အောစာအုပ်

လွယ်အိတ်ကလေး

လှယအြိတကြလေး
ရေးသားသူ – ?????

ကိုကိုမောင် (၇) တန်း အောငတ်ော့ သူ့ဦးလေးရှိရာ မန်တလေး စိနပြန်းရပသ်ို့ ရောကလြာ၏။ စောစောကတော့ ကြောင်းဆကတ်ကရြန် စိတကြူးမရှိခဲ့။ ဦးလေးဖြစ်သူ ကိုမှင့ဟြနကြ ကြောင်းဆကထြားဖို့ တာဝနယ်ူသဖြင့ြ သူ့အမေ မခငဝြင်းက သဘောတူလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။

ဦးလေးဖြစ်သူ ကိုမှင့ဟြန် မှာ သံရကြေိုလုပင်န်းဖြင့ြ ကြီးပြားနေ၏။ အလုပရြုံက သတသ်တ်၊ အိမကြ သတသ်တဖြစ်သည်။ ကိုကိုမောငကြို မန်တလေးသို့ ပို့ခွင်းမှာ ကြောင်းဆကထြားဖို့ မဟုတဘြဲ အသကမြှေးဝမ်းကြောင်း အလုပတ်ဈခု သငကြှားရနဖြစ်သည်။ ဒီရောကမြှ အစီအ စဉတ်ှေ ပြောင်းကုနခြှင်းဖြစ်၏။

ကိုမှင့ဟြန် မိန်းမ မနှင်းရီ က ငှကေုနမြည့ြ ကိဈစမို့ သိပတ်ော့ မကြနပြေ။ သို့သောြ ကိုမှင့ဟြနကြို ကြောကရြသည့အြတွကြ အောင့သ်ကသ်ကန်ှင့ြ နလေိုကရြသည်။ ကိုကိုမောငကြလည်း သူ့ဦးလေး မိန်းမ မကြနပေမြှန်း ရိပမြိသည်။ ထို့ကြောင့ြ မနှင်းရီ နှင့ြ အဆငပြှအေောင် ပေါင်းရမညကြို နားလည် လိုကသ်ည်။

ကြောင်းဖြင့ဖြို့က တဈလခွဲလောကြ လိုသေး၏။ ထို့ကြောင့ြ အလုပရြုံနှင့အြိမ် ကူးခညွသ်န်းခညွလြုပကြာ မနှင်းရီ တာဝနမြွားကို ဝိုင်းကူလုပပြေးသည်။ မပငွြးမရိ မခိုမကပ် လုပကြိုငပြေးတတသ်ဖြင့ြ တဈပတအြတွင်း မနှင်းရီက သူ့ကို သဘောကသွှားသည်။ မနှင်းရီက အိမဆြိုငဖြှင့ထြားသညဖြစ်ရာ လိုအပသ်ော ပစ်စည်းများကို ဈေးခွိုသို့ သှားဝယပြေးရသည်။

ကိုကိုမောင် မရောကခြငကြ ဖတဖြတမြောအောင် လုပခြဲ့ရသော မနှင်းရီ တဈယောကြ ယခုတော့ တဝကမြက သကသ်ာနသဖြေင့ြ ကိုကိုမောင့အြပေါြ သဘောကြ ကြညဖြှူနသည်ေ။ ကိုကိုမောင် လုပကြိုငပြေးသမွှကို လုပအြားခဟု သဘောထားကာ ကြောင်းမုန့ဖြိုးအဖြစ် ယခုကတည်းက စုပေးထား၏။

ဦးလေးဖြစ်သူ ကိုမှင့ဟြနမြှာ မနကမြိုးလင်းသညန်ှင့ြ အလုပရြုံထွကသ်ည်။ ည မိုးခွုပမြှ ပြနလြာလေ့ရှိ သည်။ များသောအားဖြင့ြ ည ကိုးနာရီခွဲ ဆယန်ာရီမှ ပြနလြာလေ့ရှိသည်။ သညတ်ော့ ကိုကိုမောင် တဈယောကြ မနှင်းရီအတွကြ အကောင်းဆုံး ကူဖောလြောငဖြကြ ဖြစ်လာသည်။ ပြီးတော့ သူတို့မှာ သားသမီးမထွန်းကားသဖြင့ြ ကိုကိုမောငကြို သားတဈယောကသ်ဖြယ် သဘောထား ဆကဆြံလာသည်။

ကြောင်းစဖြင့သ်ည့န်ေ့က မနှင်းရီကိုယတ်ိုင် ကြောင်းလိုကအြပသ်ည်။ မနှင်းရီက သူနှင့ရြင်းနှီးသော ကသှယေမြိုး နှင့ြ ကိုကိုမောငကြို မိတဆြကပြေးပြီး လိုအပသ်ော အကူအညီများပေးရန် အတနတ်နမြှာခဲ့၏။ ကသှယေမြိုးကလည်း (၇)တန်းအောင် (၈)တန်းတကရြမည့သ်ူ ဖြစ်ရာ တောသားလေး ကိုကိုမောငအြဖို့ အစစအရာရာ အဆငပြှသှေားသည်။

မနှင်းရီက အပြနတ်ှင် ကသှယေမြိုးကိုပါ မုန့ဖြိုးငါးရာပေးခဲ့ သည်။ (မှတခြကြြ။ ။ ထိုစဉကြ ဆနတ်ဈပြည် (၁၂၅) ကပြြ ခန့သ်ာရှိသေးသည်။) ကိုကိုမောင့ကြို အကြောင်းပြု၍ မုန့ဖြိုးငါးရာ ရသဖြင့ြ ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ကိုကိုမောင့အြပေါြ ငယပြေါင်းသဖြယ် ခငမြငရြင်းနှီးသှားသည်။

လိုအပသ်ည့ြ အကူအညီများကို စတနော ထကသ်နစြှာ အကူအညီပေးသည်။ နောငလြည်း ရလာဦးမည့ြ အခွင့အြရေးများကို မွှောမြှငကြာ ကိုကိုမောငကြို သူ့လူအဖြစ် သတမြှတ် လိုကတ်ော့၏။ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့နှစ်ယောကမြှာ သှားအတူ စားအတူ တပူးတွဲတွဲဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

တကျကသိုလရြောကတ်ော့လည်း အတူတူပင် ကသှယေမြိုး မိဘများက သာမနလြကလြုပလြကစြားတွမေို့ စားနိုငသ်ောကန်ိုငရြုံသာ ရှိကြ၏။ ကသှယေမြိုး အဖကေ မှင်းလှည်းမောင်း သည်။ ကိုကိုမောင့ြ ဦးလေး အလုပရြုံက ပစ်စည်းများကို ကသှယေမြိုး အဖကပေင် ဒိုငခြံသယပျို့ပေးရ၏။

ကသှယေမြိုး အမကတေော့ ကမ်း နားဈေးမှာ ကုနစြိမ်းရောင်းသည်။ မနှင်းရီနှင့ြ ရှာဆှရှောမွိုးဖြစ်သည်။ မနှင်းရီက မန်တလေးဇာတိမဟုတ်။ အထကြ ကသာဖကမြှဖြစ်သည်။ ဈေးရောင်းရင်း သူ့ဦးလေးနှင့ြ ညားကြခွင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ လူကြီးခွင်း ခငမြငရြင်းနှီးကြပြီးဖြစ်၏။

သို့သောြ ရပကြှကခြှင်းခွား၏။ တဈပြကြောကြွောခြန့ဝြေးသည်။ ကသှယေမြိုးနှင့ြ ကိုကိုမောငတ်ို့မှာ တဈနှစ်ထကြ တဈနှစ် ရင်းနှီးလာကြသည်။ တဈဦးကို တဈဦး သံယောဇဉလြေးတွေ နှောငဖြှဲ့လာကြသည်။

ဤသို့ဖြင့ြ (၁၀)တန်းအောငပြှီး တကျကသိုလ် ဒုတိယနှစ်တွင် မနှင်းရီ တဈယောကြ သားအိမကြငဆြာနှင့ြ ကြယလြှနသ်ှားသည်။ မိဘသဖြယ် သံယော ဇဉတ်ှယခြဲ့ရသူ ကိုကိုမောင် တဈယောကြ အတောလြေး နှမှောတသ ဝမ်းနည်းပူဆှေးခဲ့ရသည်။ ဦးလေးဖြစ်သူမှာလည်း သောက ပရိဒဝေ စိတဖြှင့ြ အရကတ်ှေ ဖိသောကလြာသည်။

လုပင်န်းကလည်း အတောလြေး ဖြစ်ထွန်းသည်။ သညကြှားထဲ ခွဲက တဈသောင်းဖိုး ပေါကလြိုကသ်ေး၏။ ခွဲ တဈသောင်းဖိုး ပေါကပြုံ က ဂမျဘီရဆန်၏။ မနှင်းရီ ကြယလြှနပြှီး (၄၅) ရကြ အရောကတ်ှင် ကိုကိုမောင် အိပမြကြ မကြ၏။ အဒေါဖြစ်သူ မနှင်းရီက အိပမြကထြဲတွင် သူ့အမအရေင်းဖြစ်နေ၏။

အခုလို မထငမြှတဘြဲ သားနှင့ခြှဲရတာကို ရငန်ာလို့မဆုံးဖြစ်ရကြောင်း။ သို့သောြ အမကေ အမြဲစောင့ရြှောကြ သှားမှာဖြစ်ကြောင်း။ မီးဖိုခန်း ကြောငအြိမအြောကဆြုံးထပရြှိ အံဝှကထြဲတွင် ငှသေုံးသောင်းရှိကြောင်း။ (၂)သောင်းကို သံဃဒါနဆှမ်း လောင်း၍ ကနွတ်ဈသောင်းကို အမပေေးတဲ့ ဂဏန်းကို ထိုးဖြစ်အောင် ထိုးစချင်ေကြှောင်း အတနတ်နမြှာပြီး ပြောကကြှယသ်ှားသည်။

သူ ပေးတဲ့ ဂဏန်းက (၃၄၃) (၁၆-၇-၂၀၀၆) ဖြစ်သည်။ မနှင်းရီ ပြောကကြှယသ်ှားသောအခါ ကိုကိုမောငကြ အောဟြဈငိုယိုပြီး နောကကြ ပြေးလိုကသ်ည်။

“ အမေ…အမေ…အမရေေ…အမေ…”

အခန်းထဲက အောသ်ံကြား၍ ကိုမှင့ဟြန် လန့န်ိုးကာ ကိုကိုမောင့ြ အခန်းထဲရောကလြာသည်။ မကြရြညတ်ှကေ စီးကနွပြေီး အိပမြကြ ထဲ ယောငအြောန်မှန်ေးသိသှား၍

“ ကိုကိုမောင်…ဟေ့…ကိုကိုမောင်”

လကမြောင်းကိုပုတပြှီး နှိုးလိုကြ၏။

ကိုကိုမောင် ဝုန်းကနဲထထိုငသ်ည်။ မကြလြုံးကို ပြတသ်ပကြှည့တ်ော့ ဦးလေးဖြစ်သူက ခုတငပြေါြ သူ့ဘေးတွငရြောကန်သည်ေ။

“ ဟာ…ဦးလေး…အိပမြကြ မကန်တောဗွ…”

ကိုကိုမောငကြ သူမှငသ်မွှကို အပြည့အြစုံပြောပြလိုကသ်ည်။ နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ နံနကြ (၃)နာရီခွဲရှိနပြေီ။

ကိုကိုမောင့ြ အိပမြကြ ကြောင့ြ ကိုမှင့ဟြနမြှာ သူ့မိန်းမကို ပိုပြီးသတိရမိသည်။ ကိုကိုမောငကြို ပြနအြိပခြိုင်းပြီး ညကလကကြနွအြရကကြို သောကရြင်း သူ့မိန်းမ အကြောင်းတွထေိုငတ်ှေးရင်း မိုးလင်းခဲ့သည်။ အိပမြကအြတိုင်း ကြောငအြိမထြဲ ရှာကြည့်ရြာ ငှသေုံးသောင်း တကယတ်ှေ့ရ၏။

မနှင်းရီ မှာသည့အြတိုင်း ဆှမ်းလောင်းသည်။ ခွဲထိုးသည်။ အမှနတ်ကယလြည်း ပေါကခြဲ့သည်။ နောကတ်ဈရကတ်ှင် ကိုမှင့ဟြနကြ ကိုကိုမောင့ြ အမကေို လှမ်းမှာသည်။ သကဆြိုငရြာ ရပကြှကလြူကြီးများရှေ့မှောကတ်ှင် စာခွုပစြာတမ်းနှင့တ်ကြ ကိုကိုမောငကြို တရားဝင် မှေးစား လိုကတ်ော့သည်။

(၁၅)ရကခြန့န်ပြေီး မပြနခြင် တဈရကအြလို ညတွင်

“ ငါ့မောင်…မင်းလည်း အရကတ်ှေ သိပမြသောကပြါနဲ့ကြယ်…ကနွြးမာရေးလည်း ဂရုစိုကပြါဦး… အဈမ ရောကကြတည်းက မင်းကို အကဲ ခတန်တော မင်းသောကပြုံက သိပလြှနလြှန်းနတယ်ေ… အဈမကတော့ အိမထြောငပြှုစချင်ေတ်ယ်… အခုမှ (၃၉)နှစ်ရှိသေးတာပဲ…စီးပြားရေး ကလည်း ပြည့စြုံနတေဲ့ဥဈစာ… အထိန်းအကြပမြရှိရင် ဒီထကပျိုဆိုးသှားမယ်…”

ကိုမှင့ဟြန် တဈယောကြ သူ့အဈမ ပြောတာကို နားထောငန်ေ၏။ ဘာမှတော့ ပြနမြပြော။ သို့သောြ သူ့မကြန်ှာတွင် ပြုံးယောငသ်မ်းနေ ၏။ ကိုကိုမောင့ြ အမပြနေသ်ှား၍ (၃)လမှောကြ အရောကတ်ှင် ကိုမှင့ဟြန် တဈယောကြ မုံရှာဘကြ ခရီးထွကရြာမှ အပြန် မိန်းမတဈ ယောကပြါလာသည်။

နာမညကြ မဝဝခေေိုင် ဟုခေါသ်ည်။ အသကကြ (၂၉) (၃၀) ဝန်းကငွသ်ာ ရှိသေး၏။ ချောချော တောင့တ်ောင့ြ လုံးကြီးပေါကလြှ။ ဦးလေးက မဝဝခေေိုငန်ှင့ြ မိတဆြကပြေးသည်။ တခွား ဘာမှအထွအထေူးမပြော။ ထိုနေ့မှစ၍ မဝဝခေေိုငသ်ည် ဦးလေး၏ ဇနီးမယားအဖြစ် ရောကရြှိသှားပါတော့သည်။

ကိုကိုမောငန်ှင့ြ ကသှယေမြိုးတို့မှာ နှုတကြဖြင့မြပြောကြသည့တ်ိုင် အတွင်းစိတကြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ခစွကြှိုကန်ကြေ သည်။ (၈)တန်းမှစ၍ ယခု တကျကသိုလ် နောကဆြုံးနှစ်အထိ အတူသှား အတူစား အတူလာမို့ သူငယခြငွြးတွရေော နှစ်ဖကမြိဘများကပါ သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။

ယနေ့ ကြူရှငစြာတွေ အပြနအြလှနကြူးကြရန် ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ကိုကိုမောင့ထြံ သှားဖို့ ဖီးလိမ်းပြင် ဆငန်ေ၏။ စိတကြူးလေးယဉြ သီချင်ြးလေးတအေးအေးနှင့ြ ဖြစ်သည်။ သူ့အမနှငေ့ြ အဖတေို့ကလည်း ကြောကဆြညဖြကြ ဘုရားဖူးသှား ကြသဖြင့ြ အိမမြှာ သူတဈယောကထြဲရှိသည်။ (၁၀)နာရီအရောကလြာခဲ့မညဟြု ကိုကိုမောငကြို မှာလိုကပြှီးဖြစ်သည်။

အခု (၉)နာရီ (၁၅) မိနဈခန့ရြှိနပြေီ။ တရားဝင် ရည်းစားမဖြစ်သေးသည့တ်ိုင် ခစွသ်ူအဖြစ် သတမြှတထြားသူမို့ ရငတ်ှခေုနမြိ၏။ အခုနောကပျိုင်း ကိုကိုမောင့ြ အကြည့်တ်ှကေ နှလုံးတုန် ရငခြုနသ်ည်းထိတစြရာတွဖြစ်ေသည်။ ကသှယေမြိုးကလည်း အပျိုကြီးဖားဖားဖြစ်ကာ အဖုအထဈအရှိုကအြဝိုကြ ကောကကြှောင်းတွကေ ပီပြငဖြှံ့ဖြိုး အလှတွတေိုးလွှကရြှိ သလို ကိုကိုမောငကြလည်း ရငအြုပကြားကားနှင့ြ မိန်းမသားတွေ စွဲမကစြသေော ယောကြြားပီသသော ရုပလြကျခဏာတွေ ထငရြှားပေါြ လှငလြာ၏။

ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ကြူရှငစြာအုပတ်ှေ လှယအြိတထြဲထည့န်စဉြေ စဈကိုင်းတွငန်သေော သူ့အဈမ ယောကြွား ထွန်းထွန်း ရောကလြာ၏။ ထွန်းထွန်းက အသကြ(၃၀)ခန့ရြှိပြီ။ သူ့အမထကြ (၅)နှစ်ခန့ကြှီးပြီး ကသှယေမြိုးထကြ (၁၀)နှစ်ခန့ကြှီးသည်။ ထမင်းစားခွိနမြို့ ထမင်းပြငပြေးရသည်။ သူ့ယောကျခမတွေ မရှိမှန်းသိ၍ ထွန်းထွန်း တဈယောကြ ခယမြဖြစ်သူ ကသှယေမြိုးကို ခပရြဲရဲပင် ကြည့်သ်ည်။ မတွေ့ရတာကြာပြီမို့ ခယမြဖြစ်သူ တဈတဈရဈရဈ စွင့စြှင့ကြားကား အပျိုကြီးဖားဖားဖြစ်လို့နသည်ေ။

သေးသှယသ်ော ခါးအောကပျိုင်းရှိ အိုးကြီးနှစ်မှှာမှာ ဝိုင်းစကကြားထွကန်ပြေီး နောကဖြကသ်ို့ မို့မောကလြွှကအြိစကလြုံးတဈနေ၏။ ဖြောင့စြင်းဖြိုးတုတသ်ော ပေါငတ်ံကြီးတွကေ ထွန်းထွန်း ရငကြို လှုပခြတစြသည်ေ။ ကသှယေမြိုး ဟင်းပန်းကနန်ှင့ြ ပြနရြောကလြာ၏။ ဟင်းပန်းကနကြို စားပြဲပေါြ ငုံ့ခပြေး၏။

လညဟြိုကအြင်ျကြီအတွင်းမှ ပြည့လြွှံထွကန်သေော နို့အုံသားတွကေ ဖြူဖြေးအိထွေးနေ၏။ လှုပရြှား မှုနှင့အြတူ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ တသိမ့သ်ိမ့န်ှင့ြ လှုပခြါနသည်ေ။ ရမျမကကြှှစရာ မှငကြှင်းကို အနီးကပမြှငန်ရသေော ထွန်းထွန်း တဈယောကြ ရာဂသှေးတွေ ပူနှေးလာ၏။ အပြငသ်ှားဖို့ ပြငထြား ပြီဖြစ်၍ ကသှယေမြိုးကိုယမြှ မှှေးရနံ့တွေ သင်းပြံ့လွှကရြှိသည်။

ကသှယေမြိုး တဈယောကြ သူ့ကို မရိုးမသားကြည့်န်သေော ခဲအို၏ ရမျမကမြကြလြုံးများကို မမှငတ်ှေ့ရသေး။ ကိုကိုမောငန်ှင့ြ တွေ့ရ မည့ြ အရေးကိုသာ တွေးလွှကြ စိတကြူးယဉကြှညန်ူးလွှကရြှိသည်။ လညဟြိုကအြင်ျကြီကိုလည်း တမငသ်ကသ်ကရြှေးဝတခြဲ့၏။ သူတို့နှစ် ယောကြ စာကကြြ စာကူးလွှင် အိမန်ောကဖြေးရှိ ပန်းစကျကူပငကြှီးအောကတ်ှင် ပြုလုပကြှမှဲဖြစ်သည်။

ထိုပန်းစကျကူပငကြှီးအောကတ်ှင် ဆကတ်ီခုံများရှိ၏။ စားပြဲဟိုဖကထြိပ် ဒီဖကထြိပမြှထိုင်၍ စာကူးကြ၏။ စာငုံ့ကူးလွှင် တင်းရင်းမို့မောကန်သေော သူ့နို့အုံဖြေးဖြေးနုနုကြီးကို ကိုကိုမောင် မှငတ်ှေ့စရန်ေ လညဟြိုကအြင်ျကြီကို တမငရြှေးဝတခြှင်းဖြစ်သည်။

“ ရော့…ထမင်းအုံးလေ ကိုထွန်း…”

ကုနလြုလုဖြစ်သော ထမင်းပန်းကနထြဲသို့ ထမင်းငုံ့ထည့ပြေးလိုကစြဉြ ဝင်းမှတန်ုထွတသ်ော နို့ကြီးနှစ်မှှာကို တဝင်းဝင်း တလကလြကြ တောကပြနသေော ရမျမကမြကြလြုံးတို့ဖြင့ြ စူးစူးဝါးဝါးကြီးကြည့်န်သေော ခဲအိုဖြစ်သူ ထွန်းထွန်းကို ဖပြကြနဲမှငလြိုကြ၏။

ကသှယေမြိုး မသိ ချင်ယ်ောငဆြောငန်လေိုကသ်ည်။ သချောသညထြကြ သချောအောင် စမ်းသပလြို၍ ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ရအေိုးစငရြှိရာသို့ ရသှေား ခပသ်ည်။ သူမ၏ ထွားကားဝိုင်းစကသ်ော ဖငဆြုံကြီးကို တမငလြှုပခြါအောင် လုပပြှသည်။ ထွန်းထွန်း တဈယောကြ ကာမရာဂတွေ တဝင်းဝင်းတောကန်သေော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ ကြည့်န်မညေကြို စိတကြ အလိုလိုသိနေ၏။

ပို၍သချောအောင်

“ ကိုထွန်း…ထမင်းထည့အြုံးမလား…”

ထွန်းထွန်း တဈယောကြ အငိုကမြိသှား၍ ရုတတ်ရကြ စကားမပြောနိုငဘြဲ ဖြစ်သှားသည်။ ပြီးတော့မှ

“ အဲ…အဲ…တောြ…တောပြှီဟ”

ထမင်းနငသ်ံကြီးဖြင့ြ အထဈထဈ အငေါ့ငေါ့ပြောလိုကမြိသည်။

“ ဦးလေးတို့က ဘယအြခွိနပြှနလြာမှာလဲ”

“ ဟင့အြင်း…ဒီနေ့ ပြနမြလာဘူး…ညအိပမြှာ”

ထွန်းထွန်း ရငထြဲ ဘုရားပြဲလှည့သ်ှား၏။ အသအချောကြည့်လြေ စွဲမကစြရာကောင်းလဖြစ်ေနသညေ့ြ ခယမြကို ထွန်းထွန်း တဝကြီး ကြည့်လြိုကြ၏။ သူ့မိန်းမအပျိုတုန်းကထကြ သာလှနသ်ောအလှပစ်စည်းတွေ တစုတဝေးကြီးရှိနကြေောင်း အကဲခတမြိ၏။

ထိုစဉြ ကသှယ်ေ မိုးမှာ ခွာတိတရြှိသေးသည်။

“ ကဲ… ကိုထွန်း ထမင်းစားပြီးရင် အေးအေးဆေးဆေး နားအုံးကနွောြ သူငယခြငွြးအိမ် စာသှားကူးအုံးမယ်…”

“ အေးအေး…သှားသှား”

ကသှယေမြိုး တဈယောကြ လှယအြိတလြှယ်၍ ကိုကိုမောင့ထြံ ထွကလြာခဲ့သည်။

သူ့ကိုယပြေါတ်ှင် ကပပြါလွှကရြှိသော အဖုအထဈ အမို့အမောကြ အစွင့အြကား အသားအုံအသားဆိုငတ်ို့၏ တနဖြိုးကြီးမားလှပုံကို လကတ်ှေ့သိလိုကြ၍ အလှမာနဝြင့ကြာ ကြော့ကြော့မော့ မော့နှင့ြ ဘဝငမြှင့လြွှကရြှိပါတော့သည်။ နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ (၁၁)နာရီခွဲပြီ။

“ ဟောတော့…(၁၀)နာရီ ခြိန်းထားတာ ဒုက်ခပါဘဲ”

ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ခပသ်ှကသ်ှကသ်ုတခြှတငေလြိုကပြါတော့သည်။

ကိုကိုမောင် ကြူရှငကြ ပြနလြာတော့ (၉)နာရီ (၄၅)မိနဈ ရှိပြီ။ ဖြစ်နိုငလြွှင် ကသှယေမြိုးကို ရည်းစားစကားပြောမည်။ အခွင့သ်ာလွှင် ဖြုတမြည်။ ကသှယေမြိုး၏ အပြောအဆို အကြည့်အြရှုအမူအယာတွကေ သူဘာလုပလြုပ် သဘောတူကြညဖြှူမည့ြ လကျခဏာတွေ ပြသ လွှကရြှိ၏။

လကန်ှေးလို့မဖြစ်။ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ဝင်းတံခါးမှာ သော့ခတထြားသည်။ သူ့မိထွေးဝမ်းကြဲ မရှိကြောင်း သချော၏။ ဦးလေး ဖြစ်သူက အလုပရြုံမှာသာနသညေမြို့ ဒီအခွိနအြိမမြှာနလေေ့မရှိ။ ကိုကိုမောင် တဈယောကြ သူ့စိတကြူး အကောငအြထည် ဖောန်ိုငတ်ော့ မညမြို့ အူမှူးနသည်ေ။

ကသှယေမြိုး၏ တင်းတင်းမို့မို့ နို့အုံနှစ်မှှာနှင့ြ ပြည့တ်င်းစွင့ကြားသော တငဆြုံထွားထွားတဈတဈကြီးကို မှငယ်ောင် မိကာ သူ့ပေါငကြှားက ဒုတတ်နကြှီးမှာ မတကြနဲ တောငထြလာသည်။ ဘဝပေးကုသိုလအြရ ယောကြြားပီသစွာ ချောမောရုံမွှမက စံခွိနမြှီ သော ဒုတကြှီးကိုပါ ပိုငဆြိုငထြားသည်။

သူ့ ဒုတတ်နကြှီးမှာ အရှည် (၇)လကမြခွဲ လုံးပတ် (၄)လကမြခွဲမို့ အားရကြနပေစြရာကောင်းလှသည်။ ကသှယေမြိုး ခံနိုငလြိမ့မြည် မဟုတ်။ သို့သောြ ရှာဖြမှတေသ်ားထားသော ကာမဗဟုသုတတို့ဖြင့ြ ချော့မော့နှူးနှပ်၍ ဖြုတရြမညသ်ာ။ တွေးရင်း တွေးရင်း လီးကြီးက ကြှ သထကကြှှ မတသ်ထကမြတတ်ောငလြာ၏။ ကိုကိုမောင် သူကိုငသ်ော သော့ဖြင့ြ တံခါးဖြင့ဝြငလြိုကသ်ည်။

ပြီးတော့ ပြနပြိတ်၏။ ကသှယေမြိုး လာလွှင် ဘဲလတ်ီးနကဖြှေဈသည်။ အပေါထြပတ်ကြ၍ ကြာကြာလိုးနိုငအြောင် ညဈေးက အသင့ဝြယထြားသော လီးကြီး ဆေးကို လိမ်းလိုကသ်ည်။ သောကဆြေး ကိုတော့ ကသှယေမြိုးလာမှ သောကမြည်။ ပထမဆုံး စတငဖြိုကရြမည့ပြှဲမို့ ယောကြြားအစွမ်း သတ်တိပြနိုငမြှဖြစ်မည်။

ကြာကြာစိမလြိုးနိုငလြေ မိန်းမစွဲလဟေူသော စကားကို ကိုကိုမောင် သိထား၏။ နဂိုကပင် တောငမြတန်ပြေီဖြစ်သော လီးတနကြှီးမှာ ဆေးလိမ်းလိုကသ်ောအခါ သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကြောလာသည်။ ဒဈဆံ ပြဲကြီးကလည်း ဝင်းပြောငတ်င်းကားနေ၏။

“ ကလင် ကလင် ကလင်”

ကိုကိုမောင် ပုဆိုးကို ကပြာကယာဝတ်၍ အပေါထြပမြှ ဆင်းလာ၏။ တံခါးဝသို့ရောကသ်ောအခါ ကသှယေမြိုး မဟုတဘြဲ မိထွေးဝမ်းကြဲ မဝဝခေေိုင် ဖြစ်နေ၏။ တံခါးဖြင့ြ၍ သော့ဖြုတရြုံမွှသာရှိသေး မဝဝခေေိုငကြ တံခါးကိုဆှဲဟကာ အလောတကော ဝငလြိုကသ်ည်။

သညတ်ော့ ရပလြွှကရြှိသော ကိုကိုမောင့ြ ကိုယလြုံးနှင့ြ မဝဝခေေိုင် ကိုယလြုံးမှာ ထိထိမိမိကြီး ပြတတ်ိုကသ်ှား၏။ မဝဝခေေိုင်၏ ကြီးမား စွင့ကြားသော ဖငဆြုံသားကြီးက ကိုကိုမောင်၏ ပေါငရြင်းကို အိကနဲ ဖိမိသှား၏။ ထို့အတူ ဆူဖြိုးတင်းအိသော နို့ကြီးနှစ်မှှာကလည်း ကိုကို မောင်၏ နံစောင်းကို နှေးထွေးအိစကစြှာ ဖိကပသ်ှားသည်။

မဝဝခေေိုင် အတောကြှာသညအြထိ ဖိကပထြား၏။ ပြီးမှ အိမထြဲသို့ ခပသ်ှကြ သှကြ ဝငသ်ှားသည်။ စောစောကပင် ကိုယ့အြတွေးနှင့ကြိုယ် စိတတ်ှထနေသဖြေင့ြ ကိုကိုမောင် တကိုယလြုံး ရှိန်းဖိန်းတုနလြှုပသ်ှား၏။ လိမ်းဆေးကလည်း တရိပရြိပသ်တ်တိပြလွှကရြှိ၏။

ကိုကိုမောင် တဈယောကြ ကသှယေမြိုးကို မေ့သှား၏။ ထို့ကြောင့ြ ဘာကိုမှသတိမရတော့ဘဲ မဝဝခေေိုင် နောကသ်ို့လိုကခြဲ့သည်။ တံခါးကိုလည်း သညအြတိုင်း ဖြင့ထြားခဲ့မိသည်။ ခွံဝင်းနှင့ြ အိမမြကြီးက ပေ (၄၀)လောကြ ကြာသည်။ ကိုကိုမောင် အိမတ်ှင်းရောကသ်ှား တော့ မဝဝခေေိုငကြ ဖိနပကြိုကုန်းကောကရြင်း အခန်းထဲဝငသ်ှားသည်။

ကုန်းလိုကသ်ည့အြခိုကတ်ှင် ဖငဆြုံထွားထွားကြီးက အစွမ်းကုန် စွင့ကြားသှားသည်။ ထိုမှငကြှင်းကြောင့ြ ကိုကိုမောင့ြ ပေါငကြှားက လီးတနကြှီးမှာ တင်းကနဲ တင်းကနဲဖြစ်သှားသည်။ နိမ့ခြွီ မှင့ခြွီဖြင့ြ စည်းခကြကြကြ လှုပခြါသှားသော ဖငဆြုံကြီးက ကိုကိုမောင့ြ မကြစြိထဲ စွဲသှားသည်။

ကိုကိုမောင် တဈယောကြ သူ့ဦးလေးနှင့ြ မဝဝခေေိုင် တို့ လိုးကြတာကို ချောင်းချောင်းကြည့်ဖြူး၏။ မဝဝခေေိုငကြ အပေးကောင်းသည်။ ရခါစကတော့ ဦးလေးကလည်း အတောလြိုးနိုငသ်ည်။ မဝဝခေေိုင်၏ အပေးကောင်းခွင်း၊ အပြုစုကောင်းခွင်းတို့ကြောင့ြ ဦးလေးဖြစ်သူ သောကမှာ ပါးလွှစပြုလာသည်။ အရကကြိုလည်း အတိုင်းအဆနှင့သ်ောကတ်ော့၏။ မနှင်းရီလောကြ မခစွသ်ည့တ်ိုင် သူ့အတိုင်းအတာနှင့သ်ူ မဝဝခေေိုငအြပေါမြှာ သာယာတပမြကလြာသည်။

တဈနေ့ ဦးလေးအစောကြီး အိမပြှနလြာသည်။ ခါတိုင်း သညအြခွိန် ပြနလြာလေ့မရှိ။ မကြန်ှာကြောလည်း တင်းနသည်ေ။ အပေါြ ထပ် အခန်းထဲစာကကြန်သေော ကိုကိုမောင့ထြံ ရောကလြာသည်။

“ ကိုကိုမောင်…မဝေ မရောကသ်ေးဘူးလား”

“ ဟုတကြဲ့ ဦးလေး”

“တောကြ… ဒီဖာသယမြတော့… သိကြသေးတာပေါ့ကြာ…”

ည (၉)နာရီထိုးတော့ မဝဝခေေိုင် ပြနရြောကလြာသည်။ ဦးလေးက အခန်းထဲကစောင့ရြင်း အရကသ်ောကန်သည်ေ။ အခွအနေေ ထူးခွားတော့မညကြိုသိ၍ ကိုကိုမောငကြလည်း အပေါထြပမြှ ချောင်းကြည့်န်သည်ေ။

ဦးလေးကိုတွေ့တော့ မဝဝခေေိုင် အံ့သှသှား၏။ သို့ သောြ ဟနလြုပ်၍

“ ဟင်…အဈကိုကြီးက အစောကြီးရောကန်တယ်ေ…”

ဦးလေးက ဘာစကားမှမပြောဘဲ အရကသ်ောကရြင်း ခပတ်ညတ်ညကြှည့န်သည်ေ။ မဝဝခေေိုငကြ ဦးလေးရှေ့မှာပင် အဝတအြစား လဲသည်။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီနှင့ြ ဘရာစီယာသာ ကနွရြှိနစဉြေ ဦးလေးထံသို့လာပြီး ဘေးကပူးကပထြိုငလြိုကသ်ည်။

“ ဒီနေ့…ဆာပြီနဲ့တူတယ်…ဟုတလြား…”

ပြောပြောဆိုဆို ပုဆိုးကိုလှန်၍ ဦးလေး လီးတနကြှီးကို ပြတသ်ပဆြုတဆြှပေးသည်။ ဦးလေးက မလှုပ်။ အရကကြိုသာ ဆကသ်ောကြ နေ၏။ ဦးလေး၏ မတုနမြလှုပ် အမူအယာကြောင့ြ

“ ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲကြာ… ခပတ်ညတ်ညကြှီး… ကြည့်ပြါလား ငေါငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ လှုပလြည်း မလှုပဘြူး…”

မဝဝခေေိုငကြ ငေါငစြင်းစင်း ဖြစ်နသေော လီးတနကြှီးကို လကဖြဝါးပေါတ်င်၍ (၂)ခကြြ (၃)ခကြြ ဆုတရြင်းပြောသည်။

“ မင်း…နေ့လညကြ ဘယသ်ှားသေးလဲ…”

“ မွို့သဈက ညီမဆီပါ…”

“ တဈယောကထြဲလား…”

“ တဈယောကထြဲပေါ့ အဈကိုကြီးကလဲ”

“မင်း သှားတဲ့အိမန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငအြိမမြှာ နေ့လညကြ ငါ ပစ်စည်းသှားပို့တယ်… မင်းကို ကောငတ်ဈကောငရြဲ့ ဆိုငကြယန်ောကမြှာ တွေ့လိုကတ်ယ် အဲဒါ အဈကိုပါလို့တော့ မပြောနဲ့… ခါးဖကပြှီး လိုကသ်ှားတာ အသအချောမှငလြိုကတ်ယ် မင်း… ငါနဲ့ မပေါင်းချင်ရြင် အခု ဆင်းသှားလို့ရတယန်ောြ”

“ အဟင်း…ဟင်း အဈကိုပါလို့ မပြောနဲ့ဆိုပမယေ့ြ ပြောရမှာပဲ အဈကိုကြီးရအေဲဒါ အဈကိုဝမ်းကြဲ အစဈပါ”

မဝဝခေေိုငကြ ဆကတ်ီခုံပေါကြ ဆင်းလိုကပြှီး ဒူးတုတထြိုငလြွှကြ ဦးလေးလီးကြီးကို ပါးစပဖြှင့ြ မှုတပြေးနသည်ေ။ ဦးလေးကမူ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူလုပသ်မွှ အသာငှိမခြံနသည်ေ။ အတောကြှာတော့ လီးကြီးက မတောငခြငွ့ြ တောငခြငွြ တောငလြာသည်။ မဝဝခေေိုင် ဘောင်းဘီနှင့ြ ဘရာစီယာကို ခွှတပြဈလိုကပြှီး ဦးလေးလကကြို သူ့နို့အုံကြီးပေါတ်ငပြေးလိုကသ်ည်။ ဦးလေးက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တလှည့စြီ ဆုတခြွပေေးနေ၏။ မဝဝခေေိုငကြ ဒဈကြီးကို ပြဲသထကပြှဲအောငဖြှဲပြီး ပါးစပဖြှင့ြ တေ့စုပပြေးသည်။

ဦးလေး ပုံစံကြည့်ရြသညမြှာ သိထားသလောကြ မပြောတော့ဘဲ အချောငရြသော မိန်းမတဈယောကကြို အချောငလြုပရြသလိုမွိုး ပေါြ လှငန်သည်ေ။ ကိုကိုမောင် တဈယောကြ ဦးလေးနှင့ြ နရောချင်ြးလဲလိုကခြငွသ်ည်။ ကြည့်ရြင်း ကြည့်ရြင်း မနနေိုငတ်ော့၍ ဂွင်းတိုကလြိုကြ၏။

လရတွကေေ ဗငွြးကနဲ ပန်းထွကကြုနသ်ည်။ နှစ်နှစ်ကာကာ မခစွသ်ည့တ်ိုင် သှေးသားဆန်ဒအရ ထကြှလာပုံရ၏။ မဝဝခေေိုငကြို ခုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတ် ပကလြကအြိပခြိုင်းပြီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို ပင့ထြောငဖြှဲကားပြီး မတတ်ပရြပ်၍ ဆောင့ပြါတော့သည်။ (၃)မိနဈ လောကအြရောကတ်ှင် ပြီးသှားပုံရ၏။ ဦးလေး သူ့လီးတနကြှီးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ စောကဖြုတထြဲက ထွကလြာသညန်ှင့ြ လီးတနကြှီး က ပြော့ခွငေိုကဆြင်းနတေော့၏။

အရကတ်ဈခွကသ်ောကပြှီး ခုတငပြေါတ်ကအြိပတ်ော့သည်။ မကြာခင် ဦးလေး အိပပြွောသ်ှားတော့၏။ သညတ်ော့မှ စောစောက ဆကတ်ီခုံပေါပြှနထြိုငပြှီး သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို သူ့ဖာသာ ဆုတခြွနေေ၏။ (၁၅)မိနဈလောကကြှာသောအခါ ခုတငခြှရင်ေးရှိ ဘီရိုဆီသို့သှား ပြီး ဘီရိုအောကလြကန်ှိုကသ်ည်။ လကထြဲတွင် အဝတန်ှင့ြ ပတထြားသော ပစ်စည်းတဈခု ပါလာသည်။

ခုံပေါပြှနထြိုငပြှီး အဝတကြိုဖြလေိုကြ သည်။ ရာဘာလီးတုကြီးဖြစ်နေ၏။ ကိုကိုမောင် အံ့သှသှားသည်။ မဝဝခေေိုငကြ ပေါငန်ှဈချောင်းကိုဖြဲကာ လီးတုကြီးကို သူ့စောကဖြုတ် ထဲ ထိုးသှင်းလိုကပြှီး အခကြပြေါင်းများစွာ အသှင်းအထုတပြှုလုပပြါတော့သည်။ (၂၅) မိနဈခန့ြ အရောကတ်ှင် ခွထေောကန်ှဈချောင်း ဆန့တ်န်းလွှကြ တဆတဆြတတ်ုနလြှုပကြာ ငှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။

ထိုနေ့ကပင် ကိုကိုမောင့ြ စိတထြဲ မဝဝခေေိုငကြို လိုးခွင့ရြှိကြောင်း လိုးလို့ရကြောင်း သဘောပေါကသ်ှားခဲ့၏။ သို့သောြ ကသှယေမြိုး မကြန်ှာကို မှငယ်ောငမြိ၍ မလိုးဖြစ်ခဲ့ပါ။ သူ ကသှယေမြိုးကို တကယ် ခစွသ်ည်။ နှစ်နှစ်ကာကာခစွပြါသည်။ ယနေ့…. ငဲ့ကြကမြှုတံတိုင်းကြီး ပျိုကသွှားခဲ့ပြီ။

ဒီကိဈစ ဖြစ်တော့မညဆြိုတာ ကိုကိုမောင် ရိပမြိခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားစွင့ကြားလှတဲ့ ဖငဆြုံသားအိအိကြီးဖြင့ြ သူ့ပေါငကြို တမငဖြိပြတ် သှားသည်။ ပြီးတော့ ဆူဖြိုးတင်းအိလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကလည်း သူ့နံစောင်းကို ပြတတ်ိုကသ်ှားသည်။ စောစောကပင် ကသှယေမြိုးကို အပြတလြိုးရန် လီးကြီးဆေးတွလေိမ်းထားပြီး ကြာကြာလိုးနိုငသ်ည့ြ ဆေးကိုပါ သောကထြားသည်။

သန်းခေါငထြကြ ညဉ့မြနကတ်ော့ပါ။ ဤမွှအထာတွေ ပြနပေါလကြန်ဲ့မှ ကိုကိုမောင် ငှိမသ်ကန်လွှင်ေ ယောကြွားမဟုတတ်ော့ဘဲ နှားသတ်တဝါ ဖြစ်ရပတေော့မည်။ ကဲ သဖေို့ သာပြငပြတေော့ မဝဝခေေိုငရြေ။ စိတထြဲကကြိမ်းဝါးလွှကြ မဝဝခေေိုင် အခန်းထဲ စွတဝြငလြိုကသ်ည်။

မဝဝခေေိုငကြ ကိုယပြေါကြ အဝတ် အစားတွကေို တဈခုမကနွခြွှတပြှီး အဝတအြစားလဲရန် ပြငဆြငန်သည်ေ။ အခန်းထဲစွတဝြငလြာသော ကိုကိုမောင့ကြို မှငတ်ော့ ထမီတဈထညကြို ကပြာကယာစွတပြှီး ခွုံထားလိုကြ၏။ ကိုကိုမောငကြ အခန်းတံခါးကို ဂကြထြိုးပိတလြိုကသ်ည်။ မဝဝခေေိုငကြ သူလုပသ်မွှကို ဘာစကားမှမပြောဘဲ ကြနပေသ်ောအကြည့်န်ှင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။

မဝဝခေေိုင် ကြည့်န်ခေိုကမြှာပင် ပုဆိုးနှင့ြ အင်ျကြီကို ခွှတပြှီး ကုလားထိုငပြေါြ ပစ်တငလြိုကသ်ည်။ ရငအြုပသ်ားတွကေ ယောကြြားပီသစွာ ဖုထဈနပြေီး ကစွလြဈသနစြှမ်းသော ကိုယလြုံးက မဝဝခေေိုငကြို ဖမ်းစားထားသည်။ ထို့ထကြ သည်းထိတရြငဖြိုစရာ မှငကြှင်းက ကိုကို မောင့ြ ပေါငကြှားရှိ တဆတဆြတ် တောငမြတန်သေော လီးတန် တုတတ်ုတကြှီးပင် ဖြစ်သည်။

လီးတနကြှီး ပတပြတလြညတ်ှင် သှေးကြော ကြီးတွကေ အပျိုင်းပျိုင်းထကာ ဖုဖေါင်းနသည်ေ။ မဝဝခေေိုင် တဏှာရာဂအားကြီးကြောင်း ကိုကိုမောင် သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ဦးလေးနှင့ြ လိုးတာ အားမရတိုင်း လီးတုနှင့ြ စခန်းသှားရတာကိုလည်း သိပြီးဖြစ်သည်။

သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကြောသနစြှမ်းလှသော လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးကို တပမြကစြှာကြည့်န်သေော မဝဝခေေိုင်၏ ကာမရာဂ စိတမြွား တစတစပြင်းထနလြာသည်။ စောကဖြုတကြှီးက တဖြည်းဖြည်း တင်းမာဖေါင်းကားလာသည်။ စောကခြေါင်းဝ တလွှောကမြှာ လည်း တရှရှနှင့ဖြစ်လာသည်။

သူမရငထြဲ ဖြိုးကနဲ ဖငွြးကနဲဖြစ်သှားပြီး စောကဖြုတထြဲက စဈကနဲ ယားယားတကလြာသည်။ ကိုကိုမောင့ြ လီးတနကြှီးကို အားပါးတရ ဆုပကြိုငလြိုကြ၏။

“ ကဲ…ကြာပါတယ် မောငလြေးရယ်… မမ မနနေိုငတ်ော့ဘူး… မင်းလီးကြီးကို တအားခံချင်လြာပြီ…လိုးပေးတော့နောြ…”

မဝဝခေေိုင် တဈယောကြ မှတသ်ိပတ်ောင့တ်စွာ ပြောရင်း ခုတငဘြောငပြေါြ လကထြောကကြာ ဖငကြုန်းပေးတော့သည်။

ပြူးဝင်း အကကြားနသေော ဖငဆြုံထွားထွားအိအိကြီးနှစ်မှှာက ကိုကိုမောင့ကြို တဒင်ျဂအသကရြှူရပသ်ှားစသည်ေ။ ဖငအြိုးကြီးနှစ်မှှာကြားမှ နောကြ သို့ကနထြှကန်သေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားထူထူကြီးတွကေ အညိုရောငသ်မ်းနပြေီး အတွင်းပိုင်းမှာမူ နီရဲနေ၏။ ကိုကိုမောင် စောကြ ဖုတကြှီးကို လကဝြါးနှင့ြ ပင့ြ၍သုံးလေးခကြြ ပြတပြေးလိုကရြာ မဝဝခေေိုငဖြငဆြုံကြီးက အထကသ်ို့မှောကတ်ကလြာသည်။သူ့လကဖြဝါး မှာ စောကရြတွစေေိုရှှဲသှားသည်။

ထို့နောကြ ဒဈပြဲကြီးကို စောကဖြုတအြဝသို့ တေ့ထားလိုကပြှီး ခါးနှစ်ဖကကြို အကအွနဆုတကြာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။ ပူနှေးရှိန်းမှသော အတွေ့က တကိုယလြုံးကို ဆိမ့တ်ကသ်ှားစသည်ေ။

“ ဇွိ…ဇွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…ဗရဈ…ဗွဈ…ဖြတ်”

လီးတနကြှီးက စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ တထဈခွင်းနဈဝငသ်ှားသည်။ မဝဝခေေိုင် ဖငအြိုးကြီးနှစ်မှှာက ကြှတကြ ခါရမ်းသှား၏။

အားရ ကြနပေသ်ော စိတတ်ှကေ သူမ တကိုယလြုံးလှှမ်းဖုံးသှားတော့သည်။ ကိုကိုမောငကြ ခါးကိုမတမြတထြားပြီး ပူနှေးနူးညံ့သော စောကဖြုတ် ကြီးထဲကို လီးတနကြှီးမှှုပသ်ှင်း၍ ခတ်ေတစိမထြားလိုကသ်ည်။ နူးညံ့သလောကြ ညှဈအားစုပအြား ကောင်းလှသော စောကဖြုတအြတွေ့က ကိုကိုမောင့ြ ရာဂမီးကို အလွှံကြီးစွာ တောကလြောငစြေ၏။

တဏှာရာဂအားကြီးလှသော မဝဝခေေိုင် တဈယောကြ သူ့စောကဖြုတကြှီးထဲ သို့ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး နဈဝငန်သေော လီးအရသာကို မိန်းမူးကြနပေစြှာ ခံစားနစဉြေ ဖငဆြုံကြီးကို ပြတပြေးနသဖြေင့ြ အူထဲအသဲထဲ ယားယားတကလြာသည်။ ဖငဆြုံကတဆင့ြ ကြောပြငန်ုနုဆီသို့ ရောကသ်ှား၏။ ကြောပြငမြှတဆင့ြ အောကသ်ို့လွှိုဝငကြာ နုရှတင်းအိနေ သော နို့အုံမို့မို့ကြီးကို ဆုတခြွပြတေဆြှပေးသည်။

အားရကြနပေသ်ညအြထိ ဆုတခြွပြတေဆြှပြီးမှ အုံအရင်းကို ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငပြှီး ဖငကြွောကြီးကို ရှုံ့ခွကြ၍ လီးကြီးကို ပြနန်ှုတ် သည်။ နို့အုံကြီးကို ခပဖြှဖြလေးခွပေေးရင်း ခပကြှမ်းကြမ်းပြနဖြိသှင်းသည်။

“အင့ြ… အမေ့ အား အား အီးအင်း ရှီး ကြှတကြွှတ်”

လီးကြီးကို အရှိနန်ှင့ြ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ဖြင့ြ မဝဝခေေိုင် တကိုယလြုံး ဆတကြနဲ ကော့တကသ်ှားပြီး စောကဖြုတအြုံကြီး တဈခုလုံး ပူရှိန်းကငွတ်ကသ်ှားသည်။

ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနသ်လောကြ အလှနထြိမိ ကောင်းမှနသ်ည်။ ကြာလကေောင်းလေ ကောင်းလဆေိမ့လြမေို့ မဝဝခေေိုင်၏ ရာဂမီးမှာ အားကြီးသထကြ အားကြီးလာတော့သည်။ ကိုကိုမောင်၏ ပြင်းထနသ်ော ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ သူမ၏ ဖငဆြုံကြီးကို ကော့၍တမွိုး မှှောကြ၍တဖုံ ဝိုကြ၍တနည်း အခံကြီး ခံပေးနသည်ေ။

ကိုကိုမောငကြ ဆုတကြိုငထြားသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှှတထြားလိုကပြှီး ခါးစပကြို မှဲမှဲတင်းတင်း ဆုတကြိုငလြွှကြ ဒူးကိုအနည်းငယ် ညှှတပြှီး ပင့ပြင့ထြိုးပြန်၏။ ထိုသို့ ဒူးညှှတပြှီး ပင့ဆြောင့လြိုးလိုကသ်ောအခါ ပြူးတင်းမတတ်ောငန်သေော စောကစြိငုတ် ညိုညိုကြီးကို အရှိနန်ှင့ြ ဒလစပ် ပြတထြိုးနသလေိုဖြစ်သည့အြတွကြ မဝဝခေေိုင် တဈယောကြ အကောင်းလှနကြာ ဖငသ်ားတွေ တဆတဆြတတ်ုနခြါနေ၏။

လထေဲတွင် မှောကသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြပြီး ထောပတမြှဈထဲ အစိမခြံလိုကရြသည့န်ှယ် အီဆိမ့သ်ှားသည်။

“ကောင်း…. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ…. အမလေးအရမ်းထိတာပဲ….. အင့ြ….. အ”

ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မီးပြင့ထြှကမြလား အောကမြေ့ရအောင် သနလြှန်းမှနလြှန်းလှသည်။

မဝဝခေေိုငကြလည်း အားကမွခံ ကော့၍ ကော့၍ ခံသည်။ တခေါင်းလုံးရမ်းခါလွှကြ တဆတဆြတတ်ုနကြာ ငါးရံ့ပြာလူး ဖြစ်နပေါတော့သည်။ တငပြါးခွကကြှောကြီးတွေ ရှုံ့ခွကြ၍ နောကသ်ို့ ပစ်ပစ်ခံနသညေမြှာ ကြောကဖြှယလြိလိ ကြကသ်ီးထစရာကြီးဖြစ်သည်။ မဝဝခေေိုငလြို မိန်းမမွိုးက တဏှာရာဂအားကြီး၏။ ရမျမကသ်ှေးသားသောင်းကြမ်းသည်။ ထို့ကြောင့ြ သာမနလြီးကို ဖြုံလေ့မရှိ။

အခု ကိုကိုမောင့ြ လီးကြီးမှာ စံခွိနမြှီရုံမွှမက လှန်၍ပငန်တေော့ သည်။ အလိုးအဆောင့အြညှောင့တ်ှကလေည်း သနမြှနရြုံမွှမက ကြမ်းလည်းကြမ်း၏။ မဝဝခေေိုင် အလှနတ်ောင့တ်ခဲ့ရသော လီးမွိုးကို အခုမှပင် ခံရတော့၏။

ကိုကိုမောငကြ အောကမြှပင့ထြိုးပြီး လိုးနရောမှ ပုံစံကို ပြောင်းလိုကြ၏။ လီးတနကြှီးကို ဒဈအရင်းထိရောကအြောင် ထုတ်၏။ ပြီးမှ ခပ် ပြင်းပြင်းဆောင့ဆြောင့လြိုးသည်။ မဝဝခေေိုင် သံကုနည်ှဈ၍ အောဟြဈမိပါတော့၏။ အရှကအြကြောကဆြိုတာလည်း လုံးဝမရှိတော့။ ပငကြိုယအြစွမ်း ဆေးအစွမ်း ကြောင့ြ ကိုကိုမောင့ြ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း အံ့မခန်းပင်။

ကသှယေမြိုး တဈယောကြ စိတကြူးမွိုးစုံတို့ဖြင့ြ ကြန့မြှူးလွှကြ ကိုကိုမောငတ်ို့ခွံထဲ ရောကလြာသည်။ နာရီကြည့်မြိတော့ (၁၀)နာရီ (၃၀)မိနဈ ရှိနပြေီ။ ခွိန်းထားတာက (၁၀)နာရီ အခု မိနဈ(၃၀) ပငလြှနန်ပြေီဖြစ်၍ ကိုကိုမောင် ဒေါဖောင်းနလေောကရြော့မည်။ ချော့နည်း တွကေိုလည်း စဉြးစားလိုကြ၏။

ကသှယေမြိုးက ကိုကိုမောင် စောင့န်လေောကပြှီအထငန်ှင့ြ အိမထြဲမဝငတ်ော့ဘဲ သူတို့နှစ်ယောကြ စာ ကကြန်ကဖြှေဈသည့ြ ပန်းစကျကူရုံကြီးရှိရာသို့ တန်းသှားသည်။ စကျကူပန်းပငအြောကြ ရောကတ်ော့ ကိုကိုမောင် မရှိ စားပြဲပေါတ်ှင် ဘာစာအုပမြှမရှိ။ ပန်းချောကတ်ှကေ စားပြဲနှင့ြ ကုလားထိုငပြေါြ တွင် ကရွောကန်သညေဖြစ်၍ ကိုကိုမောင် လုံးဝမလာသေးသညမြှာ သချောသှားသည်။

စိတထြဲ ထူးဆန်းသလို အောကမြေ့မိသည်။ လှယ် အိတကြို စားပြဲပေါြ ပစ်ခလွိုကပြှီး အိမကြှီးဆီသို့ပြနသ်ှားသည်။ အဆငသ်င့ပြှင့န်သေော နောကဖြေးပေါကမြှ ဝငခြဲ့၏။ ကိုကိုမောငကြ အ ယပေါထြပမြှာနသဖြေင့ြ လှကေားပေါတ်ကမြညအြပြု လှကေားနှင့ကြပလြကြရြှိသော မဝဝခေေိုင် အခန်းထဲက ညီးညူလှုပရြှားသံတွေ ကြား လိုကရြသည်။ အပေါထြပတ်ကမြည့ြ ခွလှမြေးတွကေ တုန့ကြနဲရပဆြိုင်းသှားပြီး အခန်းနားသို့ တိုးကပလြိုကသ်ည်။

အခန်းကို (၃)ထပသ်ား အကောင်းစားဖြင့ကြာရံထားသည့အြတွကြ အပေါကမြရှိအောင် လုံခွုံသည့တ်ိုင် အုတန်ံရံကဲ့သို့ ထူထူထဲထဲ မရှိရုံမွှမက လဝငေလြထွကြေ ကောင်းအောင် အပေါပျိုင်းတွင် သံဇကာတွတပေဆြငထြားသည့အြတွကြ အခန်းတွင်းက အသံတွမှော အတိုင်းသားကြားနရေ၏။

စောစောက ဝငလြာကာစ ဗှုန်းကနဲမို့ မကြားမိသောလြည်း အသအချော နားထောငလြိုကသ်ောအခါ

“အား အ… ကောင်း… ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… အမလေး…. ထိ…. ထိလိုကတ်ာ ဇွတ် ဗှိ အင့ြ အင့ြ အ…. ဆောင့ြ…. အမေ့…. နာ… နာဆောင့ြ…. အ….. မမပြီး… ပြီး…တော့မယ်… ဗှဈ….ဗှိ….ဗှဈ….ဒုတ်….ဗှဈ….ဒုတ်…..ဗှဈ….ဗှဈ….အမလေးး အား ဟား ကြှတ်….ဟုတ်….ဟုတပြှီ…..အင့ြ…အင့ြ….အ….”

စောကဖြုတသ်ံ၊ လီးသံ၊ ငှီးသံတွကေ တခန်းလုံးဆူညံပြကလြောရိုကန်ေ၏။ မောငလြေးဆိုသူမှာ ဘယသ်ူ ဘယဝြါမှန်းမသိ။ ကိုကိုမောင့ြ မိထွေးဝမ်းကြဲ မဝဝခေေိုငကြ ပြမညေ့ပြှမမြည့ြ ပုံစံကြီးမို့ သူ့ဦးလေးမရှိခိုကြ တခွားကောင် တဈကောငန်ှင့ြ ခွိန်းတွယန်ပေုံရသည်။

“ နာနာဆောင့ြ…..ဟုတပြှီ….. ဟုတပြှီ….. အမလေး…. ကောင်း…. ကောင်းလိုကတ်ာ…”

“ ဖြတ်…. ဖြပ်…. ဖြတ်…. ပလှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဒုတ်…. ဗွဈ…. ဒုတ်…. ပြဈ….. ဗွဈ”

“ မမ…ကောင်းလားဟင်”

“ အင်း….အမလေး….. ကောင်း…. ကောင်းတယ်… နာ….နာ….အင်.”

ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ကိုကိုမောင့ြ အသံကိုကြားလိုကရြသောအခါ တကိုယလြုံး မိုးကြိုးအပြဈခံလိုကရြသလို တုနလြှုပခြွောကြ ခွားသှား၏။ နှလုံးသားနုနုကို သောကအပူလုံးကြီးက ဒုန်းကနဲဝငဆြောင့သ်ည်။ ပြာဝမေူးမိုကသ်ှား၏။ အခန်းနံရံကိုမှီ၍ မကြလြုံးကို မှိတ် ထားသည်။

နာကြည်းခံပြင်းစိတတ်ှကေ တရိပရြိပတ်ကလြာသည်။ မာနတရားက ဦးနှောကထြဲ ရောကလြာ၏။ ကသှယေမြိုး အံကိုတင်း တင်းကြိတရြင်း ခွာကနဲလှည့ထြှကခြဲ့သည်။ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတထြဲမှ စောကရြပေူတခွို့ ပြဈကနဲထွကသ်ှားခဲ့ပြီ။

ထွန်းထွန်း တဈယောကြ အိမအြပြငဖြကရြှိ ပကလြကြ ကုလားထိုငပြေါတ်ှင် အပြာစာအုပတ်ဈအုပကြို အပျိုစငမြဂျဂဇင်းထဲညှပ်၍ ဇိမန်ှင့ြ ဖတန်စဉြေ သူ့ကိုဖြတကြွောသ်ှားသော ကသှယေမြိုးကို အနီးရောကမြှ မှငလြိုကြ၏။ စောစောက လှယအြိတန်ှင့ြ ထွကသ်ှားပြီး အခုလှယ် အိတ် ပြနမြပါ။

ပြီးတော့ မကြန်ှာကလည်း နီမှန်းထူအန်းနပြေီး ငိုထားပုံရသည်။ ကသှယေမြိုးက ငုတတ်ုတကြှီးတွေ့နရသေော သူ့ကိုတောင် နှုတဆြကမြနတေော့ဘဲ အိမထြဲ တန်းဝငသ်ှားသည်။ ပုံစံက ရည်းစားပူမိလာသောပုံမွိုး ထွန်းထွန်း ပြုံးလိုကသ်ည်။ အပြာစာအုပကြို တောင် သိမ်းဆည်းဖို့ရာ သတိမထားမိတော့ဘဲ သညအြတိုင်း ညှပခြဲ့ပြီး ကသှယေမြိုးနောကြ ထလိုကခြဲ့သည်။

သူ့အခန်းပေါကရြောကတ်ော့ ခယမြချောက ခေါင်းအုံးကို မကြန်ှာအပ်၍ မှောကရြကကြှီး အိပန်ေ၏။ ထမီက ဒူးခေါင်းအထကန်ားထိ ရောကန်ေ၏။ ပေါငတ်ံတုတတ်ုတ် နှစ်ချောင်းက ဘေးသို့ ခပကြားကား အနအထေား ဖြစ်သည်။ ဖြူဖြေးဝင်းမှတသ်ော ခွသလေုံးသား ပြည့ပြှည့လြေးက စွဲမကစြရာ ကောင်းလှသည်။ ဆူဖြိုးထွားတဈသော ဖငဆြုံကြီးက သိသိသာသာ ခုံးမောကန်သည်ေ။ မကြန်ှာက တဖကသ်ို့ စောင်းထားသည်။ တခကြြ တခကြြ သိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲတုနခြါသှားသည့အြတွကြ ငိုရှိုကန်ကြေောင်း သိသာ၏။

ကိုကိုမောင့ကြို ဂလဲ့စားပြနခြွချင်ေသ်ည်။ သူလုပသ်လို လုပပြှချင်သ်ည်။ မနကကြ သူ့ကိုရမျမကကြှည့ြ ကြည့်ခြဲ့သော ကိုထွန်းပုံရိပကြို မှငယ်ောငလြာ၏။ အဆငသ်င့ပြင် ကိုထွန်းတဈယောကလြုံး ရှိနပြေီ။ မိန်းမကမွြးကြပြေီးဖြစ်သော အိမထြောငသ်ညယ်ောကြွားတဈ ယောကမြို့ အထူးမှူဆှယစြရာပင် လိုမညမြထငတ်ော့။

မနကကြ သူ့ကိုကြည့်သ်ော အကြည့်တ်ှကေ လိုးချင်လြို့ကြည့်မြှန်း ကသှယေမြိုး အတတသ်ိသည်။ တွေ့ကြုံရမည့ြ အရေးအခင်းအတွကြ ရငခြုနလြှုပရြှားနေ၏။ ကိုကိုမောငကြို ကောင်းကောင်းကြီး ဂလဲ့စား ခွရတေော့မညမြို့ အကြနပေကြှီး ကြနပေန်သည်ေ။

မနကကြတည်းက ခယမြဖြစ်သူကို ကြည့်ပြှီး လီးတွတေောင် စိတတ်ှထခေဲ့ရသော ကိုထွန်း တဈယောကြ သူ့ယောကျခမတွေ မရှိမှန်းသိ၍ ညမှ မီးစငကြှည့ဖြှုတမြညဟြု ကြံစညထြားရာ အခုတော့ ကာမပြဲတောအြုပကြှီးက သူ့ရှေ့မှောကသ်ို့ တည့တ်ည့ကြှီး ရောကလြာပြီ။

တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုငပြင် အပြာဇာတလြမ်းကလည်း ခယမြနှင့ခြဲအို ဇာတလြမ်း။ ကိုထွန်း တဈယောကြ ခုတငဘြေးတွင် မတတ်ပရြပရြင်း ခယမြဖြစ်သူ၏ ဆူဖြိုးကစွလြဈသော ကိုယလြုံးကြီးကို စူးစူးစိုကစြိုကကြှည့ရြင်း ဘယပြုံခင်းကငွြးရမညကြို အကြကခြစွဉြးစားနသည်ေ။ ရာဂမီး တောငကြလည်း တဝုန်းဝုန်း ပေါကကြှဲနသည်ေ။

အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်သေော ကသှယေမြိုးကလည်း ယခုအခွိနထြိ မလှုပရြှားသေးသည့အြတွကြ အားမလို အားမရ ဖြစ်နရှောသည်။ စောကခြေါင်းအတွင်းက လှိုကကြနဲ လှိုကကြနဲ လှုပရြှနသလေို ဖငဖြွားတွလည်ေး တဆတဆြတတ်ုနန်ေ၏။ ထွန်းထွန်းက အစီအစဉခြွ မှတလြိုကပြှီးဖြစ်၍ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ လမှှေးအုံ မဲမဲအုပအြုပကြှားမှ ထိုးထောငထြှကန်သေော လီးတနကြှီးမှာ မာကြောကစွြ တောကန်ေ၏။ ထွားကြိုင်းသော အသှငထြကြ ကြီးမားကစွလြဈသော အသှငကြိုဆောငန်သည်ေ။

လုံးပတ် (၄)လကမ် အရှည်(၆)လကမြခွဲရှိ လီးတနကြှီးမှာ သှေးကြောကြီးတွေ ဖောင်းထလွှကြ ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ တောငမြတန်ေ၏။ ကိုထွန်းက ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆှဲလွှကြ ကန့လြန့ဖြှတအြနအထေားဖြစ်အောင် လုပလြိုကသ်ည်။ ကန့လြန့ဖြှတအြနအထေားအ ရောကတ်ှင် ကသှယေမြိုးကလည်း ဗှုံးကနဲ ပကလြကလြှနခြလွိုကသ်ည်။ အံ့သှထိတလြန့သ်ော အမူအယာနှင့ြ

“ ဟင်….ကို….ကိုထွန်း…..ရှင်….ရှင်…..”

ကသှယေမြိုး စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောလိုကရြ ကိုထွန်းက ထမီကိုဆှဲလှနပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကိုဖြဲလွှကြ ရငဘြတဆြီဖိတွန်းလိုကြ သည်။ ဖငအြုံဖြေးဖြေးကြီးက ခုတငစြောင်းနှင့ြ အံကကြှကတ်ိဖြစ်နေ၏။ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ထိန်းပေးရင်း ကနွြ လကတ်ဈဖကကြ သူ့လီးတနကြှီးကို ဆုတကြိုငကြာ ဖောင်းကြှပြဲလနန်သေော စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ တရှိနထြိုးသှင်းထည့လြိုကသ်ည်။ လိုး နကမွေို့ လီးက ဟိုချောြ ဒီချောလြုံးဝမဖြစ်ဘဲ တန်းတန်းမတမြတကြှီးဝငသ်ှား၏။

“ ဖြတ်….ဗွဈ….ဗွဈ….ဖြတ်…..ဖရဈ….ဗွဈ…..ဗွဈ”

“အီး အမလေး အား အား… သေ…. သတေော့မယ်…. အမေ အား အမလေး….. အမလေး”

တုတခြိုငရြှညလြွားပြီး မာကြောသော လီးတနကြှီးက တရှိနထြိုးဝငလြာသည့အြတွကြ စောကဖြုတအြုံတခုလုံး ဖြိုးကနဲ ဖငွြးကနဲ ကငွြ ကနဲ ဆိမ့ကြနဲဖြစ်သှား၏။ ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေး တုတတ်ုတကြှီးမှာလည်း ဘေးသို့ အစွမ်းကုန် ကားထွကသ်ှား၏။ ကြနပေခြှင်း အားရခွင်း နာ ကငွခြှင်းဝဒနောတွကေို တပျိုငတ်ည်း ခံစားလိုကရြသည်။ နှုတခြမ်းကိုလည်း တင်းနအေောင် ကိုကထြားလိုကမြိသည်။

စောကရြတွကေေ စိုရှှဲနပြေီဖြစ်ရာ နာကငွသ်ည့တ်ိုင် အလှနကြောင်းနေ၏။ ကိုထွန်းက ဆီးခုံချင်ြး ထိကပသ်ညအြထိ ဖိသှင်းထားရာမှ ပြနဆြှဲနှုတသ်ည်။ စောကရြတွကေေ စိုရှှဲနပြေီဖြစ်၍ အဆောင့ဒြဏကြို ခံနိုငန်ပြေီဖြစ်ကြောင်း သိလိုကသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ရှေ့ကိုကုန်း၍ ကသှယေမြိုး ခွိုင်းနှစ်ဖကအြတွင်း သူ့လကကြို လွှိုသှင်းကာ ပခုံးသားနှစ်ဖကကြို ခပတ်င်းတင်း ဆုတဖြကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အသား ကုန် ကြုံး၍ ဆောင့တ်ော့သည်။

“ ဖြတ်…. ပြဈ…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဒုတ်…. ဖြတ်… ဗွဈ”

“အား အား အမလေး….. အား….. ကြှတ် ကြှတ်…..”

ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ပါးစပကြ တအားအားအောဟြဈရင်း နာကောင်းလှသော ကာမအရသာထူးကြီးကို မကြလြုံးစုံမှိတရြင်း အံ ကြိတခြံသည်။ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အရပအြနားမရှိ ပြင်းထနလြှသည်။ စဈဦးကို ဒလကြမ်းဖြိုသောနည်းဖြစ်သည်။

ကြာကြာစိမ် လိုးနိုငသ်ူမှသာ ဤနည်းဗွူဟာကို သုံးသင့သ်ည်။ လရထွကေလြှယသ်ူတို့ ဤနည်းကို သုံးလွှင် ဗုံးဗုံးလဲကြ ရှုံးတတသ်ည်။ ထိုအခါ မိန်းမဖြစ်သူ၏ အထငသ်ေးခွင်းကို ခံရတတ်၏။ ထို့နောကြ တဈသကလြုံး လငန်ိုင် မိန်းမဘှဲ့ကို ယူတော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား စည်းခကြည်ီညီ လိုးနကြစေဉြ…

ကိုကိုမောင် တဈယောကြ မဝဝခေေိုငကြို (၃)ခွီတိုငတ်ိုင် အားရအောငလြိုးပြီးနောကြ မဝဝခေေိုင် ဖလပပြှသှားသည့အြတွကြ ရပန်ား လိုကသ်ည်။ သညတ်ော့မှ ကသှယေမြိုးနှင့ြ စာအတူကကြရြန် ခွိန်းထားသညကြို သတိရ၏။ ပကလြကကြှီးမှိန်းနသေော မဝဝခေေိုငကြို ထားခဲ့၍ ပုဆိုးကပြာကယာဝတကြာ စာကကြန်ကြေ ပန်းစကျကူရုံသို့ အသော့ကလေးထွကခြဲ့သည်။

ကသှယေမြိုး ‘လှယအြိတကြလေး’ က စားပြဲခုံပေါရြောကန်ေ၏။ ဟိုဟိုဒီဒီရှာကြည့်သ်ည် မတွေ့။ အိမထြဲပြနဝြငသ်ည်။ ဘာအရိပအြရောငမြှ မတွေ့။ ဟား…. သှားပြီ သူနှင့ြ မဝဝခေေိုငတ်ို့ လိုးနတောကို ကသှယေမြိုး သိသှားပြီ။ ကိုကိုမောင် နောငတ်အကြီးအကယွြ ရသှားသည်။

ပန်းစကျကူရုံသို့ အပြေးတပိုင်းနှင့ြ သှား၏။ ကသှယေမြိုး လှယအြိတကြလေးကို ကောကလြှယလြွှကြ ကသှယေမြိုး အိမဖြကထြှကခြဲ့သည်။ ကြနပေသ်ညအြထိ ချော့ရပတေော့မည်။ ကသှယေမြိုးတို့အိမမြှာ လူသူအရိပအြယောငကြင်းမဲ့ တိတဆြိတန်သည်ေ။ လူကြီးတွလည်ေး ရှိပုံမရ။

စိတထြဲပူသှားသည်။ နာကြည်း ခကြကြှောင့ြ ကြိုးဆှဲခသွနမှေဖြေင့ြ တဈသကလြုံး ယူကြုံးမရဖြစ်ရတော့မည်။ ပကလြကကြုလားထိုငပြေါတ်ှင် မဂျဂဇင်းတဈအုပတ်ှေ့ခဲ့ သည်။ ကောကမြကြည့်န်ိုငဘြဲ အိမထြဲဝငလြာခဲ့သည်။ ကသှယေမြိုး အခန်းဆီသို့ ခဉွြးကပလြိုကသ်ည်။ အခန်းနား အရောကတ်ှင်….

“ သှယလြေး….ကောင်းလားဟင်….”

“ အင်း…. အင်း….. အမလေး…. ကောင်း…. ကောင်းတယ်….. ကိုထွန်း…. အမလေး….. ဆောင့ျ…. ဆောင့ျ…. နာ… နာဆောင့ျ…… အင့ျ…… အ…. ကြှတ်…. ကြှတ်…..”

ကြားလိုကရြသော အသံက ကိုကိုမောင့ြ ရငဝြကို လှံအစင်းပေါင်း တဈရာနှင့ြ တဈခကြတ်ည်း အထိုးခံလိုကရြသလို စူးနဈပူအောင့သ်ှား ၏။ ကသှယေမြိုး အခန်းက ထရံနှင့ကြာထားသညမြို့ ချောင်းကြည့်စြရာ အပေါကကြလေးတွေ ရှိနိုငသ်ည်။

သို့သောြ မင်းသား မင်းသမီးပုံတွေ အပြည့န်ီးပါးကပထြားသဖြင့ြ အပေါကကြိုမတွေ့ဘဲဖြစ်နသည်ေ။ ကံကောင်းထောကမြစွာပင် ထောင့စြှန်းတဈခု ကြာပြဲနသေော နရောမှ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကသှယေမြိုး တဈယောကြ ခုတငပြေါတ်ှင် အဝတအြစား လုံးဝမရှိဘဲ ဒူးထောငပြေါငကြားအနအထေားဖြင့ြ ပကလြကကြှီးအလိုးခံကာ ဒူးထောကလြွှကြ လိုးပေးနသေော သူ့ခဲအို၏ခါးကို တင်းကစွန်အေောင် ဖကထြားသညကြို ဘှားကနဲ မှငလြိုကရြ၏။

“ အား…. အမလေး….. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုထွန်းရယ်….. ညလည်း အခုလို လိုးပေးအုံးနောြ”

“ အေးပါကြာ…. စိတခြွ”

ကိုကိုမောင့ြ မကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေား၏။ ရငထြဲနာကငွစြူးအောင့သ်ှားသည်။ အသာလေးအခန်းနားက ခွာခဲ့သည်။ ပကလြကကြုလား ထိုငန်ားရောကသ်ောအခါ မဂျဂဇင်းစာအုပကြို လှနကြှည့သ်ည်။

အပြာစာအုပတ်ဈအုပ် ထွကလြာ၏။ အပြာစာအုပကြို မဂျဂဇင်းပေါတ်ငလြွှကြ ထိုအပေါမြှ ကသှယေမြိုး လှယအြိတကြလေးကို တငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ နှေးကြေးသော ခွလှမြေးတို့ဖြင့ြ ထွကခြဲ့၏။

နှစ်ယောကသ်ား လိုးအားရသောအခါ အဝတအြစားများပြနဝြတ်၍ အပြငထြှကခြဲ့ကြသည်။ ကိုထွန်းလည်း မှို့ထဲသှားမညဟြုဆိုကာ ထွကသ်ှား၏။

ပကလြကကြုလားထိုငပြေါမြှာ ထိုငမြညအြပြု သူမ လှယအြိတကြလေးကို တွေ့လိုကရြသည့အြတွကြ နှလုံးသှေးတွေ ချောကခြှားမတတ် ထိတလြန့သ်ှား၏။ ပန်းစကျကူပငအြောကမြှာ သူမ မေ့ကနွခြဲ့သော “ လှယအြိတကြလေး ” ။

ပြီးပါပြီ။