အောစာအုပ်

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ကိုကြီးရယ်

မဖြစ်နိုငပြါဘူး ကိုကြီးရယ်
ရေးသားသူ – ?????

မိုးလင်း ကတည်းက အသဲအသန် ရှာသှန်းနသေော ကိုရှှမေိုးက ညနရေောကမြှာသာ လုံးလုံးတိတသ်ှားတော့သည်။ ဇွဲကိုက ဆိုငရြှေ့မှာ ပစ်စည်းလေးတွေ ပြနခြင်းရင်း ဈေးဝယသ်ူ အလာကိုသာ ထိုငစြောင့န်မေိတော့သည်။ မိန်းမက ဆိုငအြတွင်းက စကခြွုပရြင်း ညည်းသံသဲ့သဲ့ကို ကြားမိတော့ ပြုံးမိပြနသ်ည်။

ကြှနတ်ောြ့နာမညကြ ဇွဲကို ပါ။ အမွိုးသမီး နာမညကြ မိုးမှင့သ်ူ ပါ။ ကြှနတ်ောကြ စကရြုံတဈရုံမှာ စာရေးလုပတ်ယ်။ သူကတော့ အရငကြ အထညခြွုပစြကရြုံလုပရြင်း ကြှနတ်ောန်ဲ့ ညားပြီးတော့ စကခြွုပသ်ငတ်န်းလေးတကကြာ ဆိုငလြေးဖြင့လြိုကတ်ာ မထငမြှတပြဲ အဆငပြှသှေားတော့ ဆိုငလြေးကို တိုးခွဲ့ စကခြွုပပြဈစည်း (အပို) လေးတွပေါ ရောင်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ အိမထြောငကြတွာ နှစ်နှစ်ကြောြ သုံးနှစ်နီးပါးသာ ဖြစ်လာခဲ့တယ် ကလေးတော့ မယူရသေးဘူး။ စီးပြားရှာကောင်းနတေုန်းမို့လည်း ပါတာပေါ့ဗွာ၊၊

ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနရင်ေး ရောကလြာသော ဈေးဝယသ်ူကြောင့ြ ဇွဲကို ထရပလြိုကရြင်းက

“ဘာယူမလဲ ညီမ”

“ဟုတ် အဈကို ဟိုဟာ ထုပသ်ီးလေး ဝယခြငွလြို့”

“ဟုတကြဲ့ ရပါတယ် ညီမ ဒီဘကမြှာပါ၊ လိုချင်တ်ဲ့ အရောငရြှိရငလြည်း ပိတစြပါလာရင် ရိုကပြေးပါတယ်”

“ဟုတကြဲ့ အဖြူလေးပဲပေးပါ၊ တဈထုပ် ဘယလြောကလြည်းဟင်”

“ဆယလြုံးပါတယ် ညီမ၊ တဈထုပ် သုံးရာပါ”

“ဟုတ် တဈထုပပြေးပါ ပြီးတော့…”

ဇွဲကိုလည်း ကောငမြလေး ယူသမွှတွကေို ကသွင့င်ှတွကေရြင်း ပိုကဆြံပြနအြမ်းပြီးတော့ ပြနထြိုငလြိုကရြင်း ဆိုငထြဲက ထွကသ်ှားသော ကောငမြလေးရဲ့ နောကပျိုင်းအလှကို မထငမြှတဘြဲ ကြည့်မြိလိုကသ်ည်။

“အင်း အိုးကောင်းတာပဲဟ ဟိဟိ” ဟု စိတထြဲက ကြိတပြှဈမှားရင်း အတောဝြေးဝေးထိ လိုကကြှည့မြိလိုကတ်ော့သည်။

“အဟမ်း အဟမ်း” ဟု အိမထြဲက မိန်းမရဲ့ သတိပေးချောင်းသံကြားမှ မသိသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ မကြမြှာလှှဲမိသည်။

ကောငမြလေး နာမညကြ မှတဝြတရြညခြွိုတဲ့။ နောကရြကတ်ှေ ဈေးလာဝယရြင်း ရင်းနှီးသှားတော့ သူပြောပြတာပါ။ မှတဝြတရြညခြွိုက အဒေါတ်ှနေဲ့ အထညခြွုပလြာလုပရြင်း အဝေးသငတ်ကျကသိုလ် တတိယနှစ် တကန်သေူ ဖြစ်တယ်။ အသကကြ ၂၀ ပဲ ရှိသေးတယ်။ လကရြှိ ရည်းစားတော့ မထားရသေး (နောကကြ ထပကြှပမြကြာ လိုကန်သေော အဒေါတ်ှကြေောင့ဆြို ပိုမှနပြါတယ်)။ သူ့အဒေါတ်ှကလေည်း အဒေါသ်ာပြောတာ အသကကြ ဆယန်ှဈခန့သ်ာ ကြာတာမို့ နောကကြ ဘယသ်ှားသှား အမြဲပါနတေော့ တောယ်ုံ ယောကြာြးလေး မကပရြဲတာလည်း ပါပါတယ်။ ကိုယကြလည်း အိမထြောငသ်ညဆြိုပမေဲ့ ၂၄ ခန့သ်ာ ရှိတာမို့ သူနဲ့တော့ အသကသ်ိပမြကြာတော့ ခဏလေးနဲ့ ရင်းနှီးသှားကြတာပါ။

အဲ တဈခုတော့ ပြောချင်တ်ယဗြွ။ ကြှနတ်ောကြ အိမထြောငသ်ညပြမယေ့ြ မိန်းမနဲ့က သိပအြဆငမြပြဘေူး။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ သူက ကိုယလြုပခြငွသ်လို ပေးမနဘေူးဗွ။ အလုပပြငပြန်းတယ် စောစောအိပတ်ယ် ဘာဖြစ်လို့ ညာဖြစ်လို့ ဆိုပြီး အကြောင်းပြတော့ လငမြယားကိဈစ သိပအြဆငမြပြပေါဘူးဗွာ။ ပြသနာက အဲ့မှာစတာပါပဲ။ သူက အဲ့လိုတွေ လုပတ်ော့ ကြှနတ်ောြ့စိတတ်ှကေ ဈေးလာဝယသ်ူ ချောချောလှလှ ကောငမြလေးတွကေိုပြဈမှား သူကသဝနတ်ို ပြသနာတွဖြစ်ေနဲ့ တောတ်ာြ စိတပြကြစြရာ ကောင်းတယဗြွာ။

တဈနေ့ ကြှနတ်ောကြ လမ်းထိပ် ဈေးသှားဝယရြင်း ရှေ့က လွှောကသ်ှားနတေဲ့ မှတဝြတရြညကြိုတွေ့တော့ စိတကြ ဘာဖြစ်တယ် မသိပါဘူးဗွာ။ သှားနတေဲ့ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး သူ့နောကကြို စကဘြီးလေး အသာနင်းလို့ လိုကခြဲ့တယ်။ အနောကကြနကြညေ့တ်ော့ တငဝြိုင်းဝိုင်းလေးနှစ်လုံးက တဈလုံးတကြ တဈလုံးဆင်းနဲ့ သိပလြှတာပဲဗွာ။ မကောင်းတတတ်ာနဲ့ ရှေ့ကိုကြိုသှားပြီး လိုတာလေးဝယပြှီး စောင့န်မေိတယ်။

ခဏနတေော့ သူလည်း ဈေးတန်းကို ငေးရင်း ကြှနတ်ောြ့ကို မှငသ်ှားပုံပေါတ်ာနဲ့

“မှတဝြတရြည် ဈေးလာဝယတ်ာလား ညီမလေး”

“ဟုတတ်ယ် ကိုကြီး ၊ ကိုကြီးရော ဘာတွဝယေတ်ာတုန်း”

“အစုံပါပဲဟာ ခုလဖကရြည် သောကမြလို့၊ သောကပြါဦးလား၊ အဈမကော လာပါ ကြှနတ်ောတ်ိုကပြါ့မယ်”

ဆိုတော့ သူ့အဒေါကြ အငတ်ငတ်ငန်ဲ့ဗွ။ ဒါပမယေ့လြည်း လိုကလြာရှာပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူတို့အတွကပြါ မှာပေးပြီး ဟိုမေးဒီမေး မေးရင်း ကောငမြလေးအဒေါကြ

“ဝတရြည် ခဏနေဦး ငါ ဟိုရှေ့မှာ ဈေးသှားဝယလြိုကြဦးမယ်”

ဆိုကာ ထထွကသ်ှားတယ်။ အဲ့တော့မှ ကြှနတ်ောလြည်း ဝတရြည် တကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးကြည့်မြိတော့တယ်။ မကြခြုံးကောင်းကောင်းလေးရယ်၊ နှုတခြမ်းမှှေးလေး ခပမြဲမဲလေးတွရယ်ေ ရငခြုနခြငွစြရာဗွာ။ စပို့ရှပလြေး ဝတထြားတဲ့ အောကကြ ရငအြစုံက သိပမြကြီးပမယေ့ြ အောကကြ ခါးသေးသေးရယ် ကောကခြွိတန်တေဲ့ တငလြေးရယကြှောင့ြ ဝတရြညကြ တောတ်ောလြှပါတယ်။

“ဟိတ် ဆရာကြီး ဘာတွကြညေ့န်တောလည်း လူကို မမှငဖြူးတဲ့ အတိုင်းပဲ”

“အင်း ဝတရြညကြ အရမ်းလှနတေော့လေ ကြည့်မြိတာပါ”

“အိုး မလှပါဘူး”

လို့ ပြုံးယောငယ်ောငလြေးနဲ့ ပြောလိုကပြမယေ့ြ သူ့မကြလြုံးလေးတွကေ ကြနပေကြှောင်း ပြနလရေေဲ့။ သူ့အဒေါြ ပြနမြလာခင် ရိသဲ့သဲ့ ထပပြှောပမေဲ့ ဝတရြညကြ ပြုံးစိစိနဲ့ဆိုတော့ စိတမြဆိုးဘူးလို့ ထငပြါတယ်။ အဲ့တာနဲ့ ဖုန်းနံပါတတ်ောင်းပြီး မှတလြိုကကြာ သူ့အဒေါြ ပြနရြောကလြာတာနဲ့ စကားစဖြတရြင်း လမ်းခွဲကာ ပြနခြဲ့လိုကတ်ော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ လေးငါးလလောကထြိ ဝတရြညန်ဲ့ အှနလြိုင်းပေါမြှာတွေ့ စကားတွေ မထိတထိလေးတွေ ပြောကြရင်း တဈနေ့တော့ သူကြှနတ်ော့ကြို မေးလာပါလရေော။ ကြှနတ်ောလြည်း သိတဲ့အတိုင်း ခပည်ံ့ညံ့ ယောကြာြးတို့ လုပန်ကြပေုံအတိုင်း ခစွတ်ယတ်ို့ ဘာတို့ ပလီပလာပြောလိုကတ်ော့တယဗြွာ။

သူက မနကဖြှန် သူကြောင်းသှားအပတ်ော့မှာမို့ အလုပဖြှင့ရြကြ ဖြစ်နတေော့ အဒေါတ်ှေ မလိုကန်ိုငကြှောင်း ဖြစ်နိုငရြင် လိုကပျို့ပေးပါ ပြောလာတော့ ကြှနတ်ောလြည်း လိုကပျို့ပေးမယလြို့ ကတိပေးလိုကတ်ယ်။

———————————-

“မောင် ဒီနေ့ဘယသ်ှားမလို့လည်း လှလှပပတွဝတေလြို့”

“ဟ အလုပကြို အမြဲသှားနတော၊ စုတစြုတပြှတပြှတန်ဲ့ တဈခါတဈလမွေား ဝတစြားထားရင် မင်းကအစပြောတော့မယ်၊ ရုံးရောကရြင် ပိုဆိုးပြီ၊ သှားမယကြှာ စောစောစီးစီး ဘာတွမေေးနမှန်ေး မသိဘူး”

“စတာပါ မောငရြယ် မက မောင် ဒီလို ဝတစြားနလေို့ အပြဈပြောဖူးလို့လား”

“မစနဲ့ ကြှနတ်ောြ မကြိုကဘြူး”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့ မိန်းမမကြန်ှာ ပကြသ်ှားတာ သတိထားလိုကမြိတယ်။

“ဟိုလေ မ ဒီရကထြဲ နသေိပမြကောင်းချင်ဘြူး၊ ရငထြဲလည်း သိပမြကောင်းဘူး၊ ခေါင်းတွလည်ေး မူးမူးနလေို့”

“မူးမှာပေါ့ နငကြ ညညကြ ဆယန်ာရီလောကထြိအလုပလြုပန်မှတေော့ မမူးခံနိုငမြလား၊ ငါပြောသားပဲ အလုပကြို ညနကထြိ မလုပပြါနဲ့ ဆိုတာကို နငန်ားထောငလြို့လား၊ တောပြှီဟာ မပြောနဲ့တော့ သှားတော့မယ်”

လို့ပြောကာ ကြှနတ်ောြ ထွကလြာခဲ့တော့တယ်။ လမ်းထိပရြောကတ်ော့ ဝတရြညကြ အသင့စြောင့န်တောတွေ့လို့ ပြုံးပြလကြြ

“ဝတရြည် စောင့န်ရတော ကြာပြီလား ဆောရီးနောြ အိမကြတဈယောကကြ ရဈနလေို့”

“ရပါတယ် ကိုကြီး ၊ ဟိုးမှာ ကားလာနပြေီ သှားရအောင်”

“အင်း လာ လာ”

ကားပေါရြောကတ်ော့ ကြောင်းကိုပဲ တန်းသှားလိုကကြာ သူမလုပစြရာရှိတာတွကေို နောကကြလွှောကလြိုကပြေးရင်း ဆယန်ာရီခွဲခန့ြ ရောကတ်ော့ သူမ ကြောင်းအပခြှင်း ကိဈစက ပြီးပြတသ်ှားလသည်ေ။

“ကိုကြီး ဗိုကဆြာပြီလား ဆိုငတ်ဈဆိုငဆြိုင် ထိုငလြေ”

“အင်း”

လို့ဆိုကာ ကြောင်းကနတ်င်းဘကြ လွှောကလြာရင်း ဆိုငတ်ဈဆိုငမြှာ ဝငထြိုငကြာ စားသောကရြင်းမှ မနေ့ကအကြောင်း စကားစမိတော့တယ်။

“ညီမလေး ကိုကြီး မနေ့က ပြောထားတာလေးကို ပြနဖြှေဦးလေ”

“အောြ ကိုကြီးမှာ မိန်းမနဲ့လေ၊ မဖြစ်နိုငပြါဘူး ကိုကြီးရယ်”

“အာ ညီမလေးကလည်း ကိုကြီးတို့ အိမထြောငရြေးအကြောင်းလည်း သိရဲ့သားနဲ့ အဆငမြှမပြတောကို၊ ကိုသူနဲ့ ကြာရှင်းတော့မှာပါ”

“ဟို ညီမကလေ အဲ့လို အဲ့လိုတော့ မဖြစ်စချင်ြေ…”

“တောြ တောပြါတော့ ညီမလေး အဈကိုသိပါပြီ အဲ့လောကဆြို”

“ဟို မဟုတ် အဲ့လိုတော့လည်း မဟုတပြါဘူး”

“အဲ့တာဆို ကိုကြီး အခု တဈနရောသှားမယ် မင်းလိုကမြှာလား”

“ဘယ် … ဘယကြိုလည်းဟင်”

“မမေးနဲ့ လိုကမြှာလား မလိုကဘြူးလား”

“ဟို… ဟို”

“ကဲပါ ဟိုတွေ ဒီတွေ လုပမြနနေဲ့ သှားမယ် ထ… လာ”

လို ပြောရင်း သူမလကကြလေးကို ပိုငစြိုးပိုငန်င်းကိုငကြာ ဇွဲကိုတို့ ထိုငရြာက ထွကခြဲ့ရင်း ကြောင်းရှေ့က တကျကဆီ တဈစီးကို ငှားရင်း ကားပေါတ်ကခြဲ့တော့သည်။ တဈလမ်းလုံးလည်း စကားမပြောဖြစ်ကြ။ တည်းခိုခန်း တဈခုရှေ့ ရောကတ်ော့ ကားခ ရှင်းကာ ခပတ်ညတ်ညပြဲ အခန်းငှားရင်း ကောငမြလေး လကဆြှဲကာ အခန်းထဲ ဝငခြဲ့လိုကတ်ော့သည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်း ရောကတ်ော့ ဝတရြညကြစပြီး ငိုပါလတေော့သည်။ ဇွဲကိုလည်း ခွမကေိုင် လကမြကိုငမြိနဲ့ ရငတ်ှပေါ တုနသ်ှားသည်။

“ညီမလေး ဘာဖြစ်လို့လည်း၊ ဘာလို့ငိုရတာလည်းကြာ”

“အဟင့ြ ဟီး အီး အင့ြ ရှှတ် အဈကိုကြောင့ပြေါ့”

“ဟမ် အဈကို ဘာလုပလြို့တုန်း”

“အဈကို စိတဆြိုးမှာစိုးလို့ ဘယသ်ှားမလည်း မမေးခဲ့တာပါ၊ အခု အဈကိုက ခေါလြာတော့ တည်းခိုခန်းကိုလား၊ အဈကိုပြောတော့ ညီမကို ခစွတ်ယဆြို၊ ဒါအဈကိုခစွတ်ဲ့ အခစွလြား၊ ညီမလေးဘကကြိုရော နည်းနည်း ထည့မြတွေးပေးတော့ဘူးလား၊ အဟီးဟီး ဟင့ြ ဟင့ြ”

“မဟုတ်… မဟုတရြပါဘူး ဝတရြညရြယ်၊ ဝတရြည် ထငသ်လို မဟုတရြပါဘူး၊ အဈကိုက… အဈကိုက အိမထြောငသ်ည် တဈယောကပြါ၊ ဝတရြညဘြကကြို ထည့တ်ှေးပေးလို့၊ တခွားသူမှငရြင် ဝတရြညကြို သိတဲ့သူမှငရြင် အထငသ်ေးမှာစိုးလို့၊ အခုလိုလုံခွုံ လူမသိတဲ့ နရောမှာ အေးဆေး စကားပြောရအောင် ခေါခြဲ့တာပါ၊ အဈကို့စတနော အမှားတွပေါ”

“မပြောပါနဲ့တော့… ကိုကြီးရယ် အခု ဝတရြည် ပြနခြငွပြှီ၊ ဝတရြညကြို ပြနပျို့ပေးပါနောြ”

“အင်းပါ ဝတရြည် အဈကို့ကို ထပအြထငမြလှဲစရပေါဘူး၊ လာ… အခုပြနပျို့ပေးမယ်”

“အှမ်း …”

ဟုဆိုရင်း ဝတရြညကြ စလင်းဘတ် အိတလြေးထဲမှ မှနသ်ေးသေးလေးကိုထုတရြင်း ခရငမြပြတ် နည်းနည်းပြနရြိုကကြာ ထထွကခြဲ့တော့သည်။ အိမပြှနလြမ်းတလွှောကလြည်း နှစ်ဦးသား စကားမဆိုမိကြ၊ လမ်းတလွှောကြ ဝတရြညကြ သူ့လကကြိုအားကိုးတကြီး ဆုပကြိုငကြာ သူ့လကမြောင်းကို မှီတွယရြင်း တိတဆြိတကြာ လိုကပြါလာရင်း ကားပေါကြအဆင်း နှုတဆြကမြှ

“မနကဖြှန် ဖုန်းဆကန်ောြ ကိုကြီး”

လို့မှာရင်း ဆင်းသှားလသည်ေ။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ မိန်းမဖြစ်သူက အစောကြီးပြနလြာလို့ မေးရှာသေးသောလြည်း နသေိပမြကောင်းချင်လြို့ လို့ပဲဆိုပြီး အဝတစြားလဲကာ အိပယ်ာထဲ ဝငလြှဲနမေိတော့သည်။

နောကရြကရြောကတ်ော့ ဝတရြညကြပဲ သူ့ကို ဖုန်းစခေါရြှာပါသည်။ မနေ့က ကိဈစကို သူလည်း ဘာမှအစဖောမြနတေော့ဘဲ မသိသလိုသာ နလေိုကတ်ော့သည်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဝတရြညန်ဲ့ နေ့လညဘြကြ ဖုန်းပြောလိုကြ အလုပတ်ှလေုပလြိုကန်ဲ့ ဟနမြပကြြ ဆကလြုပန်ခေဲ့သည်။ မှတဝြတရြည် ဈေးလာဝယခြွိနတ်ှမှောလည်း ပုံမှနသ်ာ ဆကဆြံတာမို့ မိန်းမလုပသ်ူကလည်း မသင်ျကာမဖြစ်ခဲ့။

ဒါပမယေ့ြ နောကထြပ် လေးငါးလလောကကြှာတော့ အခွင့ရြေးတဈခုက ဇွဲကိုထံ ထပမြံရောကရြှိလာခဲ့သည်။ ကံကောင်းခွင်းပလေား ကံဆိုးခွင်းပဲလားဆိုတာတော့ သူမသိခဲ့။ အကြောင်းကတော့ မှတဝြတရြည် ဆှမွေိုးတွထေဲမှာ အသည်းသနဖြစ်သူ တဈယောကရြှိလို့ သူ့အဒေါတ်ှေ ရှာပြနသ်ှားခွင်းဖြစ်သည်။ ဝတရြညကြတော့ နောကလြဆို ကြောင်းတကရြမှာမို့ ခွင့ယ်ူလို့မဖြစ်တာမို့ ကနွန်ရဈေခွင်းဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က ဝတရြညကြ သူ့ကို အရမ်းသတိရနကြေောင်း ပြောရင်း သူမပုံလေးတဈပုံ ပို့လာလို့ သူ့မှာ ဘယဖြှကရြမှန်းမသိ။ ဖုန်း password က မိန်းမဖြစ်သူလည်း သိနတောမို့ နောကဆြုံးမှာ သူ့ဖုန်းက (အောဒြီယိုမနန်ဂွော) လေးကို သတိရသှားကာ ထို ဖိုငလြေးထဲသာ ထည့ပြှီး သိမ်းထားလိုကသ်ည်။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ မိန်းမက ဖုန်းယူကိုငတ်ော့ သူ့မှာ ရငတ်ထိတထြိတန်ှင့ြ။ မိန်းမက

“မောင် …. မတို့ တူတူ မအိပတ်ာကြာပြီ၊ စောစောအိပကြှမလား”

“အင်း အဲ့တာဆို မင်းစောစောအိပလြေ ဖုန်းတွေ ကိုငမြနနေဲ့တော့”

“အင်း”

ထို့နေ့ညက ဆိုငစြောစောသိမ်းကာ မိန်းမနှင့ြ အိပယ်ာအတူ ဝငဖြစ်သည်။ (သိတယမြလား ဒါမွိုးဆို နှစ်ခါမပြောရဘူးလေ)။

အိပယ်ာထဲရောကတ်ော့ မိန်းမကို ဖကရြင်း၊ ရငသ်ားတွကေို ပြတသ်ပရြင်း မိန်းမလကထြဲ ငပဲလေးကိုထည့ပြေးလိုကတ်ော့ မိန်းမက လကန်ဲ့ကိုငကြာ အထကအြောကြ ဆှဲပေးတော့ ငပဲကြီးက တခဏအတွင်း ထောငမြတလြာတော့သည်။ မိန်းမရဲ့ အင်ျကြီနဲ့ စပန့သ်ားဘောင်းဘီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး အပေါတ်ကခြှကာ နှုတခြမ်းကိုနမ်းရင်း လီးကိုကိုငကြာ အပေါကဝြလေးထဲ တေ့ထည့လြိုကသ်ည်။

“ဗွဈ …ဗွှတ်…”

“အာ့… မောင် ဖြည်းဖြည်းလုပြဦး မလုပတ်ာကြာတော့ နည်းနည်းကြပန်တယ်ေ”

“ခဏပါကြာ ပြီးရင်… အဆငပြှသှေားမှာပါ….”

“အီး… အာ့”

“ဝငသ်ှားပြီ… အဆုံးထိ”

“အ… ဗွှတ်… ဗွှတ်…. ”

“အာ့ဆို….လုပပြှီနောြ …..”

“ပြှတ်…ဗွဈ….”

ခဏနတေော့ ပုံစံပြောင်းကာ လေးဘကထြောကခြိုင်းပြီး အနောကကြနေ ကြုံးကြုံးဆောင့ပြဈ လိုကတ်ော့ သူမ တငသ်ားတွေ လှိုင်းထ တုနခြါနတောကိုကြည့်ရြင်း ပိုဖီးတကလြာသည်။

“ဗွှတ်…ပလှတ်…”

“မောင်.. အာ့… အသံတွေ အရမ်း…. အ… အရမ်းကယွတ်ာပဲ… အာ့”

“မ ပြီးချင်ပြှီလား…”

“ဟင်း..အီး….”

“ပြီးတော့မယဆြို မှောကခြလွိုကြ”

“အင်း…. အား…. ခဏရပျဦး”

သူမ ဝမ်းယားမှောကခြလွိုကတ်ော့ ဇွဲသူ အပေါကြနေ ဆောင့ခြရွင်း (ဒီတဈကြကကြ အနမတေတရြင် ခါးနာတတတ်ယ် ကြားဖူးတယ်) သူမအပေါြ ဖိမှောကခြလွိုကကြာ သူမလည်း ပြီးသှားပြီး သူလည်းပြီးချင်လြာပြီမို့ အားကုနကြှုံးဆောင့ရြင်းက သူမသားအိမထြဲ သုတရြညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။

———————————-

ပိတရြကပြမယေ့ြ အိမမြှာ ဈေးရောင်းရင်း ညနေ နဝငေခြွိန် မှောငစြပြုလာတော့ ဇွဲသူက

“မိန်းမရေ ငါ ကြမ်းသှားဝယလြိုကြဦးမယ်”

“အင်း သှားလေ ငါ့ယောကြာြးလည်း ဒီနေ့ ပငပြန်းထားတာ၊ နားတောင် မနားလိုကရြဘူး၊ သနားပါတယဟြယ်”

“ရပါတယ် သှားပြီ”

“သတိလည်းထားဦး မောငရြေ ဆိုငကြယတ်ှရှေုပ် ကားတွရှေုပန်ဲ့”

“အှမ်း …..”

လို့ပြောရင်း ထွကလြာခဲ့တာ မှတဝြတရြညတ်ို့ အဆောငလြမ်းထောင့လြေး အရောကြ

“ကိုကြီး”

ခေါသ်ံလေး ကြားလိုကလြို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ မှတဝြတရြညကြ ညဝတ် စပန့သ်ားအင်ျကြီ ဘောင်းဘီ ဝမ်းဆကကြလေးနဲ့ အရမ်းကို လှပလို့နသည်ေ။

“ဘာလာဝယတ်ာလည်း”

“ကြမ်းလာဝယတ်ာ ညီမလေး”

“စကားခဏ ပြောရအောငလြေ၊ ရတယမြလား”

“အင်း လာ ညီမလေး ဟိုဘကန်ားက နည်းနည်းမှောငတ်ယ်၊ အဲ့နားသှားရအောင်၊ ဒီနားက တဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားရင် မကောင်းဘူး”

“အင်း သှားလေ”

ဆိုတော့ စကဘြီးလေးတွန်းရင်း ရှေ့က ဦးဆောငလြာခဲ့တော့သည်။

အမှောငရြိပ် တဈနရောရောကတ်ော့ ဇွဲသူရှေ့မှ သှားနသေော မှတဝြတရြညကြ ရပလြိုကပြှီး ဇွဲသူလည်း စကဘြီးလေးကို အသာ ဒေါကထြောကကြာ ရပလြိုကသ်ည်။ ဝတရြညကြ ဘာမပြော ညာမပြောနှင့ြ ခါးကို ဖကလြိုကလြတေော့ အသာအယာပင် သူမကိုယလြုံး လုံးလုံးလေးကို ပြနဖြကလြိုကရြင်း

“ဝတရြည် ဘာပြောမလို့လည်း”

“အောြ… ပြောစရာရှိမှ ခေါရြမှာလား ကိုကြီးရဲ့”

“အောြ… မဟုတပြါဘူး ကိုကြီး ပြောချင်တ်ာက”

“ကဲ ပြောချင်တ်ာ နောကမြှထား အခု ကြာလို့ရလား”

“ဟင်… ဘာ… ဘာလို့…”

“အမလေး ကိုကြီးရယ်၊ အခုလို ခဏလေး ငှိမန်ပေေးပါလို့ ပြောမလို့ပါ၊ ကိုကြီးကိုလှမ်းလို့ ဖကထြားချင်လြို့…..၊ ကိုကြီးး….”

“အှမ်း…”

တဈယောကကြိုတဈယောကြ မကြလြုံးချင်ြးဆုံအောင် စိုကကြှည့မြိရင်း သူမရဲ့ ပါးမို့မို့ကို အသာယာ နမ်းမိတော့သည်။ ထို့နောကြ သူမရဲ့ ရငခြုနစြရာ ကောင်းလှတဲ့ နှုတခြမ်းမှှေးရေးရေးနဲ့ နီတာတာ နှုတခြမ်းလေးဆီ အနမ်းတခွို့ ဆကမြိသှားခွိနကြ တိုတောင်းလှန်းလှသလိုပင်။ တင်းကြပသ်ော ပြေ့ဖကမြှုတွအေောကမြှာ ရမျမကသ်ှေးတို့က အလိုလို ကြှတကလြာသလို အောကဖြကဆြီက ပူနှေးထောငကြှှလာသော ညီတောမြောငကြလည်း သူမ ဝမ်းပဉွြးသားလေးကိုထောကမြိတော့ မှတဝြတရြည် တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး အနောကကြို တငပြါးလေး ပစ်မိလတေော့ ဇွဲသူလကတ်ှကေ တွေ့စကတည်းက ပြဈမှားမိနသေော တငသ်ားလုံးလုံး အယအြယလြေးတွဆေီပို့ကာ ဖစွည်ှဈနယရြင်း အသကရြှုသံတို့က ပြင်းထနလြာကြသည်။

ဇွဲသူ နှုတခြမ်းလေးကို နမ်းနရင်ေးက လှှတလြိုကကြာ အပြဈကင်းစငသ်ော ဝတရြည် မကြန်ှာကလေးကို သသခွေောခွာ ကြည့်လြိုကပြှီး

“ကို စိတတ်ှေ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး ညီမလေးရယ်…”

“ကိုကြီး မနကဖြှနကြရွင် အလုပမြဆင်းလို့ ရလားဟင်”

“အင်း ရ… ရပါတယ် ဝတရြည် ဘာ.. ဘာလို့…”

“ဝတရြည် အဒေါတ်ှေ မရှိဘူးလေ ရှာပြနသ်ှားကြတယ်၊ အဲ့ဒါလေ….”

“အှမ်း… ဝတရြည် ဘယသ်ှား…”

“ဟိုးထား ဆရာကြီး လာမှာလား မလာဘူးလား”

“လာခဲ့မယလြေ”

“အှမ်း… အာ့ဆို ပြနတ်ော့နောြ”

“အင်း… ကိုကြီး ပြနတ်ော့မယန်ောြ… တာ့တာ”

ဟု ဇွဲသူ နှုတဆြကလြိုကရြင်း ဝတရြညပြါးပြငကြလေးကို တဈခကြန်မ်းကာ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဆိုငပြါ တပါတည်းသိမ်းကာ ရမေိုးခွိုး ထမင်းစားပြီးတော့ ကောဖြီတဈခွကြ ဘေးခကြာ ဖုန်းကိုယူရင်း ဖေ့ဘုတမြှ သူများတငထြားတာတွကေို လိုကကြှည့န်တေုန်း ဘေးမှာလာထိုငသ်ော မိုးမှင့သ်ူကြောင့ြ ဖုန်းကနေ မကြန်ှာလှှဲရင်း မိုးမှင့သ်ူကို

“မိန်းမ အလုပပြှီးပြီလား”

“အင်း.. မောင့ကြို ပြောစရာရှိလို့”

“ဘာလဲ ပြောလေ မ ရဲ့..”

“မ လေ… ဟှာ… မလာတာ ကြာပြီ၊ အာ့ မနကကြလေ ဆီးစဈကြည့်လြိုကတ်ော့လေ….”

“ဘာ.. ဘာလည်း ဟင် မိန်းမ”

“ဆီးစဈတံမှာလေ အနီလေး နှစ်လိုင်းပေါန်လေို့၊ နေ့လညကြ ဆရာဝနဆြီသှားပြတော့လေ၊ အာ့ ဟုတတ်ယ် သိလား”

“ဘာ… ဘာတဲ့လည်းဟင်”

“အာ.. ရှိနပေါပြီဆို.. မောငကြလည်း..”

“ကိုယဝြန်.. ကိုယဝြနလြားဟင်.. ဟုတလြားလို့”

မိုးမှင့သ်ူက ရှကမြကြန်ှာလေးဖြင့ြ ပြုံးစိစိ လုပကြာ ခေါင်းငှှိမ့ပြှတော့ ဝမ်းသာမှုတွေ ကြညန်ူးမှုတွကေ ဇွဲသူရငမြှာ တလိမ့လြိမ့ြ ဖြစ်ပေါလြာသည်။ ထို့နောကြ မိန်းမကို အသာဖကကြာ အိပယ်ာထဲလိုကပျို့ရင်း မိုးမှင့သ်ူ ဘုရားရှိခိုးတာ စောင့ပြှီးနောကြ စကားတွေ တွတထြိုးနမေိတော့သည်။ ခဏကြာတော့ မိုးမှင့သ်ူ အိပပြွောသ်ှားလသည်ေ။

အိပမြပြောန်ိုငသ်ူက ဇွဲသူ။ ကလေးရတော့မညဆြိုလို့ တအားပြောမြိတာ မှနပြမယေ့ြ မှတဝြတရြညပြေါြ ဖောကပြှနစြိတ် မှေးမိတာတွေ မှားယှင်းမိတာတွအတွေကြ နောငတ်ရကာ အိပလြို့မပြောန်ိုင်။ အကယ်၍များ ဝတရြညန်ရောမှာ “ငါ့သမီးလေးသာ ဆိုရင်” ဆိုတဲ့ အတွေးတွကေ သူရဲ့စိတကြို နှိပစြကန်တေော့သည်။ “မဖြစ်ပါဘူး အခွိနတ်ှေ မလှနခြင် ဝတရြညကြို လမ်းခွဲမှ ဖြစ်တော့မယ်၊ ဒီထကြ ပိုမှားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ငါ ထပမြှားလို့ မရတော့ဘူး” လို့တွေးနတေုန်း

“မောင် မအိပသ်ေးဘဲ ဘာတွေ စဉြးစားနတောလဲ၊ ညဉ့န်ကန်ပြေီ၊ အိပတ်ော့လေ”

လို့ တရေးနိုးလာသော မိုးမှင့သ်ူက ပြောတော့

“အှမ်း… အိပမြယ်၊ မကော ဘာလုပမြလို့”

“အင်း ဘာမှမဟုတဘြူး၊ လန့န်ိုးလာတော့ မောငမြအိပသ်ေးလို့”

“အိပ် အိပ် ကြှနတ်ောလြည်း အိပတ်ော့မယ်”

“အှမ်း …”

မနကရြောကတ်ော့ ဝတရြညခြွိန်းသော နရောကို ဇွဲကို မသှားဖြစ်ခဲ့ပါ။ ဝတရြညကြို မလာဖြစ်ဘူးပဲ message ပို့ကာ ဖုန်းပိတပြှီး သူအလုပဝြငခြဲ့တော့သည်။

ထမင်းစားခွိနရြောကလြို့ ဖုန်းဖြင့ကြှည့မြှ သူ့ကို ဝတရြည် ဖုန်းခါထြားတာ အကြိမကြှိမ်။ မဖြစ်တော့ သူဝတရြည် ဖုန်းနံပါတလြေးကို နှိပရြင်း ပြနခြေါလြိုကတ်ော့ တဖကမြှ ခကြခြငွြး ပြနထြူးလသည်ေ။

“ဝတရြည် ညီမလေး အဈကို့ကို မေ့လိုကပြါတော့ကြယ်”

“ဟင်… ဘယလြို… ကိုကြီး ဘယလြို ပြောလိုကတ်ယ်”

“ဟုတတ်ယ် ညီမလေး အဈကိုတို့ ဒီထကြ ထပမြမှားသင့တ်ော့ဘူး ညီမလေးရေ။ အခုဆို အဈကို့မိန်းမမှာလည်း ကိုယဝြနရြှိနပြေီ… ဟဲလို… ဟဲလို.. ဝတရြည်”

တဖကကြ ငိုရှိုကသ်ံ သဲ့သဲ့ကြားရတော့ သူလည်း စိတကြိုတင်းလိုကရြင်း

“ဝတရြည် အဈကိုတို့ အခုကစပြီး နောကထြပ် မပတသ်ကဘြဲ နကြရေအောငန်ောြ”

“အဟင့ြ.. ဟီး… အင်းပါ… အင်းပါ… ကိုကြီး… ညီမလေး နားလညပြါတယ်.. ကိုကြီးတို့ မိသားစု ဘဝလေး အဆငပြှပေါစလေို့ ညီမလေး ဆုတောင်းပေးပါတယ် ကိုကြီးရေ… ဟီး…. ဟင့ြ… အဟင့ြ”

သူ တဖကကြ ငိုကြှေးသံတွကေို နားမထောငန်ိုငတ်ော့၊ နားထောငန်ိုငတ်ဲ့ အငအြားလည်း မရှိတော့။ တကယဆြို မှားခဲ့တဲ့သူက ကိုပါ ဝတရြညရြေ၊ မင်းဘဝလေး ဖြူဖြူစငစြငန်ဲ့ ရှေ့ဆကလြွှောကလြှမ်းသှားနိုငပြါစကြယ်ေ လို့ ဆုတောင်းပေးယုံမှတပါး……။

———————————-

ချောကလြခန့အြကြာ………..

အသားခပလြတလြတ် မကြခြုံးမကြလြုံး ကောင်းကောင်းနှင့ြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ လှနစြှာလှသော ကောငမြလေး တဈယောကန်ှင့ြ ရုပရြညသ်န့ပြှန့ြ ကြညလြငသ်ော အရပမြှင့မြှင့ြ အသားဖြူဖြူ ကောငလြေးတဈယောကြ တဈယောကလြကကြိုတဈယောကြ ခွိတရြင်း အပခြွုပပြဈစည်းများရောင်းသော ဆိုငလြေးအတွင်း လှမ်းဝငလြာလသည်ေ။

ဆိုငအြတွင်းမှ ဗိုကဖြုံးအင်ျကြီလေးနှင့ြ အမွိုးသမီးလေးက ဈေးဆိုငအြနောကကြ မှကပြငမြွား ခုတထြှငန်သေောသူကို

“မောငရြေ ဈေးဝယသ်ူလာတယ်၊ လာရောင်းပေးပါဦး”

လို့ လှမ်းခေါလြိုကတ်ော့ အမွိုးသားလုပသ်ူက ဆိုငရြှေ့ထွကလြာရင်းက ဟငခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ပြီးမှ

“ညီမလေး ဘာယူမလည်း…”

“…..တွေ လိုချင်လြို့ အဈကို”

“ဟုတ် ခဏလေး ထည့ပြေးမယန်ောြ၊ ဒါနဲ့ ညီမတောင် ဈေးလာမဝယတ်ာ ကြာပြီနောြ”

“ဟုတတ်ယ် အဈကို ကြောင်းပြနတ်ကန်လေို့ပါ၊ ဒါက ညီမ ခစွသ်ူပါ၊ နာမညကြ …… ပါ၊ ကြောင်းမှာတွေ့ကြတာလေ”

“အောြ ဟုတလြား ညီမလေး၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ညီ”

“ဟုတ် အဈကို ဝမ်းသာပါတယ် ခငဗြွ”

“မမရော ကိုယဝြန် ဘယန်ှဈလ ရှိပြီလည်း၊ ဘာလေးလည်း သိပြီလား၊ ကနွြးမာရေးလည်း ဂရုစိုကန်ောြ မမ”

ဆိုငထြဲမှာ ထိုငန်သေော မိုးမှင့သ်ူကို ဝတရြည် အပြုံးကလေးနဲ့ လှမ်းပြောလိုကတ်ော့ မိုးမှင့သ်ူက

“ခုနှစ်လရှိပြီ ညီမလေး၊ အာထရာဆောင်းတော့ နင့အြဈကိုက မရိုကခြိုင်းထားဘူးလေ၊ ဘာလေးဖြစ်ဖြစ်တဲ့”

“ဟုတပြါပြီ မမရေ နောကမြှ လာတော့မယန်ောြ ပြနပြှီ မမ”

“အေးအေး ညီမလေး”

ထွကခြှာသှားသော စုံတွဲကို မကြစြိတဆုံး လိုကကြှည့ရြင်း ကြကြေဲ ပကြစြီးခဲ့ရပမယေ့ြ အခွိနမြီ ထိန်းသိမ်းလိုကန်ိုငခြဲ့သော သူရဲ့ သဈစာတရားတွနေဲ့ ဖြူဖြူစငစြင် ဘဝကို လွှောကလြှမ်းသှားနိုငခြဲ့သော မိန်းမပျိုလေး တဈယောကြ အကြောင်းကို တွေးမိတော့ မကြရြညစြတခွို့ သူ့ပါးပြငပြေါြ လိမ့ကြာ လိမ့ကြာ စီးကလွာတာကို မိန်းမ မမှငအြောင် သုတရြင်း…။

အခစွကြို ခုတုံးလုပပြှီး အိမထြာငဘြကအြပေါြ သဈစာမဖောကမြိကြစဖေို့၊ မိသားစုဘဝလေးကို အမည်းစကြ ကင်းကင်း လွှောကလြှမ်းသှားနိုငဖြို့၊ မိမိကြောင့ြ သူတပါးရဲ့ ဘဝလေး မထိခိုကြ မနဈနာစဖေို့ တောင်းဆုပြုလွှကြ……။

ပြီးပါပြီ။