အောစာအုပ်

ထပ်တိုး တွယ်ငင် ကြိုးတမျှင်

ထပတ်ိုး တွယင်င် ကြိုးတမွှင်
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ

( အတွေးပငလြယပြှာတွင် ရေးသားသည်)

🏵️ဖြစ်ရပမြှန် ဇတလြမ်းလေးအား အမည် နရပေဒြသမွေား လှဲ၍ စာဖတသ်ူ အဆငပြှရန်ေ ခံစားတငပြှထားသည်။🏵️

ဒေါကတ်ာ နှေးနှေးလှိုင်
[M.B.B.S, M.Med. Sc (Surgery)]
ခွဲစိတအြထူးကုဆရာဝန်
*******************************

ဆေးရုံကြီး အပြငဘြကြ မှနပြှတင်းပေါကကြနေ အပြငကြို လှမ်းကြည့်မြိတော့ ကြေးငှကသ်ံလေးတွနေဲ့ အစိမ်းရောင် သဈပငကြှီးများကြောင့ြ ဘဝ အမောတွကေို ခဏတာ မေ့ပြောကသ်ှားစတောပဲလေ။ မနကြ ၈ နာရီ ကြောကြွောလြေးပဲ ရှိသေးတာပါ။

ညက ဆိုငကြယ် အကဆြီးဒင့ဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောကြ ရောကလြာတော့ ၂ ယောကလြုံး နှေးကိုယတ်ိုင် ရရှိလာတဲ့ ဒဏရြာတွကေို ခွုပပြေးရတယ်။ တဈယောကကြ လကမြောင်းနှစ်ဖကြ နဂါးပုံ တကတ်ူးတွနေဲ့ အသကကြ ၂ဝ ကြောလြောကပြဲ ရှိမှာ။ မကြန်ှာနုနု ချောချောလေးကို နားကြင်းတွရေော မကြခြုံးပေါပြါ အကြင်းလေးတွေ ဖောကဆြှဲထားတော့ ရုတတ်ရကဆြို အကြည့်ရြ ဆိုးနတောပေါ့။ အရိုးခေါင်းတွပေါတဲ့ တီးရှပ် အနကရြယ်၊ လညပြင်းက စတီးဆှဲကြိုး ပြောငပြှောငလြကလြကကြှီးရယ်၊ လကကြောကဝြတကြ အနကရြောင် သရပြေားပေါမြှာ ကြယပြုံစံ ဖနစြီပုံတွေ၊ အိုးးးး မကြလြုံးထဲ ရှုပယ်ှကခြတန်တောပဲ။

ပေါငလြယမြှာ ၄ လကမ် လောကြ ဘယလြိုခိုကမြိတာလဲတော့ မသိဘူး။ ၄ လကမြလောကြ ပြဲသှားတာ ဒဏရြာကနကတ်ော့ သှေးတအား ထွကန်တောပေါ့။ ထိုငခြုံ အပုလေးပေါြ ထိုငခြိုင်းရင်း ဒူးဖုံး ဘောင်းဘီ အပြလေးကို ပေါငရြင်းထိ လှနတ်ငပြှီး ခွုပပြေးတော့ သူတော့ မသိဘူး နှေး တော့ ရငတ်ှေ ခုနန်ရသေေးတယ်။ ခွုပပြေးတဲ့ ဘယဘြကပြေါငရြင်းနားက ပန်းနုရောင် ဒဈကြီးက ဘောင်းဘီ အဟလေးကနေ ထွကန်တော။

” မမနှေး … မအိပသ်ေးတာလား … နိုးနတောလား”

ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကို နားနခန်ေးထဲ ထိုငတ်ှေးနတေုန်း တံခါးခေါကသ်ံနဲ့အတူ မအိ ဝငလြာပါရော။

” အောြ … မအိ … လာလာ … အိပပြါတယ် … အခုပဲ နိုးတာ ”

” မုန့ဝြယပြေးရမလား … သမီး သှားဝယပြေးမယ် ”

” နပေါစတေော့ မအိရယ် … အိမရြောကမြှ စားတော့မယ် ”

မအိဆိုတာ နဈ(ဈ)မလေး တဈယောကပြါ။ အသားညိုညို လုံးလုံးလေးနဲ့ မကြန်ှာလေးက အမြဲပြုံးနလေို့ ဆေးရုံက ဆရာဝန်းတိုင်းက ခစွကြှတယ်။

” အံမယ် … မမနှေးက … ဦးစိုး ခရီးထွကန်တောဆို … ဒီမှာပဲ … နလေေ …။ ညကြမှ ပြနပြေါ့ …။ ဘာလဲ ဒီမှာဆို လှမ်းနတော သိမှာစိုးတာလား ”

မအိက ပြုံးစိစိလေးနဲ့ နှေးကို စနတောပါ။ နှေးထကြ ၁ဝ နှစ်ကြောလြောကြ ငယပြမယေ့ြ မမနှေးလို့ ခေါပြှီး ညီအဈမတွလေို ဆကဆြံကြတယ်။ နှေးအသကကြ ၃၄ ထဲမှာ၊ မအိအသကကြ ၂ဝ ကြောလြေးရယ်။ နှေးခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့ြ အသကကြ ၄၇ နှစ်ဆိုတော့ မအိက ဦးတပခြေါတ်ာပါ။ ကိုကြီး အလုပန်ားရကတ်ှေ ဆေးရုံလာကြိုရင်း မအိတို့နဲ့ ရင်းနှီးနတောပေါ့။

” မယ့လြေးတောြ … ရှငတ်ို့ လငယ်ူမှ အဲဒီခံစားခကြြ … သိမယ် … ခိခိ ”

မအိ ပြောပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲက ဘစငေလြေးနား လွှောကသ်ှားပြီး နှေးလည်း ညက Operation
လုပပြေးထားလို့ လကတ်ှကေို ပိုးသတဆြေးနဲ့ ဆေးကြောသန့စြငန်တော။ နှေးအကငွ့ကြ အိမပြှနခြါနီး အမြဲတမ်း လကဆြေးပစ်တာ အကငွ့ဖြစ်နပေါပြီ။ လကဆြေးနတေုန်း မအိက နောကကြနေ ခါးဖကပြှီး နှေးဖငသ်ားစိုငတ်ှကေို သူ့ပေါငဂြှလေးနဲ့ ဖိပြတန်တော။

” ဟိတ် … အခွိနပြှည့န်ောြ … ခခြြ ”

မအိက ဇွတပြဲ နှေးဖငကြှီးကို အနီးကပမြှငရြင် အူယားတယဆြိုပြီး လူရှင်းပြီဆို အမြဲ ပြတသ်ပန်တတေတ်ာ။ ဆေးဘီဒိုလေး နောကြ နံရံလေး ကပလြိုကရြတယ်။ အပြငကြ တဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာရင် ရုတတ်ရကြ မမှငအြောင် ကပပြေးရတာပေါ့။ မအိက ကလေးတဈယောကလြို နှေးနို့အုံလေးကို ညှဈလိုကြ ဖငတ်ှေ ညှဈလိုကန်ဲ့ အားရအောင် ပြတသ်ပ် ညှဈခွပြေီးမှ လူချင်ြးခွာလိုကတ်ော့တယ်။

” မမနှေး … အခန်းသော့ သမီးပဲ သိမ်းထားလိုကမြယန်ောြ ”

” အင်းပါ … နှေးလည်း ညကြ … စောစော ပြနထြှကခြဲ့မှာ ”

နှေး ဆေးရုံကနေ အိမအြပြန် စားနကြေ ခေါကဆြှဲဆိုငကြ ရှမ်းခေါကဆြှဲ ဝငဝြယခြဲ့သေးတယ်။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ နှေးခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့ဆြီ ဖုန်းဆကသ်ေးတယ်။ နောကြ ၃ ရကန်မှေ ရောကမြယ် ပြောနတော။ ခငပြှန်းနဲ့ ပြောပြီး ရချိုးဖို့ နှေး အဝတတ်ှေ ခွှတခြပြှီး ထမိနရြငလြွားနတေုန်း ဖုန်းသံလေး မှညလြာတော့ ဖြင့ကြှည့မြိတာပေါ့။

” ဟယလြို … နှေး အဆငပြှရေဲ့လား ”

” ဟယ် … ဆရာ … မတွေ့တာကြာပြီ ……ပြပေါတယ် ဆရာရယ် ”

” အေးအေး … ဆရာလည်း ဒီမှို့လေး ခဏပြနလြာတာ … ရောကတ်ာနဲ့ ညည်းကိုသတိရလို့ … လှမ်းဆကလြိုကတ်ာ ”

” ဟုတဆြရာ … နှေးလည်း … အခုမှ ဆေးရုံက ပြနရြောကတ်ာ … ရချိုးမလို့ ”

နှေး ရချိုးမယ် ပြောတော့ ဆရာဦးနိုငမြောြ စကားသံ ခဏငှိမကြှသှားတယ်။ အခုတိုကန်ယဆြေးရုံ
လေးက နှေးထကြ အရငတ်ာဝနကြတွဲ့ နှေးဆရာပေါ့။ ဆရာဦးနိုငမြောြ ပငစြငယ်ူသှားလို့ နှေးက ယာယီ တာဝနထြမ်းဆောငရြင် နောကကြွ ခွဲစိတ် ဆရာဝနအြနနေဲ့ တာဝနကြလွာတော့တာ။

” ဆရာပြောတာ … ပြနလြည်းမပြောဘူး နှေး ”

” ရှင် … ဆရာ ”

” ညနကြေ … ဆရာ လာခေါမြယ် …။ မတွေ့တာကြလို့ … စားရင်း သောကရြင်း စကားပြောရအောင် ”

” ဟုတ် … ဆရာ … နှေး စောင့န်ပေါ့မယ် ”

နှေးလည်း ရချိုးပြီးတာနဲ့ ဝယလြာတဲ့ ရှမ်းခေါကဆြှဲစားရင်း ဆရာဦးနိုငမြောန်ဲ့ ဆေးရုံမှာ စပြီး ဆုံတဲ့အကြောင်းလေး စဉြးစားနမေိတော့တယ်။

—————————————-

နှေး ဆေးရုံရောကခြါစ ဆေးရုံအထူးကုဆောငရြဲ့ ဝရနတ်ာလကရြမ်းပေါြ မှီရပရြင်း တခွားဆရာဝနတ်ှေ စောင့န်မေိတာ။ မိတဆြကပြှဲ လုပပြေးမလို့ ပြောထားလို့လေ။

” ဟိတကြလေးမ … နှေးနှေးလှိုင် ထငတ်ယ် ”

နှေး လကကြနာရီလေး ငုံ့ကြည့်န်တေုန်း ရုတတ်ရကြ အသံထွကလြာလို့ အသံလာတဲ့ဆီ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကုတအြင်ျကြီ နကပြှာလေးနဲ့ ဘကဘြီဘောင်းဘီနကပြှာ ဝမ်းဆကြ ဝတထြားတဲ့ လူကြီးတဈယောကြ။

” ဟုတကြဲ့ရှင့ြ ”

” လာလာ … အထဲဝငရြအောင် …။ ဒီလို ဝရိယ ရှိရငတ်ော့ ဒီဆေးရုံအတွကြ … အားကိုးရမှာပါ ”

” ဟုတဆြရာ … နှေးက အခုမှ စရောကတ်ဲ့ … အသဈဆိုတော့ … ကြိုရောကန်တောပါ ”

မကြန်ှာ ခန့ခြန့င်ှားငှားနဲ့ စကားပြောရင် တဖကသ်ားအပေါြ လှမ်းမိုးမှုရှိတဲ့သူလို့ နှေး ကောကခြကြြ ခနွမေိတယ်။ ဆရာဝန် တဈယောကမြှန်း သိပမယေ့ြ အဲ့အခွိန် ဒီတိုကန်ယဆြေးရုံရဲ့ အထူးကု ဆရာဝနကြှီးဆိုတာ မသိသေးဘူး။ ရိုးရိုး ဆရာဝနမြှတပြှီး စကားပြောနခေဲ့တာ။ ထူခွားတာက ဆရာဦးနိုငမြောန်ဲ့ နှေးတို့ ခဏလေးနဲ့ ရင်းနှီးသှားကြတယ်။ ဒါကလည်း ဆရာဦးနိုငမြောရြဲ့ အရညခြငွြးတဈခုပါ။ တဖကလြူရဲ့ စိတကြို နားလညပြှီး အလိုကသ်င့ြ ပြနပြှောပေးနိုငတ်ဲ့ ပါရမီရှငပြေါ့။

တဖြည်းဖြည်း အခန်းလေးထဲ ဆရာဝနတ်ှေ ဆရာဝနမြတွေ လူစုံတော့မှ ဆရာဦးနိုငမြောကြ သူ့ကိုယသ်ူ မိတဆြကရြင်း နှေးနဲ့ တခွားဆရာဝနတ်ှကေို မိတဆြကပြေးတာ။ အဲကြမှ နှေးလည်း မကြလြုံးပြူးသှားရတာပေါ့။ ခွဲစိတတ်ဲ့ဘကမြှာ ဒီတိုကန်ယလြေးသာမက နှေးအရင် တာဝနထြမ်းဆောငခြဲ့တဲ့ နှေးတို့ မှို့လေးထိ ဆရာ့ဂုဏသ်တင်းက မှှေးပြံ့နတယ်ေ။ နှေး ရောကပြှီး ၆ လ အကြာမှာပဲ ဆရာက ပငစြငယ်ူသှားတာပါ။ ပငစြငသ်ာ ယူသှားတာ နှေးခငပြှန်းနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောကကြို နုပျိုနတေုန်း။ အဲဒီ ၆ လ အတွင်း နှေး ရငခြုနရြတဲ့ အခွိနတ်ှေ သတိရတိုင်း စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ အေးကနဲ့ ခံစားမိတုန်းပဲ။

ဆေးရုံရောကပြှီး သိပမြကြာဘူး အိသူဇာဆိုတဲ့ နဈ(ဈ)လေးနဲ့ ရင်းနှီးမှနခြဲ့တယ်။ ဆေးရုံတဈခုလုံးက ခစွကြှပုံပါ။ ကလေးမလေးက အသကင်ယပြမယေ့ြ သှကသ်ှကလြကလြကန်ဲ့ ခိုင်းတာမှနသ်မွှ မငှီးမငှူ လုပပြေးတော့ အကုနလြုံးက ခစွခြငန်ကြတောပေါ့။ အများခေါသ်လို မအိလို့ပဲ နှေးလည်း ခေါန်မေိတယ်။ မအိက စကားပေါသလောကြ နှေးမရောကခြငကြ ဒီဆေးရုံအကြောင်းတွေ ပြောပြတာ ဟုတသ်ညရြှိ မဟုတသ်ညရြှိ စိတဝြငစြားဖို့တော့ အကောင်းသားပဲ။ သရဲဆိုလား နာနာဘာဝ ဆိုလားပဲ နှေးက သိပမြယုံပမယေ့ြ သူပြောပြနပေုံက တကယ့ြ စိတဝြငစြားစရာတွေ။ နောကကြှမှ ဆရာဦးနိုငမြောန်ဲ့ ရငန်ှီးသှားရတာ။

မှတမြှတရြရ နှေး ဆေးရုံမှာ တာဝနကြပြှီး ၂ လ အကြာလောကပြဲ။ အရေးပေါြ လူနာတဈယောကြ အကဆြီးဒင့ြ ဖြစ်ပြီး သတိလဈရောကလြာတော့ နှေးတို့ အသကကြယဖြို့ ကြိုးစားတုန်း သတိတဈခကြြ လညလြာပြီး နှေးမကြန်ှာကို စိုကကြှည့ရြင်း ဆုံးသှားရှာတယ်။ တီးရှပအြင်ျကြီ အဖြူလေးရော အောကကြ ဘောင်းဘီတို အနကလြေးရော ပြန်းရာ ပဲ့ရာတွနေဲ့ စုပပြှတသ်တန်တော။ ခေါင်းက ဦးခွံ နည်းနည်းလှနပြှီး သှေးထွကန်တော အများကြီးပဲ။ နှေးလည်း စိတမြကောင်းပမယေ့ြ ဘာမှ မတတန်ိုငခြဲ့ဘူး။

ည ၂ နာရီ Operation တဈခု ထပဝြငရြမှာမို့ နာရီကြည့်တ်ော့ ၁၂ မတတ်င်းပဲရှိသေး အခွိနလြိုသေးတာနဲ့ မအိနဲ့ စကားပြောရင်း အခွိနဖြှုန်းဖို့ စဉြးစားမိတယ်။ အရေးပေါခြန်းက ထွကပြှီး လာနကြအေတိုင်း မလွှောကပြဲ မှောကဘြကကြှေ့ပြီး အရှေ့ဘကြ လွှောကလြာတော့ ရုတတ်ရကြ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာတဲ့ ဆေးနံ့ပြင်းပြင်းကြောင့ြ နှေး အသကအြောင့ြ ထားလိုကရြတာပေါ့။ မအိတို့ နဈ(ဈ)တွရေဲ့ နားနခန်ေးထဲ ရောကဖြို့က ကုသဆောင် ၃ ခုလောကြ ဖြတလြွှောကရြဦးမှာ။ အနံ့ ထွကလြာတဲ့ဘကြ အသာလေး ငှဲ့ကြည့်တ်ော့ လန့သ်ှားရောပဲ။

” ဝှီးးးး … ဖလပ် … ဖလပ် … ဖလပ် … ဂဈဂဈ ”

” ဟဲ့ … အမလေး ဘုရား ဘုရား ”

ရုတတ်ရကြ အတောငခြတသ်ံနဲ့ ညဉ့င်ှကတ်ဈကောငရြဲ့ အောသ်ံက ခကြခြှင်း ထွကပြေါလြာတော့ နှေး လန့ပြှီး အောမြိတာပေါ့။ ကုသဆောငတ်ဈခုရဲ့ ထောင့ခြွိုးကို ရောကတ်ော့ အပြင် ဆေးဝယထြှကတ်ဲ့ လူနာစောင့ြ တဈယောကကြို တွေ့လို့ စိတအြေးသှားမိတယ်။ အဲ့အခွိန် ဖတွကြနဲ့ မီးကလည်းပကြြ ဆေးနံ့စူးစူးကြီးက နှေးနောကြ ကပပြါနတေုန်းပဲ။ မအိတို့ နဈ(ဈ)တွရေဲ့ နားနခန်ေး မှငန်ရပြေီ ကြားထဲ ကုသဆောင် တဈခုပဲ ကနွတ်ော့တာ။

” ရှပ် ရှပ် … ရှပ် ရှပ် ရှပ် ”

အနံ့ဆိုးက ပိုပြင်းလာပြီး ခွသေံတွပေါ ကြားလိုကရြတော့ နှေး ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထလာနပြေီ။

” ရှပ် ရှပ် ရှပ် … ရှပ် ရှပ် ”

ခွသေံတွေ အနားကပလြာလို့ နောကလြှည့အြကြည့်ြ အံဩမှငသ်ကပြှီး နောကကြို ခွလှမြေး သုံးလေး လှမ်း ဆုတမြိလိုကတ်ာ။

” အမလေး … ဆရာရယ် … အသံမပေးပဲနဲ့ရှင် … ဟူးးးးးး ”

ဖြစ်ချင်တ်ော့ နှေးနောကကြိုအဆုတ်၊ ဟနခြကြပြကြပြှီး ထမိနအြောကန်ားစက နှေးဖိနပန်ဲ့ ခွိတဖြိမိတော့ ထမိနကြွှတကြသွှာတယ်။ လှမ်းဖမ်းတော့ နှေးပေါငလြယလြောကမြှာ ထမိနအြနားစကို ဆှဲမိတာပဲ။ အမှနပြှနဝြတလြိုကပြမယေ့ြ ဆရာဦးနိုငမြောရြဲ့ မကြလြုံးတွကေ နှေးပေါငဂြှထဲ ရောကန်တောပေါ့။ ဆရာ ဦးနိုငမြောလြည်း Operation တဈခုပြီးလို့ ပြနန်ားတာနမယ်ေ။

” ခိခိ … ဆရာ ထွကလြာတော့ ညည်းက … ညည်းအခန်းပြနတ်ာ … ပြနန်ကြအေတိုင်း မပြနပြဲ … အနောကထြဲ ခွိုးကြေ့ပြနလြို့ … ဆရာ လိုကကြှည့န်တောပါ ”

” နှေးက … ည ၂ နာရီ Operation တဈခု ထပဝြငရြမှာမို့ … မအိကို ဝငခြေါပြှီး စကားပြောရင်း … အခွိန် ဖြုန်းမလို့ပါ … ဆရာရယ် … အဟင်း ဟင်း ”

နှေးလည်း ဆရာရှေ့ ရှကရြှကန်ဲ့ ထမိနကြို ဖြစ်သလို ဝတရြင်း ခေါင်းငုံ့ နမေိတာပေါ့။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး မကြလြုံးလှနကြှည့တ်ော့ အံ့သှနမေိပြနရြော။ အဲ့အခွိန် ဆရာဦးနိုငမြောကြ နှေး နောကကြွောဘကြ တောငဘြကဒြေါင့ကြ လူနာထိုငခြုံအရှညတ်ှေ ဆင့ထြားတဲ့ဘကြ အကြည့်ရြှှေ့ပြီး စကားလှမ်းပြောနတော။

” ဘယသ်ူလဲ … အောကဆြင်းစမ်း … ဟာ … မင်း မင်း … လူနာတဈယောကြ မဟုတလြား ”

ဆရာက အောပြှောနပမေယေ့ြ အဲဒီလူနာက မကြားလို့နမှော ပြနဖြှသေံ မကြားရဘူး။ နှေးလည်း နောကလြှည့ပြှီး ဆရာကြည့်တ်ဲ့ နရောကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခုံတွပေဲ မှငရြတာမို့ ဆရာ့မကြန်ှာကို သချော ပြနကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ဆရာက နှေးကို မေးဆတပြှရင်း ခုံတွဘကြေ ပြနကြှည့န်တေော့ နှေးလည်း ကြောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်သှားတာပေါ့။

” ဆရာ … ဘယလြူနာကို ပြောနတောလဲ ”

” ဟာ … ဟိုမယလြေ … အင်ျကြီအဖြူ ဘောင်းဘီတို အနကလြေးနဲ့ … ခေါင်းမှာလည်း သှေးတွေ အများကြီး ”

ဆရာ့ စကားကြောင့ြ နှေးတကိုယလြုံး ဖြန်းကနဲ့ ကြကသ်ီးမှှေးတွေ ထပြီး လန့သ်ှားမိတယ်။

” ဟမ် … နှေးနှေးလှိုင် … ညည်းက ဘာဖြစ်နတောတုန်း …။ ညည်းပြောနတောနဲ့ … ခုံပေါကြ လူနာ ဆင်းပြေးပြီနမှော။ ပြောကသ်ှားပြီ ”

ဆရာက ခုံတွဘကြေ ကြည့်ပြှောလိုကြ နှေးဘကြ ကြည့်ပြှောလိုကပြဲ။

” ဟို ဟို …… ဘာ ဘာမှ … မဖြစ်ပါဘူး ဆရာ ”

နှေးအသံတွေ သိသိသာသာကို တုနန်တေော့တယ်။ ခုနမှ နှေးကို စိုကကြှည့ရြင်း အသကထြှကသ်ှားတဲ့ ကောင်းလေးရဲ့ အဝတစြားတွနေဲ့ တူနပြေီး ခေါင်းကလည်း သှေးထွကန်တယ်ေ ဆိုလို့လေ။ အဲဒီညက ဆရာဦးနိုငမြောန်ဲ့ပဲ ည ၂ နာရီ မထိုးခငအြထိ အခွိနဖြှုန်းမိသှားတယ်။ နှေးကြောကစြိတတ်ှနေဲ့ ဆရာရဲ့ ပြောကဆြုံးနတေဲ့ ကာမစိတတ်ှေ မမွှောလြင့ပြဲ ဆုံမိကြတော့တာပဲ။

နှေး လကပြေါြ ဆုံးသှားတဲ့ လူနာရဲ့ သှေးသံရဲရဲ မကြန်ှာလေးကို ပြနမြှငယ်ောငပြှီး စိတထြဲ လန့သ်လိုလို ဖြစ်နခွေိနမြှာပဲ နှေးရဲ့ပါးပြငလြေးပေါြ အနမ်းတဈခု ကရွောကလြာတယ်။ အပြငမြှာ ဆေးရုံဝင်းတဈခုလုံး မီးလင်းထိနန်ပမေယေ့ြ နှေးအခန်းထဲ မီးချောင်းပိတပြှီး မီးလုံးလေးပဲ ထွန်းထားလိုကတ်ာ။ ပြတင်းပေါကြ အပြငကြ သဈပငတ်ှေ လတေိုကတ်ိုင်း ယိမ်းနသလေို နှေးကိုယလြုံးလေးလည်း တွန့လြိမန်ရပြေီလေ။

ဆရာဦးနိုငမြောကြ အသကြ ၆ဝ ပြည့ပြမယေ့ြ အရှယန်ဲ့ မလိုကအြောငပြဲ ကာမစွမ်းအား ရှိနတေုန်းပဲ။ နှေး အိမထြောငသ်ညမြှန်းလည်း သူသိပါတယ်။ သူလည်း အိမထြောငသ်ည် တဈယောကပြါ။ ဆရာဦးနိုငမြောရြဲ့ အိမကြို နှေးခငပြှန်းနဲ့ ၂ ခါလောကြ သှားလညဖြူးတယ်။ လူချင်ြး ရင်းနှီးလာတော့လည်း တဈယောကအြကြောင်း တဈယောကြ ရငဖြှင့ကြှတာပဲလေ။

နှေးကလည်း အသကအြရှယအြရ မိဘသဖြယ် ဆကဆြံခဲ့တာပါ။ ဆရာက မိန်းမဆုံးတာ ၆ နှစ်ရှိပြီး သား ၂ ယောကန်ဲ့ အတူနတော။ သူ့သားတွကေ နှေးနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ နှေးကို ဆေးပညာရပတ်ှနေဲ့ လကတ်ှေ့ကုထုံးတွေ အခွင့အြရေးရသလောကြ သချောသငပြေးနရင်ေး တဖြည်းဖြည်း ဆရာ့ဘကကြ ဆကဆြံရေးက တမွိုးဖြစ်လာတာ နှေးရိပမြိတာပေါ့။ တခွားဆရာဝနတ်ှရှေေ့ ဆရာ တပည့ြ ပုံစံမွိုး ဆကဆြံတတပြှီး နှစ်ယောကထြဲ ရှိခွိနဆြို နှေးနဲ့ ပြတသ်ီးပြတသ်ပ် နချင်ေတ်ာမွိုး။

နှေးခငပြှန်းက ဒီမှို့လေး ပြောင်းလာကတည်းက ခရီးထွကတ်ာ များနတေော့ နှေးလည်း ဆရာရဲ့ အထိအတွေ့လေးတွမှော သာယာမိတာ ဝနခြံပါတယ်။ သားအဖအရှယန်ဲ့ ဆရာ တပည့ြ အနထေားမို့ ဆေးရုံထဲရော ပတဝြန်းကငွကြပါ မရိပမြိကြတာ။ အခုလည်း ဆေးရုံက နှေးအခန်းလေးထဲ ခွဲစိတခြန်း မဝငခြငလြေး မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ နှေးက ဘီဒိုကြယပြှီး နံရံကပပြေးထားတယ်။ နှေးပေါငကြှားထဲ ဆရာက ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနဲ့ မကြန်ှာအပပြှီး အတွင်းခံ အပြငဘြကကြနေ နှေးဟာလေးကို ယကပြေးနတော။ နှေး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး ပေါငဂြှထဲ နဈဝငန်တောပေါ့။

ဆရာက လွှာအပြားလိုကကြှီးနဲ့ ဖိယကပြေးနတေော့ တံတွေးရော အရညကြှညလြေးတွရေော ဘောငဘြီးစကို ကပပြှီး နှဟောလေး သိသိသာကို ဖောင်းကြှလာပြီ။ နှေး အသကပြှင်းပြင်းရှူပြီး မကြလြုံးလေး မိတထြားလိုကတ်ယ်။ အယကခြံနရတောက သှေးသားထဲ တဖဉွြးဖဉွြးနဲ့ ခံစားမှုက ဘာနဲ့မှ မတူအောင် အရသာတွေ့နမေိတာ။ ပေါငကြို မသိမသာ ဖြဲပေးရင်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာလို့ ပေါငကြှားထဲ ဆရာ့ခေါင်းကို ဆှဲပြီး ကပထြားမိတယ်။

တကယပြါ နှေး ခငပြှန်းနဲ့ ဆကဆြံတာထကကြို ခံစားမှုက တအားကောင်းနတောလေ။ နှေး ခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့န်ဲ့က ဆကဆြံခါနီး ခဏတဖြုတ် ပါးစပခြငွြးနမ်းပြီး ထမိနကြို ဆီးခုံးထိပဲ လှနပြေးရင်း ဆကဆြံလာတာ။ နှေး အိမထြောင် သကတ်မ်းတလွှောကြ ဒီလိုအရသာမွိုး တဈခါမှ မရခဲ့ဖူးဘူး။ နှေးကိုယတ်ိုင် ခထွားတဲ့ စည်းမို့ အခုခွိန် ပြငဖြို့ကလည်း အခကတ်ှေ့နမေိပြီ။ ဆရာ့ကို အတွင်းခံ အပြငကြနပေဲ ယကခြှင့ပြှုထားတာပါ။ ဆရာကလည်း နှေးဆန်ဒအတိုင်း လိုကန်ာပြီး ဘောင်းဘီအပြငကြပဲ ယကန်ရှောတာ။ တဈခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အရသာလေးကို နှေး ဖငကြှီးကို ကော့ပေးရုံပဲ တတန်ိုငတ်ော့တယ်။

အ ကနဲ အံကြိတည်ည်းရင်း ဘောင်းဘီလေးထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကရြတယ်။ ပေါငခြှံထဲ ဘောင်းဘီကြားက စီးကနွတေဲ့ အရညတ်ှကေ စေးကပကြပန်ဲ့ ခံစား သိရှိနတောပေါ့။ နှေး ပြီးသှားတာနဲ့ ထမိနအြောကန်ားစကို မထားပေးရတာ။ နှေးပေါငဂြှ အတွင်းခံထဲက အရညရြှှဲပြီး ဖောင်းကြှနတေဲ့ နရောလေးကို ကြည့်ရြင်း ဆရာက သူ့ဘောင်းဘီဇဈဖြင့ပြှီး ဂွင်းထုနတေော့ နှေး မကြန်ှာလေး လှဲထားမိတယ်။ ၃ မိနဈလောကကြှာမှ ဆရာ့ဆီက တအအ တရှီးရှီး ညည်းသံလေး ထွကလြာပြီး ဆရာလည်း အထွဋထြိပ် ရောကသ်ှားတာပေါ့။

ဆရာ ပငစြငယ်ူသှားတဲ့အထိ နှေးနဲ့ ဆရာတို့ ၅ ကြိမလြောကြ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အဆုံးထိ မရောကခြဲ့ကြပါဘူး။ ဆရာ့ဟာကိုတောင် နှေး ရဲရဲမကြည့်ဖြူးဘူး။ နှေးဟာကိုလည်း ဘောင်းဘီ အပြငကြနပေဲ ဆရာက ကြည့်ခြှင့ရြတာပါ။

——————————————

ဆရာ ပငစြငယ်ူသှားပြီး ၅ လ အကြာမှ ဒီမှို့လေးကို ပြနရြောကလြာရင်း ညနေ တွေ့ဖို့ ခွိန်းတော့ နှေး ရငခြုနန်မေိတာပေါ့။ စားလကစြ ရှမ်းခေါကဆြှဲကို လကစြသတပြှီး အခန်းထဲ မှေးနလေိုကတ်ာ။ အိပလြို့ မရတော့ပါဘူး။ အတိတကြ ပုံရိပတ်ှေ မှငယ်ောငလြာတာနဲ့ နှေး အောကပျိုင်းက တဆဈဆဈနဲ့ပါပဲ။ ညနေ မှနမြှနရြောကခြငွမြိတာတော့ နှေး ဝနခြံပါတယရြှင်။

အိပယ်ာထဲ လူးလိမ့ရြင်း ဘယခြွိန် အိပပြွောသ်ှားလည်း မသိဘူး။ ညနေ ၄ နာရီလောကြ နိုးလာခဲ့တာ။ ခကြခြငွြးထပြီး ရချိုး အဝတစြားလဲလိုကတ်ယ်။ ပြောရမယဆြို နှေးခငပြှန်းနဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် စတွေ့တဲ့ ခံစားမှုမွိုးပဲ။ လူကြီးချင်ြး သဘောတူပြီး နှေးနဲ့ နှေးခငပြှန်း စတွေ့တဲအခွိန် အဝတစြားရှေးရင်း ခေါင်းတွေ မူးလာသလိုမွိုး ခခြြ ခခြြ။ အခုလည်း နှေးတို့လငမြယား အိပခြန်းထဲ ကိုယလြုံးပေါမြှနရြှေ့ ဘောလြီအနကလြေးနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အနကလြေးပဲ ဝတထြားပြီး အင်ျကြီကို တဈထညခြငွြး နှေးခန်ဓာကိုယမြှာ ကပကြှည့န်တော။

အင်ျကြီကြိုကတ်ော့လည်း ထမိနကြ အဆငမြပြေ။ ကုတငပြေါြ ပစ်တငလြိုကြ ဘီဒိုဖြင့ပြှီး နောကတ်ဈထည် ယူကြည့်လြိုကပြဲ။ နှေး နို့အုံဖြေးဖြေးနှစ်ဖကကြ တခွို့ အိမထြောငသ်ညတ်ှလေို တွဲကမွနဘေူး။ ဘောလြီ ခပတ်င်းတင်းလေးထဲ နို့အုံ အပေါခြှမ်းလေးက ရုန်းထွကန်တော။ ပေါကတ်နန်ှဈဖကကြှားက နှေးအတွင်းခံလေးကလည်း အပြော့သားအပါးလေးမို့ အမှှေးရေးရေးလေးတွေ သချောကြည့်ရြင် မှငန်ရတေယ်။ နောကဆြုံးကြ ဖကဖြူးစိမ်း ကိုယကြှပ် လကပြှတလြေးနဲ့ ထမိနစြကပအြညိုရောင် ဗွောငလြေးပဲ ရှေးလိုကတ်ော့တာ။

ညနကြေ ဆရာလာခေါတ်ော့ ဆရာ့ကားလေးနဲ့ပဲ လိုကလြာခဲ့တယ်။ စကားတပြောပြောနဲ့ မီးပျိုင် ၂ ခု ကြောတ်ော့ အရှေ့တည့တ်ည့ြ ခွိုးမောင်းနရင်ေး နှေး ကြိုကတ်ဲ့ဆိုငပြှော ဆိုပြီး မေးတော့ နှေးလည်း ဆရာ ကြိုကတ်ဲ့ဆိုငသ်ှားလို့ပဲ ပြောလိုကတ်ာပါ။ ၁ဝ မိနဈလောကြ မောင်းလာရင်း အမှနလြမ်းမကြီးပေါြ ကားလေး မေးတငလြိုကတ်ယ်။ ကားရှင်းအောင် စောင့ပြှီးမှ တောငဘြကထြဲ ကြေ့ပြီး ဆကမြောင်းလာတော့ လမ်းအရှေ့ဘကြ ဝငခြါစ နလေုံးကြီးနဲ့ လယကြှင်းတွေ မှငန်ရပြေီး လမ်းအနောကဘြကကြ လူနအေိမတ်ှပေါ။ အလင်းရောင် မပြောကသ်ေးပမယေ့ြ တခွို့ ဘီယာဆိုငတ်ှေ အအေးဆိုငတ်ှကေ ရောငစြုံမီးလေးတွေ ထွန်းထားကြတယ်။

စကားတပြောပြောနဲ့ မောင်းလာရင်း ခွံဝင်း အကယွကြှီးနဲ့ ဆိုငရြှေ့ လှည်းဘီးကြီး ၂ ခု ထောငထြားတဲ့ ဆိုငရြှေ့ ရောကလြာပါပြီ။ အတွင်းထဲရောကတ်ော့ ကားတွအမွေားကြီး တန်းစီရပထြားပြီး ဂိတစြောင့ြ ကောငလြေးတဈယောကြ နှေးတို့ ကားနားလေး ရောကလြာတယ်။ ကားထားဖို့နရော ရှင်းပြပြီး လကည်ိုးညှနပြှနတော။ ခွံဝင်းကြီးထဲ မှကခြင်း အတုလေးတွနေဲ့ စိတကြှညန်ူးစရာ ပန်းခွံ အသေးလေး လုပထြားသေးတယ်။

ကားထားပြီး ဆိုငတ်ံခါး ဖြင့ဝြငလြိုကတ်ာနဲ့ နှေး အံ့သှသှားမိတာပဲ။ အရင် နှေးခငပြှန်းနဲ့ ကလပတ်ှေ သှားဖူးပမယေ့ြ ဒီလောကြ ခမ်းနားကြီးကယွတ်ဲ့ ဆိုငမြွိုး မရောကဖြူးဘူး။ အထဲရောကတ်ာနဲ့ ဧည့ကြှို မိန်းမချောလေးတွကေ နှေးတို့ကို ပြုံးပြ နှုတဆြကရြင်း ဘဲဥပုံစားပြဲအဝိုင်း အလှတတ်ဈခုံမှာ နရောခပြေးနတော။ ခုံပေါမြှာ ဖနခြှကအြရှည် ၅ လုံးနဲ့ တဈရှူးဗူး ၁ ဗူး။ ပြီးတော့ ရှိနိုငတ်ဲ့ အစားအစာနဲ့ အရကအြမွိုးစားတွေ ဝိုငအြမွိုးစားတွပေါတဲ့ စာအုပလြေး ခပြေးထားတယ်။ ထူးခွားတာက နောကဆြုံးစာရှကမြှ သော့ပုံလေးနဲ့ သီးသန့ခြန်း အသုံးပြုချင်သ်ူတွအတွေကြ ထည့ပြေးထားတာ။

ဆရာက တဈရှကခြငွြး လှနဖြတပြှီး အနားရပန်တေဲ့ ဝိတတ်ာလေးကို အရကန်ဲ့ ဝိုငတ်ခွို့ မှာလိုကတ်ယ်။ ဝိတတ်ာလေး စာရင်းမှတန်တေုန်း သီးသန့ခြန်း မေးကြည့်တ်ော့ ဒေါင့ဆြုံးတဈခန်းပဲ ကနွတ်ာ ရှင်းပြနတော။ ရတဲ့ အခန်းယူမယ် ပြောတော့ ဧည့ကြှို မိန်းကလေး ၂ ယောကြ ရောကလြာပြီး နှေးနဲ့ ဆရာ့ကို သီးသန့ခြန်းထဲ လိုကပျို့ကြတာပေါ့။ အဲဒီအခန်းရောကမြှ စားစရာတွေ ထပမြှာရင်း ဧည့ကြှိုးလေးတွကေ မှာစရာရှိရင် စားပြဲခုံပေါကြ ခလုပလြေး နှိပခြေါဖြို့နဲ့ ဆကရြှငပြှည့လြို့ ထပယ်ူချင်ရြင် နှိပရြမယ့ြ ခလုပလြေး ခွဲခွား ရှင်းပြပေးသေးတယ်။

မှာထားတဲ့ အရကန်ဲ့ ဝိုငတ်ှေ စားစရာတွေ ရောကလြာတော့ အခန်းတံခါးက အလိုလို ပြနပြိတသ်ှားပြီး စားရင်း သောကရြင်း အရငကြအကြောင်းတွေ ပြနပြှောတော့ နှေးလည်း စိတပြွောရြှှငလြာတာပေါ့။ အစုံပါပဲ နှေးတို့ သရဲချောကခြံရတာတွရေော ဆရာ့နှုတဆြကပြှဲည သီချင်ြးဆိုရင်း မူးပြီး ကကြတာတွရေောပဲ။ တဖြည်းဖြည်း နှေးလည်း ရီဝဝေေ ဖြစ်လာရတယ်။ အိမထြောငရြေးအကြောင်း ပြောဖြစ်တော့ ဆရာက နောကအြိမထြောငမြပြုပဲ သားတွေ ခွှေးမတွနေဲ့ပဲ အတူနကြေောင်း ပြနပြှောပြနတော။

နှေးလည်း ခငပြှန်းနဲ့ ခဏတိုင်း ခွဲနရပေမယေ့ြ အိမထြောငရြေး အဆငပြှကြေောင်း ပြနပြှောပြလိုကပြါတယ်။ အခုလည်း နှေးခငပြှန်း ခရီးထွကသ်ှားကြောင်း ပြောတော့ ဆရာ့မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောငလြာတယ်။ ဘေးတိုကထြိုငန်ရင်ေး နှေးရှေ့ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ ငုံ့ပြီး နှေးနှုတခြမ်းကို ဆှဲစုပန်တယ်ေ။ ရုတတ်ရကြ နှေးလည်း ကြောငသ်ှားတာပေါ့။

နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပရြင်း ဆရာ့ လကတ်ဈဖကကြ နှေးအင်ျကြီပေါကြနေ နို့အုံကို ညှဈနပြနေရြော။ နို့အုံညှဈခွရင်ေး နှေးလွှာကို မလှတတ်မ်း စုပန်တေော့ အသကရြှူကြပပြှီး မောလာရတယ်။ နှေး နှုတခြမ်းချင်ြး ခွာလိုကတ်ာနဲ့ နှေး ခွိုင်းနှစ်ဖကကြနေ ဆှဲမပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားနဲ့ ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး လညတ်ိုငတ်ှကေို ဆှဲစုပပြှနရြောပဲ။

” နှေး … ဆရာ့ကို … အရင် အခွင့အြရေးလေး ပေးဦးနောြ …။ အမှနတ်ော့ နှေးနဲ့ တွချင်ေလြို့ … ဆရာ ဒီကို ရောကလြာတာပါ ”

ဆရာ့စကားက နှေးရငကြို သိမ့ကြနဲ့ ခံစားမိစပေါတယ်။ လညတ်ိုငပြွောလေး ဆှဲစုပန်ရောကနေ နှေးရှေ့ ဒူးထောကထြိုငခြရွင်း စကပထြမိန် အောကန်ားစလေးကို ဆှဲမနတော။ ထမိနကြ အတွင်းဘကြ ဒူးအထကန်ားထိ ခွဲထားတာမို့ အနားစကို ပြနခြရွင်း အကြဲနရောကနေ ဆှဲဖြဲတော့ နှေးပေါငတ်န် ဖြေးဖြေးလေး ပေါလြာတာပေါ့။ အရငလြိုပါပဲ ပေါငအြတွင်းသားလေးတွေ နမ်းပြီး နှေးဟာလေးကို အတွင်းခံဘောင်းဘီ အပြငကြပဲ ယကပြေးနတယ်ေ။ နှေးစိတတ်ှေ ဆေးရုံပေါကြ အခန်းထဲ ပြနရြောကသ်ှားသလိုပါပဲ။ မကြာပါဘူး နှေး အရညတ်ှေ ထွကကြလွာတာ။ ဒီတဈခါ ပေါငခြှံထဲ စီးကလွာတဲ့ အရညတ်ှေ လွှာနဲ့ပင့ယ်ကပြှီးမှ ထရပလြိုကတ်ယ်။

နှေးလည်း ဆရာ ဘာဆကလြုပမြလဲဆိုတာ သိနတေော့ ပေါငလြယထြိ ခွဲထားတဲ့ စကပထြမိနကြို မပြီးဖြဲလိုကရြင်း နှေးပေါငဂြှကို ဆရာမှငအြောင် ပြထားလိုကတ်ယ်။ နှေးနှုတခြမ်းကို လာနမ်းလို့ ပြနန်မ်းပေးတော့ ဆရာ့ပါးစပကြ နှေး စောကရြည် အနံ့လေး ပြနရြနတယ်ေ။ နမ်းနရင်ေး ဆရာ့ ဘောင်းဘီဇဈဖြင့တ်ော့ အတွင်းခံထဲ ဖောင်းကြှနတေဲ့ အရာကြီး မှငတ်ာနဲ့ နှေး မကြန်ှာ လှဲပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ ခဏလေးပဲ ဆရာလည်း စိတတ်အားကြှနပေုံပါ။ အားကနဲ့ အံကြိတသ်ံပေါလြာလို့ နှေး နောကဆြုတလြိုကပြမယေ့ြ ထမိနပြေါြ ဖြူဖြူပစွပြစွတ်ှေ ပန်းခံလိုကရြတယ်။ နှေး ကြောပေးပြီး ခုံပေါကြ တဈရှုးတဈလှှာ ဆှဲယူပြီး ထမိနပြေါကြ အရညတ်ှကေို သုတပြဈလိုကတ်ာပေါ့။

” ဆောရီး … နှေးရယ် … ဆရာ သတိလှတသ်ှားတာပါ …။ ဟိုး အရငလြို … ဘေးကို ပန်းထုတရြမှာ … မေ့သှားတယ် ”

” အင်းပါ … ဆရာရဲ့ … ရပါတယ် ”

ဆရာလည်း ဘောင်းဘီဇဈပြနပြိတ် နှေးလည်း အင်ျကြီကို ပြနဆြန့ရြင်း စကပထြမိနကြို ဆှဲဆန့လြိုကတ်ယ်။ ခုံပေါြ ပြနထြိုငပြှီး လကကြနွြ အရကန်ဲ့ ဝိုငတ်ှေ ဆကသ်ောကကြှတာပေါ့ြ။ နှေးအတွကြ ဝိုငကြ ကုနသ်ှားပမယေ့ြ ဆရာ့ အရကတ်ှကေ ကနွန်သေေးတယ်။ ဆရာ့ကိုကြည့်တ်ော့လည်း မူးနတေဲ့ပုံမို့ အပြနကြားမောင်းရင် အန်တရာယ် မဖြစ်အောင် ဆကမြသောကဖြို့ တားထားလိုကတ်ယ်။ ရမျမကစြိတကြ မကသွေးပဲ ပြနထြလာတော့ ဆရာ့လကကြ နှေးပေါငကြှားတဲ့ ပြနရြောကလြာရောပဲ။

ဒီတဈခါတော့ နှေးကစပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈလိုကတ်ာပါ။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပရြင်း ပေါငန်ှဈဖကြ ဖြဲပေးလိုကတ်ာနဲ့ နှေးဟာလေးက အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ကြလွာတယ်။ ဘောင်းဘီ အပြငကြနပေဲ ဆရာ့ ညာလကကြ လကခြွောင်းတွေ အထကအြောကြ ပြတသ်ပပြေးနတေုန်း လှတန်တေဲ့ ဘယလြကကြ နှေးလကတ်ဈဖကကြို ယူပြီး သူ့ပေါငကြှားထဲ ဆှဲ သှင်းလိုကတ်ယ်။ နှေး လကဖြဝါးထဲလည်း ဆရာ့ ဟာက အရညထြှကပြှီးတာတောင် မပြော့ပဲ မာထငန်တေုန်းပဲ။ညဆရာ့ လကခြွောင်းလေး တဈချောင်းက နှေးဟာလေးထဲ ဖိထည့တ်ော့ ဆဈကနဲ့ အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာပြီ။ လကကြလေးက မှှနပေမေယေ့ြ ဘောင်းဘီခံနတေော့ အတွင်းထဲ လကတ်ဈဆဈပဲ ရောကတ်ယ်။

တဗှိဗှိကနဲ အသံလေး ထွကလြာရင်း နှေးအစိလေး မာထငပြှီး ထောငန်တေော့တာပဲ။ ဆရာ့ လကခြွောင်းလေး အပေါန်ည်းနည်းရှှေ့လာရင်း ဝိုင်းပြီး ဖိခွပေေးတော့ နှေး နရထေိုငရြ ခကလြာတာပေါ့။ ခါးအောကပျိုင်း ကငွတ်ကလြာတယ်။ လကခြွောင်းထိပလြေးက ဖိခွရင်ေး အားပြင်းလာလိုကြ ပြော့သှားလိုကန်ဲ့ အဆကမြပြတ် လုပပြေးနတေော့ ဘယလြိုကြီးမှန်းမသိဘူး တဈခုခုကို တောင်းတ လာသလိုပါပဲရှင်။

” တီတီ တီတီ …… တီတီ တီတီ ”

အဲဒီခွိန် ဆကရြှငပြှည့သ်ှားလို့ မီးနီလေးလင်းပြီး တတီတီနဲ့ အသံလေး မှညလြာတော့တယ်။ နှေးစိတထြဲ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နရင်ေး ဆရာ့ဟာကြီးကို ဘောင်းဘီအပြငကြနပေဲ ခပတ်င်းတင်း တဈခကြြ ညှဈပြီး လှတပြေးလိုကရြတာပေါ့။ ဆရာက ထပန်မလေား မေးပမယေ့ြ ဆေးရုံ ဂွူတီရှိနလေို့ ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ာပါ။

နှေး အိမရြောကတ်ဲ့အထိ ကလပမြှာ ဖြစ်ပကြခြဲ့တဲ့ အထိအတွေ့တွကေ ကပပြါလာတုန်းပဲ။ မီးလုံးတွေ ပြနပြှင့လြာလို့ နှေးနဲ့ ဆရာနဲ့ ဆကမြကြိုးစားတော့ပဲ ရပပြဈခဲ့ရတာလေ။ ဆရာ အိမပြှနပျို့ပေးတော့ နှေး သောကခြဲ့တဲ့ ဝိုငကြ အစွမ်းပြတော့တာပေါ့။ ကားထဲက ဆင်းကတည်းက ဆရာ့လကမြောင်းကို ဆှဲထားလိုကရြတာ။ ခေါင်းတွေ တရိပရြိပ် ရငထြဲ တလှပလြှပန်ဲ့ မူးလာပြီး ဆရာ့ကို အိမသ်ော့ပေး ဖြင့ခြိုင်းရင်း ၂ ယောကသ်ား ဝငလြာခဲ့ရတော့တယ်။

အလင်းရောင် ပြောကကြှယပြှီး အမှောငထြု ကြီးစိုးခွိနမြို့ အိမထြဲ မှောငမြှောငမြဲမဲနဲ့ပါ။ နှေးကတော့ ကိုယ့အြိမကြိုယ် မကြစြိမှိတပြှီး လွှောကလြို့ရပမယေ့ြ ဆရာကတော့ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ပါ။ နှေးတို့ လငမြယားခန်းထဲ ဆရာ့ကို ပါးစပကြ ညှှနပြှပေးလိုကရြတယ်။

အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့ ဆရာ့ကိုပဲ မီးခလုတ် ဖြင့ခြိုင်းရင်း သတိအလှတမြခံပဲ ဆေးရုံကို ဒီနေ့ ဂွူတီ မလာနိုငကြှောင်း ဖုန်းဆကပြှီး ရခေဲသတ်ေတာထဲက ရတဈေဗူး ယူသောကလြိုကတ်ယ်။ မီးဖြင့မြထားခဲ့တော့ ရကလေည်း မအေးပြနဘြူး။ အခန်းထဲ ရောကကြတည်းက နှေးကိုနှေး အနိုငန်ိုငထြိန်းရင်း လုပန်တောတွကေို ဆရာက ထိုငကြှည့န်တေုန်းပဲ။ မူးတဲ့အရှိနကြ မှင့လြာတာနဲ့ အိပယ်ာကို မခင်းနိုငတ်ော့တာ။ ဆရာကို ပြနဖြို့ နှုတဆြကမြိလား မဆကမြိလား မသိတော့ပါဘူး။ ကုတငပြေါြ ထိုးအိပပြဈလိုကတ်ာပဲ။

ဘယလြို အိပပြွောသ်ှားမှန်း မသိဘူး။ အတောလြေးကြာမှ ရမှေှေးနံ့ရော ခွှေးနံ့ရော ရလိုကလြို့ မကြလြုံး ဖြင့ကြှည့မြိတယ်။ နှေး ဆရာနဲ့ ကလပကြ ပြနလြာတဲ့အတိုင်းပဲ အဝတအြစားက ရောကတ်ာနဲ့ အိပပြဈတော့ တရေးနိုး အမူးပြခေါစလေးပေါ့။ ခွှေးနံ့က နှေးခငပြှန်း ခွှေးနံ့မဟုတတ်ာ ခကြခြှင်းသိလိုကပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ နှနေဲ့ တဈအိပယ်ာထဲ အတူနတောက ဘယသ်ူလဲ အမှနစြဉြးစားလိုကတ်ော့ မကြလြုံးပြူးသှားရတယ်။

ဟုတတ်ယလြေ နှေးကို ပြနလြိုကပျို့တာ ဆရာဦးနိုငမြောလြေ။ ဒါဆို သူ မပြနသ်ေးတာနမယ်ေ။ နှေး တွေးမိတာနဲ့ မကြလြုံးတွကေို အားယူပြီး အကြည့်ရြှှေ့လိုကတ်ာပေါ့။ သချောတယ် နှေးတို့ လငမြယား အိပခြန်းလေးထဲပါပဲ။ မီးရောငအြောကြ ကုတငပြေါမြှာ နှေးက ကိုယတ်စောင်း အနအထေားနဲ့ နှေးဗိုကန်ားလေး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တငပြလှဲ ဝငထြိုငန်တောက ဆရာ ဦးနိုငမြောပြါ။ နှေး စကပထြမိန် ပေါငလြယထြိ ခွဲထားတဲ့ နရောလေးက လှနန်ပြေီး ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတ် ဖြေးဖြေးလေးက ထပလြကြလြေး ပေါန်တောပေါ့။

ဆရာက နှေးပေါငဂြှလေးကို ကြည့်ပြှီး ဟိုးအရငကြလိုပဲ သူ့ပေါငကြှားက ဟာကို ခပဖြှဖြ ပြတသ်ပန်တော။ ဆရာ့ပေါငကြှားက ဟာကြီး အနီးကပမြှငတ်ော့ နှေး သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာတယ်။ အာခေါငတ်ှေ ချောကကြပလြာပြီး ရငတေလြာသလို ခံစားလာရတာပဲ။ ဆရာကတော့ နှေး နိုးနတော မသိပါဘူး နှေးပေါငဂြှလေးကိုပဲ စူးစိုကကြှည့န်တောပါ။

နှေး ဆရာ့ဟာကြီးကို အနီးကပ် မကြည့်ရြဲလို့ အိပရြင်းနဲ့ ကိုယလြုံးလိမ့သ်လို လုပပြှပြီး ကြောပေးထားလိုကမြိတယ်။ မကြာပါဘူး နှေး ဘယဘြကခြှထေောကပြေါြ တငထြားတဲ့ ညာဘကခြှထေောကကြို ဆရာက ဒူးခေါကကြှေးက ကိုငပြှီး အပေါတ်ှန်းတငန်တော။ နှေးဝတထြားတဲ့ အညိုရောငဗြွောင် ထမိနစြကပကြ အပြော့သားမို့ ဆရာ ဆှဲလှနတ်ော့ ပေါငလြယ် အကြဲနရောလေးထဲက ပေါငတ်နတ်ှေ ပေါလြာတယ်။ ဘယဘြကခြှထေောကအြောကြ ထမိနစြက ဖိထားလို့ ကနွန်ပမေယေ့ြ ညာဘကဒြူးကြေးတငခြံရတဲ့ဘကကြ ခါးထိ လှနတ်ကလြာပြီး နှေးခါးပေါြ ဆရာ့နှာခေါင်းက ထွကတ်ဲ့ အငှေ့နှေးနှေးလေး ကရွောကန်ပြနေရြောပဲ။ နှေးဖငကြှီးက မိန်းမချင်ြးတောင် ငေးယူရတာမို့ ဘေးတစောင်း လှည့အြိပလြိုကတ်ော့ ခွကန်တေဲ့ ခါးလေးအောကြ ဖငသ်ားစိုငကြှီးက ဆရာ့ဘကြ ပစ်ပြထားသလို ဖြစ်နမှော သချောတယ်။ တွေးမိရုံနဲ့ စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်လာပြီး အောကကြ အရညကြှညလြေး စိမ့ထြှကလြာရတယ်။

ဆရာလည်း နှေးဖငကြို အနီးကပကြှည့ရြတာ စိတလြှုပရြှားနပေုံပါ။ အသကရြှူသံတွေ ပငွြးလာတာ ကြားနရတေယ်။ နှေးက ကိုယတ်စောင်း အနအထေားမို့ ဆန့ထြားတဲ့ ဘယဘြကပြေါငန်ဲ့ ဒူးကြေးထားတဲ့ ညာဘကပြေါငကြှား ဆရာက ဒူးထောကြ ဝငထြိုငန်ပြေီ။ ဆရာမကြလြုံးတွကေ နှေး အောကပျိုင်းပဲ ကြည့်န်တောလေ။ နှေး ခိုးကြည့်န်တောကို သတိထားမိပုံ မပေါပြါဘူး။ စိတလြှုပရြှားနရင်ေး နှေးခါးပေါထြိ လှနတ်ကန်တေဲ့ စကပထြမိန် အောကန်ားစကို မပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီ မွော့ကြိုးလေးကို ဟကြည့်တ်ော့ လကတ်ှေ တုနန်ရှောတာ။ ခဏနတေော့ ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကဟြနန်ဲ့ နှေးခါးကို တွန်းပြီး ပကလြကအြနထေား ဖြစ်အောင် လုပလြိုကတ်ာပဲ။

နှေး အလိုကသ်င့ြ ကိုယလြုံးကို လှနပြေးနမေိတာပါ။ ပကလြကအြနထေားရောကတ်ော့ စကပခြွိတကြို ဆှဲဖြုတပြှီး အောကကြို မရမက ဆှဲခွှတပြဈတယ်။ ထမိနကြွှတတ်ာနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ လိပခြွှတပြဈတာ ခပကြှမ်းကြမ်းပဲ။ နှေး နိုးလာလည်း ရငဆြိုငမြယ့ပြုံစံ ပြောင်းသှားပါပြီ။ နှေး အဖုတလြေးကို လကန်ဲ့ဖြဲပြီး ပြတသ်ပန်တေော့ တဈမွိုးကြီးပဲ အားမလို အားမရဖြစ်နရတေယ်။ အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရရင် လကန်ဲ့ ဆကမြလုပစြချင်ေတ်ော့ဘူး။ ပါးစပန်ဲ့လကြပြေးတာ နှေး ပိုပြီးနှစ်ခွိုကတ်ာပါ။ တောပြါသေးရဲ့ နှေး တောင်းတတုန်း အစိလေးကို ဖိခွရင်ေး ဖငဝြနဲ့ အခေါင်းပေါကလြေးကြား လွှာဖြားနဲ့ ထိုးဆှနတယ်ေ။ ပြီးမှ လွှာလေးက အပေါတ်ကလြာပြီး အစိနားလေးထိ ယကပြေးတယ်။ ဘောင်းဘီမခံထားတော့ ဆရာ့လွှာနဲ့ နှေးဟာလေး အသားစိုငခြငွြး တိုကရြိုကထြိတွေ့တော့ အရသာက ပိုကောင်းနတယ်ေ။

” အားးးး … အ …… ဆရာ ရယ် ”

နှေး အိပခြငွယ်ောငဆြောငရြင်း ထိန်းမရတော့ပါဘူး။ နှေး အိမထြောငသ်ကတ်မ်း တလွှောကြ ခငပြှန်းဖြစ်သူဆီကတောင် မရဖူးတဲ့ အရသာလေးလေ။ နှေး ညည်းသံလေးကြောင့ြ မကြန်ှာကို တဈခကြြ လှမ်းကြည့်ရြင်း ပြနယ်ကပြေးတော့ လှုပရြှားမှုတွကေ ပိုမှနလြာတယ်။

” အဟင့ျ … ဟင့ျ ”

အလိုလိုနရင်ေး မကြရြညလြညလြာပြီး ဝမ်းနည်းလာသလိုပဲ။ ဆရာ့ကိုကြည့်တ်ော့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံနကြတော။ ဆရာလည်း နှေး ရှိုကသ်ံကြောင့ြ ယကပြေးနရောက ရပပြှီး နှေးမကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်န်ပေုံပါ။ နှေးကို စိုကကြှည့ပြှီး အစိလေးကို ပါးစပထြဲ စုပယ်ူရင်း အထဲရောကမြှ လွှာဖြားနဲ့ ထိုးဆှပေးနတော။ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ကာမအရသာ ပေးစွမ်းနိုငဆြုံး အစိလေးကို ပါးစပထြဲ ထည့စြုပန်တေော့ နှေးတကိုယလြုံး ဆရာ့ပါးစပထြဲ ရောကသ်ှားသလိုပါပဲ။ အသံထွကြ ညည်းချင်ပြမယေ့ြ မထွကအြောင် မနည်း ထိန်းထားရတယ်။

နှေး ကာမစိတ် ပြင်းထနန်တော ဆရာ့ကို မသိစချင်ေဘြူး။ ပါးစပထြဲ အစိလေးကို ထိတယဆြိုရုံလေး လွှာနဲ့ဝိုကပြှီးမှ ဆှဲစုပပြေးနတေော့ နှေး ပေါငတ်နတ်ှေ တဆကဆြကြ တုနလြာတော့တယ်။ ရငတ်ှေ တဒုတဒြုတ် ခုနပြှီး လှိုင်းစီးနရသေလိုပေါ့။ ကိုယလြုံးလေး နိမ့သ်ှားလိုကြ မှင့လြာလိုကန်ဲ့ မောဟိုကန်ပြေီ။ နှေး ပြီးချင်လြာပြီ ဒီခံစားမှုကို ထိန်းထားရတာလည်း ပငပြန်းနပြေီ။

” အ …… အမလေးးးး … ရှီးးးး … မ မ မ ရ တော့ ဘူး … ဆရာရယ် …… ထွကျ ကုန် ပြီ ”

တွေးနတေုန်း နှေး အရညတ်ှေ ပန်းထွကရြင်း လူတကိုယလြုံး ချောကထြဲ ထိုးကသွှားသလိုပဲ။ သတိထားပြီး ထိန်းလိုကပြမေဲ့ ခွဖြေားထိပတ်ှေ ကော့တကသ်ှားပြီး လကန်ှဈဖကကြ ဆရာခေါင်းကို ဆှဲရင်း နှေး အဖုတလြေးနဲ့ ကပထြားမိတယ်။ အသကမြွှင်းရှူပြီး အနားယူနတေုန်း ဆရာက သူ့ဘောင်းဘီကိုခွှတရြင်း အတွင်းခံကို တဆကတ်ည်း ဆှဲခွှတပြဈတယ်။ အသားဖြူပမယေ့ြ ပေါငကြှားထဲ ဆရာ့လီးက နီညိုရောငသ်န်းနပြေီး နှေးခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့ြ လီးထကြ အတုတရြော အရှညရြော သာနတောပဲ။ တဈခကြြ နှစ်ခကြြ ဆှလိုကတ်ာနဲ့ ဆရာ့လီးကြီး အကြောတွေ ထင်းလာပြီး ထောငမြတလြာတယ်။

နှေး ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူတော့ နှေး အသကပြှင်းပြင်း ရှူထားလိုကတ်ယ်။ နှေးအဖုတလြေး တင်းကနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး ခွထေောကအြကြောတွေ လှုပမြရအောင် ခံစားလိုကရြတယ်။

” အဟင့ြ ဟင့ြ … အဲတာတော့ မလုပပြါနဲ့ ဆရာရယ် …။ နှေး … ခွင့ြ မပြုချင်ဘြူး …။ အထိအတွေ့မှာ … သာယာပမယ်ေ … အဆုံးထိ မသှားချင်ဘြူး ဆရာ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

နှေးကသာ ပြောနတော ဆရာက နောကမြဆုတ် တော့ပါဘူး။ တရဈချင်ြး နှေးဟာထဲ ဖိထည့န်တော။

” အခုမှတော့ မထူးတော့ပါဘူး နှေးရယ် ….။ ဆရာ … မထိန်းနိုငတ်ော့လို့ပါ ”

ဆရာ့လီး အတွင်းထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တိုးဝငလြာပြီး ဆီးခုံးချင်ြး ကပတ်ာနဲ့ အထဲက နာကငွလြာလို့ သကသ်ာလို သကသ်ာညား ခေါင်းကိုမော့ပြီး ရငဘြတလြေး ကော့လိုကမြိတယ်။ နှေး ရငကြော့လိုကတ်ာနဲ့ ဖကဖြူးစိမ်းရောင် ကိုယကြှပအြင်ျကြီလေးရဲ့ အောကန်ားစကို လညပြင်းနားထိ ပင့တ်ငပြဈတာ။ ဆရာ့ လကတ်ှကေ အပေါတ်ကလြာပြီး နှေးရဲ့ ဘောလြီအလယကြို လကန်ဲ့ အောကကြို ခွိတဆြှဲခလွိုကတ်ယ်။ နို့အုံနှစ်ဖကလြုံး ရုန်းထွကလြာတော့ အောကဆြှဲခထွားတဲ့ ဘောလြီက ပင့ထြိန်းပေးသလိုဖြစ်ပြီး နို့အုံတွကေ ပြူးထွကလြာတယ်။

နှေးထငတ်ာ ပါးစပန်ဲ့ စို့ပေးမယ် ထငတ်ာပါ။ ဒါပမယေ့ြ လကည်ိုးနဲ့ လကခြလယ် ကြားထဲ နို့သီးခေါင်းကို ညှပပြှီး လကဖြမိုးက နို့အုံကို ဖိပြတန်တေော့ ခံစားမှုက တမွိုးလေးပဲ။ အရသာ အသဈလေး ခံစားနတေုန်း လကဖြမိုး ပြနမြှောကရြင်း လကည်ိုးနဲ့ လကမြကိုသုံးပြီး နို့သီးခေါင်းကို ညှဈခွပစ်ေတယ်။ နို့သီးခေါင်းလေး ကြိန်းလာပမယေ့ြ ခံစားမှုက ကောင်းလာလို့ အသံထွကည်ည်းပြီးမှ ရှကမြိနတော။

နှေး အထဲက ဆရာ့လီးက မလှုပရြှားသေးဘူး။ အတွင်းထဲ သပလြွှိုထားသလို လှုပလြို့လည်း မရသေးဘူး။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ယားလာပြီး မသိမသာ ကော့ပေးတော့မှ ဆရာက သူ့ဟာကို ခပဖြှည်းဖြည်း အသှင်းအထုတ် စလုပလြာတယ်။ အထဲဝငလြာတိုင်း နှင့န်အေောင် ခံစားရပြီး ပြနထြှကသ်ှားတိုင်း ဟာပြီး ကနွန်ရဈေတာပဲရှင်။ နှေး ခံနိုငလြာတော့ ခပကြှမ်းကြမ်း ပစ်ဆောင့လြာတယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ှအတေိုင်း နှေး နို့နှစ်လုံးကလည်း အောကကြ ဘောလြီထိန်းထားတာတောင် လှုပရြမ်းနတေော့တာပဲ။

ရုတတ်ရကြ ဆရာက ဆောင့ခြကြတ်ှေ ရပပြှီး နို့သီးခေါင်း တဈဖကကြို ငုံ့ပြီး ဆှဲစုပတ်ော့ နှေး ကြောပြငပြါ ကော့တကသ်ှားမိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အထဲက တင်းကြပတ်ဲ့ ခံစားမှုက လွော့မသှားသေးဘူး။ အောင့ခြံနတေဲ့ နှေးမကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ဆရာက သဘောတွေ့နပေုံပဲ။ ရရှိလာတဲ့ ခံစားခကြကြို နှေး ဘယလြိုတုန့ပြှနရြမှန်း မသိပါဘူး။ နို့စို့ရင်း ဆောင့လြုပပြေးတဲ့ အရသာက နှေးအတွကြ ကောင်းလှန်းလို့ သေးတောင် ထွကခြငွလြာတယ်။ ဘယလြိုမှ ထိန်းမရတော့လို့ အသံအကယွကြှီး အောပြှီး ညည်းပစ်လိုကတ်ယ်။

ဆရာ အစိကို လွှာနဲ့ယကပြေးတဲ့ အရသာနဲ့မတူတဲ့ ခံစားမှုတွကေ နှေး သှေးသားတွကေို ဆူပြကစြတယ်ေ။ နို့စို့ခံရင်း အတွင်းသားထဲ လီးရဲ့ အရညပြှားနဲ့ ထိပခြေါင်းက ခွိတဆြှဲ ပြတတ်ိုကမြှုတွေ တဈပျိုငန်ကထြဲ ခံစားလိုကရြတယ်။ တောင့မြခံနိုငတ်ော့ဘူး။ လကန်ှဈဖကကြ အိပယ်ာခင်းတွကေို ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငထြားရင်း နှေးဖငကြှီး လပေေါြ အလိုလို မှှောကတ်ကသ်ှားရတာပေါ့။ အရညတ်ှေ အဆကမြပြတ် ထောငပြန်းပြီးမှ အရုပကြှိုးပကြသ်လို ဘုံးကနဲ့ ကုတငပြေါြ ဖငသ်ားစိုငကြှီး ပြနကြလွာတယ်။ နှေးကိုယလြုံးလေး တွန့လြိမပြှီး ခဏအကြာမှ ငှိမကြသွှားတော့တာ။

နှေးငှိမသ်ှားတာနဲ့ ဆရာက အဖုတထြဲ စိမထြားထဲ သူ့လီးကို ထုတပြှီး ဘယလြကလြကကြို နှေး ရငဘြတဘြေး တံတောငဆြဈနဲ့ ကြေးထောကပြှီး နို့သီးခေါင်းတွကေို ပြနစြို့နတယ်ေ။ အားရပါးရစို့ရင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို မနာအောင် သှားလေးနဲ့ ခဲလိုကတ်ော့ နှေး တုနကြနဲ့ ဖြစ်သှားရောပဲ။ ဆရာ့ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲဆုပကြိုငရြင်း နို့နဲ့ပါးစပ် ကပထြားပြီး မကြလြုံးလေး မှိတထြားလိုကတ်ယ်။

” နှေး … ဆရာ့ကို လေးဘကကြုန်းပေးပါလား ”

” အိုရျ … ဆရာကလည်းနောျ ”

နို့စို့တာရပပြှီး ပြောလိုကတ်ဲ့ ဆရာ့စကားကြောင့ြ နှေး ရှကမြိသှားတယ်။ ခငပြှန်းမဟုတတ်ဲ့ သူစိမ်းယောကြြားရှေ့ နှေးဖငကြှီး ကုန်းထားရမှာ တွေးမိရုံနဲ့ ရှကလြည်းရှကြ အဖုတလြေးထဲကလည်း ဆဈကနဲ့ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာပေါ့။

” လုပပြါ … နှေးရယ် … အဝေးကြီးက လာရတဲ့ … ဆရာ့ကို မသနားဘူးလား ”

ဆရာက ကလေးတဈယောကလြို ပူဆာနလေို့ နှေး လိုကလြွောပေးလိုကပြါတယ်။ နှေး ပြီးသှားပမယေ့ြ ဆရာ မပြီးသေးတာ ရိပမြိတာပေါ့ြ။ ဆရာ့လီးကြီးကို နှေး ကြိုကသ်ှားတော့ ရှကလြည်းရှကြ ခံလည်းခံချင်တ်ာနဲ့ မကြလြုံးကို မှိတထြားလကြလြေးပဲ ခေါင်းငှိမ့ရြင်း ကုန်းထလိုကတ်ယ်။ နှေး လေးဘကကြုန်းပေးတော့ ဆရာ့လီးကြီးက အဖုတထြဲ နောကကြနေ ခပစြီးစီးလေး ပြနဝြငလြာခဲ့တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပရြင်း အရှိနရြလာတော့ နှေးခါးလေးကို စုံကိုငပြှီး နောကကြနေ မနားတမ်း ဆောင့လြုပတ်ော့တာပဲ။

ဆရာ့ လီးကြီး နှေးအဖုတလြေးထဲ တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဝငထြှကန်ပြေီ။ ခံလို့ကောင်းပမယေ့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ တိုးဝငလြာတဲ့ လီးထိပကြ သားအိမဝြကို လာဆောင့တ်ော့ ခေါင်းအုံးကို ဆုပကြိုငပြှီး ပါးစပကြလည်း တအားအားနဲ့ အံကြိတခြံနရတေယ်။ အတောကြှာကြာလေး အလုပခြံပြီးမှ နှေးဟာလေးထဲ ပူကနဲ ဆရာ့အရညတ်ှေ ဝငလြာတော့တယ်။ ဆရာလည်း အားကနဲ့ ညည်းရင်း နှေးခါးကို ဆှဲပြီး နှေးဖငကြို ဆီးခုံးနဲ့ ဖိကပထြားရင်း အရညတ်ှေ အကုန် ညှဈထည့ပြှီးမှ သူ့လီးကြီးကို ဆှဲထုတသ်ှားတယ်။

ခဏနားပြီး ဆရာပြနမြယ် ထငန်တောပေါ့။ ပကလြကအြနားယူရင်း နှေးပေါငကြှားထဲ လကန်ဲ့ပြတပြှီး ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားကြောင့ြ နှေး အံ့သှသှားခဲ့ရတယ်။

” နှေး … ဆရာ ဒီမှာပဲ … ညအိပလြိုကမြယ် …။ နှေးခငပြှန်း … ပြနမြလာသေးဘူးမလား ”

” နောကြ … ၃ ရကလြောကြ ကြာဦးမယ် … ပြောတယ် ဆရာ …။ အိပခြငွြ အိပသ်ှားလေ ”

ဆရာက သူ့ကားနောကခြန်းက အဝတအြိတလြေး ယူပြီး အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာတယ်။ နှေးတို့ လငမြယား အိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာပဲ ဆရာနဲ့ နှေး အတူအိပလြိုကကြှတယ်။ နှေး တဈညလုံး ဆရာများ ထပစြဦးမလားလို့ မွှောလြင့မြိပမယေ့ြ သူနတေဲ့မှို့ကနေ ဒီအထိ ကားမောင်းလာလို့ ပငပြန်းရှာတာနမယ်ေ တခူးခူးနဲ့ ဟောကပြှီး အိပတ်ော့တာပဲ။ နှေးဘဝ ပထမဆုံးအကြိမ် သူစိမ်းယောကြြားနဲ့ အတူအိပဖြူးတာပါ။

မနကလြင်းတော့ နှေး ဆရာ့အတွကြ မုန့န်ဲ့ ကောဖြီ အဆငသ်င့ြ လုပထြားလိုကတ်ယ်။ ညက သောင်းကနွြးမိလို့ နှေးကိုယလြုံးက အနံ့ထွကန်တောနဲ့ ရချိုးဖို့ စဉြးစားလိုကတ်ယ်။ နှေး ရချိုးပြီး ရချိုးခန်းက ထွကတ်ော့ ဆရာက ရချိုးခန်း တံခါးနား ရောကန်ပြေီ။

” ဟော … ဆရာ နိုးလာပြီပေါ့ ”

” အင်း … ရသေံကြားတာနဲ့ … ဆရာလည်း … နိုးလာတာပါ ”

နှေး ရစေိုထမိနကြို ဆရာရှေ့ ဖြန့ဝြတပြှီး ရငပြှနလြွားတော့ ထမိနကြကပန်ပြေီး နိုအုံကြီးက ထင်းနပြနေရြော။ ခကြခြငွြးပဲ ဆရာ့ပေါငကြှားက ဟာကြီး ဆကကြနဲ့ ခုံးထလာတယ်။ မကြလြုံးတွကေ ရစေိုပြီး ပါးကပန်တေဲ့ နှေးထမိနအြောကကြ အဖုတအြရာကြီးဆီ ရောကန်တောပေါ့။ နှေးလည်း ဆရာ့ ပေါငကြှားကို ကြည့်မြိတော့ အဖုတထြဲက ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာပါ။

” ဘာကြည့်န်တောလဲ … ဆရာရဲ့ … ခခြြ ခခြြ ”

နှေး မကြစြောင်းလေး ပစ်ပြီး ရချိုးခန်းနံရံက ဘားတန်းပေါြ တငထြားတဲ့ တဘကကြို လှမ်းယူတော့ ကိုယလြုံးပါ လှည့လြိုကရြတယ်။ ကိုယလြုံးလှည့တ်ာနဲ့ ဆရာ့မကြလြုံးတွကေ နှေးဖငကြှီးကို မလှတတ်မ်း လိုကကြှည့န်ပြနေရြောပဲ။

” လှလို့ကြည့်မြိတာပါ … နှေးရယ် …။ ကိုယလြုံးရော … ရုပရြညရြော … နှေးယောကြြား … ကိုစိုးမှင့ြ တော့ မိန်းမရတာ … အတောကြံကောင်းတယ် ”

” မှှောကမြနပေါနဲ့ … ဆရာရယ် …။ နှေး ဆရာ့ဖို့ … မုန့န်ဲ့ ကောဖြီ … အဆငသ်င့ြ လုပထြားပါတယ် … ဧည့ခြန်းထဲမယ် ”

” ဆရာ့ … မနကစြာက … ဒီမှာလေ နှေးရဲ့ ”

” အိုးးး … ဆရာကလည်း … ဟှန့ျ ”

စကားပြောရင်း ဆရာက နှေးနားတိုးကပပြှီး ပေါငကြှားလေးထဲ လကန်ဲ့ ထိုးပြနတော။

” ကဲပါ … လန်းသှားအောင် ရေ အရငခြွိုးလိုကန်ောြ … ဆရာ … နှေး အဝတလြဲလိုကြဦးမယ် ”

ပြောပြီး ဆရာ့ဘေးက ကပထြှကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အိပခြန်းထဲက ရချိုးခန်းမို့ အပြငထြှကပြှီးတာနဲ့ ရလေဲထမိနလြဲပြီး ဆံပငတ်ှေ ချောကအြောင် သုတပြဈနတော။ နှေး ဆံပငတ်ှေ သုတတ်ုန်း ရသေံတွေ ကြားနရတေယ်။ ဆရာလည်း ရချိုးနပေါပြီ။ နှေး ဆံပငတ်ှခွေောကတ်ော့ အဝတဘြီဒိုထဲက အင်ျကြီနဲ့ စကပ် တွဲလကြလြေး ခေါင်းပေါကြ စွပခြလွိုကတ်ယ်။ အဲ့အခွိန် ဆရာက နောကကြရောကလြာပြီး စကပအြောကန်ားစထဲ လကသ်ှင်းပြတန်တော။ စကပလြေးက ပေါငလြညထြိပဲ ဖုံးတော့ လကသ်ှင်းတာနဲ့ နှေးအဖုတလြေး တန်းထိတော့တာပေါ့။

” အအေး ပတန်မယ်ေ … ဆရာရဲ့ … လှတပြါ … နှေး ရသေုတပြေးမယ် … လာ ”

စကားပြောရင်း နှေးကိုယလြုံး လှည့လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးပြူးသှားရတယ်။ ဆရာက ၂ ယောကထြဲရှိတယဆြိုတဲ့ အသိနဲ့ ရချိုးခန်းက ကိုယတ်ုံးလုံးကြီး ထွကလြာတာ။ နှေး နည်းနည်းရှကမြိပမယေ့ြ ဆရာ့ကို ကုတငပြေါြ ထိုငခြိုင်းရင်း တဘကသ်ုတပြေးနမေိတယ်။ ခေါင်းကနစပြေီး မကြန်ှာ၊ ကြော၊ ရငဘြတ်၊ ဗိုကသ်ားတွေ သုတပြေးနတေုန်း ဆရာ့ပေါငကြှားထဲ လီးက ထောငမြတလြာတယ်။ လီးဆီ တဘကလြေး အုပတ်ုန်း နှေးပုခုံးကိုဆှဲပြီး ကုတငပြေါြ လှဲခပြဈတယ်။

နှေးပါးပြင် ဖောင်းဖောင်းလေးကို လညတ်ိုငလြေးကို ဆှဲစုပန်တေော့ ဆရာ့ ဘယဘြကပြုခုံးပေါြ မှေးတငပြှီး နှေးနို့အုံတွနေဲ့ ရငဘြတခြငွြး ပြားနအေောင် ကပပြေးမိတယ်။ ဆရာ့လကတ်ဈဖကကြ ပေါငလြယထြိပဲ ဖုံးတဲ့ နှေးစကပ် အောကန်ားစလေးထဲ ဝငလြာပြီး ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ဆုပန်ယရြင်း ကြောပြငကြို ပြတသ်ပပြေးနပြနေရြော။ ခငပြှန်းဖြစ်သူနဲ့ ဒီလိုနရမှေန်း နှေးမသိခဲ့တာ အခု ဆရာနဲ့ကြမှ အယုအယ အပြတသ်ပတ်ှကေ စိတကြို နိုးကြှစကြေောင်း သိခဲ့ရတယ်။

” နှေးက … တအားလှတာပဲကြာ ”

ပုခုံးပေါမြေးတငထြားတဲ့ နှေး မေးဖြားလေးကို နမ်းရင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပြောနရင်ေး နှုတခြမ်းလေး ဟပြီး တေ့စုပတ်ော့ ရငထြဲ ငှိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲပဲ။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပမြိတော့ နှေးလည်း အာကမွခံ ဆရာ့ လွှာဖြားလေးကို စုပပြှီး တုန့်ပြနပြေးနမေိတယ်။နှစ်ယောကသ်ား တင်းကြပစြှာဖကရြင်း ဝငသ်ကထြှကသ်ကတ်ှေ မှနလြာခဲ့တာပေါ့။ အတွေ့အာရုံမှာပဲ ရဈမူးနတေုန်း နှေးအဖုတန်ဲ့ ဖိထားတဲ့ ဆရာ့လီးက အကကြှဲကြောင်းထဲ အမှှောင်းလိုကြ မာထငလြာတော့ တဈကိုယလြုံး ဖိန်းရှိန်းသှားရတယ်။ နှေး အစိလေးက ဆရာ့လီး အရညပြှားကို ဖိထောကရြင်း ငေါကကြနဲ့ ငေါကကြနဲ့ ဖြစ်ပြီး အထဲက အရညလြေးတွပေါ စိမ့ထြှကလြာတာ။

” နှေး … အင်ျကြီ ခွှတလြိုကန်ောြ ”

ဆရာ့ကိုယပြေါြ မှောကထြားရာကနေ ခါးဆန့ရြင်း ပေါငလြယကြ စကပအြောကန်ားစလေး မပြီး ဖငကြှီးကြှ အပေါပြင့ခြွှတတ်ော့ တွဲလကြအြင်ျကြီလေးပါ ခွှတပြှီးသားပဲ။ ညက မူးနလေို့ စိတရြဲပမယေ့ြ အခုလို မနကခြင်း ပြတင်းပေါကကြ ဝငလြာတဲ့ အလင်းရောငလြေးအောကြ ဆရာနဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံး နမေိတော့ ရှကစြိတလြေး ဝငလြာတာပေါ့။

ရုတတ်ရကြ လီးတဆုံး လိုးခံလိုကရြလို့ နှေး ခေါင်းလေးမော့တကပြှီး အားကနဲ့ အသံထွကြ အောလြိုကမြိတယ်။ တဈအိမလြုံး နှေးနဲ့ ဆရာ ၂ ယောကထြဲမို့ နှေး ခံစားမှုအတိုင်း ဖြင့ခြပြဈတာပေါ့။ ဆရာကလည်း စသိကတည်းက တိတတ်ခိုး စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ နှေးဖငကြှီးကို နောကကြ ကြည့်လြိုးချင်တ်ယ် ပူဆာလို့ ကုတငပြေါမြှာပဲ လေးဘကကြုန်းပေးလိုကတ်ာလေ။

” ဗစြျ … အ … ဘှတ် ဖြပ် …… အမလေးးးး ”

နှေးဖငကြှီး အစွမ်းကုန် ကော့ပေးထားတော့ ဆရာ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပြင်းထနန်တယ်ေ။ လီးဝငလြာတိုင်း တောင့ခြံပေးပြီး စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွနေဲ့ လီးကို ပြနည်ှဈပေးနလေိုကတ်ယ်။

” ရှီးးးးးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … နှေးရယ် … အိမထြောငသ်ညဆြိုတာ မယုံနိုငစြရာပဲ … အင့ြ … ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ”

နှေးလည်း အံကြိတခြံနရတောပါ။ တကယလြည်း နှေးအဖုတလြေးက ခငပြှန်းဖြစ်သူ ကိုကြီးစိုးမှင့ြ လီးတဈချောင်းပဲ ဝငဖြူးတာလေ။ ဆရာ့လီးက ခပတ်ုတတ်ုတမြို့ စောကခြေါင်းထဲ စီးကြပန်တောပေါ့။ အဖုတထြဲ လီးအရညပြှား ပြတတ်ိုကမြှု့ကြောင့ြ အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာမှ လီးအဝင် အထွကြ ကောင်းလာခဲ့တာ။ လီးအရသာ ခံစားမိတော့ နို့အုံနှစ်ဖကြ တင်းမာလာတယ်။ ဆရာက နှေးခါးလေးကို ကိုငပြှီး ဆှဲလိုးနရောက နို့အုံနှစ်ဖကြ ပြောင်းကိုငပြှီး ပစ်ပစ် လိုးတော့တာပဲ။

” ရှီးးးးးးး … ကောင်းတယ် သိပကြောင်းတာပဲ … ဆရာရယ် …။ နှေး ဒီလို မခံစားဖူးဘူး …။ အ အားးး … ရှိးးးးးး … ဘှတ် ဘှတ် … ဗစွြ …… အ အားးးး ဖြပ် ဘှတ် … အမလေးးးး ကြှတကြွှတ် ”

ဖကြကြနဲ့ ကုတငခြေါင်းရင်းက နှေးခငပြှန်း ကိုကြီးစိုးမှင့န်ဲ့ နှေးနဲ့ မင်ျဂလာဆောင် အမှတတ်ရ ဓာတပြုံကြီးကို မှငတ်ော့ စိတထြဲ ဖောမြပြနိုငတ်ဲ့ ဝဒနောလေး ဝငရြောကလြာတယ်။ နှေးတို့ လငမြယားအိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ဖငကြှီးထောငပြှီး သူစိမ်းယောကြြားတဈဦးကို မကမြကမြောမော အလိုးခံနတေဲ့ နှေးကို ကိုကြီးစိုးမှင့ြ မှငရြင် ဘယလြိုခံစားနမလေဲ ဆိုပြီး တွေးနမေိတာ။ အဲ့အခွိန် ဆရာက ဒူးညှောင်းလာလို့ ပုံစံပြောင်းလိုးဖို့ ပြောနပြနေတ်ယ်။

” နှေး … နောကတ်မွိုး ပြောင်းလိုးရအောင် နောြ ”

” ဟင့ျ … ခံလို့ကောင်းနမှေ … ဆရာကလည်း ”

ပြောလည်းပြော လီးကိုဆှဲထုတတ်ော့ နှေးလည်း ဖငကြှီး ဘေးလှဲခပြှီး အဖုတထြဲက ကြှတထြှကလြာသော လီးကြီးကို ကြည့်န်မေိတယ်။ အဖုတထြဲက အကြိအခွှဲတွေ ကပန်တေဲ့ ဆရာ့လီးကြီးက ခါရမ်းနတယ်ေ။ ခငပြှန်းဖြစ်သူ မဖြည့ဆြည်းနိုငတ်ဲ့ ကာမသုခတွေ ပေးစွမ်းရင်း ကော့ပြံနအေောင် လိုးနိုငတ်ဲ့ လီးကြီးကို ကြည့်ရြင်း အလိုးခံချင်တ်ဲ့စိတကြ တဖြားဖြား ဖြစ်နတေုန်းပဲ။

ငေးကြည့်န်တေုန်း ဆရာက ကုတငအြောကြ ဆင်းပြီး မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ နှေးကို ပကလြကလြှနခြိုင်းတယ်။ နှေးဖငကြှီးကို ကုတငစြောင်း ဆှဲယူပြီး မေးတငလြိုကရြင်း ပေါငန်ှဈဖကြ ဆှဲမှှောကဖြှဲပြီး ဖောင်းကြှနတေဲ့ အဖုတထြဲ လီးထိပ် တေ့ဆောင့လြိုးနတယ်ေ။

” အားးးး …… အ … ဆရာရယ် …… ရှီးးးးး ”

ဆီးခုံးချင်ြးကပတ်ဲ့အထိ ဆောင့လြိုးတော့ လီးထိပကြ နှေး သားအိမဝြကို ဆောင့မြိနတောပေါ့။ အခကြြ ၅ဝ ခန့ြ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပြီးမှ နှေး ပေါငတ်နဖြှေးဖြေး တုတတ်ုတတ်ှကေို ပုခုံးပေါြ ထမ်းတငလြိုကတ်ယ်။ ကုတငစြောင်း နှေးပေါငကြှားထဲက အဖုတကြ မော့ပေးထားသလို ဖြစ်သှားရတာ‌ပေါ့။ ဆရာက စိတကြှိုကြ အနအထေားရောကတ်ော့ ဖောင်းကြှနတေဲ့ အဖုတကြို ကုတငအြောကြ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ မီးပြင့မြတတ် လိုးတော့တာပဲ။ ထိထိမိမိ လိုးခကြမြွားအောကြ နှေးလည်း ခေါင်းလေး ရမ်းခါပြီး တအားအား အောဟြဈနရတေယ်။

” အားးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … ဆရာရယ် … ဆောင့ဆြောင့ြ … ဟုတတ်ယ် … မညှာနဲ့ …… လိုးစမ်း … အမလေးးးး အ အားးးး …… ရှီးးးးးးး အ အ ”

နှေး စကားအဆုံး ဆရာလည်း အံကြိတပြှီး အားရှိသလောကြ မနားတမ်း ပစ်လိုးနတော။

” ဘှတ် …… အ …… ဗစွြ …… အားးးး …… အမလေးးး … သပြေီ သပြေီ …… နှေး သတေော့မယ် …… ကောင်းလိုကတ်ာနောြ …… နှေး သတေော့မယ် … ဆရာရဲ့ ”

ကာမစိတ် ပြင်းပြင်းထနထြနန်ဲ့ နို့အုံနှစ်ဖကကြို နှေးလကန်ဲ့ ဆှဲညှဈအောတ်ော့ နှေးမကြန်ှာလေးကို ကြည့်ပြှီး ဆရာက ပုခုံးပေါထြမ်းထားတဲ့ ပေါငန်ှဈဖကြ ဆှဲရင်း တရကြမ်း လိုးနတယ်ေ။

” အ အားးးး … ဆရာရယ် … ဆောင့ပြေးဦး … အမလေးးး …… ကြှတကြွှတ် … ကောင်းလိုကတ်ာ …… မရပန်ဲ့နောြ ဆောင့စြမ်းပါ … အင်းဟင်း အားးး အားးးးး ”

နှေး အထဲက တဆဈဆဈနဲ့ ယားတကလြာလို့ အားမလိုအားမရ ညည်းရင်း ဆရာ ပစ်ဆောင့တ်ိုင်း အောကကြ ကော့ထိုးပေးနမေိတာပါပဲ။ ကော့ပြံ ညည်းတွားရင်း ပယပြယန်ယန်ယ် အလိုးခံနရတေော့ အားရကြနပေမြိတယ်။ ဆရာလည်း နှေးမကြန်ှာငို စိုကကြှည့ရြင်း အားကုန် ဆယခြကြခြန့ြ ဆောင့ပြှီး တဈကိုယလြုံး ဆန့င်င် ဆန့င်ငန်ဲ့ အဖုတထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့န်ပြေီ။ နှေးလည်း ကိုယပြေါကြလွာတဲ့ ဆရာ့ကြောပြငကြို ဖကပြှီး ဖငကြှီး ကော့ထိုးရင်း စောကရြည် ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ာပေါ့။

ခဏနားပြီး ဆရာ မနကစြာစားပြီး နှေးတို့ အတူဖကအြိပကြှတယ်။ နေ့လညပျိုင်း ဆရာ သူမှို့ကို ပြနခြါနီး နှေးပါးပြငလြေးကို မကမြကမြောမောနဲ့ အကြာကြီး နမ်းပြီးမှ ပြနသ်ှားရှာတာ။

ရကမြှလ လမှနှစ် ရာသီအလီလီ ပြောင်းခဲ့ပမယေ့ြ ဆရာနဲ့ နှေးတို့ အဖြစ်အပကြတ်ှကေ မနေ့တဈနေ့ကလိုပါပဲရှင်။

ပြီးပါပြီ။