⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
လဈလပန်တေဲ့ တီလေး ကြကလြပြ
ရေးသားသူ – မွသာ ရေးသည်။
🏵️🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️🏵️
“ပြနတ်ော့မှာလားကြ”
“သှားတော့မယ် ကိုကြီးစိုးရာ အိမမြှာက တီလေးတဈယောကထြဲဗွ”
“ဗညားရာ မင်းလည်း မိန်းမတောင် ရပါဦးမလားကြာ”
“အဲ့ဒါတွကေ နောကမြှပါဗွာ အရေးကြီးတာက ကနွော့ရြဲ့ တဈဦးတည်းသော ဆှမွေိုးဖြစ်တဲ့ ကနွော့အြဒေါပြါဗွာ”
“အေးပါကြာ သိပါတယ် ငါကစတာပါကြာ ကြေးဇူးသိတတတ်ာ မမှားပါဘူး ဗညားရာ”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ ဗညား အိမသ်ို့ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ ဗညားရဲ့ နာမညအြပြည့အြစုံက ဗညားမောငမြောင် ။ စီးပြားစီမံ နောကဆြုံးနှစ် တကရြောကန်သေော ကြောင်းသားတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ သူကတဈဦးထဲသောသားဖြစ်ကာ သူချောကတ်န်းအရောကတ်ှင် ကားမတောတ်ဆမှုဖြင့ြ မိဘများ ကြယလြှနခြဲ့လရော သူအမေ၏ ညီမအရင်း တီလေးဆုမှတန်ှင့ြ သူ့ယောကြွား အနကြယလြင်းသူက စောင့ရြှောကခြဲ့လသည်ေ။
အဖကလေည်း တဈကောငကြှှကဖြစ်ကာ အမဘကေကြလည်း ပြေးကြည့်မြှ ညီမနှစ်ယောကရြှိသညဖြစ်ရာ ဗညားဘဝမှာ ဆှမွေိုးဆို၍ တီလေးဆုမှတ် တဈယောကထြဲသာ ရှိလသည်ေ။ သို့သောြ အနကြယလြင်းသူကလည်း လှနခြဲ့သော ၆ လခန့ကြ သှေးတိုရောဂါဖြင့ြ ဦးနှောကသ်ှေးကြောပြတ် ကြယလြှနခြဲ့လရော မုဆိုးမတီလေးကို ပစ်ထားဖို့ရာ ဗညားအတွကြ စဉြးစားမရသောအရာ ဖြစ်လသည်ေ။
ဗညားမိဘများ ကြယလြှနစြဉအြခါက ကနွရြှိသော ပစ်စည်းများကိုရော အိမကြိုပါ ရောင်းခွ၍ ဗညားနာမညန်ှင့ြ ဘဏမြှာအပထြားစကော သူတို့နထေိုငရြာ မန်တလေးသို့ အပြီးခေါယ်ူခဲ့လသည်ေ။ သူတို့လငမြယားတွင် သားသမီးမထွန်းကားသဖြင့ြ ဗညားကို သားအရင်းနှင့မြခွား အလိုလိုကြ ခစွခြငလြသည်ေ။
အနကြယလြင်းသူက ကားပြဲစားဖြစ်သလို အမွှောအြမှငလြည်းရှိလသည်ေ။ ဗညားမိဘများဖြစ်ရပကြို ကောင်းစွာ သငခြန်းစာယူကာ သူရုတတ်ရကြ တိမ်းပါးခဲ့သညရြှိသောြ ဆိုသော မေးခွန်းကို လကတ်ှေ့ဖြဆေိုစလသေည်ေ။ တီလေးနာမညန်ှင့ြ ဘဏအြကောင့ဖြှင့ကြာ ဘဏတ်ိုးငှဖြငေ့ြ အေးအေးလူလူ နထေိုငန်ိုငအြောင် စီစဉပြေးခဲ့လသည်ေ။ ထိုကြောင့ြ အနကြယလြင်းသူ ဆုံးပါးသှားခဲ့သောလြည်း သူတို့တူဝရီးအတွကြ အခွမပေကြြ အေးအေးလူလူ လူတန်းစေ့နထေိုင် စားသောကန်ိုငလြသည်ေ။
တီလေးဆုမှတမြှာ အသကြ ၄၀ အရှယရြှိကာ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစားမှာ ရင် ၃၆ ၊ ခါး ၂၈ ၊ တင် ၃၈ တို့ဖြင့ြ မပကြဆြီးပဲ ရှိနသေေးသည်။ တီလေး အလုပမြှာ အိမမြှုကိဈစသာရှိပြီး အားလပခြွိနတ်ှင် ကနွြးမာရေးလိုကစြားသဖြင့လြည်း အရှယတ်င် နုပျိုနလသေည်ေ။
ဗညားမှာ တီလေး ချောမောလှပမှုကို သတိထားမိသောလြည်း လိငကြိဈစကို ခေါင်းထဲသိပမြထည့်သဖြင့ြ မေ့မေ့ပြောကပြွောကသ်ာ ရှိလသည်ေ။ သူဝါသနာပါရာ ဘောလုံးကနခြှင်း စာဖတခြှင်းတို့၌သာ အခွိနကြုနလြေ့ရှိလသည်ေ။ ရံဖနရြံခါ ဘောဒြါတွနှငေ့ြ လကဖြကရြညဆြိုင် ထိုငတ်ာကလှဲ၍ ဘယမြှ သိပသ်ှားလေ့သှားထမရှိပေ။ အနကြယဆြုံးပြီးနောကြ ပိုပြီး အပြငမြထွကပြဲ နခေဲ့လသည်ေ။
ဆိုငကြယ် အိမထြဲသှင်းပြီး တံခါးပြနပြိတတ်ော့ တီလေးက
“သားပြနလြာပြီလား”
“ဟုတတ်ီလေး လကဖြကရြညဆြိုင် ခဏသှားတာပါ”
“ထမင်းစားတော့လေ တီလေး ပြငပြှီး အုပဆြောင်းအုပထြားတယ်”
“ဟုတကြဲ့ပါ တီလေး”
“မနကဖြှန် သားကြောင်းပိတတ်ယ် တီလေးကို ဈေးခွိုလိုကပျို့ပေး”
“ဟုတ် သားလိုကပျို့ပေးပါ့မယ် တီလေး”
တီလေးက ပြောပြီး သူ့အိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလသည်ေ။
ဗညားတို့အိမသ်ည် ၆၅ လမ်း သပျပံလမ်းတောငဘြကတ်ှငရြှိပြီး ပေ ၄၀ × ပေ ၆၀ အိမဝြိုင်းထဲတွင် တဈထပတ်ိုကလြေးတဈလုံး ဆောကထြားလသည်ေ။ အိမထြဲ စဝငဝြငခြှင်း ဧည့ခြန်းတဈခန်း၊ ဧည့ခြန်းနောကတ်ှင် အိပခြန်း ၂ ခန်း မကြန်ှာခွင်းဆိုငရြှိလသည်ေ။ နောကဖြကတ်ှင် ထမင်းစားခန်းနဲ့မီးဖိုခန်း ၊ ရချိုးခန်း၊ အိမသ်ာနှင့ြ ပစ်စည်းအဟောင်းများထားသော စတိုခန်းတို့ရှိလသည်ေ။
ဗညား ထမင်းစားခန်းသို့ သှားကာ ထမင်းစားလိုကလြသည်ေ။ ပြီးနောကြ ကြောင်းစာခဏလုပကြာ အိပယ်ာဝငခြဲ့လသည်ေ။
…………………………………………………..
🏵️🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️🏵️
“ပေး တီလေး သားကိုပေး သားကိုငခြဲ့လိုကမြယ်”
“ရမှာလားကြယ် တီလေးဖာသာပဲ ကိုငခြဲ့ပါ့မယ်”
“ရပါတယ် သားပဲကိုငခြဲ့ပါ့မယ် တီလေး သားကိုပဲပေး”
“သား ဆေးရုံကြီးရှေ့ကို ဝငပြေးဦး တီလေး ဆေးဝယစြရာရှိလို့”
“ဟုတ် တီလေး”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ ဗညားက ဆိုငကြယမြောင်းထွကလြိုကလြသည်ေ။ ဈေးခွိုတွင် ဈေးဝယပြှီး တူရီးနှစ်ယောကြ ပြနလြာကြခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။
၂၆ လမ်း၊ လမ်း ၈၀ မီးပျိုင့တ်ှင် မီးနီ၍ ရပန်စဉြေ မိုးက ဆိုင်းမဆင့ြ ဘုံမဆင့ြ ရုတတ်ရကြ သည်းထနစြှာ ရှာခလွတေော့သည်။ တီလေးရော သူပါ ရှှဲရှှဲစိုသှားသောလြည်း တောပြါသေးသည် ရစေိုခံသည့ြ ပစ်စည်းများသာ ဖြစ်နတောက မိုးရှာလည်း အဆငပြှခေဲ့လသည်ေ။ ဆေးရုံကြီးရှေ့ ဆေးဆိုငတ်ဈဆိုငတ်ှင် ရပကြာ ဆေးဝယပြှီး အိမပြှနခြဲ့လသည်ေ။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ အခန်းကိုယစြီသှားပြီး အဝတ် အစားလဲကြသည်။ ဗညားမှာ ရသေုတရြနအြတွကြ မကြန်ှာသုတပြုဝါကို ရှာမရဖြစ်ကာ ပြူနာတကန်လသေည်ေ။ ဘယလြိုမှ ရှာမတွေ့သည့အြဆုံး တီလေးဆီက သှားယူပြီး သုတမြယဟြု ဆုံးဖြတကြာ တီလေး အခန်းထဲသို့ တံခါးခေါကမြပဲ ဝငလြိုကလြသည်ေ။ တီလေး အခန်းထဲ ရောကသ်ောအခါ ဗညားမှာ ပါးစပအြဟောင်းသားဖြစ်ကာ ရငခြုနန်ှုန်းလည်း မှနလြာလသည်ေ။
မှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်း ဗလာထားကာ အောကပျိုင်းကို တပတန်ှမ်း ထမိနတ်ဈထည် ဝတထြားပြီး ဆံပငကြို လမှေုတစြကဖြှင့ြ အချောကခြံနသေော တီလေးမှာ သူ၏ဘဝတွင် မှငဖြူးသမွှသော မိန်းမများထဲတွင် အလှဆုံးမိန်းမ ဖြစ်လသည်ေ။ တီလေးရငသ်ား ၂ ဖကမြှာ တင်းတင်းရင်းရင်းဖြင့ြ စူကာ ခွှနထြှကန်လသေည်ေ။ နှုတခြမ်းအစုံမှာ ပန်းနုရောငသ်မ်းလကြြ စိုတောကန်လသေည်ေ။ တီလေးက သူ့ကို ကြောပေးပြီး ရပန်သေောကြောင့ြ မှနထြဲမှတဆင့ြ မှငန်ရလေသည်ေ။ တီလေးက သတိထားမိသှားခွိနမြှာတော့
“သား ဘာလာလုပတ်ာလဲ”
ဟုဆိုကာ တဘကတ်ဈထညဖြှင့ြ သူမရဲ့ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းကို အလငွအြမှန် ပတလြိုကပြှီး မေးလိုကလြသည်ေ။
“ဟို … ဟို … သားအခန်းထဲမှာ တဘကရြှာမတွေ့လို့ တီလေးဆီက လာယူတာ”
“သှောြ အေး အေး သား ဘီရိုအပေါထြပမြှာ တီလေး ထည့ထြားတယ် သား သချောမရှာမိတာ နမယ်ေ”
“ဟုတ် တီလေး သား ပြနရြှာကြည့်လြိုကပြါ့မယ်”
ဟုပြောပြီး တီလေးဆီမှ သူ့အခန်းထဲသို့ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ အခန်းထဲသို့ရောကသ်ောြ သူ့ပေါငကြှားထဲကလီးမှာ မိုးမွှောအြောင် ထောငမြတန်ပြေီး အရညကြှညမြွားပါ စိမ့ထြှကန်လသေည်ေ။ သူ့စိတထြဲတွင် တီလေးဆုမှတ်၏ ပန်းနုရောငစြိုတောကန်သေော နှုတခြမ်းထူထူလေးနှင့ြ ကော့ခွှနန်သေော နို့အစုံကိုသာ မှငယ်ောငန်မေိလသည်ေ။ မသင့တ်ောြ မလုပကြောင်းသော အရာဖြစ်သညဟြု ကိုယ့ကြိုယကြို ပြဈတငမြိလသည်ေ။ သို့သောြ ထိုနေ့ကစပြီး သူ့စိတတ်ှကေ တီလေးအကြာင်းသာ စဉြးစားနမေိကာ ရည်းစားပူမိသလို မှိုငတ်ှနမေေိလသည်ေ။
………………………………………..
ဒေါဆြုမှတမြှာ အသကလြေးဆယ် ကြောရြုံလေးရှိသေးသော မုဆိုးမနုနုလေး ဖြစ်လသည်ေ။ ဆှမွေိုးဆိုလို့ တူတဈယောကသ်ာရှိကာ မှီခိုရာမဲ့နသေောသူ ဖြစ်လသည်ေ။ ယောကြွားသဆေုံးခါစကတော့ ပူဆှေးဝမ်းနည်းမှုကြောင့ြ မသိသာပမေဲ့ တဖြေးဖြေး အသားကလွာခွိနမြှာတော့ သိသာလာတာက သှေးသားဆန်ဒ တောင်းဆိုမှုပင် ဖြစ်လသည်ေ။
စားဝတန်ရေေး ပူပငမြှုမရှိ ကနွြးမာရေး ကောင်းမှနပြှီး အခွိနတ်န် စားအိပန်ရသေော ဆုမှတအြဖို့ အရငကြ “အိပစြားခံ” ဟူသော ဖြစ်စဉသ်ုံးမွိုးမှာ သူ့အခွိနန်ှင့သ်ူ ဖြစ်လာခဲ့သောလြည်း ခငပြှန်းဖြစ်သူ မရှိလတေော့ အအိပအြစား ရှိပါသောလြည်း ခံခွင်းဟူသော ကာမမှုကိဈစတွင် ပြတလြတန်ခေဲ့သညမြှာ အခွိနတ်ောတ်ောကြှာခဲ့လပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။ သို့သောြ ကာမမှု ကိဈစကို မေ့ထားခဲ့သညမြှာ ကြာခဲ့ခွပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။
မေ့နသေောအရာကို သတိလာပေးသူက ရှိလပြေီ။ ဗညား အခန်းထဲဝငလြာတော့ သူ့နို့ ၂ ဖကစြလုံးကို မှငသ်ှားလသည်ေ။ ဘယအြခွိနကြတည်းက ကြည့်န်မှန်ေးမသိ။ အကြည့်တ်ှကေ စူးစူးရဲရဲ မကမြကမြောမော ရှိလသည်ေ။ တညင်ှိမန်သေော ကနရြထေဲသို့ ခဲတဈလုံးကသွည့န်ှယ် ဒီအဖြစ်အပကြကြား သူမ၏ သှေးသားတညင်ှိမမြှုကို လှုပရြှားစလသေည်ေ။ သို့သောြ လူလောကအမှငဖြှင့ြ လကမြခံနိုငသ်ော အရပရြပန်ပြညေတ်ောမြှ ကြားလို့မတောသ်ော အရာဖြစ်နေ၍ မေ့မေ့ပြောကပြွောကသ်ာ နမေိလသည်ေ။
သူမကား မေ့မေ့ပြောကပြွောကြ နခေဲ့သောလြည်း မမေ့နိုငတ်ာက ရှှကေိုယတ်ောဗြညား နမှငေ့လြေ အရူးရင့လြေ ဆိုသလို ဖြစ်နသည်ေ။
လှနခြဲ့သောညက တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ဆုမှတမြှာ အာခေါငတ်ှခွေောကကြာ ရငတေလြာသဖြင့ြ လန့န်ိုးလာလသည်ေ။ အာချောကတ်ာမှ လွှာပငကြှဲတော့မလို ဖြစ်နသည်ေ။ စဉြးစားကြည့်တ်ော့မှ ရပကြှကထြဲမှ ဒေါကတ်ာမောငမြောငတ်ုတ် မင်ျဂလာဆောငမြှ ဒံပေါကမြွား စားလာမိသောကြောင့ြ ဖြစ်လသည်ေ။
ဒေါကတ်ာမောငမြောငတ်ုတတ်ို့ကား လူခမွြးသာများဖြစ်ရုံမက အပေးအကမ်းရကရြောကာ စိတရြင်းစတနောကောင်းသောသူများ ဖြစ်လရော အပြနခြွိုင့ဆြှဲပါ ပေးလိုကသ်ောကြောင့ြ ဒံပေါကဆြိုရင် ကြိုကတ်တသ်ော သူမကလည်း ညစာအဖြစ်ပါ ထပစြားလိုကလြသည်ေ။ ဒါကြောင့လြည်း ရတအေားငတကြာ လန့န်ိုးလာခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ အိပယ်ာထဲ ရပေုလင်း ယူမထားမိသညကြို ကိုယ့ကြိုယကြို အပြဈတငရြင်း ရပေုလင်းယူရန် အခန်းထဲမှ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ ရပေုလင်းယူပြီး ပြနအြလာတွင် ဗညားရဲ့ အခန်းဆီမှ
“အား ကောင်းတယ် တီလေး ကောင်းတယ် တီလေးကို ဆောင့ရြတာ ကောင်းတယ်”
ဟူသော အသံကို ကြားလိုကရြလသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားမိလသည်ေ။ သို့သောြ မောငဗြညား ဘာများ မဟုတတ်ာ လုပန်ပေါသနည်း ဟု သိရှိရနအြတွကြ ဗညား အခန်းတံခါးကို အသာဟကာ ကြည့်လြိုကလြသည်ေ။ ဗညားမှာ ပကလြကလြှနလြကြြ နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်လသေည်ေ။ အိပန်ရင်ေးကပင်
“အား တီလေးကို လိုးချင်န်တော ကြာပါပြီ လိုးရတာ ကောင်းလိုကတ်ာ”
ဟု ပီပီသသကြီး ယောငလြိုကခြွိနမြှာတော့ ဆုမှတတ်ဈယောကြ ရငခြုနန်ှုန်းမှနလြာကာ ကတုနကြယငဖြစ်ပြီး လဲကမွတတ် ဒူးများ ပြော့ခွသှေားသဖြင့ြ တံခါးကိုကိုငကြာ ထိန်းထားရလသည်ေ။
“ဒီကောငလြေး အဲ့လောကထြိ ငါ့ကိုစွဲလန်းနပေါလား”
ဟူသော အသိက သူရငကြို တလှပလြှပန်ှင့ြ ရငခြုနစြပေါသည်။ လှတထြှကခြါ ဆောကတ်ညရြာမရ ဖြစ်နမှေုကို ပြနတ်ည့မြတန်ိုငအြောင် ခဏလေး အသာရပန်လေိုကလြသည်ေ။ မိမိကိုယကြို ထိန်းနိုငတ်ော့မှ ဗညားကုတငရြှိရာသို့ အသာလွှောကလြာခဲ့လသည်ေ။ ဗညားမှာ ပလကလြှနလြကြြ အိပပြွောန်ကော ခါး၌ဝတထြားသော ပုဆိုးမှာ ပြလကြေရြှိလသည်ေ။ ပုဆိုးမှာ လုံလုံခွုံခွုံ ဖုံထားလကြပြင် ရှိနသေောလြည်း ပုဆိုးအထကန်ားဆီမှ ဖုဖောင်းလကြြ ရှိနလသေည်ေ။ လီးတောငန်သဖြေင့ြ ဖုဖောင်းနကြောင်း သတိပြုမိလသည်ေ။ ဗညားလီး ဘယလြောကရြှိသညကြို သိလိုသဖြင့ြ ပုဆိုးကို အသာလှနကြှည့လြိုကလြသည်ေ။
ဗညားလီးကြီးမှာ လီးအရပြေားက ဒဈကိုလုံအောငမြဖုံးနိုငပြဲ ထိပကြ ပြင့အြာနလသေည်ေ။ အရှညကြ ၆ လကမြခွဲလောကရြှိကာ လုံးပတကြ ကပြလြုံးလောကြ ရှိလသည်ေ။ လီးကြီးမှာ အစွမ်းကုန် တောငမြတန်ပြေီး လီးပေါမြှ အကြောများက ဖုထနကော အရညမြွားလည်း တစိမ့စြိမ့ြ ထွကန်လသေည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပင်
“အနတ်ီလေး နို့တွေ အနတ်ီလေး နို့တွေ”
ဟု ဗညားရဲ့ ယောငအြောသ်ံနှငအြတူ လီးကြီးကား တဆတဆြတတ်ုနကြာ သုတရြဖြေူဖြူများ ပန်းထွကလြာလသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ လန့သ်ှားသောလြည်း သုတရြညမြွား တရှိနထြိုး ပန်းထွကပြှီး လကကြနွသ်ုတရြညမြွား စိမ့ထြှကလြာပုံမှာ ကြည့်ကြောင်းလှသောကြောင့ြ ကြည့်န်ရင်ေး သူမစောကဖြုတထြဲမှ ဆဈခနဲ့ ဆဈခနဲ့ဖြစ်ကာ စောကရြညမြွား စိမ့ထြှကလြာလသည်ေ။ ဗညားမှာ “အင်း အဲ” နှင့ြ လူးလှန့လြာလသည်ေ။
မကြာမီ နိုးလာတော့မညကြို သိသောကြောင့ြ ဆုမှတမြှာ ဗညားအခန်းမှ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ မကြလြုံးထဲမှာတော့ ဗညား၏ သုတရြညစြိမ့ထြှကန်သေော လီးကြီးကိုသာ မှငယ်ောငန်မေိလသည်ေ။
ဆုမှတ် ကိုယ့အြခန်းထဲသို့ ပြနရြောကသ်ောအခါ ညဝတထြားသော ဗဂွားမားကို အသာလှနကြာ အခစွင်တ်၍ ငိုနရှောသော ညီမလေးကို အသာပြတကြာ နှစ်သိမ့ပြေးရင်း ချော့လငေိုလဖြစ်ေကာ ညီမလေးမှာ အဆုံးစွနဆြုံး ငိုချင်ြးဖြင့ြ ရှိုကင်ိုပြီးနောကြ အိပယ်ာထကဝြယ် အပြာရောငမြကြရြမွေား အိုငထြှန်းနသေော နရောကို စောငဖြှင့ဖြုံးကာ အိပလြိုကလြတေော့သည်။
………………………………………………………….
🏵️🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️🏵️
တဈခုသော တနင်ျဂနှနေေ့တွင် ဖြစ်လသည်ေ။ ဗညားသည် တီလေးဆုမှတ် အခန်းထဲ တံခါးဖြင့ဝြင်၍ တီလေး၏ ဝတပြှီးသား ပငတ်ီလေးများကို ရှာဖြလသေည်ေ။ ဟိုးတလောဆီက သူအိပမြကထြဲတွင် တီလေးအား ခါးမှကိုငဆြောင့ကြာ အားရပါးရ လိုးနရသေညဟြု အိပမြကမြကလြသည်ေ။ အိပမြကထြဲတွင် တီလေးစောကဖြုတထြဲသို့ လရညမြွားထည့်ကာ ပြီးဆုံးသညအြထိ မကလြသည်ေ။ တကယလြည်း အပြငမြှာ လရညမြွား ထွကန်လသေည်ေ။
သူသည် ပပြနေသေော လရညမြွားကို အိမသ်ာသို့သှားဆေးပြီး အပြနတ်ှင် တီလေးအခန်းဆီမှ ညီးညူ သံ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုကရြလသည်ေ။ ဗညားမှာ လကတ်လော အိပမြကထြဲတွငလြည်း လိုးရသညဟြု မှငမြကထြားသညဖြစ်ရာ စိတထြဲတွင် တီလေးကို မှငလြိုစိတလြည်း ပြင်းပြနသေောကြောင့ြ အခန်းတံခါးအသာဟကာ ချောင်းကြည့်လြိုကလြသည်ေ။
မှငရြသော မှငကြှင်းမှာ ဗညားအဖို့ ကြည့်မြဝ ရှုမဝသော မှငကြှင်းပါပေ။ တီလေးဆုမှတတ်ဈယောကြ အဝတမြပါ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ ပေါငကြှားထဲ လကန်ှိုကြ၍ စောကစြိကို ပြတကြာ အသာဖြရင်ေး ဖီးတကန်လသေည်ေ။ တီလေးရဲ့ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း တုံးလုံးအနအထေားကို တွေ့ရတော့ စိတတ်ှေ တအားလှုပရြှားကာ လီတောငလြာလသည်ေ။
တီလေးသည် ဖြူဖြေးတောင့တ်င်း စိုပြခွေောလှတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်သည့အြတိုင်း အခွိုးအဆကကြ သူ့နရောနဲ့သူ အခွိုးကကြာ ပြပစွေလြသည်ေ။ ခါးသေးသေး ဗိုကသ်ားရှပရြှပ် ပေါငတ်နသ်ှယသ်ှယတ်ှကေ ဖြူစွပဝြင်းဖန့န်သည်ေ။ ပေါငကြှားဂွဆုံက စောကပြတကြှီးမှာလည်း အမှှေးလုံးဝမရှိ ရိတထြားပုံရလသည်ေ။ တီလေးကား “တဟင်းဟင်း” ငှီးလကြြ ပြတကြောင်းနလသေည်ေ။
ဗညားမှာ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ လီးကို ပုဆိုးပေါမြှ ကိုငကြာ တီလေး၏ အလှအပနှင့ြ စိတထြကာ ဖီးနသေော မှငကြှင်းကိုကြည့်ရြင်း ဂွင်းထုပါလတေော့သည်။ သိပကြှာကြာ မထုလိုကရြပါ။ တီလေး၏ အလှအပများကြား ယဈမူးစွာ နဈမှောရင်း သူနောကထြပတ်ဈခွီ လရညထြှကကြာ ပြီးခဲ့ရပါသည်။
အခွိနကြိုကစြှာပင် တီလေးစောကပြတအြကြဲကြောင်းမှ စောကရြဖြေူဖြူများ စိမ့ထြှကလြာခွိနတ်ှင် တီလေးကိုယလြေးမှာ တွန့ခြနဲ့ တွန့ခြနဲ့ ဖြစ်သှာပုံကို ကြည့်ရြင်း တီလေးလည်း ပြီးသှားပြီကို သူသိလိုကရြသဖြင့ြ အခန်းတံခါးစေ့ကာ ထွကလြာခဲ့ပါတော့သည်။ နောကန်ေ့မနကပြဲ တီလေးက မနကဖြှန် ပြင်ဦးလှငတ်ှင် စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင် ရှိုးပြဲရှိသဖြင့ြ သှားကြည့်လြိုကြောင်း ပြောသဖြင့ြ သူလည်း သဘောတူလိုကလြသည်ေ။
နောကတ်ဈနေ့ရောကသ်ောြ…
ဗညား ဧည့ခြန်းထဲတွင် ထိုငစြောင့န်လသေည်ေ။ ပြင်ဦးလှငတ်ကရြန် အဆငသ်င့ြ ဖြစ်နလပြေေီ။ တီလေးဆုမှတ် အဝတအြစားလဲပြီးပါက သှားရုံပင် ဖြစ်လသည်ေ။ ခဏအကြာ တီလေးထွကလြာတော့ ဗညားမှာ ပါးစပအြဟောင်းသားဖြစ်ကာ ငေးကြည့်မြိလသည်ေ။
ဂငွြးဘောင်းဘီဝတကြာ အပေါမြှ လယသ်ာအင်ျကြီရှည် ထပဝြတထြားပြီး ဆံပငတ်ှကေို စုစည်းထားသော တီလေးမှာ ကောင်းဘှိုငမြလေးတဈယောကန်ှင့ြ တူလသည်ေ။ ဒေါကပြါသော သားရခွနေင်ေးစီးထား၍လည်း ပို၍ ဆကဆြီဖြစ်နလသေည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ တီလေးဝတထြားသော လယသ်ာအင်ျကြီမှာ ရှားရောငအြပြောငဖြစ်ကာ ကုတတ်ငဆြေးအုပထြားသောကြောင့ြ လကန်လသေည်ေ။
ဗညားမှာ ထိုကဲ့သို့ အင်ျကြီဝတထြားသော မိန်းမမွိုးဆို ပိုဖီလာသညဖြစ်ခွရော တီလေးဆုမှတအြား ရမျမကခြိုးများဝနသေေော အကြည့်ရြိုင်းတွနေဲ့ ပြဈမှားနမေိလသည်ေ။ အခုနမွေား ဂငွြးဘောင်းဘီခွှတကြာ ဘာဂွာဆှဲလိုကရြပါက အီစိမ့န်မှောဟုလည်း တွေးမိလသည်ေ။
“ဟဲ့ ဘာကြည့်န်တောလဲ သှားမယလြေ လူကိုမမှငဖြူးတာကနွတောပဲ”
“ဟုတ် ဟုတ် တီလေး တီလေးက ခါတိုင်းထကျ လှနလေို့ပါ”
“အော ခါတိုင်းတော့ မလှဘူးပေါ့ ဟလား”
“ခါတိုင်းလည်း လှပါတယ်။ ခုဟာက ပပဝတီတောင် တီလေးလောကျ မလှဘူး”
“သှား လြှာအရိုးမရှိတိုင်း ကဲ လာ သှားကြစို့”
ဆိုငကြယပြေါတ်ကြ၍ မောင်းထွကခြဲ့လသည်ေ။ ပြင်ဦးလှင်-မန်တလေးလမ်းပေါြ ရောကသ်ောအခါ တီလေးက
” သား ဆိုငကြယ် ခနရပြဦး”
ဟုဆိုသဖြင့ြ ဆိုငကြယ် ရပပြေးလိုကလြသည်ေ။ တီလေးက တစောင်းထိုငန်ရောမှ ခွထိုငကြာ သူ့ခါးကို ဖကလြိုကလြသည်ေ။ ထို့အပြင် မကြမြှနပြါ တပလြိုကသ်ဖြင့ြ လေးဆယကြွောတ်ီလေးမှာ ဆယန်ှဈလောကြ ပြနင်ယသ်ှားလသည်ေ။ သူကပုဆိုးနှင့ြ ရှပလြကရြှညဝြတထြားကာ တီလေးကာ ဟော့ရှော့ဒီဇိုင်းနှင့ြ ပြောင်းပြနတ်ော့ ဖြစ်နပြေီဟု တွေးကာ ဗညားတဈယောကြ ပြုံးလိုကမြိသေးသည်။
မှို့ဝင် ဘီးခွနကြောကသ်ောဂိတကြို ကြောပြှီးတာနဲ့ ဗညားက ဆိုငကြယကြို စပိတင် မောင်းလတေော့သည်။ တီလေးကလည်း ဆိုငကြယပြေါကြ ပြုတကြမွှာစိုးလို့ သူ့ခါးကို တင်းတင်းဖကလြာသည်။ တီလေးရဲ့ မကြီးမသေး ခွှနကြော့နသေော နို့တဈစုံက သူ့ကြောပြငကြို လာဖိမိနသည်ေ။
တီလေး၏ နို့သီးခေါင်း ကော့ခွှနခြွှနလြေးတွကေ သူ့ကြောပြငကြို ထိုးနသလေို ခံစားနမေိလသည်ေ။ ဗညားမှာ ပူပူနှေးနှေး တီလေး၏ ဖီးတကန်ပေုံကို မှငထြားသည် ဖြစ်ခွရော တီလေး၏ အဝတမြပါသော ကိုယတ်ုံးလုံးပုံကို မှငယ်ောငမြိရင်း ပုဆိုးထဲမှ ဖြားဖကတ်ောကြ ဒေါသထွကကြာ မာနထြောငလြာလသည်ေ။
ဆုမှတမြှာ ဗညားက မှနမြှနမြောင်းတော့ ခါးကို အားရပါးရ စုံဖကထြားရလသည်ေ။ လမ်းကောင်းသောလြည်း ကုနတ်ငကြားကြီးများကြောင့ြ ဖြစ်ပေါလြာသော လမ်းအခွိုင့မြွားဖြတလြွှင် ဆိုငကြယကြ ရုတတ်ရကြ နိမ့ဆြင်းကာ မှောကလြိုကြ ကလွိုကြ ဖြစ်လသည်ေ။ ထိုသို့သောအခါဝယ် သူမနို့တွကေို ဗညားကြောပြငကြ ဖိကာ ဆုပန်ယန်သလေို ခံစားရပြီး နို့သီးခေါင်းတွကေ ထောငထြလာလသည်ေ။ ဆုမှတသ်ည် နို့သီးခေါင်းနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ ခံစားမှုပြင်းထနသ်ော မိန်းမဖြစ်ကာ ဗညားကြောပြငန်ှင့ြ မိတဆြကလြာသောအခါ ကာမစိတမြွား နိုးထလာကာ စောကပြတဆြီမှ စောကရြကြညေမြွား စီးကလွာလသည်ေ။
ထိုကဲ့သို့ စောကရြထွကေန်ိုငသ်ညကြို ကြိုမှငသ်ောကြောင့ြ ပငတ်ီတွင် ဂွမ်းခံထားသဖြင့သ်ာ တောပြါသေးသည်။ နို့မို့ဆို ပြင်ဦးလှငရြောကတ်ာနှင့ြ စောကရြညရြှှဲရှှဲစိုကာ အခကတ်ှေ့ရမှာ အမှနပြငဖြစ်လသည်ေ။
ပြင်ဦးလှငရြောကသ်ောြ ရှမ်းခေါကဆြှဲ ဆိုငတ်ဈဆိုငတ်ှင် ဝငစြားကြလသည်ေ။ ဗညားက အမှနပြှီးအောင် စားလသည်ေ။ စားပြီးနောကြ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနသေော လှချင်တ်ိုင်းလှနသညေ့ြ ခစွလြှစွာသော တီလေးအား အားမနာတမ်း တစိမ့စြိမ့ကြှည့ကြာ မကြစြိစားပြဲထိုငန်လသေည်ေ။
တီလေးက သတိပြုမိပုံရသောလြည်း မသိချင်ယ်ောငဆြာငကြာ စားသောကန်လသေည်ေ။ စာသောကပြှီး၍ ငှရှင်ေးကာ ကနတ်ောကြှီးသို့ ထွကခြဲ့လသည်ေ။ သူက တခွားနရောများသို့ လညပြတ်ဦးမညလြားဟု မေးသောလြည်း ရှိုးပြဲကြည့်ရြနသ်ာ စိတဝြငစြားသော တီလေးက ကနတ်ောကြှီးသို့သာ သှားရန် ပြောလသည်ေ။
ကနတ်ောကြှီးသို့ ရောကသ်ောအခါ ဗညားသည် လကမြှတဝြယယ်ူကာ တီလေးလကကြို ဆှဲ၍ ဝငခြဲ့လသည်ေ။ ရှိုးပြဲက စနပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။ ခုံမဲ့ရှိုးဖြစ်ကာ မတတ်ပရြပကြှည့ရြပြီး နာမညကြှီး အဆိုတောမြွားပါ၍လည်း လူစညကြားကာ လူကြပလြှပသည်ေ။
“သား တီလေးကို ဖကထြားနောြ လူကြပပြှီး တိုးနရတေယ်”
“ဟုတ် တီလေး သားဖကထြားပါ့မယ်”
ဗညားကား ရလာသည့ြ အခွင့အြရေးကို မလှတတ်မ်း အသုံးခကြာ တီလေးကို ရငခြှငထြဲထည့်ကာ အငမြတနစြို့ချင်လြှသော တီလေး၏ နို့အစုံအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အုပကြိုငထြားလသည်ေ။ တီလေးက သူ့ရငခြှငထြဲ ရောကန်သလေို သူ၏ ဝငသ်ကထြှကသ်ကြ လလေေးက တီလေး၏ လညပြင်းဆီသို့ ရိုကခြတန်လသေည်ေ။ လကန်ှဈဖကသ်ာ ဆန့တ်န်းလိုကပြါက တိုကတ်န်းနဈကားထဲကလို ဖြစ်ပတေော့မည်။
ဗညားမှာ တီလနေို့ကို ကိုငထြားရသညဆြိုသော အသိကြောင့ြ စိတလြှုပရြှားကာ ဖြားဖကတ်ောကြှီးက ဒေါသထွကလြာခွရော တီလေး၏ ဖငကြှားသို့ ကြကတ်ိ ထောကမြိနလသေည်ေ။ လူတိုးသညကြို အခွင့ကြောင်းယူ၍ ဗညားက တီလေးကိုယလြုံးလေးအား ဆှဲကပလြိုကရြာ သူ၏ဖြားဖကတ်ောလြီးကြီးကား တီလေး၏ ဖငကြှားသို့ အမှှောင်းလိုကြ ဝငန်လတေေော့သည်။
ရှိုးပြဲကြည့်ရြင်း လကကြို မသိမသာ ဖြစ်ညှဈပေးသလို ခါးကိုမသိမသာ ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးနရော တီလေးဆုမှတအြတွကြ အကိုငခြံ အထောကခြံရရင်း ကြည့်ရြသော ရှိုးပြဲတဈပြဲ ဖြစ်လတေော့သည်။
ယခုလည်း ထိုအရာများကို စားမှုံ့ပြန် စဉြးစားရင်း စိတထြလာသောကြောင့ြ ဗညားသည် တီလေးအပြငသ်ှားနခေိုကြ တီလေးပငတ်ီရှူရင်း ဂွင်းထုရန် တီလေးအခန်းထဲသို့ ဝငလြာလသည်ေ။ ကံမကောင်းရှာသော ဗညားသည် တီလေးပငတ်ီရှာနတေုန်းမှာပဲ အိမရြှေ့မှ တံခါးဖြင့သ်ံ ကြားလိုကရြလသည်ေ။ တီလေး ပြနလြာပြီဖြစ်ရာ ဗညားလည်း စဉြးစားမနတေော့ပဲ ကုတငခြှရင်ေးမှာ တီလေး ခွှတထြားသော ပငတ်ီလေးကို တွေ့တာနဲ့ ကောကယ်ူကာ သူ့အင်ျကြီရငဘြတထြဲကို ထည့်ပြီး ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။
သူ့အခန်းထဲသို့ ရောကသ်ောအခါ တီလေး ဝငလြာသော ခွသေံကို ကြားလိုကရြလသည်ေ။ တီလေးပငတ်ီလေးကို ဖြန့ကြာ ဂွကြားနရောလေးကို ရှူလိုကလြသည်ေ။ စူးခနဲ့ ဝငလြာသော တီလေးရဲ့ ပေါငကြှားဂွဆုံက အနံ့ကိုရတော့ ကာမသှေးဆိုးတွေ တအားထလာကာ ဖြောင်းခနဲ့ ထောငထြလာသော ဖြားဖကတ်ောကြို ဆုပကြိုငကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ကစားရင်း တီလေး၏ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ဖီးတကန်ပေုံအား မကြစြိထဲတွင် ဖောကြှည့န်မေိလတေော့သည်။
………………………………………………………..
ဗညားတဈယောကြ ညစာစားပြီး မအိပခြင် ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကအြိပရြင်း ဝထျထုဖတန်တေုန်း တီလေး အခန်းထဲသို့ ဝငလြာလသည်ေ။ ဗညားက ရုတတ်ရကမြို့ အံ့အားသင့ကြာ ကြည့်န်စဉေမြှာပင်
“သားနဲ့ တီလေး ပြောစရာ ရှိလို့”
တီလေးက ကုတငဘြေးမှာရပကြာ သူ့ကို ပြုံးကြည့်ရြင်း ပြောလသည်ေ။ ခါးစည်းကြိုးနဲ့ ညဝတအြင်ျကြီပါးပါး ဝတကြာ လသေံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပန်းနုရောင် စိုတောကန်သေော နှုတခြမ်းလေးကို လှုပရြုံသာပြောနသေော တီလေးသည် အရမ်းခစွစြရာကောင်းနပေါသည်။
“ဟုတ် တီလေး”
“သားက တီလေးကို အရငလြို မဟုတတ်ော့ဘူးနောြ”
“ဗွာ တီလေး မဟုတရြပါဘူး”
“သား တီလေးကို မညာပါနဲ့ကြယ် တီလေး သိတယ် သားရဲ့မကြလြုံးတွေ အပြုအမူတွကေ အရငန်ဲ့ မတူတော့ဘူးလေ ဟင်း… ဟင်း…”
ဗညား အလန့တ်ကြား တီလေးရဲ့ မကြန်ှာလေးကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ တီလေးက ကုတငစြောင်းမှာ တငပြုလှှဲဝငထြိုငရြင်း သူ့ကို ပြုံးကြည့်န်လသေည်ေ။
“ဟုတ် ဟုတပြါတယ် တီလေး သားကို စိတဆြိုးလား ဟင်”
“စိတဆြိုးရင် မင်းလေးကို တီလေးက အခုလို လာပြောမနဘေူး။ သားကို တီလေး တဈခု တောင်းပနခြငွတ်ယ်။ တီလေး ဆန်ဒကို လိုကလြွောပေးနောြ”
“တီလေး စိတတ်ိုင်းကြ ဖြစ်စရပေါမယ် သားမှားတာရှိလဲ ခွင့လြှှတပြေးပါ”
“မှားတာကတော့ ကိုယတ်ောလြေး အခန်းထဲ ပိုငစြိုးပိုငန်င်းလာပြီး တီလေးရဲ့ ပငတ်ီတွရှေူပြီးတော့ မင်းယူသှားတဲ့ ပငတ်ီတဈထည် ပြနပြေးပါ”
တီလေးက ပြုံးစိပြုံးစိနဲ့ ကြည့်ရြင်း ပြောနပေုံအရ စိတဆြိုးနပေုံမရကြောင်း ဗညားရိပမြိလသည်ေ။ ခေါင်းအုံးအောကကြ တီလေးရဲ့ ပငတ်ီလေးကို ရှကရြှကန်ဲ့ ပြနထြုတပြေးလိုကလြသည်ေ။ တီလေးက
“နောငကြို တီလေးမသိပဲ အဲ့လို မယူပါနဲ့ တီလေးမကြိုကဖြူး။ အခု တီလေး မကြိုကတ်ာ လုပထြားတော့ သားမှာ အပြဈရှိနတယ်ေ။ တီလေးပေးတဲ့ အပြဈကို ခံမှာလား”
ဗညားနဖူးကို လကသ်ီးဆုပလြေးနဲ့ မနာအောငထြုရင်း မေးလိုကလြသည်ေ။ ဗညားမှာ ပုတသ်ငည်ို အရှုံးပေးရလောကအြောကြ ခေါင်းငှိမ့ရြင်း ဖြလေိုကလြသည်ေ။
“ဟုတ် တီလေး သားခံပါ့မယ်”
“လာ တီလေး အခန်းကို လိုကခြဲ့”
တီလေးရဲ့ခေါသ်ံက တိုးတိုးလေးဆိုသောလြည်း သူ့အတွကတ်ော့ ရငတ်ဒိတဒြိတခြုနကြာ ကြကသ်ီးမှှေးညင်းတွပေါ ထသှားလသည်ေ။
“ဟုတ် တီလေး”
တီလေးက ရှေ့မှသှားလရော သူက နောကကြနေ လိုကလြသည်ေ။ တီလေးရဲ့ တငပြါးလှလှလေးတွေ တဈလုံးချင်ြး တုနခြါနတောကို ကြည့်ရြင်း စိတထြလာလသည်ေ။ အခန်းထဲကို ရောကတ်ဲ့အခွိနမြှာ တီလေးက အခန်းတံခါးကို ဂကြခြလွိုကသ်ည်။
“သား ကုတငဘြေးကို လာ”
ဗညား ကုတငဘြေးကိုရောကတ်ော့ တီလေးက ပငတ်ီကို ခွှတကြာ ကမ်းပေးလိုကရြင်း
“ရော့ ဒါဝတပြှီးသား ပငတ်ီ။ နေ့လညကြတည်းက မခွှတရြသေးတာ ရှူစမ်း”
ဟုပြောလသည်ေ။ ဗညားက တီလေးမကြန်ှာကို မကြလြုံးခွင်းဆုံအောင် စိုကကြှည့ရြင်း ခစွစြရာကောင်းသော တီလေးပငတ်ီကို မှတမြှတန်ိုးနိုး ရှူ လိုကလြသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် အောကကြ ဖြားဖကတ်ောကြလည်း ထောငထြလာလသည်ေ။ သူ့ပေါငကြှားကို တီလေးလကတ်ဈဖကြ ရောကလြာကာ တင်းထောငန်သေော သူ့လီးကြီးကိုစမ်းကာ
“ဟင် လီးကလည်း တောငတ်ာ မှနလြိုကတ်ာ။ ပငတ်ီပေါကြ စောကပြတအြနံ့ကို မင်းကြိုကတ်ယ် ဟုတတ်ယမြလား”
“ဟုတ် တီလေး သားအရမ်းကြိုကပြါတယ်”
“ဘယသ်ူ့ စောကပြတအြနံ့ကြိုကတ်ာလဲ ပြောစမ်း”
ဟု ပြောလည်းပြော တီလေး လီးကိုငထြားသော လကကြ လီကိုဆုပကြိုငရြင်း လကမြဖြင့ြ လီးထိပခြေါင်းကို ဝေ့ဝိုကကြာ ပြတပြေးနလသေည်ေ။ ဗညားမှာ ကြကသ်ီးတဖြန်းဖြန်းထကာ တကိုယလြုံး နတပြူးသလို တုနန်ရင်ေး
“တီ တီ တီလေး စောကပြတ်”
ဟု ဖြလေိုကလြသည်ေ။
“စပူရှပတ်ဲ့ စောကပြတရြှူ ကောငဆြိုးလေး အဝတတ်ှေ အကုနခြွှတ် ပကလြကအြိပ် မကြစြိမှိတထြားစမ်း”
ဗညား တုံးလုံးခွှတကြာ ကုတငဘြေးက ကောဇြောခင်းထားသော ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် မကြစြိမှိတ် နလေိုကလြသည်ေ။ မကြစြိနည်းနည်းလေး ဖြင့ကြာ ခိုးကြည့်တ်ော့ တီလေးက အဝတတ်ှေ ခွှတန်လသေည်ေ။ တီလေး၏ ကိုယတ်ုံးလုံး အလှအပများကို ကြည့်န်စဉေမြှာ တီလေးက သူ့မကြန်ှာပေါြ ခွထိုငလြိုကလြရော တီလေး၏ စောကပြတလြှလှလေးက သူ့မကြန်ှာနဲ့ လကန်ှဈလုံးလောကြ အကြာမှာ ရောကန်လသေည်ေ။
“စပူရှပခြငွတ်ဲ့ လူဆိုးလေး။ အခု စောကပြတအြစဈ ရှူစမ်း”
ဗညားလည်း နီညိုညို အကြဲကြောင်းလေးကို ရှူ လိုကလြသည်ေ ။ ရှူနရေုံဖြင့ြ အားမရပဲ ခေါင်းထောငကြာ လွှာနဲ့ ယကလြိုကလြသည်ေ။ စောကမြှှေး တဈပငမြှ မရှိအောင် ရိတသ်ငထြားကာ ညီးစို့စို့အနံ့လေးသင်းနသေော တီလေးစောကပြတကြို အငမ်းမရ ယကလြသည်ေ။ စောကစြိကိုလည်း လွှာဖြင့ြ ထိုးဆှပေးလသည်ေ။
တီလေး ပါးစပမြှ ငှီးသံသဲ့သဲ့လေး ထွကလြာကာ သူ့မကြန်ှာပေါြ စောကပြတဖြှင့ြ ဖိထားကာ တီလေးလကတ်ဈဖကကြ သူ့လီးကိုကိုင်၍ စုပပြေးပါတော့သည်။ တူဝရီးနှစ်ယောကြ အပြနအြလှန် စဈစတီးနိုင်း (69) ပုံစံဖြင့ြ အနိုငမြခံ အရှုံးမပေး အပျိုငပြှုစုကြလတေော့သည်။
အတနင်ယကြှာသောအခါ သူ့လီးထဲမှ လရည်းများ တီလေး ပါးစပထြဲသို့ ပန်းထည့်မိသလို တီလေး စောကရြညမြွားကိုလည်း တဂွတဂြှတ် သောကမြှိုမိလသည်ေ။ သူ့လရညတ်ှပနေသေေော တီလေးနှုတခြမ်းကို နမ်းလိုကတ်ော့ တီလေးကလည်း ပြနန်မ်းလသည်ေ။ အနမ်းရှညကြှီး အဆုံးမှာတော့ တီလေးက
“သားအခန်း ပြနအြိပတ်ော့နောြ”
“အာ တီလေးကလည်း သားက တီလေးနဲ့ အတူတူ အိပခြငွတ်ာကို”
“အိပခြငွတ်ာရပါတယ် သား ကတိတဈခုပေးမှ အိပခြှင့ပြှုမယ်”
“ဘာကတိလဲ တီလေး”
“တီလေးကို မလိုးပါဘူးဆိုတဲ့ ကတိ။ တီလေး အိပန်တေဲ့အခွိန် ဇွတမြလိုးရဘူး။ တီလေး သားနဲ့ မှုတပြေး စုပပြေးမယ် လိုးခွင့တ်ော့ မပေးနိုငဘြူး”
“အာ တီလကေ ညဈတာ သားကို ညဈတာ”
“တောစြမ်း ဗညား အလိုလိုကတ်ော့ အမိုကစြောကြားတာလား။ မင်းနဲ့ငါ အဒေါရြင်း တူရင်းတွေ ဒီလောကဖြစ်တာတောင် မကောင်းဘူး။ လိုးဖို့ ငါလုံးဝခွင့မြပြုဘူး။ မင်းပဲပြောတော့ တီလေး စိတတ်ိုင်းကပြါဆို”
“ဟာ ကြှတ် တီးလေးကလဲ”
“ဘာမှထပမြပြောနဲ့တော့ ဘယမြှာအိပမြှာလဲ”
ဗညားမှာ စိတဆြိုးရအခကြ ပြောရြလည်းအခကဖြစ်ကာ ပိုငန်ိုငစြှာ ခပတ်ညတ်ညဖြှင့ြ ပြောနသေော တီလေးအား ဆှဲဖကခြါ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပန်မ်းလိုကပြါတော့သည်။
……………………………………………………….
🏵️🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️🏵️
ဗညားမှာ အားမလို အားမရ ဖြစ်နလသေည်ေ။ တီလေးဆုမှတကြ လိုးဖို့ လုံးဝသဘောမတူ ပလှကေိုတော့ အပီပြငပြေးလသည်ေ။ သို့သောြ မှငသ်ာမှငပြှီး မကြငရြတာ မဟုတပြဲ တဝကပြဲကြငရြသလို မလိုးရခွင်းမှာ သူ့အတွကြ ကသိကအောကြ ဖြစ်စသည်ေ။ တဈခွိနခြွိနတ်ော့ ရအောငလြိုးမညဟြု ဆုံးဖြတထြားလသည်ေ။
“မိန်းမတွကေို နိုငခြငွရြင် သူတို့ထနန်တေဲ့အခွိန် ခိုင်း အကုနရြတယကြှ အဲ့ဒါ ငါ့ကိုယတ်ှေ့ကြ”
ဟု ကိုကြီးစိုးပြောသော ကိုယတ်ှေ့ဒူနကို အသုံးခရွန် အားခဲထားလသည်ေ။ အခုလည်း ကြောင်းပိတရြကဖြစ်သဖြင့ြ အငတ်ာနကဆြိုင် ခဏသှား၍ အငတ်ာနကသ်ုံးကာ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ အခွိနကြား နေ့လယ် ၂ နာရီခန့ရြှိလပြေီ။
ဗညား အိမပြှနရြောကတ်ော့ အိမရြှေ့မှာ တီလေးကိုမတွေ့ အိမတ်ံခါးသချောပိတကြာ အိမထြဲဝငလြာခဲ့လသည်ေ။ တီလေးရဲ့ အခန်းတံခါးကို ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ောအခါ တီလေးက အထကအြောကြ တဆကထြဲ ဂါဝနလြေးဝတကြာ ပိုးလိုးပကလြကန်ှင့ြ နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်လသေည်ေ။ အောကကြ ဘာမှခံဝတထြားပုံမရ နို့သီးခေါင်းလေးများက ထင်းနအေောင် အရာပေါန်လသေည်ေ။
ဗညားလည်း အခွိနဆြှဲမနတေော့ဘဲ အင်ျကြီနှင့ြ ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကလြသည်ေ။ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း အဝတဗြလာကငွြးသှားပြီဆိုမှ ကုတငပြေါတ်ကကြာ တီလေးရဲ့ ဂါဝနကြို အသာလှနတ်ငလြိုကလြသည်ေ။ ပေါငန်ှဈချောင်းအသာဟ၍ ပေါငကြှား မကြန်ှာအပကြာ တီလေးစောကပြတကြို ယကလြတေော့သည်။ ခဏကြာသောအခါ တီလေးမှာ ငှီးသံလေးများပေးရင်း နိုးလာလသည်ေ။
“အ အ အ ဟင်းး ဟင်းး အင်းး ဟင်းးး”
ဆုမှတမြှာ အိပန်တေုန်း အိပမြကမြကလြသည်ေ။ သူ့အား လူတဈယောကကြ လမ်းဘေးတွင် ထမိနဆြှဲခွှတခြါ သူ့စောကပြတကြို ကိုငပြေးနသညေဟြု မှငမြကလြသည်ေ။ လူအများသှားလာကြသော လမ်းဘေးတွင် စောကပြတ် အနှိုကခြံရသဖြင့ြ သူက ရှကန်သေောလြည်း လမ်းသှားလမ်းလာများက သတိပြုမိပုံမရပဲ သှားလာနကြလေသည်ေ။
ထိုလူက သူ့စောကပြတထြဲသို့ လကည်ိုးနှင့လြကခြလယ် နှစ်ချောင်းပူး၍ သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကဖြှင့ြ ညှောင့ပြေးရာ ကောင်းသထကကြောင်းလာပြီး စောကပြတထြဲမှ စောကရြညမြွားလည်း စိမ့ထြှကလြာကာ သူလည်း တင်းမခံနိုငတ်ော့ပဲ အသံထွကြ ငှီးလိုကစြဉမြှာပင် အိပပြွောရြာမှ နိုးလာခဲ့လသည်ေ။
တကယလြည်း ဗညားက စောကပြတကြို အပီအပြငယ်ကကြာ စောကခြေါင်းထဲသို့ လကည်ိုးနှင့လြကခြလယ် နှစ်ချောင်းပူး၍ သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကဖြှင့ြ ညှောင့ပြေးနလသေည်ေ။ ဆုမှတမြှာ အိပမြကန်ှင့ြ လကရြှိဘဝ တဆကထြဲဖြစ်ကာ ကောင်းပြီးရင်း ကောင်းနလသေည်ေ။
ခဏအကြာ စောကခြေါင်းထဲမှ ရှုံ့ခညွပြှခညွဖြစ်ကာ ပြီးခါနီးအခွိနတ်ှင် ဗညား၏ လကကြ စောကပြတထြဲမှ ထွကသ်ှားသလို စောကပြတယ်ကန်ခွင်ေးမှာလည်း ရပသ်ှားလသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ ပန်းဝငခြါနီးမှ ပါးစပန်ားရောကန်သေော ထမင်းလုပ် ပုတခြခွံရသလို အနံ့သာရပြီး မစားလိုကရြသလိုမွိုး ခံစားမိကာ ဒေါသလည်းထွကြ မချင့်မြရဲလည်း ဖြစ်ကာ
“သား ဘာလို့ရပလြိုကတ်ာလဲ တီလေး ပြီးတော့မယ့ဟြာကို”
“တီလေးကလည်း ဖြေးဖြေးပေါ့ တီလေး ဂါဝနကြိုခွှတလြိုကပြါဦး တီလေး အကောင်းကြီးကောင်းမှာပါ”
ဗညားက ခပအြေးအေးပင် ပြောလည်းပြော သူ့ ပေါငတ်ဈဖကကြိုလည်း လကဝြါးဖြင့ြ ရိုကလြိုကလြသည်ေ။
“ဖြန်း”
“အ ဗညား ဘာလုပတ်ာလဲ ဘာဖြစ်လို့ရိုကတ်ာလဲ”
“တီလေး ပြီးသှားမှာစိုးလို့ သားက အာရုံလှဲပေးတာပါ”
“ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း”
ဗညားက ပြောလည်းပြော ရိုကလြည်းရိုကလြတေော့သည်။ ရိုကတ်ာမှ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပေါင်းနှစ်ဖကကြို တဈလှည့စြီ ရိုကလြသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ နာကငွမြှုကြောင့ြ ကာမခံစားမှုများ လွော့ကသွှားသောလြည်း ထူးဆန်းစွာပင် သှေးသားလှုပရြှားမှုနှင့ြ ဖိုဓာတတ်ောင့တ်သော ရမျမကစြိတမြွားက ပို၍ပင် ဒီဂရီ တိုးလာလသည်ေ။ အမှနထြလိုကတ်ော့မှ ဗညားက ရိုကတ်ာ ရပသ်ှားလသည်ေ။
မှေ့ယာပေါြ ဒူးထောကရြင်း အင်ျကြီခွှတလြိုကလြသည်ေ။ အင်ျကြီခွှတပြှီးသောအခါ ဗညားက ခါးမှဖကြ၍ ရငခြှငထြဲသို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲသှင်းလိုကလြသည်ေ။
“အမေ့”
ဆုမှတမြှာ စွေ့ခနဲ့ပါသှားကာ ဗညားက နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ကာ ခပကြှမ်းကြမ်း နမ်းလသည်ေ။ ဆုမှတတ်ဈယောကြ ဗညားအနမ်းမှာ မွှောပါသှားလသည်ေ။ ဗညားက နမ်းရုံတငမြဟုတ် နို့သီးခေါင်းများကိုပါ ခွပေေးနလသေည်ေ။ ခဏကြာသောအခါ ဗညားက နမ်းနရောမှ ခွာလိုကပြှီး ဆုမှတအြား တွန်းလှဲလိုကလြသည်ေ။
ဆုမှတ် ပကလြကလြနလြကြြ လဲကသွှားသောအခါ ဗညားက ပေါငန်ှဈချောင်းဆှဲဖြဲကာ စောကပြတကြို လွှာအပြားလိုကကြပကြာ အားရပါးရ ယကပြါတော့သည်။ ယကန်ရငေး လကခြလယဖြှင့ြ စောကခြေါင်းထဲထိုးမှကော စောကရြညမြွား ယူလိုကပြှီး ဆုမှတ် စအိုထဲသို့ ထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ လကန်ှဈဆဈခန့ြ ဝငသ်ှားတော့မှ စောကစြိကိုစုပကြာ စအိုထဲက လကခြလယကြိုလည်း သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လုပပြေးလသည်ေ။ အခန်းထဲတွင် ဆုမှတ်၏ ညီးညူသံလေးများ ညံနလသေည်ေ။
“အ အ အ ဟင်းး ဟင်းး အင်းး ဟင်းးး”
ဆုမှတအြဖို့ ဒီနေ့ဒီအခွိနသ်ည် သူ့ဘဝတွင် ကဏျဍသဈတဈခု ဖြင့လြှဈသည့အြခွိန် ဖြစ်သှားလသည်ေ။ သူ့ဘဝတဈလွှောကလြုံး ဦးလင်းသူနှင့ြ မင်ျဂလာဦးည အပါအဝင် ကာမဆကဆြံရာ၌ ဒီနေ့လိုမွိုး သှေးသားရမျမကြ ထကြှသောင်းကနွြးမှုမွိုး ကြုံတွေ့ခံစားခဲ့ဖူးခွင်း မရှိပါ။ ထကြှသောင်းကနွြးအောင် ဆှပေးနသေော ဗညားသည် ဆှပေးသလောကြ ထကြှလာသော ရမျမကမြီးကို ပြငှေိမ်းအောငလြည်း လုပပြေးတတလြသည်ေ။
ဗညားက စအိုကို လကဖြှင့လြိုးကာ စောကစြိစုပပြေးနသေော အရသာမှာ သူ့အဖို့ လောကကြီး မေ့လောကပြါပသည်ေ။ စောကခြေါင်းထဲမှ ကငွခြနဲ့ ကငွခြနဲ့ ဖြစ်လာပြီး ပြီးခါနီးအခွိနဝြယ် သကောင့သ်ားက ဖငထြဲက လကည်ိုးရော စောကစြိစုပန်တောပါ ရပလြိုကလြသည်ေ။
ဆုမှတမြှာ ပြီးခါနီးအခွိနတ်ှင် အလိုမပြည့ပြဲ ဆတတ်ငံငံ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ပထမအကြိမတ်ုန်းကလည်း မပြီးရ။ အခုလည်း မပြီးရ ဆိုတော့ ဆုမှတတ်ဈယောကြ အသိစိတပြွောကကြာ ကာမလမ်းဆုံး ရောကရြှိရေးသာ သိလတေော့သည်။ ထိုအခွိနဝြယ် ဗညား၏ လကဝြါးရိုကခြကြမြွားက ပေါငပြေါကြလွာလသည်ေ။
ထူးဆန်းစွာပင် ဗညားရိုကလြတေိုင်း နာကငွမြှုမရှိပဲ ရမျမကစြိတသ်ာ တိုးလာလသည်ေ။ ဗညားက သူ့အပေါမြှ တကဖြိလိုကလြသည်ေ။ ဗညားလီးကလည်း သူ့စောကပြတပြေါြ အပြားလိုကြ ကပန်လသေည်ေ။ စောကပြတထြဲမှ ဆဈခနဲ့ဖြစ်ကာ တစုံတခုကို တောင့တ်လာလသည်ေ။ ဗညားက နားနားကပကြာ
“တီလေး သားတို့ လိုးရအောငန်ောြ။ လူမသိ သူမသိ တိတတ်ိတလြေး အဒေါရြင်းနဲ့ တူရင်း လိုးရအောငန်ောြ။ တီလေး ခံချင်န်ပြေီမလား”
ဟု လသေံလေးဖြင့ြ ပြောလိုကလြသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ ကာမအရသာ ခံစားဖို့ကလှဲ၍ ခေါင်းထဲ ဘာမှမရှိလရော ခကြခြငွြးပင် ခေါင်းညိမ့ြ သဘောတူလသည်ေ။
“ဒါဆို တီလေးက သားလီးကိုငပြှီး တီလေး စောကပြတထြဲ ထည့်ပေးနောြ”
ဗညားက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ ဆုမှတလြကကြိုယူကာ သူ့လီးပေါသ်ို့ တငပြေးလိုကလြသည်ေ။ ဆုမှတကြ ခကြခြငွြးပင် ဗညားလီးကိုကိုငကြာ သူ့စောကပြတထြဲသို့ တေ့ကာ ထည့်ပေးလသည်ေ။ ဗညားက ခါးအားသုံး၍ ဖိလိုကရြာ လီးတဝကခြန့ြ လွှောခနဲ့ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ ဗညားက ခါးတလှုပလြှုပဖြှင့ြ ဆောင့ကြာ ဆောင့ကြာ လိုးပါတော့သည်။
ဗညားက ခါးအားကို ကောင်းကောင်းအသုံးခကြာ အခကြရြမှတ်ေ၍ လိုးပေးနလသေည်ေ။ အခကြရြေ ၅၀ ကြောလြာသောအခါ ဆုမှတတ်ဈယောကြ အရညတ်ောကတ်ောကကြကြာ အကောင်းကြီးကောင်းနပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ဗညားက လီးကို ဆှဲထုတလြိုကလြသည်ေ။
“ဟင့ျ ဟင့ျ သား ဘာလို့…”
“တီလေး သားကို လေးဘကကြုန်းပေးပါ့လားဟင်”
ဆုမှတတ်ဈယောကြ လွှငမြှနစြှာထကာ ဖငဘြူးတောင်း ထောငပြေးလိုကလြသည်ေ။ လင်းသူရှိတုန်းက လင်းသူက လေးဖကထြောကြ၍ နောကကြနေ လိုးရတာကို ကြိုကသ်လို သူကလည်း အလိုးခံနရင်ေး စောကစြိကို လှတလြပစြှာ ပြတရြတာကို နှစ်သကလြသည်ေ။ ယခု ဗညားက လေးဖကကြုန်းခိုင်းသောအခါ ပြောပြွောကြှီး ကုန်းပေးလိုကလြသည်ေ။
ဗညားက နောကကြနေ သူ့လီးတဆုံးထည့်ကာ ဆောင့လြိုးပါတော့သည်။ ဆုမှတမြှာ အရသာတွေ့ပြီးရင်း တွေ့နလသေည်ေ။ ဗညားက နောကကြနေ ဖငကြိုငကြာ လိုးနရင်ေး စူထွကန်သေော ဆုမှတဖြငပြေါကထြဲသို့ လကမြလေးထည့်ကာ လှည့ပြေးလသည်ေ။ ဗညားလှည့ပြေးပုံမှာ ဝကအြူရဈလှည့သ်လို ဘယည်ာလှည့ပြေးနခွင်ေးဖြစ်ရာ ဆုမှတမြှာ အခွိုပေါြ သကာလောင်းသလို အရသာပေါြ အရသာဆင့ကြာ ကာမအရသာ ထူးထူးဆန်းဆန်းကို ခံစားရလတေော့သည်။
ဆုမှတမြှာ လကတ်ဈဖကကြ မှေ့ယာကို ထောကထြားကာ လကတ်ဈဖကကြ စောကစြိကို ပြတန်ရင်ေး အသံထွကကြာ ညီးညူမိလတေော့သည်။
“အ… အ… အား… အ ဟင်း ဟင်း ကောင်း ကောင်း”
ဗညားမှာ ပြီးမသှားရလအေောင် အခကြရြမှတေကြာ လိုးနလသေည်ေ။ တီလေးက စောကရြရှေှမ်းသလို စောကပြတကြလည်း စီးစီးပိုငပျိုင် ရှိလသည်ေ။ မကြာမှီ အခကြရြေ ၅၀ ကြောလြာသောအခါ တီလေးစောကပြတမြှာ သူ့လီးကို ညဈဆှဲလာလသည်ေ။ တီလေးပြီးတော့မှာကို သဘောပေါကမြိသောကြောင့ြ လီးကို ဒဈထိဆှဲထုတကြာ အားရပါးရ အားကုနသ်ုံးကာ ဆောင့ပြေးလတေော့သည်။
“အ… အ… သား… တီ… လေး… အား… အ ဟင်း… ပြီး… ဟင်း… ပြီး… ကောင်း… ကောင်း”
ဆုမှတမြှာ မပီမသ ရရှတေရြင်း ပြီးသှားကာ လေးဖကထြောကန်ရောမှ မှေ့ယာပေါသ်ို့ မှောကကြသွှားလသည်ေ။ ဗညားက အလိုကသ်င့ပြင် သူ့လီး ဆုမှတစြောကပြတမြှ ကြှတထြှကသ်ှားသောလြည်း ဆုမှတဖြငထြဲမှ လကမြကို အကြှတမြခံပဲ လှည့ပြေးမှဲ လှည့ပြေးနလသေည်ေ။
“တီလေး တီလေးက ပြီးသှားပမယေ့ြ သားက မပြီးသေးဘူးလေ”
“သားပြနလြိုးလေ”
“ဟင့အြင်း တီလေးဖငကြို လိုးချင်တ်ယ်”
ဗညားက “တီလေးဖငကြို လိုးချင်တ်ယ်” ဟူသော စကားသံအဆုံးမှာ ဖငထြဲမှ လကမြကို ဆှဲထုတလြိုကလြသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ ရုတတ်ရကြ ဖငကြလိပေးနသေော လကမ် ဆှဲနှုတသ်ှားသဖြင့ြ အလိုမကမွှုတဈခု ဖြစ်ပေါလြာကာ ဖငထြဲမှာလည်း ဟာသှားလသည်ေ။ ဖငခြံကြည့်ခြငွစြိတမြွား ပေါလြာသလို ကာမသှေးသားများ သောင်းကနွြးကာ ခပကြှမ်းကြမ်း ခံစားလိုသော စိတမြွားလည်း ပေါပြေါကလြာလသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ အလှယတ်ကူပင်
“လိုးလေ သားရဲ့”
“တီလေး လေးဖကပြှနကြုန်းပေးပါဦးနောြ”
ဆုမှတကြ လေးဖကထြောကကြာ ဖင်းဘူးတောင်း ထောငပြေးလသည်ေ။ ဗညား အလှနကြွနပေန်လသေည်ေ။ ဖငလြိုးရာတွင် ချောဆီအဖြစ်သုံးရန် ဆုမှတ်၏ ခေါင်းလိမ်းဆီဗူးကို ဆင်းယူလိုကလြသည်ေ။ အလှနလြိုးချင်န်သေော တီလေးကို ဖငပြါလိုးရတော့မည် ဖြစ်လသည်ေ။
ခေါငလြိမ်းဆီဗူးကို ဖြင့ကြာ လကည်ိုးဖြင့ြ အနည်းငယကြောယ်ူ၍ ဆုမှတဖြငထြဲသို့ သုတလြိမ်းပေးလသည်ေ။ သူ့လီးကြီးကိုလည်း သုတလြိမ်းပြီး ဖငဝြမှာတေ့ကာ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိသှင်းလသည်ေ။ လီးကား ဖငထြဲသို့ တအိအိနဲ့ ဝငန်လသေည်ေ။ အောကကြ ဆုမှတမြှာလည်း အံကြိတကြာ တင်းခံနလသေည်ေ။
“တီလေး စိတကြိုလွှော့ထား ပါးစပဟြ အသကရြှူပြီးတော့ စောကစြိကို ကလိပေး”
ဗညားက ဆုမှတဖြငကြို လကဖြှင့ထြိန်းကိုငကြာ ဖငထြဲ လီးထည့်နရောမှ ပြောလိုကလြသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ ဗညားပြောသည့အြတိုင်း လုပလြရော အတောကြို သကတ်ောင့သ်ကသ်ာဖြစ်ကာ ဖငထြဲသို့ လီးဝငလြည်း ချောလသည်ေ။ လီးတဆုံးဝငသ်ောအခါ ဗညားက အသာချော့ကာ နဲ့လိုးလသည်ေ။
ဆုမှတမြှာ ကာမအရသာ အသဈအဆန်းကို ခံစားရလသည်ေ။ လီးစသှင်းခွိနတ်ှင် ခေါင်းလိမ်းဆီနှင့ြ ဗညားလကဖြှင့ြ ခွဲ့ပေးထားမှုကြောင့ြ သိပမြနာပဲ အနည်းငယတ်ာ နာကငွမြှုရှိလသည်ေ။ လီးတဈခုလုံး ဖငထြဲဝငကြာ ဖြေးဖြေးချင်ြး စလိုးတော့ နာလည်းနာ ကောင်းလည်းကောင်းသော နာကောင်းဝဒနောကို ခံစားရလသည်ေ။
အခုတော့ဖြင့ြ ရှိန်းခနဲ့ ဖိန်းခနဲ့ ဖြစ်ကာ ဖငဝြမှစလာသော အရသာက လူတကိုယလြုံး လထေဲမှောကန်သလေိုလိုပင်။ စောကဖြုတထြဲမှလည်း အရညမြွား တောကတ်ောကကြကြာ အိပယ်ာခင်းကို ရှှဲရှှဲစိုနလသေည်ေ။ စောကစြိကို ကလိရုံဖြင့ြ အားမရတော့ပဲ စောကပြတထြဲ လကထြည့်ကာမှရင်ေး ဖငဇြိမတ်ှေ့နလတေေော့သည်။ ဗညားကိုလည်း အစွဲကြီးစွဲကာ အပိုငယ်ူ လငတ်ောခြငွစြိတပြါ ပေါကလြာလတေော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ဆုမှတမြှာ စောကခြေါင်းထဲမှ ရှစိရှစိဖြစ်ကာ အရညတ်တောကတ်ောကကြရွင်း ပြီးသှားခွိနဝြယ် ဗညားမှာလည်း စောကပြတထြကကြောင်းသည့ြ ဖငလြိုးနရခွေင်းကြောင့လြည်းကောင်း စိတကြိုလည်း လှတထြားသောကြောင့လြည်းကောင်း တခွိနထြဲလိုလို ပြီးကာ တီလေးဖငထြဲသို့ လရညမြွား ပန်းထည့်လိုကပြါတော့လသည်ေ။ ဆုမှတမြှာ မှယောပေါသ်ို့ မှောကလြကြြ ကသွှားလသည်ေ။ ဘေးမှာ လှဲလာသော ဗညားကို လှမ်းဖကလြိုကကြာ
“သား တီလေးကို ပစ်မသှားရဘူးနောြ။ တီလေးကို အမြဲလိုးပေးရမယန်ောြ။ တီလေး ဟာနခေဲ့သမွှ ကြကလြပတ်ှကေို သားက ဖြည့ပြေးလိုကတ်ာလေ။ တီလေးလေ ဖြစ်နိုငရြင် သားနဲ့ လကထြပခြငွတ်ယ်”
ဟု ပြောလိုကလြသည်ေ။ ဗညားမှာ
“တီလေးကိုလိုးရင် တူအရင်းအနနေဲ့ လိုးရမှာလား ယောကျြားအနနေဲ့ လိုးရမှာလား”
လို့ ပြနမြေးရဦးမညဟြုစဉြးစားရင်း ပြုံးလိုကမြိလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။