –
မကြာမှီ ဦးသာဒငလြီးထိပမြှာ ကငွတ်ကလြာရင်း စောကဖြုတထြဲသို့ လရညမြွား ပန်းထည့်လိုကတ်ော့သည်။
” အားးးးးး အ အီးးးး … ကောင်းတာ … မိုးလှိုငရြာ … ဟူးးးး အားးးး ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ဦးသာဒငလြီးကြီးအား ဖငကြှီး နောကကြပပြှီး အဖုတဖြှင့် ညဈလိုကရြာ လီးကြီးမှာ ဇပင်ငဇြပင်ငဖြှင့် လရညမြွား ထပထြှကလြာသည်။
” အားးးး … ညှဈထားးး …… မိုးလှိုင် ——- အားးးးးးးးးး …… အ … အီးးးးးး …… ဟူးးးးးး ရှီးးးးး ”
ဦးသာဒင် လရညမြွားကုနသ်ှားမှ ညှဈထားသော စောကဖြုတ် အတွင်းသားများ လွှော့ခလွိုကရြာ စောကရြညမြွား တပြကပြှကြ လွှံထွကလြာတော့သည်။
” အင်းဟင်း … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုသာဒငရြယ် ရှင့်ဟာကြီးက … တကယကြို အရသာရှိတာ … ရှီးးးးးး ဟူးးးးးးးးးး ”
ဘခကလြည်း အမဖြစ်ေသူ ပြီးသှားမှ သတိပြနဝြင် လာရာ နောကဖြေးပေါကသ်ို့ ပြနထြှကပြှီး အရှေ့ဘကပြေါကမြှ ပတပြှီး အိမသ်ို့ဝငလြသည်ေ။ အိမထြဲရောကလြငွြ သူကြီးဦးသာဒငမြှာ ထိုငခြုံပေါထြိုငကြာ အမဖြစ်ေသူက ရနှေေးကြမ်း ငှဲ့ပေးနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။
” ဟော … သားလေး ပြနလြာပြီလား ”
” ဟုတ် – အမေ သားကောင် မရပါဘူးဗြာ ”
” မောငဘြခကြ … ပြနလြားပလားဟေ့ ”
” ဟုတကြဲ့ သူကြီး … ညကင်းပါလို့ ပြနလြာခဲ့တာဗွို့”
မိခငန်ှင့် သူကြီးဖြစ်သူအား ပြနဖြှရင်ေး ဒူးလေးအား အိမထြရံသို့ ခွိတလြိုကလြသည်ေ။ ဦးသာဒင် မကြလြုံးများမှာ မိခင်၏ လညဟြိုကအြတွင်းမှ နို့အုံများကို ခိုးကြည့်နသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။
” စိုးနိုင် … ဘယကြနေ ပြနလြာတာတုန်း … ဘခကြ။ ညနကေ … အမတွေေ့လိုကလြို့ ”
” မသိဘူး အမရေ ။ ကြုပအြထင် … သူတို့ သားအမိတွေ … အထကတ်ကပြှီး … မှပေဲရောင်းကြတာထငတ်ယ် …။ အထကဘြကကြ ပြဲရုံဈေးနဲ့ … ဒီဆင်းဝယတ်ဲ့ဈေးက … တောတ်ောကြှာတယ် ”
” ဟေ — ဟုတလြား … ဟုတခြငွဟြုတမြှာ … ဘခကရြ ။ ငါတို့ရှာ စပါးတွေ ပဲတွေ … ဆင်းဝယတ်ဲ့ ပြဲစားတွကေ … လောဘ အတောကြှီးတယကြှ ”
အမဖြစ်ေသူအား ပြနပြှောရာ သူကြီးဦးသာဒငမြှ ဝငပြှောနတေော့၏။
” ဟုတပြါ့ … သူကြီးရေ ”
” ဒါများဟယ် – မမှနမြကန် … လုပလြို့ကတော့ ဘယရြရှညေခြံမှာတုန်း။ မှို့နဲ့ အလှမ်းဝေးလည်း မှို့တကပြှီး … ရောင်းလိုကမြှာပေါ့ ”
” အမပြေောတာ ဟုတတ်ယ် …။ ပြဲစားတွေ … စိတဓြာတ် မကောင်းရငတ်ော့ … ရရှညေမြှာ အလုပ် မဖြစ်ဘူးပေါ့ဗွာ”
” ကဲ – စကားကောင်းနတော …။ ငါ့သား … ထမင်းစားတော့မလား … အမခေူးလိုကမြယ် ”
” မစားသေးဘူး အမေ။ သား … ကင်းတဲဘကြ ခဏသှားဦးမယ်။ ပြီးမှ ပြနလြာစားမယ် ”
ဘခကလြည်း ပြောပြောဆိုဆို ရအေိုးမှ ရတဈေခွကြ ခပသ်ောကကြာ အိမပြှငထြှကရြင်း ဦးသာဒငကြိုပါ နှုတဆြကလြိုကြ၏။
” သူကြီး သှားဦးမယဗြွာ … ဒီနေ့ … ကနွောြ့ကင်းမို့”
” အေးအေး … မောငဘြခကရြေ ”
တကယတ်ော့ ဘခကမြှာ အကြံနှင့် ခဏ ယရှောငပြေးခွင်း ဖြစ်သည်။ ည ၈ နာရီလောကြ ကင်းတဲသို့ရောကလြာ၏။
” ဟာ ဘခကြ – လာကြ – သူငယခြငွြး … ဒီနားထိုင်”
ရောကသ်ညန်ှင့် သူငယခြငွြးများဖြစ်သော စိုးနိုငန်ှင့် ကြောဝြင်းတို့မှ နှုတဆြကန်သည်ေ။ ဘခကတ်ဈယောကြ ဖြာကြမ်းခင်းထားသည့်အပေါြ ဝငထြိုင် လိုကပြှီး ဆေးပေါ့လိပ် တဈလိပ် တောင်းကာ မီးညှိလိုကသ်ည်။
” ဟေးးးး ဒီည … ဘခကတ်ို့အလှည့်လားကြ ”
” ဟုတ် – ဦးလေးစံ – ကနွောတ်ို့ အဖြဲ့ဗွ ”
ဆေးလိပသ်ောကန်ခေိုကြ ဦးစံ အသံမှန်းသိ၍ ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။
” အောြ – အေးအေး – သချောစောင့်ကြကြာ အိပမြနကြနေဲ့ ”
” ဟုတဟြုတ်။ ဦးလေးစံ … တကခြဲ့ဦးလဗွော – စကားပြောရင်း – ရနှေေးကြမ်း … သောကရြင်းပေါ့ ”
စိုးနိုငမြှ လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။
” ဟာ – ဘခကရြဲ့ တောတွင်း အတွေ့ကြုံလေးတွေ မကြားရတာ ကြာပြီ … လာပြီဟေ့ ”
ပြောပြောဆိုဆို ဦးစံမှာ ကင်းတဲပေါြ တကလြာတော့၏။
” ဟားးးးး … ဦးလေးစံကတော့ဗွာ … လူမလာ သေးဘူး … အနံ့လေးက အရငရြောကပြှီ – ဟီးးးးးးး ”
” ဟကောငတ်ှရေ – ဘာအနံ့တုန်းဟ ”
” အရကန်ံ့လဗွော … ဟားးးးးးးး ”
ဘခကမြှ ပြနပြှောလိုကြ၏။
” ဟီးး ဟီးးး … ညနကေ … အေးမောငလြာခေါလြို့ အရကဆြိုင် – ပါသှားတာ။ ဟိုရောကတ်ော့ စကားပြောရင်း သောကလြိုကကြှတာ … လခွီးးး … မိုးကိုခွုပရြောကြာ ”
ဦးအေးမောငမြှာ လူရိုး ပြောပြွောန်တတေသ်ည်။ သူ့မိန်းမ ဒေါသ်ိန်းကြညသ်ည် ဘခကအြမနှင်ေ့ ရှယတ်ူလောကရြှိ၏။ တဏှာစိတ် တအားကြီးကာ ဦးအေးမောင် ခရီးထွကသ်ညန်ဲ့ သူဓါတကြသွော ယောကြွားများအား အိမမြှာတင် ကုန်းပေးတတသ်ည်။ ဘခကလြည်း တဈခါလိုးဖူးသည်။ ကာမစိတ် ပြင်းထန်၍ ၃ ခွီလိုးပေးတာတောင် ပြနခြါနီးကြ ဘာဂွာ မှုတခြိုင်းနသေေး၏။ ဒေါသ်ိန်းကြည် စိတကြွနပေအြောင် ဘခကြ ယကပြေးခဲ့ရသေးသည်။
” ကဲ – စိုးနိုင် … ငါထမင်းပြနစြားဦးမယ် – ပြီးမှ ပြနလြာမယကြှာ …။ ဦးလေးစံ ထိုင်ဦးနောြ ကနွောတ်ောက … ပြနလြာကတည်းက … ဘာမှ မစားရသေးတာ ”
” အေးပါ ဘခကရြ … သှားသှားးး ”
စကားပြောဆိုရင်း ည ၉ နာရီလောကတ်ှင် နှုတဆြကကြာ အိမသ်ို့ တဈခေါကပြှနလြာခဲ့၏။
” အားးး ရှီးးးးးးးး အ – ကိုသာဒငရြယ် … ငရဲငအုံတွေ ကြီးပါ့မယရြှင် – အ အားးးး ”
အိမရြှေ့မှ အသာလေး ဝငလြာခဲ့ရာ မိခငဖြစ်သူ ညည်းသံလေးကြောင့် အိပခြန်းဘကြ ခွဖြဖြေနင်းပြီး လွှောကလြာခဲ့သည်။ ထို့နောကြ ထရံ အပေါကလြေးထဲမှ ချောင်းလိုကရြာ ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ မတတ်ပရြပလြကြြ သူကြီးဦးသာဒငမြှာ မှကြေီးပေါြ ဒူးထောကထြားရင်း စောကဖြုတအြား ယကပြေးနသည်ေ။
” ပြှတ် ပြှတ် … ပလပ် … ပလပ် ပလပ် – ပြှတ် – ”
” အားးး အ … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုသာဒင် – အင်းး … ဟုတတ်ယ် … အစိလေး စုပထြား မလှတန်ဲ့ — ရှီးးးး …… အ ”
ဒေါမြိုးလှိုင် ညည်းတွားနရင်ေး ဦးသာဒင် ပါးစပန်ှင့် စောကဖြုတအြား ဆှဲကပထြားလသည်ေ။ ဦးသာဒငမြှာ စောကဖြုတ် အကကြှဲကြောင်းလေး အတိုင်း အောကမြှ အပေါသ်ို့ ပင့်ပင့်ယကသ်ည်။ အစိနရောလေး ရောကလြငွြ လွှာထိပလြေးဖြင့် ဘယည်ာ ကစားပေးရာ ဒေါမြိုးလှိုင် အသဲခိုကအြောင် ကောင်းနရသေည်။ သှားလသေူ လငဖြစ်သူတောင် ဒီလိုယကမြပေးဖူးခဲ့၊ လိုးခါနီး ထမိနလြှနကြာ တကလြိုးသှားသည်။
” မိုးလှိုင် … ငါ့ဟာလည်း စုပပြေးပါဟာ …။ နင့်ဟာလည်း … ငါယကပြေးတာပဲ ”
” အိုတောြ – ကမွ တဈခါမှ … မစုပဖြူးဘူး – ကိုသာဒင် …။ ပြီးတော့ … သားလေးအိမပြှန် ထမင်းစားဦးမှာ …။ မိုးခွုပမြှ တဈခေါကလြာခဲ့နောြ …။ အခု – ရှင် ခဏပြနလြိုကြဦး …။ သားပြနလြာလို့ တွေ့ရင် မကောင်းဘူး …။ ကမွတို့ အသကတ်ှကေ … မငယတ်ော့ဘူးလေ ”
” အေးပါဟာ … ဒါဆိုလည်း … ငါပြနလြိုကမြယ် – မိုးခွုပမြှပဲ … လာတော့မယ် …။ အဲခွိနဆြို နင့်သားလည်း … ကင်းတဲရောကရြောပေါ့ ”
” အင်း — ကိုသာဒင် … ကမွမှာတဲ့ ဆေးလည်း မမေ့နဲ့ဦး …။ အကြောတွကေ … ခုရကြ တအားတကလြို့ ”
” အေးပါ ငါပြနမြယဟြာ … နင့်ဟာကြီး … ယကရြတာ မဝဘူး …။ ပြီးမှ လာတော့မယ် … သှားပြီဟေ့”
ဦးသာဒင် ထွကလြာသညန်ှင့် ဘခကလြည်း နောကဖြေးပေါကြ အမှနပြှေးထွကကြာ အိမရြှေ့မှ ပြနဝြငလြာသည်။
” ဟော – သား – ထမင်းစားမယ် မဟုတလြား … ။ အမေ ခူးလိုကတ်ော့မယန်ောြ ”
” ဟုတ် — အမေ ”
ဒေါမြိုးလှိုင် ခူးခပပြေးသော ထမင်းအား ပလုပပြလောင်း စားကာ လကဆြေးရင်း နှုတဆြကန်ေ၏။
” အမေ … သား … ကင်းတဲသှားတော့မယ် … မနကမြှ လာတော့မယ် … အိမတ်ံခါးတွေ … သချောပိတန်ောြ အမေ ”
” အေးပါ သားရဲ့ … အမေ့အတွကြ … စိတမြပူပါနဲ့ … စိတခြလွကခြသွှား ”
ဘခကြ ရှာလယလြမ်းအတိုင်း လွှောကလြာရာ ခဏအကြာ ကင်းတဲသို့ ရောကရြှိလာတော့သည်။
” ဘခကရြေ မင်းကို … ဦးလေးစံက … လှတ် ခွီးမှမ်းသှားတယကြှ …။ သူမိန်းမ … အနာကြီး ပေါကတ်ုန်းက … ဘယဆြေးဆရာမှ … ပြောကအြောင် မကုနိုငဘြူးတဲ့ …။ တနေ့တခွား အနာက ရင်းရင်းလာတာတဲ့ …။ မင်း ကုပေးလို့ အနာပြောကသ်ှားတာ ဆိုပြီး … ခဏခဏ ပြောသှားတာကြာ …။ အာ့လေးပြနပြှောပါဦးဟ …။ ခုနတင် ဦးလေးစံ ပြနသ်ှားတာကြ ”
ကင်းတဲသို့ ပြနရြောကသ်ညန်ှင့် သူငယခြငွြးဖြစ်သူ စိုးနိုငမြှာ အာပေါငအြာရင်း သံသံနဲ့ ပြောနတေော့သည်။
” အောြ — ဒီလိုပါကြာ …။ တောထဲမှာ အလေ့ကပြေါကတ်ဲ့ … ဆေးပငတ်ဈမွိုးရှိတယ် …။ အဖေ မသခငေကြဆို … ဆေးဆရာတွေ … လာလာမှာတတကြှတယကြှ…။ ငါလည်း … အဲဒီဆေးပငကြို အမှတမြထငတ်ှေ့လို့ … ဒေါစြမ်းကို … ဆေးရှကြ ထောင်းသိပပြှီး ကုပေးလိုကတ်ာ … ပြောကသ်ှားတာပါကြာ ”
ဘခကြ ဆေးလိပလြေး ဖြာလိုကရြင်း ဒေါစြမ်းဆီသို့ အတွေးလေး ရောကသ်ှားတော့သည်။
ဒေါစြမ်း အနာပဆုပအြား ၁ဝ ရကလြောကြ ဖနဆြေးပြီး ဆေးရှကမြွား ထောင်းထည့်ကာ ကုပေးခဲ့ရ၏။ ၃ ရကမြှောကန်ေ့တွင်…
” ဒေါစြမ်း ရေ … ဒေါစြမ်း ရှိလားဗွို့ ”
” အေးး ဘခကလြားဟေ့ … လာ အပေါတ်ကခြဲ့ … ငါသနပခြါးလိမ်းနလေို့ …။ နငလြာရင် … ဆေးအရနသ်င့် … ထည့်ရအောင် … တမာပြုတရြညန်ဲ့ ဖနလြည်း ဆေးထားတာဟ”
” ဟုတဟြုတ် … လာပြီ ဒေါစြမ်း ”
အိမပြေါသ်ို့ ရောကလြငွြ ဒေါစြမ်းမှာ သနပခြါးသှေးနသည်ေ။ ညာဖကလြကမြောင်းမှ အနာကြီးကလည်း သကသ်ာ၍ လှုပလြို့ရနသည်ေ။
” အံမယ် … ဒေါစြမ်း … သကသ်ာနပြေီပေါ့ ”
စကားပြောရင်း ဆေးရှကမြွား ထုတကြာ အနီးရှိ ဆုံထဲ ထည့်ထောင်းနသည်ေ။ ထို့နောကြ ဒေါစြမ်းအား ဆေးထည့ြ ပတတ်ီးစီးပေးရာ ထမိနရြငလြွားနှင့် သနပခြါး လိမ်းနခွေိနမြို့ နို့အုံအပေါပျိုင်းအား ကြည့်ရင်း လီးက တောငလြာလသည်ေ။
ဒေါစြမ်းလည်း မခပေါ။ ဒူးထောကြ၍ ပတတ်ီးစီးပေးနသေော ဘခကပြေါငကြှားမှ လီးကြီး ရှေ့သို့ထောငန်သညေကြို သိရှိနသည်ေ။ ပတတ်ီးစီးအပြီး ရုတတ်ရကြ လီးကြီးအား လှမ်းဆှဲလိုကသ်ည်။ အဲနေ့ကတော့ ဘခကအြား ဂွင်းထု ပေးလိုကလြေ၏။ နောကရြကမြွားတွင် အိမလြူရှင်းခွိန် အခွိန်းခကြြ လုပကြာ ဘခကအြား ကုန်းနတေော့သည်။ ဘခကလြည်း ဆေးကုတာ ဗမ်းပြ၍ တဈပတလြောကြ လိုးလိုကရြသည်။ အတွေးနယခြွဲ့နစဉြေ ……
” ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ”
” ဟာ ဘာသံလဲဟ … သံချောင်းခေါကသ်ံပါလား ”
စိုးနိုင် အလန့တ်ကြား ထအောန်သည်ေ။
” မီးလောငတ်ာလား ဟ။ ဒါ ဘယကြင်းက ခေါကတ်ာလဲ ”
” တောငပျိုင်းက ခေါကတ်ာကြ … စိုးနိုငရြ ”
ကြောဝြင်းက အခွအနေကြည်ေ့ရင်း ပြောလိုကသ်ည်။
” ကြည့်ဟ မီးခိုးတွေ မီးညှှန့တ်ှေ … တွေ့လား ကြောဝြင်း ”
ဘခကမြှ ကြောဝင်းအား လှမ်းမေးလိုကြ၏။
” ဘာမှ … မတွေ့ဘူး … ဘခကရြေ ”
” ဒေါငဒြေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါငဒြေါင် ”
” ဟော အရှေ့ပိုင်းရော … အနောကပျိုင်းရော ခေါကပြှီဟေ့ … ငါတို့လည်း ခေါကတ်ော့ဟ ”
စိုးနိုငလြည်း သံချောင်း တဒေါငဒြေါင် ခေါကလြိုကရြာ တဈရှာလုံးလည်း ဆူညံနတေော့၏။ ကင်းတဲနှင့် နီးစပရြာ အိမမြှလူများ လမ်းပေါထြှကကြှည့်ကြသည်။
” ဟေ့ ဘာဖြစ်တာလဲ … ဘခကြ … မီးလောငတ်ာလား ”
” မသိသေးဘူး … ဘဒွေးရေ … တောငပျိုင်းက စခေါကတ်ာ … မီးခိုး မီးညှှန့တ်ော့ မတွေ့ဘူးဗွ ”
စိုးနိုငန်ှင့် ကြောဝြင်းမှာ ရှာတောငပျိုင်းသို့ ပြေးပြီး ကြည့်ကြလသည်ေ။ ဘခကလြည်း ဘဒွေးအားဖြပြေီး နောကကြ အမှီလိုကတ်ော့သည်။
” ဟေ့ ဘာဖြစ်တာတုန်း … မီးလောငတ်ာလား … ငါတို့ဖြင့် မတွေ့ပါဘူး ”
ဘခကရြောကတ်ော့ စိုးနိုငမြှာ အောကြယွြ အောကြယွန်ှင့် မေးနတေော့၏။
” တောကောငကြှီးဗွ … ညကြီးမိုးခွုပ် … မကြစြိ လညလြာတာနမှော …။ အာ့နဲ့ သံချောင်း ခေါကလြိုကတ်ာဗွို့ ”
” ဘယဘြကြ … ပြေးသှားလဲ ”
ကြောဝြင်းကပါ ထပမြေးလိုကြ၏။
” ကိုဘခကြ … ခငမြွားတို့ မှောကပျိုင်းဘကြ … ထွကပြှေးတာဗွ ”
တောင်းပိုင်း ကင်းတာဝနကြသွူထဲမှ ထွန်းဝမှေ ဒိုငခြံဖြနသေည်ေ။
” စိုးနိုင် … ငါတို့ ပြနရြအောင် … တို့အပိုင်းကို သတိပေးရမယကြှ – ”
” အေး အေး … ဘခကြ – ကြောဝြင်းပါခေါကြှာ … သှားမယ် ”
မှောကပျိုင်းကင်း ရောကသ်ညန်ှင့် စိုးနိုငတ်ဈယောကြ အာပေါငအြာရင်း သနသ်န့ဖြှင့် တောကောင်းကြီး ရှာထဲသို့ မကြစြိလညလြာကြောင်း ရှာတောငပျိုင်းမှ မိမိတို့မှောကပျိုင်းသို ပြေးထွကသ်ှားကြောင်း သတိနှင့်နရန်ေ ဘာညာ ရှင်းပြနသည်ေ။
” ငါအိမခြဏပြနမြယကြှာ … အမတဈေယကြထေဲမို့ သှားကြည့်ဦးမယ် …။ တကပြုကလည်း အခုထိမလာသေးဘူး ”
အမှနတ်ော့ ကင်းမှာ ၄ ယောကတ်ဈတွဲ စောင့်ရသည်။ ဘခကတ်ို့ ၃ ယောကန်ှင့် အတူတွဲကသွော တကပြုတဈယောကြ ကင်းတဲသို့ မလာသေးပေ။
ဘခကလြည်း လူအတောရြှင်းသှားမှ စိုးနိုငန်ှင့် ကြောဝြင်းအား ပြောကာ အိမဘြကခြဏ လွှောကခြဲ့၏။ အိမပြှနလြာရာ လမ်းတွင် သူကြီးဦးသာဒငအြား လကထြဲ အထုပကြလေး တဈထုပန်ှင့် တွေ့လိုကရြလသည်ေ။
” ဘခကြ … အိမပြှနမြလို့လားကြ ”
” ဟုတ် … သူကြီး – ”
” အေး အဲတာဆို … ဒီဆေးပုလင်းနဲ့ … ဆေးအဆီကို မင်းအမကေို ပေးလိုကကြှာ။ ခုန … သံချောင်း ခေါကသ်ံတွေ … ဆူညံပြီး … အခု လူလှတခြေါလြို့ … ငါ ကင်းမကြီး သှားမလို့ …။ မနကမြှပဲ … ဆေးလိမ်းနည်း ငါလာပြောမယလြို့ ”
” ဟုတ် ဟုတ် … ”
ဦးသာဒငပြေးသော ဆေးပုလင်းနှင့် အထုပကြလေးအား ယူ၍ အိမပြှနလြာခဲ့သည်။ အိမထြဲသို့ အသာဝင်၍ အမေ့အခန်းသို့ ဝငလြိုကတ်ော့၏။ မီးမထွန်းပဲ လရောငမြှိနမြှိနလြေးမှာ ပြတင်းပေါကမြှ ကရွောကန်သည်ေ။ တံခါးဖြင့်သံကြားသညန်ှင့် ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ကုတငပြေါြ လေးဘကကြုန်းကာ ထမိနမြနားစကို ခါးထိ လိပတ်ငထြားလိုကသ်ည်။
” ဟင် ”
လရောင် မှိနမြှိနလြေးအောကြ အမဖြစ်ေသူ ဖငကြုန်းလိုကမြှ ဦးသာဒငန်ှငလြိုးရန် ခွိန်းထားကြောင်း ဘခကြ ရိပမြိလိုကသ်ည်။ ဦးသာဒင် ဆေးပုလင်း လာပို့ခွိန် အလိုးခံရန် အရံသင့် လုပထြားပေးရာ ဦးသာဒငမြှာ သံချောင်းခေါကသ်ံများကြောင့် ကင်းမကြီးတွင် ရောကရြှိနသည်ေ။ မိမိအား အမှောငထြဲ ဦးသာဒင် ထငပြှီး ကုန်းပေးနရော လီးကြီး ထောင်းကနဲ့ ထလာရသည်။ အရငထြဲမှ မိခငအြား လိုးချင်သ်ည့်စိတမြွား ပြနဝြငလြာပြီး ကုတငပြေါြ အသာလေး တကလြိုကသ်ည်။
” ကိုသာဒင် … ဒီည … ရှင် အဝသာလိုးတော့ … သားလေးက … မနကမြှ လာတော့မှာ ”
ဘခကမြှာ ကုတငပြေါအြရောကြ ပုဆိုးစလှယသ်ိုင်းကာ ဒူးထောကထြိုငရြင်း ဒေါမြိုးလှိုင်၏ စောကဖြုတအြား လီးဖြင့် တေ့လိုးလိုကြ၏။
” ဘှတ် … အင့် ——- ဗစြျ … ဗစြျ …… အ …… အီးးးးးးးးး ……… ရှီးးးးး ”
” အားးးးး … အ …… ကိုသာဒင် …… ရှင့်ဟာကြီးက ဒီနေ့ …… ပိုတုတန်ပေါလား။ ရှငန်ောြ … မကြီးမငယန်ဲ့ …… ဆေးတွဘောတွမွေားးး … သုံးထားသေးလားးး ”
” အားးး အီးးးး …… ရှီးးးး … ရှီးးးးးးးးးးး အင်းးး ဟငင်းးးး ”
ဘခကတ်ဈယောကြ သူ့လီးမှာ သူကြီးသာဒငလြီးထကြ ကြီးကြောင်း သိလိုကရြသဖြင့် သဘောကနွသည်ေ။
” ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် … ဗစြျ … အိ့ … အ … အားးးးးးးးးး … ရှီးးးးးးး … အအ အီးးးးးးး အင့်အင့် ”
ဒေါမြိုးလှိုင် ဖငကြှီးအား တအားပစ်လိုးနသည်ေ။
” အို့ အို့ ——- အိုးးးးးး … ရှီးးးး းးးးးး အားးးးး အ ။ ဒီနေ့ ပိုကောင်းတယ် – ကိုသာဒင် လိုး လိုးးးးး – ရှင့်လီးက … အတွင်းထဲ မာထငန်ာ ခါတိုင်းနဲ့မတူဘူးးး … ”
” အားးးး ရှီးးးး … အ … အအ အီးးးးးးးး … ဟူးးးးးး ရှီးးးးးးးး … အားးးးးး ကောင်းးး — ကောင်းးး — ကောင်းလိုကတ်ာရှင် – အိုးးးးး ရှီးးးးး ”
ဘခကမြှာ မအဖြစ်ေသူ၏ ညည်းသံများကြောင့် မနားတမ်း တဖန်းဖန်း ပစ်လိုးးနသည်ေ။
” ဘှတ် ဘှတ် … ဗစွြ … ဘှတဘြှတ် … ဖြပ် ဖြပ် … ဒုတ် … ဗှှတဗြှှတ် … ဒုတ် … စွပ် ”
ပါးစပမြှ အသံမထွကအြောင် အံကြိတ် လိုးနရသေဖြင့် မေးကြောကြီးများ ထောငန်တေော့သည်။ အခကြြ ၈ဝ လောကတ်ှင် လီးတံပေါြ နှေးကနဲဖြစ်ရာ အမဖြစ်ေသူ ပြီးသှားမှန်း သိရှိလိုကသ်ည်။
” ဘှတဘြှတဘြှတ် … ဗစွြ … ဖြပဖြှပ် … ဘှတ် ဖြပ် ဗစွဗြစွြ … ဘှတ် ”
အခကြြ ၃ဝ လောကြ ထပဆြောင့ကြာ လရညမြွား ပန်းထည့်လိုကသ်ည်။ ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ဖငကြှီး ရှေ့တိုးတာ မှောကခြလွိုကသ်ဖြင့် စောကဖြုတထြဲမှ လီးကြီး ကြှတထြှကသ်ှားသည်။
” ဖလှပ် ဖလှပ် … ဘှကျ —– ဖလှပ် ”
ဒေါမြိုးလှိုင် မှေးနခွေိန် ကုတငပြေါမြှ အသာလေး ပြနဆြင်းကာ အိမမြှ ပြနထြှကလြာပြီး ကင်းတဲသို့ ပြနလြာခဲ့တော့သည်။ ကင်းတဲမှ မနကမြိုးစငစြငလြင်းမှ အိမသ်ို့ပြနလြာခဲ့၏။ ဒေါမြိုးလှိုင် ခကြပြှုတပြှီး၍ သားဖြစ်သူအတွကြ ထမင်းကြောန်ှင့် မနေ့ကကနွသ်ော ကြကသ်ားဟင်း အဆင့်သင် ခူးပေးထားသည်။ ဘခကြ စားသောကပြှီး အိမရြှေ့ ကြပပြစွတ်ှင် ခဏအိပလြိုကြ၏။
” ဘခကရြေ … ဟေ့ကောင် ဘခကြ ”
မှေးကနဲ့ အိပပြွောန်စဉြေ နာမညခြေါသ်ံကြောင့် မကြလြုံးဖြင့်ပြီး လှမ်းကြည့်ရာ စိုးနိုငအြား တွေ့လိုကရြသည်။
” ဟာ … စိုးနိုင် လာခဲ့ဟေ့ …။ ငါခဏ … မှေးနတောကြ ”
စိုးနိုငမြှာ ဘခကဘြေးနား ဝငထြိုငရြင်း သကပြှင်းခနွရှော၏။
” စိုးနိုင် … တဈခုခုတော့ … ထူးတယထြငတ်ယ် ”
” အေးကြ ဘခကရြ …။ ဒီမနကရြောကမြှ သတင်းတွထွကေန်တော …။ တောဘကြ လူစိမ်းတွေ ရောကပြှီး … တောပစ်သနတေတ်ှနေဲ့ … အကောငကြှီးမွိုးတွေ … လိုကပြဈတာတဲ့ …။ အာ့မို့ ညက … ဟင်းမွိုးကြီးတဈကောင် ပြေးရင်း ရှာမှောကဖြကြ … ရောကလြာတာနမှော ”
” ဟေ ဟုတလြား – ဒါဆို … ငါတို့ သတိထားပြီးမှ … တောဝငရြမယ် ”
စိုးနိုငလြည်း ပြောပြီး ရနှေေးကြမ်း သောကန်လေိုကသ်ည်။
…………………………………………………….
တဈပတခြန့အြကြာ ဘခကတ်ဈယောကြ အရှေ့ဘကရြိုးမှ တောငတ်န်းကြီးဘကြ အမဲလိုကရြန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ရှာမှ နေ့တဈဝကခြန့ြ လွှောကလြိုကရြာ တောငခြှသေို့ ရောကလြာ၏။ ထိုတောငကြှောမှာ သူ့လို ဝါသနာအရရော စားဝတန်ရေေး အတွကြ စီးပြားဖြစ် အမဲလိုကသ်ူတွေ ရှိနတတေသ်ည်။ သမင် – ဂွီ – ဆပ် – ဒရယ် အလှနပြေါများလှသည်။ တခါတရံ တောချောကြ တတသ်ည်။
တောငခြှမှေ တောထဲ တိုးဝငသ်ှားရာ ညနပေိုင်းလောကတ်ှင် ဒရယတ်ဈကောင် တွေ့လိုကရြသည်။ နောကကြလိုကရြင်း ဝါးရုံပငတ်ှဘကြေ ရောကရြှိလာသည်။
” လူရှိလားးး ကယကြှပါရှင်။ အီးးးဟီးးးး လူရှိလား ကယပြါဦးရှင် အဟင့်ဟင့် ”
ထိုခွိန် မိန်းမတဈယောကြ ငိုပြီး အကူညီတောင်းသံ ကြားလိုကရြသဖြင့် ဘခကကြိုယလြုံး ဇပကြနဲ့ တုနသ်ှားရ၏။
” ငါ့လခွီး … တောချောကပြှနပြှီ … ထငတ်ယ် ”
ဒရယ် နောကလြိုကရြင်း အမွိုးသမီးအသံ ကြားလိုကရြ၍ စဉြးစားနမေိသည်။ အသံကြားရာဆီသို့ ခွသေံလုံနအေောင် နင်းကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တိုးသှားလိုကသ်ည်။
” ဟင် ”
ဝါးရုံပငကြှားထဲ ခွသလေုံးလေးအား ဖိပြီး ငိုနသေော မိန်းကလေးတဈယောကကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ဒူးလေးကို အသင့်ကိုငရြင်း မိန်းကလေးဆီသို့ တိုးကပလြိုကသ်ည်။
” ဟာ – နင် —- နင် — နင် အေးဘုံမလားးး ”
သူကြီးဦးသာဒင်၏ သမီးချောလေး ရှာ၏ ကြမ်းတောငကြိုင် ပန်းတောငကြိုင် အပျိုချောလေး ဝါးတောထဲရောကပြှီး ထိုငင်ိုနသညေကြို စဉြးစားမရပေ။
” ဟင် – ကိုဘခကြ – ဟုတတ်ယ် … ကမွ အေးဘုံပါရှင်။ ကယပြါဦး အဈကိုရယ် အဟင့်ဟင့် – ဟင့် ”
” နငကြ ဘယလြိုလုပပြှီး … ဒီရောကန်ာတုန်း။ … ရှာနဲ့က အဝေးရီးပဲဟ ”
ထိုအခါမှ အငိုတိတပြှီး ဖြစ်ကြောင်းကုနစြင် ပြောပြလသည်ေ။ ရိုးမဘကကြ သူကြီးညီမတဈယောကြ ရှာသို့ အလညရြောကရြှိနပြေီး ထိုရှာဘုရားပြဲအား ပြဲလာကြည့်ကြောင်း၊ ညီမဝမ်းကြဲများနှင် တောထဲ မှဈခွိုးလိုကလြာရာ တောဝကလြိုကခြံရ၍ မကြစြိလညပြှီး ဒီထဲရောကလြာကြောင်း ရှင်းပြလသည်ေ။ ထိုနောကြ အေးဘုံအားခေါပြှီး ပြနထြှကရြာ မိုးခွုပစြ ပြုနသည်ေ။
” အင်းးး ဒီအတိုင်းဆို … ငါတို့ ရှာပြနဖြို့က … မလှယတ်ော့ဘူး …။ သဈပငပြေါတ်ကပြှီး … လင့်စငတ်ဈခု ထိုးရတော့မယ် – ”
” ဟုတ် တောကြှာနေ … တောကောငတ်ှနေဲ့ ထပတ်ှေ့နမယ်ေ … ညဘကဆြို မလှယဘြူး ”
မနိမ့်မမှင့် သဈပငတ်ဈပငအြားရှာပြီး ဝါးတောမှ ဝါးများခုတ်၍ လင့်စငတ်ဈခု ပြုလုပလြိုကသ်ည်။ ပါလာသော ထမင်းချောကမြွား အတူစားပြီး ရဘေူးထုတကြာ သောကကြှလသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်း အခွိနတ်ို့ ရှေ့လွားလာရာ မှောငစြပြုလာသည်။
” ကဲ – အေးဘုံ – ငါတို့ လင့်စငပြေါတ်ကပြှီး နားကြစို့။ မနကမြှ ရှာပြနရြမယ် ”
” ဟုတ် ကိုဘခကျ ”
အေးဘုံ လင့်စငပြေါတ်ကရြာ ဘခကကြ အောကမြှ ဖငဆြုံကြီး တွန်းတငပြေးနသည်ေ။ အေးဘုံပေါငကြှားဆီမှ ခွှေးနံ့သေးနံ့ စောကခြွီးနံ့လေး ထွကပြေါန်သည်ေ။ တရှိန်းရှိန်း တဖိန်းတဖိန်းနှင့် ဘခကမြှာ လီးတောငလြာတော့သည်။ လင့်စငပြေါတ်ှင် တဇောင်းလှည့်ကာ အိပန်သေော အေးဘုံဖငကြှီးမှာ ခါးသေးသေးလေး အောကတ်ှင် ဝိုင်းစကြ ကော့တကန်သည်ေ။
အရငကြဆို ဂွင်းမှန်းမှန်း ထုနရသေော သူကြီးသမီးမှာ ယခု မိမိအား ကြောပေး၍ အိပန်သညေကြို ကြည့်ရင်း လီးထိပကြ အရညလြေးများပင် စို့လာရသည်။ အေးဘုံဆီမှ သကပြှင်းခသွံ တိုးတိုးလေး ခဏခဏ ကြားနရသေည်။ ဘခကမြှာ ပုဆိုးအား အောကစြဆှဲကာ ဆီးခုံးအပေါထြိ လိပတ်ငလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးက တဇပဇြပ် ရမ်းနသည်ေ။
အေးဘုံ ဖငကြှားလေးထဲ ထမိနပြေါမြှပင် လီးထိပလြေးနှင့် ထိုးကာ ညှောငပြေးနသည်ေ။ ညည်းသံလေးများ ထွကပြေါလြာပြီး ခဏအကြာတွင် အေးဘုံတဈယောကြ ဘေးတဇောင်းလေး လှဲလကြြ ခါးလေးခွကကြာ ဖငကြှီး ကော့ပေးနသည်ေ။ ည မိုးခွုပ် နှစ်ယောကထြဲ တောထဲမှ လင့်စငလြေးတွင် သူစိမ်းယောကြွားတဈဦးက ဖငကြှားထဲ လီးထိပလြေးဖြင့် ထိုးစွနရော စောကပြတလြေးဆီမှ အရညကြှညလြေးများ တစိမ့်စိမ့် ယိုလာတော့သည်။
ဘခကလြည်း အဆငပြှနသေဖြေင့် ရှေ့တဆင့် တကလြိုကလြသည်ေ။ ထမိနစြလေးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အပေါသ်ို့ ဆှဲဆှဲတငလြိုကသ်ည်။ အေးဘုံ အလိုကသ်င့်လေး ခွလေေးကြှကာ ကူညီပေးနသည်ေ။ ထမိနအြောကန်ားစ ခါးပေါအြရောကတ်ှင် ဖငကြှားမှ စောကဖြုတလြေးအား စမ်းကြည့်လိုကရြာ စောကရြညမြွား ထွကန်တေော့သည်။
နောကကြှောဘကမြှ လီးကိုကိုင်၍ အဖုတလြေးထဲ ထိုးသှင်းလိုကရြာ အေးဘုံမှာ အကနဲ တဈခကြည်ည်း၍ လီးကြီးအား အဖုတအြတွင်းသားများနှင် ညဈပေးလိုကသ်ည်။
” ဘှတ် ဘှတ် ဘတဘြတ် … အ အားးးး ရှီးးးးး ဖြပဖြှပ် ဘှတ် … အားးးးးး အအ ရှီးးးးးး အဟင်းးး ဟင့် … ”
” အားးးး ရှီးးးးးးးး … ဟူးးးးးးးး အင့်အင့် … အိုးးးးးးးး အိ့ … အ အဟင်းးး ဟင်းးးး ဘှတဘြှတ် … ဘှတ် ဗစွြ ဗစွြ ဗစွြ ”
ဘခကမြှာ သူ့လီးကြီး တဆုံးဝငတ်ာတောင် ခံနိုငရြညရြှိသော အေးဘုံအား ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတမြှန်း ရိပမြိလိုကသ်ည်။
” အားးး ရှီးးးးးးး အ … ကောင်းတယ် … ကိုဘခကြ … ဆောင့်ဆောင့် အားးးးးး အီးးးးးးးး ဟုတတ်ယ် … အဆုံးထိဆောင့် … အ အားးးး ရှီးးးးးးးး ဘှတ် … ဗစွြ … အို့ ”
” အားးးး ကောင်းလိုကတ်ာရှင် —– အီးးးးးး အားးးးးး ရှီးးးးးးးး ဘှတ် ဘှတ် ပြှတ် ဗစွြ အားးးးး အီးးးးးး ”
” အင့် အင့် ရှီးးးးးး ဟူးးးးး အိုးးးးးး အို့အို့ အားးးးးး … အင်းးးဟင်းးး … ဗွဈ… ဘှတ် ဘှတ် … ဘှတ် —- အိုးးးးးးး အားးးးးးး ရှီးးးးးးးး ”
ထိုည တဈညလုံး ဘခကမြှာ ၅ ခွီလောကြ ပုံစံအမွိးမွိးနှင့် လိုးပစ်လိုကသ်ည်။ အေးဘုံမှာ မနကမြိုးလင်းတော့ ခပမြွော့မွော့လေး ဖြစ်နတေော့သည်။ သို့သောြ အေးဘုံအား ပန်းဦးခွှခေဲ့သူမှာ ဖအအရေင်း သူကြီးသာဒင် ဖြစ်သညကြို ဘခကတ်ဈယောကြ မသိနိုငခြဲ့ပါ။ မနကစြာအဖြစ် ထမင်းချောကစြားပြီး ပါလာသော ရဗေူးအား ဖြင့်၍ ရသေောကန်ကြသေည်။
” ကဲ အေးဘုံ … နင့်အဒေါတ်ို့ရှာ … ငါ အရငလြိုကပျို့ပေးမယ် …။ ပြီးမှ ငါသားကောင် – ဆကလြိုကမြယ်။ အပေါ့အပါး သှားထားလိုကြ ”
ဘခကမြှာ ပြောပြီးပြီးချင်ြး ပစ်စည်းများ ထုပပျိုးနသည်ေ။ အေးဘုံလည်း ခပလြှမ်းလှမ်းသို့သှားကာ ထမိနလြေးမ၍ သေးထိုငပြေါကရြင်း ညက မထငမြှတပြဲ ဘခကန်ှင့် လိုးခဲ့ပုံများကို ပြနတ်ှေးရင်း မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာသည်။ စောကဖြုတလြေးအား သေးကုနအြောင် ညှဈခနွစဉြေ နောကကြွောဖကမြှ ဘခကမြှာ ဖငအြောကြ လကသ်ှင်းကာ အဖုတလြေးအား ပြတပြေးနတေော့သည်။
” အေးဘုံ … ငါလေ … နင့်ဖငကြှီးကြည့်ပြီး မနနေိုငပြှနဘြူးဟာ …။ တဈခွီလောကြ လိုးပါရစနေောြ”
ပြောပြီး နောကကြွောလေးအား ရှေ့သို့ တွန်းဖိလိုကရြာ အေးဘုံမှာ လေးဖကထြောကလြကြလြေး ဖြစ်သှားရသည်။ ပေါကထြားသော သေးကြကကြှီးကို ရှောငပြှီး လကထြောကြ ပေးလိုကသ်ည်။ နှုတဆြကြ အလိုးလို့ ပြောရမလားမသိ။ ဘခကမြှာ အခကြြ ၁၀ဝ ခန့ြ မနားတမ်း ဆှဲဆှဲလိုးရာ အေးဘုံမှာ စောကခြေါင်းအတွင်း တရကြမ်း ဝငထြှကန်သေော လီးကြီးကြောင့် ၂ ခွီ ပြီးခဲ့ရသည်။ ဘခကလြီးအား စောကပြတအြတွင်းသားများနှင့် ညှဈကာ ဖငကြှီး နောကပြှန် ကော့ထိုးပေးမှ ခဏအကြာ လရညပြူများ စောကဖြုတလြေးထဲ ဝငရြောကြ လာတော့သည်။
” အားးးးးး ရှီးးးးး အားးးးး ဟူးးးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ … အေးဘုံရာ …။ ငါဘယတ်ော့မှ မမေ့နိုငတ်ော့ပါဘူးးး … ။ ရှီးးးးး ဟူးးးးးး ဟူးးးးးး ”
ခဏ အနားယူပြီး ပေ ၃ဝ ခန့ြ အနိမ့်ပိုင်းတွင် ပေါကန်သေော ဝါးရုံများဆီသို့ ထိန်းဆင်းလာခဲ့သည်။ တောငပြှိုထားသော နှုတခြမ်းစပမြွားမှ ကြောကတ်ုန်းများ နင်း၍ နှစ်ယောကသ်ား ဆင်းလာကြ၏။
” ဝုန်းးး ဒုန်းးးးး ”
” ဝရော — ဝေါ … ဒုတ် … ဝုန်းးး ဝုန်းးး ”
အေးဘုံနင်းမိသော ကြောကတ်ုံးမှာ အောကဖြကသ်ို့ လွှောကနဲ့ လိမ့်ဆင်းသှားရာ ဘခကန်ှင် အေးဘုံလည်း သတိလကလြှတ် ဒလိမ့်ကောကကြှေးဖြင့် ကြောကတ်ုံးများ ပျိုကရွာ ဆငခြှလွှေောအတိုင်း အောကသ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား ကသွှားလသည်ေ။ နှစ်ဦးလုံးမှာ ကိုယခြန်ဓာ ကြောကစြှန်းများနှင့် ခွဈမိ၍ သှေးအလိမ်းလိမ်းပင်။ ကြောကတ်ုံးများ အဆကမြပြတ် ကလွာ၍ ထိခိုကမြိကြရာ နာကငွန်ရသေည်။
နာကငွစြှာခံစားရင်း အောကခြှသေို့အရောကြ ဘခကမြှာ ခေါင်းနှင့် ကြောကတ်ုံး ဆောင့မြိ၍ လောကကြီးနှင့် အဆကသ်ှယပြှတကြာ မေ့မွောသှားသည်။ ဘခကတ်ဈယောကြ သတိမေ့နရောမှ မကြန်ှာပေါြ ရနှင်ေ့ ဖြန်းသလို ခံစားမိသည့်အတွကြ မကြလြုံးကို အားယူဖြင့်လိုကသ်ည်။ ဘေးပတပြတလြညတ်ှင် သနတေကြိုငထြားသော လူစိမ်းများ တွေ့လိုကရြသည်။
သူတို့ထဲက တဈယောကကြ စကားမပြောပဲ အမူအယာဖြင့် ထထိုငရြန် လုပပြှနသည်ေ။ ဦးထုပ် ခပင်ိုကင်ိုကြ ဆောင်းထားသဖြင့် မကြန်ှာလည်း သချောမမှငရြပေ။ ထို့နောကြ အင်ျကြီအနကန်ှင့် ဘောငဘြီရှညဝြတထြားသော လူတဈယောကမြှ အေးဘုံ အဖုတအြား ကုန်းယကန်သည်ေ။
” ဟိုကျ – ဈ ”
” ဟေ့ကောင် မင်းဘယသ်ူလဲ – ဒီကို … ဘာကြောင့် ရောကလြာတာလဲ ”
စကားသံနှင့်အတူ ခေါင်းဆောငဖြစ်ဟနတ်ူသော ဒေါငကြောင်းကောင်း ပါးသိုင်းမှှေးများနှင် လူတဈယောကြ ထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။
” ဟိုကောင် အဖုတမြှငတ်ိုင်း … ယကခြငွန်တော တောစြမ်းကြာ – အလုပလြုပရြဦးမယ် ”
ဘခကအြားမေးရင်း အေးဘုံပေါငကြှား ခေါင်းတိုးယကန်သေော တပည့်ဖြစ်သူအား လှမ်းပြောလိုကြ၏။
” ဟုတ် အာစရိ – ကောငမြလေးက … ချောလှန်းလို့ပါ ဟီးးးးးးး ”
အေးဘုံအဖုတကြှီးအား ကုန်းယကန်သေောသူမှာ ခကြခြငွြးရပကြာ နောကဆြုတရြပလြိုကသ်ည်။ ဒီအခွိန် တောထဲမှာ ဒီလူတွေ ဘာကြောင့် ရောကန်သညေကြို စဉြးစားမရပေ။
” နောငကြှီးက … ဗမာလူမွိုးလား ”
” ဟုတတ်ယ် – မင်း ငါမေးတာ မဖြသေေးဘူး ”
” ကနွောကြ … ကြှန်းဆငရြှာသားပါ …။ ဒီတောငပြေါကြို … အမဲလာလာပစ်နကြပေါ။ အခု မကြစြိလညန်တေဲ့ … မိန်းကလေးကို … ပြနလြိုကပျို့ရင်း … အပေါကြနေ ပြုတကြတွာပါ ”
” မင်းတို့တော့ ကံဆိုးပြီကြာ …။ ဘယလြိုနည်းနဲ့ … ရောကလြာရောကလြာ … ပြနဖြို့မစဉြးစားနဲ့ ”
” ခငဗြွာ ……… ဘာလို့လဲဗွ …။ ကနွောတ်ို့က … ရှာပြနရြဦးမှာ …။ ခငဗြွားတို့က နချင်ေန်ပေေါ့ ”
” ငါတို့နရော … မင်းသိသှားပြီ … စောကစြကားမများနဲ့ ”
” ခငဗြွားတို့နရောသိတော့ … ကြုပကြ ဘာလုပရြမှာလဲ။ ဖယပြါဗွာ … ကြုပတ်ို့ပြနတ်ော့မယ် ”
” အေးဘုံ ထဟာ … ငါတို့ပြနမြယ် ”
” ဘယသ်ူဖြစ်ဖြစ် … ဒီနရောရောကတ်ိုင်း … အမဲလိုကတ်ယ် ပြောကြတာ။ အမှနကြ … ငါတို့ ရတနာတွကေို … ယူချင်တ်ာမလား။ မင်းတို့နှစ်ယောကကြို … ပြနမြလှတတ်ော့ဘူးကြ ”
” ဟာ … ကြုပတ်ို့မပြနလြို့ … ဘယဖြစ်မလဲဗွ။ ရှာမှာ မိဘတွေ ရှိသေးတယ် … စိတပြူနမှောဗွ။ စိတခြပြါဗွာ … ဒီမှာ ခငဗြွားတို့ … ရှိနတေဲ့အကြောင်း ဘယသ်ူမှ ပြနမြပြောပါဘူး ”
ဘခကစြကားဆုံးသညန်ှင့် လူဆိုးခေါင်းဆောငမြှာ သူ့တပည့်တွဘကြေ တဈခကြလြှည့်ကြည့်ကာ ရယမြောလိုကြ၏။
” ဟားးး … ဟားးးးးး … ဟားးးးးး … ဟားးးးးး ”
” ဟာ – ဟင် – မင့်မစေောကခြှေးးး …… အမလေးးးး … သရဲ သရဲ ”
လူဆိုးခေါင်းဆောငန်ှင့် သူ့တပည့်အားလုံး ဟားတိုကြ ရယမြောနရင်ေး တဖြည်းဖြည်း ခန်ဓာကိုယမြှ အခိုးအငှေ့များထွကကြာ လူစငစြဈမှ အရိုးစုကောငမြွားအဖြစ် ပြောင်းလဲသှားတော့သည်။
” အားးးးးးး – ကြှတ် – ကြှတ် — ”
” ဟော – ကိုဘခကျ သတိရလာပြီလား ”
ဘခကြ လဲနရောမှ အားယူထထိုငလြိုကသ်ည်။ ဒဏရြာတွကေ နာကငွန်လကြြေ။ ပတဝြန်းကငွကြို သချောကြည့်လိုကသ်ည်။ ဘာမှမရှိ ယ။ လူရိုးစုကောငမြွားလည်း မရှိ။ မှပြငေသ်ို့ထိုးကရွာ ကြောကတ်ုံးများနှင့် ဦးခေါင်းဆောင့မြိပြီး သတိလဈကာ အိပမြကမြကန်တေော့သည်။
” ဟင် – အေးဘုံ – အရိုးစုကောငကြှီးတွေ ဘယရြောကသ်ှားလဲ ”
” ရှင် – ကိုဘခကြ – ခခြြ ခခြြ -။ ရှငတ်ဈရကလြုံး – သတိလဈနတော ကြာပြီ …။ ကမွက အရငန်ိုးလာတာ…. ဘယအြရိုးစုကောငကြှီးမှ … မရှိပါဘူးရှင် ”
ကောင်းကငကြို မော့ကြည့်ရင်း သန့ရြှင်းလတဆြတသ်ော လကေို တဝကြီး ရှူရှိုကမြိလိုကသ်ည်။
” ဒါနဲ့ အေးဘုံ – ခုမှ မနကပျိုင်းပါဟ ”
ကြညလြငတ်ဲ့ အလင်းရောငအြား ကြည့်ရင်း ပြောလိုကသ်ည်။
” အောြ – ဒါက နောကရြကမြနကြ … ကိုဘခကရြဲ့။ ရှင် သတိလဈနတေုန်း … ကမွ ဒဏရြာတွေ ဆေးကြောပေးထားတာ …။ ရှင့်အိတထြဲက ဆေးတွတေော့ တွေ့တယ် … နားမလညလြို့ လိမ်းမပေးတာ ”
” အင်း တဈညလုံး … ငါဒီမှာ သတိလဈနတောပဲ နောကရြကတ်ောင် ကူးပြီပေါ့။ ဒူးလေးက ဟိုမှာဟ – တောသ်ေးတယ် … မပြောကသ်ေးဘူး ”
” ကိုဘခကြ … ရှငကြ … လူသာသတိလဈတာ – လီးက သတိမလဈဘူးရှင့် – ခလြြးးး …။ ရှင့်ဟာကြီး ထောငမြတန်လေို့ … ကမွစုပပြေးရတယ် … လရညထြှကမြှ … ငှိမကြသွှားတာ ”
” အေးပါဟာ … ငါသကသ်ာလာရင် … နင့်အဖုတကြို ပြနမြှုတပြေးမှာပါ ”
ဒူးလေးအားသှားယူပြီး စဈဆေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အိတထြဲမှ ဆေးဘူးများထုတကြာ ဒဏရြာတွကေို လိမ်းကနွသ်ည်။
” အေးဘုံ လာလေ … နငရြောလိမ်း …။ တဈရကြ နှစ်ရကဆြို … ပြောကမြှာပါ …။ ဒီဂွောကထြဲ ငါတဈခါမှ မရောကဖြူးဘူး။ ငါတို့ လမ်းစ ရှာရဦးမယ် ”
တဖြည်းဖြည်းထိန်းပြီး နှစ်ယောကသ်ား လမ်းလွှောကကြှသည်။ သူတို့ကရွာ နရောမှာ မှပြနေ့ဆြိုပမယ်ေ့ အောကဖြကတ်ှင် ဂွောကကြှီးများ ရှိနသေေးသည်။ နှစ်နာရီခန့ြ လမ်းလွှောကလြာရာ…
” ဟာ – ကိုဘခကျ … ဟို့ရှေ့က ဂူလားမသိဘူး ”
အေးဘုံပြသောနရောသို့ ဘခကြ ကြည့်လိုကသ်ည်။ ဂူအပေါကဝြက ကဉွြးနသည်ေ။ နှစ်တိုင်း တောငပြှိုနသညေအြတွကြ ဂူဝမှ ကြောကတ်ုံးများ ပျိုကတွဲ့ထဲ ပါသှားပြီး ဂူပတပြတလြညမြှာ နရောကယွပြှန့စြှာ ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။ သို့သောြ ဂူဝနား မရောကခြင် ဂွောကကြှီးများထဲသို့ ကသွှားပါက အသကရြှငန်ိုငဖြှယမြရှိပေ။ ဂူထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဝငခြဲ့ကြသည်။ ဒူးလေးကို အသင့်ပြငထြားကာ
” အေးဘုံ … တောကောငတ်ှေ … သတိထားဦး ”
” ဟုတ် – ကိုဘခကျ ”
အေးဘုံမှာ အနည်းငယ် ကြောကစြိတဝြငရြင်း အသံတုနတ်ုနဖြှင့် ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။ ဂူလေးမှာ အဝကဉွြးသောလြည်း အထဲထိ အလင်းရောင် ဝငန်သဖြေင့် ရှင်းလင်းစွာ မှငန်ရသေည်။ ရှေ့သို့ အတောလြေး လွှောကမြိလိုကလြငွြ လူရိုးစုများ တွေ့လိုကရြသည်။
” အမလေးးး … ပြနထြှကရြအောင် ကိုဘခကြ ”
အေးဘုံမှာ မကြစြိပကြြ မကြန်ှာပကြန်ှင့် ကုန်းအောတ်ော့သည်။
” ဟားးးးးးး အေးဘုံရာ အရိုးစုတွကေ နင့်ကို ဘာမှမလုပပြါဘူးဟ။ လာပါ မကြောကန်ဲ့။ ရော့ ငါ့ခါးက ဓါးယူထားလိုကြ ”
ပြောပြီး ဓါးမှှောငအြား အေးဘုံလကထြဲ ထည့်ပေးလိုကသ်ည်။ ဆကလြွှောကခြဲ့ရာ သံသတ်ေတာများ တွေ့ရှိလသည်ေ။ ဘခကမြှာ သတ်ေတာကြီးများအား ဖြင့်ကြည့်ရန် စိတကြူးလိုကသ်ည်။ ခတထြားသော သော့ခလောကကြှီးများအား ဂူထဲမှ ကြောကတ်ုံးများဖြင့် ထုဖြင့်လိုကသ်ည်။
” ဒုန်းးး အုံးးးး ဒုန်းးး ခွမ်းးးး ဒုန်းး ဒုန်း ”
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနသဖြေင့် ကြောကတ်ုံး ထုခကြကြှောင့် သော့ခလောကကြှီးများ အလှယတ်ကူ ပြင့်သှားလသည်ေ။ အေးဘုံမှာ ခပလြှမ်းလှမ်းမှ ရပကြှည့်နသည်ေ။ အနားသို့ မကပရြဲခွေ။ သတ်ေတာ အဖုံးအား ဖြင့်ကြည့်လိုကရြာ ဘခကမြကြလြုံးများ အရောငတ်ဖိတဖြိတ် တောကလြာသည်။
” ဟာ – အများရီးဟေ့ …။ အေးဘုံ လာကြည့် – ငါ – ငါတို့ ခမြျးသာပြီဟ – ဟားးးး ဟားးးးးးးး ”
အေးဘုံလည်း ဘခကစြကားကြောင့် အနားတိုးကြည့်ရာ မကြလြုံးများ ပြူးသှားရသည်။ စိန် – ရှှေ – ငှေ – ကြောကသ်ံပတ်တမှား အစရှိသည့် ရတနာမွိုးစုံနှင့် ပြုလုပထြားသော ရတနာပစ်စည်းများအား တွေ့လိုကရြလသည်ေ။
” ဟားးးးး ခမွြးသာပြီ အေးဘုံရေ။ ငါတို့ ဒါတွေ သယန်ိုငသ်မွှ သယရြမယ်။ ရှာရောကမြှ အခွနကြေည်ေ့ပြီး … နောကတ်ဈခေါကြ … လာသယရြမယ် ”
ဘခကလြည်း သူအိတလြေးထဲ ဆန့သ်လောကြ ထည့်တော့သည်။ ထို့နောကြ အပေါအြင်ျကြီခွှတကြာ ရသလောကထြည့်၍ စုခညွလြိုကပြှနသ်ည်။ အားလုံးပြီးစီးသှားမှ
” အေးဘုံ – ဒါက … နငန်ဲ့ငါ တဝကဆြီပေါ့။ နောကကြှမှ … ငါတို့ အကုနလြာသယရြအောင် ”
အေးဘုံမှာလည်း ရတနာပစ်စည်းများအား ကြည့်ပြီး တဈခုပြီးတဈခု ဝတလြိုကြ ပြနခြွှတလြိုကြ သတ်ေတာထဲ ပြနထြည့်လိုကန်ှင့် ပြုံးပြောန်သည်ေ။ နရေောငမြှာ အခန်းထဲ တဖြည်းဖြည်း လင်းထိနလြာသည်။ ထမင်းချောကန်ှင့် ရဗေူးထဲမှ ရအနေည်းငယ် သောကကြှသည်။ သတ်ေတာဘေးနားတွင် ကြောကမြှုံ့ ဖုနမြှုံ့များရှင်း၍ နှစ်ယောကသ်ား လှဲအိပရြင်း အနားယူနစဉြေ ဘခကမြှာ –
” အေးဘုံ … ငါတဈခုလောကြ … မေးချင်တ်ယဟြာ။ ရှာပြနရြောကလြည်း … နင့်ကို ငါလကထြပမြှာပါ ”
” တကယ် လကထြပမြှာလား … ကိုဘခကကြ ”
” တကယပြေါ့ဟ …။ အရငကြ မပြည့်စုံပမယ်ေ့ … အခု ငါ ခမွြးသာပြီလေ။ ရတနာတွေ ထုခွဲရောင်းပြီး … နင့်ကို တငတ်ောင်းမှာပေါ့ ”
အေးဘုံမှာလည်း အလိုးသနတ်ဲ့ ဘခကအြပေါြ စိတကြစားလကြရြှိနသည်ေ။
” မေးလေ – ကိုဘခကျ ”
” ငါ … နင့်ကို လိုးတဲ့အခွိန် … နင် အပျိုမဟုတတ်ော့မှန်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ … ရှာမှာ နင် ရည်းစားထားသံလည်း … ငါမကြားမိလို့။ အမှနအြတိုင်းသာပြောဟာ – ငါ ခွင့်လှတပြါတယ် ”
” ရှင် – ဟို ဟို ဟိုလေ – အဲဒါ ”
အေးဘုံ တွန့ဆြုတတ်ှန့ဆြုတ် ဖြစ်နသည်ေ။
” ရဲရဲသာပြောပါဟ … ငါလည်း … တခွားမိန်းမတွေ လိုးဖူးပါတယ် …။ နားလညပြါတယ် ဟ ”
” ဟူးးးးးးးးး ဟူးးး – ကိုဘခကြ – အေးဘုံ အမှနအြတိုင်းပြောလို့ … စိတပြကြသ်ှားပြီး … လကမြထပခြငွရြငလြဲယည်း … ဒီအကြောင်းတွကေို စိတထြဲထားပါနောြ ”
” အေးပါ ဟ ”
” အေးဘုံကို ပန်းဦးခွှတေဲ့သူက … ဖဖေေဦးသာဒငပြါ ”
” ဟင် – ဒါကြောင့်ကိုးးး …။ ငါက နငရြည်းစားမရှိပဲ အပြိူရညပြကြတ်ာကို … စဉြးစားမရ ဖြစ်နတော ”
” ဟုတတ်ယ် အဖကေ … တဏာရမျမကကြှီးတယ်။ အခု အေးဘုံ … အလညလြာတဲ့ရှာက … သူ့ညီမ အရင်းတောင် မလှတဘြူး … ကိုဘခကရြေ …။ ရှာထဲလည်း … လငရြှိမိန်းမ … မုဆိုးမ … သူနဲ့ မကင်းတာများတယ် ”
” နင့်အဖကြေောင်း … ငါသိပါတယဟြ။ ငါ့ အမလည်ေး မလှတဘြူး …။ ညပိုင်းလဈရင် လာလာလိုးတာ ”
” အောြ – ရှငကြ ဒါကြောင့်မို့ … ကမွကို တွေ့တွချင်ြေး လင့်စငပြေါမြှာ … မတအား လိုးတာပေါ့ – ဟှန့ြ ”
” ဟာ မဟုတပြါဘူးဟ …။ နင့်စောကဖြုတကြ ညဈညဈပေးတော့ … လိုးရတာ မဝလို့ပါ – ဟီးးး။ ဆကပြှောဟာ … နငန်ဲ့နင့်အဖေ လိုးဖြစ်တဲ့ အကြောင်း ”
” အေးဘုံလည်း … ကြာရင် သူစိမ်းနဲ့ဆို ပြူနာတွေ … တကမြှာစိုးလို့ … မှူဆှယမြိတာပေါ့ ”
” အင်း ဆကပြှောဟာ ”
” မှို့မှာ ကြောင်းတကပြှီး … ကြောင်းပိတရြကြ ရှာပြနလြာတာလေ။ အဖေ့မကြလြုံးတွကေ … အရငန်ှဈတွနေဲ့ မတူတော့တာ။ နို့အုံတို့ ဖငတ်ို့ ခိုးခိုးကြည့်တာ … အေးဘုံ သတိထားမိလာတယ် … ”
” တဈရကကြှ အိပခြန်းထဲ … အေးဘုံအိပပြွောန်ရင်ေး ရုတတ်ရကြ နိုးတော့ … အခန်းတံခါးကနေ အောကစြလှတန်တေဲ့ … အေးဘုံအဖုတလြေးကို ကြည့်ပြီး အဖကေ ဂွင်းတိုကန်တော – ကိုဘခကရြဲ့”
” အင့် အင်း ”
ဘခကမြှာ ရုတတ်ရကြ လီးကြီး တင်းကနဲဖြစ်ရင်း အေးဘုံပေါငကြှားထဲ လကထြည့်ကာ စောကစြိလေးအား ခွပေေးလိုကသ်ည်။
” အှန့ြ – အာ … ကြှတကြွှတ် ”
အေးဘုံလည်း ပေါငလြေးအား မသိမသာဖြဲရင်း ညည်းငှူလိုကမြိသည်။
” ၃ ရကလြောကန်တေော့ … ရှာဘုရားပြဲ ဒုတိယရကပြေါ့ …။ ပြဲကြည့်ပြီး … မနကအြိမရြောကတ်ော့ … စားသောကပြှီး နေ့ခင်းဘကြ အိပပြွောသ်ှားတာ …။ ခဏနတေော့ အဖကေ အခန်းထဲဝငလြာပြီး … မပြောမဆိုနဲ့ အေးဘုံစောကပြတလြေးကို … တန်းယကတ်ာ ”
ဘခကမြှာ အေးဘုံပြောလိုကလြငွြ စောကဖြုတ် ယကခြငွသ်ည့် စိတမြွား ထကြှလို့လာကာ စောကစြိလေးအား ဖိဖိခွနမေေိသည်။ အေးဘုံလည်း ပြောနရင်ေး ဘခကြ ပုဆိုးအတွင်းက လီးကြီးအား အလိုအလွောကြ ဆုပကြိုငမြိသည်။ ဘခကြ လကခြလယလြေးနှင့် ဖိခွလေိုကတ်ိုင်း ခါးလေးကော့ကာ စောကစြိလေးဖြင့် ပြနပြှနထြိုးနသည်ေ။
” အားးးးးး ရှီးးး ”
” ဆကပြှောလေ အေးဘုံ ”
” အေးဘုံလည်း … စောကရြညတ်ှေ … အိုငန်တောလေ …။ ပါးစပကြ … အသံမထွကရြဲသေးဘူး …။ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ရတော။ ခဏကြာမှ အဖကေ … အေးဘုံးစောကဖြုတ် … အကြဲကြောင်းလေးပေါြ … သူ့လီးကို အမှှောင်းလိုကထြားပြီး … အထကအြောကြ ပြတပြေးနတော။ အဖေ့လီးကြီး … ရှေ့ထွကလြာတိုင်း အေးဘုံစောကစြိလေးကို ထိုးမိနတော … ၁၅ ခကြလြောကပြဲရှိမယ် … အဖုတထြဲက … စောကရြညတ်ှေ သေးပန်းသလို ပန်းထွကကြုနတ်ာ ”
” အားးး အီးးးး … ရှီးးးးး … အေးဘုံရာ ”
ဘခကမြှာ လိုးချင်သ်ောစိတမြွား တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။ ထိုစဉြ အေးဘုံမှာ
” အမလေးးးး … ရှုးးး … သှားး သှားးး ”
ရုတတ်ရကြ ထအောသ်ဖြင့် ဘခကသ်ည် အေးဘုံကြည့်ပြီး အောန်သေော သံသတ်ေတာဘကသ်ို့ ကြည့်မိရာ
” ဟာ ”
” ရှီးးးးးး … ရှီးးးး ရှီးးးးးးး … ”
မှှကြေီးတဈကောင် ပါးပဉွြးထောင်၍ ထွကလြာသညကြို မှငလြိုကရြသည်။
( မှတခြကြြ — စာရေးသူသည် မထည့်ချင်ြ ထည့်ချင်ဖြှင့် ရတနာသတ်ေတာတို့၏ အစောင့်အရှောကြ အစဉလြာအရ မှှမွေား ထည့်ပေးရပါသည်။ #ဘုံခုနှစ်ဆင့် )
ဘခကမြှာ ထထိုငရြင်း မိမိလီးအား ဆုပကြိုငထြားသော အေးဘုံ၏လကအြား အသာဖယလြိုကကြာ
” အေးဘုံ ငါ့ဓါးသှားယူလိုကျ – ဖြည်းဖြည်းထနောျ ”
“ဟုတ် ဟုတ် – ကိုဘခကျ ”
မှှကြေီး တဖြည်းဖြည်း တိုးလာလသည်ေ။ အေးဘုံမှာ အသာလေးထကာ ဘခကအြိတလြေးမှ ဓါးမှှောငအြား ယူ၍ ဘခကြ နောကကြွောဘကမြှ ကပလြာသည်။ မှှကြေီးမှာလည်း ခေါင်းအား ဘေးတိုကယ်ိမ်းကာ ဘခကဆြီသို့ တိုးတိုးလာနသည်ေ။
” ရော့ ကိုဘခကျ … ရှင့်ဓါးးး ”
” ဝှီးးးးးးး ဝှဈ – ဝှဈ – ဖေါကျ – စွပ် ”
အဖြစ်အပကြကြ မှနဆြနလြှန်းသည်။ အေးဘုံပေးသော ဓါးအား နောကပြှနလြှန်းယူ၍ ပစ်ပေါကြ လိုကတ်ော့သည်။ မှှကြေီးမှာ ပါးပဉွြးအလယ်၌ ဓါးစိုကလြကြြ တန်းလန်းဖြင့် တွန့လြိမန်ကော အသကြ ပြောကသ်ှားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် မှှတွနေသ်ံများ ကယွလြောငလြာပြီး မှှအေုပကြှီးမှာ ဂူအတွင်းပိုင်းမှ ထွကလြာနသည်ေ။
” ရှီးးး ရှီးးးး ရှီးးးးးးး ရှီးး ”
ဘခကန်ှင့် အေးဘုံလည်း ဒူးလေးကိုငကြာ ရတနာများ ထည့်ထားသော အိတန်ှင် အင်ျကြီဖြင့်ထုပထြားသော လကဝြတတ်နဆြာများအား ယူ၍ ဂူအတွင်းမှ ထွကပြှေးတော့သည်။ အတောခြပဝြေးဝေး ရောကတ်ော့မှ နောကသ်ို့လှည့်ကြည့်ရာ မှှှမွေားပါမလာတော့ပေ။
” ဟူးးးးးး ဟူးးး – မောလိုကတ်ာ ကိုဘခကရြာ – ရဘေူးထုတပြါဦး – ဟူးးး ”
အေးဘုံမှာ ခွှေးများထွကလြကြြ ရငဘြတလြေးမှာ တုနတ်ုနရြငရြငလြေး ဖြစ်နရှောသည်။ နို့လေးနှစ်လုံးမှာ စည်းခကြကြကြ ခုနလြကြရြှိသည်။ ဘခကသ်ည် ဒူးလေးအား ခွ၍ သူ့အိတကြိုဖြင့်ကာ ရတနာများဘေးမှ ရဘေူးအား ထုတလြိုကလြသည်ေ။ ထမင်းချောကမြွားက မပါတော့ပေ။ လကကြနွြ ရလေေးအား နှစ်ယောကမြွှသောကကြာ အေးဘုံ အဒေါရြှာသို့ အရောကပြှနခြဲ့သည်။
အေးဘုံ အဒေါအြိမရြောကတ်ာနဲ့
” ဟဲ့ အေးဘုံ – ဘယလြိုတွေ ဖြစ်ကြတာတုန်း …။ ငါဖြင့် … ဒီနေ့မှ မတွေ့ရင် … ညည်းအဖဆေီ အကြောင်းကြားတော့မလို့ ”
” ဟုတတ်ယ် အရီးရေ။ စမ်းမှတို့ သန်းတငတ်ို့နဲ့ မွှဈခွိုးလိုကသ်ှားတာ … တောဝကလြိုကပြကလြို့ ထွကပြှေးရာကနေ – ဟောဒီက … အဈကိုဘခကန်ဲ့တွလေို့ … ဒီပြနရြောကလြာတာ ”
” နပေါဦးဟဲ့ – သူက ဘယသ်ူ ”
” ကမွတို့ရှာကပဲ။ သူက အမဲလည်းပစ်တယ် …။ ကံကောင်းလို့ … သူ့နဲ့တွေ့လို့ အရီးရေ။ ကမွတဈယောကထြဲဆို … မပြနတ်တဘြူး ”
ဘခကမြှာ အိမရြှေ့က တန်းလွားပေါြ ထိုငလြိုကတ်ာနဲ့ ခထွားတဲ့ ဆေးပေါ့လိပကြို မီးညှိပြီး ဖြာပစ်လိုကသ်ည်။ အင်ျကြီဗလာဖြင့် အိပတ်ဈလုံး ဒူးလေးကိုငထြားသောသူ့ကို အေးဘုံညီမ ဝမ်းကြဲတွကေ ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နကြသေည်။ အေးဘုံကိုလည်း
” မမအေးဘုံ … မသကေောင်း မပြောကကြောင်းပဲ။ ဒီအဈကိုနဲ့တွတော ကံကောင်းလို့ပေါ့ ”
အေးဘုံအား အိမထြဲခေါပြှီး တီတိုးမေးနကြသေည်။ အပျိုလူပျို တောထဲ တဈညအိပမြှတော့ စပစြုကြပြီပေါ့။ ထို့နောကြ ထမင်းပြဲများ ပြငပြေးပြီး
” မောငရြငလြေးကို … ကြေးဇူးတငပြါတယကြှယ်။ အရီးတို့ဖြင့် … စိတတ်ှေ … မတအား ပူနကြတော။ အခုမှပဲ စိတအြေးရတော့တယ် ”
ဘခကမြှာ ထမင်းကို ပလုပပြလောင်းစားရင်း
” ကြုပရြှာပြနရြဦးမှာမို့ … အခွိနမြလင့်ခင် … ခွင့်ပြုပါ အရီးလေး ”
ထိုစဉြ အေးဘုံ ထွကလြာပြီး
” ဟင် ကိုဘခကြ … ဒီမှာ ညအိပသ်ှားလေ … မနကမြှ စောစော ပြနပြေါ့”
” မဖြစ်ပါဘူး အေးဘုံရ – ( အသံနိမ့်၍ ) ဒါတွကေ အိမအြမှနသ်ယရြမှာလေ ”
” အင်း အင်းးး … ကိုဘခကြ – ဒီလိုလုပပြါ့လား …။ ဒါတွအကေုန် ရှငသ်ယသ်ှားတော့ …။ ဒီမှာထားခဲ့ရင် အေးဘုံလည်း … ဘယလြိုပြောရမှန်းမသိဘူး ”
” အေးလေ ကောင်းပြီ – ဒါဆို ငါပြနတ်ော့မယ် ”
” ရှငဝြတဖြို့အင်ျကြီ … ခဏနေဦး … ကမွ တောင်းထားပေးတယ် – ဝတသ်ှားလိုကြ ”
ဘခကလြည်း မနကြ မလင်းတလင်းလေးမှ ရှာပြနရြောကလြသည်ေ။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အမေ့ကို အသံခပအြုပအြုပဖြှင့် နိုးလသည်ေ။
” အမေ အမေ – ခဏ ထပါဦးဗြ ”
ဒေါမြိုးလှိုငလြည်း သားဖြစ်သူအသံကြောင့် တံခါးဖြင့်လိုကရြာ ဒူးလေးကိုငလြကြြ သားကောငမြပါပဲ သူများအင်ျကြီဝတ်၍ အထုပ် ၂ ထုပ် ဆှဲလာသော သားဖြစ်သူအားကြည့်၍ အံ့သှမှငသ်ကသ်ှားသည်။
” ဘယလြိုဖြစ်လာတာလဲ … သားရဲ့ ”
” အခု ခဏ အိပြဦးမယ် … အမေ။ ပြီးမှ အကုနပြှောပြတော့မယ် ”
……………………………………………………………
” အောကျ အီအီးးးး အှတ် — အောကျ အီအီးအှတ် ”
လင်းကြကတ်ို့ တွနလြပြေီ။ ဘခကြ အိပရြာနိုးတော့ အမဖြစ်ေသူလည်း ခကြပြှုတပြှီးနပြေီ။ မနကလြင်းလင်းချင်ြး ဗိုကကြဆာလာပြနသ်ည်။ မနေ့က ထမင်းချောကန်ှင့် ရကေို ခွှတောသောကခြဲ့ရ၏ ။အေးဘုံအဒေါအြိမရြောကမြှ ထမင်းတဈနှပသ်ာ စားခဲ့ရသည်။
ဘခကြ သူ့အမကေို အေးဘုံနှင့်လိုးတာ ခနွပြှီး ဖြစ်ကြောင်းကုနစြင် အကုနပြှောပြလိုကသ်ည်။
” အင်းးး ငါ့သားတော့ … တောမှောကပြှီး မဟုတတ်ာတွေ မှငလြာပြီနမှော။ တောချောကခြံရပြီး ရူးကြောငကြှောင် … ဖြစ်လာတာလား ”
” ဟာဗွာ – အမကလေည်း … ကနွောပြှောတာ မယုံဘူးပေါ့။ အခွအနေတညေင်ှိမမြှ … ကနွောြ အဲဒီနရော သှားရှာမယ် …။ အမေ မယုံဘူးမလား …။ အမေ့ကို သိမ်းခိုင်းထားတဲ့ … အထုပတ်ှေ ဖြညကြှည့်လိုကဗြွာ တဝကကြ – အေးဘုံကို ပေးရမယ် အမေ ”
” ကဲပါ သားရယ် …။ ရအဝေသောကြ။ ခဏနေ ရချိုးလိုကြ။ မနေ့က ထွေးခငတ်ို့ ဆူးပုတကြှီးခွိုးလာလို့ … ပဲကြီးနဲ့ အရညသ်ောကလြေး ခကြထြားတယ် …။ ငါးချောကဖြုတရြောရှိတယ် …။ အမေ ခူးထားလိုကမြယ် ”
ပြောပြီးပြီးချင်ြး မီးဖိုချောငဘြကြ ထွကသ်ှားသော အမေ့ဖငကြှီးအား ကြည့်ရင်း လီးက ထောငခြငွန်သည်ေ။
” နချင်ြေးညချင်ြး … သူဌေးဖြစ်ပြီ အမရေေ။ ကဲ ရချိုးပြီဗွို့ ”
ဘခကြ ရပေုံးဆှဲ၍ ရချိုးနတေော့သည်။ ဒေါမြိုးလှိုငလြည်း သားဖြစ်သူအတွကြ ထမင်းပြဲပြငပြေးပြီး အဝတအြစားများလွှောပြေးရန် အဝတဟြောင်းများ စုနတေော့သည်။
မနကြ ဝလေီဝလင်ေးက သိမ်းခိုင်းထားသော သားအင်ျကြီအား သတိရလိုကသ်ည်။ ဘာတွေ ထည့်ထုပထြားလည်း မသိရှိပေ။ သားဖြစ်သူက ရတနာများဟု တွငတ်ှငပြှောနပြနေသ်ည်။ တဈခါတည်း ထည့်လျှော်န် အခန်းထဲဝင်၍ အင်ျကြီထုပအြား ဖြညခြလွိုကရြာ
” ဟင် ဟင် – ဒါတွကေ … တကယပြါလားးး။ သားပြောတာ … အမှနတ်ှပေါလား ”
လကမြွားတုနတ်ုနရြီရီဖြင့် စိနဆြှဲကြိုးတဈကုံး လကသ်န်းလွော့လွော့ လကကြောကတ်ဈစုံထုတကြာ ဝတဆြငလြိုကသ်ည်။ အောကမြှာလည်း ရှှတေုံး သေးသေးလေးတွေ မှငန်ရပြေနသ်ည်။
” အမလေးးး … ဒီစိနဆြှဲကြိုးနဲ့ … ရှှတေုံးလေးတွနေဲ့တင် … အမတေို့ သူဌေးဖြစ်ပါပြီ သားရေ။ ကနွတ်ာတွေ သှားမယူဖို့ တားရမယ်။ ကြည့်ရတာ အန်တရာယမြွားလောကတ်ယ် ”
စိနအြလုံး ၂ဝ အကြီးအသေးဖြင့် ဘယကပြုံစံ ပြုလုပထြားသော စိနဆြှဲကြိုးကို အမဖြစ်ေသူက လညပြင်း ကပကြှည့်နသဖြေင့် အရောငတ်ဖကြဖြကြလြကသ်ှားလသည်ေ။
” အမေ – ဘေးအိမတ်ှမှငေလြို့ မဖြစ်ဘူး။ ပြနသ်ိမ်းထားလိုကြ …။ မှနမြှနရြောင်းရမယ် အမေ ”
နောကကြွောဘကမြှ သားဖြစ်သူ အသံကြောင့်
” အေးအေး … သားရေ … လုံခွုံတဲ့နရောမှာ သိမ်းထားရမယ်။ အမဖြင်ေ့ … အိပမြကြ မကန်တယေတ်ောင် ထငန်မေိတယ် …။ သား ရစေိုပုဆိုးကို ခွှတလြိုကြ။ အမလကေစြနဲ့ တဈခါထည်း လွှောလြိုကမြယ် ”
” ဟုတ် – အမေ ”
ဘခကလြည်း ရလေဲပုဆိုးအား ပုခုံးပေါတ်ငလြိုကပြှီး ပုဆိုးအား စွပခြလွိုကသ်ည်။ ထိုနောကြ့ အောကမြှ ရစေို ပုဆိုးအားခွှတရြာ အမှတမြထင် လီးကြီးမှာ ပေါသ်ှားလသည်ေ။
” အို – သားကလည်း … မအကေို … ဒုတပြှခဲပြနဲ့ အဟှန်းးး ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ သားဖြစ်သူရဲ့ လီးကြီးအားကြည့်ရင် အရင် တဈပတကြွောလြောကကြ ကိုသာဒငဟြနဆြောငပြှီး မိမိအား လိုးသှားသညကြို သတိရမိလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ သချောအောင် မေးရမညဟြု တေးထားလသည်ေ။ စဉြးစားနစဉြေ ဘခကမြှ ရစေိုပုဆိုး လှမ်းပေးနသဖြေင့် ဟနမြပကြြ ပုဆိုးအားယူကာ
” သား – ထမင်းခူးပြီးသား … စားလိုကတ်ော့။ အပေါအြင်ျကြီဝတထြား … အအေးပတန်မယ်ေ ”
ပြောပြီး လကဝြတရြတနာများ ပြနထြည့်ပြီး သူမ၏ ဗီဒိုထဲသိမ်းကာ သော့ခတလြိုကလြသည်ေ။ ညစာ စားပြီးနောကြ ဘခကလြည်း သူ့အိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါတ်ှင် ဆေးလိပလြေးဖြာရင်း အေးဘုံနှင့် လိုးခဲ့ကြပုံများ ပြနတ်ှေးရင်း စိတထြနစဉြေ အမဖြစ်ေသူ ဒေါမြိုးလှိုင် ဝငလြာတော့သည်။ မနကဖြှန် မှို့ပေါတ်ကြ၍ လကဝြတလြကစြားတဈခွို့ သှားရောင်းရန် အစီအစဉဆြှဲနကြသေည်။
” ပစ်စည်းတွေ … အမေ ခဏခဏ ထုတမြကြည့်နဲ့နောြ။ သူစိမ်းတွမှငေရြင် … မကောင်းဘူး …။ ပြီးတော့ … ဟိုမှာ ကနွတ်ဲ့ပစ်စည်းတွေ … သား သှားသယ်ဦးမှာ ”
” အေးပါ သားရယ်။ အမကေ … အခုထိ မယုံရဲသေးလို့ ဟုတမြှဟုတရြဲ့လားဆိုပြီး – ကြည့်မိတာပါတောြ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ စကားပြောရင်း ဘခကပြုဆိုးအောကကြ ထောငထြှကန်သေော ပစ်စည်းကြီးအား ကြည့်နတေော့သည်။ ဘခကမြှာလည်း သနပခြါးအဖြေးသားနှင့် ဆံပငဖြါးလား ခထွားသော အမဖြစ်ေသူကို ကြည့်ရင်း စိတတ်ှထကြေှနသည်ေ။ ဗိုကကြလေး အနညင်ယပြူရုံမှအပ သူနရောနဲ့သူ အခွိုးစားကလွှသော အမေ့အား ကြည့်ရင်း အောကကြ ဖြားဘကတ်ောမြှာ ထောကမြတလြကြြ ရှိသည်။ ရုတတ်ရကြ ဒေါမြိုးလှိုင် ပါးနှစ်ဖကအြား ဖကန်မ်းလိုကရြာ
” အို – သားကလည်း — သှား မအကေိုနောျ ဟှန့ျ ”
ဘခကမြှာ နမ်းနရင်ေးမှ ဒေါမြိုးလှိုငပြေါငကြှားထဲ လကန်ိုကကြာ အဖုတကြှီးအား စမ်းလိုကသ်ည်။
” ဟိုနေ့က … ကိုသာဒငဟြနဆြောငပြှီး … အမေ့ကို လိုးသှားတာမလားးး … ဟင့် ”
” ဟင် အမေ သိတယပြေါ့ ”
” နောကရြကြ ကိုသာဒငလြာမှ သိတာပါ။ ဆေးပုလင်းတွေ … နင့်သားကို ပေးခိုင်းလိုကတ်ာ … ရလားလို့ မေးမှပါတောြ ”
ပြောရင်း သားဖြစ်သူအား ပေါငလြေးမသိမသာ ဖြဲပေးလိုကသ်ည်။
” အမေ…. သားလေ … အမေ့စောကဖြုတကြှီးကို ယကခြငွတ်ယဗြွာ ”
” ဟဲ့ – အို… သားရယ် – ဘာတွလောပြောနတောလဲ”
ဘခကမြှာ မအေ၏ ထမိနအြားလှနကြာ ကုန်းယကြ တော့သည်။ ဒေါမြိုးလှိုငမြှာလည်း ထိုညကတည်းက သားတောမြောင် လီးကြီးအား စွဲလမ်းနရော ကြာကြာ ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့။ မိမိစောကဖြုတကြှီးအား ကုန်းယကန်သေော သားဖြစ်သူခေါင်းလေးအား ဖြဖြလေးပြတကြာ ခါးလေး ကော့ပေးနတေော့သည်။
ဘခကမြှာ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများအား ဆှဲဆှဲစုပသ်ည်။ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လွှာထိုးသှင်းကာ မှှပေေးနရင်ေး စောကစြိလေးအား လကမြလေးဖြင့် ဖိကာ ခွပေေးနတေော့သည်။
” အားးးး အဟင့်ဟင့ျ … ရှီးးးးးးးး အအ ”
” အမလေး လုပတ်တလြိုကတ်ာ သားရယ် …။ အို့ အို့ အားးးး ရှီးးးးးးး အင့ြ ဟူးးးးးးး အားးးးး ရှီးးးး”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ဘခကြ၏ အယကကြွှမ်းကငွမြှုကြောင့် စောကဖြုတကြှီးအား ကော့ထိုးရင်း တွန့လြိမန်သည်ေ။ ဘခကမြှာ အဖုတယ်ကန်ရင်ေးမှ အင်ျကြီပေါမြှ နို့အုံကြီးများကို ဆှဲဆှဲညှဈပေးသည်။ ထို့နောကြ ဒေါမြိုးလှိုင် ထမိနန်ှင့် အင်ျကြီအား ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။
” အို သားရယ် — ဒီအတိုင်း လိုးလို့ ရရဲ့သားနဲ့ အမရှကေလြိုကတ်ာကြယ် ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ လငဖြစ်သူနဲ့လည်း ထမိနလြေးလှနကြာ အလိုးခံလာခဲ့သည်။ လငဖြစ်သူဆုံးတဲ့အခါ သူကြီးဦးသာဒငန်ှင့်လိုးလည်း ထမိနသ်ာ ခွှတခြံခဲ့သည်။ အခုခွိနမြှာ မိမိမှေးထားသော သားအရင်း ခေါကခြေါကရြှေ့တွင် ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်နသဖြေင့် ရှကသ်ှေးပိုနတေော့သည်။ ဘခကမြှာလည်း မိမိအမဖြစ်ေသူက ရှကစြိတဝြငန်သဖြေင့် ကြည့်ရင်း ရငဖြိုလာကာ ပုဆိုးနှင့် အဝတအြစားများ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။
” အမလေး သားလီးကြီးက နည်းပါဘူးတောျ အဟင်းး ဟင်းးးး ”
ဘခကလြီးကြီးအား ကြည့်ရင် တအံ့တဩ ဖြစ်နသည်ေ။
” အမေ သားလီးကို စုပပြေးပါလား ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ၂ ခါ မပြောရပေ။ ဘခကလြီးကြီးအား ပါးစပထြဲထည့်ကာ စုပပြေးလိုကသ်ည်။ ဦးသာဒင် သငပြှမှုကြောင့် လီးစုပတ်ာ ကြှမ်းကငွန်သည်ေ။ မိမိမှေးထားသာ သားဖြစ်သူလီးအား စုပန်ရသေဖြင့် ခံစားမှုက တရှိန်းရှိန်းဖြစ်နသည်ေ။ လီးစုပန်ခွေိန် ဘခကြ၏ ညည်းငှူသံကြားတိုင်း စောကဖြုတထြဲမှာလည်း တဆဈဆဈနှင့် ယားနသေောကြောင့် စောကစြိလေးအား မိမိလကလြေးဖြင့် ခွပေေးနရသေည်။ထို့နောကြ ဘခကမြှ
” အားးးး ရှီး – အမေ တောပြှီ …။ သားလီး တအားယားလာပြီ …။လိုးကြစို့နောြ အမေ ”
” အမဖြင်ေ့ သားဟာကြီးကို စုပရြတာ … မဝသေးဘူးကြယ် …။ လိုးချင်လြည်းလိုးလေ သားရဲ့ ”
ဘခကလြည်း နရောယူကာ အမဖြစ်ေသူရဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးအားထမ်းကာ တဖြတဖြှတန်ှင့် လိုးတော့သည်။
” ဘှတ် ဘှတ် အားးးးးးး ရှီးးးးးး အအ အားးးး ဗစွဗြစွြ ဘှတ် စွပ် – အို့ အိုးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ သားရယ် လိုးးး လိုး သားစိတကြှိုကလြိုးးး – ”
” အင့် ရှီးးးး အ အားးးး ဟုတတ်ယ် – စောင့် စောင့် နာနာလေးးး ဆောင့လြိုးးး အားးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာကြယ် ”
လိုးသံညည်းသံများ ဆူညံနတေော့သည်။ သားဖြစ်သူလီးကြီး တိုးဝငလြာတိုင်း စောကခြေါင်းတလွှောကမြှာ ပြည့်ကြပ် ပြတဆြှဲခံနရသေဖြင့် ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ လီးအရသာကို ထိထိမိမိလေး ခံစားနတေော့သည်။
” အိုးးးး အီးးးးး အားးးးးးးးး ရှီးးးးး ဟူးးးးး နာနာလေးဆောင့ျ သားလေး – အို့ အားးးးး ရှီးးး အမလေးးးးးး ”
” ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် … ရှီးးးးးးး အားးးး အအ ”
ဒေါမြိုးလှိုင် ညည်းငှူကာ စောကရြညမြွား တပြကပြှကြ ထွကကြှလာသည်။
” အီးးးး အားး အမပြေီးပြီ သားရယ် ဟူးးးး ရှီးးးး ”
ဘခကလြည်း ဒေါမြိုးလှိုငပြှီးသညန်ှင့် ထမ်းထားသော ပေါငန်ှဈချောင်းကိုခကြာ ကိုယလြုံးအားမှောကခြပြှီး နို့နှစ်လုံးအား ဘယည်ာ ပြောင်းစို့ကာ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့်လိုးရင်း
” အားးးးးး ပြီးပြီ အမရေေ သားလည်းပြီးပြီ… အအ ရှီးးးး အိုးးးးးး ဟူးးးး ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ သားဖြစ်သူလီးကြီး တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ မိမိအဖုတကြှီးထဲ လရညမြွား ပန်းထုတလြိုကသ်ဖြင့် ဘခကကြွောပြငအြား ကုတခြှဈကာ ဒုတိယ အကြိမ် စောကရြညမြွား ထပမြံပန်းထွကလြာတော့သည်။
” အို့ ရှီးးးး … အ … ကောင်းလိုကတ်ာ … သားရယ် အားးးးးး ရှီးးး ”
” သားလည်း ကောင်းတယ် … အမရော လီးကို ကငွစြိမ့်နတော … ဟူးးးးး အင်းးးး အင်းးးးးး ”
ဘခကြ ဒေါမြိုးလှိုငပြါးနှစ်ဖကအြား နမ်းနလေိုကသ်ည်။ တဈညလုံး ပုံစံအမွိုးမွိုးနှင့် သားမိနှစ်ယောကြ လိုးကြရာ မနကြ ၃ နာရီထိုးမှ အိပပြွောြ သှားကြလသည်ေ။ စောကရြညန်ံ့ လရညန်ံ့များက အခန်းလေးထဲ ခပစြူးစူးလေး လှိုငန်တေော့သည်။သားအမိနှစ်ယောကလြုံး အိပပြွောသ်ှားရာ မကြာမှီ ထရံကို ပုတန်ိုးသံကြောင့် ဘခကြ လန့န်ိုးလာသည်။
—————————————————
ဘခကြ တံခါးထဖြင့်ပေးလိုကသ်ည်။
” ဟင် ”
သနတေမြွားဖြင့် ဝိုင်းခွိနထြားကာ တောထဲမှ အရိုးစုကောငမြွားအဖြစ် ပြောင်းသှားသော လူဆိုးများအား တွေ့လိုကရြလသည်ေ။
” မင်း ဟိုနေ့က … ငါတို့ဆီ … ရောကလြာတဲ့ကောင် … မဟုတလြား ”
လူဆိုးခေါင်းဆောငဖြစ်သူက မေးလိုကလြသည်ေ။
” ဟုတတ်ယ် … ဘာကိဈစရှိလို့လဲဗွ ”
” မင်း … ငါတို့ ရတနာတွေ ယူသှားတာမလား …။ အဲဒါ အခုပြနယ်ူမလို့ … ငါတို့လိုကလြာတာ ”
” ဟာ ခငမြွားတို့ဟာမှ … မဟုတတ်ာ … ကြုပဂြူထဲက … ယူလာတာပါ ”
” အဲ့တာ … ငါတို့စောင့်ရှောကန်တေဲ့ … ရတနာတွကြေ – အခုပြနပြေးစမ်း …။ အူကြောငကြှောင် မလုပန်ဲ့ … ဒီမှာ မှငလြား အူပြင့်သှားမယ် ”
” ကြာတယကြှာ….. ဟေ့ကောင် … ညိုကြီး … ဒီကောငကြို ကြိုးတုပစြမ်း … အခန်းထဲဝငရြှာမယ် ”
“ဟင် – ညိုကြီးဆိုသူက … အဲ့နေ့က အေးဘုံ အဖုတလြေး … ကုန်းယကတ်ဲ့ ကောငပြါလား”။ ဘခကအြား ညိုကြီးနှင့် နောကတ်ဈယောကကြ ကြိုးတုပကြှလသည်ေ။
” ကဲ – အခန်းထဲ ဝငရြှာကြာ ”
” ဟုတ် – အာစရိ ”
ညိုကြီးမှာ ပြောပြောဆိုဆို ဘခကထြှကလြာသော အခန်းသို့ ဝငရြောကသ်ှားသည်။ ဘခကမြှာ ရငထြိပသ်ှားသည်။ အမဖြစ်ေသူမှာ မိမိနှင့်လိုးရင်း အိပပြွောသ်ှားရာ အဝတအြစား မဝတရြသေးပဲ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့် အိပန်တေုန်း ရှိသေး၏။ တောတ်ောန်ှင့် အသံမကြားရသဖြင့် ခေါင်းဆောငဖြစ်သူမှာ…
” ကြာတယကြှာ – ကဲ ဟေ့ကောင် မုဆိုး … မင်းရှေ့က သှားစမ်း …။ ဉာဏမြွားမယ် မကြံနဲ့။ ပြဲချင်ြးပြီးသှားမယ် ”
သနတေဖြှင့် ထိုးခွိနကြာ ဘခကအြား ကြိမ်းနပြနေသ်ည်။ ထို့နောကြ ဘခကအြခန်းတွင်းသို့ ဝငခြဲ့ရာ ထငသ်ည့်အတိုင်းပင် ညိုကြီးဆိုသူမှာ မိခင်၏ စောကဖြုတကြှီးအား ကုန်းယကန်တေော့သည်။
” ဟာကြာ … ဒီသူတောင်းစား … အဖုတမြှငတ်ိုင်း … ကုန်းယကခြငွန်တော …။ ဟေ့ကောင် … ရတနာပစ်စည်းရှာပါဆို ”
ခေါင်းဆောငဖြစ်သူ၏ ဆဲဆိုသံများကြောင့် ဒေါမြိုးလှိုင် မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်လိုကရြာ…
” ဟင် ဟင် – ရှငတ်ို့ ဘယသ်ူတွလေဲ – ”
သူမ စောကဖြုတအြား ယကပြေးသူမှာ သားဖြစ်သူ ထင်၍ မကြစြိမဖြင့်ပဲ ဇိမယ်ူနရော အခုမှ သချောကြည့်မိရာ သူစိမ်းယောကြွားတဈယောကြ ဖြစ်နသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ သားဖြစ်သူမှာလည်း ကြိုးတုပခြံထားရသညမြို့ ထူးဆန်း အံ့သှနေ၏။
” ဟေ့ကောင် မုဆိုး …။ ဒါ မင်းအမလေား … အဒေါလြား ”
” အမပေါ ခငဗြွာ ”
” ဟားးးးးး ဟနကြသွကြာ …။ မင်းလုပရြပအြတွကြ … ဒဏခြတရြတော့မယ် … ကြည့်ထား ”
” ဟေ့ကောင် ညိုကြီး … ထပယ်ကစြမ်းကြာ ”
” ဟို ဟို … မလုပပြါနဲ့ရှင် … မသင့်တောပြါဘူး … ကမွကို ခမွြးသာပေးပါရှင် ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ အသံတုနတ်ုနရြီရီဖြင့် တောင်းပနန်သည်ေ။ ညိကြီးမှာ ခေါင်းဆောငဖြစ်သူ အမိန့ရြသညန်ှင့် ဒေါမြိုးလှိုငအြား ပကလြကလြှန် အိပခြိုင်းကာ ပေါငန်ှဈခွမ်းဖြဲ၍ စောကဖြုတကြှီးအား ကုန်းယကလြိုကသ်ည်။ ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ကြောကကြှောကန်ှင့် အယကခြံနရော စိုးရိမစြိတမြွားနဲ့အတူ ထကြှလာသော ရမျမကစြိတကြ ဒွနတ်ှဲလကြြ ရှိနသည်ေ။
ထိုစဉြ ခေါင်းဆောငဖြစ်သူမှ ဘောင်းဘီခွှတခြရွာ ၉ လကမြခန့ြ လီးမဲမဲကြီးက မပြော့မမာ အနအထေားဖြင့် တရမ်းရမ်း ဖြစ်နသည်ေ။ ဘခကြ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ နောကထြပ် လူဆိုးတဈဦးမှာလည်း ဘောင်းဘီခွှတကြာ မအဖြစ်ေသူကို ကြည့်ရင်း လီးကြီးအား လကဖြှင့်ကိုငကြာ ဂွင်းထုနပြနေသ်ည်။ ဘခကမြှာ ပစ်စည်းများပြနပြေးလိုကရြန် ဆုံးဖြတပြှီး ပြောရနဟြနပြှငလြိုကစြဉြ ခေါင်းဆောငဖြစ်သူက အမေ့ရငဘြတပြေါခြှလကြြ လီးကြီးအား ပါးစပထြဲ ထိုးထည့်နသညေကြို မှငလြိုကရြသည်။
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ လခွီးနံ့ မှနထြူနသေော လီးမဲကြီးအား ကြောကရြှံစွာဖြင့် ငုံစုပပြေးနရော လူဆိုးခေါင်းဆောငမြှ ခါးအားဖြင့် လီးကြီးအား တရဈချင်ြး ထိုးသှင်းရင်း လီးအဆုံးထိ ဝငသ်ှားမှ ရပထြားလသည်ေ။ ပါးနှစ်ဖကြ ဖောင်းကားလာပြီး လီးကြီး မဆန့မြပြဲဖြစ်နရော ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ခါးလေးကော့တကသ်ှားရာ ညိုကြီးမှာ အလိုကသ်င့် ယကပြေးနသည်ေ။ ခေါင်းဆောငဖြစ်သူမှာ လီးကြီးအား ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထုတ်၍ ပြနသ်ှင်းနပြနေသ်ည်။
ဒေါမြိုးလှိုငသ်ည် အသကကြို မှနမြှနရြှူကာ လီးကြီးဝငလြာခွိန် အသကပြှနအြောင့်ထားတော့သည်။ လီးကြီး ပါးစပထြဲဝငလြာတိုင်း ခါးလေးမှာ ကော့ကော့ တကသ်ှားရာ ယကပြေးနသေော ညိုကြီးတဈယောကြ ဖောင်းကားလာသော အဖုတကြှီးအား ကြည့်ကာ အောကမြှ ခါးကိုပင့်ကိုငပြှီး လီးဖြင့် တဖန်းဖန်း ဆောင့်လိုးလိုကသ်ည်။
” ဘှတ် ဘှတ် ဗစွြ – ဒုတ် စွပ် ဗစွဗြစွြ – အားးးး ရှီးးးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အင့်အင့် အားးးး ဘှတဘြှတ် ဘှတ် ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ လီးကြီး ပါးစပထြဲ ဝငလြာတိုင်း စောကဖြုတအြတွင်းသားများ ညှဈမိသလိုဖြစ်ကာ လိုးနသေော သူမှာ အရသာ တွေ့နတေော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ညိုကြီးမှာ ပကလြကလြှနအြိပရြင်း လီးအား ထောငထြားပေးရာ ဒေါမြိုးလှိုငမြှ ခွလိုးလကြရြှိသည်။ ခွလိုးနရင်ေး ကိုယလြုံးရှေ့ပိုင်းအား ညိုကြီးပေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကရြာ စောကဖြုတထြဲ လီးစိုကလြကြြ ဖငကြှီးကော့နတေော့သည်။
လူဆိုးခေါင်းဆောငမြှာ လကဖြှင့် လီးကြီးအားကိုငပြှီး ဂွင်းတိုကန်ရင်ေး ဒေါမြိုးလှိုငန်ောကသ်ို့ နရောယူလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အဖုတထြဲ လီးတန်းလန်းဖြင့် စူထွကန်သေော ဖငဝြလေးအား လွှာထိပလြေးဖြင့် ထိုးမှှလေိုကသ်ည်။
” အားးး ရှီးးးး အ အီးးးး ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ ညိုကြီးလီးအား စိမထြားရင်း ဖငပြေါကလြေးအား မှှခေံရသဖြင့် အသံထွကကြာ ညည်းငှူနမေိသည်။ ခေါင်းဆောငဖြစ်သူမှာ ဖငဝြနားမှ ပါးစပကြိုခွာပြီး လီးထိပအြား တံတွေးထွေးခလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဒေါမြိုးလှိုင် ဖငပြေါကအြား ဒဈဖူးနှင့်တေ့ကာ အဆုံးထိ ဖိလိုးလိုကရြာ…
” အားးးးးးး အမလေးးးးး … အားးးး … သပေါပြီ သပေါပြီရှင် … ပြနထြုတပြေးပါ … ကမွဖငကြှဲပြီထငတ်ယ် … အီးးး ဟီးးးးး … အားးးးးး ”
ဒေါမြိုးလှုငတ်ဈယောကြ ခုန ခံစားမိသော ကာမအရသာလေး ပြောကကြှယသ်ှားကာ ဖငထြဲ တဈဆို့ကြီး ခံစားနရသေည်။ လူဆိုးခေါင်းဆောငမြှာ အလွှော့မပေးပေ။ ညိုကြီး အောကကြပင့်အလိုး ဖငကြှီး ကော့တကလြာခွိန် လီးကို အဆုံးထိ ဆောင့်လိုးပစ်သည်။
” အားးးး အီးးးးး … ဟီးဟီးးးးး … နာလိုကတ်ာ အမလေးးးးး … သပေါပြီရှင် … အားးးးး အားးးး ”
ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ နာကငွလြာသဖြင့် ကုန်းအောန်ရော ခေါင်းဆောငဖြစ်သူက…
” ဟိုကောင် ရှေ့ကလာပြီး … ပါးစပလြိုးစမ်းကြာ … နားညီးတာ ”
ကုတငပြေါမြှ လိုးပြဲအားကြည့်ရင်း ဂွင်းထုနသေော ကနွလြူဆိုးတဈဦးမှာ ကုတငပြေါတ်ကကြာ ညိုကြီးခေါင်းပေါမြှ ခွ၍ အောဟြဈနသေော ဒေါမြိုးလှိုင် ခေါင်းအား ဖမ်းပြီး ပါးစပထြဲလိုးတော့သည်။ ဘခကမြှာ မအဖြစ်ေသူ၏ ဖင်၊ အဖုတ်၊ ပါစပတ်ို့အား လိုးခံနရပေုံကို ကြည့်ရင်း နာကငွခြှင်း တဝကန်ဲ့အတူ လီးက ထူးထူးဆန်းဆန်း တောငန်တေော့သည်။
လူဆိုးများ သဲကြီးမဲကြီး လိုးနခွေိန် ဘခကမြှာ ကိုယလြုံးအား လိမ့်ထွကကြာ တံခါးအပြငသ်ို့ ရောကရြှိလာသည်။ ထိုမှတဆင့် မီးဖိုချောငသ်ို့ လိမ့်ကာ ခညွန်ှောငထြားသော ကြိုးများကို ဓါးတဈချောင်းဖြင့် ခကခြကခြဲခဲ ဖြတပြဈလိုကသ်ည်။ ရပေုံးတဈပုံး အမှနယ်ူကာ သေးများ ပေါကထြည့်လိုကြ၏။ ခပသ်ှကသ်ှကပြင် အိပခြန်းထဲ အမှနဝြငကြှာ မိခငအြား ဝိုင်းလိုးနသေော လူဆိုးများဆီ လှမ်းပကလြိုကသ်ည်။ လူဆိုး သုံးရောကမြှာ သေးများနှင့် ထိသောအခါ…
” အား … အားးးးး အားးးးးးး … အမလေးးးး ပူတယ် … ပူတယ် … ပူလိုကတ်ာ … အားးးးးး ပူတယ် ပူတယ် ”
အောဟြဈရင်း အရိုးစုများအဖြစ်ပြောင်းကာ ရုတတ်ရကြ ပြောကကြှယသ်ှားတော့သည်။
” ဟူးးးးးးးး တောပြါသေးရဲ့ ”
သကပြှင်းခကြာ တံခါးကို ဆှဲပိတလြိုကသ်ည်။ ထိုစဉြ …
” ဟဲ့ သားးး … တလှုပလြှုပန်ဲ့ … ဘာလုပန်တောလဲ ”
” ဟင် … ”
သနပခြါးအဖြေးသားနဲ့ အမဖြစ်ေသူအား တွေ့လိုကရြာ…
” အမေ – အမေ ဘာမှမဖြစ်ဘူးနောျ ”
” ဟောတ်ောြ … ဘာဖြစ်ရမှာလဲ …။ သားကလည်း … အမထမေင်းကြောပြှီးလို့ … မနကကေနွတ်ဲ့ ငါးချောကဖြုတလြေးနဲ့ … စားရအောင် ငါ့သားကို လာနိုးတာလေ ”
” သားးး အိပမြကဆြိုး … မကတ်ာနမှော အမရေေ။ ဒီနေ့ … ပစ်စည်းတွေ တဝကခြှဲပြီး … ရောင်းရတဲ့ဈေးနဲ့ ရောင်းကြစို့အမေ ”
” အေးပါ သားရယ် … သားသဘော။ အခုမကြန်ှာသဈ … ရချိုးတော့ …။ မနကစြာစားဖို့ … အမေ … အသင့် ခူးထားလိုကမြယ် ”
” ဟုတ် ဟုတ် – အမေ ”
…………………………………………………
နေ့လည် ၁ ခကြတ်ီးခန့ြ သူကြီးဦးသာဒငတ်ို့ အိမရြှေ့တွင် နှားလှည်းသံတညံ့ညံ့ဖြင့်…
” အမရေေ အဘရေ … သမီးပြနလြာပြီနောြ ”
ဦးသာဒငမြှာ အိမဝြင်းအနောကဖြကတ်ှင် ပဲပုဇွနပြငမြွား ဘူးပငမြွားရလေောင်းနရောမှ…
” အေးးး လာပြီလာပြီ … သမီးရေ …။ ညည်းအမတေော့ … ထုံးစံအတိုင်း … အိမပြေါမြှာပဲဟေ့ ”
အသံပြနပြေးရင်း ထွကကြှိုလိုကသ်ည်။
” ဟေ့ကောင် … မင်းက … ငါ့ညီမသား အငယကြောငမြလား ”
သမီးဖြစ်သူအား လိုကပျို့ပေးသူကို ဦးသာဒငမြှ မေးလိုကလြသည်ေ။
” ဟုတ် ဘဒွေး … ကနွောကြ … အငယကြောငပြါ ”
” အေး မင်းတို့လည်း … တခေါကမြှ … ငါတို့ဆီ မလာကြဘူးးး ”
” အလုပမြအားလို့ပါ … ဘဒွေးရာ …။ အဘှားလေး တို့ကတောင် … ဘဒွေးတို့ … နကေောင်းကြရဲ့လားလို့ မေးလိုကပြါသေးတယ် ”
” အေးးး အေး … ကောင်းပါတယကြှာ …။ မင်းအဖနေဲ့အမကေို … ပြောလိုကြ … ဒီနှစ် ကိုင်းသိမ်းလို့ … အလုပအြားခွိန် … ဒီကို အလညလြာကြဦးလို့ … ပြောလိုကြ ”
” ဟုတ် ပြောလိုကပြါ့မယ် …။ သှားပြီ … ဘဒွေးရေ အလုပကြ တန်းလန်းမို့ … မထိုငတ်ော့ဘူးဗွို့ ”
အေးဘုံ အခန်းလေးထဲတွင် အေးဘုံပြောသမွှ နားထောငအြပြီး မိခငန်ှင့်ဖခငဖြစ်သူမှာ ဟာကနဲ့ ဟငကြနဲ့ ဖြစ်သှားရသည်။ ဘခကန်ှင့် လိုးခဲ့ပုံများကို ခနွပြှီး အမှနတ်ိုင်းပြောပြလိုကသ်ည်။
” မသကေောင်း … မပြောကကြောင်း … သမီးရယ် …။ မောငဘြခကန်ဲ့ … တွေ့ပလေို့ပေါ့ ”
မိခငဖြစ်သူမှာ စိုးရိမသ်ောလသေံဖြင့် ပြောပြီး…
” ကဲ သမီးရေ … အမကြောကြာ … မထိုငန်ိုငဘြူး သှားလှဲတော့မယ်။ ညည်းအဘနဲ့ ပြောရဈကြ ”
ပြောပြီးပြီးချင်ြး အခန်းထဲမှ ထွကသ်ှားလသည်ေ။
” ဘခကကြ လူရိုးလူအေးပါ … သမီးရာ …။ နောကရြကမြှ … ရတနာတွေ … သမီးရမယ့်ဟာ သှားတောင်းကြတာပေါ့ ”
ဦးသာဒငမြှာ စကားပြောရင်း သမီးဖြစ်သူနား တိုးကပလြာကာ ပေါငကြှားထဲ လကဖြှင့်နိုကရြင်း အဖုတလြေးအား ပြတလြိုကလြသည်ေ။
” အို — အဘကလည်း။ သမီး အခုမှ … ပြနရြောကတ်ာလေ …။ ရလေေးခွိုးပြီး … နားပါရစေဦးနောြ ”
ဦးသာဒငမြှာ ကြမ်းစားထားသော ပါးစပကြှမ်းကြီးနှင့် နှုတခြမ်းလေးကို စုပကြာ အဖုတလြေးအား ပြတပြေးနသဖြေင့် အေးဘုံမှာ ပေါငလြေး ဖြဲပေးမိသည်။ လကတ်ဈဖကကြ သိုင်းဖကလြိုကပြှီး နို့လေးအား ခွပေေးရင်း ကနွတ်ဈဖကကြ ထမိနအြနားစလေးကို မကာ အစိလေး လကည်ိုးနှင့် လကမြသုံးကာ ဆှဲညဈပေးနသည်ေ။ ထို့နောကြ စောကခြေါင်းလေးထဲ လကခြလယထြည့်ကာ ထိုးမှှလေိုကရြာ အေးဘုံမှာ ရငဘြတလြေးကော့ကာ ဦးသာဒငပြေါငကြှားမှ လီးကြီးအား ဆုပကြိုငလြိုကတ်ော့၏။ နှုတခြမ်းခွင်း စုပတ်ာရပ်၍ ဖခငဖြစ်သူ၏ လီးအား ပုဆိုးလှနကြာ ကုန်းစုပန်သည်ေ။
ဦးသာဒငမြှာ စောကဖြုတလြေး မှှနသေေော လကအြားထုတ်၍ နို့နှစ်ဖကလြုံးအား တန်းလွားလေးပေါြ ခွပေေးနသည်ေ။ လီးကြီးမှာ တဇပဇြပ် တုနန်ပြေီး ဒဈခေါင်းမှာ သမီးဖြစ်သူ တံတွေးများဖြင့် တင်းပြောငန်သည်ေ။ အေးဘုံမှာ ဒဈကြီးအား ဆှဲစုပလြိုကြ ဒဈကြားလေးထဲအား လွှာထိပလြေးဖြင့် ထိုးထိုးဆှပေးရာ…
” အားးးးးးး ရှီးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးရာ ။ အားးး အအ ရှီးးးးး အီးးးးးးးးး ”
” သမီးလီးစုပတ်ာ … အရသာရှိတာကြယ် …။ စုပစြုပ် သမီး …။ အဖေ့လီးထိပလြေးကို … ဆှဲဆှဲစုပ် …။ အားးးး ရှီးးးး … ဟုတတ်ယ် … အ ”
အေးဘုံ၏ လီးစုပခြကြမြွားအောကြ ဦးသာဒင် ညည်းငှူနရင်ေး လီးထိပမြှ အရညကြှညလြေးများ တစိမ့်စိမ့် ထွကကြလွာသည်။ စီးကလွာသော ခပခြွှဲခွှဲ အရညကြှညမြွားကို အေးဘုံမှ လွှာထိပလြေးဖြင့် ထိုးယကန်ရော ဦးသာဒငမြှာ လီးတဈချောငလြုံး ကငွစြိမ့်ကာ ကောင်းနတေော့သည်။
” အားးးးးး အအ … တောပြှီ သမီးရယ် အဘပြီးသှားလိမ့်မယ် – အားးးးး ရှီးးး ဟူးးးးးး ”
အေးဘုံမှာ လီးထိပလြေးမှ အရညကြှညလြေးများကို နောကဆြုံးအနဖြင်ေ့ ဆှဲစုပကြာ ပါးစပထြဲမှ ဦးသာဒင် လီးကြီးအား ထုတပြေးလိုကသ်ည်။
” သမီး ထမိနလြေး ခွှတလြိုကပြါလား ”
” အို – အဘကလည်း … အဲ့တာဆို … အခန်းတံခါး သှားစိလိုကြဦး …။ တောကြှာ အမဝငေလြာလိမ့်မယ် ”
” နင့်အမေ … မလာတော့ပါဘူးဟ …။ အခုလောကဆြို အိပယ်ာထဲ … လှဲနရေောပေါ့ ”
” သှားပါ အဘရယ် … တံခါးလေးတော့ … ပိတလြိုကပြါဆို ”
ဦးသာဒငမြှာ သမီးဖြစ်သူ၏ စောကဖြုတလြေးအား ယကခြငွလြှပြီ ဖြစ်သဖြင့် တံခါး ထပိတလြိုကလြသည်ေ။ အေးဘုံမှာ ထမိနလြေးခွှတကြာ တန်းလွားပေါတ်ှင် ပေါငလြေးနှစ်ချောင်းအား ဖြဲပေးလိုကြ၏။
” ပလပပြလပ် … ပြှတ် … ပလပ် – ပြှတပြှှတ် ”
စောကပြတအြကြဲလေးအတိုင်း ယကပြှီး အစိလေးအား စုပပြေးလိုကရြာ စောကဖြုတန်ံ့သင်းသင်းလေး ဦးသာဒင် နှာခေါင်းထဲ ဝငလြာသည်။ အဖုတန်ံ့လေးမှာ ရမျမကစြိတအြား ထကြှစကော ဦးသာဒငသ်ည် လွှာအပြားလိုကြ ယကလြိုကြ အစိလေး စုပလြိုကြ လုပပြေးနေ၏။
” အအ ရှီးးးးးး အိုးးးးး … အဘရယ် ကောင်းတယ် … စုပစြုပ် အစိလေးကို … ဖိစုပပြေး … ရှီးးး … တအားကောင်းတာပဲ … အားးးးးး ဟင်းဟင်းးးးး ”
ဦးသာဒငမြှာ သမီးဖြစ်သူ၏ ညည်းတွားသံများကြောင့် လိုးချင်စြိတမြွား တဖြားဖြား ပေါပြေါကလြာတော့သည်။
” သမီး တန်းလွားပေါလြှည့်ပြီး … လကထြောကြ ပေးပါ့လား … အဘ … မတတ်ပလြေး လိုးချင်လြို့ ”
အေးဘုံမှာလည်း အဖုတလြေးဆီမှ အရညလြေး တစို့စို့နဲ့မို့ ခံချင်စြိတစြောနကော တန်းလွားပေါြ လကကြလေးထောကပြှီ ဖငလြေးအား အနတေောြ ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ဖငလြုံးလုံး ဖြေးဖြေးလေးအား ဦးသာဒင် စုံကိုငပြှီး မညှာမတာ ပစ်လိုးတော့၏။
” ဘှတ် ဘှတ် – အားးးး … အအ … ဖြပ် ဗစွဗြစွြ … ရှီးးးးးးး – အပါးးးပါးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးရာ … မလိုးတာ ကြာလို့များလား … ဟင်းးဟင်းးးး ”
” အ အ … နာနာလေးလိုး … အဘ … အင်းးးး ဟုတတ်ယ် … ရှီးးးး အိုးးးးးးးး … ဒဈကြီးနဲ့ ပင့်ပင့်လိုးးးး … စောကခြေါင်းထဲ … မှှပေေးပါဦးးးးး … အို့ အမေ့ … ရှီးးးးးးးး … တအားဆောင့်လိုး အဘ – အားးးးး … အားးး ရှီးးးးး …… အအ ”
တဘှတဘြှတ် တဖန်းဖန်းနဲ့ လိုးသံညည်းသံများ အခန်းလေးထဲ ဆူညံနသည်ေ။ လီးကြီး ကြှတထြှကြ မသှားစရန်ေ ဖငကြို ရနိုငသ်လောကြ ကော့ထားပြီး ဖခငဖြစ်သူလကကြို နောကပြှနဆြှဲကာ ဆောင့်လိုးခိုင်းလိုကြ၏။ ဦးသာဒငလြည်း ဒဈပေါတ်ဲ့ထိ လီးအား အပြငထြုတကြာ တရကြမ်း ပစ်လိုးနသည်ေ။ လိုးခကြြ ဆောင့်ခကြမြွားက အေးဘုံဖငအြား ဆီးခုံးဖြင့် ကပသ်ညအြထိ တအားပိတလြိုးနရော ထိထိမိမိလေး ရှိလှသည်။
” အားးးးးးးး … အင့်အင့် … သမီးကောင်းလား အဘလိုးပေးတာ … အားရရဲ့လား သမီး ”
” ကောင်းတယ် အဘရယ် … ရှီးးးးးး အားးးး ”
” နတေိုင်း … လိုးပေးနောြ အဘ။ အေးဘုံ လရညလြည်း … သောကခြငွတ်ယ် ”
” အေးပါသမီးရယ် … လရညထြှကခြါနီးကြ … ဒီဘကလြှည့်လိုကြ … အဘတိုကပြါ့မယ် ”
” ဟင့ြ …… အ …… အဘရယ် …… သမီး မနတတေတ်ော့ဘူးးး – ရှီးးးးးးးး အားးးးးး ”
ဦးသာဒငလြီးကြီးအား စောကဖြုတအြတွင်းသားများနှင့် ညှဈရင်း အေးဘုံမှာ…
” ရှီးးးး အားးးး … အ … အင်းး ဟင်းးးး ”
ညည်းတွားကာ စောကရြညမြွား ထွကကြလွာတော့သည်။ ဦးသာဒငမြှာ လီးက နှေးကနဲ့ ဖြစ်သှားရာ တဖုန်းဖုန်း စောင့်လိုးရင်း အခကြြ ၅ဝ ကြောတ်ှင် အဖုတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
” သမီး … ဒီဘကလြှည့်တော့ … အဘ ပြီးတော့မှာ”
အေးဘုံလည်း ခန်ဓာကိုယ် တဈပတလြှည့်ကာ ဦးသာဒင် လီးကြီးရှေ့ လရညမြွား ထွကအြလာကို ပါးစပလြေးဟ လွှာလေးထုတပြှီး ဆီးကြိုနလေိုကသ်ည်။ မကြာခင် လရညပြူပူနှေးနှေးများ လွှာပေါြ ဗစွကြနဲ့ ပန်းထုတပြေးရာ အေးဘုံမှာ မွိုခလွိုကပြှီး ဖခငဖြစ်သူ၏ လီးထိပဝြမှ လရညလြကကြနွမြွားကို တပြှတပြှှတန်ှင့် စုပယ်ူနတေော့သည်။
” ကောင်းလိုကတ်ာ … သမီးရယ် … အိုးးးးးး အားး”
ဦးသာဒငမြှာ လရညမြွား ကုနသ်ညအြထိ ဒဈဖူးလေးအား သမီးဖြစ်သူက စုပပြေးနသဖြေင့် တအင်းအင်း ညည်းနရင်ေး ငှိမကြသွှားတော့သည်။
……………………………………………………
မှို့နှင့် ဘခကတ်ို့ရှာမှာ မိုင် ၄ဝ ခန့ကြှာဝေးသည်။ သားအမိနှစ်ယောကြ မနကကြတည်းက ထွကလြာခဲ့ရာ ညနပေိုင်းတွင်း ပေါကမြှိုငရြှာသို့ ရောကလြာ တော့သည်။ ကြားထဲတွင် ရှာ ၃ ရှာ ကြောခြဲ့ရသေး၏။ ပေါကမြှိုငရြှာတွင် ဘခကအြဖေ၏ အဈကိုကြီးရှိသဖြင့် ခဏဝငန်ားကြသည်။
” မိုးလှိုင် နငတ်ို့သားအမိ … အရေးမကြီးရင် … ဒီမှာ အိပကြှပါ့လား …။ မနကမြှ မှို့တကကြှပေါ့ ”
ဘခကဘြကြီးမှ ပြောရာ…
” ဟာ ဘကြီးကလည်း … ကနွောတ်ို့နှားတွကေ ကောင်းမှကောင်းဗွ …။ နမဝေငခြင် … မှို့ရောကသ်ှားမှာ …။ မှို့ကြမှ ရောင်းစရာရှိတာလေး ရောင်းပြီး … တဈညအိပတ်ော့မှာ ”
” အေးအေး … အဲတာဆိုလည်း … ထမင်းစားပြီး ခဏနား …။ ပြီးမှ ခရီးဆကကြှာ ”
ဘကြီး မိန်းမကလည်း…
” လာဟေ့ … မိုးလှိုငတ်ို့သားအမိ … ထမင်းအရငစြားပြီးမှ … စကားပြောကြ ”
” ဟုတ် အရီးလေး … လာပြီဗြို့ ”
ဘခကမြှာ အိမပြေါသ်ို့ ရောကသ်ှားပြီး အသင့်ခင်းထားသော ဖြာပေါြ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ အမဖြစ်ေသူကတော့ ရတနာထုပအြား ပိုကကြာ နောကမြှ တကလြာတော့သည်။
” အရီးရော ဘကြီးရော … နကေောင်းကြတယမြလား ”
ဘခကမြှ ထိုငန်ရင်ေး မေးလိုကသ်ည်။
” အေးကြယ် အရီးတို့လည်း … ဒီအရပန်ဲ့ တည့်တယန်ဲ့တူပါတယ် …။ ဒီရောကကြတည်းက တဈခါမှ … ဖြားတာနာတာ မရှိဘူး ”
ထိုစဉြ ဘကြီးဖြစ်သူ တကလြာပြီး…
” ကဲ မိုးလှိုငတ်ို့သားအမိ … ထမင်းစားပါစေဦး …။ ပြီးမှ … စကားစမှည် ပြောကြတာပေါ့ ”
ထမင်းစားသောကပြှီး ခဏအကြာတွင် ဘခကတ်ို့ သားအမိ မှို့တကလြတေော့သည်။ မှို့ရောကတ်ော့ ရတနာပစ်စည်းများ ထုခွဲရောင်းခပြှီး မှို့မှာပင် တဈည အိပလြိုကသ်ည်။ မနကလြင်းမှ ဘခကတ်ို့ရှာသို့ ပြနလြာခဲ့ကြသည်။
—————————————-
၃ လအကြာတွင် ရှာလညခြေါင်၌ မင်ျဂလာမဏျဍပကြှီး တဈခုဆောကကြာ ဝကသ်ား၊ ကြကသ်ား၊ ငါး ဟင်းမွိုးစုံဖြင့် တဈရှာလုံး ဧညခြံကြှေးမှေးနသည်ေ။ သတို့သားမှာ ဘခကဖြစ်ပြီး သတို့သမီးချောလေးမှာ အေးဘုံဖြစ်သည်။ အခွိနမြွား တရှေ့ရှေ့ ကုနဆြုံးသှားရာ မင်ျဂလာဆောငလြည်း သိမ်းလပြေီ။
သတို့သမီး သတို့သားတို့သည် နှစ်ဖကမြိဘများ ကနတ်ော့ကာ လကဖြှဲ့ပစ်စည်းများနှင့် အတူ ဒေါမြိုးလှိုငတ်ို့ အိမအြသဈစကစြကဆြီသို့ ရောကရြှိလာသည်။ ညပိုင်းတွင် ဘခကြ၏ ဆိုးတူကောင်းဖကြ သူငယခြငွြးများနှင့် စိုးနိုငတ်ို့အုပစြုအား အရကန်ှင့် ဧည့်ခံလိုကသ်ေးသည်။ ည ၁၁ ခွဲလောကမြှ ဘခကလြည်း အနားရသည်။
မိမိတို့ မင်ျဂလာအိပခြန်းလေးထဲ ဝငလြာရာ အေးဘုံမှာ ကြှန်းကုတငကြှီးပေါတ်ှင် ပကလြကကြလေး အိပန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ဘခကလြည်း အေးဘုံထမိနလြေးလှနကြာ အဖုတလြေးထဲ လီးတေ့လိုကစြဉြ …
” အားးးး ရှီးးးးးးး … အို့ … အအ … အီးးးးးး ရှီးးးးး …… အမလေးးးး …… ဟင်းးးး ဟင်းးးး …… ဘှတ် …… အားးးးး …… ဘှတ် … အိုးးးးးးးး အားးးး ”
ဟူသော ညည်းသံများ ကြားနရသေည်။ တေ့ထားသော လီးအား ပြနထြုတရြင်း အမဖြစ်ေသူရဲ့ အခန်းအား တံခါးကြားလေးမှ ချောင်းကြည့်ရာ…
” ဟင် ”
မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြိုးလှိုငမြှာ သူကြီးဦးသာဒငအြား အပေါမြှ မီးပြင့်မတတ် ခွလိုးနသညေကြို တွေ့လိုကရြတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။