အောစာအုပ်

မရှောင်နိုင်တဲ့ အတွေ့

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

မရှောငန်ိုငတ်ဲ့ အတွေ့
ရေးသားသူ – ဗလ

နောကတ်ဈလခန့မြှာ လကထြပရြတော့မည့ြ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းတဈယောကြ ခငပြှန်းလောင်းကိုလည်း သတိမရတော့။ လကထြပဖြို့ ခေါင်းညိတခြဲ့သောလြည်း သူမ ခစွလြည်းမခစွခြဲ့။ အမေ့ငယသ်ူငယခြငွြး အနတ်ီနှယကြ ကသေီဝင်း ဆယတ်န်းတကသ်ည့န်ှဈမှစ၍ ဆရာဝနဖြစ်သညအြထိ ကူညီဖြည့ဆြည်းပေးခဲ့သော ကြေးဇူးကိုထောကြ၍ အနတ်ီနှယ်၏သားနှင့ြ လကထြပရြန် ခေါင်းညိတခြဲ့ရခွင်းသာ။

ခစွသ်ူတွမဟေုတတ်ော့ ခငပြှန်းလောင်းနှင့လြည်း အထိအတွေ့ မရှိခဲ့။ အနတ်ီနှယတ်ို့ဖကမြှ စကားဦးသန်းခွင်း မရှိခဲ့သောလြည်း ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့မြယလြို့ မွှောတ်ှေးထားခဲ့သညမြို့ ခစွသ်ူလည်း မထားဖူးခဲ့။ အနတ်ီနှယကြလည်း အထကစြီးမှ တောင်းဆိုခွင်း မရှိခဲ့ပါ။ သမီးလေးလို ခစွလြို့ ကူညီခဲ့ခွင်းသာဖြစ်ကြောင်းနှင့ြ လှတလြပစြှာ ဆုံးဖြတန်ိုငပြါကြောင်း မိတပြကြစြရာ မရှိပါကြောင်း ပြင့လြင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။

အလတစြား စကရြုံတဈရုံကို ဦးစီးလုပကြိုငန်သေော ခငပြှန်းလောင်းကလည်း သူမ ခစွစြိတမြဖြစ်သညမြှလှဲ၍ ငှင်းစရာ အခကြအြလကမြရှိ။ အဖေ့လကကြနွြ တိုကခြန်းလေးတဈခန်းနှင့ြ မှောကဒြဂုံရှိ စွေးအတွင်းမှ အထညဆြိုငလြေးတဈဆိုငဖြှင့် ဟနမြပကြြ ရုန်းကနန်ရသေော အမနှငေ့ြ မောငလြေးကိုလည်း သကသ်ာစချင်ေသ်ည့ြ စတနောတို့ဖြင့ြ သူမ လကခြံခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ ဆရာဝနဖြစ်စ သူမ၏ လစာလေးကလည်း များလှသညဟြု မဆိုနိုင်။ သို့နှင့ပြင် သတို့သမီးလောင်းအဖြစ် လကခြံလိုကသ်ော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းသည် ယနေ့တော့……

ဘတဈြကားတိုးစီးခိုကမြှာသာ ယောကြွားများနှင့ြ ထိဖူးသော ကသေီဝင်းခငမြွာ တခါတလမှောတော့ ကားပေါမြှာ လီးနှင့ြ အထောကခြံရတတသ်ည်။ အရှကသ်ည်းပြီး ငှိမန်မှေုကြောင့ြ သကောင့သ်ားများက ပိုကဲကာ သူမ၏ တငပြါးကြီးနှစ်ခုကြားထဲသို့ လီးနှင့ဖြိကပကြာ တဆတဆြတ် ညှောင့တ်ာမွိုးလည်း ကြုံဖူးသည်။ ထိုသို့ကြုံရသော နေ့မွိုးတွင် အိမပြှနရြောကသ်ညန်ှင့ြ အာသာဖြမေိသညအြထိ သူမစိတတ်ှေ ထကြှခဲ့ဖူးသည်။ ဖိုမ သဘာဝအရ ဖြစ်လေ့ရှိသညဟြုသာ သူမထငခြဲ့သည်။ စိတထြလှယသ်ော ရမျမကကြှီးသော သူမကိုယသ်ူမ မရိပမြိခဲ့။

လကထြပရြန် သဘောတူပြီးသည့ြ နောကမြှာတော့ အနတ်ီနှယကြ ကားနှင့ြ ယာဉမြောင်း ပေးထားသောလြည်း ဆေးရုံအသှားအပြနလြောကသ်ာ သူမသုံးသည်။ လီးနှင့ြ အထောကခြံရတာတွေ မကြုံရတော့ခွေ။ သို့သောြ ယာဉမြောင်း၏ မကြလြုံးများဖြင့တ်ော့ အထောကခြံရသည်။

သူမအောကြ ၂ နှစ်ခန့င်ယသ်ော ယာဉမြောင်းကောငလြေးက သူမခန်ဓာကိုယကြို တပမြကသ်ော အကြည့်မြွားဖြင့ြ ခိုးခိုးကြည့်လြေ့ရှိမှန်း မိန်းကလေးသဘာဝအရ သူမသိသည်။ ဖြံ့ထွားတောင့တ်င်းသော ခန်ဓာကိုယန်ှင့ြ ချောမောလှပသော မကြန်ှာပိုငရြှင် ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းအဖို့တော့ ထိုသို့ အကြည့်ခြံရပေါင်းများနပြေီမို့ မထူးဆန်းတော့။

ယခုတော့ ရမျမကထြနန်ခေိုကမြှာ ခငပြှန်းလောင်း မဟုတသ်ူ တဈယောကြ၏ ရငခြှငထြဲကို အမှတမြထင် ရောကသ်ှားရာမှ မွှောလြင့မြထားသော ပြေ့ဖကန်မ်းစုပမြှုတွသောမက တင်းမို့သော ရငသ်ားတွကေိုပါ ကိုငတ်ှယဆြုပန်ယခြှင်းခံလိုကရြသော အပျိုစငမြလေး ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ မဖြစ်သင့မြှန်း သိလကြန်ှင့ြ

“ဟင့အြင်း ဟင့အြင်းကြာ”

ဟုသာ တိုးတိုးငှငင်ှင် ငှင်းဆနရြင်း ရုန်းကနမြှု လုံးဝမပြုမိပဲ သူမစောကဖြုတကြို တကလြိုးဖို့ခေါမြှန်း သိသိကြီးနှင့ပြင် ကုတငပြေါသ်ို့ တွန့ဆြုတ် တွန့ဆြုတဖြှင့ြ လိုကပြါခဲ့မိခွပြေီ။ ကာမအမှောငအြတွင်း ကရွောကန်သေော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ အလိုးခံရဖို့သာ ဆန်ဒပြင်းထနန်ပြေီး ဘာကိုမှမစဉြးစားနိုင်။

ကုတငစြောင်းမှာ အတူယှဉထြိုငပြှီး သူမနှုတခြမ်းလေးအား အငမ်းမရစုပန်မ်းရင်း ရငသ်ားတွကေို ဆုပန်ယခြှင်းအားလည်း မကန့ကြှကမြိ။ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတန်ခွေိနမြှာလည်း

”ရှကစြရာကြီးကြာ”

ဟုသာ ပြောပြီး တားမှဈခွင်း မပြုမိသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် အပေါပျိုင်း ဗလာကငွြးသှားရသည်။ ရမျမကစြိတန်ှင့ြ ရှကစြိတတ်ို့ကြောင့ြ မကြန်ှာလှလှလေးမှာ နီမှန်းနသည်ေ။ နှုတခြမ်းအစုံကို ထပစြုပရြင်း အိပရြာပေါသ်ို့ လှဲခလွိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့ြ ပကလြကကြလေးဖြစ်သှားသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းခုနလြာသည်။ သူမနှုတခြမ်းလေးကို စုပထြားရာမှ ပြှတကြနဲခွာလိုကပြှီး အပျိုစငရြငသ်ား ဖြေးဖြေးမို့မို့ကို ပါးစပထြဲဝငသ်လောကြ ငုံယူလိုကပြှီး အားနှင့စြို့လိုကတ်ော့ သူမရငဘြတလြေး ကော့သှားပြီး

“အို အဟင့ဟြင့ြ အာ အင်းဟင်းဟင်း”

နို့ကိုငတ်ာပင် မကြုံဖူးသေးသော အစိမ်းသကသ်ကြ အပျိုစငလြေးခငမြွာ နို့စို့ခံလိုကရြတော့ ရငထြဲမှာ ကလိကလိဖြစ်သှားကာ အသဲတွအေူတွေ တလိမ့လြိမ့ြ ဖြစ်ကုနသ်ညအြထိ ခံစားလိုကရြသည်။ စောကဖြုတထြဲက အရညတ်ှေ ရှှဲစိုနတောကိုလည်း သိနသည်ေ။

မကြာခဏ လကဖြှင့ြ အာသာဖြလေေ့ရှိသူမို့ ကာမစိတတ်ှေ ထကြှနပြေီမှန်း သူမကိုယသ်ူမ သိနသည်ေ။ သို့သောြ ယခုလောကြ အပြင်းအထန် ထကြှတာမွိုး တဈခါမှမကြုံဖူးခဲ့။ မသင့တ်ောမြှန်း သိသောလြည်း အလိုးခံချင်စြိတကြို ထိန်းမရ။ ဘယသ်ူပဲ တကလြိုးလိုး အလိုးခံရဖို့သာ အရေးကြီးနသည်ေ။ သူကလည်း အခွိနဆြှဲလိုပုံမရ။ သူမစိတမြပြောင်းခင် ရအောငလြိုးဖို့ သူမဝတထြားသော ထမီကို ဆှဲခွှတသ်ည်။

“အို..မောငလြေး.. ဘာ… ဘာလုပမြလို့လဲ.. မမရှကတ်ယ်”

ဟနလြုပပြှောနသေော သူမမကြန်ှာကို သူက စေ့စေ့ကြည့်ပြှီး စကားတဈခွန်းပြောလိုကသ်ည်။ သူ့စကားကြောင့ြ သူမ ဖိန်းကနဲရှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားသောလြည်း ဟနလြုပကြာ

”ဟာကြာ… မဖြစ်သင့ဘြူးနောြ”

သူမ ထိုသို့ပြောသောလြည်း အိပရြာပေါမြှာ အပေါပျိုင်းဗလာကငွြးပြီး ပကလြကလြှနပြေးထားကာ နို့စို့ခံနသေော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏စကားကို အရေးလုပစြရာ မလိုတော့ပြီမို့ ထမီနှင့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အဖြူလေးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ော့

”ဟာ ဟင် အို”

ဟုသာ အသံလေးထွကပြှီး သူကပင် တငပြါးကြှပေးတာ ခွသလေုံးလေးမှှောကပြေးတာတို့ဖြင့ြ သူခွှတရြလှယအြောင် လုပပြေးလိုကသ်ေးသည်။ ယောကြွားတဈယောကကြ သူမကို တကလြိုးရနအြတွကြ အဝတတ်ှေ အခွှတခြံရတာ ပထမဆုံးမို့ ရှကစြိတန်ှင့အြတူ ကာမစိတတ်ှကေ ပို၍ထကြှလာခဲ့သည်။ အခုတော့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားရခွပြေီ။

ရမျမကထြနန်သေောလြည်း အပျိုစဈစဈလေး ဖြစ်သည့အြပြင် မသင့တ်ောသ်ော ကာမဆကဆြံခွင်းကို ကြူးလှနရြတော့မှာမို့ ရှကစြိတကြှောင့ြ မကြလြှှာလေးခထွားသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ မို့မောကသ်ော နို့အုံကြီးများ ပြည့တ်င်းဖြူဖြေးသော ပေါငတ်ံကြီးများနှင့ြ ဖောင်းတင်းနသေော စောကဖြုတကြှီးတို့ကို ကြည့်ရြင်း သူက သူ့ကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားတွကေို ခွှတလြိုကပြှီး သူမပေါငလြုံး ဖြေးဖြေးကြီးတွကေို ကားလိုကသ်ည်။

အမှေးပါးပါးလေးသာ ပေါကန်သေော အပျိုစငစြောကဖြုတကြှီး၏ ဆှဲဆောငမြှုကြောင့ြ ခုနဈလကမြခန့ရြှညပြှီး တဈလကမြခွဲ ရပေိုကလြုံးခန့တ်ုတသ်ည့ြ လီးချောင်းကြီးက ငေါကကြနဲပင် ဖြစ်သှားသည်။ စောကဖြုတကြှီးကို လကဝြါးဖြင့ြ အုပကြိုငလြိုကတ်ော့ လကသ်န်းတဈဆဈခန့ရြှိသော စောကစြေ့က ခွှန်၍ထောငန်ပြေီး စောကဖြုတထြဲက အရညကြှညတ်ှေ ရှှဲနဈနတော သိလိုကရြသည်။

စောကဖြုတအြကိုငခြံလိုကရြသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ တဟင်းဟင်းငှီးကာ ကော့တကသ်ှားရသည်။ ဖြေးဥဖောင်းတင်းနသေော စောကဖြုတကြှီးကို သုံးလေးခကြြ ဖစွည်ှဈလိုကတ်ော့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ ပေါငလြုံးကြီးတွေ စုလိုကကြားလိုကြ ဖြစ်သှားသည်။

သူက ကသေီဝင်း၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငဖြို့ စိတကြူးလိုကပြှီးမှ အပျိုစဈစဈလေး၏ စောကဖြုတကြို သူ့လီးချောင်းကြီး ထိုးသှင်းလငွြ ရုန်းမှာစိုးသောကြောင့ြ ခွသလေုံးသားလေးနှစ်ဖကကြို သူ့ပုခုန်းပေါြ ထမ်းတငလြိုကသ်ည်။ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းကလည်း အလိုးခံရနအြတွကြ အလိုကသ်င့ြ နပေေးနသည်ေ။

သူက သူမခန်ဓာကိုယပြေါြ မှောကခြလွိုကတ်ော့ သူမပေါငကြှီးတွကေ ရငပြတန်ှင့ြ ထိလုမတတဖြစ်ကာ စောကဖြုတကြှီးက အောကမြှာစူထွကလြာသည်။ သူမ မရုန်းနိုငစြရန်ေ ခွိုင်းအောကမြှ လကလြွှို၍ ပုခုံးတဈဖကကြို တင်းတင်းကိုငလြိုကပြှီး ကနွလြကတ်ဈဖကန်ှင့ြ သူ့လီးကြီးကိုကိုငကြာ သူမစောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းအတိုင်း လေးငါးခကြြ ပြတဆြှဲရင်း

”မမ ကြှနတ်ောသ်ှင်းလိုကတ်ော့မယန်ောြ”

ပူနှေးမာတောငန်သေော လီးချောင်းကြီးက သူမစောကဖြုတကြို လာထိကတည်းက အလိုးခံရတော့မညဟြူသော အတွေးဖြင့ြ ရငတ်ဖိုဖို ဖြစ်သှားရသော သူမမှာ သူက ထိုသို့ပြောလိုကတ်ော့ အငလြိုလို အင်းလိုလို ခွဲခွားမရသော အသံလေး ထွကသ်ှားရသည်။

ဘယလြီးမှ အသှင်းမခံဖူးသေးသော စောကဖြုတကြို မှုတပြေးချင်သ်ေးသောလြည်း သူမ၏ ကာမစိတမြကခွင် ရအောငလြိုးထားရမှာမို့ သန့စြငသ်ော အပျိုစငစြောကဖြုတကြို မှုတဖြို့မစဉြးစားတော့ပဲ စောကဖြုတအြဝမှာ လီးကိုတေ့လိုကသ်ည်။ လီးအသှင်းခံရတော့မညမြှန်း သိလိုကသ်ော သူမ၏နှုတခြမ်းလေး အလိုလိုပြင့ဟြလာပြီး သူ့လကမြောင်းကိုလည်း သူမလကဖြဝါးနုနုလေးဖြင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကမြိစဉြ

”ဗှဈဗှဈဗှဈ ပြှတဗြှဈ”

“အား အ အင်း”

လီးထိပကြှီးက သူမစောကဖြုတထြဲကို ဒဈမှုတသ်ညအြထိ ဝငလြာတော့ တင်းကနဲဖြစ်သှားပြီး အနည်းငယ် နာသောလြည်း သူမငှီးရုံလေးသာ ငှီးလိုကမြိသည်။ သူက လီးကိုငထြားသော လကကြို လှှတပြှီး သူမ၏ ကနွပြုခုံးတဈဖကကြိုပါ တင်းတင်းကိုငကြာ လီးဒဈကြီးကို အဝငအြထွကြ လေးငါးခါလုပပြေးရင်း

”မမ ဝငလြား”

”အင်း– ဝင်– ဟာကြာ– မင်းကလည်း– အာ့”

ဝငတ်ယဟြု ပြောမိမလိုဖြစ်ပြီးမှ အပျိုစငလြေး ရှကသ်ှားပြနသ်ည်။

”ထပသ်ှင်းလိုကမြယန်ောြ”

ဒီတဈခါတော့ သူမ အသံမထွကတ်ော့။ မရုန်းနိုငအြောင် ရငဘြတခြငွြး ဖိကပလြိုကတ်ော့ လုံးဝန်းတင်းမို့နသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးက နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ပေးနပြနေသ်ည်။ ပါးပြငလြေးကို နမ်းလိုကပြှီး စောကဖြုတထြဲမှာ ဒဈမှုတန်သေော လီးချောင်းကြီးကို သုံးလေးကြိမခြန့ြ အသှင်းအထုတလြုပပြေးလိုကတ်ော့ အရညတ်ှေ ထပရြှှဲလာခိုကမြှာ တဈလကမြခန့ြ ထပသ်ှင်းလိုကသ်ည်။

“အား–ရှီး–နာ– နာတယ် မောငလြေးရယ်– အား”

အရညတ်ှရှေှဲနသေောလြည်း အပျိုစငစြောကဖြုတထြဲကို ကြီးထွားသော လီးချောင်းကြီး အသှင်းခံရခွင်းမို့ လီးတဝကပြင် မဝငသ်ေးသောလြည်း နာကငွမြှုကို ခံစားလိုကရြသဖြင့ြ သူမမကြန်ှာလှလှလေး ရှုံ့မဲ့သှားရသည်။

”သှင်းခါစမို့ပါ မမရယ်။ လီးတဆုံး သှင်းပြီးသှားရင် မနာတော့ပါဘူး။ မမကို ကောင်းကောင်းလေး လိုးပေးမှာပါ”

”ဟာ ဘယလြိုကြီး ပြောပြနတ်ာလဲ”

သူမ နားရှကသ်ှားသောလြည်း စိတကြ ပို၍ပါလာမှန်း သူမကိုယသ်ူမ သိလိုကသ်ည်။ အပျိုစောကဖြုတကြို ပထမဆုံး လီးအသှင်းခံရလွှင် အစပိုင်းမှာ နာကငွလြိမ့မြညဆြိုတာတော့ မိန်းကလေးတိုင်း သိကြသလို သူမလည်းသိသည်။

သာမနအြခွိနမြှာသာ လီးအသှင်းခံရမှာ ကြောကကြှသောလြည်း အလိုးခံချင်စြိတ် ပြင်းထနလြာခွိနမြှာတော့ လီးဘယလြောကကြှီးကြီး မကြောကမြရှံ့(အခွို့ကတော့ ကြောကကြှောကန်ှင့ပြင် လိုလားစွာ) လီးအသှင်းခံတတကြှတာ မိန်းကလေးတို့ သဘာဝမို့ သူမလည်း နာကငွမြှုကို အံကြိတပြှီး လီးအသှင်းခံဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။

အခန်းထဲမှာ လအေေးစကြ ဖြင့ထြားသောလြည်း သူမနှာသီးဖြားလေးမှာ ခွှေးလေးတွေ စို့လာသည်။ သူက အသာထပဖြိသှင်းလိုကတ်ော့ သူမနားထဲမှာ ဗှဈကနဲ အသံကြားလိုကရြပြီး လီးတဝကခြန့ြ ဝငလြာသည်။

“အားအား– အမလေးလေး– နာတယ်– နာတယ်– အား ဖြေးဖြေးသှင်းပါ မောငလြေးရယ်– နာလိုကတ်ာ– အား တဈစို့စို့ကြီး– အား”

သူမ နာကငွမြှုကြောင့ြ မကြလြုံးလေးပြင့လြာပြီး ငိုမဲ့မဲ့လေးပင် ဖြစ်လာရသည်။ လီးအသှင်းခံနရသေော စောကဖြုတထြဲမှာလည်း တင်းကြပကြှပကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။

”ခဏလေးပါ မမရယ်။ မမစောကဖြုတထြဲမှာ ကြှနတ်ော့လြီးချောင်းကြီးက တဈလဈကြီး ဝငန်ပြေီ– ခဏလေး”

လီးတဝကလြောကသ်ာသှင်းပြီး ဝငသ်လောကန်ှင့ပြင် အသာအယာ လိုးနလေိုကသ်ည်။ လိုးချင်လြှန်းလှသော စောကဖြုတကြှီးကို လကတ်ှေ့ လိုးနရပြေီမို့ လီးတဆုံးမဝငသ်ေးသောလြည်း အရသာရှိလှသည်။ ပထမဆုံးအခွီမှာ လီးကို ကြောကမြသှားစရန်ေ တဝကန်ှင့ပြင် ပြီးအောငလြိုးပေးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ အမှှေးပါးမပေါကရြင် အပျိုပဲမို့ အပျိုစငစြောကဖြုတကြို မှုတခြှင့လြည်းရနိုငသ်ည်။ အသာလေး ထပဖြိလိုကတ်ော့

”အားအ–နာပါတယဆြို”

“မမ သိပန်ာနရင်ေ ထပမြသှင်းတော့ဘူးလေ။ ဝငသ်လောကန်ဲ့ပဲ လိုးမယန်ောြ”

စောကဖြုတထြဲမှာ လီးအသှင်းခံနရပြေီဖြစ်သောလြည်း လိုး ဟူသော စကားကိုကြားတော့ အပျိုစငလြေး ရှကသ်ှားရပြနသ်ည်။ ပုခုံးပေါမြှာ ထမ်းထားသည့ြ ခွသလေုံးလေးတွကေို ပြနခြကြာ သူမမကြန်ှာပြငအြနှံ့ နမ်းရှိုကလြိုကပြှီး အသာအယာ စလိုးသည်။ စောကဖြုတန်ှင့ြ လီးအဝငအြထွကမြှာ တပြှတပြှှတ် မှညသ်ံများကို နှစ်ယောကလြုံး ကြားနရတေော့ ရမျမကကြ ပို၍ထနလြာကြသည်။

နူးညံ့အိစကသ်ော စောကဖြုတအြတွင်းသား နုနုလေးများကို ပူနှေးမာကြောသည့ြ လီးချောင်းကြီးက ပြတတ်ိုကန်မှေုကြောင့ြ ထူးခွားသည့ြ ကာမအရသာကိုလည်း ခံစားလာရသည်။ လကဖြှင့ြ အာသာဖြသညေထြကြ အဆပေါင်းများစွာသာသော အလိုးခံရသည့ြ အရသာကို ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း လကတ်ှေ့သိလာသည်။

မကြတ်ောငလြေးစင်းကာ အလိုးခံရင်း သူ့လကမြောင်းကို တဈခကြတ်ဈခကြြ ဖစွည်ှဈလာသော သူမကိုကြည့်ရြင်း အလိုကသ်ိစွာ ခပသ်ှကသ်ှကြ လိုးပေးလိုကသ်ည်။ တင်းကြပန်သေောလြည်း အရညတ်ှေ ရှှဲနသဖြေင့ြ လီးအဝငအြထွကကြ စီးပိုငန်ရေုံမှလှဲ၍ အခကအြခဲမရှိ။

“ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ်။ မမစောကဖြုတကြှီးက လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ”

ဟုပြောရင်း နို့စို့ပေးလိုကပြှနရြာ စောကဖြုတကြို လီးဖြင့အြလိုးခံရင်း အရသာတွေ့လာခွိနမြှာ အပေါပျိုင်းမှာပါ နို့စို့ခံလိုကရြတော့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း လူးလှန့ကြော့ပြံလာတော့သည်။ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကို ကားပေးကာ

”အင်းဟင်းဟင်း–မောင်–မောငလြေးရယ်–အာ–“

ငှီးငှူသံများ ထွကလြာပြီး သူမကို တကလြိုးနသေော သူ့ကို အတင်းပြနဖြကလြိုကမြိတော့သည်။ သူလည်း လီးတဆုံးသှင်းချင်စြိတကြို မနည်းထိန်းနရသေည်။ နို့နှစ်လုံးကို တဈလုံးပြီးတဈလုံးစို့ရင်း ခပသ်ှကသ်ှကြ လိုးပေးလိုကရြာ သူမ အရသာ အရမ်းကောင်းလာပြီး

”မောငလြေး–အားအား–မောငလြေးရယ်–“

သူမစောကဖြုတကြှီး ကော့ကော့တကလြာပြီး ပထမဆုံးတခွီ ပြီးသှားလတေော့သည်။ သူလည်း သုတကြို မထိန်းတော့ပဲ ဆကတ်ိုကလြိုးလိုကပြှီး ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ အပျိုစငစြောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ သုတရြညပြူများ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။

သုတရြညမြွား ပန်းထည့ပြေးလိုကပြှီးသောလြည်း ကြိုတငသ်ောကထြားသော ကာမအားဆေး အရှိနကြှောင့ြ လီးကြီးက တောငန်ဆေဲ။ စိမထြားချင်သ်ောလြည်း သူ့ပုခုံးကို ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းက အသာတွန်းလိုကသ်ဖြင့ြ အလိုကတ်သိ ဆင်းပေးလိုကသ်ည်။ အလိုးခံတုန်းက ခံခဲ့သောလြည်း ယခုမှရှကန်သေော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ မကြလြုံးမဖြင့ရြဲ။ လှုပလြည်းမလှုပရြဲပဲ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကို ပူးကပကြာ ပကလြကကြလေး ငှိမန်ဆေဲ။ လီးတဆုံးမဝငခြဲ့သောလြည်း ဘယလြီးမှ အသှင်းမခံဖူးသေးသည့ြ အပျိုစငစြောကဖြုတမြှာ ခုနက အလိုးခံခဲ့ရမှုကြောင့ြ ပူထူနသလေို ခံစားရသည်။

မိမိဘာသာ လကဖြှင့ြ အာသာဖြခေဲ့စဉကြ ကောင်းလှပြီဟု ထငခြဲ့သော အရသာသည် တကယ့လြကတ်ှေ့ လီးအစဈနှ့င့ြ အလိုးခံရတာကို ဘယလြိုမှမမှီမှန်း ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း သိလိုကရြသည်။ မဖြစ်သင့မြှန်းသိသောလြည်း အလိုးခံချင်စြိတကြို မထိန်းနိုငသ်ဖြင့ြ ယောကြွားတဈယောကကြ တကလြိုးတာကို ရုန်းကနခြှင်းမပြုပဲ အလိုတူအလိုပါ အလိုးခံခဲ့တာ အိပမြကမြဟုတတ်ာ သချောနသည်ေ။

မိမိစောကဖြုတကြို တကလြိုးခဲ့ပြီး စောကဖြုတထြဲသို့ လရေးညမြွား ပန်းထည့ခြဲ့သူသည် မိမိအနားမှာပင် ရှိနဆေဲ။ ဖတဖြူးသော အပြာဝတ်ထုတွထေဲကလို အကြိမကြှိမ် လိုးဦးမလားမသိ။ နောကထြပလြိုးရင် ဘယလြိုပုံစံနဲ့လိုးမှာလဲ လီးတဆုံးသှင်းမှာလား အဲ့ဒါဆို ဘယလြိုနမလေဲ ပိုပြီးနာမှာလား ပိုပြီးကောင်းမှာလား ဟူသော အတွေးတွေ အလိုလိုတွေးမိသည်။ မဖြစ်သင့မြှန်းသိလကြန်ှင့ြ ထပပြှီး လိုးခွင့ပြှုရမှာကိုလည်း ရှကန်သည်ေ။ သူမ ငှင်းဆနလြိုကပြါက နောကထြပ် အလိုးမခံရတော့မှာကိုလည်း မဖြစ်ချင်ြ။ အလိုးခံရသော အရသာကိုလည်း သူမနှစ်သကမြိပြီလေ။

ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း ဘာလုပရြမှနမြသိ ဖြစ်နခွေိနမြှာ သူကတော့သိသည်။ တကလြိုးတာကို ကြညဖြှူစွာ လိုကလြွောပြီး အခုလည်း ငှိမသ်ကန်ဆေဲ မိန်းကလေးတဈယောကကြို ထပလြိုးဖို့ ဘယယ်ောကြွားမှ တွန့ဆြုတန်မညေမြဟုတ်။ ဝတလြဈစားလဈဖြင့ြ အိပရြာပေါမြှာ ပကလြကလြှနပြေးထားဆဲ ဖြူဖြေးတောင့တ်င်းဖြံ့ထွားသော တပမြကဖြှယရြာ ခန်ဓာကိုယသ်ည် စိတကြှိုကထြပလြိုးဖို့ ဖိတခြေါန်သလေို ဖြစ်နသညေမြို့ သူ့လီးကြီးက တောငလြာပြနသ်ည်။ သူ ထထိုငလြိုကတ်ာကိုလည်း သူမသိနသည်ေ။ ခွှတထြားသော ထမီကိုယူကာ သူမစောကဖြုတကြို သုတပြေးတော့

“အို”

ဟုသာ အသံလေးထွကပြှီး ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကို မသိမသာ ကားပေးမိသည်။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးတဈဖကကြို အသာဖြဲလိုကတ်ော့ အလိုးခံပြီးစ အပျိုစငစြောကဖြုတ်၏ အတွင်းသားရဲရဲလေးတွကေို ထင်းကနဲ တွေ့လိုကရြသည်။

”အို ဘာတွလွှေောကလြုပပြှနပြှီလဲ”

ဟူသောစကားသည် နှုတဖြွားမှ ထွကမြလာရဲပဲ လညခြွောင်းထဲမှာပင် ရပတ်န့သ်ှားခဲ့သည်။ သူမစောကဖြုတကြို ဖြဲပြီးကြည့်န်မှန်ေး သိသောလြည်း မတားမိ။ ဒီလို စောကဖြုတဖြှဲပြီး အကြည့်ခြံရလိမ့မြယလြို့ ထငမြှတမြထားသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ ရငဘြတပြေါြ ကင်းခွမွေား အလွှောကခြံရသကဲ့သို့ အူထဲအသဲထဲကပါ ကလိကလိ ဖြစ်သှားရသည်။

စောကဖြုတထြဲက ထွကလြာသော အရညကြှညမြွားနှင့ြ နှစ်ဦးပေါင်း သုတရြညတ်ှကေို ပြောငစြငအြောင် သုတလြိုကပြှီး သူ့လီးမှာ ပနတေောကိုလည်း သုတလြိုကကြာ ကသေီဝင်း၏ ပေါငလြုံးအိအိကြီးတွကေို ကားလိုကသ်ည်။ နောကတ်ခွီ အလိုးခံရတော့မညဟြူသော အတွေးဖြင့ြ ရငထြဲမှာ ဒိန်းကနဲဖြစ်ကာ အသကအြောင့ပြှီး အိပရြာခင်းကို လကကြလေးဖြင့ြ တင်းတင်းဆုပကြိုငလြိုကမြိသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ သူမစောကဖြုတကြို ပါးစပဖြှင့ြ ငုံ၍စုပယ်ူကာ လွှာဖြင့ြ ကလိခံလိုကရြတော့

“အာ– အာ– မောငလြေး– အဲ့လိုမလုပ်– အင်းဟင်း– မလုပပြါနဲ့– အာ– အိုး– ရှီး– အာ့”

သူကတော့ ဘာမှပြနမြပြောပဲ စောကဖြုတကြိုသာ သည်းသည်းမည်းမည်း လကြလြိုကြ စုပလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ အငတ်ာနကအြပြာကားတွမှော ကြည့်ခြဲ့ဖူးသော မှငကြှင်းကို ကိုယတ်ိုငကြှုံရသောအခါ ဒေါကတ်ာမလေးကသေီဝင်းအဖို့ ရငဖြိုလှိုကမြောခွင်းနှင့အြတူ တနှာရာဂ ပြင်းထနစြှာ ထကြှလာရသည်။ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးမှာလည်း စုလိုကကြားလိုကြ၊ ခေါင်းလေး ဘယည်ာရမ်းလိုကြ၊ နှုတဖြွားက တဟင်းဟင်းငှီးလိုကြ ဖြစ်နရသေည်။ ရမျမကထြနန်ခေိုကမြို့ ခွှနပြှီးမာတောငန်သေော စောကစြေ့လေးကို နို့စို့သလို အစို့ခံလိုကရြပြနတ်ော့ ဓာတလြိုကခြံရသလို တကိုယလြုံး တွန့လြိမကြော့ပြံကာ

”အာ့– အားဟား– အာ– အာ- တောြ– တောပြါတော့- အ”

ရမျမကအြထနဆြုံးအဆင့ကြို ရောကအြောင် နှိုးဆှလိုကန်ိုငပြှီမို့ သူက ရုတခြညွြးပင် စောကဖြုတလြကြန်တောကို ရပလြိုကပြှီး သူမရငဘြတပြေါြ ခွထိုငကြာ နံဘေးတဈဖကတ်ဈခကြကြို ဒူးထောကလြိုကပြှီး သူမနှုတခြမ်းကို လီးနှင့ြ ဖိလိုကသ်ည်။ လီးစုပရြတော့မညမြှန်း သိလိုကသ်ောလြည်း ဘာကိုမှ မဆငခြှငန်ိုငလြောကအြောင် ရမျမကမြှှနန်ပြေီမို့ နှုတခြမ်းလေးနှစ်လှှာကို ဟပေးလိုကမြိသညန်ှင့ြ လီးဒဈကြီးက သူမပါးစပထြဲ ရောကလြာတော့သည်။

ပူနှေးပြီး မာကြောခွင်းနှင့ြ နူးညံ့ခွင်းကို တပျိုငတ်ည်း ခံစားလိုကရြသည်။ သူက ဘာမှမပြောမှီမှာပင် သူမက တပြှတပြှှတ် စုပလြိုကမြိသည်။ သူ့လီးကို ရမျမကထြနစြှာဖြင့ြ အငမ်းမရ စုပန်သေော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ မကြန်ှာချောချောလေးကို ကြည့်ရြင်း စိတမြထိန်းနိုငပြဲ သူမခေါင်းကိုကိုငကြာ ပါးစပထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကြ ပြနထြိုးသှင်းလိုကြ လုပတ်ော့သည်။

ရုတတ်ရကြ ကြောငအြမ်းအမ်း ဖြစ်သှားသောလြည်း သူမစောကဖြုတကြို လိုးခဲ့သောလီးက ပါးစပကြို လိုးနပြေီမှန်း သိလိုကတ်ော့ နှုတခြမ်းသားလေးဖြင့ြ အသာဖိကပ် ငုံထားလိုကမြိသည်။ ဆယ့လြေးငါးခကြခြန့ြ ပါးစပကြို လိုးလိုကပြှီးနောကြ ပြှတကြနဲ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး စောကဖြုတကြိုလိုးရန် ပြငလြတေော့သည်။ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ ခန်ဓာကိုယကြို ကုတငစြောင်းမှာ ကန့လြန့ဖြစ်အောင် ဆှဲလှည့လြိုကသ်ည်။ သူမကလည်း အလိုကသ်င့ပြါလာသည်။

ခုနကလည်း တခွီလိုးပြီးပြီ။ အပြနအြလှန် စောကဖြုတလြကြြ လီးစုပလြည်း လုပပြှီးကြပြီ။ အလိုးခံချင်စြိတတ်ှလည်ေး ထကြှနပြေီမို့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း မထူးဇာတခြင်းဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ဘာစကားမှ မပြောမိကြပဲ ကာမစပယ်ှကဖြို့သာ ပြငန်မေိကြသည်။

သူက ကုတငအြောကကြို ဆင်းလိုကတ်ော့ ဘယသ်ှားမလို့လည်းမသိဘူး ဟူသော အတွေးဖြင့ြ မကြလြုံးလေး ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ သူမပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ဝငရြပလြာသော သူ့ပုံရိပန်ှင့အြတူ မတထြောငန်သေော လီးချောင်းကြီးကိုပါ တွေ့လိုကရြတော့ ရငထြဲမှာ လှိုကကြနဲဖြစ်သှားရပြီး နှုတဖြွားမှ

”အိုး– နည်းတာကြီးမဟုတဘြူး– အကြီးကြီးပဲ”

ဟု လှှတကြနဲပင် အသံထွကသ်ှားမိသည်။

”ဒီလီးနဲ့ ခုနကတောင် လိုးပြီးပြီလေ မမရဲ့”

ပြောရင်း သူမခွသလေုံးသားလေးနှစ်ဖကကြို ပုခုံးပေါြ ထမ်းတငလြိုကသ်ည်။ လကမြနှစ်ဖကကြ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား ဖောင်းဖောင်းအိအိလေးတွကေို အသာဆှဲဖြဲကာ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းအတိုင်း လီးထိပကြှီးဖြင့ြ ပြတထြိုးနရော သူမ မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် ဖြစ်လာပြီး လူးလှန့ကြာ

”အင်းဟင်း– ဟင့ြ– မောင်– မောငလြေး– လုပမြှာဖြင့လြည်း လုပတ်ော့ကြာ– မမရှကတ်ယ်”

တကယတ်ော့ ရှကတ်ာလည်းပါသည်။ အလိုးခံချင်စြိတကြို မထိန်းနိုငတ်ော့တာလည်း ပါသည်။ စိတထြလာသော မိန်းကလေးတို့၏ သဘာဝအတိုင်း လီးကိုလည်း မကြောကတ်ော့ခွေ။ မသင့တ်ောမြှန်းသိသောလြည်း ဘယသ်ူမှမသိနိုငဟြူသော အတွေးနှင့ြ ဆိတကြှယရြာ တိုကခြန်းလေးထဲက အိပရြာပေါမြှာ နှစ်ယောကထြဲ ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ ရှိနကြသေညဟြူသော အသိတို့က နှစ်ယောကသ်ား၏ ကာမရမျမကကြို မီးလောငရြာ လပငေ့န်သညေမြို့ ရာဂမီးတောကထြဲမှာ ဆငခြှငတ်ုံတရားတို့ လောငကြွှမ်းပြာကကြုနပြှီဆိုတော့ မိန်းကလေးဖြစ်သော သူမကိုယတ်ိုငပြင် လိုလိုလားလား ဖြစ်နတေော့သည်။

သူက လီးဒဈကြီးကို စောကဖြုတထြဲသို့ ပြှတကြနဲ စသှင်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူမကိုယပြေါမြှောကခြကြာ လေးငါးခကြြ အရှိနယ်ူပြီး ဆတကြနဲ ဖိထိုးသှင်းလိုကတ်ော့

“အ–ဖြေး–ဖြေးဖြေး–အား”

လီးတဝကကြွောခြန့ြ ဝငသ်ှားပြီး အပျိုမှှေးကို သှားထောကန်သည်ေ။ အရညတ်ှေ ရှှဲနသေောလြည်း လီးအသှင်းကြမ်းတာကို အပျိုမလေးမခံနိုင်။ သဘောကသွလိုတော့ ဖြစ်မိသည်။ မိမိကို တကလြိုးနသေော ယောကြွားတဈယောကကြ မိမိ၏ခန်ဓာကိုယကြို တပမြကစြိတ် ပြင်းထနန်ခွင်ေးအား ရမျမကသ်ှေးကြှနသေော မိန်းကလေးတိုင်း နှစ်သကကြှသညသ်ာ။

နာကငွသ်ှားသဖြင့ြ ဖြတကြနဲ ပြင့လြာသော မကြဝြန်းအစုံသည် ရာဂမှှနန်သေော သူ့မကြန်ှာကို တွေ့လိုကသ်ညန်ှင့ြ ရုတခြညွြးပြနမြှိတသ်ှားသည်။ ဒုတိယအခွီပင် လိုးနပြေီ ဖြစ်သောလြည်း သူမမကြန်ှာပူဆဲ။ ရှကန်ဆေဲ။ သူမကို တကလြိုးလိမ့မြညဟြု ဘယတ်ုန်းကမှ မထငခြဲ့သူက တကယလြိုးနခွပြေေီ။

သူမနို့အုံဖြေးဖြေးကြီးတွကေို ဆုပန်ယဖြစွည်ှဈကာ စောကဖြုတထြဲသို့ တဝကကြွောကြွောြ ဝငန်သေော လီးချောင်းကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကြ ဆောင့သ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ ခပမြှနမြှန် စလိုးလာသည်။ အလိုးခံနစဉေမြှာ နို့အကိုငခြံရတာကလည်း အရသာပို၍တိုးစသည်ေ။ ခပတ်င်းတင်း ဆုပန်ယထြားသဖြင့ြ နို့အုံသားများက လကခြွောင်းများကြားမှ တဈ၍ထွကန်သည်ေ။ အသာအယာလိုးရင်း ဆတကြနဲ ဖိသှင်းလိုကတ်ော့

“အာ့–နာတယကြှာ–ဖြေးဖြေးသှင်းပါ-ကြှတကြွှတ်”

“ပေါငကြားထားလေ မမရဲ့။ အဲ့ဒါမှ လီးသှင်းရလှယတ်ာ”

သူမမကြန်ှာလေး ရဲသှားသောလြည်း ဘာမှမပြောပဲ ပေါငန်ှဈလုံးကို မသိမသာ ကားပေးသည်။ ဆယ့လြေးငါးခကြခြန့ြ အသှင်းအထုတလြုပပြှီး လိုးပေးလိုကတ်ော့ စောကဖြုတထြဲက အရညတ်ှေ ပို၍ရှှဲလာသည်။ ဒီတော့မှ ရငဘြတခြငွြးဖိကပပြှီး ပုခုံးနှစ်ဖကကြိုဆှဲကာ အရှိနယ်ူပြီး ဆောင့သ်ှင်းပစ်လိုကရြာ

“ပြှတပြှှတပြှှတ်- ဗှဈ- ဖောကြ- ဒုတ်– အီး- အား— သပေါပြီ မောငလြေးရယ်– နာလိုကတ်ာ– အား အအ”

လီးထိပကြ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ အပျိုမှှေးကို ထိုးဖောကကြာ သားအိမကြို ဒုတကြနဲ ဆောင့မြိသှားသဖြင့ြ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ ခေါင်းလေးမော့ ရငလြေးကော့တကသ်ှားပြီး တဆတဆြတတ်ုနကြာ အသံပင် ထပမြထွကန်ိုငတ်ော့သညအြထိ ခံလိုကရြသည်။ ခုနက ကားပေးထားသော ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကိုလည်း ယောငယ်မ်းပြီး ပြနစြုလိုကမြိသည်။

ကြီးထွားရှညလြွားသော လီးချောင်းကြီးဖြင့ြ စောကဖြုတထြဲကို တဆုံးဝငအြောင် ဆောင့သ်ှင်းခံလိုကရြသော အပျိုစငလြေး ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ နာကငွလြှန်းလှသောကြောင့ြ မကြလြုံးထောင့မြှ မကြရြညမြွားပင် စီးကလွာခဲ့ရသည်။ ဆရာဝနတ်ဈဦး ဖြစ်သညမြို့ သူမအပျိုမှှေး ပေါကသ်ှားပြီဆိုတာလည်း သူမသိလိုကသ်ည်။

ခေါင်းအုံးအစွန်းကို ဆုပန်ယလြိုကြ၊ အိပရြာခင်းကို ခွမှလေိုကဖြှင့ြ စောကဖြုတထြဲမှ နာကငွမြှုကို သကသ်ာလိုသကသ်ာငှား ကယောငကြတမ်း လွှောကလြုပန်သေော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ စောကဖြုတထြဲကို လီးတဆုံးထိုးသှင်းကာ မလိုးသေးပဲ စိမထြားပြီး ရငခြငွြးအပ် ပါးချင်ြးကပကြာ အနားပေးထားလိုကသ်ည်။ ခဏအကြာမှာ လူးလှန့မြှုလေးတွေ ငှိမသ်ကသ်ှားပြီး

“အား– ကြှတကြွှတ်– အရမ်းနာတယကြှာ– ရှီး– အား– ကြဲပြဲကုနပြှီလားမသိဘူး– အဟင့ဟြင့ြ- အာ့”

“မကြဲလောကပြါဘူး မမရယ်။ အပျိုးမှှေးပေါကသ်ှားတာ ဖြစ်မှာပါ”

“ပေါကမြှာပေါ့– အတင်းဆောင့သ်ှင်းတာကိုး– ဟင့ြ”

“မမကို ကြှနတ်ောကြ ပါကငဖြှင့လြိုကရြတာပေါ့နောြ”

“အာ– နာရတဲ့ကြားထဲ ပေါကကြရတွေ လာပြောနတယ်ေ– ဘာမှန်းမသိဘူး–“

လီးအသှင်းခံရသော ဝဒနောကို အာရုံလှဲအောငပြှောရင်း နားရှကလြေးထဲကို လွှာနှင့ထြိုးတော့ အို့ကနဲဖြစ်ကာ တွန့သ်ှားပြနသ်ည်။ ထို့နောကြ လညတ်ိုငလြေးကို နမ်းသည်။ ရငည်ှန့သ်ားလေးကို နမ်းသည်။ ထို့နောကတ်ော့ နို့အုံကြီးကို စို့တော့သည်။ မာတောငန်သေော လီးချောင်းကြီးက စောကဖြုတထြဲမှာ တင်းကြပန်အေောင် ထိုးသှင်းခံထားရပြီး နို့ပါအစို့ခံရပြနတ်ော့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း တဟင်းဟင်း တအင့အြင့ြ ငှီးသံထွကလြာသည်။ ခုနက စေ့ထားသော ပေါငန်ှဈလုံးကို ပြနကြားပေးလာသည်။ လီးတဆုံးသှင်းထားသဖြင့ြ ဆီးခုံခွင်း ဖိကပန်ရော စောကဖြုတထြဲကို လီးနှင့မြှှပေေးလိုကတ်ော့ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွေ မရိုးမရှဖြစ်သှားသလို စောကစြေ့လေးကိုလည်း လီးမှေးတွနှငေ့ြ ကလိလိုကသ်လို ဖြစ်သှားလရော

“အို့–ဘယလြိုလုပ်–အ–လုပန်တောလဲ–အာ့”

“မမ–နာနသေေးလား”

“ခုနကလောကတ်ော့ မနာတော့ဘူး။ ဒါပမေဲ့ အထဲမှာ ပြည့သ်ိပပြှီး တဈဆို့ဆို့ကြီးကြာ။ နရခေကတ်ယ်”

“အနာသကသ်ာရင် လိုးတော့မယန်ောြ”

“အိုး–ရှကန်တောနောြ”

“လိုးတာကတော့ လိုးတယလြို့ပဲ ပြောရတာပဲလေ မမရဲ့။ လငမြယားတွလည်ေး ဒီလိုပဲပြောတာပဲ”

“အင်းပါအင်းပါ–မှနမြှနလြိုး–မကြန်ှာပူတယ်”

ရှကကြိုးရှကကြန်းဟနလြေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ော သူမမကြန်ှာလေးကို တဈခကြင်ုံ့နမ်းလိုကပြှီး လီးကြီးကို တဈဝကခြန့ြ ပြနဆြှဲထုတကြာ အသာပြနသ်ှင်းလိုကသ်ည်။

“အင်း–အာ့ဟ”

သူ့လကမြောင်းကို ဆုပကြိုငကြာ ဖစွည်ှဈလိုကမြိသည်။ အသှင်းအထုတကြ တဖြည်းဖြည်း မှနလြာသည်။ နူးညံ့အိစကန်သေော စောကဖြုတအြတွင်းသား နုနုလေးများမှာ ပူနှေးမာကြောသော လီးချောင်းကြီးဖြင့ြ ပြတတ်ိုကခြံရတော့ ထူးခွားသည့ြ ကာမအရသာကို နှစ်ယောကလြုံး ခံစားလာရသည်။ လီးအဝငအြထွကတ်ိုင်းမှာ သူမစောကစြေ့လေးကိုလည်း လီးချောင်းကြီးက ပြတတ်ိုကန်လရေော မကြုံဖူးသော အတွေ့ထူးကြောင့ြ ရငခြငွြးအပကြာ သူမကိုဖကလြိုးနသေော သူ့ကို သူမလည်း အလိုလို ပြနဖြကမြိသှားသည်။ လီးကို အဖြားထိ ဆှဲထုတပြှီး တဆုံးဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ော့

“ဘှတ်– ပြှတ် ဗှဈဗှဈဗှဈ- ဒုတ်– အင့ြ– ပြှတဒြုတ်– အင့ြ– အအ– မောငလြေးရယ်– အား”

“မမ–မခံနိုငရြင် ပြောနောြ”

“တအားဆောင့ရြင် အောင့တ်ယကြှာ။ မင်းဟာကြီးက ရငဝြအထိ ရောကလြာသလိုပဲ– အား”

“ခဏအောင့ခြံနောြ။ ပြီးရင် ကောင်းမှန်းသိလာလိမ့မြယ်။ မမကို ကောင်းကောင်းလိုးပေးမယ်”

“စကားမများနဲ့ကြာ လိုးမယဆြိုလည်း လိုးတော့”

အခကြသ်ုံးဆယခြန့ြ ဆောင့လြိုးပေးလိုကတ်ော့

“အား–အား–အင့ြ–အင့ဟြင့ြ–မောငလြေး-အား”

သူမ ထွန့ထြှန့လြူးလာပြီး သူ့ကို ကုတခြှဈဖကတ်ှယလြာတော့ သူလည်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးလတေော့သည်။

“ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ်။ မမစောကဖြုတကြို လိုးချင်တ်ာ ကြာလှပြီ။ အခုမှလိုးရတယ်။ မမရော အလိုးခံလို့ကောင်းလား”

သူမ ပြနမြဖြရေဲသေး။ လူးလှန့ကြော့ပြံကာ တအင့အြင့င်ှီးရင်း အလိုးခံနသည်ေ။ ခဏအကြာမှာတော့ လကန်ှင့ြ အာသာဖြတောထကြ ခုနက လီးတဝကသ်ှင်းပြီး လိုးတာက ပို၍အရသာရှိပြီး အခု လီးတဆုံးသှင်းပြီး ဆောင့ဆြောင့လြိုးတာကို အလိုးခံနရတောက နှိုင်းယှဉြ၍မရအောင် အရသာရှိလှကြောင်း လကတ်ှေ့သိရလပြေီမို့ အပျိုမလေး ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ မရှကန်ိုငတ်ော့ပဲ…

“အားအင့ြ– ကောင်း– အား– ကောင်းတယ် မောငလြေးရယ်။ လိုး– အင့ြ– မမကို လိုးစမ်းပါ။ အင့အြင့အြင့ြ– အ- အား– အင့အြင့ြ– ကြှတကြွှတ်– အောင့လြိုကတ်ာ– အား– အင့အြင့အြင့အြင့ြ”

သူက ရငခြငွြးအပပြှီး လိုးနရောမှ ခွာလိုကပြှီး မတတ်ပရြပကြာ သူမနို့နှစ်လုံးကိာ စုံကိုငဆြုပန်ယဖြစွည်ှဈရင်း မညှာမတာ ဆောင့ဆြောင့လြိုးလတေော့ရာ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းတဈယောကြ ကာမအရသာကို အလွှံပယခြံစားရင်း ပို၍ပို၍ ကောင်းသညထြကြ ကောင်းလာကာ တခွီပြီးသှားလတေော့သည်။ သူလည်း စောကဖြုတန်ှင့ြ လီးအဝငအြထွကကြို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ စောကဖြုတမြှာရော လီးချောင်းကြီးမှာပါ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ စောကဖြုတထြဲမှ ထွကလြာသော သှေးတွေ ချင်ြးချင်ြးနီနတောကို မှငလြိုကရြာ အပျိုစငစြဈစဈ စောကဖြုတကြှီးကို ပါကငဖြှင့န်ရသေညဟြူသော အတွေးကြောင့ြ ရမျမကပျိုထနလြာပြီး မညှာနိုငတ်ော့ပဲ ပယပြယန်ယန်ယ် အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးလရော ဆန်ဒပြည့သ်ှားပြီးဖြစ်သော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ သူ့လီးဒဏကြို မခွိမဆန့ြ အလူးအလဲ ခံရလတေော့သည်။

“အားအား– နာ– နာတယ်– မခံနိုငတ်ော့ဘူး– အား– တောပြါတော့ မောငလြေးရယ်– သပြေီ– သပြေီ– အားအင့အြင့ြ အအအား– အမလေးလေး– အဟင့ဟြင့ြ– နာလိုကတ်ာ– အား”

အိပရြာပေါမြှာ လူးလိမ့အြလိုးခံရင်း ငှီးငှူနသေော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းကို ကြည့်ရြင်း သုတရြညတ်ှေ မထိန်းနိုငပြဲ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ ပန်းထည့လြိုကလြတေော့သည်။

“အား–အား– ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ်– အား– ကောင်းလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတကြှီး– အား”

ခဏအကြာမှာတော့ အလုံပိတတ်ိုကခြန်းလေးထဲမှာ နှစ်ယောကထြဲရှိနတောမို့ လှတလြပစြှာ ရမျမကထြနစြှာ စိတရြှိလကရြှိ လိုးခဲ့ကြသူနှစ်ဦးမှာ အိပရြာပေါမြှာ ခွပစ်ေလကပြဈ အမောဖြနကြေတေော့သည်။

အားပါးတရ အလိုးခံခဲ့ပြီးသောလြည်း မသင့တ်ောမြှန်းသိလကြန်ှင့ြ အလိုးခံပြီး ကာမစိတ် ပြပြေောကသ်ှားခွိနမြှာတော့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းတဈယောကြ ရှကစြိတမြွား ဝငလြာမိပြနသ်ည်။ သူ့မကြန်ှာကို မကြည့်ရြဲပြန်။ သူက အမောပြသှေားတော့ သူမကို လှမ်းဖကလြိုကသ်ည်။ သူမက သူ့ရငပြတမြှာ မကြန်ှာအပပြှီး

“ရှကစြရာကြီး မောငလြေးရယ်”

“ဘယသ်ူမှမသိပါဘူး မမရယ်”

“တောတ်ော့နောြ– ပြီးသှားတာတွေ ထားလိုကတ်ော့”

“လိုးလို့မှ မဝသေးတာ မမကလဲ”

“အာ– ကိုယ့အြဈမကို အဲ့လိုပြောရလား”

“ကိုယ့အြဈမမို့ တကတ်ောငလြိုးပြီးပြီ”

“အိုး–ကြည့်ပြါလား”

သူမက ဖြဖြလေး ဆှဲဆိတသ်ည်။

“မောငန်ှမအရင်းကြီးမို့ မသင့တ်ောလြို့ပါ မောငလြေးရယ် နောြ။ မောငလြေး မနနေိုငရြင် ဆရာမလေးတွနေဲ့ မိတဆြကပြေးမယလြေ”

“မမကို လိုးရသလောကြ အရသာရှိမှာ မဟုတဘြူး မမရဲ့”

“ကိုယ့အြဈမဆိုပြီးတော့လည်း နည်းနည်းပါးပါး မညှာဘူး။ လူကို မုဒိမ်းကငွ့တ်ာကြနတောပဲ– ဟင်း”

“အဲ့ဒီလို ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးရမှ အားရတာ မမရဲ့”

“သှား”

“ဘယမြှမသှားဘူး– မမကို တဈနေ့လုံးလိုးမှာ”

“အိုး–သရခေညွရြဲ့ဟယ်”

“ပြောရင်းနဲ့ လီးတောငလြာပြီ– ထပလြိုးမယန်ောြ”

“ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောမိစနေဲ့နောြ မောငလြေး”

“ပြောစရာလား မမရယ်။ မောငန်ှမအရင်းကြီးလိုးတာ ဘယသ်ူ့ကိုပြောလို့ ဖြစ်မှာလဲ။ လိုးမယန်ောြ”

“မထူးတော့ပါဘူး မောငလြေးရယ်– သဘောပဲ”

ထို့နောကမြှာတော့ အဈမဖြစ်သူကို တခွီပြီးတခွီ လိုးလရော မောငန်ှဈမအရင်းခေါကခြေါကြ နှစ်ဦး၏ လိုးသံဆောင့သ်ံ ငှီးတွားသံတွသော တိုကခြန်းလေးထဲမှာ တဈနေ့လုံး စီစီညံနလတေေော့သည်။

———————————————–

“တောပြှီကြာ–တောတ်ော့ကြာ”

ဟု ပြောရင်းပြောရင်း တခွီပြီးတခွီ အလိုးခံလိုကရြသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ စောကဖြုတလြည်း ကြိမ်းစပန်ပြေီ။ နို့တွလည်ေး ပူထူနခွပြေေီ။ လိုးကောင်းကောင်းနှင့ြ တခွီပြီးတခွီ လိုးနသေော မောငဖြစ်သူကို အခုတော့ သူမ မရှကတ်ော့။ မကြန်ှာမပူတော့သောလြည်း လေးဘကကြုန်းခိုင်းတာကိုတော့ မကုန်းရဲသေး။ ပကလြကန်ှင့ြ ကုတငစြောင်းသာ အလိုးခံပေးသည်။

လေးခွီမှောကြ အလိုးခံပြီးခွိနမြှာ သူမ အတောန်ှုန်းနခွပြေေီ။ ရချိုးခန်းထဲသှားကာ ဆေးကြောပြီး သှေးတွနှငေ့ြ သုတရြညတ်ှေ ပနသေေော အိပရြာခင်းကို အသဈလဲကာ စောငတ်ဈထညကြို နှစ်ယောကခြှုံ၍ အိပရြာပေါမြှာ နားနကြရေင်း

”မောငလြေး–တောတ်ော့နောြ–မမမောနပြေီ”

”မောရငန်ားလိုကလြေ–အမောပြမှေ ထပလြိုးမယ်”

”ဟင့အြင်းကြာ–နောကန်ေ့မှ”

”အခုတခွီတော့ ထပလြိုးဦးမယလြေ”

”မင်းကတော့ တကယပြါပဲကြာ။ မမကို ဘယတ်ုန်းကတည်းက လိုးချင်န်မှန်ေး မသိဘူး– ဟင်း”

”မမကို လိုးချင်တ်ာ သုံးလေးနှစ်ရှိနပြေီ မမရဲ့“

”ဟယ်–တကယ်–အယ်–ကြည့်စြမ်းကြည့်စြမ်း”

သူမမကြန်ှာလေး ပြုံးစေ့စေ့ဖြစ်သှားပြီး မောငဖြစ်သူကို လကသ်ီးဆုပလြေးဖြင့ြ ဖြဖြလေးထုသည်။ သူက မချင့်မြရဲဖြစ်သှားပြီး သူမကိုဆှဲဖကကြာ နှုတခြမ်းရဲရဲ အိအိလေးကို စုပလြိုကပြှနသ်ည်။ မကြတ်ောငကြော့ကြီးများ မှေးစင်းကသွှားပြီး နှုတခြမ်းအစုပခြံရင်း သူမပါးစပထြဲသို့ တိုးဝငလြာသော သူ့လွှာကိုလည်း သူမ၏ လွှာနှေးနှေးလေးဖြင့ြ ပြန်၍ပြတသ်ပ် တုန့ပြှနတ်တန်ခွပြေေီ။ အတနကြှာအောင် စုပန်မ်းပြီးနောကြ နှုတခြမ်းချင်ြး ပြှတကြနဲ ကြာသှားကြပြီ။

”ဟင်း–မောလိုကတ်ာ”

”ဒီအဖြစ်မွိုးလေးကို ကြှနတ်ောြ စိတကြူးယဉခြဲ့ရတာ ကြာပြီ မမရဲ့”

“ခစွသ်ူလိုခစွလြို့ မရဘူးနောြ”

”အဲ့လိုတော့ မဟုတဘြူး မမရဲ့။ အဈမကို အဈမလိုပဲ ခစွတ်ာပါ။ ထူးဆန်းတာက ပတသ်ကရြင် မမကိုပဲ ပြင်းပြင်းထနထြန် ဆန်ဒရှိနတော”

”ဟယ်–ကိုယ့အြဈမကိုများဟယ်”

”ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ် မမရယ်။ အဲ့ဒါကို အင်းစကြ လို့ခေါတ်ယ်”

”အမလေး– ဒါလောကတ်ော့ သိပါတယန်ောြ– အငတ်ာနကြ သုံးနတောပါ”

”မမလည်း ဖတဖြူးတယပြေါ့”

စကားပြောရင်း လကကြလည်း အငှိမမြနေ။ နို့ကို ကိုငလြိုကြ၊ ပေါငကြိုပြတလြိုကြ၊ စွင့ကြားနသေော တငပြါးကြီးများကို ဆုပန်ယလြိုကြ လုပန်သည်ေ။

”တခွို့တွကေ အဲ့ဒါတွေ လာလာပို့တယလြေ။ အဲ့ဒီတော့ ဖတဖြူးတာပေါ့”

”အဲ့ဒါတွဖတေပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို စိတမြကူးကြည့်ဘြူးလား”

”ခစ်ခစ်– တဈခါနှစ်ခါတော့ တွေးကြည့်ဖြူးတယ်။ မောငလြေးကိုတွေ့ရင် ရှကလြို့ နောကထြပ် မတွေးဖြစ်ပါဘူး”

”အခုရော ရှကသ်ေးလား”

”အတင်းလွှောကလြုပတ်ာကိုး–ဟင်း”

”ကြှနတ်ောကြတော့ မမကိုလိုးချင်တ်ာ ကြာလှနပြေီ။ အခုလိုးရတော့ အရမ်းလိုးလို့ကောင်းတယ်”

စကားပြောရင်း ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယရြင်းဖြင့ြ သူ့လီးက တောငလြာပြီး သူမပေါငလြုံးအိအိကြီးကို ဖိကပန်ပြနေသ်ည်။ သူမလကကြိုယူကာ လီးပေါတ်ငပြေးလိုကတ်ော့ မရဲတရဲ ကိုငတ်ှယန်ရောမှ တံတွေးတဈခကြြ မှိုခလွိုကပြှီး

”အကြီးကြီးပဲကြာ–မာတောငန်တောပဲ”

“အဲ့ဒါ မမစောကဖြုတကြှီးကို လိုးချင်သ်ေးလို့လေ”

”ဒါကြီးနဲ့ ထိုးသှင်းခံရလို့ အပျိုရညလြည်း ပကြသ်ှားပြီ။ မောငန်ှမချင်ြးလည်း မရှောငဘြူး– ဟင်း”

”မောငန်ှမချင်ြးလိုးရတာက သူစိမ်းနဲ့လိုးရတာထကြ ပိုကောင်းတယဆြိုတာ မမ နောကတ်ော့ သိလိမ့မြယ်”

”မင်းက ဘယသ်ူ့ကို လိုးဖူးလို့လဲ”

“လမ်းထဲက ကြနပြွူတာဆိုငမြှာလာလုပတ်ဲ့ ကောငမြလေးလေ”

”ဟယ်– ဆံပငရြှညလြေးနဲ့ တဈယောကလြား– ဆံတိုလေးနဲ့လား”

”ဆံပငရြှညလြေးနဲ့လေ– နှင်းဝအေောငတ်ဲ့”

”အဲ့ကောငမြလေးက ပိုချောတယန်ောြ”

“အင်း– သူ့ကိုလိုးတာတောင် မမကို စိတထြဲကမှန်းပြီး လိုးခဲ့တာ”

”ကောငစြုတကြလေး–ကိုယ့အြဈမကိုများ”

”အဲ့လိုမှန်းလိုးရတာ အရမ်းကောင်းတာ”

”ငါ့မောငလြေးက သှကလြိုကတ်ာနောြ။ အဲ့ကောငမြလေး အခုမတွေ့တော့ပါဘူး”

”အိမထြောငပြှုသှားပြီလေ။ အဲ့ဒါထားလိုကပြါတော့ အခုထပလြိုးချင်သ်ေးတယ်”

”မမနာနပြေီ မောငလြေးရဲ့။ မင်းဟာကြီးက အကြီးကြီးနဲ့ တအားဆောင့တ်ာ”

သူမ မချင့်မြရဲဖြစ်လာဟနဖြှင့ြ သူ့လီးကြီးကို ခပတ်င်းတင်း ဖစွည်ှဈလိုကသ်ည်။ ပူနှေးနသေော လီးချောင်းကြီးမှ သှေးခုနန်တောကို သူမလကဖြဝါးလေးမှာ သိနသည်ေ။ ဒီလီးကြီးနဲ့ စောကဖြုတကြိုရော ပါးစပကြိုပါ လိုးခဲ့တာပါလား ဟူသော အသိက မကြုံဖူးသော စိတခြံစားမှုကို ဖြစ်စသည်ေ။ တသကလြုံး အတူနလောသော မောငအြရင်းခေါကခြေါကကြ အကြိမကြှိမ် အားရပါးရ တကလြိုးတာကို ကြညဖြှူစွာ အလိုးခံခဲ့မိတာကို နောငတ်တော့မရချင်ြ။ ပထမအခွီ စမလိုးခင် သူမထမီကို ခွှတမြညအြပြုမှာ

”အို–မောငလြေး–ဘာ–ဘာလုပမြလို့လဲ– မမရှကတ်ယ်”

ဟုဆိုခဲ့စဉကြ

”မမကို လိုးမလို့လေ။ ကြှနတ်ောမြလိုးလည်း မမကို သူစိမ်းက တကလြိုးလို့ အပျိုရညပြကြမြဲ့အတူတူ မမရဲ့ အပျိုစငဘြဝကို ကိုယ့မြောငလြေးကိုပဲ ပေးခဲ့ပါလား”

ဟူသောစကားက သဘာဝကသွလိုလို ရှိသညမြို့

“မသင့တ်ောပြါဘူး မောငလြေးရယ်”

ဟုသာ အရှကပြှပြေောပြီး အလိုးခံပေးခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။

”အခု ဖြေးဖြေးပဲ လိုးမယလြေ”

“မမ တကယကြို အရမ်းနာနလေို့ပါ မောငလြေးရယ်။ နောကန်ေ့ကြတော့မှ လုပန်ောြ”

”လီးက တအားတောငန်ပြေီ။ အလိုးမခံရငလြည်း လီးစုပပြေးပါလား”

”စုပပြေးပြီးရင် တောတ်ော့နောြ”

”ပြီးအောငစြုပပြေးလေ။ မပြီးရငတ်ော့ တကလြိုးမှာ”

သူမက မကြစြောင်းလေး တဈခကြထြိုးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ မောငန်ှမနှစ်ယောကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဘေးတစောင်းအနအထေားမှ သူမကို ခွရင်ေးဘကသ်ို့ လွှောဆင်းစလေိုကတ်ော့ မတထြောငန်သေော လီးချောင်းကြီးသည် သူမမကြန်ှာရှေ့ ရောကလြာတော့သည်။ သူမစောကဖြုတထြဲကို တဆုံးထိုးသှင်းကာ အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးပြီး အပျိုရည် အပျိုသှေးတွကေို ပန်းဦးခွှကော အဈမအရင်းကို ပါကငဖြောကခြဲ့သော လီးချောင်းကြီးပါလား ဟူသည့ြ အတွေးက အလိုလို ဝငလြာမိသေးသည်။

နေ့ခင်းကအထိ အပျိုစငဖြစ်ခဲ့သော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ မောငဖြစ်သူက တကလြိုးတာကို အလိုးခံလိုကမြိသဖြင့ြ အပျိုရညလြည်းပကြခြဲ့ပြီမို့ သိပစြဉြးစားမနတေော့ပဲ သူမစောကဖြုတကြို လိုးခဲ့သည့ြ လီးချောင်းကြီးကို ဘယဘြကလြကကြလေးဖြင့ြ ဆုပကြိုငကြာ နှုတခြမ်းလေးကိုဟပြီး အသာအယာ စငုံလိုကသ်ည်။ သူက သူမခေါင်းကိုကိုငကြာ ပါးစပထြဲသို့ သုံးလေးခါ အသှင်းအထုတလြုပပြှီး

”မမ– အဲ့ဒီလိုလုပပြေးနောြ။ လီးဒဈကိုလည်း လွှာနဲ့ထိုးပေး။ အဲ့ဒါမှ မှနမြှနပြှီးမှာ”

ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းက သူသငပြေးသည့အြတိုင်း တသဝမတေိမ်း လုပပြေးလိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ တင်းတင်းဖိကာ အဝငအြထွကြ လုပပြေးသည်။ အားကနဲ ရှီးကနဲ ငှီးရင်း ခါးကော့ကော့တကလြာတာ မှငတ်ော့ သူမပို၍ စိတပြါလကပြါစုပသ်ည်။ လီးကိုငထြားသော လကကြလည်း ကြင်းထုပေးလိုကသ်ေးသည်။ သူလိုးချင်လြှန်းခဲ့လှသော အဈမဖြစ်သူက ကြညဖြှူစွာ အလိုးခံပေးခဲ့ရုံသာမက သူ့လီးကိုပါ အငမ်းမရ စုပန်တောကိုကြည့်ပြှီး စိတပျိုထလာသည်။

“စုပစြုပ်– အားရပါးရစုပ်– အား– အား– ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ်– စုပစြမ်းပါ– အား”

သူ့ငှီးတွားသံတွကေ သူမ၏ရမျမကစြိတကြို ထကြှလာစသညေမြို့ ပို၍သှကသ်ှကစြုပသ်ည်။ သူမပါးစပထြဲကို သူ့လီးထဲက အရညကြှညအြခွို့ ထွကကြလွာတာ သိသောလြည်း မရှံနိုင်။ လီးစုပပြေးနရင်ေး တံတွေးတွမွေားလာလို့ မွိုခလွိုကခြွိနမြှာ ထိုအရညကြှညတ်ှေ သူမဗိုကထြဲ ရောကသ်ှားမှာကိုလည်း သိသည်။ သိလကြန်ှင့ပြင် မွိုခမွိသည်။

လွှာနှင့အြာခေါငကြှားမှာ ရောကန်သေော လီးဒဈကြီး လွှာ၏ဖိအားကြောင့ြ တင်းကနဲ ဖြစ်သှားသဖြင့ြ သူ့လီးကထွကသ်ော အရညကြှညတ်ှကေို အဈမဖြစ်သူက မွိုခလွိုကပြှီမှန်း ရိပမြိလိုကတ်ော့ သူလည်း ပိုပြီးဖီးတကလြာသလို ယခငကြ တံတွေးမွိုခသွကဲ့သို့ မဟုတပြဲ အရသာလေးတဈမွိုး ရောစွကပြါလာမှန်း သိသာသဖြင့ြ ကသေီဝင်းလည်း အလိုးခံချင်စြိတ် ဖြစ်လာပြနသ်ည်။

မိန်းကလေးတဈယောကြ စောကဖြုတအြလကြခြံရင်း ကော့ပြံလာတာကို ယောကြွားတွကြေိုကသ်လို လီးအစုပခြံရသော ယောကြွားလေး ထနလြာတာကို မိန်းကလေးတွလည်ေး သဘောကသွညသ်ာ။ ထိုအခါမွိုးမှာ သူမတို့ပါ ထနလြာတတသ်ညဆြိုတာ သူ့အတွေ့အကြုံအရ သိခဲ့သည်။ သချောပေါကြ ထပလြိုးရဦးမညမြှန်း သိနသဖြေင့ြ နောကတ်ခွီအတွကြ သူကစမပြောပဲ အဈမဖြစ်သူက လီးစုပပြေးနတောကိုသာ ဇိမခြံနလေိုကသ်ည်။

ကသေီဝင်းမှာလည်း သူမစောကဖြုတကြို ပါကငဖြှင့ခြဲ့သည့လြီးကို အားရပါးရစုပရြင်း စောကဖြုတအြတွင်းသားတွေ ရှစိရှစိ ဖြစ်လာပြနသ်ည်။ လီးကိုငုံပြီး ဒဈပတလြညတ်ဝိုကကြို လွှာဖြင့ြ ပြတသ်ပထြိုးဆှလိုကတ်ိုင်း မောငလြေးက အားကနဲ ရှီးကနဲ ငှီးတွားနသလေို သူ့လီးကလည်း သူမပါးစပထြဲမှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ဖြစ်သှားတတသ်ညကြို သတိပြုမိသည်။ ဒီလီးကြီးတောငန်တောဟာ သူမစောကဖြုတကြို လိုးချင်လြို့ဆိုတာလည်း မတွေးပဲ သိနသည်ေ။ သူမကသာ လိုးခွင့ပြှုရင် ထပလြိုးမှာ သချောသည်။

စောကဖြုတကြ နာနသေောလြည်း အလိုးခံချင်စြိတကြို သူမ မထိန်းနိုငတ်ော့သည့ြ အဆုံးမှာတော့ ပါးမို့မို့လေး ခွကဝြငသ်ှားသညအြထိ လီးချောင်းကြီးကို လေးငါးခကြခြန့် အားပါးတရ ဆောင့ြ၍စုပလြိုကပြှီးနောကြ ပါးစပထြဲမှ လီးကိုခွှတကြာ အိပရြာပေါြ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး

”ဟား–မောတယ် မောငလြေးရယ်–တောပြှီကြာ”

”စုပပြါ မမရယ်– ပြီးခါနီးနပြေီ”

”အာ–ဟင့အြင်း–တောပြှီ “

”အဲ့ဒါဆို တကလြိုးမှာနောြ”

သူမ ဘာမှပြနမြပြောပဲ မကြလြုံးလေးမှေးစင်းကာ သူ့ကို ရီဝစွောကြည့်န်သည်ေ။ လိုးချင်လြည်းလိုးပေါ့ မောငလြေးရယ် ဟူသည့သ်ဘော။ သူက သူမပေါငကြှီးနှစ်လုံးကို ထောငကြာ ကားလိုကပြှီး သူမပေါငကြှားထဲ ဝငထြိုငကြာ စောကဖြုတပြေါသ်ို့ လီးကိုတငလြိုကသ်ည်။ နို့အုံဖြေးဖြေးကြီးနှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ စုံကိုငဆြုပန်ယလြိုကသ်ည်။

”မမ– လီးကိုကိုငပြှီး စောကဖြုတန်ဲ့ တေ့ပေးပါလား။ ကြှနတ်ောြ ထိုးသှင်းလိုကမြယလြေ”

”အို–ကိုယ့ဘြာသာသှင်းပါလား”

”လကမြအားလို့ပါ မမရဲ့– လုပပြါ”

”ကြှတ်– အရှကတ်ှလည်ေး ကုနပြါပြီဟယ်”

တမငလြုပထြားသော ငှူစူဟနလြေးဖြင့ပြှောကာ သူမစောကဖြုတထြဲ ထိုးသှင်းပြီး အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးတော့မည့ြ သူ့လီးကို သူမလကကြလေးဖြင့ြ ကိုငပြှီး စောကဖြုတအြဝမှာ တေ့ပေးလိုကသ်ည်။

”ဖြေးဖြေးသှင်းနောျ–နာနတော–အ–အား”

ပြောနရင်ေးမှာပင် လီးဒဈကြီး ပြှတကြနဲ ဝငလြာသဖြင့ြ စောကဖြုတအြဝမှာ ဖငွြးကနဲဖြစ်သှားကာ သူမမကြန်ှာလှလှလေး ရှုံ့မဲ့သှားရသည်။ ဝငသ်လောကန်ှင့ြ အသာအယာလိုးရင်း မသိမသာ ဖိဖိသှင်းသည်။ သူမကလည်း အစိမ်းသကသ်ကြ မဟုတတ်ော့ပြီမို့ လီးသှင်းရလှယကြူစရန်ေ ပေါငလြုံးအိအိကြီးတွကေို အစွမ်းကုန် ကားပေးထားသည်။

“အင်းဟင်းဟင်း– အား– ရှီး– ကြှတကြွှတ်– အ– အား မောငလြေးရယ်– အင်း– အင်းဟင်း– အမလေးလေး– ကြပလြိုကတ်ာ– အား– မဆုံးသေးဘူးလားဟယ်– နာလှပြီ– အမလေးနောြ– အား”

”တဝကကြွောလြောကြ ဝငသ်ှားပါပြီ မမရဲ့။ မမစောကဖြုတန်ဲ့ ကြှနတ်ော့လြီး တဈလဈကြီး ဖြစ်နပြေီ။ အဲ့ဒီလို လီးသှင်းရရင် တအားဖီးဖြစ်တာ”

”မင်းကဖီးဖြစ်နေ။ အသှင်းခံရတဲ့သူက သတေော့မယ်– အခုထိ မဆုံးသေးဘူး– အား”

”ဆောင့သ်ှင်းလိုကမြယလြေ– နည်းနည်းအောင့ခြံလိုကြ”

”မထူးတော့ပါဘူးဟယ်– သှင်းလိုကြ။ ပြှတပြှှတ်– အင်း– ပြှတဗြှဈဗှဈဗှဈ– ဒုတ်”

”အ–သပေါပြီ–အားးးး–အာ့အာ့”

သူမ လူးပြံသှားအောင် ခံလိုကရြပြနသ်ည်။ လီးက တဆုံးဝငသ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။ အပြငမြှာ နှစ်လကမြကြောကြွောြ ကနွန်သေော လီးတုတတ်ုတကြှီးကို အရှိနဖြှင့ြ ဆောင့သ်ှင်းခံလိုကရြတော့ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွေ စုတပြှတကြုနပြှီလားဟု ထငရြလောကအြောင် နာကငွသ်ှားရသလို ရှညလြွားသော လီးထိပကြှီးက သားအိမကြို ဒုတကြနဲ လာဆောင့သ်ဖြင့ြ အောင့သ်ှားကာ ရငဝြမှာပင် နင့ကြနဲ ခံစားလိုကရြသည်။

“အားဟား– အင်း– မင်းအဈမဟဲ့– နည်းနည်းပါးပါး ညှာပါဦး– အင်း– အင်း–“

”တဆုံးဝငသ်ှားပြီလေ– ထပမြနာတော့ပါဘူး– ကောင်းလာတော့မှာပါ မမရဲ့”

”အမလေးလေး– ကောင်းတာကနောကြ– နာတာကအရင်– သူ့လီးအကြီးကြီးနဲ့ တအားဆောင့သ်ှင်းတာပဲ”

ထို့နောကြ စကားသံတွေ တိတသ်ှားကြပြီး စောကဖြုတန်ှင့ြ လီးအဝငအြထွကမြှ တပြှတပြှှတမြှညသ်ံ အသကပြှင်းပြင်းရှူသံ မခွိမဆန့ြ ငှီးငှူသံတို့သာ ဆကတ်ိုကပြေါထြှကလြာတော့သည်။ အလိုးခံရသော အရသာကို စွဲသှားအောင် ပညာပြ၍ လိုးပေးနသေော မောငဖြစ်သူ၏ ရငခြှငအြောကမြှာ သူမ လူးလှန့ကြော့ပြံရင်း ကာမအရသာကို မိန့မြိန့မြူးမူး ခံစားရင်း သူမလကတ်ှကေ သူ့ကို အလိုလို ပြနဖြကမြိသည်။ စောကဖြုတထြဲမှ အရသာသည် ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံးကို ပြန့န်ှံ့လာသလို ထငမြိသည်။ မောငန်ှမနှစ်ယောကလြုံး ကိုယလြုံးတီးခွှတပြှီး လိုးနကြခွေင်းကြောင့ြ အသားချင်ြးထိသည့ြ နရောမှနသ်မွှ အရသာရှိနသလေိုပင်။

လိုးရင်းလိုးရင်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ ကြမ်းလာသည်။ အရှိနဖြှင့ြ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း လီးထိပကြ သားအိမကြို ဒုတကြနဲ ဒုတကြနဲ ထိနသဖြေင့ြ အောင့သ်ှားသောလြည်း တအင့အြင့င်ှီးတွားမိရုံမှအပ ဖြေးဖြေးလိုးဖို့ မပြောမိတော့။ သူ့ဂုတပျိုးကို ဆှဲဖကကြာ သူမက စတင်၍ နှုတခြမ်းချင်ြး အငမ်းမရ စုပယ်ူလိုကမြိခွိနမြှာတော့ သူလည်း အဈမဖြစ်သူကို မညှာတော့ပဲ စိတရြှိလကရြှိ ပယပြယန်ယန်ယ် ဆောင့ဆြောင့လြိုးလတေော့သည်။ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုငဖြစွည်ှဈနတောတွလည်ေး နာရမှန်းမသိတော့။ ကြီးလိုကတ်ဲ့လီး၊ ကြမ်းလိုကတ်ဲ့ ဆောင့ခြကြြ၊ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာ။

”လိုး– အင့ြ– လိုးစမ်းပါ မောငလြေးရယ်- အားအား- အင့ြ– ကောင်းလိုကတ်ာ– အင့အြင့အြင့ြ– အာ့”

မူလကပင် ရမျမကကြှီးသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ အလိုးကြှမ်းကငွလြှသော မောငလြေး၏ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကေိုခံစားရင်း မထိန်းနိုငမြသိမ်းနိုင် ဖြစ်ကာ ပြင့လြင်းစွာ ပြောမိသညအြထိ ဖြစ်လာရသည်။

”လိုးမယမြမ– နောကန်ေ့တွလည်ေး လိုးမယန်ောြ”

”လိုး–အင့ြ–လိုးကြာ–မင်း–ကြိုကသ်လို–အင့ြ–လိုး”

”မမစောကဖြုတကြှီးက လိုးလို့အရမ်းကောင်းတယ်။ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း အိကနဲ အိကနဲ ဖြစ်နတယ်ေ။ ကြှနတ်ောြ ပြီးချင်န်ပြေီ– တအားဆောင့မြယန်ောြ”

”ဆောင့ြ– ဆောင့ြ– စိတကြှိုကဆြောင့ြ– အားအား- အာ့ မောငလြေး– အား– မောငလြေးရယ်– အအအအ”

အဈမဖြစ်သူ၏ စောကဖြုတကြှီးကို ပြင်းထနကြှမ်းတမ်းစွာ ဆောင့ဆြောင့လြိုးရင်း ကာမပန်းတိုငကြို နှစ်ယောကသ်ား ရောကရြှိသှားကြပြနတ်ော့သည်။ အပျိုမလေး ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ မောငအြရင်းက တကလြိုးတာကို ကြညဖြှူစွာ အလိုးခံရင်း ငါးကြိမတ်ိုငတ်ိုင် ပြီးခဲ့ရသဖြင့ြ အိပရြာပေါမြှာ နုံးခွနရေသေည်။

မောငန်ှမအရင်းခေါကခြေါကခြငွြး ပြနလြိုးကြတယဆြိုတာ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက လကခြံကြသညတ်ော့ မဟုတ်။ ဒါကိုတော့ နှစ်ယောကလြုံးက နားလညသ်ည်။ သှေးသားရင်းခွာချင်ြး လူမသိသူမသိ လိုးနကြတောတွေ မရှိဘူးလားဆိုတော့လည်း ရှိသည်။ ဒါမွိုးက ကိုယဝြနရြှိမှ လူသိတာများသည်။

မှုခင်းသတင်းတွမှောတော့ အလိုမတူပဲ မုဒိမ်းကငွ့ပြှီး တိုငပြှောရင် သတပြဈမယလြို့ ခွိမ်းချောကခြံရတာကြောင့ြ မတိုငရြဲပဲ အကြိမကြှိမ် မုဒိမ်းကငွ့ခြံရသည် ဆိုတာမွိုးတွကေ တပုံစံတည်းဖြစ်နသည်ေ။ အင်းစကြ မုဒိမ်းသတင်းခေါင်းစဉကြို ဖတလြိုကရြတာနှင့ပြင် တိုငပြှောရင် သတပြဈမယဆြိုသည့ြ စာသားပါမညဆြိုတာ သချောနသညေအြထိပင်။ ကိုယဝြနမြရှိခငကြတော့ ကာလရှည် ခိုးစားခဲ့ကြခွင်းဖြစ်သည်။

ယခု သူမလည်း အတွေ့ကို မရှောငန်ိုငတ်ော့ မောငန်ှမအရင်းခေါကခြေါကခြငွြး အလိုးခံခဲ့မိတော့သည်။ ကိုယတ်ိုငဆြရာဝနမြို့ ကိုယဝြနကြိဈစတော့ ပူစရာမလို။ နောကရြကတ်ှမှော အမမရှေိတာနဲ့ သူမ အလိုးခံရတော့မညဆြိုတာ သချောနပပြေေီ။ ငတမြပြသညေ့ြ ကာမဆားငံရညကြို သောကမြိပြီဆိုတော့

”မထူးတော့ပါဘူးလေ သူစိမ်းယောကြွား တကလြိုးတာတောင် ခံရဦးမှာပဲဟာ။ အခုလည်း ဘယသ်ူမှသိတာ မဟုတပြါဘူး”

ဟူသော အတွေးတို့ဖြင့ြ ရှေ့ဆကတ်ိုးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ော့သည်။ သူမ အပျိုမစဈတော့တာကို ခငပြှန်းလောင်း ကိုမင်းမောင် မရိပမြိအောငတ်ော့ ပိရိစွာ လုပရြပေဦးမညဟြု တွေးရင်း အိပရြာပေါမြှာ မှိန်းနလေိုကတ်ော့သည်။ ကသေီဝင်းမှာ ကာမဆားငံရညကြို နှစ်သကမြိပြီမို့ နေ့စဉြ အလိုးခံဖြစ်နသည်ေ။

မနကခြင်း အမအထေညဆြိုငမြသှားမှီ ဘုရားရှိခိုးနခွေိနမြွိုးမှာ ဆေးရုံသှားရန် ရချိုးနသေော သူမကို မောငလြေးက ရချိုးခန်းထဲမှာ မတတ်တတ်မွိုး ရချိုးခန်းနံရံကို လကထြောကခြိုင်းပြီး ခါးကုန်း၍တသှယ် လာလိုးတတသ်ည်။ အလိုးခံပေးပြီးမှ ဆေးရုံသှားရသညခြညွြးပင်။ အမကလေည်း လုံးဝမရိပမြိ။ အမေ့ရှေ့မှာတော့ ပုံမှနအြတိုင်းပင်။ တခါတရံမောငန်ှမချင်ြး ကတောကကြဆလေးပင် ဖြစ်ပြလိုကကြှသေးသည်။ အတူနသညေ့ြ အမပင်ေ မရိပမြိမှတော့ တခွားသူရိပမြိစရာအကြောင်း မရှိတော့ခွေ။

မောငန်ှမအရင်းခေါကခြေါကကြှီး လိုးကြတာဆိုတော့ သူတို့ကလည်း အနအထေိုင် ပိရိသည်။ နှစ်ယောကထြဲ ရှိခွိနမြှာတော့ လှတလြှတလြပလြပ် ထငတ်ိုင်းကြဲကြသည်။ နိုကဂြွူတီဆင်းရမည့ြ နေ့မွိုးဆိုလငွြ တဈနေ့လုံး လိုးကြသည်။ ဆေးရုံမှာ ညဘကြ နိုကဂြွူတီဆင်းပြီး နောကန်ေ့မနကြ အိမပြှနရြောကတ်ော့လည်း လိုးဖြစ်ကြသည်။ ဂွူတီကုတလြေးဝတထြားတုန်း လိုးချင်တ်ယဆြိုတော့လည်း သူမ လိုကလြွောမိသည်။

အတွင်းခံဘောင်းဘီမှအပ အဝတအြစား အပြည့အြစုံ ဝတထြားပြီး အလိုးခံရတာလည်း ဖီးတမွိုးပင်။ မောငန်ှမနှစ်ယောကမြှာ အစရသှားပြီဆိုတော့ မောငကြနွတ်ဈတို့ ဆိုသလို ဖြစ်နကြသေည်။ ညားခါစလငမြယားလို လူလဈတာနှင့ြ လိုးကြသည်။ လိုးခဲ့ကြတာလည်း ဆယ့င်ါးရကလြောကြ ရှိပြီမို့ အရှကတ်ှလည်ေး ကုနခြဲ့ပြီဆိုတော့ လိုးသည့ပြုံစံလည်း စုံနခွပြေေီ။ ဖုန်းထဲမှ အပြာကားများကို အတူကြည့်ကြာ စိတထြလာကြသညန်ှင့ြ အားရပါးရ လိုးကြသည်။

တခါတလေ သူမက ဟနကြိုယ့ဖြို့ လုပန်သေေးခွိနမြှာ ထနန်ပြေီဖြစ်သော မောငလြေးက သူမကို စောကဖြုတလြကြပြေးတော့ ပကလြကလြှန် ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကားကာ စောကဖြုတကြိုပေးထားရင်း အပြာကားဆကကြှည့န်ရောမှ မနနေိုငတ်ော့ပဲ ဖုန်းကို အိပရြာပေါပြဈခကြာ တဈယောကပြေါငကြှား တဈယောကြ ခေါင်းဝငပြှီး 69 ပုံစံ စုပကြှလကြကြှပြီး စိတရြှိလကရြှိ လိုးကြသည်။ အဈမဖြစ်သူကို ထငသ်လို လိုးနရတောတောင် အားမရပဲ အပြာကားတွထေဲကလို ဖငလြိုးမည် တကဲကဲ လုပန်သဖြေင့ြ

”အမလေး။ အဲ့ဒါတော့ မလုပပြါနဲ့ မောငလြေးရယ်။ ဒီလောကကြှီးတဲ့ လီးကြီးနဲ့သာ ဖငထြဲအသှင်းခံရရင် မမ နာလို့သလေိမ့မြယ်။ မတောတ်ဆ ကြဲပြဲသှားရင် ပြူနာ အကြီးအကယွတ်ကမြှာ။ ကနွတ်ာတော့ ကြိုကသ်လိုလုပ်”

သို့နှင့ပြင် ပါးစပကြိုလိုးပြီး လရညတ်ှေ ပန်းထည့တ်ာကို မွိုခခွဲ့ရပြနသ်ည်။ အခုတော့ လရညသ်ောကရြတာကို ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း နှစ်သကန်မေိပြီ။ ဒီနေ့ လရညသ်ောကပြှီး နောကတ်ဈနေ့ အိပရြာထမှာ လန်းဆန်းကာ ပို၍အားပြည့န်သလေို ထငမြိသည်။ ဆေးရုံမှာ သှားလာလှုပရြှားနရင်ေး

”ဒီဆရာဝနမ် ချောချောတောင့တ်ောင့လြေးက မောငအြရင်းနဲ့ နေ့တိုင်း အလိုးခံနပေါလားလို့ ဘယသ်ူမှထငမြှာ မဟုတဘြူး”

ဟု တွေးမိသေးသည်။ ယနေ့လည်း နိုကဂြွူတီအထွကြ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဘယသ်ူမှမရှိ။ အမကေ စွေးထဲက အထညဆြိုငမြှာ ရှိလိမ့မြည်။ မောငလြေးက သူ့သူငယခြငွြးရဲ့ ဖုန်းဆိုငမြှာရှိမည် ထငသ်ည်။ ဖုန်းဆားဗဈသငတ်န်း တကထြားပြီး ကိုယပျိုငဆြိုင် မဖြင့ဖြစ်သေးမီ ကြှမ်းကငွမြှုရစရန်ေ သူငယခြငွြးကို သှားဝိုင်းကူနခွင်ေး ဖြစ်သည်။

သူမ ပြနရြောကခြွိနကြို အမှီပြနလြာမှာတော့ သချောသည်။ ခဏနားပြီး ရဝငေခြွိုးလိုကသ်ည်။ အိပရြေးသိပမြပကြခြဲ့သောလြည်း ရချိုးလိုကတ်ော့ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်သှားသည်။ တကိုယလြုံးကို ဆပပြှာတိုကရြာမှာတောင် ပေါငကြှားထဲကို နှစ်ခါတိုကသ်ည်။ မောငလြေးပြနလြာရင် ထုံးစံအတိုင်း အလကြခြံရမှာလေ။ စောကဖြုတကြို ပြတသ်ပဆြေးကြောရင်း

”မောငလြေး တကလြိုးထားတဲ့ စောကဖြုတပြါလား”

ဟု ဖြတကြနဲ တွေးလိုကမြိပြနသ်ည်။ သူမ ရချိုးခန်းက အထွကမြှာ မောငလြေးက ပြနရြောကလြာသည်။ တဈယောကခြါး တဈယောကဖြကပြှီး အိပခြန်းထဲ ရောကလြာကြသည်။ မကြန်ှာသုပပြုဝါယူကာ သူမမကြန်ှာနှင့ြ ဆံစပမြှရတေို့ကို တယုတယ သုတပြေးနသညေမြှာ ခစွသ်ူတဈယောကအြလားပင်။

”အခု မလိုးနဲ့ဦးနောြ– မမအိပခြငွလြို့”

”မရဘူး လိုးမှာ”

”ညနမှကြော”

”ဒီရကပျိုင်းလေးပဲ လိုးရတော့မှာ မမရဲ့။ မင်ျဂလာဆောငပြှီးရင် ကိုမင်းမောငကြ လိုးတော့မှာ”

“အိုး–“

သူမရှကသ်ှားတာကို ကြည့်ပြှီး

”ဟုတတ်ယလြေ။ မမက ဒီလောကတ်ောင့တ်ာ ဘယသ်ူက မလိုးချင်ပြဲနမှောလဲ။ သူကလည်း လိုးမှာပဲ”

ပြောရင်းနှင့ြ သူမရငလြွားထားသော ထမီအပေါမြှနေ၍ စောကဖြုတကြို လကဖြှင့အြုပကြိုငကြာ ရသေုတလြိုကပြှီး ထမီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူမကို နံရံမှာ မှီ၍ရပစြကော သူက ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး အဈမဖြစ်သူ၏ ပေါငလြုံးဖြေးဖြေးကြီးတဈဖကကြို ပုခုံးပေါတ်ငလြိုကတ်ော့ ရချိုးပြီးစ သန့စြငန်သညေ့ြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို အနည်းငယဟြနသေော အနအထေားဖြင့ြ သူ့မကြန်ှာရှေ့မှာ မှငလြိုကရြသည်။ ထို့နောကတ်ော့ စောကဖြုတကြှီးကို စုပလြိုကလြကြလြိုကဖြှင့ြ အဈမဖြစ်သူ၏ ရမျမကကြို နှိုးဆှနတေော့သည်။

ဒီပုံစံဖြင့ြ စောကဖြုတအြလကြမြခံဖူးသေးသည့ြ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ မောငဖြစ်သူ၏ ဆံပငတ်ှကေို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပခြွရင်ေး ခေါင်းလေးမော့မော့သှားပြီး တဟင်းဟင်း ငှီးငှူသံလေးတွေ ထွကလြာသည်။ အသားတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ သူမ၏ စွင့ကြားသော တငပြါးကြီးများကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပန်ယကြာ စောကဖြုတကြှီးကို ပါးစပန်ှင့ြ ကြာမသှားအောင် အတင်းဖိကပ် စုပယ်ူခံနရတေော့ ရပန်သေော ခွတဈေဖကကြ ဒူးပငမြခိုငတ်ော့ပဲ ညှတကြလွာသည်။ စောကဖြုတအြလကြခြံရတဲ့ မိန်းမပျိုတဈယောကအြနနေဲ့ အလိုးခံချင်စြိတတ်ှေ ထကြှလာရသညမြှာ သဘာဝပင်။

“မောငလြေး– တောတ်ော့– မမ မရပန်ိုငတ်ော့ဘူး အာ့”

ဒီတော့မှ သူမကို ကုတငစြောင်းမှာ ကန့လြန့ဖြှတ် ကိုယတ်ပိုင်းတငပြှီး

“တခွားလီးနဲ့ အသှင်းမခံရသေးခင် တဝကြီး လကြျဦးမယ်–“

ဟုပြောပြီး ဖောင်းတင်းနသေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီး နှစ်ဖကကြို ဆှဲဖြဲပြီး ငါးပါးဟကအြရောငလြို ရဲတွတန်သေော စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေို ပါးစပဖြှင့င်ုံကာ စုပယ်ူလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတဖြှဲထားသော လကတ်ှကေ သူမပေါငတ်ဈဖကတ်ဈခကြမြှ ဝိုကပြှီး နို့အုံကြီးတွကေို ခပတ်င်းတင်း ဖစွည်ှဈလိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲသို့ ကော့လိပဝြငလြာသော စောကဖြုတအြတွင်းသား အိအိလေးတွကေို လွှာဖြင့ြ ဖိထိုးပစ်လိုကတ်ော့

“လိုး– လိုးပါတော့ မောငလြေးရယ်။ မမ မနနေိုငတ်ော့ဘူး– လိုးပါတော့”

မူလကပင် တနှာကြီးသည့ြ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ မောငဖြစ်သူ၏ ထိမိသော နှိုးဆှမှုတွကြေောင့ြ မထိန်းနိုငမြသိမ်းနိုင် ဖြစ်လာသညအြထိ ရမျမကထြနလြာကာ အရှကအြကြောကကြင်းမဲ့စွာ တောင်းဆိုလာတော့မှ သူက မတတ်တထြရပပြှီး စောကဖြုတအြဝမှာ လီးတေ့ကာ ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

“အား–အား–ဖြေးဖြေးသှင်းလေ–နာတယ် အာ့”

“လီးအသှင်းကြမ်းတာကို ခံနိုငရြညရြှိအောင် ကငွ့ပြေးတာ မမရဲ့”

“အမလေး သတော့မှာပဲဟယ်”

နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုငဖြစွည်ှဈရင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ဆြောင့လြိုးပေးလိုကတ်ော့ လီးကို တောင့တ်နသေော စောကဖြုတကြှီးမှာ ကာမအရသာတွေ ခံစားလာရသည်။ တအင့အြင့င်ှီးကာ ကော့ပြံနသေော အဈမဖြစ်သူ တနှာထနလြာတော့မှ..

“မမစောကဖြုတကြှီးက လိုးလို့ အရမ်းကောင်းတယဗြွာ။ အမြဲတမ်း လိုးချင်တ်ယ်”

“လိုး–လိုးပေါ့ မောငလြေးရယ် အားအား”

“မင်ျဂလာဆောငပြှီးရငလြည်း လိုးမယန်ောြ”

“အင်း– လိုး– လိုးကြာ အာ့အာ့ ကောင်းလိုကတ်ာ အင့ြ”

သူလိုချင်သ်ော စကားကို ရလိုကပြှီမို့ ဘာမှထပမြပြောတော့ပဲ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ဆြောင့လြိုးပေးလိုကပြှီးမှ လီးကြီးကို ပြှတကြနဲ ဆှဲခွှတကြာ လေးဘကကြုန်းခိုင်းလိုကပြှီး သူက မတတ်တရြပလြကြန်ှင့ပြင် အားရပါးရ မညှာမတာ ဆောင့ဆြောင့လြိုးလတေော့ရာ လိုးခကြတ်ိုင်းမှာ သားအိမကြို လီးထိပကြှီးက တဒုတဒြုတ် အဆောင့ခြံရသော သူမမှာ နာတာ အောင့တ်ာ ကောင်းတာတွေ ရောပြှမ်းခံစားရင်း တအီးအီး တအားအား အောသ်ံတွေ ထွကလြာတော့သည်။

သူမစောကဖြုတကြို ပယပြယန်ယန်ယ် ဆောင့ဆြောင့လြိုးနသေော မောငလြေး၏ လီးချောင်းကြီးမှာ လိုးနရင်ေး ပိုကြီးလာသလိုလို ထငမြိသည်။ အဈမဖြစ်သူ၏ ခန်ဓာကိုယ် အသှေးအသားတွကေို စိတရြှိလကရြှိ ဝါးမွိုရင်း သူလည်းထနလြာပြီမို့ အဈမအရင်းခေါကခြေါကကြိုပင် မညှာနိုငတ်ော့ပဲ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လိုးပစ်လိုကရြာ လရညတ်ှေ တပြှတပြှှတ် ပန်းထည့ပြှီး လီးချောင်းကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကခြွိနမြှာ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ အိပရြာပေါသ်ို့ ခွကသွှေားရလသည်ေ။

မင်ျဂလာဆောငရြန် တဈပတခြန့အြလိုမှာ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း လစာမဲ့ ခွင့န်ှဈပတ် တငလြိုကသ်ည်။ ဆေးရုံမှာလည်း မင်ျဂလာဖိတစြာတွေ ကမ်းပြီးပြီ။ ထိုနေ့က သူမ ရာသီလာသည့ြ နောကဆြုံးရကြ ဖြစ်သည်။ ရာသီလာနသညေ့ြ သုံးရကလြုံးလုံးမှာ မောငလြေးက ပါးစပကြို လိုးလိုးနသဖြေင့ြ လရညတ်ှလည်ေး အကြိမကြှိမ် သောကခြဲ့ရသည်။ မောငလြေးနှင့ြ အလိုးခံပြီး အပျိုရညပြကြခြဲ့ပြီမို့ ကိုမင်းမောငန်ှင့ြ လကထြပပြှီးလငွြ ယောကြွားအများစု လကခြံထားသည့ြ အပျိုကိုလိုးရင် သှေးထွကတ်ယဆြိုတာကို ဘယလြိုလုပရြမလဲ စဉြးစားခဲ့သည်။

သူမကိုယတ်ိုငလြည်း အပျိုရညပြကြတ်ော့ စောကဖြုတထြဲက သှေးတွေ ထွကခြဲ့သညလြေ။ ထိုအိပရြာခင်းကို မလွှောပြဲ မောငလြေးက အမှတတ်ရဟုဆိုကာ သိမ်းထားသည်။ မင်ျဂလာဦးညမှာ အလိုးခံပြီး သှေးမထွကရြင် ဘာတွဆကေဖြစ်မလဲ သူမ မတွေးတတ်။ အနည်းဆုံးတော့ အပျိုမစဈတာကို ရိပမြိသှားတော့မည်။ ဘယလြိုလုပရြမလဲဟု စဉြးစားရင်း အကြံတဈခုရလာခဲ့သည်။ မတတန်ိုငဘြူးလေ။ ဒီလိုပဲ လုပရြတော့မှာပဲဟု သူမ ဆုံးဖြတခြဲ့သည်။

မနကကြ ရာသီအလာရပသ်ှားသည်။ နေ့လညကြှတော့ ကိုမင်းမောငဆြီ ဖုန်းဆကကြာ လကထြပပြှီးနဖေို့ ဝယထြားသညဆြိုသော ကြနဒြိုခန်းမှာ ဘာတွပြငေဆြငဖြို့ လိုသေးသလဲဆိုတာ သှားကြည့်ခြငွသ်ည်။ ညနကြရေင် ယာဉမြောင်းကိုမလှှတပြဲ ကိုယတ်ိုငလြာခဲ့ပါဟု ပြောလိုကသ်ည်။

ညနကြတေော့ ကိုမင်းမောင် လာကြိုသည်။ ကားမောင်းနရင်ေး သူမဘကလြှည့ကြာ

“ဆာနရင်ေ တဈခုခု ဝငစြားရအောငလြေ။ ဟိုမှာက ဘီယာနဲ့ အခွိုရညဗြူးတွပေဲ ရှိတယ်”

“အာလူးကြောပြဲ ဝယလြိုကပြါ– ဟိုကြမှစားမယ်”

သို့နှင့ပြင် ဆိုငတ်ဈဆိုငရြှေ့မှာ ကားရပပြှီး အာလူးကြောဝြယကြာ ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ ကြနဒြိုခန်းထဲရောကတ်ော့ ရခေဲသတ်ေထာ အရငဖြှင့ထြားလိုကပြှီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ လိုကကြှည့သ်ည်။ ပရိဘောဂတွလည်ေး အစုံရှိနပြေီ။ မီးဖိုချောငသ်ုံး ပစ်စည်းတွလည်ေး အားလုံးပြည့စြုံသည်။ အိပခြန်းထဲမှာ ပြငထြားတာ လိုကကြှည့ဖြို့ခေါတ်ော့

“အို–ဟင့အြင်း–မကြည့်တ်ော့ဘူး”

ရှကသ်ှားဟနဖြှင့ြ မကြန်ှာလေးလှှဲကာ ပြောလိုကသ်ော သူမကိုကြည့်ပြှီး သူကရယသ်ည်။

“ကဲပါ– အဲ့ဒါဆိုလည်း အခွိုရညသ်ောကြ။ ကိုကြီးတော့ ဘီယာ နည်းနည်းသောကခြငွတ်ယ်”

“သောကပြါ ရပါတယ်”

သူမအတွကြ အခွိုရညတ်ဈဗူးနှင့ြ သူ့အတွကြ ဘီယာသုံးဗူး ထုတလြာပြီး သောကန်ကြရေင်း

“ကသေီ ဘီယာသောကဖြူးလား”

“ဟင့အြင်း– တဈခါမှမသောကဖြူးဘူး”

တကယလြည်း မသောကဖြူးသေး။

“သောကကြှည့ပြါလား ကသေီရဲ့”

“မူးမှာလားဟင်– အဲ့ဒါဆို မသောကဘြူးနောြ”

“မမူးပါဘူးကြာ–သောကကြှည့ြ”

အကြံသမားနှစ်ယောကြ အပြနအြလှန် ထောငခြွောကဆြငန်ကြသေည်။ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းက သူဖောကပြေးသော ဘီယာဗူးကိုယူကာ တဝကကြွောကြွောလြောကြ သောကခြပြဈလိုကသ်ည်။ ခပတ်ညတ်ညပြင် အာလူးကြောြ ကောကဝြါးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ကြာ ရယမြိကြသည်။ ထို့နောကြ နောကတ်ဈကြိုကြ ထပသ်ောကသ်ည်။

အယလြကြိုဟော 5% ပါသော ဘီယာကို သောကလြိုကမြိသော အူရိုင်းလေး ကသေီဝင်းမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် မူးရိပရြိပ် ဖြစ်လာသည်။

“ကိုကြီးပြောတော့ မမူးဘူးဆို။ ကသေီ အခုမူးလာပြီ”

“အဲ့ဒါဆိုလည်း ပြနကြှမယလြေ။ ဒါလေးကုနအြောင် သောကလြိုကြ”

သူပေးသော ဘီယာဗူးကို ကိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ တဝကမြက ကနွန်သေေးမှန်း သိလိုကသ်ည်။ ဘယအြခွိနကြ ဗူးချင်ြးလဲလိုကသ်ည် မသိ။ သို့သောြ ဘာမှမပြောပဲ အကုနသ်ောကပြဈလိုကသ်ည်။

“ထလေ–ပြနရြအောင်”

ကသေီဝင်း ထရပလြိုကတ်ော့ တဈခကြယ်ိုငသ်ှားသည်။ ကိုမင်းမောငကြ ကသေီဝင်းလကမြောင်းလေးကို လှမ်းကိုငပြှီး ထိန်းပေးလိုကသ်ည်။ ပထမဦးဆုံး အသားချင်ြး ထိမိခွင်း ဖြစ်သည်။

”မူးတယကြှာ”

ဟုပြောကာ သူ့ရငခြှငထြဲ ယိုငကြလွာသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ ပြည့တ်င်းဖြံ့ထွားသော ကိုယလြုံးအိအိလေးကို ဖကလြိုကမြိတော့ ဆတကြနဲပြေ့ကာ အိပခြန်းထဲ ခေါလြာခဲ့သည်။

“အာ–ဘယသ်ှားမှာလဲ”

“မနနေိုငတ်ော့ဘူး ကသေီရယ်– လိုးချင်တ်ယ်”

“အို–ဟင့အြင်း–လကထြပပြှီးမှ”

“မရတော့ဘူးကြာ–အခုလိုးတော့မယ်”

သူမကို အိပရြာပေါြ ပကလြကကြလေး ခလွိုကသ်ည်။ ဖူးအိနသေော နှုတခြမ်းလှှာရဲရဲလေးကို မှတသ်ိပစြှာ စုပန်မ်းသည်။ သူ့မကြန်ှာကို တွန်းဖယဟြနပြှုသည်။ မရ။ လကတ်ဈဖကကြ နို့အုံကို ကိုငတ်ှယဆြုပန်ယလြာသည်။ သူမ တွန်းဖယသ်ည်။ ထိုအခါ ပေါငလြုံးပြည့ပြှည့ကြှီးတွပေေါြ ရောကလြာပြနသ်ည်။ နှုတခြမ်းအစုပခြံထားရသဖြင့ြ စကားပြော၍မရသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခငမြွာ တအူးအူး တအှန်းအှန်း ဖြစ်နသည်ေ။ ပေါငပြေါရြောကလြာသော လကကြို ဖယလြိုကတ်ော့ နို့အကိုငခြံရပြနသ်ည်။ သူမက ရုန်းဟနပြှုသည်။ သူက မလှှတပြဲ နို့ကိုဆုပန်ယသ်ည်။ ထိုအခါ လှုပရြှားမှုတွကြေောင့ြ ရငစြေ့ပါတိတအြင်ျကြီလေး၏ နှိပကြှယသ်ီးတွေ တဖြောကဖြွောကြ ပြုတထြှကကြုနသ်ည်။ သူက သှကလြကစြှာပင် ဘရာစီယာလေးကို အပေါပြင့တ်ငလြိုကပြှီး နို့အုံကြီးတွကေို စို့တော့သည်။ ဒီတော့မှ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း စကားပြောခွင့ရြပြီး

“ကိုကြီး– ကသေီတောင်းပနပြါတယ် ကိုကြီးရယ်။ ကသေီ့ကို မလုပပြါနဲ့။ ကသေီကြောကလြို့ပါ”

“ခဏလေးပါ ကသေီရယ်– မကြောကပြါနဲ့”

ပြောရင်း ထမီကို ဆှဲခွှတသ်ည်။

“အို– ကသေီ ခွင့မြပြုဘူးနောြ”

“ခွင့မြပြုလည်း လိုးတော့မယကြှာ။ ဒီမှာ လီးက အရမ်းတောငန်ပြေီ”

ပုဆိုးခွှတပြှီး အောကခြံဘောင်းဘီအတွင်းမှ လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ သူမစောကဖြုတထြဲ ထိုးသှင်းမည့ြ ဒုတိယမှောကြ လီးချောင်းကြီးကို ကသေီဝင်း မှငလြိုကရြသည်။ မောငလြေး၏လီးနှင့ြ မတိမ်းမယိမ်း။

“အဟင့ျ– လာမိတာ မှားတယ်”

“နောကလြည်း အလိုးခံရမှာပဲကြာ”

ကသေီဝင်း ဝတထြားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီ အဖြူလေးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ကြိုငကြာ ဆှဲခွှတတ်ော့ သူမ မရုန်းတော့။ ဒီနေ့ အလိုးခံမှဖြစ်မညလြေ။

“သူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲ– နာမှာကြောကတ်ယ်”

လိုးရတော့မည့ြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို မှငန်ရပြေီး သူမ၏စကားက သူ့ရမျမကကြို ပို၍ထကြှလာစသညေမြို့ စောကဖြုတအြရညရြှှဲအောငပြင် မဆှတော့ပဲ တကခြှကာ ထိုးသှင်းလတေော့သည်။ ဗှဈကနဲ လီးဒဈကြီးဝငသ်ှားပြီး ကသေီဝင်းနှုတဖြွားမှ အာ့ ဟူသော အသံလေး ထွကလြာသည်။ သူက လီးကို ထပ်၍ ထိုးသှင်းသည်။ အရညမြရှှဲသေးသော စောကဖြုတကြ တင်းခံထားသည်။ လီးက ထပမြဝင်။

“ရှီး အားအား–မရဘူး–တဈနတယ်ေ အား”

သူက လီးကိုပြနဆြှဲထုတကြာ စောကဖြုတရြော လီးကိုပါ တံတွေးရှှဲရှှဲဆှတပြှီး ပြနထြိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ လီးတဝကကြွောခြန့ြ ဗှဈကနဲ ဝငသ်ှားပြီး ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း အီးကနဲငှီးကာ ကော့တကသ်ှားခိုကမြှာပင် အတင်းဆောင့ဆြောင့သ်ှင်းလရော လီးအသှင်းကြမ်းမှုကြောင့ြ ကသေီဝင်းခငမြွာ မကြရြညမြွားပင် ကလွာရသည်။ လီးအသှင်းကြမ်းတာကို ခံနိုငအြောင် လေ့ကငွ့ပြေးတာဟု မောငလြေးပြောခဲ့တာကို သတိရသည်။

လီးတဆုံးသှင်းပြီးသညန်ှင့ြ ကိုမင်းမောငကြ အနားပငမြပေးတော့ပဲ ဆကတ်ိုကလြိုးလတေော့သည်။ ပထမတခွီအပြီးမှာ စောကဖြုတန်ှင့လြီး မခွှတပြဲ တဈလဈကြီးသှင်းကာ စိမထြားပြီး ခဏနားကာ နောကတ်ခွီ ထပလြိုးပြနသ်ည်။ နှစ်ခွီလိုးပြီးမှ လီးကိုဆှဲခွှတကြာ လူချင်ြးခွာပြီး အမောဖြနသေည်ေ။ ခဏအကြာမှာ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း ထထိုငပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ စောကဖြုတမြှာရော အိပရြာခင်းမှာပါ သှေးတွချင်ြေးချင်ြး နီနတော တွေ့လိုကတ်ော့ ဝမ်းသာလိုကသ်ည့ဖြစ်ချင်ြး။ သို့သောြ ဟနလြုပကြာ ငိုမဲ့မဲ့လေးဖြင့ြ

“မလုပပြါနဲ့ဆိုတာကို အတင်းတကလြုပတ်ာပဲ။ ဒီမှာ သှေးတွထွကေကြုနပြှီ”

ကိုမင်းမောငကြတော့ အပျိုစငလြေးကို ပါကငဖြှင့လြိုကရြပြီဟု ထငကြာ ကြနပေန်တေော့သည်။ ရာသီသှေးရပခြါစ နာရီပိုင်းအတွင်းမှာ အလိုးခံရခွင်းမို့ သှေးပြနဆြင်းလာခွင်းဖြစ်သည် ဆိုတာကိုတော့ ဆရာဝနလြည်းဖြစ် မိန်းကလေးလည်းဖြစ်သော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းသာ သိသည်။

ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ ထိုနေ့ကစ၍ လီးနှစ်ချောင်းနှင့ြ စခန်းသှားရလတေော့သည်။ မင်ျဂလာဆောငပြှီး ပြနတ်ော့လည်း အမေ့အိမသ်ှားဦးမညဆြိုကာ မောငလြေးထံ လာလာအလိုးခံသည်။

ကိုမင်းမောငကြ စောကဖြုတကြို လိုးရုံနှင့ြ အားမရတော့ပဲ ဖငပြါလိုးမညပြှုသောအခါ နောကန်ေ့မှလုပပြါဟု ပြောပြီး မောငလြေးထံမှာသာ ဖငပြါကင် အဖြင့ခြံလိုကသ်ည်။ နောကြ ၂ နှစ်ခန့အြကြာမှာ သူမ ကိုယဝြနရြှိလာတော့ ဘယသ်ူနဲ့ရတဲ့ ကိုယဝြနမြှန်းပင် သူမမသိ။ ထိုသို့ အဆငပြှပြနှေငေ့ပြင် ဆကြ၍ စခန်းသှားနလတေေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။